vrijdag 3 april 2020

Bill Withers (1938-2020)


Vandaag is bekend geworden dat eerder deze week Bill Withers is overleden. Niet aan de gevolgen van het corona virus, maar aan een hartaandoening. Bill Withers is 81 jaar oud geworden.

Bill Withers is zo'n muzikant die bijna iedereen kent en als je zijn naam niet kent, ken je vast een van zijn grote hits, bijvoorbeeld het door Jan en alleman gecoverde Ain't No Sunshine. Dat de naam Bill Withers nog zo bekend is is best bijzonder, want sinds 1985 heeft de Amerikaanse soulzanger geen album meer gemaakt en ook het album uit 1985 verscheen na een lange periode van stilte.

Bill Withers dankt zijn bekendheid vooral aan de albums die hij tussen 1971 en 1974 maakte. Just as I Am uit 1971, Still Bill uit 1972 en 'Justments uit 1974 mogen inmiddels best klassiekers genoemd worden en dat geldt ook voor het in 1973 verschenen live-album Live at Carnegie Hall. Het zijn de albums met de wereldhits Ain't No Sunshine, Lean On Me, Lovely Day en Use Me, waarvan met name de eerste bijna iedereen bekend in de oren zal klinken.

Bill Withers wordt achteraf geprezen voor zijn eerste albums, maar destijds kreeg hij van de critici zeker niet dezelfde waardering als de grote soulzangers uit de late jaren 60 en vroege jaren 70. Van het publiek overigens wel, want de eerste albums van Bill Withers waren million sellers. 

In 1985 dook hij zoals gezegd nog een keer op, maar de glans was er al van af. Sindsdien werd van Bill Withers weinig meer vernomen, tot hij eerder deze week overleed. Het is een afscheid van een groot soulzanger, want Bill Withers was niet heel productief, maar met een paar klassiekers op zijn naam misstaat hij niet tussen de grootsten in het genre. Erwin Zijleman

   

   

Matt Elliott - Farewell To All We Know

Als de soundtrack van dit moment gemaakt zou moeten worden, zou hij waarschijnlijk klinken als Farewell To All We Know van Matt Elliott
De Britse muzikant Matt Elliott maakt al heel lang muziek en de muziek die ik ken is nogal donker getint. Het geldt ook weer voor het deze week verschenen Farewell To All We Know, dat zich laat beluisteren als de soundtrack van de bijzondere tijd waarin we momenteel leven. Matt Elliott heeft een album gemaakt vol stemmige klanken van strijkers, piano en vooral akoestische gitaar en het zijn klanken die fraai kleuren bij zijn fluisterzachte en vaak bijna gesproken zang, die, of je het nu wilt of niet, aan Leonard Cohen doet denken. Het levert een prachtige metgezel in deze donkere en angstige tijden op.


De Britse muzikant Matt Elliott draait al heel wat jaren mee in de muziek. In eerste instantie in illustere bands als Flying Saucer Attack, AMP en Movietone en vanaf de tweede helft van de jaren 90 als zijn alter ego The Third Eye Foundation. Vanaf het begin van het huidige millennium maakt Matt Elliott muziek onder zijn eigen naam en ook dat heeft inmiddels een stapeltje albums opgeleverd. 

Ik moet eerlijk bekennen dat ik de bands waarin Matt Elliott speelde niet ken en ook de muziek van The Third Eye Foundation ben ik volgens mij nooit tegengekomen. Zijn solowerk ken ik wel, zij het in beperkte mate. Ik was zo’n 15 jaar geleden zeer onder de indruk van Drinking Songs uit 2004 en opvolger Failing Songs uit 2006. Twee behoorlijk donkere albums met een vaak ingetogen, maar soms ook uitbundigere instrumentatie en naast veel ruimte voor melancholie ook ruimte voor drama. 

Sindsdien ben ik de Britse en tegenwoordig vanuit Frankrijk opererende muzikant uit het oog verloren, totdat deze week Farewell To All We Know verscheen. Het is een titel die de wereld van het moment beschrijft en het album opent met bijpassende klanken. In de openingstrack horen we fraai maar ook wat weemoedig klinkend akoestisch gitaarspel en hiermee draagt Matt Elliott direct bij aan de soundtrack van het moment. De weemoedige klanken worden subtiel verder ingekleurd, maar de openingstrack moet het doen zonder zang. 

Ook de tweede track op het album beperkt zich ruim twee minuten lang tot prachtig maar ook wat weemoedig akoestisch gitaarspel met hier en daar fraaie accenten van de piano, maar uiteindelijk valt de stem van Matt Elliott in. Met zijn zich langzaam voortslepende, fluisterzachte en bijna gesproken zang doet Matt Elliott wel wat aan Leonard Cohen denken aan, maar gelukkig heeft de Britse muzikant ook een duidelijk eigen geluid. 

Wanneer de laatste noten van de tweede track na ruim 6 minuten wegsterven, is wel duidelijk dat Matt Elliott geen vrolijk album heeft gemaakt, maar dat zou ook misplaatst zijn op een album dat de huidige tijd probeert te schetsen. Net als op zijn werk van 15 jaar geleden heeft de Brit een voorkeur voor stemmige en wat donkere klanken, maar zo nu en dan voert hij het tempo op en zoekt hij het experiment. 

Het levert een album op waarvoor je zeker in de stemming moet zijn, maar als je er voor in de stemming bent is Farewell To All We Know een album van een bijzondere schoonheid en intensiteit. Ik ken meer albums als het nieuwe album van Matt Elliott, maar de Britse muzikant baart continu opzien met een prachtige instrumentatie, waarin de akoestische gitaar steeds centraal staat, maar waarin ook strijkers en piano opduiken. 

Het past allemaal prachtig bij de breekbare maar bijzonder fraaie vocalen van de Britse muzikant. Je moet als muzikant niet vergeleken willen worden met Leonard Cohen, maar Matt Elliott ontsnapt er niet aan. Zijn zang doet af en toe denken aan die van de oude meester, maar ook de opbouw van de songs en de instrumentatie van deze songs herinnert meer dan eens aan het werk van de Canadese singer-songwriter (luister maar eens naar The Day After That). Het zou me meestal in de weg zitten, maar bij beluistering van Farewell To All We Know zit het me niet in de weg. 

Matt Elliott heeft de soundtrack van deze tijd gemaakt. Niet iets om vrolijk van te worden, al bieden de mooie klanken ook zeker troost in deze bijzondere dagen, net als de afsluitende song: The Worst Is Over. Erwin Zijleman

De muziek van Matt Elliott is ook verkrijgbaar via bandcamp (met links naar de aanschaf van cd of LP): https://mattelliott.bandcamp.com/album/farewell-to-all-we-know.

