12 april 2024

Jane Weaver - Love In Constant Spectacle

De Britse muzikante Jane Weaver bouwt inmiddels ruim twintig jaar aan een bijzonder fascinerend oeuvre, dat met het uitstekende Love In Constant Spectacle een volgende bijzondere impuls krijgt
Ik heb lang moeten wennen aan de albums van Jane Weaver, maar nadat in 2001 Flock me direct wist te veroveren deed de Britse muzikante dat deze week opnieuw met het uitstekende Love In Constant Spectacle. Het is een album waarop Jane Weaver opnieuw kiest voor een ander geluid en wederom haar grenzen verlegt. De songs van de Britse muzikante klinken ook dit keer behoorlijk toegankelijk, maar ook Love In Constant Spectacle is een album met complexe songs vol bijzondere wendingen en dubbele bodems. Het zorgt er voor dat er steeds weer nieuwe dingen zijn te horen in de songs van Jane Weaver, die met haar tiende soloalbum haar zoveelste album van hoge kwaliteit aflevert.



Love in Constant Spectacle is al het tiende soloalbum van de Britse muzikante Jane Weaver, die ook nog twee albums maakte met het project Fenella en een met het project Misty Dixon. Het is een oeuvre dat grotendeels ontbreekt op de krenten uit de pop en dat is best bijzonder. De Britse muzikante maakte immers meerdere albums die me inmiddels zeer dierbaar zijn, waaronder het wat mij betreft onbetwiste meesterwerk The Silver Globe uit 2014. 

De meeste albums die Jane Weaver maakte hadden wel flink wat tijd nodig voor ik ze kon waarderen, wat de afwezigheid op de krenten uit de pop verklaart. Uitzondering was het in het voorjaar van 2021 verschenen Flock, dat een voor Jane Weaver begrippen behoorlijk toegankelijk geluid liet horen en dat me daarom onmiddellijk wist te boeien. Het geluid op Flock liet weer een totaal andere kant van Jane Weaver horen, want zo funky als op Flock hoorden we de Britse muzikante niet eerder. 

Na het door Prince beïnvloede Flock keert Jane Weaver deze week terug met Love In Constant Spectacle, dat uiteraard weer anders klinkt dan zijn voorgangers. Net als Flock is ook het nieuwe album van Jane Weaver een behoorlijk toegankelijk klinkend album. De muzikante op Liverpool koos dit keer de vooral van PJ Harvey bekende John Parish uit als producer en de befaamde Brit heeft Love In Constant Spectacle voorzien van een warm en tijdloos geluid. 

Het is een geluid dat in veel songs een duidelijke jaren 70 vibe heeft, dat organische klanken combineert met bijzondere elektronica en dat hier en daar wat tegen de 70s softrock aan schuurt. Dat is over het algemeen een vrij gezapig genre, maar gezapig is het nieuwe album van Jane Weaver zeker niet. 

De songs op het album klinken misschien toegankelijk, loom en soulvol, maar het zijn zeker geen niemendalletjes die Jane Weaver ons voorschotelt op Love In Constant Spectacle. De songs van de Britse muzikante verschieten continu op subtiele wijze van kleur, waardoor het aan de ene kant songs zijn die makkelijk indruk maken, maar die er ook voor zorgen dat Jane Weaver continu de fantasie prikkelt. De instrumentatie is tien tracks lang zeer aansprekend, maar er gebeurt ook van alles in de muziek op het album, met hier en daar wat vervormde gitaren, die zo van de hand van Adrian Belew hadden kunnen zijn, en wolken bijzondere synths als kersen op de taart. 

Ook de zang van Jane Weaver weet iedere keer weer op positieve wijze te verrassen en kan zowel uit de voeten in spaarzaam ingekleurde songs als in de songs waarin John Parish wat meer uitpakt. Love In Constant Spectacle klinkt zoals gezegd anders dan zijn voorgangers, maar er duiken ook we flarden van de vroegere albums van Jane Weaver op, bijvoorbeeld wanneer de folkie in haar naar boven komt of wanneer ze kiest voor aanstekelijke electropop.

Ik had in het verleden zoals gezegd vaak wat tijd nodig om verknocht te raken aan de muziek van Jane Weaver, maar na Flock wist ook Love In Constant Spectacle onmiddellijk de juiste snaar te raken. Sindsdien geniet ik bij iedere keer horen meer van het muzikale vernuft op het album, van de bijzondere stem van de Britse muzikante en van haar uitstekende songs, die maar heen en weer blijven springen tussen genres en door de tijd. De Britse muziektijdschriften zijn inmiddels stuk voor stuk bijzonder lovend over het nieuwe album van Jane Weaver en dat is volkomen terecht. Erwin Zijleman

De muziek van Jane Weaver is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://janeweaverfire.bandcamp.com/album/love-in-constant-spectacle.


Love In Constant Spectacle van Jane Weaver is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Alice Russell - I Am

Het is heel lang stil geweest rond de Britse muzikante Alice Russell, maar op I Am laat ze horen dat haar indrukwekkende soulstem alleen maar mooier is geworden, wat ook geldt voor haar ijzersterke songs
Ik moest bij de naam Alice Russell heel diep graven in het geheugen. Dat is ook niet zo gek, want ik kende haar tot voor kort alleen van haar album My Favourite Letters uit 2005. Op dat album maakte de Britse muzikante indruk als zangeres en songwriter en trok ze bovendien de aandacht met een verrassend veelzijdig geluid. De afgelopen elf jaar was het stil rond Alice Russell, maar met I Am is ze weer helemaal terug. Haar stem is in al die jaren alleen maar soulvoller geworden en ook in muzikaal opzicht vind ik het nieuwe geluid van Alice Russell interessanter dan in het verleden. Alle reden dus om I Am van Alice Russell te omarmen als een van de betere soulalbums van het moment.



De Britse muzikante Alice Russell trok in 2005 flink de aandacht met het in alle opzichten geweldige My Favourite Letters. Op haar tweede album maakte de Britse muzikante indruk met een uitstekende stem en met een aangename mix van soul, funk, jazz, pop, disco en hiphop. Het album viel bovendien op door de knappe instrumentatie en productie en door de veelzijdige songs van de Britse muzikante. Menigeen voorspelde Alice Russell op basis van My Favourite Letters een prachtige toekomst in de muziek, maar negentien jaar later is ze helaas nog altijd vrij onbekend bij het grote publiek. 

Ik moet eerlijk toegeven dat ik Alice Russel zelf ook volledig uit het oog ben verloren na My Favourite Letters. De Britse muzikante heeft in de jaren na haar zo goed ontvangen tweede album echter zeker niet stil gezeten. Ze maakte albums met The Quantic Soul Orchestra, als Quantic & Alice Russell en bracht ook onder haar eigen naam ook nog twee albums uit, Pot Of Gold in 2008 en To Dust in 2013. Sinds 2013 was het echter wel stil rond de Britse muzikante. 

