Review: Amy Winehouse - Back to Black (2006) - 20th Anniversary Edition

Het is bijna niet te geloven, maar het is alweer twintig jaar geleden dat de Britse muzikante Amy Winehouse definitief een wereldster werd met de release van haar tweede album Back to Black, dat helaas ook haar zwanenzang zou blijken.
Ik luisterde eigenlijk nooit meer naar de muziek van Amy Winehouse, maar naar aanleiding van de documentaire Amy Winehouse in Nederland, beluisterde ik een tijdje terug weer eens haar debuutalbum Frank en vervolgens opvolger Back to Black. Ik vind Frank uiteindelijk het betere album, maar ook Back to Black mag inmiddels gerust een klassieker worden genoemd en is in vocaal opzicht weer wat indrukwekkender dan het debuutalbum. Back to Black verscheen deze week in een 20th Anniversary Edition met heel veel extra bonusmateriaal en laat nog maar eens horen hoe doodzonde het is dat Amy Winehouse slechts 27 jaar oud is geworden en maar twee albums heeft gemaakt.

Bijna op de dag af twintig jaar geleden verscheen Back to Black, het tweede album van Amy Winehouse. De Britse muzikante had drie jaar eerder diepe indruk gemaakt met haar debuutalbum Frank, waarop ze op soepele wijze invloeden uit de jazz, die ze thuis met de paplepel ingegoten had gekregen, vermengde met invloeden uit de soul, R&B en hiphop. Frank maakte indruk met goede songs en de mooie productie van Salaam Remi, maar het was de geweldige stem van Amy Winehouse die je van je sokken blies. 

Frank deed het uitstekend en maakte van Amy Winehouse, enigszins tegen wil en dank, een ster. De Britse muzikante was een ster toen in de herfst van 2006 haar tweede album Back to Black verscheen. Ze was tegelijkertijd, en mede door haar complexe relatie met Blake Fielder-Civil, ten prooi gevallen aan drank en drugs, die al ten tijde van de release van Back to Black hun tol begonnen te eisen. 

Back to Black maakte van Amy Winehouse een wereldster, maar ervan genieten kon ze nauwelijks. Ze stond steeds vaker dronken op het podium, kwam niet meer toe aan het maken van nieuwe muziek, leed onder het sterrendom en overleed uiteindelijk in de zomer van 2011 op slechts 27-jarige leeftijd aan haar alcoholverslaving. Back to Black werd hiermee het album waarmee ze doorbrak naar een groot publiek, maar helaas ook haar zwanenzang. 

Ter ere van de release van het album twintig jaar geleden is deze week de 20th Anniversary Edition van Back to Black verschenen. Achteraf bezien vind ik het debuutalbum van Amy Winehouse in muzikaal opzicht zoals gezegd interessanter, maar het 60s soulgeluid met lekker veel blazers op Back to Black klinkt geweldig en de stem van Amy Winehouse knalt uit de speakers. 

Back to Black werd deels geproduceerd door Salaam Remi, maar ook Mark Ronson speelt een rol als producer en hij weet precies wat de stem van de Britse muzikante nodig heeft. In muzikaal en vocaal opzicht staat Back to Black ook twintig jaar na de release nog altijd als een huis. De songs op het album vind ik nog altijd niet allemaal even goed, maar You Know I'm No Good, Love Is a Losing Game en Tears Dry on Their Own vind ik nog altijd 24-karaat popsongs. De titelsong van het album vind ik nog wat beter en is echt om te janken zo mooi. 

Back to Black is absoluut schatplichtig aan de soulmuziek uit de jaren 60 en met name aan girlgroups als The Ronettes en The Shirelles en de soulmuziek van Motown, maar Salaam Remi en Mark Ronson hebben ook invloeden uit de reggae en R&B toegevoegd aan het geluid van Back to Black. 

Als ik naar het album luister vind ik het vooral doodzonde dat het de zwanenzang van Amy Winehouse is. Ik zag pas een interview met haar waarin ze aangaf dat het haar droom was om als oude jazz-zangeres door het leven te gaan. Het had vast nog veel mooie muziek opgeleverd. 

De 20th Anniversary Edition van Back to Black is uiteraard aangevuld met extra materiaal. Het originele album duurde maar net een half uur, maar de nieuwe versie bevat bijna twee uur extra muziek. Het is niet allemaal even interessant, maar de demo-versies van een aantal songs van het album vind ik wel interessant. Wel is het jammer dat de originele versie van Valerie ontbreekt, er is alleen een live-versie  opgenomen. 

Ook de derde disc mag er zijn, want deze bevat het concert dat Amy Winehouse in 2007 gaf in het Amsterdamse Paradiso en laat horen dat Amy Winehouse in 2007 absoluut nog wat kon op het podium. Al met al een mooi eerbetoon aan een memorabel album en aan een bijzondere en veel te vroeg overleden muzikante. Erwin Zijleman

Back to Black, 20th Anniversary Edition van Amy Winehouse is verkrijgbaar via de Mania webshop:

3LP (clear), 59,99 euro

3CD, 22,99 euro

Review: Fine - Jazz dreams

Het is in eerste instantie lastig om naar Jazz dreams van Fine te luisteren zonder aan Mazzy Star zangeres Hope Sandoval te denken, maar luister wat langer naar het album en je ontdekt het bijzondere muzikale universum van de Deense muzikante.
Fine Glindvad is een muzikante uit Kopenhagen die muziek maakt onder de naam Fine. Met Jazz dreams heeft ze een fascinerend album gemaakt. Het begint bij haar stem die zich beweegt tussen Hope Sandoval en Lana Del Rey en die het dromerige karakter van de muziek van Fine versterkt. Ook in muzikaal opzicht is Jazz dreams een fascinerend album. De muziek op het album is soms jazzy, maar net zo makkelijk folky of psychedelisch. Ik was door de zang vrijwel onmiddellijk in katzwijm, maar nu ik het album meerdere keren heb gehoord vind ik Jazz dreams van Fine ook in muzikaal opzicht een fantastisch album. Het waren natuurlijk Paste en Pitchfork die het album oppikten en bejubelden en wat hebben ze weer gelijk.

Met name de Amerikaanse muziekmedia zijn enthousiast over het album Jazz dreams van Fine. Bij het beschrijven van de muziek van Fine noemen ze de naam van Hope Sandoval en dan is mijn interesse direct gewekt. Mazzy Star is een van mijn favoriete bands aller tijden en ook het solowerk van zangeres Hope Sandoval heb ik hoog zitten. 

Als ik luister naar Jazz dreams van Fine, begrijp ik de vergelijking, want de zang op het album herinnert inderdaad aan Mazzy Star. Dat doet het album ook af en toe in muzikaal opzicht, al is de muziek van Fine soms ook redelijk ver verwijderd van die van de Amerikaanse band, die haar beste muziek in de jaren 90 maakte. 