   

Soul volgens Peter Vantyghem (365 Albums Die Je Beluisterd Moet hebben

Peter Vantyghem staat in zijn boek 365 Albums Die Je Beluisterd Moet Hebben in de maand maart stil bij de soul en komt met 31 tips. 
De Vlaamse schrijver hanteert ook wanneer het gaat om soul een betrekkelijk brede definitie, waardoor je van alles tegenkomt in een maand soul. In tegenstelling tot in de maanden met blues en country kwam ik dit keer nauwelijks onbekenden tegen en helaas geen onbekenden die mijn kijk op het genre hebben veranderd. Ik ken de in het boek genoemde klassiekers in het genre en ben minder onder de indruk van de besproken soul van het moment, met één uitzondering: het briljante album van Solange, dat door het boek van Peter Vantyghem momenteel weer een vaste gast is op de platenspeler.


Op een van de laatste dagen van 2019 besprak ik het boek 365 Albums Die Je Beluisterd Moet Hebben van de Vlaamse auteur Peter Vantyghem. Het boek behandelt iedere maand een genre en geeft in dit genre dagelijks een luistertip. In maart richtte de Vlaamse auteur zich op de soul en iedere dag heb ik het luisteradvies, ondanks de bijzondere tijd waarin we leven, weer braaf opgevolgd. 

Het is een genre waarin ik redelijk bekend ben, waardoor er deze maand weinig verrassingen opdoken. Peter Vantyghem kiest natuurlijk voor klassiekers van onder andere Sam Cooke, Al Green, Ray Charles, Aretha Franklin, Curtis Mayfield, Otis Redding, Marvin Gaye, James Brown en Stevie Wonder. 

Hiernaast is er aandacht voor 80s klassiekers van Michael Jackson, Prince, George Michael en ABC (verrassende keuze, maar toch ook wel terecht), neo-soul klassiekers van Erykah Badu en D’Angelo en albums van “soul”-iconen uit recentere tijden als Adele, Frank Ocean, Justin Timberlake en Amy Winehouse (wel weer terecht). Verder nog een beetje funk (Funkadelic) en gospel (The Staple Singers), terwijl de Vlaamse schrijver vanuit zijn vaderland T.C. Matic en Axelle Red aandraagt (zou ik zelf niet in dit hokje proppen, maar heel gek is het ook weer niet). 


Waar ik in januari en februari in ieder geval één klassieker ontdekte die ik nog niet eerder gehoord had, was de oogst deze maand wat mager, tot op de allerlaatste dag van maart Solange opdook. 

De zus van Beyoncé stelde vorig jaar misschien wat teleur met When I Get Home, maar het in het boek van Peter Vantyghem opgenomen A Seat At The Table uit 2016 blijft een geweldig en baanbrekend album. 

Op A Seat At The Table grijpt Solange deels terug op de soul van de helden uit het verre verleden (en met name op de klassieker What's Going On van Marvin Gaye), maar ook invloeden uit de neo-soul, de R&B, de hiphop, de funk en de elektronische popmuziek hebben hun weg gevonden naar het album dat in 2016 opzien baarde. 

Ik had het album zelf al een tijdje niet meer beluisterd, maar de hernieuwde kennismaking met A Seat At The Table was weer een glorieuze. Waar Solange vorig jaar de songs met een kop en een staart wat uit het oog leek verloren, staat A Seat At The Table vol geweldige songs. Het zijn songs die voortborduren op muziek uit een ver verleden, maar Solange staat ook volop in het heden en bovendien met minstens één been in de toekomst. 

Solange werd destijds in commercieel opzicht volledig overvleugeld door haar veel bekendere zus, maar in artistiek opzicht was Solange haar zus mijlenver vooruit. A Seat At The Table durf ik ook wel tot de soul te rekenen en is in de maand van Peter Vantyghem wat mij betreft het belangrijkste album uit het huidige decennium. Ik was het album wel wat uit het oog verloren, maar inmiddels is het weer een vaste gast op de platenspeler en blijkt dat A Seat At The Table de afgelopen jaren alleen maar beter en invloedrijker is geworden. Goed, op naar april, de maand van de jazz; een genre waarin ik nauwelijks thuis ben. Erwin Zijleman

   

Koop Solange - A Seat At The Table op cd bij Amazon.nl voor 7,11 euro
Koop Solange - A Seat At The Table op LP bij Amazon.nl voor 29,24 euro

donderdag 2 april 2020

Lilly Hiatt - Walking Proof

Lilly Hiatt keert op haar vierde album terug naar de Amerikaanse rootsmuziek, voelt zich als een vis in het water en levert haar beste album tot dusver af
Lilly Hiatt maakte de afgelopen jaren drie prima albums, maar het waren ook albums die maar lastig konden kiezen, waardoor ze niet altijd even consistent klonken. Op Walking Proof staat Amerikaanse rootsmuziek weer centraal en dit is de muziek die toch het best past bij Lilly Hiatt. Het betekent gelukkig niet dat het geluid van Lilly Hiatt opeens eenvormig is, want op Walking Proof kan de Amerikaanse singer-songwriter zowel uit de voeten met ingetogen rootssongs als met wat stevigere rocksongs. Het klinkt allemaal prachtig, zeker als Lilly Hiatt de ruimte vult met haar even krachtige als gevoelige stem en haar persoonlijke teksten. Geweldig album.


Lilly Hiatt debuteerde alweer acht jaar geleden veelbelovend met Let Down en is sindsdien op zoek naar haar eigen geluid. Dit geluid leek in eerste instantie stevig verankerd binnen de Amerikaanse rootsmuziek in het algemeen en de wat stevigere countryrock in het bijzonder, maar Lilly Hiatt bleek op Royal Blue uit 2015 ook niet vies van nog stevigere indie-rock en voegde hier op Trinity Lane uit 2017 invloeden uit onder andere de new wave en pop aan toe. 

Het leverde tot dusver drie prima albums op, waarop Lilly Hiatt indruk maakte met haar even gevoelige als krachtige stem, maar het zijn ook albums die wat inconsistent waren en die bovendien niet altijd even onderscheidend waren. Op het deze week verschenen Walking Proof lijkt Lilly Hiatt haar eigen geluid gevonden te hebben en dit levert direct haar sterkste album tot dusver op. 

Ook op Walking Proof is Lilly Hiatt niet 100% stijlvast, maar haar muziek schiet toch minder kanten op dan op haar vorige albums. De singer-songwriter uit Nashville, Tennessee, omarmt op haar nieuwe album vooral de Amerikaanse rootsmuziek en dit is toch het genre waarin ze wat mij betreft het best uit de voeten kan. 

Lilly Hiatt dook dit keer de studio in met producer Lincoln Parish, die ik persoonlijk alleen ken als gitarist van de Amerikaanse rockband Cage The Elephant, en met een behoorlijk compacte band. Amanda Shires, Aaron Lee Tasjan en vader John doken tenslotte op voor gastbijdragen. 

De muzikanten die Lilly Hiatt omringen op haar nieuwe album zijn vooral rockmuzikanten en dat hoor je. Amerikaanse rootsmuziek vormt weliswaar de basis van de meeste songs op Walking Proof, maar het zijn ook songs die niet vies zijn van lekker stevige uitstapjes en een geluid dat het goed zal doen op de Amerikaanse radiostations met een voorkeur voor zowel roots als rock. 

