donderdag 25 februari 2021

En de andere interessante nieuwe releases van deze week



Er zijn wel vaker weken dat er meer interessante nieuwe albums verschijnen dan ik kwijt kan op de krenten uit de pop, maar met een beetje selecteren kom ik er altijd wel uit. De afgelopen week was het anders. Ook na streng selecteren had ik nog veel te veel albums over. Ik heb uiteindelijk een keuze gemaakt, maar met pijn in het hart, vooral omdat zich onder de afvallers veel albums bevinden die niet al teveel aandacht zullen krijgen, maar deze aandacht wat mij betreft wel verdienen. 

Omdat het ook de komende weken dringen is aan het releasefront, ga ik er niet van uit dat de albums nog heel snel aan bod gaan komen (al hoop ik het wel). Daarom bij hoge uitzondering een rijtje albums met slechts een hele korting bespreking. Stuk voor stuk voer voor verdere beluistering wat mij betreft. Ook voor mezelf. Erwin Zijleman

Another Michael - New Music and Big Pop
Zonnige en licht eigenzinnige popliedjes met een folky inslag, die in eerste instantie vooral vermaken, maar uiteindelijk veel meer te bieden hebben. Denk aan Whitney en Foxwarren.


Catherine Britt – Home Truths
Overtuigend rootsalbum van deze van oorsprong Amerikaanse singer-songwriter, die in meerdere genres uit de voeten kan, maar een voorliefde heeft voor gloedvolle country.



Edie Brickell & New Bohemians - Hunter and the Dog Star
Edie Brickell kennen we vooral van lieflijke popliedjes, maar op dit nieuwe album schiet het alle kanten op, wat het een lastig te beoordelen, maar zeker ook interessant album maakt.



José James - New York 2020 (Live)
Een live album maken tijdens de corona pandemie is lastig, maar José James heeft het gedaan. Het levert een mooi dubbelalbum vol jazz en soul op, dat de live vibe aardig weet te vangen.



Katy Kirby - Cool Dry Place
Katy Kirby is de volgende jonge vrouwelijke singer-songwriter in het indie segment en overtuigt met prachtig melodieuze popliedjes met een twist en met een mooie stem.


Kinlaw - The Tipping Scale
Kinlaw maakt elektronische popmuziek met mooie vocalen. Soms uptempo, soms uiterst ingetogen, soms richting electropop en soms richting new age, maar altijd interessant.



Lainey Wilson - Sayin' What I'm Thinkin'
Verrassend veelzijdig rootsalbum. Soms lekker stevig en bluesy, soms volledig ondergedompeld in de country. De ene keer  behoorlijk traditioneel, dan weer modern. 


Smith & Burrows - Only Smith & Burrows Is Good Enough
Bijzonder lekker in het gehoor liggende popliedjes die de zon zeer uitbundig laten schijnen. De diepgang is beperkt, maar soms is een zonnig album als dit precies wat je nodig hebt.



Snowpoet - Wait For Me
Een van de interessantste albums van de afgelopen week, maar ook zo ongrijpbaar dat het meer tijd nodig heeft dan ik had. Elektronisch, folkjy, jazzy en altijd avontuurlijk. Onthouden.



Stephanie Struijk – Fijn Zo
Stevie Ann liet de Engelstalige popsongs achter zich en werd Stephanie Struijk. De popliedjes zijn nog mooier dan op haar vorige album en bovendien nog wat sfeervoller. Mooi album.



Tenfold - Reply to All
Veelkleurige indie-folk uit Nederland. De instrumentatie is mooi en verrassend veelzijdig, de popliedjes zijn inventief en avontuurlijk, de zang bijzonder. Een groeiplaat die tijd verdient.


Valley Maker - When the Day Leaves
Snel terzijde geschoven, maar dit is een album dat steeds mooier wordt. Folky songs die langzaam maar zeker steeds voller worden ingekleurd en aan schoonheid en kracht winnen.



Wild Pink - A Billion Little Lights
Fraai klinkende indie-rock. Soms groots en meeslepend, soms down to earth. Muziek die makkelijk verleidt, maar die ook interessanter is dan je in eerste instantie zult vermoeden.



Xixa – Genesis

Xixa is een rootsband die niet bang is om er wat andere invloeden bij te slepen. In eerste instantie wist ik echt niet wat ik er van moest vinden, maar Genesis dringt zich steeds meer op.

woensdag 24 februari 2021

Mogwai - As The Love Continues

De Schotse band Mogwai bouwt op As The Love Continues de spanning een uur lang op en af en imponeert met wonderschone klanken, torenhoge spanningsbogen en indringende geluidsmuren
De Schotse band Mogwai draait inmiddels al zo’n 25 jaar mee en heeft een aardig stapeltje albums op haar naam staan. Er zat er nog geen een tussen die ik koester, maar het deze week verschenen As The Love Continues zou hier wel eens verandering in kunnen brengen. Het is een typisch Mogwai album, maar waar ik in het verleden vrij snel afhaakte, luister ik keer op keer ademloos naar het nieuwe album van de band uit Glasgow. Hier en daar zijn de geluidsmuren angstvallig hoog, maar minstens net zo vaak zijn de klanken sprookjesachtig mooi. As The Love Continues is een prachtig album en het wordt alleen maar mooier wanneer je het vaker hoort.


Ik was tot dusver geen heel groot fan van de Schotse band Mogwai. Ik heb wel wat albums van de band uit Glasgow in de kast staan, maar ze komen er eerlijk gezegd nooit uit. Ik had daarom geen hele hoge verwachtingen van het deze week verschenen As The Love Continues, maar nieuwsgierig geworden door een aantal zeer positieve recensies ben ik toch gaan luisteren, om vervolgens al snel te concluderen dat Mogwai een geweldig album heeft gemaakt. 

Het album opent prachtig met het beeldende To The Bin My Friend, Tonight We Vacate Earth, dat opent met zweverige klanken, maar langzaam wordt de spanning steeds verder opgebouwd en wordt het geluid steeds grootser en steviger. Het is muziek zoals Mogwai die al eerder maakte, maar zo mooi als dit hoorde ik het nog niet vaak. 

In Here We, Here We, Here We Go Forever klinkt de Schotse band wat elektronischer en directer, maar wederom is Mogwai een meester in zowel het opbouwen van de spanning als in het van kleur laten verschieten van haar muziek. Het is ook in de tweede track typisch Mogwai, maar op een of andere manier pakt het me meer dan het oudere werk van de band en hoor ik ook meer de schoonheid in de soms behoorlijk overweldigende klanken. 

Ook Dry Fantasy combineert wonderschone elektronische klanken met spanning die genadeloos wordt opgebouwd en ook dit keer combineert Mogwai breed uitwaaiende en beeldende klanken met flarden van toegankelijke popsongs. Die toegankelijke popsong komt er vervolgens met Ritchie Sacramento, dat zo op een indie-rock album uit de jaren 90 had kunnen staan. 

Met Drive The Nail volgt een lange track waarin ijle synths en mooie gitaarlijnen elkaar prachtig versterken en waarin Mogwai nog maar een keer tekent voor fraaie spanningsbogen die eindigen in hoge gitaarmuren. As The Love Continues is dan inmiddels een klein half uur onderweg en heeft al driftig gestrooid met betoverend mooie muziek en songs die je direct vastgrijpen en pas weer los laten als de laatste noot weg ebt. 