Deze week keert Alice Russell terug met een nieuw album en I Am laat horen dat de muzikante uit Brighton het maken van hele goede albums gelukkig nog niet is verleerd. I Am is niet alleen een heel goed, maar ook een zeer persoonlijk en indringend album. Alice Russell vierde de geboorte van haar twee kinderen, maar kreeg op hetzelfde moment te maken met de dood van haar vader en de strijd met een aantal trauma’s uit haar jeugd. Het heeft er niet alleen voor gezorgd dat I Am lang op zich heeft laten wachten, maar het heeft ook als resultaat dat de Britse muzikante met nog wat meer gevoel zingt dan op haar vroegere albums. 

De zang is sowieso een van de sterkste punten van I Am, want Alice Russell beschikt over een geweldige soulstem, die de afgelopen elf jaar alleen maar aan warmte, kracht en doorleving heeft gewonnen. De Britse muzikante weet de kracht in haar stem bovendien te doseren, wat in de soulmuziek van het moment helaas meer dan eens wordt vergeten. 

In vocaal opzicht is het smullen, maar ook in muzikaal opzicht maakt I Am makkelijk indruk. Het samen met TM Juke (Alex Cowan) gemaakte album is wat minder veelzijdig dan My Favourite Letters uit 2005, maar laat hierdoor ook een wat consistenter geluid horen. Het is een geluid dat wat oneerbiedig kan worden omschreven als blue-eyed soul(pop), maar de soul van Alice Russell komt recht uit het hart. 

I Am is voorzien van een redelijk ingetogen geluid, dat naast invloeden uit de soul ook invloeden uit de jazz en R&B en wat subtiele invloeden uit de triphop bevat. Het is een eigentijds geluid dat makkelijk een groot publiek aan moet kunnen spreken, maar het is ook een geluid dat iets toevoegt aan de soulmuziek van dit moment. 

I Am is een album dat makkelijk indruk maakt door de uitstekende soulstem van de Britse muzikante, maar het is ook een album dat de tijd verdient om te groeien. Ik vond I Am bij eerste beluistering vooral aangenaam klinken, maar ik hoor steeds veel moois in de verzorgde maar ook subtiel klinkende songs van de muzikante uit Brighton. Het is mooi dat Alice Russell de draad weer op heeft kunnen pakken na een lange stilte, maar hopelijk brengt I Am haar ook het succes dat ze in 2005 al zo verdiende. My Favourite Letters blijft een geweldig album, maar ik vind I Am nog een stuk beter. Erwin Zijleman

De muziek van Alice Russell is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://alicerussellmusic.bandcamp.com/album/i-am.


I Am van Alice Russell is verkrijgbaar via de Mania webshop:



11 april 2024

Mount Kimbie - The Sunset Violent

De Britse band Mount Kimbie gaat op haar albums echt alle kanten op en verrast nu met een behoorlijk toegankelijk maar ook avontuurlijk album vol invloeden uit de shoegaze, Krautrock en vooral postpunk
Ik had tot dusver niet zo heel veel met de muziek van Mount Kimbie, waardoor ik er van uit ging dat ik het nieuwe album van de band wel kon laten liggen. Ik ben blij dat ik dat niet gedaan heb, want The Sunset Violent is niet alleen een verrassend toegankelijk album, maar ook een album dat goed aansluit op mijn muzikale voorkeuren. Mount Kimbie omarmt op haar nieuwe album de postpunk uit het verleden, maar geeft er ook een eigen draai aan. Het is een draai die het experiment niet schuwt, maar de songs op The Sunset Violent dringen zich verrassend makkelijk op. Ik ben vast niet de enige die niet veel had met de Britse band, maar schrijf het nieuwe album van Mount Kimbie niet te makkelijk af.



Er zijn de afgelopen week flink wat albums verschenen die in brede kring zijn bejubeld, maar die op mij bij eerste beluistering een nogal gezapige indruk maakten. Die mening veranderde in de meeste gevallen niet bij de volgende keer luisteren, maar bij mijn eerste oordeel over The Sunset Violent van Mount Kimbie zat ik flink mis. 

Mount Kimbie bestaat inmiddels ruim vijftien jaar en was in eerste instantie een duo dat werd gevormd door Kai Campos en Dominic Maker. Het duo maakte in eerste instantie nogal experimentele elektronische muziek, die onder andere werd voorzien van het label ‘post dubstep’, maar er zijn meer hokjes bedacht voor de muziek van het Britse tweetal. 

Ik ben er altijd van uit gegaan dat de muziek van Mount Kimbie niets voor mij was en sinds ik een paar dagen geleden de proef op de som heb genomen en in het oeuvre van de band ben gedoken weet ik dit vrij zeker, al kwam ik ook wel wat songs tegen die me wel aanspraken, met name op het uit 2017 stammende Love What Survives, waarna de twee leden van de band leken te kiezen voor hiphop en dance. 

Kai Campos en Dominic Maker hebben op het deze week verschenen The Sunset Violent gezelschap gekregen van Andrea Balency-Béarn and Marc Pell en hebben een album gemaakt dat zich veel minder ver buiten mijn comfort zone begeeft. Mount Kimbie maakt nog altijd muziek die het experiment niet schuwt, maar The Sunset Violent is toch ook een behoorlijk toegankelijk album. 

Het is een album dat ver verwijderd blijft van de elektronische muziek en dubstep die de band in het verleden maakte en dat flink opschuift richting rock. Synths spelen nog altijd een belangrijke rol in de muziek van Mount Kimbie, maar The Sunset Violent is uiteindelijk toch ook en misschien zelfs wel vooral een gitaaralbum. 

Het wat staccato gitaarwerk op het album wordt gecombineerd met een strak spelende ritmesectie en ijle synths, wat een geluid oplevert dat met enige fantasie in het hokje postpunk is te duwen. De associatie met postpunk wordt versterkt door de wat monotoon en onderkoeld klinkende zang die bestaat uit een mannenstem en een vrouwenstem, terwijl in twee tracks King Krule opduikt als gastvocalist. 

Het is een genre waarin het de laatste tijd weer erg druk is, maar Mount Kimbie weet zich te onderscheiden van de grauwe middelmaat, door het experiment te zoeken en er onder andere wat invloeden uit de Krautrock bij te slepen en ook uitstapjes richting shoegaze niet uit de weg te gaan. De songs van de band klinken hierdoor deels bekend, maar klinken ook avontuurlijk. 

Persoonlijk vind ik vooral de vocale bijdragen van Andrea Balency-Béarn een aanwinst voor het geluid van Mount Kimbie, dat door de vrouwenstem wat minder donker en beklemmend klinkt dan het gemiddelde postpunk album en de zang op het album bovendien voorziet van de gewenste variatie. 

Bij mijn wat oppervlakkige eerste beluistering was ik nog niet erg onder de indruk van The Sunset Violent en vond ik het album wat voortkabbelen. Dat was een totaal verkeerde inschatting, want inmiddels vind ik The Sunset Violent van Mount Kimbie juist een heel spannend album, waarop aangenaam klinkende songs vol echo’s uit het verleden worden voorzien van bijzondere ingrediënten en subtiele spanningsbogen, met hier en daar een ingehouden uitbarsting. Ik ben blij dat ik even heb doorgezet met de muziek van Mount Kimbie, want inmiddels kan ik niet meer zonder het buitengewoon knappe The Sunset Violent. Erwin Zijleman

De muziek van Mount Kimbie is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse band: https://mountkimbie.bandcamp.com/album/the-sunset-violent.