De keuze voor een producer die zijn sporen vooral in de rockmuziek heeft verdiend sluit hier goed op aan. Walking Proof heeft een lekker vol geluid dat makkelijk overtuigt, maar het is ook een geluid waarin accenten uit de Amerikaanse rootsmuziek de ruimte krijgen. Het is een geluid dat perfect past bij de krachtige stem van Lilly Hiatt, die ook makkelijk overeind blijft wanneer de gitaren flink mogen uitpakken. De jonge Hiatt telg heeft hiernaast een stem die gemaakt is voor Amerikaanse rootsmuziek. Wanneer invloeden uit de rootsmuziek aan terrein winnen, krijgt Lilly Hiatt een subtiele snik in haar stem en overtuigt ze mij nog net wat meer dan met het meer rechttoe rechtaan rock werk. 

Het is momenteel dringen in de Amerikaanse rootsmuziek, maar met Walking Proof laat Lilly Hiatt horen dat ze het talent van haar vader heeft geërfd. Vergeleken met de vorige drie albums is de kwaliteit van de songs flink gestegen en ook de instrumentatie en de zang op het album bevallen me net wat beter dan die op de vorige drie albums van de Amerikaanse singer-songwriter. Bovendien komt de krachtige persoonlijkheid van de Hiatt telg dit keer wat beter tot zijn recht. 

Kinderen van beroemde muzikanten hebben het meestal niet makkelijk en weten het talent van hun beroemde ouder of ouders meestal niet te benaderen. Lilly Hiatt laat met Walking Proof horen dat ze tot de uitzonderingen behoort. John Hiatt kennen we al heel lang, maar ook met zijn dochter Lilly moeten we vanaf nu serieus rekening houden. Erwin Zijleman

De muziek van Lilly Hiatt is ook verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://lillyhiatt.bandcamp.com/album/walking-proof.

   



Koop Lilly Hiatt - Walking Proof op cd bij Amazon.nl voor 14,93 euro
Koop Lilly Hiatt - Walking Proof op LP bij Amazon.nl voor 18,29 euro

Adam Schlesinger (1967-2020)


Gisteren overleed de Amerikaanse muzikant Adam Schlesinger, nadat hij eerder besmet raakte met het corona virus. Adam Schlesinger is voor zover ik weet de eerste popmuzikant die ons ontvalt door het virus en het zal waarschijnlijk niet de laatste zijn. 

De naam Adam Schlesinger riep niet direct herinneringen bij me op, maar de naam van zijn band deed dit wel. Fountains Of Wayne dook in 1996 op met een debuut waar je alleen maar heel vrolijk van kon worden. Het was een debuut vol frisse en al snel onweerstaanbare powerpop songs. Een beetje in het straatje van tijdgenoten Weezer, ook een band die de zon halverwege de jaren 90 uitbundig deed schijnen. 

Na het horen van de openingstrack Radiation Vibe had ik een zwak voor Fountains Of Wayne en dat zwak hield jaren aan. Fountains Of Wayne was zo'n band die wereldberoemd had moeten worden, maar werd het uiteindelijk niet. In 2003 leverde de band met Welcome Interstate Managers haar beste album op en had het een culthit met het geweldige Stacy's Mom; een popliedje dat The Cars graag gemaakt zouden hebben. Hierna ging Fountains Of Wayne als een nachtkaars uit. 

Adam Schlesinger bleef in de VS aan de weg timmeren als songwriter en schreef het afgelopen decennium met veel succes songs voor films en series als Crazy Ex-Girlfriend. Gisteren overleed hij, slechts 52 jaar oud. Erwin Zijleman

   

woensdag 1 april 2020

Margaret Glaspy - Devotion

Margaret Glaspy overtuigt met een verrassend veelkleurig album vol lekker in het gehoor liggende, maar ook razend knap in elkaar stekende songs, die worden gedragen door haar mooie stem
De Amerikaanse singer-songwriter Margaret Glaspy debuteerde in de zomer van 2016 knap met het stekelige Emotions And Math. Opvolger Devotion klinkt een stuk gepolijster en vooral een stuk elektronischer. Het rafelige gitaarwerk op het debuut van Margaret Glaspy wordt zeker gemist, maar ook haar nieuwe geluid is aansprekend. Het bijzonder fraai geproduceerde Devotion staat vol met songs die de songwriting skills van Margaret Glaspy nog maar eens onderstrepen, maar de singer-songwriter uit New York is ook veel beter gaan zingen. Prima opvolger van het terecht zo geprezen debuut derhalve.


Ik kwam in de zomer van 2016 op het spoor van de Amerikaanse singer-songwriter Margaret Glaspy. Enerzijds omdat haar debuut Emotions And Math uitstekende recensies kreeg van de Amerikaanse muziekpers en anderzijds omdat het debuut van Margaret Glaspy werd vergeleken met de muziek van Fiona Apple.

Nu moet je met vergelijken met de muziek Fiona Apple wat mij betreft altijd uiterst voorzichtig zijn. De singer-songwriter uit New York is immers niet alleen een uniek talent, maar verschiet bovendien in muzikaal opzicht vaker van kleur dan de gemiddelde kameleon. 

De uitstekende recensies van het debuut van Margaret Glaspy bleken overigens volkomen terecht en net als de muziek van Fiona Apple viel ook de muziek op Emotions And Math op door flink wat eigenzinnigheid en vaak een wat donkere ondertoon. Ook in de zang hoorde ik wel wat overeenkomsten, zodat de vergelijking met Fiona Apple niet helemaal uit de lucht was gegrepen. 

Ik moet eerlijk toegeven dat ik Margaret Glaspy inmiddels al weer vergeten was, toen vorige week haar nieuwe album op de mat plofte. Met Devotion laat de in Sacramento, California, maar inmiddels in Brooklyn, New York woonachtige Margaret Glaspy horen dat ze net als Fiona Apple in muzikaal opzicht flink kan kleur kan verschieten. Devotion klinkt flink anders dan voorganger Emotions And Math en roept nog maar zelden associaties op met de muziek van Fiona Apple, zodat we die vergelijking los kunnen laten. 

Vanaf nu draait het dus om Margaret Glaspy en die heeft weer een prima album afgeleverd. Waar ze op haar debuut koos voor een gitaar georiënteerd en wat hoekig geluid, hoor je op Devotion veel meer elektronica en lijken de ruwe kantjes wat weg gevijld. Devotion is een toegankelijker album dan zijn voorganger, maar het is ook een album dat eigenzinniger is dan de eerste indruk doet vermoeden. 

Devotion is misschien een stuk minder stekelig dan zijn voorganger, maar de songs op het nieuwe album van Margaret Glaspy zijn inventief opgebouwd en zitten vol fraaie details. Devotion is in productioneel opzicht een razend knap album. Het samen met Tyler Chester geproduceerde album laat een veelzijdig klankentapijt horen en het is en klankentapijt waarin steeds weer andere accenten opduiken. 