Jazz dreams is zo te zien het tweede album van Fine, dat ik zonder de lovende woorden van Pitchfork en Paste waarschijnlijk nooit zou hebben ontdekt. Dat de Amerikaanse muziekmedia Fine wel hebben ontdekt is best bijzonder, want het is een project van de Deense muzikante en producer Fine Glindvad. Volgens de bandcamp pagina van Fine heeft Fine Glindvad op Jazz dreams alles zelf gedaan, maar verder is er helaas geen informatie over het album te vinden. De muziek moet dan maar voor zich spreken en dat doet Jazz dreams gelukkig ook. 

Het eerste wat opvalt bij beluistering van het album is inderdaad de stem van Fine Glindvad, die sprekend lijkt op die van Hope Sandoval. Ook de stem van de Deense muzikante is zacht, zwoel en dromerig en zorgt, als je er gevoelig voor bent, voor de ultieme verleiding. Ik ben er als fan van Mazzy Star zeer gevoelig voor en alleen vanwege de zang vond ik Jazz dreams van Fine direct een geweldig album. 

Als de muziek op het album wat psychedelisch klinkt is de Mazzy Star vibe compleet, maar Fine Glindvad heeft het tweede album van haar project veelzijdig ingekleurd. De muziek op Jazz dreams is vaak subtiel, maar er is hoorbaar veel aandacht besteed aan de accenten van verschillende instrumenten. De muziek van Fine is folky, soms psychedelisch, maar kan ook klinken als jangle pop uit de jaren 90. De muziek op het album is redelijk sober en soms bijna minimalistisch, maar op een of andere manier klopt alles. 

Pitchfork omschrijft het fraai als “Lana if she fronted the Warm Inventions, Hope Sandoval if she made Honeymoon, a Bond girl who’s also Julee Cruise”. Zeker wanneer de strijkers aanzwellen hoor ik inderdaad wel wat van Lana Del Rey, maar de muziek van Fine kan naast zwoel en verleidelijk ook experimenteel klinken. 

Vanwege de vergelijking met Hope Sandoval was ik direct verkocht, maar nu ik het album van Fine een paar keer heb gehoord vind ik het een stuk mooier en interessanter. Zeker als je het album met de koptelefoon beluistert valt op hoe knap de muziek op het album in elkaar zit en begrijp je ook waarom het album Jazz dreams heet. Ook de stem van Fine Glindvad is door de koptelefoon nog wat mooier en krijgt bovendien een meer eigen geluid. 

Ik ben vooral onder de indruk van de schoonheid en intimiteit van de songs van de Deense muzikante, maar Jazz dreams is ook een album dat inspireert tot poëtische uitspraken. Die laat ik dit keer aan Paste Magazine: “Jazz dreams is a universe you visit in the sleeping hours. It exists in underwater coves and windy glens, in the pages of half-erased fairytales and the far-off years of impossible histories. It’s colored in sepia. It’s fuzzy, and when you squint, it just gets fuzzier. There is a suspended, mysterious magic to this music, a feeling of blurred, profound truth.” Zo is het maar net. Erwin Zijleman

De muziek van Fine is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Deense muzikante: https://finefinefinefine.bandcamp.com/album/jazz-dreams.

Review: Michael Kiwanuka - FUDGE

De Britse muzikant Michael Kiwanuka nam vrijwel gelijk met zijn geweldige vorige album Small Changes uit 2024 nog een album op en het is een album dat wat ruwer en soberder klinkt, maar dat nog altijd diepe indruk maakt.
FUDGE van Michael Kiwanuka stond op de releasekalender voor 2025, maar werd uitgesteld vanwege zijn ernstige gezondheidsproblemen. Het album is deze week alsnog verschenen en het is een prachtalbum. FUDGE doet het zonder het productionele vakwerk van Danger Mouse en Inflo, wat een wat kaler en ruwer, maar ook een intiemer album oplevert. Het is een album waarop Michael Kiwanuka laat horen dat hij een groot soulzanger is, maar ook in muzikaal opzicht is FUDGE weer een schitterend album en het is een album dat wederom iets toevoegt aan het inmiddels fascinerende oeuvre van de Britse muzikant, die je een uur lang in zijn greep houdt met betoverend mooie songs.

Als ik kijk naar mijn jaarlijstje over 2012 begrijp ik nog steeds niet dat er geen plek was voor Home Again, het debuutalbum van de Britse muzikant Michael Kiwanuka. Ik heb het album niet eens gerecenseerd, terwijl ik het inmiddels schaar onder de memorabele albums van de afgelopen vijftien jaar. 

In dat lijstje krijgt Home Again gezelschap van Love & Hate (2016), Kiwanuka (2019) en Small Changes (2024), de drie albums die Michael Kiwanuka maakte met producers Danger Mouse en Inflo, de man achter het project Sault. 

Nog meer dan het debuutalbum van de Britse muzikant, klinken zijn tweede, derde en vierde albums als vergeten soulklassiekers uit de jaren 60 en 70 met onder andere Marvin Gaye en Curtis Mayfield als ijkpunten. Het zijn albums die soms zo lijken weggelopen uit de hoogtijdagen van de psychedelische soul, maar Michael Kiwanuka, zijn twee topproducers en flink wat geweldige muzikanten slaan ook bruggen naar andere genres en naar het heden. 

Vrijwel gelijktijdig met Small Changes nam Michael Kiwanuka nog een album op. Dit keer zonder Danger Mouse en Inflo, zonder gerenommeerde sessiemuzikanten en niet in een blinkende studio, maar in zijn eigen sobere studio in Southampton. FUDGE had vorig jaar moeten verschijnen en werd zelfs al gerecenseerd in enkele Britse muziektijdschriften, maar het noodlot sloeg toe voor Michael Kiwanuka. Hij werd getroffen door een zware hersenbloeding, waarvan hij nog steeds herstellende is. 

FUDGE is deze week alsnog verschenen en het is het vijfde prachtige album van de Britse muzikant met Oegandese wortels. FUDGE wordt vergeleken met het debuutalbum Home Again en daar zit wat in. Het nieuwe album moet het doen zonder de prachtige productie van Danger Mouse en Inflo en klinkt wat soberder en ook wat rommeliger, dat laatste overigens in de positieve zin van het woord. 

Toch zijn er ook wel verschillen tussen Home Again en FUDGE. Het debuutalbum was een authentiek klinkend soulalbum, dat redelijk netjes binnen de lijnen kleurde. Op FUDGE hoor je het experiment dat de volgende albums van Michael Kiwanuka typeerde en ook in vocaal opzicht ligt het nieuwe album dichter bij zijn voorgangers dan bij Home Again. 

FUDGE klinkt soms ruw en bijna lo-fi en in een aantal songs uiterst ingetogen, maar het album bevat ook prachtige strijkersarrangementen en meer psychedelische passages. Het album opent met een citaat van jazzpianist Chick Corea, die stelt dat je muziek moet maken die je zelf mooi vindt en niet de muziek die anderen van je verwachten. Dat doet Michael Kiwanuka, die naar verluidt ook inspiratie vond bij klassiekers uit het verleden, waaronder Neil Young’s On The Beach. 

De vorige drie albums van de Britse muzikant ontleenden een deel van hun kracht aan de productie van Danger Mouse en Inflo, maar ik mis de producers niet op FUDGE. Het nieuwe album klinkt wat losser en geïmproviseerd en dat voorziet het album van een ontspannen en ongedwongen sfeer. 