The Sunset Violent van Mount Kimbie is verkrijgbaar via de Mania webshop:



10 april 2024

Lizzy McAlpine - Older

Lizzy McAlpine is pas 24 en maakte al twee uitstekende albums, maar met haar derde album Older kan ze zich zomaar scharen onder de meest getalenteerde singer-songwriters van het moment
Lizzy McAlpine is vooral bekend op TikTok, maar met haar nieuwe album Older verdient de singer-songwriter uit Philadelphia een veel groter publiek. Older werd gemaakt met een aantal topmuzikanten en ervaren producers en klinkt echt fantastisch. De ene keer ingetogen en folky, de volgende keer rijk georkestreerd, maar altijd zeer smaakvol. Ook de stem van Lizzy McAlpine valt direct in positieve zin op en dat doet de Amerikaanse muzikante ook met haar songs. Older klinkt als een tijdloos singer-songwriter album, maar de songs van Lizzy McAlpine hebben ook een eigentijdse touch. Haar vorige albums waren uitstekend, maar met Older zet Lizzy McAlpine nog een aantal flinke stappen.



Ik heb het idee dat ik de verrichtingen van (jonge) vrouwelijke singer-songwriters op de voet volg, maar toch mis ik wel eens wat. Tussen de nieuwe albums van deze week vond ik een album van Lizzy McAlpine en dat is een naam die ik volgens mij nog niet eerder ben tegen gekomen. Older is echter al het derde album van de singer-songwriter uit Philadelphia, Pennsylvania en de vorige twee konden in de Verenigde Staten rekenen op zeer positieve recensies. 

Lizzy (formeel Elizabeth Catherine) McAlpine schreef al songs op de middelbare school, maar leerde het vak vervolgens aan het prestigieuze Berklee College of Music in Boston. In 2020 verscheen haar debuutalbum Give Me A Minute, waarop de jonge Amerikaanse muzikante indruk maakte met zeer smaakvolle folkpop. Het leverde haar beroemde fans op als Phoebe Bridgers en FINNEAS (ook bekend als de broer van Billie Eilish), maar op een of andere manier ontsnapte ze aan mijn aandacht. 

Dat deed ze ook met het in 2022 verschenen five seconds flat, waarop ze koos voor een veel breder muzikaal palet. Het indrukwekkende breakup album five seconds flat had, wanneer ik het album had ontdekt, zonder enige twijfel mijn jaarlijst gehaald, maar mijn eerste kennismaking met de muziek van Lizzy McAlpine kwam helaas pas deze week. Lizzy McAlpine is nog altijd pas 24 jaar oud, maar met Older schaart ze zich wat mij betreft onder de besten in het genre. 

Welk genre dat precies is, is niet zo makkelijk te zeggen, want Older is een verrassend veelzijdig album. Op haar vorige album koos de Amerikaanse muzikante voor wat meer invloeden uit de pop, maar Older is weer wat meer een singer-songwriter album, al zoekt Lizzy McAlpine ook de grenzen op van dit genre. Het derde album van de muzikante uit Philadelphia klinkt een groot deel van de tijd als een tijdloos singer-songwriter album, maar Older verwerkt ook invloeden uit de indiepop en indiefolk van het moment. 

De jonge Amerikaanse muzikante maakte haar nieuwe album met meerdere producers en flink wat gastmuzikanten, onder wie muzikanten van naam en faam als Jon Brion, Pino Palladino, Matt Chamberlain en Rob Moose. Ondanks het grote aantal muzikanten dat betrokken was bij het album, is Older een verassend intiem album. Dat hoor je het best in de wat meer ingetogen songs op het album, maar ook als het album wat voller klinkt of zelfs stevig uitpakt met rijk gekleurde orkestraties, trekt Lizzy McAlpine alle aandacht naar zich toe. 

Dat doet ze met bijzonder mooie zang, die overloopt van gevoel en die doorleefder klinkt dan je van iemand van de leeftijd van Lizzy McAlpine mag verwachten. Ik werd echt onmiddellijk geraakt door de bijzonder mooie stem van de muzikante uit Philadelphia en haar emotievolle voordracht, maar ook de songs op Older zijn van een bijzonder hoog niveau. 

Het zijn songs die worden gedragen door de geweldige muzikanten die hebben bijgedragen aan het album en door de uitstekende zang, maar het zijn ook songs die je vanaf de eerste noten nieuwsgierig maken naar alles dat nog komen gaat. Dat doen ook de persoonlijke teksten op dit ‘coming of age’ album, want Lizzy McAlpine heeft absoluut wat te melden. Ik had een week geleden nog nooit van Lizzy McAlpine gehoord, maar ik ben inmiddels diep onder de indruk van haar fraaie oeuvre, waarin het prachtige Older vooralsnog het onbetwiste hoogtepunt is. Erwin Zijleman

De muziek van Lizzy McAline is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://lizzymcalpineband.bandcamp.com/album/older.



Fabiana Palladino - Fabiana Palladino

Fabiana Palladino kreeg de muziek thuis met de paplepel ingegoten en laat op haar titelloze en heerlijk soulvolle debuutalbum horen dat ze zelf ook beschikt over het nodige muzikale en vocale talent
De Britse muzikante Fabiana Palladino heeft de tijd genomen voor haar debuutalbum, dat deze week, tien jaar na haar eerste single, is verschenen. Het is een album waarop ze zich in eerste instantie laat inspireren door Britse soul, R&B en pop uit de jaren 80, maar Fabiana Palladino is zeker niet blijven steken in het verleden. In muzikaal opzicht is het debuutalbum van de Britse muzikante heerlijk zwoel, maar het steekt, mede door de geweldige baslijnen van vader Pino, ook knap in elkaar. Het vraagt alleen nog om een goede en soulvolle stem en ook hierover blijkt Fabiana Palladino te beschikken op haar lang verwachte debuutalbum, dat de verwachtingen makkelijk waar maakt.



Bij de achternaam Palladino moet ik onmiddellijk denken aan de Britse bassist Pino Palladino, die is te horen op talloze albums van muzikanten van naam en faam en bovendien op het podium heeft gestaan met menige grootheid. De in Wales geboren bassist is actief sinds de jaren 80 en wordt al enkele decennia gerekend tot de betere bassisten. Deze week verscheen het debuutalbum van Fabiana Palladino en ook op dit album is Pino Palladino, de vader van Fabiana, te horen. 

Fabiana Palladino heeft tot dusver zeker geen haast met haar carrière in de muziek. Haar eerste single verscheen tien jaar geleden en hier zijn sindsdien nog een paar singles bij gekomen. Hiernaast werkte Fabiana Palladino vooral samen met anderen, onder wie Jessie Ware. Deze week is dan eindelijk het (titelloze) debuutalbum van Fabiana Palladino verschenen en het is een album dat het wel eens goed kan gaan doen. 

Dat is deels de verdienste van het wederom uitstekende baswerk van vader Pino, die in de studio ook nog twee van zijn andere kinderen (Rocco en Giancarla) en zijn vrouw (Maz) tegen kwam. Het opnemen van het debuutalbum van Fabiana Palladino was zeker niet alleen een familieaangelegenheid, want de Britse muzikante deed ook een beroep op de mij onbekende producer Harry Craze, de wel bekende strijkersarrangeur Rob Moose en de gelouterde sessiedrummer Steve Ferrone. 