Een groot deel van deze accenten komen van elektronica, maar Margaret Glaspy is er in geslaagd om haar geluid warm en toch ook organisch te houden. Het is een geluid dat prachtig past bij de stem van de Amerikaanse singer-songwriter, die veel beter en veel melodieuzer is gaan zingen. 

Waar het debuut van Margaret Glaspy wat ruw en stekelig aanvoelde, slaat Devotion zich vanaf de eerste noten als een warme deken om je heen. Het blijkt een bonte lappendeken, want Devotion is een uiterst veelzijdig album, waarop Margaret Glaspy zowel flirt met moderne elektronische popmuziek als met de tijdloze singer-songwriter muziek waarmee ze ooit opgroeide. 

Ik heb persoonlijk een voorkeur voor de organisch klinkende en rootsy popliedjes op het album die het moeten doen met subtiele bijdragen van elektronica, maar ook als de elektronica het even wint, blijft de muziek van Margaret Glaspy makkelijk aan de goede kant van de streep. Het levert een uitstekend album op dat het talent van Margaret Glaspy nog maar eens stevig onderstreept. Erwin Zijleman

De muziek van Margaret Glaspy is ook verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://margaretglaspy.bandcamp.com.

   



Koop Margaret Glaspy - Devotion op cd bij Amazon.nl voor 16,99 euro
Koop Margaret Glaspy - Devotion op LP bij Amazon.nl voor 25,41 euro

dinsdag 31 maart 2020

Tamikrest - Tamotaït

Tamikrest hypnotiseert en bezweert met wonderschoon en verrassend veelkleurig gitaarspel en volop klanken uit een andere wereld op dit geweldige "woestijnrock" album
De Malinese band Tamikrest stond altijd wat in de schaduw van landgenoten Tinariwen, maar de laatste jaren vind ik de albums van Tamikrest net wat beter dan die van de grotere broer. Het geldt ook weer voor Tamotaït, waarop het geluid van Tamikrest nog wat veelzijdiger en nog wat bezwerender is geworden. Het gitaarspel op het album is van een unieke schoonheid en past prachtig bij de invloeden uit de traditionele Afrikaanse muziek en de hypnotiserende zang. Het levert een album op waarmee je even kunt vluchten uit de werkelijkheid van het moment en direct kunt relativeren, want het lot van de Toeareg is een stuk schrijnender dan dat van ons.


Ik hou op zijn tijd wel van het genre dat wat oneerbiedig “woestijnrock” of “woestijnblues” wordt genoemd. Het is een genre dat een tijd lang is gedomineerd door de Malinese band Tinariwen, maar de afgelopen jaren laat ook de eveneens uit Mali afkomstige band Tamikrest nadrukkelijk van zich horen. De laatste twee albums van Tamikrest vond ik persoonlijk net wat beter dan die van Tinariwen, zodat ik met hooggespannen verwachtingen uitkeek naar het nieuwe album van de band, dat deze week is verschenen. 

Tamotaït laat vanaf de eerste noten een bekend geluid horen en het is een geluid dat me zeer goed bevalt. Liefhebbers van het betere gitaarwerk kunnen ook bij beluistering van Tamotaït weer hun hart ophalen. Het gitaarwerk op het nieuwe album van Tamikrest is rauw en bluesy, maar ook zeer melodieus en bezwerend. Het is gitaarwerk dat niet had misstaan op een rockalbum uit de jaren 70, maar uiteindelijk klinkt Tinariwen totaal anders dan de gemiddelde rockband uit deze periode. 

Bijzonder fraai gitaarwerk wordt ook op Tamotaït weer gecombineerd met Afrikaanse ritmes en met de bezwerende zang in de lokale taal van de Toeareg. Nieuw is het misschien niet, want de eerste kennismaking met dit soort muziek is alweer ruim 20 jaar oud, maar de wijze waarop een brug wordt geslagen tussen Westerse rockmuziek uit het verleden en traditionele Afrikaanse muziek spreekt nog steeds zeer tot de verbeelding. 

We zitten hier momenteel in een crisis, maar voor de leden van de Toeareg stam is het inmiddels al vele decennia crisis. Ook op Tamotaït staat de band weer uitgebreid stil bij de lastige situatie waarin de Toeareg verzeild zijn geraakt. Leden van de stam zijn inmiddels al lange tijd verdreven van hun geboortegrond en verblijven in vluchtelingenkampen nabij de Algerijnse grens of in het noorden van Mali; allebei gebieden waar het door extremisme en terrorisme al lange tijd onveilig is.  

De leden van Tamikrest (waarvan er overigens twee geen Toeareg maar een Europese achtergrond hebben) toeren inmiddels de wereld over en hebben hun leefsituatie daarom flink kunnen verbeteren, maar de band blijft onophoudelijk aandacht vragen voor de uitzichtloze situatie van de Toeareg. Het voorziet de muziek van Tamikrest van nog wat meer urgentie. 

Op het eerste gehoor lijkt er misschien weinig ontwikkeling te zitten in de woestijnrock, maar als ik Tamotaït vergelijk met het vorige album van Tamikrest hoor ik een afwisselender geluid. Tamikrest is de afgelopen jaren in aanraking gekomen met muziek uit alle windstreken en verwerkt die op uiterst subtiele wijze in haar muziek. Aan de andere kant eert de Malinese band de tradities van de Toeareg en maakt het nog steeds muziek die aansluit bij de tradities van de stam. 

Persoonlijk ben ik vooral zeer gecharmeerd van de psychedelische uitstapjes op het album, waarin het tempo net wat lager is en het gitaarwerk van een bijzondere schoonheid is. Het is gitaarwerk dat zich bijna hypnotiserend kan voortslepen, maar de Afrikaanse band schuwt ook de stevigere riffs niet. Tamotaït sleurt je 40 minuten lang mee naar een andere wereld en dat is in deze tijd van verplicht thuis zitten ook wel eens lekker. Ook voor een iedere die de muziek van de band uit Mali tot dusver links liet liggen. Erwin Zijleman

De muziek van Tamikrest is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Malinese band: https://tamikrest.bandcamp.com/album/tamota-t.

   

Koop Tamikrest - Tamotait op cd bij Amazon.nl voor 15,99 euro
Koop Tamikrest - Tamotait op LP bij Amazon.nl voor 19,99 euro

maandag 30 maart 2020

Dana Gavanski - Yesterday Is Gone

De Canadese singer-songwriter Dana Gavanski overtuigt met een eigenzinnig en veelkleurig debuut dat zich zowel in muzikaal als vocaal opzicht makkelijk weet te onderscheiden van de concurrentie
Op basis van de geplakte labeltjes verwachte ik een wat zoetsappig folkalbum, maar dat is Yesterday Is Gone van de Canadese muzikante Dana Gavanski zeker niet. De muzikante met Servische roots zingt veel expressiever dan de meeste van haar soortgenoten, wat haar debuut voorziet van een bijzondere lading. Hierbij komt een smaakvolle en kleurrijke instrumentatie, die het album met grote regelmaat uit de hoek van de folk trekt. Het klinkt allemaal bijzonder aangenaam, maar ondertussen wordt ook de fantasie continu geprikkeld. Bijzonder sterk debuut.