Ook in een dergelijke sfeer is Michael Kiwanuka in staat tot grootse daden, want ook FUDGE klinkt als een vergeten soulklassieker uit de jaren 60 of 70, alleen is het dit keer een album van een soort die destijds niet gemaakt werd. Het is een album dat prachtige muziek bevat, maar het is ook dit keer de soulstem van de Britse muzikant die het meest schittert. Of we ooit nog nieuwe muziek van Michael Kiwanuka gaan horen is de vraag, maar gelukkig is het wonderschone FUDGE nu wel verschenen. Erwin Zijleman

FUDGE van Michael Kiwanuka is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP (mint green), 39,99 euro

2LP, 39,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Angèle - Instinct

Ik was uiteindelijk zeer gecharmeerd van het vorige album van de Belgische muzikante Angèle en moet nog altijd wat wennen aan haar nieuwe album Instinct, maar weet zeker dat het ook dit keer goed gaat komen met de Brusselse muzikante.
Ik heb geen volledig overzicht, maar ik heb het idee dat de Franstalige popmuziek bloeit op het moment. Ik heb bovendien het idee dat de Franstalige popmuziek veelzijdiger is dan ooit tevoren. Frankrijk blijft de hofleverancier van Franstalige popmuziek, maar ook onze zuiderburen hebben een sterke troef in handen. Met haar vorige album trok Angèle al de aandacht buiten de Belgische landsgrenzen en dat doet ze nog wat nadrukkelijker met haar nieuwe album Instinct. Het is een album dat flirt met de elektronische popmuziek van het moment, maar ook Instinct bevat het unieke stempel van de Brusselse muzikante. Niet helemaal mijn muziek, maar het intrigeert absoluut.

Ik heb een enorm zwak voor Franstalige popmuziek, maar Nonante-Cinq, het tweede album van de Belgische muzikante Angèle (Van Laeken), pakte me vijf jaar geleden zeker niet onmiddellijk en drie jaar eerder viel ik ook niet voor de charmes van haar debuutalbum Brol, en dit ondanks zeer lovende recensies bij onze zuiderburen. 

De muziek van Angèle was me in eerste instantie iets te veel lichtvoetige pop en veel te weinig weemoedig Frans chanson, waardoor het album niet kon tippen aan albums van smaakmakers binnen de Franse popmuziek als onder andere Zaz en Zaho de Sagazan. Na een aantal pogingen veranderde mijn mening over de muziek van Angèle echter en hoorde ik meer diepgang op Nonante-Cinq, dat zeker geen lichtvoetig doorsnee Frans popalbum is. 

Ook het deze week verschenen Instinct is een album dat je makkelijk op het verkeerde been zet. Het album beweegt zich af en toe flink buiten mijn muzikale comfort zone met zwaar aangezette electropop of met songs die het vooral goed doen op de dansvloer, maar ook dit keer is het raadzaam om de muziek van Angèle een paar keer te beluisteren voor je een definitief oordeel velt. 

Instinct sluit absoluut minder goed aan op mijn muzieksmaak dan het vorige album van Angèle, al is het maar omdat ze in een aantal tracks kiest voor het Engels in plaats van het Frans, maar ik ben na een paar keer horen veel positiever over Instinct dan bij eerste beluistering. 

Het is af en toe even doorbijten, zeker als de elektronica voluit gaat, maar een track als On verra, die heel dicht tegen het Franse chanson aanschuurt, is echt wonderschoon. In tracks als On verra hoor je dat Angèle absoluut kan zingen en haar liefde voor de Franse popmuziek niet vergeten is. Ondanks de samenwerking met buitenlandse producers als SebastiAn, een wereldster als Caroline Polachek en onder andere Soulwax en Justice, heeft Angèle het vizier nog altijd meer op Parijs gericht dan op Los Angeles en dat siert haar. 

Zeker als de Brusselse muzikante kiest voor het Frans en de elektronica in toom houdt, is Instinct een mooi album, maar ook in de wat overweldigender klinkende songs op het album, die absoluut in de meerderheid zijn, hoor ik steeds meer interessants en moois. Angèle is al vele jaren wereldberoemd in België, maar met Instinct kan ze zomaar uitgroeien tot een wereldster. 

De Britse kwaliteitskrant The Guardian is vol lof over het eigen geluid dat de Belgische muzikante laat horen op haar nieuwe album en dat is terecht. Instinct zoekt hier en daar aansluiting bij de grote popsterren van het moment en zeker de grote popsterren met een voorkeur voor elektronische popmuziek, maar Angèle heeft nog altijd haar eigen stijl. 

Ik moet eerlijk zeggen dat ik me in eerste instantie beperkte tot de net wat meer ingetogen klinkende songs op Instinct, maar inmiddels heb ik ook wel wat met de energieke flow van de uptempo tracks op het album. Ik zal waarschijnlijk negen van de tien keer luisteren naar andersoortige zangeressen wanneer ik zin heb in Franstalige popmuziek, maar de tiende keer kies ik toch voor Angèle, die misschien net wat minder indruk maakt dan op haar vorige album, maar op Instinct wel laat horen dat ze klaar is voor de status van wereldster en dat is knap. Erwin Zijleman

Instinct van Angèle is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 34,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Mary Bragg - Secrets to Strangers

Mary Bragg is helaas nog niet heel bekend, maar Secrets to Strangers is al het vijfde album van de Amerikaanse muzikante en het is wat mij betreft een zeer indrukwekkend album, dat in alle opzichten kwaliteit ademt.
Luister naar Secrets to Strangers, het nieuwe album van Mary Bragg en een aantal dingen vallen op. Iedereen die haar vorige album kent weet dat ze een uitstekende zangeres is, maar op het nieuwe album vind ik de zang nog wat mooier en indringender. Ook in muzikaal en productioneel opzicht is Secrets to Strangers een bijzonder mooi album en het is een album dat twaalf prima songs bevat. Het meest bijzondere heb ik nog niet benoemd en dat is dat Mary Bragg soepel kan schakelen tussen genres en even soepel beweegt door de tijd. Secrets to Strangers is hierdoor niet in een hokje te duwen, wat verder bijdraagt aan het onderscheidende karakter van dit opvallende album.

Ik ken de Amerikaanse muzikante Mary Bragg van haar inmiddels alweer vier jaar geleden verschenen titelloze album. Het is een album waarop Amerikaanse rootsmuziek fraai wordt gecombineerd met invloeden uit de pop en rock. Het is ook een album waarop Mary Bragg indruk maakt met aansprekende songs en een hele mooie stem. 

Het in 2022 verschenen album leek door het ontbreken van een titel misschien een debuutalbum, maar klonk zeker niet zo. Het was ook niet het debuutalbum van Mary Bragg, maar al haar vierde album. Deze week is haar vijfde album verschenen en ook Secrets to Strangers is een uitstekend album. 

Mary Bragg heeft volgens mij Nashville, Tennessee, als thuisbasis, maar voor haar nieuwe album trok ze naar de heilige grond van de FAME Studios in Muscle Shoals, Alabama, waar nogal wat soulklassiekers werden opgenomen. In de legendarische studio kreeg ze gezelschap van twee gelouterde producers, Ben Tanner en John Paul White. 