Er volgt nog een ruim half uur muziek die minstens even mooi is. Het is knap hoe Mogwai in iedere track weer kiest voor een net wat andere invalshoek en hoe lekker in het gehoor liggende songs en alle kanten op schieten geluidsexplosies en implosies elkaar nooit al te ver uit het oog verliezen. 

Mogwai maakte in het verleden meerdere filmsoundtracks en ook As The Love Continues zou hier en daar prima als soundtrack dienst kunnen doen, al is de muziek van de Schotse band ook vaak behoorlijk heftig en is alle aandacht voor de muziek vereist om bij de les te kunnen blijven. 

Typisch Mogwai lees ik op de diverse muziekfora, maar ik vind As The Love Continues echt veel beter dan andere albums die ik ken van de band. Zeker bij beluistering met enig volume of met de koptelefoon schotelt de band uit Glasgow je een wonderschone luistrip voor, die steeds weer fascineert en je nieuwsgierig maakt naar alles dat nog komen gaan. 

Dit varieert van sprookjesachtige elektronische soundscapes waarin plotseling een spookachtig onweer losbarst, tot meer gitaar georiënteerde songs waarin de spanning al even fraai wordt opgebouwd, dit alles prachtig geproduceerd door Dave Fridmann. “Extremely loud and incredibly close” noemt The Guardian het. Het mag typisch Mogwai zijn, maar zo mooi als op dit album hoorde ik het toch nog niet vaak van de Schotse band. Erwin Zijleman

De muziek van Mogwai is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de band: https://mogwai.bandcamp.com/album/as-the-love-continues.


As The Love Continues van Mogwai is verkrijgbaar via de Mania webshop:

   

Carly Pearce - 29

Een EP is meestal een tussendoortje, maar 29 is belangrijk voor Carly Pearce, die afrekent met een bijzonder ellendige periode en in muzikaal opzicht flinke stappen zet
Carly Pearce moest lang vechten om aan de bak te komen in Nashville, maar uiteindelijk kwam het succes. Na de hoge pieken kwamen de diepe dalen en die staan centraal op de EP 29. Het is een EP met prima country en countrypop, die me nieuwsgierig maakt naar het volgende werk van de Amerikaanse muzikante, maar die ook zeer aangenaam vermaakt.


Ik besteed op deze BLOG normaal gesproken geen aandacht aan EP’s, er zijn immers al albums genoeg, maar voor 29 van Carly Pearce maak ik graag een uitzondering. De naam Carly Pearce deed bij mij eerlijk gezegd geen belletje rinkelen, wat gezien het enorme aanbod uit Nashville ook niet zo gek is. 

De Amerikaanse singer-songwriter werd geboren in Kentucky, maar zocht al op jonge leeftijd haar heil in Tennessee, eerst in het themapark Dollywood, een pretpark waar muziek een belangrijke rol speelt en hierna in Nashville. 

In Nashville leek haar carrière maar niet van de grond te komen, maar op haar 26e keerde eindelijk het tij. De samenwerking met de in 2019 jong overleden producer busbee leverde twee million-sellers op met wat gepolijste, maar zeker niet oninteressante countrymuziek. 

De EP 29 maakte Carly Pearce op haar 29e (ze is inmiddels 30) en het is een album dat gaat over de diepe dalen die volgden op het grote succes. Naast het overlijden van mentor en producer busbee was er ook nog eens het al na enkele maanden stranden van haar huwelijks met countryster Michael Ray, die de huwelijkse trouw niet heel serieus nam. 

29, dat 7 tracks en 22 minuten muziek bevat, kan worden gezien als een breakup album, maar Carly Pearce heeft haar zaakjes inmiddels weer aardig op de rails. Ik ken de twee albums van Carly Pearce zoals gezegd niet, maar ik ben zeer gecharmeerd van deze EP. 

Het is een EP met de countrypop zoals die in Nashville veel vaker wordt gemaakt, maar 29 ademt kwaliteit. De instrumentatie is verzorgd, maar niet al te gepolijst, waardoor de rootsmuziek domineert op 29. 

Carly Pearce beschikt over een stem die gemaakt is voor country en countrypop, maar ze klinkt ook voldoende doorleefd. De jarenlange strijd om aan de bak te komen in Nashville en het dramatisch verlopen huwelijk heeft de Amerikaanse singer-songwriter getekend, waardoor de persoonlijke teksten puur en oprecht klinken. 

29 bevat ook nog eens een aantal songs die tot de verbeelding spreken. Al met al een uitstekende EP, die doet uitzien naar het volgende album van de Amerikaanse muzikante. Niet alleen voor liefhebbers van Nashville countrypop, maar ook voor wat breder geïnteresseerde liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek. Erwin Zijleman

   

dinsdag 23 februari 2021

Cassandra Jenkins - An Overview On Phenomenal Nature

Cassandra Jenkins heeft met An Overview On Phenomenal Nature een geweldig debuutalbum afgeleverd, dat het oor genadeloos streelt, maar dat je ook iedere keer weer weet te verrassen
Eigenlijk was ik bij het horen van de eerste noten van het debuutalbum van de New Yorkse singer-songwriter Cassandra Jenkins al verkocht, maar het mooiste moet dan echt nog komen. De songs op An Overview On Phenomenal Nature zitten knap in elkaar en zijn werkelijk prachtig ingekleurd. De Amerikaanse muzikante trekt hierbij alles uit de kast, waarna producer Josh Kaufman alles op zeer vakkundige wijze aan elkaar heeft gesmeed. Het klinkt, ook door de zeer aangename vocalen, allemaal bijzonder lekker, maar ondertussen blijf je je ook maar verbazen over alle bijzonder fraaie details. Het debuut van Cassandra Jenkins is wat kort, maar verder klopt alles.


De vijver met jonge vrouwelijke singer-songwriters in het indie-segment zit nog altijd overvol, waardoor het soms niet meevalt om de meest talentvolle muzikanten er uit te vissen. Ook de afgelopen week viel er weer flink wat te kiezen in het genre, maar An Overview On Phenomenal Nature van Cassandra Jenkins stak er wat mij betreft met kop en schouders bovenuit. 

Cassandra Jenkins is een singer-songwriter uit New York, die met An Overview On Phenomenal Nature haar debuutalbum heeft afgeleverd, na de afgelopen jaren op het podium te hebben gestaan met Eleanor Friedberger, The Hold Steady voorman Craig Finn en Purple Mountains, het laatste project van de in 2019 overleden muzikant David Berman (Silver Jews). Het debuut van Cassandra Jenkins bevat slechts zeven songs en net iets meer dan 30 minuten muziek, maar dat is dan ook direct de enige kritische noot die ik kan kraken. 

De eerste track (Michelangelo) opent met een trefzeker gitaarakkoord en de mooie stem van de muzikante uit New York. Het is misschien niet direct onderscheidend, maar associaties met Aimee Mann heb ik niet vaak, waardoor ik direct geboeid was. Dat wordt verderop in de track beloond wanneer de gitaar mag ontsporen en ook nog eens fraaie bijdragen van synths en strijkers worden toegevoegd. 