Yesterday Is Gone is het debuut van de Canadese singer-songwriter Dana Gavanski, die zich met dit debuut staande moet zien te houden in een week waarin ontstellend veel nieuwe muziek wordt uitgebracht. De singer-songwriter uit het Canadese Toronto slaagt hier wonderwel in, want haar muziek klinkt anders dan die van haar soortgenoten. 

Dana Gavanski woont al een tijd in Canada, maar heeft Servische roots. Die roots heeft ze de afgelopen jaren ontdekt, waarbij de Servische volksmuziek niet werd vergeten. Je hoort het hier en daar terug in het stemgebruik, waardoor Yesterday Is Gone net wat scherpere randjes heeft dan het gemiddelde album dat in het hokje folk wordt geduwd. 

De zang van Dana Gavanski heeft zich misschien laten inspireren door Servische volksmuziek, maar de zang op haar debuut doet me ook wel wat denken aan die van folkies uit een ver verleden als Judee Sill, Karen Dalton, Anne Briggs en Vashti Bunyan. Laten we het er maar op houden dat Dana Gavanski net wat expressiever zingt dan de meeste van haar soortgenoten van het moment en dat bevalt me wel. 

Vergelijk het maar met een lichte mousserende rosé of een rode wijn met wat meer body. Allebei lekker op zijn tijd, allebei wijn, maar toch ook heel verschillend. Yesterday Is Gone onderscheid zich niet alleen met de expressieve zang op het album, maar ook met de bijzondere productie van het album. 

Het debuut van de Canadese muzikante werd geproduceerd door de eveneens Canadese Sam Gleason en de Britse muzikant Mike Lindsay, die we vooral kennen van de band Tunng. Ze hebben het debuut van Dana Gavanski voorzien van een geluid dat afwisselend folky en niet folky klinkt. Ingetogen klanken worden hier en daar doorsneden voor stevigere gitaren en hiernaast is er de belangrijke rol voor avontuurlijke elektronica. Het is elektronica die alle kanten op schiet en die het album steeds weer voorziet van een net wat ander en altijd bijzonder geluid. 

Het maakt van Yesterday Is Gone een nog spannender album dan het al was door de expressieve zang. Het doet af en toe wel wat denken aan de muziek van Aldous Harding, maar ik hoor ook meer dan eens een vleugje eighties in de muziek van de Canadese singer-songwriter. De Canadese muzikante is naar verluidt een groot fan van de muziek van David Bowie en ook dat hoor je. 

Zeker wanneer de instrumentatie vol of zelfs stevig klinkt breekt Dana Gavanski volledig uit het hokje folk en schuift ze op richting rock of psychedelica, maar het etiket folk misstaat ook niet volledig op het album, terwijl de songs met subtiele bijdragen van blazers ook wat jazzy klinken. 

Bij eerste beluistering was ik vooral geïntrigeerd door de songs, de bijzondere zang en de fraaie maar lastig te doorgronden instrumentatie op het album, maar Dana Gavanski schrijft ook nog eens songs die bij herhaalde beluistering steeds meer geheimen prijs geven, waardoor haar debuut steeds verder boven het maaiveld uit steekt. Wanneer je je wat meer verdiept in de teksten van Dana Gavanski hoor je dat Yesterday Is Gone ook nog eens een persoonlijk album is dat niet misstaat in het hokje breakup albums. Je moet maar het geluk hebben dat je opvalt met nieuwe muziek op het moment, maar het debuut van Dana Gavanski verdient echt alle aandacht. Erwin Zijleman

De muziek van Dana Gavanski is verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://danagavanskifth.bandcamp.com/album/yesterday-is-gone.

 


Koop Dana Gavanski - Yesterday Is Gone op cd bij Amazon.nl voor 14,99 euro
Koop Dana Gavanski - Yesterday Is Gone op LP (Orange) bij Amazon.nl voor 24,96 euro

zondag 29 maart 2020

Clem Snide - Forever Just Beyond

De Amerikaanse cultband Clem Snide verdween na een aantal onbetwiste meesterwerken langzaam maar zeker uit beeld, maar keert nu terug met een melancholiek prachtalbum dat uitstekend past in deze tijd
Als ik denk aan Clem Snide, denk ik aan een aantal albums die ik zomaar mee zou kunnen nemen bij verbanning naar een onbewoond eiland. Het zijn albums waarvoor ik minstens 15 jaar terug moet gaan in de tijd, maar deze week keert Clem Snide terug. Voorman Eef Barzelay ging de afgelopen jaren door diepe dalen, maar pakt de draad weer op met een ingetogen en doorleefd rootsalbum, dat hij samen maakte met producer Scott Avett. Nauwelijks te vergelijken met de prachtige albums van Clem Snide van lang geleden, maar net als deze albums van een zeer hoog niveau. Ik ben begonnen met luisteren en kan niet meer stoppen. Indrukwekkend.


De Amerikaanse band Clem Snide was aan het eind van de jaren 90 en het begin van het huidige millennium absoluut een van mijn favoriete bands. De band uit Boston, Massachusetts, maakte met You Were A Diamond (1998), Your Favorite Music (2000) en The Ghost of Fashion (2001) drie miskende meesterwerken en ook de twee albums die volgden (Soft Spot uit 2003 en End Of Love uit 2005) waren van een hoog niveau. 

Na 2005 verloor ik Clem Snide bijna volledig uit het oog. De albums van de band wisten Nederland helaas niet meer te bereiken en Spotify bestond nog niet. Ik weet nu dat Clem Snide gewoon albums is blijven maken. Volgens AllMusic.com tot 2010, maar op Spotify zijn ook nog albums uit 2013 en 2015 te vinden. 

Ik weet dit omdat deze week, bijna uit het niets, een nieuw album van de band is verschenen. De timing is zonder meer hopeloos te noemen, maar het past op een of andere manier wel bij Clem Snide, dat altijd al een warme band onderhield met tragiek. 

Voorman Eef Barzelay, die tegenwoordig vanuit Nashville, Tennessee, opereert, ging de afgelopen jaren door diepe dalen. Zijn huwelijk liep op de klippen en het leven als muzikant leverde inmiddels zo weinig op dat hij failliet werd verklaard, de band uit elkaar viel en hij ook nog eens zijn huis kwijt raakte. Gelukkig is Eef Barzelay weer opgekrabbeld en keert hij, ook in Nederland, terug met een nieuw album. 

Op Forever Just Beyond werkt Eef Barzelay samen met de van The Avett Brothers bekende Scott Avett; een Clem Snide fan van het eerste uur. Forever Just Beyond werd opgenomen op de boerderij van Scott Avett in North Carolina, waar samen met de bassist van Band Of Horses en de drummer van The Avett Brothers de basis voor het album werd gelegd. Uiteindelijk werden in Nashville hier en daar nog wat strijkers en blazers toegevoegd. 