Eerstgenoemde maakt ook deel uit van Alabama Shakes en produceerde albums van onder andere Lera Lynn, Maggie Rose en The Secret Sisters. John Paul White werkte op een deel van deze albums samen met Ben Tanner en we kennen hem bovendien van het duo The Civil Wars, dat het helaas maar een paar albums volhield. 

Er kwamen ook nog een aantal uitstekende muzikanten naar de studio in Alabama, waarmee aan de randvoorwaarden voor het maken van een mooi klinkend album was voldaan. Mary Bragg maakt er vervolgens op indrukwekkende wijze een prachtalbum van. 

Ze droeg bij aan de productie van het album, wat ze leerde tijdens haar opleiding aan het prestigieuze Berklee College of Music in Boston, schreef een dozijn bijzonder lekker in het gehoor liggende songs en overtuigt nog wat meer als zangeres dan op haar vorige albums. 

Op basis van de keuze voor de studio in Muscle Shoals had ik een soulvol album verwacht van Mary Bragg, maar Secrets to Strangers ligt voor een belangrijk deel in het verlengde van haar vorige album. Ook op haar vijfde album weet de Amerikaanse muzikante op bijzondere wijze een brug te slaan tussen Amerikaanse rootsmuziek en pop en rock met een vleugje indie. 

Secrets to Strangers klinkt soms als een rootsalbum, soms als een modern pop en rock album en soms als een pop en rock album dat stamt uit de hoogtijdagen van de studio’s in Muscle Shoals. Meestal klinkt Secrets to Strangers als al deze albums tegelijk en dat is knap. 

Mary Bragg draait al even mee en dat hoor je op haar nieuwe album. Er is veel zorg besteed aan de songs op het album, die bijzonder aangenaam klinken maar ook interessant en avontuurlijk zijn. Evenveel zorg besteed is aan de muziek op en de productie van het album en ook de zang van Mary Bragg is van een hoog niveau. Secrets to Strangers is een album waarvan je direct gaat houden, maar vervolgens duurt het nog even voor je het album goed kunt plaatsen en duiden, wat precies is wat het vijfde album van Mary Bragg zo interessant maakt. 

Het is jammer dat er, zeker in Nederland, nauwelijks aandacht is voor de muziek van de Amerikaanse muzikante, want ik weet zeker dat de muziek van Mary Bragg hier in de smaak moet kunnen vallen, zeker voor liefhebbers van muziek die zich niet vastpint op één enkel genre. Echt een aanrader dit album. Erwin Zijleman

Review: Ashe - The Girl of Your Dreams

Na twee geweldige albums verloor ik de Amerikaanse muzikante Ashe helaas uit het oog, maar na beluistering van haar nieuwe en wederom uitstekende album The Girl of Your Dreams, was ik direct weer bij de les en onder de indruk.
Als je de muziek van Ashe niet kent is het absoluut even wennen aan haar muziek. Het is muziek met een aangename jaren 70 vibe, maar het is ook muziek die op zijn zachtst gezegd nogal uitbundig klinkt. Ashe houdt wel van stevig aangezette arrangementen en manoeuvreert soms op het randje van kunst en kitsch, maar haar songs blijken na enige gewenning razend knap en onweerstaanbaar lekker. Dat heeft ook alles te maken met haar stem, die zich soepel beweegt door de soms bijna overdadig ingekleurde songs. Ik had er in eerste instantie niets mee in 2021, maar inmiddels weet ik dat Ashe drie geweldige albums heeft gemaakt en album nummer vier doet daar absoluut niet voor onder.

In het voorjaar van 2021 verscheen het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Ashlyn Rae Willson, die we vanaf dat moment kennen als Ashe. Met Ashlyn leverde de muzikante uit San José wat mij betreft een bijzonder fascinerend album af. Het is een album dat ik bij eerste beluistering echt compleet ‘over the top’ vond, maar waarvan ik uiteindelijk enorm ben gaan houden. 

De muziek van Ashe begint op Ashlyn in de jaren 70, maar stapt vervolgens met zevenmijlslaarzen door de tijd. Het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante is voorzien van soms behoorlijk pompeuze arrangementen, maar het is ook een album dat overloopt van de goede ideeën, dat de ene na de andere memorabele popsong laat horen en dat ook nog eens indruk maakt met de stem van Ashe. 

Het in 2022 verschenen tweede album Rae sprong net wat minder van de hak op de tak, maar was minstens net zo fascinerend en net zo goed als het debuutalbum van Ashe. Het is een album waarvan ik nog altijd heel vrolijk word, maar ondertussen is ook Rae een album met ongelooflijk knappe songs. 

Na Rae verloor ik Ashe uit het oog, waardoor ik haar derde album uit 2024 in eerste instantie heb gemist. Ik hoorde het album, waarvan de titel zich laat raden (… inderdaad, Wilson), pas deze week voor het eerst en het is een album dat in het verlengde ligt van zijn voorgangers en net als de eerste twee albums van Ashe vol staat met songs die in eerste instantie misschien wat te veel van alles zijn, maar waarvan je uiteindelijk alleen maar kunt houden. 

Vorig jaar dook Ashe op als helft van het duo The Favors, dat ze samen vormt met FINNEAS. Ik vind de broer van Billie Eilish een geweldige producer, maar ik heb minder met zijn muziek en ook het album van The Favors wist me niet te overtuigen. Dit jaar is het gelukkig weer tijd voor een nieuw album van Ashe, die voor het eerst moest nadenken over de titel van haar album. 

Het is The Girl of Your Dreams geworden en dat past wel bij de zelfverzekerde Ashe, die er nog maar eens een prachtalbum tegenaan gooit. Iedereen die de vorige albums van de muzikante uit San José veel te bombastisch vond, kan ook niet uit de voeten met haar vierde album, want ook op The Girl of Your Dreams is ze niet vies van pompeuze arrangementen. 

Openingstrack Stop the Wedding! zet direct de toon, maar net als op haar vorige albums vind ik de zwaar aangezette arrangementen in de songs van Ashe functioneel. Ze zijn bovendien razend knap geproduceerd door Noah Conrad, die eerder werkte met Ashe, maar ook met Olivia Rodrigo en Chappell Roan. 

Ook op haar vierde album begint Ashe bij jaren 70 popmuziek, maar het is zeker geen retro album geworden. De muziek op The Girl of Your Dreams is vaak zwaar aangezet, maar klinkt ook aangenaam en smaakvol. Dat geldt ook voor de stem van Ashe, die makkelijk overeind blijft in het volle geluid en imponeert wanneer er gas wordt teruggenomen zoals in het nostalgisch klinkende Sunburn. 

