Deze plaat werd in eerste instantie bestempeld als een tegenvaller, ook door mij, maar het is een bijzondere groeiplaat. Aan de hand van de fantastische zangeres Hannah Reid trekt de tweede van London Grammar je steeds verder de diepte in en groeien op het eerste gehoor wat vlakke songs uit tot bezwerende songs vol schoonheid en toverkracht. Prachtplaat.
Het Britse trio London Grammar debuteerde al weer bijna vier jaar geleden met het terecht de hemel in geprezen If You Wait.
Op haar debuut maakte de band uit Londen indruk met een broeierige instrumentatie vol invloeden uit de triphop, maar het sterkste wapen van de band bleek zangeres Hannah Reid, die If You Wait naar grote hoogten tilde.
Het succes van het debuut heeft gezorgd voor een flink budget, waardoor London Grammar voor haar tweede plaat kon beschikken over topproducers als Jon Hopkins (Coldplay), Paul Epworth (Adele, Florence + The Machine) en Greg Kurstin (Adele, Sia). Ze hebben stuk voor stuk goed geluisterd naar het debuut van London Grammar en vervolgens Hannah Reid de hoofdrol gegeven op Truth Is A Beautiful Thing.
De instrumentatie van Dan Rothman en Dot Major is ook dit keer prachtig, maar treedt veel minder op de voorgrond. Het is een wijs besluit, want Hannah Reid maakt ook dit keer een onuitwisbare indruk met een stem vol kracht, subtiliteit en emotie.
Truth Is A Beautiful Thing opent opvallend ingetogen. Het tempo ligt laag, de instrumentatie is loom en aardedonker, wat prachtig past bij de van melancholie overlopende zang van Hannah Reid.
Door het lage tempo moet je, zeker bij eerste beluistering, wel wat moeite doen om bij de les te blijven. De trage en donkere popsongs van London Grammar dringen zich zeker niet onmiddellijk op, maar wanneer het kwartje eenmaal valt, valt het ook hard.
Ondanks het feit dat de band voor haar tweede plaat heeft gekozen voor producers van naam en faam en voor producers die niet vies zijn van grootse en meeslepende hits, heeft London Grammar het eigen geluid dat op If You Wait zo mooi vorm kreeg behouden en verder ontwikkeld.
De tweede plaat van de Britten bevat wel iets meer invloeden uit de pop, maar het smaakvolle en eigenzinnige pop. Het is een moedig besluit, want waar London Grammar met een paar stevige stampers makkelijk de wereld zou kunnen veroveren, liggen de lome en donkere klanken voor menigeen waarschijnlijk wat zwaar op de maag. Persoonlijk heb ik echter een steeds groter zwak voor de meer ingetogen songs van London Grammar en het zijn deze songs die domineren op Truth Is A Beautiful Thing.
Zeker bij beluistering met de koptelefoon is goed te horen hoe loodzwaar de ritmes zijn, maar ook hoe subtiel de rest van de instrumentatie is (let maar eens op de prachtige gitaarlijnen en de mooie pianoklanken). Het is de perfecte ondergrond voor de weer hemeltergend mooie vocalen van Hannah Reid, die beter doseert dan op het debuut en ook meer emotie en doorleving laat horen. Het is goed voor heel veel kippenvel.
Truth Is A Beautiful Thing is ook nog eens een plaat vol ingehouden spanning. Je verwacht dat de ingehouden en zich langzaam voortslepende klanken ieder moment tot uitbarsting komen, maar dat gebeurt uiteindelijk 50 minuten niet (op de luxe editie van de plaat zelfs ruim een uur niet).
Waar If You Wait met louter superlatieven werd onthaald, zijn de reacties dit keer gemengd. Persoonlijk vind ik Truth Is A Beautiful Thing niet alleen een waardig opvolger van het prachtdebuut maar bovendien een stap vooruit. Erwin Zijleman
In eerste instantie opgepikt uit de obscure jaarlijstjes over 2016, maar uiteindelijk kreeg deze prachtplaat gelukkig ook nog een Nederlandse release in 2017. Eerder omschreven als een van de mooiste ruwe diamanten die ik in tijden gehoord had en dat is een omschrijving die nog steeds op gaat voor de prachtplaat van de Australische Gabriella Cohen.
In de eerste dagen van 2017 pikte ik nog wat vergeten parels uit 2016 op. De onderstaande vind ik achteraf bezien de mooiste van het stel en Full Closure And No Details van Gabriella Cohen ligt nu gelukkig ook in Nederland in de winkel. Daarom nogmaals aandacht voor deze bijzondere plaat.
Gabriella Cohen is een singer-songwriter uit het Australische Melbourne, die tot dusver vooral bekend is als frontvrouw van de Australische rockband The Furrs. Na een op de klippen gelopen liefdesrelatie dook ze voor de afwisseling in haar uppie de studio in en tien dagen later lag er een prachtige breakup plaat.
Het is dat Phil Spector nog flink wat jaren achter de tralies zit, want anders was ik er van overtuigd geweest dat de oude meester Full Closure And No Details heeft geproduceerd. Het solodebuut van Gabriella Cohen is immers voorzien van een geluid vol echo’s naar de hoogtijdagen van Phil Spector’s Wall of Sound en zijn fameuze meidengroepen.
De Australische muzikante heeft hiernaast flink wat invloeden uit de dreampop en shoegaze in haar muziek gestopt en strooit verder driftig met invloeden uit de psychedelica en lo-fi. De laatste invloeden zorgen er voor dat Full Closure And No Details flink rammelt. Daar moet je tegen kunnen, maar persoonlijk vind ik het heerlijk.
Gabriella Cohen overtuigt op haar solodebuut met voor mij onweerstaanbare gitaarmuziek. Ze beschikt over een heerlijk dromerige, maar ook krachtige stem, die misschien nog wel het best is te omschrijven als een mix van Hope Sandoval en Bob Dylan. Met Hope Sandoval hebben we direct ook belangrijk vergelijkingsmateriaal te pakken, want Full Closure And No Details klinkt vaak als Mazzy Star dat is terug geflitst naar de jaren 60, om daar met Phil Spector een psychedelisch pareltje te maken. En net als Dylan slaagt Gabriella Cohen om je deelgenoot te maken van haar liefdesongeluk op een manier die bijna pijn doet.
Gabriella Cohen betreedt met haar solodebuut qua invloeden plat getreden paden, maar slaagt er desondanks in om anders te klinken dan de concurrentie. Ze doet dit door verrassende elementen als zweverige elektronica, strijkers of loeiende koeien (!) toe te voegen aan de instrumentatie of door opeens de tijd te nemen voor lang gitaargepingel.
Het zorgt ervoor dat Full Closure And No Details je langzaam maar zeker opzuigt in de wereld van Gabriella Cohen. Het is een wereld die even donker is gekleurd door haar liefdesbreuk, maar achter de donkere wolken zie ik al weer een flauw zonnetje opduiken.
Full Closure And No Details had me direct bij eerste beluistering al stevig te pakken, maar hoe vaker ik de plaat hoor, hoe mooier, indringender en indrukwekkender hij wordt. Als ik vandaag mijn jaarlijstje over 2016 zou moeten maken, zou ik zeker een plekje inruimen voor dit prachtdebuut van de Australische singer-songwriter. Full Closure And No Details is immers een van de mooiste ruwe diamanten die ik het afgelopen jaar heb gehoord. Erwin Zijleman