Scott Avett produceerde het album en bespeelde diverse snareninstrumenten, maar de hoofdrol is natuurlijk weggelegd voor Eef Barzelay, die eveneens op meerdere snareninstrumenten uit de voeten kan en natuurlijk tekent voor de voor de Clem Snide fan zo herkenbare vocalen. 

Forever Just Beyond is, vergeleken met de albums die Clem Snide in een ver verleden maakte, een betrekkelijk sober en ingetogen album. Waar Clem Snide de grenzen van de alt-country continu opzocht, is Forever Just Beyond een grotendeels akoestisch rootsalbum. Het is een album dat vakkundig is geproduceerd door Scott Avett, maar dat uiteindelijk vooral leunt op de van melancholie overlopende zang van Eef Barzelay. De Amerikaanse muzikant heeft altijd een beetje Bob Dylan in zijn stem gehad, maar doet me op Forever Just Beyond ook wel wat denken aan David Gray. Wel een zeer doorleefde David Gray overigens. 

Het nieuwe album van Clem Snide laat zich nauwelijks vergelijken met het oudere werk van de band, maar ik vind het een prachtige aanvulling op een inmiddels best omvangrijk, maar helaas zwaar ondergewaardeerd oeuvre. Het is een album waarop het persoonlijk leed van de afgelopen jaren nooit heel ver weg is, maar Eef Barzelay heeft de draad gelukkig weer opgepakt en doet waarin hij goed is. Forever Just Beyond van Clem Snide is een album dat in deze bijzondere tijden waarschijnlijk heel makkelijk gaat ondersneeuwen, maar het is ook een album dat troost biedt in deze donkere tijden en het verdient om gekoesterd te worden. Erwin Zijleman

Koop Clem Snide - Forever Just Beyond op cd bij Amazon.nl voor 15,99 euro
Koop Clem Snide - Forever Just Beyond op LP bij Amazon.nl voor 20,33 euro

   

zaterdag 28 maart 2020

Waxahatchee - Saint Cloud

Waxahatchee kiest op Saint Cloud voor een wat meer roots georiënteerd en een wat meer ingetogen geluid en dat pakt werkelijk fantastisch uit
Ik heb al jaren een zwak voor de muziek van Waxahatchee en dacht inmiddels wel te weten wat ik kan verwachten. Tot nu dan, want na de wat atypische openingstrack van Saint Cloud, kiest het alter ego van Katie Crutchfield voor een geluid waarin invloeden uit de folk en de country een veel belangrijkere rol spelen dan op haar vorige albums. Het album klinkt prachtig loom en broeierig en dat past uitstekend bij de zang van Katie Crutchfield, die zichzelf in vocaal opzicht overtreft. Waxahatchee heeft een aangenaam klinkend album gemaakt, maar het is ook een album vol diepgang en urgentie, die langzaam maar zeer zeker aan de oppervlakte komen. Jaarlijstjesmateriaal, dat is duidelijk.


We worden de afgelopen jaren werkelijk overspoeld met jonge vrouwelijke singer-songwriters en ondanks mijn enorme zwak voor het genre vind ik zeker niet alles goed. Wanneer een nieuw album van Waxahatchee verschijnt heb ik echter geen enkele twijfel, want het alter ego van de uit Birmingham, Alabama afkomstige Katie Crutchfield, kan al sinds haar debuut American Weekend uit 2012 met de allerbesten mee. 

Waxahatchee, vernoemd naar een meer in Alabama nabij de plek waar Katie Crutchfield opgroeide, debuteerde in 2012 met een uiterst ingetogen, maar ook ruw lo-fi folkalbum. Sindsdien koos de Amerikaanse singer-songwriter voor een steeds net wat steviger geluid met invloeden uit de indierock, al bleef er ook altijd plaats voor meer ingetogen songs. Het leverde met Cerulean Salt uit 2013, Ivy Tripp uit 2015 en Out In The Storm uit 2017 drie consistent klinkende en bovendien drie ijzersterke albums af, die stuk voor stuk jaarlijstjeswaardig waren. 

Op het deze week verschenen Saint Cloud kiest Waxahatchee voor een wat ander geluid. De stevige gitaren van haar vorige albums zijn verruild voor een warm geluid waarin invloeden uit de Americana nadrukkelijk doorklinken. Katie Crutchfield werkt op haar nieuwe album met een band die bestaat uit Josh Kaufman (Bonny Light Horseman), twee leden van de band Bonny Doon (in 2018 goed voor het helaas vrijwel onopgemerkte meesterwerk Longwave) en Nick Kinsey (Elvis Perkins In Dearland). 

Saint Cloud is voorzien van een hecht klinkend bandgeluid en het is een bandgeluid dat lomer en meer ingetogen klinkt dan het geluid op de vorige albums van Waxahatchee. Het is een geluid vol invloeden uit de folk, countryrock en Americana, maar Saint Cloud is zeker geen doorsnee rootsalbum, al is het maar omdat Katie Crutchfield de indie-rock en de lo-fi niet volledig heeft afgezworen. 

Wat direct opvalt bij beluistering van het album is dat het prachtig klinkt. Producer Brad Cook heeft Saint Cloud voorzien van een warm geluid zonder opsmuk. Het is een geluid waarin de gitaren fraai klinken en het is een geluid waarin de mooie en bijzondere stem van Katie Crutchfield uitstekend tot zijn recht komt. 

Hoewel ik zeer gesteld ben op de vorige albums van Waxahatchee, vond ik Saint Cloud direct bij eerste beluistering prachtig en misschien zelfs wel mooier dan de albums die de afgelopen jaren zoveel indruk maakten. Ik sta hier zeker niet alleen in, want de critici komen vooralsnog superlatieven tekort bij de bespreking van Saint Cloud en de Britse kwaliteitskrant The Guardian noemt het album zelfs het beste album van 2020 tot dusver. Zover durf ik nog niet te gaan, maar dat Waxahatchee een uitstekend album heeft afgeleverd is ook voor mij zeker. 

Saint Cloud staat vol fraai ingekleurde en vol emotie gezongen tracks, maar het zijn ook tracks die een enorme urgentie uitstralen. Waxahatchee heeft bovendien een veelzijdig album afgeleverd. In een aantal tracks hoor je iets van Bob Dylan, maar Saint Cloud roept net zo makkelijk associaties op met de muziek van Lucinda Williams, het eigenzinnige debuut van Liz Phair, de zuidelijke country en folk uit haar thuisstaat Alabama of het laatste album van Big Thief, maar gelukkig blijft Katie Crutchfield vooral zichzelf. De keuze voor een duidelijk ander geluid is altijd tricky, maar op Saint Cloud van Waxahatchee pakt het werkelijk fantastisch uit. Prachtalbum! Erwin Zijleman

De muziek van Waxahatchee is ook verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://waxahatchee.bandcamp.com/album/saint-cloud-2.