Ook op haar vierde album maakt Ashe een soort muziek waarop ik normaal gesproken niet gek ben, maar op de een of andere manier valt alles op zijn plek in haar songs. Na vier albums kennen we de stijl van Ashe wel, maar ik vind haar muziek nog altijd bijzonder klinken. Op hetzelfde moment zijn ook de songs op The Girl of Your Dreams weer bijzonder toegankelijk. Het zijn songs die gloednieuw zijn, maar die je desondanks al decennia lijkt te kennen. Ik moest in 2021 en 2022 echt enorm wennen aan de muziek van Ashe, maar The Girl of Your Dreams voelt direct aan als een heerlijk warm bad. Erwin Zijleman

The Girl of Your Dreams van Ashe is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 39,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Caitlyn Smith - Peace in My Mind

Iedereen die Caitlyn Smith kent van haar vorige albums weet wat de Amerikaanse muzikante te bieden heeft en dat laat ze ook weer horen op haar deze week verschenen album Peace in My Mind, dat minstens even goed is.
Het is nog altijd druk binnen de countrypop, waardoor het niet meevalt om op te vallen. Caitlyn Smith, die inmiddels al heel wat jaren aan de weg timmert in Nashville, deed dat wel met haar vorige albums en doet dat ook weer met haar deze week verschenen nieuwe album. De countrypop van de Amerikaanse muzikante klinkt net wat anders dan die van haar collega’s in het genre. Het is countrypop met wat meer Amerikaanse rootsmuziek en een vibe die herinnert aan de countrypop uit de jaren 90. Caitlyn Smith is een uitstekende songwriter en bovendien een prima zangeres. Peace in My Mind krijgt helaas nog niet heel veel aandacht, maar het is echt in alle opzichten een uitstekend album.

Ik zag een paar dagen geleden op een van de sociale media een post van Caitlyn Smith voorbij komen, waarin ze meldt dat haar nieuwe album deze week is verschenen. Mijn interesse was gewekt, want de vorige albums van de Amerikaanse muzikante vond ik erg goed. 

De twee albums die ze aan het begin van dit millennium uitbracht ken ik niet, maar ik was heel enthousiast over de albums Starfire uit 2018, Supernova uit 2020 en High & Low uit 2023, die wat mij betreft mee konden met de beste countrypopalbums van de betreffende jaren. 

Caitlyn Smith draait al heel lang mee als songwriter in Nashville en dat hoor je op haar albums, die uitblinken met uitstekende songs. Door haar staat van dienst in Nashville kon Caitlyn Smith voor haar albums bovendien beschikken over uitstekende muzikanten, waardoor de albums echt fantastisch klinken. Daar draagt de Amerikaanse muzikante uit Nashville ook zelf aan bij, want ze beschikt over een mooie en krachtige stem, die gemaakt is voor het vertolken van countrysongs. 

Ik heb zelf het label countrypop op de albums van Caitlyn Smith geplakt, maar ze maakte op haar vorige albums wat mij betreft geen 13 in een dozijn countrypop. In de countrypop op Starfire, Supernova en High & Low slaat de verhouding tussen country en pop wat mij betreft altijd door in de richting van de Amerikaanse rootsmuziek, waardoor de albums ook interessant zijn voor liefhebbers van rootsmuziek die niet veel op hebben met invloeden uit de pop. 

De countrypop van Caitlyn Smith deed me op haar vorige albums ook meer denken aan de countrypop die in de jaren 90 door Shania Twain op de kaart werd gezet dan aan de countrypop van de jonge en succesvolle countrypopzangeressen die momenteel aan de weg timmeren in Nashville. 

De vorige drie albums van Caitlyn Smith kregen volgens mij behoorlijk wat aandacht, maar over het deze week verschenen Peace in My Mind heb ik alleen iets gelezen op de sociale media van de muzikante zelf. Dat is jammer, want ook op haar nieuwe album maakt Caitlyn Smith weer muziek van hoog niveau. 

De muzikante uit Nashville werkt op haar nieuwe album samen met singer-songwriter, filmmaker en producer Jarrad Kritzstein, ook bekend als Jarrad K, die ik verder alleen ken van Ruston Kelly, en ook Brandy Clark heeft bijgedragen aan het album. Het is een album dat in het verlengde ligt van de drie voorgangers, al slaat Caitlyn Smith ook net wat andere wegen in, met soms net wat meer soul en met enige regelmaat wat minder pop en meer country. 

Ze heeft het album uitgebracht op haar eigen label, wat haar de mogelijkheid bood om eigen keuzes te maken en niet in het strakke keurslijf van de muziekindustrie van Nashville te worden gedrongen. Dat heeft als keerzijde dat haar nieuwe album in de eerste week van de release wat minder aandacht krijgt, maar de artistieke vrijheid heeft de kwaliteit van de songs goed gedaan. 

Peace in My Mind is een geïnspireerd klinkend album, dat in de smaak zal vallen bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek in het algemeen en liefhebbers van countrypop in het bijzonder. In de countrypop van het moment worden alle clichés uit de countrymuziek van weleer stevig omarmd, maar Caitlyn Smith doet dit voor de afwisseling eens niet, waardoor haar nieuwe album Peace in My Mind wat mij betreft opvalt binnen het countrypop aanbod van het moment. Erwin Zijleman

Review: Kids With Buns - bell jar

Het Belgische duo Kids With Buns maakte indruk met een in meerdere opzichten opvallend klinkend debuutalbum en laat op het deze week verschenen album bell jar horen dat het eerste album geen toevalstreffer was.
Ik moest absoluut wennen aan het debuutalbum van het Belgische duo Kids With Buns en vooral vanwege de bijzonder klinkende stem van Marie Van Uytvanck. Die stem klinkt ook op het deze week verschenen album bell jar weer bijzonder, maar ik vind de zang op het nieuwe album beter en toegankelijker. Ook in muzikaal opzicht klinkt de muziek van Kids With Buns net wat beter. Door te werken met een aansprekende producer hebben de songs van het tweetal wat meer body gekregen en dat past goed bij de zang. Het klinkt allemaal wat grootser en zelfverzekerder, maar Kids With Buns heeft op het tweede album ook absoluut haar eigen geluid behouden.

Ik had eerlijk gezegd het idee dat het debuutalbum van het Belgische duo Kids With Buns nog niet zo heel lang geleden was verschenen, maar tot mijn verbazing is out of place deze maand alweer drie jaar oud. Hoogste tijd dus voor het lastige tweede album dat volgt op een succesvol debuut en dat album is deze week verschenen. 

Terug naar de herfst van 2023, waarin het debuutalbum van Kids With Buns verscheen. Marie Van Uytvanck en Amber Piddington waren elkaar een paar jaar eerder bij toeval tegen het lijf gelopen, maakten in eerste instantie bedroom pop, maar kozen al snel voor een gevarieerder klinkend geluid met invloeden uit de indiefolk, indiepop en indierock. 

De muziek van de twee werd opgemerkt door de Belgische muziekmedia, die ook out of place onmiddellijk omarmden. Dat deed ik zelf ook, want out of place is een aangenaam en ook onderscheidend album. Kids With Buns is op haar debuutalbum goed voor lekker in het gehoor liggende songs, die meerdere kanten op kunnen gaan. Het onderscheidende zit vooral in de stem van Marie Van Uytvanck, die beschikt over een niet alledaags stemgeluid. 