Centraal thema op het debuutalbum van Fabiana Palladino is het op de klippen lopen van een liefdesrelatie, wat in ieder geval in de teksten zorgt voor een wat weemoedige sfeer. In muzikaal opzicht is de melancholie minder goed hoorbaar, want het debuutalbum van Fabiana Palladino is een warm of zelfs zwoel klinkend album. De Britse muzikante put vooral uit de archieven van de soul, R&B en pop en is niet vies van invloeden uit de jaren 80. 

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal bijzonder lekker. Enerzijds door de geweldige baslijnen van vader Pino, maar ook de wat vintage klinkende synths klinken fantastisch. Het doet me af en toe flink denken aan de albums waarop Janet Jackson boven zichzelf uit steeg, maar het album is ook schatplichtig aan de Britse soulpop uit de jaren 80 en 90 en heeft ook wel wat van de muziek van Wendy & Lisa, zeker als Prince met een schuin oog mee keek. 

Ondanks alle verwijzingen naar muziek uit de jaren 80 en 90 is het debuutalbum van Fabiana Palladino ook absoluut een eigentijds klinkend album, dat op bijzondere wijze invloeden uit verschillende tijden combineert. Het is een album dat makkelijk verleidt, maar de Palladino telg maakt ook zeker indruk met knap in elkaar stekende en fantasierijk en verrassend subtiel ingekleurde songs, die bij herhaalde beluistering alleen maar beter en interessanter worden. In muzikaal opzicht is het debuutalbum van Fabiana Palladino een uitstekend album en ook de songs van de Britse muzikante zijn stuk voor stuk aansprekend. Ze is bovendien een prima zangeres, die een extra dimensie toevoegt aan het fraaie geluid op haar debuutalbum. 

Als ik luister naar het album ben ik vooral verbaasd dat Fabiana Palladino tien jaar heeft gedaan over het uitbrengen van haar eerste album, al is dit de kwaliteit van het album vast ten goede gekomen. De Britse kwaliteitskrant The Guardian noemt het “sublime 80s pop innovation meets 21st-century chaos” en dat is wel een mooie omschrijving van een album, dat soulvolle pop uit het verleden op knappe wijze het heden in sleurt. Erwin Zijleman

De muziek van Fabiana Palladino is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://fabianapalladino.bandcamp.com/album/fabiana-palladino.


Fabiana Palladino van Fabiana Palladino is verkrijgbaar via de Mania webshop:



09 april 2024

Still Corners - Dream Talk

Still Corners gaat op Dream Talk verder waar The Last Exit iets meer dan drie jaar geleden ophield, maar de songs van Greg Hughes en Tessa Murray zijn nog verleidelijker en klinken nog veel mooier
Wie wilde er het afgelopen weekend niet eindeloos wegdromen in de aangename lentezon? Het kon op bijzonder aangename wijze met Dream Talk, het nieuwe album van Still Corners. Greg Hughes en Tessa Murray hadden de lat behoorlijk hoog gelegd met het in 2021 verschenen The Last Exit (en met de albums die hier aan vooraf gingen), maar op Dream Talk klinkt zowel de muziek als de zang nog net wat mooier en bovendien blijven de fraai gearrangeerde songs nog net wat makkelijker hangen. Het tweetal heeft zich inmiddels grotendeels ontworsteld aan het vergelijkingsmateriaal uit het verleden en maakt dreampop die zich kan meten met het beste dat in het genre wordt en is gemaakt.



Nadat ik in 2011 en 2013 heel enthousiast was over Creatures Of An Hour en Strange Pleasures, het eerste en het tweede album van het Amerikaans/Britse duo Still Corners, verloor ik de muziek van de Amerikaanse muzikant Greg Hughes en de Britse zangeres Tessa Murray volledig uit het oog. Daar stond ik niet alleen in, want de band werd gedumpt door het legendarische Sub Pop label, waarna het was aangewezen op een klein label. 

Sub Pop zal zich later nog wel eens achter de oren hebben gekrabd, al was de potentie van Still Corners natuurlijk ook al te horen op de uitstekende eerste twee albums van het duo, waarop gelijke delen Beach House, Broadcast en Cocteau Twins werden vermengd met woeste uitbarstingen, ruimte voor experiment en wat flarden uit spaghetti westerns. 

Ik kreeg Still Corners pas weer op het netvlies toen het helemaal aan het begin van 2021 met The Last Exit een fraaie trilogie voltooide. Op The Last Exit verwerkten Tessa Murray en Greg Hughes wat meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, wat prachtig combineerde met de elektronische klankentapijten van het tweetal, die gezelschap hadden gekregen van mooi gitaarwerk. De muziek van Still Corners deed me op The Last Exit vooral denken aan Mazzy Star en Beach House, al behield het Amerikaans/Britse duo ook zeker haar zo karakteristieke eigen geluid. 

Deze week keert Still Corners terug met haar zesde album en ook Dream Talk is weer een prachtig album. Het album opent met dromerige gitaarakkoorden en wat atmosferische klanken, waarna de prachtige stem van Tessa Murray opduikt. Het heeft direct een hoog Mazzy Star gehalte (met een vleugje Lana Del Rey), maar het is ook onmiskenbaar Still Corners. 

Greg Hughes en Tessa Murray gaan op Dream Talk verder waar hun trilogie aan het begin van 2021 ophield. Zeker vergeleken met de eerste twee albums hebben invloeden uit de dreampop en de Amerikaanse rootsmuziek aan terrein gewonnen en klinkt de muziek van Still Corners een stuk dromeriger en lieflijker, wat overeind blijft wanneer het tweetal flirt met postpunk bassen en bijzondere percussie.

Dream Talk is een album dat direct vanaf de eerste noten verleidt met prachtige klanken, die nadrukkelijk uitnodigen tot wegdromen in de lentezon. Greg Hughes laat op het nieuwe album van Still Corners horen dat hij een uitstekende gitarist is, terwijl Tessa Murray steeds beter is gaan zingen. Het had een serie wonderschone akoestische folksongs kunnen opleveren, maar omdat ook nog altijd een flinke batterij synths wordt ingezet, past Dream Talk uiteindelijk toch het beste in het hokje dreampop. 

De band zoekt wat minder het experiment dan op haar eerste twee albums, maar ik vind Dream Talk zeker geen doorsnee dreampop album. Dream Talk verleidt meedogenloos met prachtig gitaarwerk, dromerige synths en de bedwelmende stem van Tessa Murray, maar tijdens het wegdromen hoor je ook de vele fraaie accenten en bijzondere wendingen in de muziek van Still Corners, die is voorzien van betoverend mooie arrangementen. 

Dream Talk is wat mij betreft het mooist wanneer je het hele album in één keer beluisterd. De dromerige klanken van het Amerikaans/Britse tweetal worden in dat geval steeds mooier en verleidelijker. Dream Talk is zeer geschikt als soundtrack voor een ontluikende lente, maar uiteindelijk is het een album voor alle seizoenen en omdat het album nog wat mooier is dan The Last Exit is het er ook zeker een voor de (half)jaarlijstjes. Erwin Zijleman

De muziek van Still Corners is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Amerikaans/Britse tweetal: https://stillcorners.bandcamp.com/album/dream-talk.