Koop Waxahatchee - Saint Cloud op cd voor 12,99 euro bij Amazon.nl
Koop Waxahatchee - Saint Cloud op LP voor 28,07 euro bij Amazon.nl

   

vrijdag 27 maart 2020

Myrkur - Folkesange

Myrkur laat de donkere metal dit keer volledig achterwege en intrigeert met een album vol traditionele folk en Scandinavische folklore, dat anders klinkt dan andere albums in deze genres
Ik ben wel eens begonnen aan de muziek van Myrkur, maar werd samen met de rest van het gezin en de kat de gordijnen ingejaagd toen de Deense muzikante haar folksongs voorzag van onvervalste death metal. Op Folkesange is gitaargeweld geheel afwezig en kiest Myrkur voor traditionele Scandinavische folk. Ook dat is even wennen, maar al snel intrigeert en bezweert het enorm en word je meegezogen in de bijzondere muzikale wereld van Myrkur. Folkesange past op een of andere manier wel bij deze bijzondere tijd, maar het is ook muziek van een andere wereld. Bijzonder album.


Ik heb het wel eens geprobeerd met de vorige albums van de Deense muzikante Myrkur. Het zijn albums met mooie folksongs waarin donkere klanken worden gecombineerd met even mooie en heldere zang. Het zijn albums vol beeldende muziek die je meeneemt naar de donkere bossen in de noordelijker gelegen delen van Scandinavië. Prachtig, totdat Myrkur haar folksongs combineert met een ongelooflijke bak herrie. 

Nu ben ik helemaal niet vies van een beetje gitaargeweld, maar de combinatie van traditioneel klinkende folksongs en alles verzengende death metal op de albums van Myrkur was me net wat teveel van het goede. Het ene moment luister je naar een vrolijk rondhuppelende en zingende roodkapje, het volgende moment naar een woest schreeuwende wolf, die het aan stukken gescheurde en met bloed besmeurde jurkje van Roodkapje voor zover het kan heeft omgeslagen. Ik hou best van contrast en van dynamiek, maar je kunt het overdrijven en dat is precies wat Myrkur deed op haar vorige albums. Naar mijn mening dan natuurlijk. 

Op Folkesange heeft Myrkur, het alter ego van de Deense singer-songwriter, multi-instrumentalist, model en actrice Amalie Bruun, de metal (tijdelijk) afgezworen. Op de cover van het album zie je de vrolijk rondhuppelende en zingende roodkapje en de wolf is dit keer gelukkig nergens te bekennen. Het levert direct een totaal ander album op dan zijn voorgangers. 

Folkesange is, zoals de titel misschien al wel aangeeft, een betrekkelijk traditioneel aandoend folk album, maar het is zeker niet het traditioneel aandoende folk album waarvan je er al stapels in de kast hebt staan. De folk van Myrkur is nog altijd Scandinavisch en folkloristisch en is betrekkelijk donker van aard. Dat moet ook haast wel wanneer je als alter-ego het IJslandse woord voor “darkness” hebt gekozen. Door het ontbreken van de metal gitaren, die vervangen zijn door traditionele akoestische instrumenten uit Scandinavië, klinkt Folkesange niet zo extreem donker als de vorige albums van Myrkur, maar het is nog steeds geen album dat het goed doet bij een aangenaam lentezonnetje. 

Myrkur loopt met Folkesange het gevaar dat ze in het hokje Scandinavische folklore of, erger nog, in het hokje bij Enya en haar new age volgelingen, wordt geduwd. Het zou niet terecht zijn. De liefhebbers van de metal van haar vorige albums kunnen waarschijnlijk niet uit de voeten met het nieuwe album van Myrkur, maar een ieder die bij beluistering van de vorige albums geïnteresseerd opkeek, tot de apocalyptische gitaarmuren invielen, moeten Folkesange zeker eens proberen. 

Ik ben normaal gesproken niet zo gek op traditionele folkmuziek en al helemaal niet op folklore, maar Folkesange van Myrkur is een interessant album, dat steeds weer een bijzondere sfeer weet op te roepen. Het is een sfeer die goed pas bij deze bijzondere tijden, maar Myrkur maakt ook muziek die zich langzaam opdringt, maar die de fantasie vervolgens steeds intenser prikkelt. 

Het is een album dat is gemaakt met vooral traditionele muziekinstrumenten. Het zijn instrumenten die prachtig passen bij de mooie stem van Amalie Bruun, maar het zijn ook instrumenten die er voor zorgen dat dit fascinerende album zowel stokoud als modern klinkt. Een beetje anders dan je gewend bent waarschijnlijk, maar zeer interessant. Erwin Zijleman

De muziek van Myrkur is ook verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://myrkur.bandcamp.com/album/folkesange.

Koop Myrkur - Folkesange op LP voor 19,31 euro bij Amazon.nl
Koop Myrkur - Folkesange op cd voor 15,24 euro bij Amazon.nl

   



Boek: Spotify - door Sven Carlsson & Johan Leijonhufvud

Het door twee journalisten opgetekende verhaal van Spotify leest als een jongensboek en vertelt op mooie wijze het verhaal van de muziekdienst die de muziekwereld op zijn kop zette
Wie kan er tegenwoordig nog zonder Spotify? Ik ben persoonlijk een groot voorstander van de aanschaf van fysieke producten, want daar heeft de muzikant het meest aan, maar ook ik gebruik Spotify zeer intensief. Spotify is niet meer weg te denken uit de muziekwereld van nu, maar de streaming muziekdienst kwam er niet zomaar. Het Zweedse bedrijf werd aan alle kanten tegengewerkt, maar hield zich staande. Aan de ene kant door goede software, maar ook door het slim afsluiten van contracten, goede marketing en het sluiten van strategische verbonden en allianties. Allemaal mooi beschreven in een boek dat leest als een jongensboek.


Spotify en andere streaming muziekdiensten zijn niet meer weg te denken uit ons bestaan, maar iets meer dan tien jaar geleden zag de wereld er nog heel anders uit. Het was de tijd van sterk teruglopende verkoop van cd’s (LP’s waren destijds nog een mooie herinnering uit het verre verleden) en een enorme toename van het illegaal downloaden van muziek. Steve Jobs dacht in 2003 een oplossing te hebben gevonden met iTunes, maar een euro voor één track was voor grote groepen muziekliefhebbers niet echt interessant. Platforms waarop illegale muziekdownloads werden aangeboden floreerden, tot wanhoop van muzikanten en platenmaatschappijen. 

Zweden, dat als een van de eerste landen in de wereld een goede infrastructuur had voor het gebruik van het Internet, speelde een belangrijke rol bij de ontwikkeling van platforms waarop illegaal muziek werd aangeboden (The Pirate Bay is Zweeds), maar de ontwikkeling van uTorrent (software voor het peer-to-peer uitwisselen van bestanden) inspireerde de jonge Zweed Daniel Ek ook tot de software die uiteindelijk Spotify zou gaan heten. 