Het is direct duidelijk dat het debuut van Cassandra Jenkins bijzonder knap geproduceerd is en dit is het werk van Josh Kaufman, die ook het deze week verschenen album van The Hold Steady prachtig produceerde. 

Naarmate An Overview On Phenomenal Nature vordert, wordt de muziek van Cassandra Jenkins steeds bijzonderder. In New Bikini vloeien piano, synths en gitaren prachtig samen met blazers en imponeert de muzikante uit New York met lome zang en een jazzy sfeertje. 

Met Hard Drive slaat het album een volgende weg in. Elektronica en spoken word worden omgeven door wonderschone arrangementen van piano en blazers en spannende ritmes, terwijl Cassandra Jenkins bezweert met haar praatzang. Het is het prijsnummer van het album. 

Het wordt fraai vervolgd met het dromerige en atmosferisch klinkende Crosshairs, dat net als de eerdere tracks opvalt door mooie heldere stem, een prachtige en veelzijdige instrumentatie, fraaie strijkersarrangementen en een productie die er voor zorgt dat het er op lijkt dat Cassandra Williams bij je in de kamer staat. Het streelt het oor zo intens dat ik al visioenen heb van jaarlijstjes. 

Ook in het uiterst ingetogen Ambiguous Norway is de instrumentatie weer bijzonder smaakvol en worden nog wat extra nieuwe wegen verkent, net als in Hailey, waarin Cassandra Jenkins een intieme folksong naar haar hand zet en er wederom in slaagt om bijzonder te klinken en zowel in vocaal als tekstueel opzicht te ovetuigen. 

Het album zit er dan bijna op, maar de uitsmijter The Ramble klokt nog ruim 7 minuten, waarin fluitende vogeltjes gezelschap krijgen van atmosferische synths en subtiele blazers en de muzikanten op het album nog eenmaal alles uit de kast mogen trekken (en Cassandra Jenkins de zang maar eens achterwege laat). Het is zoals gezegd veel te snel voorbij, maar de indruk die de singer-songwriter uit New York in een half uur maakt is wat mij betreft onuitwisbaar. Ik ben nu al benieuwd naar haar volgende album. Erwin Zijleman

De muziek van Cassandra Jenkins is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de singer-songwriter uit New York: https://cassandrajenkins.bandcamp.com/album/an-overview-on-phenomenal-nature.


An Overview On Phenomenal Nature van Cassandra Jenkins s verkrijgbaar via de Mania webshop:

   

maandag 22 februari 2021

The Hold Steady - Open Door Policy

De Amerikaanse band The Hold Steady blijft zich maar ontwikkelen en komt nu op de proppen met een groots en meeslepend rockalbum, waarop alleen maar geweldige songs staan
De eerste albums van The Hold Steady waren uitstekend, al lagen de invloeden van Springsteen’s E-Street Band er hier en daar wel wat dik op. The Hold Steady is sindsdien alleen maar gegroeid en laat nog wat extra groei horen op het deze week verschenen Open Door Policy. Het is een album vol energieke en gepassioneerde rocksongs en het zijn bovendien rocksongs die staan als een huis. Open Door Policy is een album vol muzikaal en vocaal vuurwerk en een album vol songs waar de urgentie van af spat. Na een paar keer horen durf ik al wel te beweren dat dit tot dusver het beste album is van de band uit Brooklyn en dat zegt wat. Indrukwekkend.


De Amerikaanse band The Hold Steady oogstte een jaar of vijftien geleden veel lof met de albums Separation Sunday en Boys And Girls in America, waarop de band uit Brooklyn, New York, flink wat indruk maakte met een groots geluid, dat associaties opriep met het geluid van Springsteen’s E-Street Band in goede vorm. 
Het was een welkom geluid in een periode waarin diezelfde E-Street Band op een laag pitje stond, waardoor beide albums konden rekenen op uitstekende recensies. 

The Hold Steady is zich sindsdien blijven ontwikkelen en is uitgegroeid tot een van de betere rockbands van het moment, al is de populariteit van de band helaas wat achter gebleven, zeker gezien het zeer hoge niveau van de laatste paar albums. Zo maakte de band in 2019 met Thrashing Thru The Passion wat mij betreft haar beste album tot dusver en dat dit geen toevalstreffer was, bewijst de band deze week met Open Door Policy. 

Het achtste studioalbum van de Amerikaanse band uit New York pakt direct in de openingstrack stevig uit met een song die precies laat horen wat The Hold Steady in huis heeft. The Feelers klinkt nog grootser en meeslepender dan de muziek waar de band vijftien jaar geleden mee opdook en zet direct de toon voor de rest van het album. 

Hier en daar hoor je nog wel wat invloeden uit de hoogtijdagen van de E-Street Band, maar The Hold Steady heeft inmiddels ook een duidelijk eigen geluid. Het is knap hoe de band uit Brooklyn direct in de openingstrack al een paar keer van kleur verschiet en een stuk of vier memorabele rocksongs in één track propt. 

In muzikaal opzicht staat het als een huis, waarbij opvalt dat de muziek van The Hold Steady niet alleen onweerstaanbaar lekker, maar ook spannend klinkt. Verder slaagt de band er in om lekker bombastische muziek te maken, die niet pompeus klinkt en steeds weer grossiert in geweldig gitaar- en pianospel. Het blijft bij The Hold Steady gelukkig altijd rock ’n roll en dat siert de band. 

Het eigen geluid van de The Hold Steady wordt deels bepaald door het heerlijk volle geluid op het album, maar de vaak half gesproken zang van Craig Finn is minstens even belangrijk. De voorman van de band is de afgelopen vijftien jaar alleen maar beter gaan zingen en spuugt zijn teksten met veel gevoel en urgentie uit. In tekstueel opzicht heeft hij ook nog het een en ander te melden, wat Open Door Policy nog wat interessanter maakt. 

Het achtste studioalbum van The Hold Steady is een fantastische rockplaat vol muzikaal vuurwerk, maar de songs van de band zijn niet alleen aanstekelijk, maar zitten ook nog eens zo knap in elkaar dat je nieuwe dingen blijft horen op dit album. De prachtige productie van Josh Kaufman is de kers op de taart.

Na de eerste albums werd de muziek van de band uit Brooklyn wel enigszins voorspelbaar en was het ook een tijdje stil rond The Hold Steady, maar op het twee jaar geleden verschenen Thrashing Thru The Passion brandde het heilige vuur weer als vanouds en dat heilige vuur brand nog wat krachtiger en intenser op Open Door Policy, dat makkelijk kan uitgroeien tot het beste album tot dusver van de Amerikaanse band. 

Het blijft een beetje wonderlijk dat The Hold Steady nog niet door iedereen wordt gerekend tot de grootste rockbands van het moment, maar gezien de kwaliteit van het geweldige Open Door Policy kan dit alleen maar een kwestie van tijd zijn. Erwin Zijleman

De muziek van The Hold Steady is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de band: https://theholdsteady.bandcamp.com/album/open-door-policy.


Open Door Policy van The Hold Steady is verkrijgbaar via de Mania webshop:

   

zondag 21 februari 2021

Lael Neale - Acquainted With Night

De Amerikaanse singer-songwriter Lael Neale zocht tijdens de lockdown, samen met haar omnichord, de stilte van het Amerikaanse platteland op en maakte daar een wonderschoon album
Acquainted With Night van de Amerikaanse muzikante Lael Neale zal niet bij iedereen in de smaak vallen, maar persoonlijk vind ik het album van een bijzondere of zelfs unieke schoonheid. Het klinkt als een verstild folk album uit de jaren 60, maar dan wel met een hoofdrol voor de pas in de jaren 80 geïntroduceerde omnichord. Het is een instrument met een bezwerend geluid, dat prima past bij de al even bezwerende vocalen van Lael Neale. Het levert een album op dat een rustgevende werking heeft, maar dat op hetzelfde moment onder de huid kruipt en alleen maar mooier en intenser wordt. Een heel bijzonder album van een zeer talentvolle muzikante.


Lael Neale is een singer-songwriter uit Los Angeles, California, die een jaar of zes geleden een bijzonder fraai debuutalbum uitbracht (dat ik overigens pas deze week voor het eerst heb gehoord), maar vervolgens de inspiratie kwijt raakte of zichzelf verloor in perfectionisme. 

Die inspiratie hervond de Amerikaanse muzikante toen ze een jaar of twee geleden de omnichord ontdekte. Dat is een elektronisch instrument dat aan het begin van de jaren 80 werd geïntroduceerd in Japan en er toen waarschijnlijk futuristisch uitzag, maar er inmiddels net zo verouderd uitziet als alle andere elektronische snufjes uit deze periode. 

Het is wel een instrument met een bijzondere klank, waardoor het deze week verschenen tweede album van Lael Neale flink anders klinkt dan haar debuutalbum. Op dit debuutalbum klonk Lael Neale als een folky singer-songwriter uit de jaren 70. Op Acquainted With Night lijkt ze de jaren 70 te hebben verruild door de jaren 60, tot de Omnichord zijn intrede doet, al klinkt het instrument vaak als de antieke orgeltjes die je in de jaren 60 ook wel had. 

Lael Neale hervond haar inspiratie niet alleen door de ontdekking van het bijzonder klinkende elektronische instrument, maar ook door de hectiek van Los Angeles te verruilen voor het platteland van Virginia, waar ze opgroeide. Tijdens de eerste Amerikaanse lockdown vanwege de coronapandemie sloot Lael Neale zich op in de boerderij van haar familie, uiteraard samen met haar Omnichord. Met zeer eenvoudige middelen werd vervolgens Acquainted With Night opgenomen. 

Door de relatief eenvoudige instrumentatie en de eenvoudige opnameapparatuur klinkt het tweede album van Lael Neale wat lo-fi, maar als je eenmaal gewend bent aan de geluidskwaliteit, de hoeveelheid ruis en het bijzondere geluid van de Omnichord, is het een album vol bezwering. Die bezwering is deels de verdienste van het bijzondere geluid op het album, maar is toch vooral het resultaat van de zang van de Amerikaanse singer-songwriter. 

Acquainted With Night doet af en toe denken aan Nico en haar harmonium, maar gelukkig is de stem van Lael Neale een stuk aangenamer en heb ik af en toe ook wel wat associaties met Mazzy Star, maar dan met een Omnichord. Het tweede album van Lael Neale doet me echter het meest denken aan het vorig jaar verschenen soloalbum van Big Thief zangeres Adrienne Lenker, dat in dezelfde periode en onder vergelijkbare omstandigheden werd opgenomen, maar dan uiteraard wel met andere instrumenten. 

Zowel de muziek als de zang op Acquainted With Night moeten je liggen, maar als je vatbaar bent voor de bezwering van de singer-songwriter uit Los Angeles is het album niet alleen bezwerend, maar ook rustgevend. Lael Neale verliet de grote stad voor het opnemen van haar tweede album en die stad verlaat je ook als je naar het album luistert. 

Ik begrijp inmiddels ook wel waarom de Amerikaanse muzikante zo gecharmeerd is geraakt van de Omnichord, want ondanks het feit dat het instrument ietwat gedateerd klinkt, biedt het verrassend veel mogelijkheden, waardoor Lael Neale de aandacht, ondanks de beperkte middelen, vrij makkelijk vast houdt. Het levert een bijzonder album op dat alleen maar mooier en indrukwekkender wordt. Erwin Zijleman

De muziek van Lael Neale is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://laelneale.bandcamp.com.


Acquainted With Night van Lael Neale is verkrijgbaar via de Mania webshop:

   

zaterdag 20 februari 2021

David Gray - Skellig

David Gray draait inmiddels bijna dertig jaar mee, maar weet zich toch weer te vernieuwen op Skellig dat anders klinkt dan zijn meest succesvolle albums, maar wel het vertrouwde hoge niveau haalt
Het is vooralsnog verrassend stil rond het nieuwe album van de Britse muzikant David Gray, terwijl hij met White Ladder toch een million-seller op zijn naam heeft staan. Ik vind persoonlijk vrijwel al zijn albums goed en ook Skellig heeft me weer aangenaam verrast. Het album is voorzien van een wat traditioneler aandoend, zeer stemmig en soms wat atmosferisch geluid, dat wat minder de kant van de pop op gaat dan de meest succesvolle albums van David Gray. Het is een geluid dat soms ruw en oorspronkelijk klinkt, maar het steekt allemaal weer razend knap in elkaar, net als de songs van de Britse muzikant. Wederom een bijzonder fraai album van David Gray.


De Britse singer-songwriter David Gray maakte halverwege de jaren 90 drie albums die echt bijna niemand opvielen, maar werd een wereldster met het in 1998 verschenen en terecht uitvoerig bejubelde White Ladder. Sindsdien is het succes van David Gray helaas weer deels verdampt, maar de Britse muzikant staat nog altijd garant voor uitstekende albums, zoals hij twee jaar geleden nog liet horen met Gold In A Brass Age, dat ik schaar onder zijn betere albums. 

Deze week verscheen een nieuw album van David Gray en ook Skellig had niet veel tijd nodig om me te overtuigen. White Ladder van David Gray viel 23 jaar geleden op met folky songs, die een eigentijds tintje kregen dankzij subtiele flirts met elektronica. De rol van deze elektronica heeft David Gray sindsdien langzaam maar zeker afgebouwd en ook Skellig doet niet veel moeite om modern te klinken. 

Skellig werd gemaakt met vooral Ierse muzikanten, onder wie Robbie Malone en David Kitt en zangeres Niamh Farrell. De muzikanten hebben gekozen voor een redelijk compact arsenaal aan instrumenten. De songs op Skellig moeten het voor een belangrijk deel doen met piano, gitaar, bas en drums, waarna de Britse klassieke muzikante Caroline Dale de songs hier en daar nog wat verder mag invloeden met haar cello. 

Ondanks het beperkte aantal instrumenten klinkt Skellig zeker niet Spartaans, maar wel wat traditioneler, misschien stiekem ook wat Keltischer en zeker atmosferischer dan de vorige albums van David Gray. Ik ben persoonlijk zeer gecharmeerd van het sfeervolle geluid op het nieuwe album van de Britse muzikant, die zijn muziek wat verder heeft teruggebracht tot de essentie.