Dream Talk van Still Corners is verkrijgbaar via de Mania webshop:



08 april 2024

The Pernice Brothers - Who Will You Believe

Na vijf jaar stilte laat Joe Pernice op het nieuwe album van zijn band The Pernice Brothers horen dat hij het schrijven van heerlijk zonnige, volstrekt tijdloze en zeer memorabele popsongs nog niet is verleerd
Ik keek al een tijdje uit naar het nieuwe album van The Pernice Brothers dat een paar maanden geleden werd aangekondigd. Joe Pernice staat immers sinds 1995 garant voor uitstekende albums, die hij maakte in meerdere gedaantes. Ook met The Pernice Brothers, waarvan ook zijn broer Bob deel uit maakt, heeft Joe Pernice tot dusver alleen maar uitstekende albums afgeleverd. Daar komt geen verandering in met de release van Who Will You Believe, want ook het nieuwe album van The Pernice Brothers is een album vol songs die je eindeloos wilt koesteren. Het is een album vol flarden uit het verleden en flink wat melancholie, maar het is ook een album dat doet uitzien naar een prachtige zomer.



De langverwachte terugkeer van The Pernice Brothers is echt perfect getimed, want precies een dag voor de eerste en voorlopig ook laatste zomerdag van 2024 verschijnt Who Will You Believe. Het is het eerste wapenfeit van The Pernice Brothers sinds het in 2019 verschenen Spread The Feeling, al verscheen vorig jaar nog wel een bijzonder fraaie 25th Anniversary Edition van het album Overcome By Happiness. 

Hoewel zijn broer Bob ook op het nieuwe album van The Pernice Brothers weer gitaar speelt, draait op Who Will You Believe alles om Joe Pernice, die wat mij betreft moet worden gerekend tot de meest onderschatte songwriters uit de geschiedenis van de popmuziek. De Amerikaanse muzikant is de afgelopen jaren wat minder productief, maar heeft een stapeltje prachtige albums op zijn naam staan. 

Het zijn albums die hij in eerste instantie maakte met zijn band Scud Mountain Boys, maar ook de soloalbums die Joe Pernice maakte en de albums die hij maakte met gelegenheidsbands als als Chappaquiddick Skyline en The New Mendicants zijn stuk voor stuk prachtig. En dan zijn er ook nog eens de albums van The Pernice Brothers. Who Will You Believe is het achtste studioalbum van de band rond Joe Pernice en het is net als zijn voorgangers een uitstekend album. 

Ik begon deze recensie met een opmerking over de goede timing van de release van het album. Dat heeft alles te maken met de hoeveelheid zonnestralen die uit de speakers komt wanneer je naar het album luistert. Joe Pernice vond in het verleden zijn inspiratie zowel in de Britse als de Amerikaanse popmuziek uit de jaren 60 en 70 en invloeden uit deze decennia zijn ook op Who Will You Believe goed hoorbaar. 

Het album bevat een aantal songs met opvallend veel invloeden van The Beatles, maar Joe Pernice is ook de Amerikaanse muziekgeschiedenis vergeten en heeft zich zeker laten beïnvloeden door een aantal albums van Tom Petty en door de Amerikaanse powerpop. En zo kun je namen blijven noemen bij beluistering van het album. Ondanks alle invloeden uit het verleden is ook Who Will You Believe weer een fris klinkend album vol met popsongs waarvoor menig beginnend bandje een moord zou doen. 

Het zijn over het algemeen zonnig klinkende popsongs, al heeft Joe Pernice flink wat melancholie in de teksten verstopt. Het is melancholie die werd gevoed door de dood van zijn neef en de zelfverkozen dood van vrienden als muzikant David Berman (Silver Jews, Purple Mountains) en platenbaas Gary Stewart (Rhino Records ). Het heeft er voor gezorgd dat Joe Pernice ook nadenkt over zijn eigen sterfelijkheid, ook al is hij pas 56 jaar oud. 

Laten we hopen dat de Amerikaanse muzikant nog een flinke tijd mee kan, want ook op Who Will You Believe laat Joe Pernice weer horen dat hij, weliswaar in kleine kring, terecht wordt gerekend tot de betere songwriters. De geweldige songs worden, onder andere door de Amerikaanse muzikant zelf, voorzien van geweldig en af en toe spetterend gitaarwerk, terwijl flink wat gastmuzikanten tekenen voor een lekker vol en zoals gezegd zonnig geluid. Het pas allemaal prachtig bij de stem van Joe Pernice, die zijn songs voorziet van nog een extra laagje nostalgie. 

Een nieuw album van The Pernice Brothers heeft helaas ook dit keer niet geleid tot een explosie van aandacht van de muziekmedia, maar iedereen die het oeuvre van Joe Pernice kent weet dat ieder nieuw album van zijn hand iets is om naar uit te kijken. En ook dit keer stelt hij ons zeker niet teleur. Erwin Zijleman

De muziek van The Pernice Brothers is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://pernicebrothers.bandcamp.com/album/who-will-you-believe.


Who Will You Believe van The Pernice Brothers is verkrijgbaar via de Mania webshop:



07 april 2024

Talking Heads - Remain In Light

De Amerikaanse band Talking Heads had in 1980 al drie geweldige albums op haar naam staan, maar legde de lat nog een flink stuk hoger op het in alle opzichten bijzonder fascinerende Remain In Light
De New Yorkse band Talking Heads bestond uiteindelijk zestien jaar, maar maakte slechts gedurende een periode van elf jaar albums. In die elf jaar leverde de band een baanbrekend en bijzonder hoogstaand oeuvre af. Binnen dit oeuvre springt het in 1980 verschenen Remain In Light er uit. Het door Brian Eno geproduceerde Remain In Light is een behoorlijk experimenteel album, waarop Talking Heads experimenteert met funk en Afrikaanse muziek. Met name de percussie op het album is weergaloos, maar ook alle andere ingrediënten van het geluid op Remain In Light zijn van een opmerkelijk hoog niveau. Dat het album inmiddels wordt gezien als een klassieker is dan ook volkomen terecht.



De Amerikaanse band Talking Heads maakte tussen 1977 en 1988 acht studioalbums en twee livealbums. Dat is in kwantitatief opzicht een behoorlijk indrukwekkende prestatie, maar ook in kwalitatief opzicht wist de band uit New York tijdens haar relatief korte bestaan continu opzien te baren. 

Wanneer ik de twee, overigens uitstekende, livealbums The Name Of This Band Is Talking Heads uit 1982 en Stop Making Sense uit 1984 vergeet en ook de net wat minder geslaagde slotakkoorden True Stories uit 1986 en Naked uit 1988 laat liggen, blijven er zes uitstekende studioalbums over, waartussen het heel lastig kiezen is. 

Talking Heads: 77 uit 1977 en More Songs About Buildings And Food uit 1978 werden uitgebracht in de pioniersjaren van de punk en new wave, maar lieten horen dat Talking Heads binnen deze genres een unieke band was. Fear Of Music uit 1979 is lange tijd mijn favoriete album van de band geweest en is terecht de boeken in gegaan als een onbetwist meesterwerk. Speaking In Tongues uit 1983 en Little Creatures uit 1985 lieten tenslotte horen dat een band die in artistiek opzicht excelleert wel degelijk hitsingles kan afleveren. 