Vanuit Stockholm maakte een jong team indruk met software die veel beter werkte dan andere software van dat moment en die de basis vormde voor de streaming muziekdiensten van nu. De software was er misschien snel, maar het legaal aanbieden van muziek ging nog een paar stappen verder. De muziekindustrie moest weinig hebben van het “gratis” aanbieden van muziek, muzikanten zaten er ook niet om te springen en vanuit de VS was er tegenwerking van grote spelers als Jimmy Iovine (Universal) en de al eerder genoemde Steve Jobs. 

Spotify huurde juristen in om ingewikkelde overeenkomsten met platenmaatschappijen af te sluiten (zo ingewikkeld dat geen enkele muzikant je kan vertellen wat het streamen van een album hem of haar nu precies oplevert) en uiteindelijk kozen deze platenmaatschappijen eieren voor hun geld. Het alternatief, het illegaal downloaden van muziek, was immers een nog groter kwaad. 

Sindsdien bewandelt Spotify een weg vol hobbels en kuilen. Het ene moment zijn er muzikanten die hun albums van het platform halen, het volgende moment zijn er platenmaatschappijen die opnieuw willen onderhandelen over de contracten en dan is er ook nog eens de dreiging van vijandige overnames (Google) of opduikende concurrenten als Tidal, Beats en Apple Music. 

Spotify zag projecten mislukken (Spotify TV kwam in eerste instantie te vroeg en werd later ingehaald door Netflix, de mogelijkheid tot het betaald downloaden van hoge kwaliteit downloads bleek niet in trek), maar de muziekdienst staat nog steeds overeind, ondanks het feit dat Spotify door de afdrachten aan de platenmaatschappijen nauwelijks rendabel is (al maakte de beursgang de oprichters van het bedrijf en de werknemers van het eerste uur rijk). 

Het wordt allemaal prachtig beschreven in het boek Spotify – Hoe een kleine start-up een miljardenindustrie voor altijd veranderde van de Zweedse onderzoeksjournalisten Sven Carlsson en Jonas Leijonhufvud. Aanrader. Erwin Zijleman


donderdag 26 maart 2020

Luke Haines & Peter Buck - Beat Poetry For Survivalists

Luke Haines debuteerde ooit met het tot een klassieker uitgegroeide album van The Auteurs, maar ook dit met R.E.M. gitarist Peter Buck gemaakte album mag er zeker zijn
Laat de eerste noten van Beat Poetry For Survivalists uit de speakers komen en je weet het direct: Luke Haines. De Britse muzikant heeft een uit duizenden herkenbare stem, maar ook de manier waarop hij zijn songs opbouwt en het experiment opzoekt zijn direct herkenbaar. De rol van R.E.M. gitarist Peter Buck lijkt buiten wat heerlijk gitaarwerk een stuk kleiner, maar hij heeft Luke Haines wel geïnspireerd tot een album dat net wat toegankelijker is dan zijn vorige albums en waarop de songs net wat memorabeler zijn. Beat Poetry For Survivalists bevat flarden van de prachtige albums van The Auteurs, maar laat ook horen dat Luke Haines maar stappen blijft zetten. Prachtplaat.


De Britse muzikant Luke Haines brengt sinds het begin van de jaren 90 muziek uit en is inmiddels goed voor een flinke stapel albums (ik kom tot bijna 25). Die albums maakte hij solo en met bands als The Servants, Baader Meinhof, Black Box Recorder en vooral The Auteurs. 

Met The Auteurs maakte Luke Haines met het in 1993 verschenen New Wave voor mij een van de beste albums van de jaren 90 en het is een album dat ruim 25 jaar later nog niets van zijn kracht heeft verloren. The Auteurs waren uiteindelijk goed voor vier albums en ze zijn allemaal goed, al springt New Wave er voor mij net wat uit. 

De muziek van de andere bands van Luke Haines vind ik wat wisselvalliger en dat geldt ook zeker voor zijn solowerk, dat mij overigens ook deels is ontgaan. Vorige week dook de Britse muzikant op met een nieuw album, Beat Poetry For Survivalists. Het is een album dat niet alleen de naam van Luke Haines op de cover heeft staan, maar ook die van R.E.M. gitarist Peter Buck, die sinds het einde van R.E.M. in talloze gelegenheidsbands en duo’s opduikt. 

Op Beat Poetry For Survivalists speelt Peter Buck, zeker op het eerste gehoor, een beperkte rol. Luke Haines bepaalt met zijn zeer karakteristieke zang voor een belangrijk deel het geluid op het album en ook de songs op het album roepen talloze associaties op met de muziek waaraan Luke Haines sinds het begin van de jaren 90 zijn naam heeft verbonden. Beat Poetry For Survivalists herinnert ook met grote regelmaat aan de muziek van The Auteurs, deels door de zang van Luke Haines, maar zeker ook door de structuur van de songs en de toevoeging van de voor The Auteurs zo typerende belletjes in de instrumentatie. 

Vergeleken met de muziek van The Auteurs zoekt Luke Haines op Beat Poetry For Survivalists wel wat vaker het experiment op, maar niet zo extreem als op een deel van zijn soloalbums. Ik heb de laatste soloalbums van Luke Haines ook nog maar eens beluisterd, maar het laatste album bevalt me toch een stuk beter, wat toch ook deels de verdienste van Peter Buck zal zijn. 

De Amerikaanse muzikant tekende voor een deel van het gitaarwerk op het album en voor een deel van de productie van het album. Bovendien nam hij zijn muzikale medestanders van de afgelopen jaren, Scott McCaughey en Linda Pitmon, mee als ritmesectie. De bijdrage van Peter Buck is het duidelijkst wanneer het gitaarwerk wat steviger is en invloeden uit de psychedelica tijdelijk aan terrein winnen. Verder is het album vooral een Luke Haines album en daar is niets mis mee. 

De Britse muzikant sloeg de afgelopen jaren wel eens door, maar op Beat Poetry For Survivalists tekent hij voor een serie avontuurlijke en eigenzinnige, maar ook redelijk toegankelijke songs. Het zijn songs die mijn liefde voor de muziek van The Auteurs weer hebben aangewakkerd, maar ook dit album met Peter Buck mag er zeker zijn. Het is door de eigenzinnigheid bovendien een album dat nog lang beter wordt en dat het unieke talent van Luke Haines nog maar eens onderstreept. Een heel groot publiek zullen Peter Buck en Luke Haines waarschijnlijk niet bereiken met dit heerlijk eigenwijze album, maar voor muziekliefhebbers met een zwak voor de muziek van Luke Haines valt er dit keer heel veel te genieten. Erwin Zijleman

koop Luke Haines & Peter Buck - Beat Poetry For Survivalists op cd voor 15,24 euro bij Amazon.nl
koop Luke Haines & Peter Buck - Beat Poetry For Survivalists op LP voor 27,44 euro bij Amazon.nl