Ik moest flink wennen aan de lage stem van de Belgische muzikante, maar uiteindelijk vond ik de zang op out of place een van de belangrijkste troeven van het album. Dat was drie jaar geleden. Deze week keert Kids With Buns terug met bell jar (wederom geen hoofdletters) en laat het horen dat het lastige tweede album voor het Belgische duo geen enkel probleem was. 

Drie jaar is een lange tijd in de nog prille carrière van Marie Van Uytvanck en Amber Piddington en het is dan ook niet zo gek dat Kids With Buns flinke stappen heeft kunnen zetten op haar tweede album. Twee dingen vallen op bell jar, de titel verwijst overigens naar een roman van Sylvia Plath, direct op en het zijn dingen die we kennen van het debuutalbum van het duo. 

Ook op bell jar is er een belangrijke rol weggelegd voor het mooie en veelzijdige gitaarspel van Amber Piddington en ook dit keer valt direct de stem van Marie Van Uytvanck op. Het gitaarspel op het nieuwe album is nog wat veelkleuriger en ook de zang klinkt gevarieerder dan op het debuutalbum. Marie Van Uytvanck beschikt nog altijd over een zeer karakteristieke stem en ze zet hem op het nieuwe album op meerdere manieren in. 

Op bell jar klinkt de muziek van Kids With Buns deels herkenbaar, maar ook anders. Het tweetal liep op een festival producer Jacob Blizard tegen het lijf en werd door hem uitgenodigd om naar zijn studio in Philadelphia te komen. Jacob Blizard speelde een voorname rol op de albums van zijn jeugdvriendin Lucy Dacus en hij drukt ook zijn stempel op het tweede album van Kids With Buns. 

Het album is voorzien van wat vollere arrangementen en een wat duidelijkere productie en dat past goed bij de songs van Marie Van Uytvanck en Amber Piddington, die wat opschuiven richting indierock, zonder andere genres uit het oog te verliezen, want de muziek van het Belgische duo kan ook nog altijd klein en intiem klinken. 

De songs op bell jar klinken in veel gevallen grootser dan op het terecht zo geprezen debuutalbum, maar er is ook nog altijd ruimte voor persoonlijke thema’s, waarvan terugkerende relatiebreuken een belangrijk onderdeel uit maken. Kids With Buns heeft al met al een zeer geslaagd tweede album afgeleverd. Ik ben nu al benieuwd naar de volgende muzikale verrichtingen van het tweetal. Erwin Zijleman

bell jar van Kids With Buns is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 29,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: Sadurn - The Underworld

De Amerikaanse band Sadurn kreeg in 2022 terecht goede recensies voor haar debuutalbum Radiator en laat op haar deze week verschenen tweede album The Underworld horen dat de band de afgelopen jaren doorgegroeid is.
Bandjes die folk en country vermengen met wat ruwere indierock zijn er momenteel in overvloed, maar ze zijn lang niet allemaal zo goed als Sadurn. De band uit Philadelphia is ondanks een uitstekend debuutalbum nog een goed bewaard geheim, maar dat moet wat mij betreft gaan veranderen nu het tweede album van de band is verschenen. Het debuutalbum van Sadurn was heel goed, maar het deze week verschenen The Underworld is nog veel beter. Het gitaargeluid is nog wat mooier en de stem van Genevieve DeGroot komt, mede door het nodige persoonlijke leed in de afgelopen jaren, nog wat harder binnen. The Underworld is een prachtalbum, mis het niet.

De naam Sadurn, die de afgelopen week opdook in de lijsten met de nieuwe albums van deze week, is, zeker in Nederland, helaas nog niet erg bekend. Ik ontdekte de band ruim vier jaar geleden na een aantal zeer positieve recensies op met name Amerikaanse muziekwebsites. In die recensies kon ik mij helemaal vinden, want ik vond Radiator, het debuutalbum van Sadurn, een erg sterk album. 

Op het album schakelde de band uit Philadelphia, Pennsylvania, gemakkelijk tussen indierock en folk en in beide genres zocht de band de grenzen op. Ik was zeer gecharmeerd van het gitaargeluid op Radiator, maar ik was nog meer onder de indruk van de zang van Genevieve DeGroot, die me in eerste instantie aan Edie Brickell deed denken, maar die ook wel iets van Adrianne Lenker liet horen in de zang op Radiator. 

Er zijn de afgelopen jaren, onder aanvoering van bands als Big Thief en Wednesday, heel veel bands als Sadurn opgedoken, maar met het sterke debuutalbum steeg de band uit Philadelphia wat mij betreft ruimschoots boven de middelmaat uit. 

In vier jaar tijd is er heel veel nieuwe muziek bij gekomen en ik moest daarom weer even in het geheugen graven toen ik de naam Sadurn zag opduiken in de releaselijsten van deze week. De Amerikaanse muziekwebsites zijn wat minder alert dan vier jaar geleden, maar zoals zo vaak was Paste Magazine wel bij de les. Paste geeft ook wat achtergrond bij het album en dat is maar goed ook, want de Bandcamp pagina van de band geeft helaas geen extra informatie over The Underworld. 

Het nieuwe album van Sadurn heeft lang op zich laten wachten en was er bijna niet gekomen. Vrij snel na de release van het debuutalbum kreeg Genevieve DeGroot ernstige medische klachten, die uiteindelijk praten en ook zingen onmogelijk maakten. Gelukkig is het met de stem uiteindelijk goed gekomen, want ook The Underworld moet het voor een belangrijk deel hebben van de mooie zang van Genevieve DeGroot. 

Alle persoonlijke misère heeft zijn weerslag gehad op de songs van Sadurn, die nog wat donkerder klinken dan op het debuutalbum en waarin Genevieve DeGroot geen blad voor de mond neemt. In muzikaal opzicht ligt The Underworld in het verlengde van het debuutalbum van Sadurn. 

Ook op het tweede album schakelt de band uit Philadelphia tussen folky songs en meer naar indierock neigende songs, al zijn ook de laatste songs voorzien van een stevige rootsinjectie, die extra glans krijgt door de inzet van de pedal steel. The Underworld is, net als Radiator, een album met mooi gitaarwerk, maar het nieuwe album klinkt wat mij betreft nog wat mooier en gevarieerder dan het debuutalbum. 

Ook de persoonlijke songs van Genevieve DeGroot maken nog net wat meer indruk en hetzelfde geldt voor de zang op het album. Door de persoonlijke teksten en het wat donkere geluid is The Underworld een behoorlijk intens album. Het is een album dat het bij mij vooral goed doet wanneer de zon onder is, maar dat is een persoonlijke voorkeur. 

Vier jaar geleden bleef het debuutalbum in Nederland zoals gezegd zo goed als onopgemerkt, maar ik hoop dat Sadurn met The Underworld wel weet op te vallen binnen het ruime aanbod van het moment. Het nieuwe album van de band uit Philadelphia is daar absoluut goed genoeg voor. Erwin Zijleman

De muziek van Sadurn is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://sadurn.bandcamp.com/album/the-underworld.