Er is dan nog één album over en dat is het album dat ik inmiddels beschouw als het beste Talking Heads album. Het door Brian Eno geproduceerde Remain In Light uit 1980 is een album dat in 1980 zijn tijd ver vooruit was en dat ook bijna 45 jaar later nog vernieuwend klinkt. 

De basis voor Remain In Light werd gelegd op Fear Of Music, waarop Talking Heads al experimenteerde met invloeden uit de Afrikaanse muziek. Op Remain In Light werd het bijzondere geluid van Talking Heads verder geperfectioneerd. De bijzondere ritmes en de funky gitaarloopjes klonken anders dan die van andere bands van dat moment en dat geldt ook voor de bijzondere manier van zingen van David Byrne, die wordt bijgestaan door bijna gospel achtige koortjes. De keyboards van Jerry Harrison bliepen hier af en toe dwars doorheen, wat de muziek van Talking Heads een nog wat vervreemdender karakter geeft. 

David Byrne trekt met zijn bijzondere zang de meeste aandacht naar zich toe, maar Tina Weymouth en Chris Frantz spelen buitengewoon swingend en leggen op Remain In Light alvast de basis voor de muziek die ze een jaar later als Tom Tom Club zouden maken. Minstens even belangrijk op Remain Of Light zijn de bijdragen van de gastmuzikanten. Brian Eno heeft het album voorzien van een bijzonder fraaie productie, terwijl Adrian Belew met zijn unieke gitaarlijnen een vleugje van Bowie uit zijn Berlijnse periode toevoegt en Jon Hassell tekent voor fraaie blazersarrangementen. 

Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je hoe knap Remain In Light is geproduceerd en hoeveel aandacht is besteed aan de percussie, die echt van alle kanten op je af komt. Remain In Light was in 1980 een behoorlijk experimenteel album, maar het is achteraf bezien ook een album met een aantal zeer memorabele songs. 

Ik luister eerlijk gezegd nog maar zelden naar de muziek van Talking Heads, maar sinds ik Remain In Light weer wat vaker uit de kast haal, is ook de interesse voor de andere albums van de New Yorkse band weer gegroeid. Het zijn album die er al die jaren nog steeds toe doen, maar die ook heel veel invloed hebben gehad op de avontuurlijkere popmuziek van de afgelopen decennia. Ik had er in 1980 best wat moeite mee, maar Remain In Light is in alle opzichten een weergaloos album. Erwin Zijleman


Remain In Light van Talking Heads is verkrijgbaar via de Mania webshop:


Grace Cummings - Ramona

Op Ramona, het derde album van de Australische muzikante Grace Cummings, komen haar imposante stemgeluid en de rijk georkestreerde klanken van producer Jonathan Wilson prachtig samen
Het was een paar jaar geleden flink wennen aan het indrukwekkende stemgeluid van Grace Cummings. De muzikante uit Melbourne zingt op Ramona wat minder vaak voluit, maar haar stem blijft indrukwekkend. Het is een stem die dit keer wordt gecombineerd met een behoorlijk volle productie van Jonathan Wilson, die zich met name heeft laten inspireren door muziek uit de jaren 50, 60 en 70. Het is af en toe wat bombastisch, maar het past ook perfect bij de unieke stem van Grace Cummings, die wederom diepe indruk maakt als zangeres. Ik moest er op de vorige twee albums vooral aan wennen, maar op het prachtige Ramona valt echt alles op zijn plek.



De Australische muzikante Grace Cummings beschikt over een stem om bang van te worden. Ik heb in 2019 echt eindeloos geworsteld met haar debuutalbum Refuge Cove, waarop een aantal prachtige folk- en countrysongs staan. Grace Cummings zingt ze echter met orkaankracht en dat is op zijn minst even wennen, zeker als je normaal gesproken een voorliefde hebt voor verleidelijke fluisterstemmen. Het intrigeerde me hopeloos, maar in 2019 was ik nog niet klaar voor de power van Grace Cummings. 

Ook het helemaal aan het begin van 2022 verschenen Storm Queen was een album waar ik flink aan moest wennen, maar de schoonheid van de songs en de muziek op het album won het dit keer van de angst voor de krachtige stem van Grace Cummings. De muzikante uit Melbourne doseerde de vocale kracht op haar tweede album ook wel wat meer, waardoor het zeker niet alleen stormde op Storm Queen. 

Deze week keert de Australische muzikante terug met haar derde album, Ramona. We weten inmiddels wat we moeten verwachten van Grace Cummings, waardoor de eerste kennismaking met Ramona een stuk makkelijker verloopt dan de eerste kennismaking met haar muziek in 2019. De muzikante uit Melbourne koos destijds voor behoorlijk sobere klanken, maar pakt op Ramona in muzikaal opzicht direct flink uit, met een geluid waarvoor Jim Steinman zich niet zou hebben geschaamd. 

De man achter het pompeuze geluid van Meat Loaf is niet meer onder ons, maar er zijn meer producers die van wanten weten. Grace Cummings nam haar derde album op in Los Angeles, waar ze samenwerkte met multi-instrumentalist en producer Jonathan Wilson, die eerder mooie dingen deed voor onder andere Margo Price, Angel Olsen, Father John Misty en Sam Burton. Jonathan Wilson zat ook achter de knoppen bij het opnemen van Storm Queen, maar hield zich toen behoorlijk in. Samen met arrangeur Drew Erickson (Weyes Blood, Mitski, Lana Del Rey) gaat hij echter flink los op Ramona. 

Het album is voorzien van een bij vlagen rijk georkestreerd maar ook zeer smaakvol geluid. Het is een wat nostalgisch aandoend geluid, dat je soms flink ver mee terug neemt in de tijd. Het is een opvallende keuze, die er voor zorgt dat Ramona flink anders klinkt dan Refuge Cove en Storm Queen, maar de rijke productie van Jonathan Wilson en de arrangementen van Drew Erickson passen echt perfect bij de stem van Grace Cummings. 

De Australische muzikante kan ook op Ramona flink uithalen met haar imposante strot, maar net als op Storm Queen varieert ze ook op haar nieuwe album flink met volume en kracht. Jonathan Wilson en Drew Erickson volgen de dynamiek in de stem van Grace Cummings nauwgezet en zorgen er voor dat de muzikale en vocale spanningsbogen prachtig synchroon lopen. 

In muzikaal opzicht is Ramona een fascinerend album met zeer uiteenlopende invloeden, die vooral uit de jaren 50, 60 en 70 lijken te komen. Het klinkt af en toe wat overweldigend en theatraal, maar de stem van Grace Cummings laat zich niet zomaar wegdrukken en imponeert zowel in de naar Burt Bacharach neigende songs als in de songs met een jaren 70 vibe. Bang van de stem van Grace Cummings word ik al lang niet meer. De stem van de Australische muzikante is op Ramona niet alleen imposant, maar ook intens en wonderschoon. Erwin Zijleman

De muziek van Grace Cummings is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Australische muzikante: https://gracecummings.bandcamp.com/album/ramona.