Toch klinkt Skellig geen moment kaal, zeker niet wanneer de cello de lege ruimte fraai inkleurt, en het is ook zeker geen eenvormig album. David Gray keert op zijn nieuwe album terug naar zijn roots met songs vol invloeden uit de folkrock, maar is ook de lekker in het gehoor liggende songs van zijn meer pop georiënteerde albums niet vergeten, wat prachtige songs oplevert, die zich ook nog eens makkelijk opdringen. 

De albums van David Gray pik je er alleen al door zijn stem meestal makkelijk uit, maar Skellig borduurt wat minder voortvarend voort op het zo herkenbare David Gray geluid dan zijn voorgangers. Enerzijds door het smaakvolle geluid zonder al te veel opsmuk, maar ook de zang klinkt hier en daar net wat anders, zeker wanneer David Gray zijn vocalen laat omringen door de mooie stem van Niamh Farrell.

De muziek van de Britse muzikant had altijd al iets melancholisch of zelfs weemoedigs en dat is niet veranderd op zijn nieuwe album, waarop de melancholie in de zang en de teksten nog wat wordt versterkt door de sfeervolle maar ook vaak wat donkere klanken. Het voorziet het album van een bijzondere sfeer.

Skellig zal niet zo makkelijk een breed publiek aanspreken als White Ladder bijna 25 jaar geleden deed, maar liefhebbers van mooie popsongs met een folky inslag moeten makkelijk kunnen vallen voor het nieuwe album van David Gray. Zelf ben ik als een blok gevallen voor het nieuwe album, dat bijna een uur lang betovert met stemmige klanken, uitstekende zang en songs van het niveau dat we inmiddels kennen van David Gray. 

Skellig is ook nog eens een lockdown album dat de sfeer van de rare wereld waarin we al bijna een jaar leven fraai weet te vangen. Het levert nog een aantal extra bonuspunten op. David Gray draait inmiddels heel wat jaren mee, maar hij weet me met Skellig toch weer te verrassen. Dat is knap. Erwin Zijleman


Skellig van David Gray is verkrijgbaar via de Mania webshop:

   

vrijdag 19 februari 2021

NinaLynn - Hummingbird

In plaats van een wereldreis maakte de Nederlandse muzikante NinaLynn een prachtig rootsalbum, dat opvalt door een zeer fraaie instrumentatie, wonderschone zang en ijzersterke songs
Goede rootsalbums zijn al lang niet meer voorbehouden aan Amerikaanse muzikanten. Het wordt nog maar eens bewezen door het debuut van de Nederlandse singer-songwriter NinaLynn, die een album heeft afgeleverd dat een groot deel van de nationale en internationale concurrentie het nakijken geeft. Hummingbird werd gemaakt met Nederlandse muzikanten en ook die zetten een topprestatie neer, want wat klinkt dit album mooi en veelzijdig. Hummingbird krijgt nog wat extra glans door de bijzonder mooie stem van NinaLynn en de sterke songs die de Nederlandse muzikante heeft geschreven. Wat een aanwinst voor het genre.


Hummingbird is het debuut van de Nederlandse singer-songwriter NinaLynn. Het alter ego van Nina Woerden was al op hele jonge leeftijd bezig met muziek en ontwikkelde een serieus zwak voor Amerikaanse rootsmuziek, variërend van de grote countryzangeressen uit het verleden tot de smaakmakers binnen de huidige countrypop. 

NinaLynn had na het afronden van haar studie eigenlijk hele andere plannen voor 2020, maar de coronapandemie gooide roet in het eten. In plaats van het maken van een wereldreis nam ze daarom haar debuutalbum op. Het is natuurlijk vervelend voor NinaLynn dat de originele plannen moesten wijken voor het virus dat ons leven inmiddels al bijna een jaar bepaalt, maar voor muziekliefhebbers is het verschijnen van Hummingbird goed nieuws. Heel goed nieuws zelfs. 

NinaLynn heeft zoals gezegd al vele jaren een zwak voor Amerikaanse rootsmuziek, waardoor het niet verbazingwekkend is dat Hummingbird zich in dit genre beweegt. Bijgestaan door een aantal gelouterde Nederlandse muzikanten, onder wie multi-instrumentalist en producer Janos Koolen, heeft de Nederlandse muzikante een album gemaakt dat van de eerste tot de laatste noot de Amerikaanse rootsmuziek ademt. NinaLynn heeft zich vooral laten beïnvloeden door folk, country en bluegrass, maar schuwt ook uitstapjes richting omliggende genres binnen de Amerikaanse rootsmuziek niet. 

Hummingbird valt bij eerste beluistering op door een zeer fraaie en veelzijdige instrumentatie en door de mooie stem van NinaLynn. Het is een instrumentatie die hier en daar zo lijkt weggelopen uit Nashville of een andere bakermat van de Amerikaanse rootsmuziek, zeker wanneer de diverse snareninstrumenten die zo kenmerkend zijn voor het genre het geluid bepalen. In deze instrumentatie wordt echter flink gevarieerd onder andere door blazers en strijkers in te zetten. Het maakt van Hummingbird een lekker gevarieerd rootsalbum.

Het is bovendien een rootsalbum dat een flinke zet omhoog krijgt door de soepele vocalen van NinaLynn. De Nederlandse singer-songwriter heeft een stem die gemaakt is voor Amerikaanse rootsmuziek en binnen dit genre op een breed terrein uit de voeten kan. NinaLynn kan een countrysong vol gevoel en met een lichte snik vertolken, maar kan ook soepel en jazzy klinken of zelfs bijna net zo zuiver en helder klinken als Alison Krauss in haar beste jaren wanneer Hummingbird wat meer de bluegrass kant op gaat. 

Alleen al door de instrumentatie en de zang kan het debuut van NinaLynn zich meten met het beste dat momenteel in de Verenigde Staten in het genre verschijnt, maar de Nederlandse muzikante schrijft ook nog eens uitstekende songs. Het zijn songs waarvoor de meeste countrypop prinsessen van het moment een moord voor zouden doen, maar NinaLynn vertolkt ze met meer gevoel en met meer eerbied voor de tradities van het genre, waardoor Hummingbird kan klinken als een authentiek maar ook als een modern klinkend rootsalbum. 

Het zijn bovendien songs die niet direct alle geheimen prijsgeven, maar nog een tijd aan kracht winnen, waarna alleen maar meer opvalt hoe smaakvol de instrumentatie en hoe mooi de stem van NinaLynn is op dit album. Een enorme aanwinst voor de rootsmuziek in Nederland en ver daarbuiten. Erwin Zijleman


Hummingbird van NinaLynn is verkrijgbaar via de Mania webshop:

   

Abbey - Red Wine & Cigarettes

De Nederlandse actrice Abbey Hoes laat als Abbey horen dat ze ook als muzikante uitstekend uit de voeten kan, met het bijzonder aangenaam klinkende rootsalbum Red Wine & Cigarettes als resultaat
Laat Red Wine & Cigarettes uit de speakers komen en de ruimte wordt gevuld met warme en aangename klanken, die zich vooral hebben laten beïnvloeden door de Amerikaanse countrymuziek. Het zijn smaakvolle klanken die zich nergens teveel opdringen en alle ruimte geven aan de even aangename als mooie stem van Abbey, die haar songs ook nog eens vol gevoel vertolkt. En omdat het debuut van Abbey ook nog eens vol staat met aansprekende songs, heeft de Nederlandse muzikante een debuutalbum in handen waarmee ze de internationale concurrentie aan kan. Een zeer aangename verrassing al met al.