The Underworld van Sadurn is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (cosmic blue), 29,99 euro

LP (dark sky), 29,99 euro

CD, 17,99 euro

MC, 17,99 euro

Review: June McDoom - Follow The Light

June McDoom heeft met Follow The Light een bijzonder klinkend folkalbum gemaakt, dat je op het verkeerde been zet maar ook heerlijk laat wegdromen, maar dat vooral hopeloos intrigeert met een uniek geluid en een bijzondere mix van invloeden.
Op basis van de eerste recensies van het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante June McDoom wist ik echt niet wat ik moest verwachten van het album. Het was in ieder geval niet wat ik te horen kreeg, want wat heeft de muzikante uit New York een bijzonder debuut afgeleverd. Het is een debuut dat deels in het hokje folk past, maar June McDoom voegt er net zo makkelijk invloeden uit de reggae en dub als invloeden uit de new age en dreampop aan toe. Met haar al even bijzondere stem maakt ze van Follow The Light een nog wat unieker album. Niet zo gek dus dat Follow The Light tot dusver kan rekenen op uiterst positieve recensies. Ik kan ze alleen maar onderschrijven.

Het is niet zo eenvoudig om in 2026 nog een folkalbum te maken dat in meerdere opzichten onderscheidend klinkt, maar June McDoom heeft zo’n album gemaakt. Het deze week verschenen debuutalbum Follow The Light is mijn eerste kennismaking met haar muziek en het was direct vanaf de eerste noten een even aangename als interessante kennismaking. 

June McDoom groeide op in Florida in een Jamaicaans gezin. De muziek die ze thuis met de paplepel kreeg ingegoten, is ze niet helemaal vergeten, want direct in de openingstrack hoor je subtiele accenten uit de Jamaicaanse dubmuziek en later op het album komen ook nog wat subtiele invloeden uit de reggae voorbij. 

Ik noemde Follow The Light eerder een folkalbum en dat is het wat mij betreft, maar het is een folkalbum dat totaal anders klinkt dan andere albums in het genre. Dat heeft alles te maken met de muziek op het debuutalbum van June McDoom, want deze wordt niet gedomineerd door de akoestische gitaar, maar door de harp en flink wat strijkers. 

Zeker wanneer de harp en de violen op de voorgrond treden heeft de muziek van June McDoom een wat zweverig of zelfs new age karakter, maar de songs van de muzikante uit New York zweven niet te ver weg en vervliegen niet. 

June McDoom noemt in een interview met de Britse muziekwebsite onder andere de muziek van Cocteau Twins als inspiratiebron en dat hoor je op haar debuutalbum. Ik hoor vanwege de harp ook wel iets van Joanna Newsom, die ook een eigen draai gaf aan haar folksongs. 

Ik moest eerlijk gezegd wel even wennen aan de muziek op Follow The Light, maar er viel veel op zijn plek toen ik het album met volledige aandacht had beluisterd. Dan hoor je hoe knap de muziek van de Amerikaanse muzikante in elkaar zit. Dat hoor je vooral wanneer invloeden uit de Jamaicaanse muziek hun intrede doen en ijle klanken en een stevige basis van bas en drums op bijzondere wijze samenvloeien. 

Bij aandachtige beluistering van Follow The Light hoor je sowieso hoeveel bijzondere accenten June McDoom heeft toegevoegd aan haar muziek en hoe ze uiteindelijk een geheel eigen geluid creëert. De muziek op haar debuutalbum is sprookjesachtig mooi, maar ook hopeloos intrigerend, maar ondanks de bijzondere mix van invloeden klinkt het ook verrassend toegankelijk. 

Wanneer de akoestische gitaar het voortouw neemt hoor je de folkie in June McDoom, al is ze ook in vocaal opzicht geen typische folkie. De muzikante uit New York beschikt over een prachtige stem, die is gemaakt voor het soort muziek dat ze maakt. Het is een stem die het zweverige aspect van de muziek op Follow The Light kan versterken, maar het is ook een pure en zuivere stem, die de songs op het album groots en meeslepend maar ook klein en intiem kan maken. 

June McDoom maakte haar debuutalbum samen met Evan Wright en de twee hebben hoorbaar veel aandacht besteed aan de arrangementen op en de productie van het album. Follow The Light is het mooist als je alle subtiele details kunt opmerken en ondertussen verdwaalt in de vele lagen van de muziek van June McDoom. 

Ik ben zeker niet altijd in de stemming voor de songs van de Amerikaanse muzikante, maar zeker als je op zoek bent naar een moment van rust en ontspanning is Follow The Light een intrigerend maar ook bijzonder mooi album. In de eerste recensies van het album wordt ze een grote belofte voor de toekomst genoemd en daar kan ik me wel in vinden. Erwin Zijleman

De muziek van June McDoom is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://junemcdoom.bandcamp.com/album/follow-the-light.

Follow The Light van June McDoom is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (clear pink), 29,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Sorcha Richardson - Draw the Outline

De Ierse muzikante Sorcha Richardson ontsnapte tot dusver steeds aan mijn aandacht, maar wat ben ik blij met haar vorige album en met haar in alle opzichten echt prachtige nieuwe album Draw the Outline, dat vorige maand is verschenen.
Sorcha Richardson koos op haar vorige album Smiling Like an Idiot voor een vol en bij vlagen lekker stevig geluid, maar neemt op haar nieuwe album Draw the Outline flink gas terug. Ondanks de akoestische basis klinkt het album afwisselend als een indiefolk, indiepop en indierock album, maar de muziek van de Ierse muzikante klinkt wel anders dan gebruikelijk in deze genres. Ik viel als een blok voor het album door de prachtige stem van Sorcha Richardson, maar vervolgens werden ook de fraai ingekleurde songs op haar nieuwe album me steeds dierbaarder. Ik heb zitten slapen vorige week, maar inmiddels koester ik het prachtige Draw the Outline, waarop Sorcha Richardson echt alles goed doet.

De zondagavond reserveer ik op De Krenten uit de Pop voor albums uit het verleden, waarbij het kan gaan om persoonlijke favorieten of erkende klassiekers of juist om vergeten of miskende albums. Deze week gaat het om een vergeten en miskend album en het is een album dat pas een week of vijf oud is. 

Draw the Outline van Sorcha Richardson stond zo te zien gewoon in de releaselijsten die ik raadpleeg voor mijn eerste selectie van nieuwe albums, maar het album van de Ierse muzikante is vreemd genoeg volledig aan mijn aandacht ontsnapt. Dat gebeurde overigens ook met haar debuutalbum First Price Bravery uit 2019 en opvolger Smiling Like an Idiot uit 2022. 

Dat ik drie albums van de muzikante uit Dublin heb gemist is best bijzonder, want de muziek die Sorcha Richardson op haar albums maakt past nagenoeg perfect in mijn muzikale straatje. Smiling Like an Idiot vind ik inmiddels een geweldig album en ook Draw the Outline had niet veel tijd nodig om me te overtuigen. 

Sorcha Richardson maakt muziek die niet heel Iers klinkt, maar aansluiting vindt bij de indiefolk, indiepop en indierock van het moment. Dat doet ze op Smiling Like an Idiot met lekker in het gehoor liggende en soms wat stevigere of met veel synths ingekleurde songs, maar op Draw the Outline kiest Sorcha Richardson vooral voor organische klanken en ingetogen songs. 