Ramona van Grace Cummings is verkrijgbaar via de Mania webshop:



06 april 2024

Bnny - One Million Love Songs

Bnny leverde bijna drie jaar geleden een verrassend sterk debuutalbum af en maakt nog meer indruk op het wat minder wispelturige en afwisselend ingetogen en net wat steviger klinkende One Million Love Songs
Jess Viscius had in de zomer van 2021 het nodige persoonlijke leed te verwerken op het debuutalbum van haar band Bnny, wat een zwaar melancholisch maar ook zeer interessant album opleverde. De muzikante uit Chicago maakt op het tweede album van Bnny duidelijkere keuzes. One Million Love Songs sluit hier en daar aan bij de indierock uit de jaren 90, maar bevat ook een aantal zeer sfeervolle songs. Heel af en toe hoor ik iets van Mazzy Star, maar Bnny laat op het tweede album van de Amerikaanse band, waarin alles draait om Jess Viscius, ook een duidelijker eigen geluid horen. Het album trekt in de Verenigde Staten flink wat aandacht en dat is volkomen terecht.



Ik was de naam Bnny eerlijk gezegd helemaal vergeten, terwijl ik in de zomer van 2021 toch behoorlijk enthousiast was over het debuutalbum van de band rond de Amerikaanse muzikante Jess Viscius. Op Everything verwerkte deze Jess Viscius op zeer indringende wijze de trieste dood van haar partner, de muzikant Trey Gruber, die een paar jaar eerder overleed door een overdosis. 

Het leverde een album vol melancholie op, maar Everything was ook een album waarop op bijzondere wijze zeer uiteenlopende invloeden werden verwerkt. Van deze invloeden noemde ik in eerste instantie The Velvet Underground, Cowboy Junkies, Serge Gainsbourg en Mazzy Star, waaraan in een later stadium Nancy Sinatra (en Lee Hazlewood), Nirvana en Dum Dum Girls werden toegevoegd. 

Bnny (voorheen Bunny) keert deze week terug met een nieuw album en ook One Million Love Songs is een album dat niet vies is van flink wat melancholie, al belicht Jess Viscius op haar nieuwe album ook de zonnige kanten van de liefde. One Million Love Songs bevat een aantal ingrediënten van het debuutalbum van Bnny, maar het is ook een duidelijk ander album geworden. 

Vergeleken met het debuutalbum van Bnny kiest de Amerikaanse muzikante op One Million Love Songs voor een wat eenvormiger of consistenter geluid (het is maar net hoe je het bekijkt). Het is een geluid dat wordt gedomineerd door gitaren, die afwisselend gruizig en ruimtelijk klinken. Van het bovengenoemde vergelijkingsmateriaal hoor ik af en toe nog wat van Mazzy Star, maar zeker in de stevigere songs op het album laat Bnny zich vooral beïnvloeden door de indierock uit de jaren 90. 

In muzikaal opzicht klinkt One Million Love Songs afwisselend rauw en stekelig en sfeervol en atmosferisch en de stem van Jess Viscius sluit makkelijk aan bij beide uitersten. Ik vind vooral de fluisterstem van de muzikante uit Chicago, met minstens een vleugje Hope Sandoval, erg mooi, maar ook de wat steviger aangezette zang op het album valt in positieve zin op. De meer ingetogen en zeer sfeervolle songs domineren trouwens op het album en daar ben ik persoonlijk blij mee. 

One Million Love Songs klinkt een stuk mooier dan het debuutalbum van Bnny, wat de verdienste is van producer Alex Farrar (Wednesday, Indigo De Souza, Snail Mail, Waxahatchee, Squirrel Flower), in wiens studio in Asheville, North Carolina, het album werd opgenomen. De productie van het album klinkt verzorgd, maar de muziek van Bnny klinkt ook nog steeds ruw en puur.

Het debuutalbum van Bnny was ik zoals gezegd helemaal vergeten, maar toen ik het album vandaag nog eens beluisterde was ik behoorlijk onder de indruk. One Million Love Songs springt wat minder van de hak op de tak en laat in muzikaal en vocaal opzicht wat meer kwaliteit horen, waardoor ik het tweede album van Bnny nog een stuk beter vind dan het debuut. 

Het is een album dat laat horen dat Jess Viscius een eigenzinnig talent is en een muzikante die er in slaagt om haar emotie over te brengen op de luisteraar, wat een groot goed is. Ik heb eigenlijk maar één ding aan te merken op One Million Love Songs en dat is dat het album helaas echt in een vloek en een zucht voorbij is. De elf songs op het album hebben slechts een kleine 27 minuten nodig en dat vind ik persoonlijk te kort. Het biedt overigens wel de mogelijkheid om One Million Love Songs nog eens op te zetten en het debuut van Bnny verdient ook nog wel een extra kans. Erwin Zijleman

De muziek van Bnny is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://bnnyband.bandcamp.com/album/one-million-love-songs.


One Million Love Songs van Bnny is verkrijgbaar via de Mania webshop:



05 april 2024

The Church - Eros Zeta And The Perfumed Guitars

Maar net bekomen van het ruim een uur durende The Hypnogogue gooit de Australische band The Church er met Eros Zeta And The Perfumed Guitars een minstens even fascinerende luistertrip van vijf kwartier tegenaan
Er zijn niet veel bands die aan het begin van de jaren 80 zijn opgericht en er in 2024 nog steeds toe doen. De Australische band The Church is wel zo’n band. De band rond lid van het eerste uur Steve Kilbey bracht vorig jaar met The Hypnogogue een album uit dat niet onder deed voor het beste werk van de band en komt nu al weer op de proppen met Eros Zeta And The Perfumed Guitars, dat nog eens vijf kwartier muziek toevoegt aan het imposante oeuvre van de band. Het is een album met restmateriaal van The Hypnogogue, maar dat betekent niet dat het materiaal van mindere kwaliteit is. Ook Eros Zeta And The Perfumed Guitars is weer een album dat zich laat beluisteren als een lange luistertrip en het is een buitengewoon fascinerende trip.



De Australische band The Church bracht net iets meer dan een jaar geleden het uitstekende The Hypnogogue uit. Het was al het 26e album van de band die in 1980 werd geformeerd in Sydney en die inmiddels vijf decennia garant staat voor uitstekende muziek. Ook The Hypnogogue kon zich weer meten met het beste werk van de band rond boegbeeld Steve Kilbey, het laatst overgebleven lid van de originele bezetting. 

In muzikaal opzicht was er op The Hypnogogue niet zo gek veel veranderd vergeleken met het oudere werk van de band. The Church heeft zich sinds haar beginjaren laten beïnvloeden door de muziek van met name The Byrds, The Velvet Underground, David Bowie en landgenoten The Go-Betweens, maar kan sinds haar beginjaren ook uit de voeten met invloeden uit de 80s new wave en de psychedelica uit de jaren 70. 