Vandaag domineert de Amerikaanse rootsmuziek van eigen bodem op de krenten uit de pop. Vanmiddag aandacht voor het debuut van NinaLynn, dat deze week is verschenen, maar eerst aandacht voor het een paar maanden geleden al verschenen debuut van Abbey. Achter deze Abbey gaat de Nederlandse actrice Abbey Hoes schuil. 

Ik kende haar zelf eerlijk gezegd niet van haar films (en dat zijn er inmiddels flink wat), maar alleen maar van een berichtje in de lokale pers over een gewonde roofvogel die ze heeft gered. Sinds een week ken ik haar echter ook van haar debuutalbum Red Wine & Cigarettes. Het is de perfecte titel voor een album in het countrysegment en dat is ook precies het hokje waarin het debuutalbum van Abbey thuis hoort. 

Ik heb wel wat vooroordelen over actrices die zo nodig moeten zingen, maar bij beluistering van Red Wine & Cigarettes verdwenen deze vooroordelen als sneeuw voor de zon. Abbey beschikt immers over een prachtige stem en slaagt er bovendien in om haar songs met veel gevoel te vertolken. Alleen door de zang was ik binnen een paar minuten overtuigd van de kwaliteit van het debuutalbum van Abbey en het is ook nog eens zang die alleen maar mooier wordt. 

De zachte en warme stem van Abbey Hoes maakt van Red Wine & Cigarettes een mooi en intiem album dat zich met name in de avonduren genadeloos opdringt. Het is een stem die alle ruimte krijgt in de betrekkelijk sobere instrumentatie op het album en dat is een wijs besluit. 

Ook met deze instrumentatie is overigens niets mis. Abbey heeft zoals gezegd gekozen voor een betrekkelijk sobere instrumentatie, maar het is ook een zeer smaakvolle instrumentatie, die slechts een enkele keer wat voller wordt ingekleurd. Red Wine & Cigarettes heeft zich stevig laten beïnvloeden door de Amerikaanse countrymuziek en kiest voornamelijk voor akoestisch ingekleurde ballads. 

Red Wine & Cigarettes klinkt wat minder traditioneel dan de country uit Nashville, Tennessee, en minder rauw dan de Amerikaanse rootsmuziek uit Austin, Texas. Wanneer er ook nog een randje zonnige pop opduikt, kom je terecht bij de countrymuziek zoals die in Los Angeles wordt gemaakt en dat is ook precies waar het album is opgenomen. 

Red Wine & Cigarettes werd geproduceerd door de Amerikaanse producer Rich Jacques, die nog geen heel imposant CV heeft, maar wel een Grammy verdiende met zijn productie van het laatste album van Lisa Loeb. Ook met Red Wine & Cigarettes heeft deze Rich Jacques vakwerk afgeleverd, want het album is niet alleen voorzien van een zeer smaakvol geluid, maar het is ook een geluid dat zich fraai om de mooie stem van Abbey Hoes vlijt en dat bovendien de ruime aangenaam verwarmt. 

Abbey beschikt niet alleen over een hele aangename stem, maar de Nederlandse muzikante toont zich op Red Wine & Cigarettes ook een getalenteerd songwriter. De songs op haar debuut doen niet onder voor die van haar Amerikaanse soortgenoten die momenteel aan de weg timmeren en laten een groot deel van deze soortgenoten achter zich. 

Red Wine & Cigarettes van Abbey is hier een tijd op de stapel blijven liggen helaas, maar is inmiddels een graag geziene gast in de cd speler en verricht, met name in de avonduren, wonderen. Sterk album. Erwin Zijleman


Red Wine & Cigarettes is verkrijgbaar via de Mania webshop:

   

donderdag 18 februari 2021

Hotels On Mars - Grief Museum

Mat Weitman noemt Hotels On Mars zijn lo-fi project, waar zeker iets voor te zeggen is, maar het is wel een heel bijzonder lo-fi project, dat al snel vermaakt en hopeloos intrigeert
Bij eerste beluistering moest ik vooral wennen aan het bijzondere geluid op Grief Museum van Hotels On Mars. Het is een geluid waarin flink galmende gitaren nogal prominent aanwezig zijn. Het is een geluid dat makkelijk een aantal decennia oud zou kunnen zijn, al zou de verantwoordelijke voor de mix destijds onmiddellijk ontslagen zijn. Na enige gewenning raakte ik snel overtuigd van de kwaliteit van het album, dat absoluut een bijzonder eigen geluid laat horen. Het gitaarwerk is aangenaam, de zang heel behoorlijk en de songs spreken wat mij betreft tot de verbeelding. Wat mij betreft een aangename verrassing uit Brooklyn, New York.


Hotels On Mars is het alter ego van de Amerikaanse muzikant Mat Weitman, die onder zijn eigen naam een aantal EP’s uitbracht, maar nu debuteert met het album Grief Museum. De tegenwoordig uit Brooklyn, New York, opererende muzikant noemt Hotels On Mars een lo-fi project en daar valt wel iets voor te zeggen. Aan de andere kant klinkt Grief Museum anders dan alle andere lo-fi albums die ik in de kast heb staan. 

Het debuut van Hotels On Mars viel onmiddellijk op door de bijzondere manier waarop het album is opgenomen, maar ik was er niet direct uit of ik het nu mooi vond of niet. Gitaren staan vooraan in de mix van het album en niet zo’n klein beetje ook. Het zijn gitaren met heel veel galm, die soms herinneren aan vervlogen tijden, zeker wanneer de galmknop nog wat verder wordt open gedraaid. 

Ergens ver achter de gitaren komt de zang uit de speakers, terwijl de ritmesectie genoegen moet nemen met een plekje nog verder achterin. In eerste instantie klonk het album voor mij als een Oasis soundcheck waarin Noel Gallagher met zijn gitaren broer Liam naar de achtergrond probeert te dringen. Het is een mooi beeld, maar het is even wennen als het uit de speakers komt. 

Op een gegeven moment begon het bijzondere geluid van de Amerikaanse muzikant me echter te intrigeren en vond ik de bijzondere combinatie van galmende gitaren en wat onderkoelde zang steeds mooier worden. Nu hou ik ook wel van dit soort galmende gitaren en dat is absoluut een vereiste om te kunnen houden van Grief Museum van Hotels On Mars. 

Toen het beeld van de Oasis soundcheck was verdrongen, nam het debuut van het project van Mat Weitman me vooral mee terug naar de jaren 50 en 60, al haalde destijds niemand het in zijn hoofd om een album als Grief Museum te maken. 

De meeste tracks op het album volgen ongeveer hetzelfde recept en keer op keer leidt dat tot nostalgisch klinkende popliedjes met bijzonder gitaarwerk in de hoofdrol. Gelukkig zitten er wel subtiele verschillen tussen de songs wanneer het gaat om dit gitaarwerk dat soms folky is of tegen country aanleunt, maar ook psychedelisch kan klinken of terug kan grijpen op de rock ’n roll uit de jaren 50 en 60. 

Het is gitaarspel dat langzaam maar zeker steeds meer tot de verbeelding gaat spreken en dat geldt ook voor de zang en de songs op het album. Mat Weitman is een betere gitarist dan zanger, maar hij is ook een heel behoorlijk songwriter, waardoor ik toch bleef luisteren naar het heftige en hierdoor wel wat vermoeiende geluid op het album. 

Het is een album dat anders klinkt dan de meeste andere albums van het moment, wat absoluut bonuspunten oplevert voor Hotels On Mars. Grief Museum laat zich beluisteren als een portie retro, maar Mat Weitman doet meer dan nieuwe wijn in oude zakken stoppen. Ik geef direct toe dat ik flink heb moeten wennen aan de bijzondere aanpak van de muzikant uit Brooklyn, maar eenmaal gewend aan het bijzondere geluid ontdek ik toch steeds meer schoonheid op dit album.

Wereldberoemd gaat Mat Weitman er vast niet mee worden, maar liefhebbers van galmende gitaren en songs met een hang naar het verleden, moeten zeker eens luisteren naar dit bijzondere album. Erwin Zijleman

De muziek van Hotels On Mars is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de New Yorkse muzikant: https://hotelsonmars.bandcamp.com/album/grief-museum.

   

woensdag 17 februari 2021

Virginia Wing - private LIFE

Het nieuwe album van Virginia Wing schiet alle kanten op en zet je steeds op het verkeerde been, waar je tegen moet kunnen, maar als dat zo is valt er veel te genieten op private LIFE
Het vijfde album van Virginia Wing is mijn eerste kennismaking met de muziek van de Britse band en ik ken eenvoudigere kennismakingen. Zeker bij eerste beluistering schiet de muziek van Virginia Wing alle kanten op en hoor je een aantal lagen die soms bijna tegenstrijdig lijken. Het lijkt op van alles en nog wat, maar tegelijkertijd ook op helemaal niets. Het kost even wat tijd om de muziek van de Britse band te doorgronden, maar alle energie die je er in steekt betaalt zichzelf terug. Het nieuwe album van Virginia Wing is geen album voor alle momenten, maar zo op zijn tijd prikkelt private LIFE op fraaie en fascinerende wijze de fantasie.


Deze week verscheen private LIFE van de Britse band Virginia Wing. Het is al het vijfde album van Alice Merida Richards en Sam Pillay, die dit keer gezelschap hebben gekregen van Christopher Duffin, maar ik had eerlijk gezegd nog nooit van Virginia Wing gehoord. 

De muziek van de band uit Manchester is in het verleden vergeleken met de muziek van bands als Broadcast en Stereolab, maar Alice Merida Richards en Sam Pillay waren op hun vorige albums naar verluidt ook niet vies van flink wat experiment en uitstapjes buiten de gebaande paden, waaronder uitstapjes richting jazz en wereldmuziek. Ik moet de vorige albums van Virginia Wing nog eens beluisteren, maar experiment en uitstapjes buiten de gebaande paden spelen ook op private LIFE een belangrijke rol. 

Het nieuwe album van de band is naar eigen zeggen geïnspireerd door Prince, Timbaland, producer Scott Storch en bands als Kleenex en The Slits. Dat is voor mij met uitzondering van de eerst en laatstgenoemde onontgonnen terrein, maar ik heb bij beluistering van private LIFE wel associaties met de muziek van The Raincoats en Laurie Anderson, om maar eens twee namen te noemen. 

Heel lang gaan vergelijkingen sowieso niet mee, want de muziek van Virginia Wing schiet alle kanten op. Wanneer je de muziek van de Britse band uit elkaar rafelt hoor je flarden synthpop, springerige ritmes, een aaneenschakeling van vreemde geluidjes, een saxofoon die jazzy en funky accenten toevoegt en de onmiskenbaar Britse zang van Alice Merida Richards, die met haar stem, al dan niet vervormd door elektronica, ook weer alle kanten op kan. 

Nu hou ik persoonlijk wel van makkelijk in het gehoor liggende popliedjes, maar hiervoor ben je bij Virginia Wing echt aan het verkeerde adres. Veel songs van de band uit Manchester zijn nogal ongrijpbaar en moet je echt een paar keer horen voor je er plezier aan kunt beleven. Dat plezier komt uiteindelijk wel, want private LIFE heeft veel interessants te bieden. 

Veel ingrediënten van de songs van Virginia Wing zijn mooi of in ieder geval spannend en wanneer je vaker naar de songs van de Britse band luistert, grijpen deze ingrediënten langzaam maar zeker steeds meer in elkaar. Het is geen moment in een hokje te duwen, want bij herhaalde beluistering van private LIFE komen er alleen maar hokjes bij. 

Na een paar keer beluisteren hoorde ik eindelijk hoe Virginia Wing zich heeft laten beïnvloeden door Prince en hoorde ik ook weer wat meer van Stereolab, maar ondertussen sleutelt Virginia Wing op private LIFE ook continu aan een uniek geluid. Het is een geluid dat afwisselend het oor streelt en stevig tegen de haren instrijkt, wat van private LIFE een bijzonder fascinerende luistertrip maakt. 

Zeker bij beluistering met de koptelefoon valt op hoe vol de Britse band haar geluid heeft gestopt. Zoveel dat het je zo af en toe duizelt, maar beluistering met de koptelefoon laat ook horen hoe mooi de verschillende lagen van de muziek van de band uit Manchester zijn. Muziekliefhebbers die niet houden van moeilijkdoenerij moeten hier echt met een grote boog omheen lopen, maar als de hoeveelheid avontuur in muziek je niet groot genoeg kan zijn, zal private LIFE van Virginia Wing er mogelijk in gaan als koek. Fascinerend album, dat is zeker. Erwin Zijleman

De muziek van Virginia Wing is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de band: https://virginiawingmusic.bandcamp.com.


private LIFE van Virginia Wing is verkrijgbaar via de Mania webshop:

   

dinsdag 16 februari 2021

Beth Lee - Waiting On You Tonight

De Texaanse muzikante Beth Lee vermaakt meedogenloos met Amerikaanse rootsmuziek, flink wat gitaren, uitstapjes richting omliggende genres, volstrekt tijdloze songs en prima zang
Laat Waiting On You Tonight van Beth Lee uit de speakers komen en je wordt getrakteerd op de ene tijdloze song na de andere. De ene keer domineren invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, het volgende moment is het meer pop of rock en hier blijft het niet bij. Alle songs worden smaakvol ingekleurd met een hoofdrol voor gitaren en dan is er ook nog eens de aangename stem van Beth Lee, die in meerdere genres uit de voeten kan. Waiting On You Tonight geeft je humeur een boost, maar het fraai geproduceerde album ademt ook kwaliteit. Het is dringen in het rootsgenre, maar het album van Beth Lee zou ik er zeker uit pikken.


Het aanbod aan nieuwe albums binnen de Amerikaanse rootsmuziek is nog altijd erg groot, maar Waiting On You Tonight van Beth Lee heb ik er onmiddellijk uitgepikt. Allereerst omdat het album is geproduceerd door Chuck Prophet drummer Vicente Rodriguez en hiernaast omdat Beth Lee uit Austin, Texas, komt en voor de afwisseling eens niet uit Nashville. 

Chuck Prophet en zijn muzikanten staan al een aantal decennia garant voor kwaliteit, terwijl Amerikaanse rootsmuziek uit Austin over het algemeen wat rauwer klinkt dan de countrymuziek uit Nashville. Dat rauwe hoor je direct in de openingstrack van het album waarin de gitaren lekker stevig uit mogen pakken. Het beviel me direct, maar Waiting On You Tonight is uiteindelijk een album vol verrassingen. 

Waiting On You Tonight is het eerste album dat Beth Lee alleen onder haar eigen naam uitbrengt, maar een debuut is het zeker niet. Samen met haar band The Breakups maakte ze immers ook al twee albums, die mij overigens niet zijn opgevallen. Waiting On You Tonight deed dat wel. 

Beth Lee maakt naar eigen zeggen muziek die in vele hokjes past. Ze noemt op haar bandcamp pagina “sixties girl groups, soul music, seventies punk music, eighties new wave, nineties alternative rock and contemporary Americana” als genres die ze aantikt op haar nieuwe album. Die hoor ik persoonlijk niet allemaal terug, maar Beth Lee heeft absoluut een zeer veelzijdig album afgeleverd. 

Wat mij betreft maakt de singer-songwriter Amerikaanse rootsmuziek in de breedste zin van het woord en laat ze zich bovendien niet beperken door de tijd. Waiting On You Tonight doet me vaak denken aan de Amerikaanse rootsrock albums die in de jaren 80 werden gemaakt, maar Beth Lee kan ook zomaar een aantal decennia verder terug of juist vooruit schieten. 

De Amerikaanse muzikante heeft een goed gevoel voor songs die direct bij eerste beluistering indruk maken en vervolgens makkelijk blijven hangen. Het is deels de verdienste van de volle instrumentatie op en productie van het album, waarin met name de gitaren keer op keer de hoofdrol spelen. 

De ene keer schuift het wat op richting traditionele rootsmuziek, de volgende keer mogen invloeden uit de pop en rock een net wat belangrijkere rol spelen. De instrumentatie klinkt even aangenaam als tijdloos en vormt een fraaie basis voor de zang van de Texaanse muzikante. 

Ook de zang op Waiting On You Tonight bevalt me uitstekend. Beth Lee heeft haar nieuwe album volgestopt met invloeden en lekker vol ingekleurd, maar ook met haar zang kan ze meerdere kanten op. Ze beschikt niet over een hele krachtig, maar wel over een zeer aangename stem en het is ook nog eens een stem die het album voorziet van een herkenbaar eigen geluid. Het is een warm geluid dat prachtig kleurt bij de zeer melodieuze songs op het album. 

Waiting On You Tonight van Beth Lee is zo’n album dat je eindeloos op kunt zetten zonder dat het gaat vervelen en als het even inzakt, komt er altijd wel een prachtige gitaarsolo of riff voorbij, doet Beth Lee er nog een schepje bovenop met haar zang of wordt er toch nog een ander genre bij gepakt. Het is 36 minuten lang een feest van herkenning en een opeenstapeling van buitengewoon aangename songs, maar dit album van Beth Lee is ook gewoon goed. Erwin Zijleman

De muziek van Beth Lee is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://bethleethebreakups.bandcamp.com.

   

Framing Britney Spears


Elf dagen geleden ging de New York Times documentaire Framing Britney Spears in première. Gisterenavond was de documentaire te zien op de Nederlandse tv (Net 5). Nu zag ik rond kerst bij toeval een documentaire over het leven van Whitney Houston en deze vond ik behoorlijk schokkend. Dat een overdaad aan media aandacht rare dingen kan doen met een mens is natuurlijk geen nieuws, maar de wijze waarop Whitney Houston werd neergezet door de media en de wijze waarop ze werd behandeld door haar naasten overschreed wat mij betreft nog wat extra grenzen.

Framing Britney Spears doet er nog een schepje bovenop. De documentaire begint met beelden van een piepjonge Britney Spears op een podium. Het maakte veel ambitie los in een kind dat opgroeit in relatieve armoede op het Amerikaanse platteland, midden in de Bible Belt van Louisiana. Britney vertrekt uiteindelijk samen met haar moeder naar New York en schopt het tot The Mickey Mouse Club, een tv-show die stopt voor Britney goed en wel begonnen is.

Er volgt een periode van keihard werken, maar uiteindelijk leidt het tot het sprookje dat begint met de wereldhit Baby One More Time. We zien een jong meisje vol levenslust en ambitie, die al snel te maken krijgt met de continue aandacht van de media in het algemeen en paparazzi in het bijzonder. Dat lijkt even leuk, maar de glans verdwijnt wanneer Britney Spears moet balanceren op het snijvlak van de maagdelijke girl next door en de sexy poster die ze inmiddels is. 

Hoewel ze pas 17 jaar oud is wordt onbeschaamd gevraagd naar haar seksualiteit (onder andere door onze eigen Ivo Niehe), maar wanneer haar relatie met ster Justin Timberlake start gaan alle remmen los bij de media en wordt de jonge ster op een ongekend lage manier zwart gemaakt.

Britney vlucht in een huwelijk, krijgt kinderen, ziet het huwelijk stranden en belandt in een strijd om de voogdij, die ze uiteindelijk verliest. De stoppen slaan door bij Britney. Ze scheert haar haar af en valt fotografen aan. Niet omdat ze plotseling gek ik geworden, maar omdat ze wil ontsnappen aan de continue aandacht van media en paparazzi.In de tussentijd blijft ze muziek maken, zo af en toe met veel succes, maar ze raakt ook steeds verder bekneld in een keurslijf waaraan ze het liefst zou ontsnappen.

Het gaat Britney Spears niet in de koude kleren zitten. Door alle psychische problemen ziet haar vader kans om de wettelijke voogdij over Britney Spears en haar vermogen te verkrijgen. Iets wat hem er overigens niet van weerhoudt om zijn dochter eindeloos te laten touren, onder andere in Las Vegas, wat de kas met vele miljoenen spekt.

Britney zit inmiddels opgesloten in haar eigen wereld en communiceert via haar Instagram account die vol verborgen boodschappen zou zitten. Hier wordt de documentaire wat zweverig en eenzijdig, maar de boodschap is dan al lang duidelijk. Britney Spears is kapot gemaakt door de media, die haar te vaak en te lang negatief hebben neergezet. Seksisme in de media is nog zeker niet verdwenen, maar ik hoop toch dat de wijze waarop Britney Spears al die jaren is neergezet in 2021 niet meer mag en kan.

Britney Spears viert eind dit jaar haar veertigste verjaardag, maar is nog altijd onder curatele gesteld. Ten onrechte, als we de documentaire mogen geloven. Tot het tegendeel bewezen is zeg ik #FreeBritney. Erwin Zijleman

De documentaire Framing Britney Spears is nog terug te kijken via diverse kanalen.