Het zijn songs met de akoestische gitaar als basis en de mooie stem van de Ierse muzikante als belangrijkste versiering. Het is een stem met een duidelijk eigen geluid en ik vind het een heel mooi geluid. Bij songs met een akoestische gitaar als basis denk ik in eerste instantie aan folksongs, maar ik vind Draw the Outline zeker geen standaard folkalbum. 

Dat heeft alles te maken met de accenten en spanningsbogen die de Ierse muzikante heeft toegevoegd aan haar songs. De spanning wordt opgebouwd met vollere maar nog steeds subtiele klanken, die de muziek van Sorcha Richardson ook voorzien van een bijzondere sfeer. Wanneer de gitaarakkoorden net wat steviger zijn aangezet neigt het album naar indierock, maar echt stevig klinkt het nergens. 

Ierse muzikanten verwerken vaak op een of andere manier invloeden uit de rijke Ierse muziekcultuur in hun muziek, maar op Draw the Outline hoor ik ze eerlijk gezegd niet. Ik vind het album eerder Amerikaans dan Iers klinken en dat is misschien ook niet zo gek, want Sorcha Richardson keerde pas onlangs terug naar haar vaderland, na een lang verblijf in New York. 

Ik ben zoals gezegd zeer gecharmeerd van haar vorige album dat wat dynamischer klinkt, maar de vooral ingetogen songs op haar nieuwe album zijn me inmiddels enorm dierbaar en winnen nog steeds aan schoonheid en kracht. Sorcha Richardson raakt met haar karakteristieke stem steeds weer de juiste snaar en ook in de muziek op het album valt steeds meer op zijn plek. Het in West Kerry opgenomen album is ook nog eens prachtig geproduceerd door Chris W. Ryan, die ik verder alleen ken van de Ierse band Just Mustard. 

Ik kan nog steeds niet begrijpen dat ik Draw the Outline bijna had gemist, want het is een album van een niveau dat binnen het enorme aanbod van het moment zeker niet gangbaar is. Het is bovendien een album dat zoveel met me doet dat ik het absoluut jaarlijstjeswaardig durf te noemen. Erwin Zijleman

De muziek van Sorcha Richardson is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Ierse muzikante: https://sorcharichardson.bandcamp.com/album/draw-the-outline.

Draw the Outline van Sorcha Richardson is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 29,99 euro

CD, 14,99 euro

Review: Mariecke Borger - Unravel

Mariecke Borger had al twee prachtige albums op haar naam staan, maar ze maakt nog wat meer indruk met haar deze week verschenen derde album Unravel, dat de concurrentie met de beste rootsalbums van het moment makkelijk aan kan.
Ik heb de eerste twee albums van de Nederlandse singer-songwriter Mariecke Borger heel hoog zitten, waardoor ik heel benieuwd was naar haar deze week verschenen derde album. Unravel vond ik bij eerste beluistering minstens net zo mooi als de eerste twee albums van de muzikante uit Kampen en nu ik het album wat vaker heb gehoord vind ik Unravel nog een stuk beter dan Through My Eyes en Bright Sky. De songs op het nieuwe album van Mariecke Borger zijn sterk, de muziek is prachtig, de invloeden uit de folk en country klinken zeer authentiek en haar zang is nog wat indrukwekkender dan op de vorige albums. Op Unravel doet Mariecke Borger echt alles goed, wat een prachtig album vol internationale allure oplevert.

De Nederlandse singer-songwriter Mariecke Borger debuteerde aan het begin van 2013 met het album Through My Eyes. Het was voor mij een van de allermooiste albums van dat jaar en ik vind het debuutalbum van de Nederlandse muzikante nog altijd een bijzonder mooi en exceptioneel goed album. Het is een album met intieme songs die zijn ingekleurd met bijzonder mooie en veelzijdige arrangementen en die nog wat mooier worden door de prachtige stem van Mariecke Borger, die op Through My Eyes imponeert met haar zang. 

Ze nam vervolgens de tijd voor het tweede album, dat pas in het voorjaar van 2020 zou verschijnen. Ook op het helaas nog geen half uur durende Bright Sky maakte Mariecke Borger weer diepe indruk met smaakvol ingekleurde rootssongs en haar nog wat mooier klinkende stem. We zijn inmiddels alweer zes en een half jaar verder, maar gelukkig is deze week het derde album van Mariecke Borger verschenen. 

Ik was haar na al die jaren stilte eerlijk gezegd wat uit het oog verloren, maar direct bij de eerste noten van openingstrack The Shore werd ik weer gegrepen door de schoonheid van haar muziek. Ook op haar nieuwe album Unravel maakt Mariecke Borger in eerste instantie indruk met haar stem. Het is een wat zachte, maar ook zuivere en gevoelige stem, die mij weer onmiddellijk wist te betoveren. 

De stem van de muzikante uit Kampen imponeerde op haar eerste twee albums, maar ik vind de zang op het nieuwe album nog net wat indrukwekkender. Zeker bij beluistering met de koptelefoon komt iedere noot die Mariecke Borger zingt binnen en steekt ze ook de grote folk- en countryzangeressen van het moment naar de kroon. De zang op Unravel is niet het enige dat er uitspringt, want ook in muzikaal en productioneel opzicht doet het album niet onder voor de beste rootsalbums van het moment. 

Mariecke Borger had hier geen dure studio in Nashville voor nodig en ook geen producer van naam en faam, want Unravel werd opgenomen in de huisstudio van Mariecke Borger en haar echtgenoot Floris de Vries in Kampen en de twee tekenden ook voor de productie van het album. 

Unravel klinkt prachtig en dat is ook de verdienste van de uitstekende muzikanten die op het album zijn te horen. Van deze muzikanten ken ik eerlijk gezegd alleen Bertolf Lentink, die tekent voor de bijdragen van de dobro, maar ook de klanken van de pedal steel, de elektrische gitaar, de banjo, de viool en de mandoline zijn echt prachtig en dat geldt ook voor de overige instrumenten die zijn te horen op het album. 

Unravel is voorzien van een warm en vaak lekker vol klinkend geluid met vooral invloeden uit de folk en de country, maar het is een geluid dat wel in dienst staat van de stem van Mariecke Borger, die elf songs lang schittert. De muzikante uit Kampen kent haar klassiekers uit onder andere de Laurel Canyon folk, maar ze sluit ook aan bij de authentiek klinkende rootsmuziek van het moment. 

Dat doet ze met knap in elkaar zittende en veelzijdige songs, die zich ook dit keer verrassend makkelijk opdringen en je vervolgens dierbaar blijven. Ik heb de vorige twee albums van Mariecke Borger ook nog eens beluisterd, maar ik vind alles op Unravel nog net wat mooier. Nederlandse liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek kunnen echt niet om dit album heen, maar ik hoop er stiekem op dat een platenbaas in Nashville het album in handen krijgt en waarschijnlijk van zijn stoel valt na het horen van alle pracht op Unravel. Erwin Zijleman

De muziek van Mariecke Borger is ook verkrijgbaar via de website van de Nederlandse muzikante: https://marieckeborger.nl.

Unravel van Mariecke Borger is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 29,99 euro