Het leverde vorig jaar een bedwelmende luistertrip met ruim een uur muziek op. Het is een luistertrip die bij mij nog verrassend vaak voorbij is gekomen en die ik inmiddels schaar onder het beste werk van de Australische band. De pauzes tussen de albums van The Church werden de afgelopen twintig jaar wel wat langer, maar deze week verscheen tot mijn verrassing alweer een nieuw album van de band. Eros Zeta And The Perfumed Guitars bevat maar liefst vijf kwartier muziek en bevat materiaal dat tegelijk met de songs op The Hypnogogue werd opgenomen. Nu is vijf kwartier muziek meestal teveel van het goede en ook het uitbrengen van restmateriaal is niet altijd een garantie op succes. Toch is Eros Zeta And The Perfumed Guitars me zeker niet tegen gevallen. 

Het album gaat verder waar The Hypnogogue vorig jaar ophield en ligt ook in het verlengde van al die andere geweldige albums die The Church sinds het begin van de jaren 80 heeft gemaakt. Net als The Hypnogogue is ook Eros Zeta And The Perfumed Guitars een album dat zich laat beluisteren als een lange luistertrip. Het album bevat een aantal songs met een kop en een staart maar de band neemt ook de tijd om te jammen. Daar ben ik normaal gesproken niet zo gek op, maar het nieuwe album van The Church weet de aandacht wat mij betreft redelijk makkelijk vast te houden. 

The Hypnogogue is wat betreft de kwaliteit van de songs wat constanter, maar in muzikaal opzicht valt er niet zoveel aan te merken op Eros Zeta And The Perfumed Guitars. Het gitaarwerk van de band is zoals altijd van hoog niveau en ik heb ook nog altijd een zwak voor de stem van Steve Kilbey, die de muziek van The Church een aangename jaren 80 vibe geeft, wat wordt versterkt door de klanken van de synths en de karakteristieke gitaarloopjes. 

Het doet me af en toe wel wat denken aan de muziek die Roxy Music aan het begin van de jaren 80 maakte, al zijn de songs van The Church een stuk psychedelischer en experimenteler. Het zijn songs met hier en daar een vleugje progrock, maar Steve Kilbey sleept er op het conceptalbum Eros Zeta And The Perfumed Guitars echt van alles bij, waardoor het album met enige regelmaat klinkt als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast. 

Het is een album dat het best tot zijn recht komt wanneer je niet op zoek gaat naar catchy songs, maar je volledig onderdompelt in de vijf kwartier durende luistertrip die Eros Zeta And The Perfumed Guitars is. The Church gaat inmiddels een kleine 45 jaar mee, maar presteert nog altijd op de toppen van haar kunnen, wat echt razend knap is. Erwin Zijleman


Eros Zeta And The Perfumed Guitars van The Church is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Chastity Belt - Live Laugh Love

Chastity Belt deed het door de soloalbums van Julia Shapiro en de coronapandemie een tijdje rustig aan, maar hervindt de goede vorm op het wat meer ingetogen en heerlijk melodieuze Live Laugh Love
Chastity Belt begon ruim tien jaar geleden als een behoorlijk ruwe band, maar daar is niet veel meer van te horen op het deze week verschenen Live Laugh Love. De invloeden uit de noiserock zijn grotendeels verdwenen uit het geluid van de band en hebben plaatsgemaakt voor een lome en vooral ingetogen mix van dreampop en indierock. Het is een geluid dat mij persoonlijk wel aanspreekt. Het fraaie gitaarwerk van Julia Shapiro en Lydia Lund komt beter tot zijn recht en dat geldt ook voor de zang van Julia Shapiro. Live Laugh Love is verder gevuld met heerlijk melodieuze en wat dromerige songs. Het is andere koek dan op de vroege albums van de Amerikaanse band, maar ik vind het heerlijk.



Ik heb tot dusver wel wat met de muziek van de Amerikaanse band Chastity Belt. Op No Regerts (geen typo) uit 2013, Time To Go Home uit 2015 en I Used To Spend So Much Time Alone uit 2017 vermaakten Julia Shapiro, Annie Truscott, Gretchen Grimm en Lydia Lund met een mix van indierock, noiserock en dreampop. De muziek van Chastity Belt werd meer dan eens vergeleken met de muziek van Sleater-Kinney en dat was wat mij betreft een vergelijking waar de band die werd opgericht in Walla Walla, Washington, trots op mocht zijn. 

Datzelfde Sleater-Kinney nam in 2019 de afslag richting pop en hoewel Chastity Belt op haar in 2019 verschenen titelloze album koos voor een wat minder stevig geluid, bleef de inmiddels vanuit Seattle opererende band wat mij betreft aan de goede kant van de streep, al was dat een mening die niet door alle fans van het eerste uur werd gedeeld. 

Vervolgens maakte zangeres Julia Shapiro twee uitstekende soloalbums, waarop met name invloeden uit de shoegaze en dreampop domineerden. Het zijn albums die ik zelf misschien nog wel beter vond dan de albums van Chastity Belt (vooral Zorked uit 2021 is prachtig), waardoor ik met toch wel hooggespannen verwachtingen begon aan het nieuwe album van de band. 

Het deze week verschenen Live Laugh Love ligt in het verlengde van het alweer bijna vijf jaar oude vorige album en laat vergeleken met dit album een nog wat minder ruw geluid horen. De conclusie is dan ook gerechtvaardigd dat Julia Shapiro, Annie Truscott, Gretchen Grimm en Lydia Lund hun wilde haren inmiddels kwijt zijn. Of dat erg is hangt vooral af van de persoonlijke smaak. Liefhebbers van het ruigere, stekeligere en compromisloze werk van Chastity Belt vinden op Live Laugh Love waarschijnlijk niet veel van hun gading, terwijl liefhebbers van het melodieuzere en meer ingetogen werk van de Amerikaanse band waarschijnlijk goed uit de voeten kunnen met het nieuwe album. 

Zelf behoor ik kennelijk tot de laatste categorie, want het nieuwe album van Chastity Belt bevalt me echt uitstekend. Ik heb altijd wel wat met de wat nonchalante of zelfs onderkoelde zang van Julia Shapiro en ook haar gitaarwerk is op het nieuwe album van Chastity Belt van hoog niveau. Het is gitaarwerk dat fraai overwaait in dat van Lydia Lund, waarna Annie Truscott en Gretchen Grimm laten horen dat ze een zeer degelijke ritmesectie zijn. 

Ik kan me best voorstellen dat een deel van de liefhebbers van het vroege werk van Chastity Belt het nieuwe album wat gezapig vindt, maar zelf heb ik wel wat met de lome en melodieuze songs op het album. Chastity Belt begon ooit als studentenbandje en dat klinkt nu eenmaal anders dan een bandje van een stel dertigers die al even meedraaien in de muziekindustrie. 

Chastity Belt heeft, mede door de coronapandemie, lang kunnen werken aan het nieuwe album, wat ook ongetwijfeld heeft gezorgd voor minder scherpe randjes en ruwe kantjes. Ik vind het persoonlijk allemaal geen probleem. Integendeel zelfs, want Live Laugh Love vind ik zelf het meest aansprekende Chastity Belt album tot dusver. In muzikaal opzicht zit het allemaal knapper in elkaar dan in het verleden, de zang is echt prima en de songs geven mij stuk voor stuk een goed gevoel. Ik ben er blij mee. Erwin Zijleman

De muziek van Chastity Belt is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://chastity-belt.bandcamp.com/album/live-laugh-love.


Live Laugh Love van Chastity Belt is verkrijgbaar via de Mania webshop: