dinsdag 14 juli 2020

Soko - Feel Feelings

De Franse muzikante Soko brengt haar langverwachte derde album uit en het is een album dat aan de ene kant makkelijk vermaakt, maar aan de andere kant stevig intrigeert en imponeert
Het leven van de Franse muzikante Soko stond de afgelopen jaren flink op zijn kop en dat heeft zijn weerslag op haar muziek. Feel Feelings lijkt in bijna niets op de vorige twee albums van de Franse muzikante. Het album klinkt loom en broeierig en doet me vaak denken aan de muziek die Air in haar begindagen maakte. Het is muziek die het uitstekend doet op een warme zomeravond, maar het is ook muziek die de fantasie stevig prikkelt en die bovendien een inkijkje geeft in het leven van Soko, dat lang niet altijd makkelijk was. Op het eerste gehoor vond ik het minder aansprekend dan haar vorige albums, maar Feel Feelings is absoluut een groeiplaat.

Feel Feelings van de Franse singer-songwriter Soko zou oorspronkelijk al aan het begin van de lente verschijnen, maar werd twee keer uitgesteld door de corona pandemie, die de muziekindustrie in zwaar weer heeft gebracht. Gelukkig is het album nu alsnog verschenen, want ik heb wel wat met de muziek van Soko. 

Het alter ego van de Française Stéphanie Sokolinski dook in 2012 voor het eerst op met het bijzonder fraaie I Thought I Was An Alien, dat me meer dan eens deed denken aan de muziek van Mazzy Star, al gaf Soko wel een Franse twist aan haar muziek. Ook op het in 2015 verschenen My Dreams Dictate My Reality doken nog flarden Mazzy Star op, maar het album viel meer op door een duidelijke postpunk injectie. 

Inmiddels zijn we vijf jaar verder en is eindelijk nieuwe muziek van de Franse muzikante, die in eigen land ook bekend is als actrice, verschenen. Feel Feelings klinkt weer flink anders dan zijn twee voorgangers. Ik geloof niet dat ik bij beluistering van het nieuwe album van Soko ook maar één keer aan Mazzy Star heb moeten denken (oké, misschien heel voorzichtig een of twee keer). Feel Feelings klinkt nog wel zwoel, maar een stuk funkier en broeieriger dan de vorige twee albums van Soko. 

Er is de afgelopen jaren veel veranderd in het leven van Stéphanie Sokolinski. Ze onderging een stevige en ingrijpende vorm van therapie en werd ze moeder. Het lijkt er op dat ze zich ook meer heeft verdiept in het Franse culturele erfgoed, want waar Soko op haar eerste twee albums haar best deed om vooral niet Frans te klinken, lijkt Feel Feelings steviger beïnvloed door de muziek van Franse muzikanten. 

In de enige Franstalige track op het album hoor je vrijwel onmiddellijk invloeden van de muziek die Serge Gainsbourg in zijn beste dagen maakte, terwijl veel van de elektronisch ingekleurde songs op het album lijken geïnspireerd door de lome en dromerige maar ook dansbare muziek van het uit Parijs afkomstige Air. Dat hoor je het duidelijkst wanneer Soko kiest voor een fraai ruimtelijk geluid en dat geluid duikt in flink wat tracks op Feel Feelings op. 

Dat de muziek van Soko niet zo Frans klinkt is overigens niet zo gek, want ze woont al vele jaren in Los Angels en nam haar nieuwe album op in New York, hierbij geholpen door onder andere Sean Lennon en leden van de bands Beach Fossils, MGMT en DIIV, waarvan ik overigens niet zo veel terug hoor in de muziek van Soko.

Het voor de lente geplande album is door alle lome, zwoele en broeierige klanken een perfecte metgezel op mooie zomeravonden, maar graaft op hetzelfde moment dieper dan de meeste andere albums in het genre. Bij eerste beluistering van Feel Feelings had ik stiekem nog wel eens heimwee naar de muziek op I Thought I Was An Alien en My Dreams Dictate My Reality, maar het derde album is de afgelopen maanden (de promo kopie van het album ging nog wel uit van een release in de lente) flink gegroeid en is me inmiddels zeker net zo dierbaar als de vorige twee albums van de Française. 

Het is niet makkelijk om muziek te maken die bijzonder aangenaam maar ook bijna pretentieloos lijkt voort te kabbelen, maar die op hetzelfde moment knap en avontuurlijk in elkaar steekt en ook nog eens ongemakkelijke persoonlijke thema’s aan snijdt. Soko slaagt hier echter glansrijk in. Feel Feelings is de soundtrack van een lome zomeravond, maar ook een album vol muzikaal avontuur en de nodige persoonlijke ontboezemingen over uiteenlopende emoties en het is een album dat laat horen dat Soko in vocaal opzicht over meerdere persoonlijkheden beschikt. Het is een album dat vraagt om tijd en energie, maar alles dat je er in stopt wordt in veelvoud terugbetaald. Erwin Zijleman


Feel Feelings van Soko is verkrijgbaar via de Mania webshop:

   

maandag 13 juli 2020

Rufus Wainwright - Unfollow The Rules

Rufus Wainwright leek de popmuziek definitief vaarwel te hebben gezegd, maar keert nu terug met een prachtig singer-songwriter album, dat herinneringen oproept aan zijn eerste albums
Unfollow The Rules van Rufus Wainwright voelt aan als een warm bad en dat is het laatste dat ik van de Amerikaanse muzikant had verwacht. Op het door Mitchell Froom geproduceerde nieuwe album domineren warme klanken, lekker in het gehoor liggende popsongs en de mooie stem van Rufus Wainwright. Natuurlijk klinkt het af en toe wat bombastischer of theatraler dan het gemiddelde singer-songwriter album, maar waar veel van zijn vorige albums teveel van het goede waren, overtuigt Unfollow The Rules 50 minuten lang met tijdloos klinkende popliedjes met hier en daar een 70s feel, maar altijd het uit duizenden herkenbare stempel van Rufus Wainwright.

Rufus Wainwright heeft de afgelopen 20 jaar een bijzonder of zelfs uniek oeuvre opgebouwd. Het begon met het titelloze debuutalbum uit 1998 en opvolger Poses uit 2001 en dat zijn nog altijd met afstand mijn favoriete Rufus Wainwright albums en eerlijk gezegd de enige twee albums van de Amerikaanse muzikant die ik nog met enige regelmaat uit de kast trek. 

Na Poses sloeg de muziek van Rufus Wainwright steeds verder door richting bombast. Dat was in het begin nog wel interessant, maar al snel sloeg het wat mij betreft te ver door en haakte ik steeds sneller af. De afgelopen jaren raakte Rufus Wainwright dankzij zijn liefde voor Shakespeare sonnetten nog veel verder verwijderd van zijn eerste stappen als singer-songwriter en had ik eerlijk gezegd de hoop opgegeven dat hij nog eens een album zou maken dat me langer dan hooguit enkele minuten zou bevallen. Deze week kwam de Amerikaanse singer-songwriter echter op de proppen met een gloednieuw album dat me uitstekend bevalt en dat ruim 50 minuten de aandacht vasthoudt. 

Unfollow The Rules opent prachtig met Trouble In Paradise, dat het vintage Rufus Wainwright geluid van zijn eerste twee albums verrijkt met een vleugje Queen, een snufje E.L.O. en een beetje van The Beatles. Het is een track die zeker niet vies is van bombast, maar het blijft ook een lekker in het gehoor liggende popsong. Ook in de zang neemt de Amerikaanse muzikant niet helemaal afstand van het theatrale, maar het is niet meer zo over the top als op de meeste albums die hij sinds Poses maakte. 

Rufus Wainwright leek op zijn laatste albums afstand te hebben genomen van de popmuziek, maar op Unfollow The Rules staan de popsongs weer centraal. Het zijn popsongs die lekker vol, maar zeker niet overdadig, zijn ingekleurd met een hele bak aan instrumenten en die ook nog eens zijn verrijkt met flink wat strijkers en mooie koortjes. Het doet hier en daar wat seventies achtig aan, maar het klinkt zeker niet gedateerd. In de lekker volle instrumentatie en productie voelt de zanger Rufus Wainwright zich als een vis in het water, maar waar ik het op veel van zijn latere albums allemaal net wat te veel vond, zingt hij op Unfollow The Rules prachtig gedoseerd. 

Het nieuwe album van Rufus Wainwright bevat niet alleen vol ingekleurde popsongs, maar ook relatief sobere vooral met piano ingekleurde songs met gloedvolle vocalen, wat meer jazzy songs of wat door strijkers en koortjes gedomineerde songs waarin het bombast toch weer flink aanzwelt of juist de klassieke muziek wordt opgezocht, al blijft Rufus Wainwright dit keer wat mij betreft een album lang aan de juiste kant van de streep. Het levert een gevarieerd album op dat goed laat horen in welke genres Rufus Wainwright uit de voeten kan, maar waarop hij ook vooral laat horen dat hij een uitstekend songwriter een een prima zanger is. 

Unfollow The Rules is ook nog eens een geweldig klinkend album, wat de verdienste is van topmuzikanten als Blake Mills, Matt Chamberlain, Jim Keltner en Randy Kerber en van topproducer Mitchell Froom, die steeds weer zorgt voor prachtige warme klanken en er bovendien voor heeft gezorgd dat Unfollow The Rules nergens ontspoort in bombast en overdaad. Al met al dus een Rufus Wainwright album dat ik het best kan omschrijven als ouderwets goed. Erwin Zijleman


Unfollow The Rules van Rufus Wainwright is verkrijgbaar via de Mania webshop:

   

zondag 12 juli 2020

Margo Price - That's How Rumors Get Started

Het derde album van Margo Price kwam er niet zonder slag of stoot, maar imponeert toch weer makkelijk met een geluid dat wat afstapt van de 70s country en een stem die je meedogenloos bij de strot grijpt
Margo Price werd na de release van haar debuut vereenzelvigd met de traditionele country uit de jaren 70, maar zocht op haar tweede album de grenzen al op. Dat doet ze nog wat nadrukkelijker op haar derde album, waarop de country uit de jaren 70 een flinke stap terug heeft moeten doen. Pop en rock hebben juist aan terrein gewonnen en zijn door producer Sturgill Simpson hier en daar van een 80s country randje voorzien. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal lekker, de songs zijn aansprekend en Margo Price is nog altijd voorzien van een stem die keihard binnenkomt. De volgende keer mag ze best weer een traditioneel countryalbum maken, maar ook That’s How Rumors Get Started is uitstekend.

De Amerikaanse singer-songwriter Margo Price werd een paar jaar geleden in het zadel geholpen door Jack White (The White Stripes), die haar een platencontract gaf en haar solodebuut Midwest Farmer’s Daughter uit 2016 produceerde. Margo Price zocht op dat moment, samen met haar man Jeremy Ivey, al een aantal jaren haar geluk in Nashville, maar kreeg met Midwest Farmer’s Daughter de erkenning die ze al een tijdje verdiende, na een aantal jaren vol persoonlijke misère aan de zelfkant van de samenleving. 

Op haar debuut liet de singer-songwriter uit Nashville zich nadrukkelijk inspireren door de wat traditionelere countrymuziek uit de jaren 70 van bijvoorbeeld Tammy Wynnette en Loretta Lynn, maar vond ze ook aansluiting bij de hedendaagse countrymuziek. Het in 2017 verschenen en samen met haar man Jeremy Ivey geproduceerde All American Made bevestigde de belofte van het debuut van Margo Price. Het album liet een nog wat veelzijdiger geluid horen en klonk bovendien fantastisch door de bijdragen van een aantal geweldige muzikanten. 

Waar de eerste twee albums van Margo Price elkaar snel opvolgden, hebben we relatief lang moeten wachten op album nummer drie. That’s How Rumors Get Started werd in eerste instantie opgehouden door het moederschap, maar liep door een postnatale depressie, een verwoestende tornado en de corona pandemie nog wat meer vertraging op. Het album is deze week dan eindelijk verschenen en bevestigt wat mij betreft het talent van Margo Price, al slaat ze wel duidelijk andere wegen in. 

De muzikante uit Nashville vertrouwde dit keer op de diensten van een producer van naam en faam in het rootssegment, want That’s How Rumors Get Started werd geproduceerd door niemand minder dan Sturgill Simpson, die ook topmuzikanten als pianist Benmont Tench, gitarist Matt Sweeney en bassist Pino Palladino naar de studio haalde. De keuze voor Sturgill Simpson was een paar jaar geleden nog een veilige keuze geweest, maar de producer en muzikant uit Nashville koos op zijn laatste eigen album voor een geluid vol invloeden uit de 80s en hier en daar zelfs een hoofdrol voor synths. Met name de 80s invloeden duiken ook op het nieuwe album van Margo Price een enkele keer op. 

That’s How Rumors Get Started is wat minder sterk geworteld in de traditionele country uit de jaren 70, maar schuift vaak op richting het volgende decennium, waarin invloeden uit de traditionele country en radiovriendelijke rockmuziek een monsterverbond sloten en de pedal steel verboden terrein was. Loretta Lynn heeft hier en daar plaatsgemaakt voor Stevie Nicks of zelfs Ellen Foley en het pakt verrassend goed uit. 

Het levert een aantal songs op waarin in muzikaal en vocaal opzicht flink wordt uitgepakt, maar Margo Price is de country zeker niet helemaal vergeten. That’s How Rumors Get Started kiest vergeleken met zijn voorgangers voor een nog wat grootser en veelzijdiger geluid, maar de fantastische stem van Margo Price is gebleven, net als haar vermogen om, samen met manlief Jeremy Ivey, geweldige songs vol mooie verhalen te schrijven. 

Ik hoor Margo Price zelf nog altijd het liefst in de country tearjerkers, die overigens ook op het album te vinden zijn, maar ook haar uitstapjes richting een wat meer soulvol geluid, richting de rockmuziek die je op de grote Amerikaanse radiostations hoorde in de jaren 80 of richting de pop en rock van Fleetwood Mac en frontvrouw Stevie Nicks zijn absoluut geslaagd. Prima album. Erwin Zijleman

De muziek van Margo Price is ook verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://margoprice.bandcamp.com.


That's How Rumors Get Started van Margo Price is verkrijgbaar via de Mania webshop:

   

zaterdag 11 juli 2020

The Jayhawks - XOXO

De beste albums van The Jayhawks stammen misschien uit de vroege jaren 90, maar het nieuwe album van de band klinkt verrassend fris, hecht en veelzijdig en staat vol memorabele songs
Ik ben een groot fan van de Amerikaanse band The Jayhawks, maar grijp toch meestal naar de twee alt-country klassiekers die de band heel wat jaren geleden maakte. Die gaan met enige regelmaat gezelschap krijgen van XOXO, want wat is dit een lekker album. Het is een hecht bandalbum waarop losjes wordt gemusiceerd en alle bandleden hun ei kwijt kunnen, maar het is ook een album vol invloeden en een album vol songs die zich niet alleen genadeloos opdringen, maar die ook in de meeste gevallen memorabel zijn. The Jayhawks steken de afgelopen jaren sowieso al in een uitstekende vorm, maar op XOXO doet de band uit Minneapolis er nog een schepje bovenop.

Als ik denk aan The Jayhawks, denk ik nog altijd vooral aan Hollywood Town Hall uit 1992 en Tomorrow The Green Grass uit 1995. Het zijn de albums waarmee de band uit Minneapolis, Minnesota, zich schaarde onder de pioniers en smaakmakers van de alt-country en het zijn bovendien de albums waarop de muzikale chemie tussen voormannen Gary Louris en Mark Olson haar maximum bereikte. 

Het zijn waarschijnlijk voor altijd de onbereikbare albums in het oeuvre van de band, maar het betekent zeker niet dat The Jayhawks verder geen goede albums hebben gemaakt. Met name de laatste jaren steekt de band in een prima vorm. Paging Mr. Proust uit 2016 en het verrassend sterke Back Roads And Abandoned Motels uit 2018, met songs die Gary Louris oorspronkelijk voor anderen schreef, bevielen me uitstekend, waardoor ik met hoge verwachtingen begon aan het deze week verschenen XOXO. 

Voor het nieuwe album sloten de vier leden van de band zich op in een huis annex studio in Minneapolis, waar in twee weken XOXO werd opgenomen. Waar Gary Louris sinds het vertrek van Mark Olson stevig aan de touwtjes trok binnen The Jayhawks, is het nieuwe album een echt bandalbum geworden. Gitarist Gary Louris, bassist Marc Perlman, drummer Tim O’Reagan en toetsenist Karen Grotberg droegen allemaal bij aan het album en laten ook in vocaal opzicht nadrukkelijk van zich horen. Het levert een album op dat wat bonter en veelkleuriger klinkt dan de meeste andere albums van de band, wat een aantal verrassingen oplevert. 

XOXO opent met het inmiddels uit duizenden herkenbare Jayhawks geluid in This Forgotten Town, dat niet had misstaan op de beste albums van de band en dat een opvallende vocale bijdrage van drummer Tim O’Reagan kent, die ook de tweede track op het album heeft geschreven en hierin opschuift richting indie-rock. 

XOXO verlaat de gebaande paden van de alt-country sowieso met grote regelmaat. Gary Louris laat zich in Living In A Bubble door Paul McCartney en Harry Nilsson beïnvloeden, terwijl Karen Grothberg in haar eerste track op het album opschuift richting de grote vrouwelijke singer-songwriters uit de vroege jaren 70. 

XOXO is door alle uitstapjes een betrekkelijk bonte mix van 70s countryrock, Beatlesque psychedelica, Amerikaanse folkpop en Westcoast pop en natuurlijk de alt-country waarmee de band zichzelf aan het begin van de jaren 90 op de kaart zette. XOXO is niet alleen een verrassend veelzijdig album, maar ook een ontspannend klinkend album waarop elk van de vier leden van de band zijn of haar ei kwijt kan en een handvol gastmuzikanten zorgen voor de extra versiersels op een album dat het verder zonder al teveel opsmuk moet doen. 

Ook XOXO moet je wat mij betreft niet vergelijken met de meesterwerken Hollywood Town Hall en Tomorrow The Green Grass, maar het is het zoveelste album van The Jayhawks dat minstens een hele dikke voldoende haalt. Binnen het stapeltje albums in deze categorie valt het nieuwe album van de Amerikaanse band wat mij betreft net wat meer op. Enerzijds door de verschillende invloeden die worden verwerkt en anderzijds door het hechte bandgeluid dat het album uitstraalt. XOXO is daarom een album dat ik er nog vaak bij ga pakken, naast die twee klassiekers van inmiddels heel lang geleden. Erwin Zijleman


XOXO van The Jayhawks is verkrijgbaar via de Mania webshop:

   

vrijdag 10 juli 2020

Holy Wave - Interloper

De Amerikaanse band Holy Wave heeft een psychedelisch album gemaakt waarbij het heerlijk wegdromen is, maar vergeet ook vooral niet te luisteren naar alle mooie accenten en invloeden
Interloper van de Amerikaanse band Holy Wave is een album dat snel in het hokje neo-psychedelica zal worden geduwd, maar het zoekt de grenzen van het genre nadrukkelijk op. Dromerige psychedelica wordt verrijkt met zeer uiteenlopende invloeden uit zowel de Britse als de Amerikaanse muziekgeschiedenis, van 80s pop tot dreampop. Het levert een album op dat je makkelijk meevoert naar dromenland, maar het is ook een album dat vrijwel continu de fantasie prikkelt met verrassende wendingen en briljante vondsten. Het ene moment zit je midden in de hoogtijdagen van de psychedelische rock uit de jaren 60, het volgende moment weer in midden het heden. Buitengewoon fascinerend album. 

Holy Wave is een band uit Austin, Texas, die met Interloper haar vierde album heeft afgeleverd. De band is de afgelopen jaren in meerdere hokjes geduwd, variërend van (neo-)psychedelica tot indie-rock of zelfs garage punk. Van dat laatste hoor ik niets terug op Interloper, overigens mijn eerste kennismaking met de muziek van de band. 

Als ik luister naar het vierde album van de Amerikaanse band hoor ik vooral (neo-)psychedelica en het is psychedelica van bedwelmende soort. Toch is Holy Wave niet het zoveelste bandje dat oude psychedelische wijn in nieuwe zakken serveert. De band varieert tussen zweverige songs die zich langzaam voortslepen en wat puntigere uptempo songs en verstopt uiteenlopende invloeden in deze songs. 

Zo doet openingstrack Schmetterling dankzij het weidse geluid en de stuwende ritmes wel wat denken aan de kosmische soul van Curtis Mayfield, maar Holy Wave verwerkt ook met enige regelmaat invloeden uit de jaren 80 in haar muziek of schuift voorzichtig op richting 90s dreampop. 

De muziek van de band uit Austin leunt in de meeste tracks zwaar op de synths, waarvoor antieke Vox orgels en de al even antieke mini-Moog van stal zijn gehaald. Vergeleken met de meeste andere bands in het hokje neo-psychedelica, klinkt de muziek van Holy Wave net wat oorspronkelijker en hierdoor minder gekunsteld. Verder beschikt de band uit Austin, Texas, over een aantal hele sterke wapens. 

Het mooie en deels met antieke synths gemaakte geluid heb ik al genoemd, maar het is ook een geluid vol mooie details, waarvan vooral het vaak subtiele gitaarwerk opvalt. Verder is de band zeer bedreven in het creëren van een lome sfeer, waarin afwisselend zeer melodieuze lagen of juist atmosferische lagen opduiken. De lome en dromerige klanken worden gecombineerd met zal even lome en dromerige zang, die perfect past bij de muziek op het album, maar die deze ook versterkt. 

Interloper klinkt vaak prachtig authentiek, maar Holy Wave heeft ook absoluut eigentijdse accenten verstopt in haar muziek, waardoor het nieuwe album van de band zeker geen retro album is. Het klinkt allemaal bijzonder aangenaam, maar Interloper is ook een album vol aansprekende popsongs. Interloper is een album dat zich makkelijk opdringt met al die dromerige klanken, maar het is ook een album dat door de vele lagen en subtiele toevoegingen interessant blijft. 

Holy Wave is een Amerikaanse band, een Texaanse band zelfs, maar Interloper klinkt me vaak Brits in de oren. Het is een album waarvoor bijvoorbeeld Spiritualized zich in haar beste dagen niet zou hebben geschaamd, maar ook wanneer Holy Wave wat opschuift richting 80s pop of rock, komt vooral Brits vergelijkingsmateriaal aan de oppervlakte, al hoor ik ook wel Amerikaanse shoegaze, dreampop en neo-psychedelica. 

Het is knap dat steeds weer net wat andere invloeden worden toegevoegd aan het psychedelische geluid op het album, waardoor je niet alleen lekker wegdroomt bij de lome klanken, maar ook geen noot wilt missen. Interloper is zoals gezegd mijn eerste kennismaking met de muziek van Holy Wave, maar het is er een die naar veel meer smaakt. Heel veel aandacht krijgt het album niet in Nederland, maar als er momenteel een psychedelisch album is dat onze aandacht verdient is het Interloper wel. Erwin Zijleman

De muziek van Holy Wave is ook verkrijgbaar via bandcamp: https://holywave.bandcamp.com/album/interloper.


Interloper van Holy Wave is verkrijgbaar via de Mania webshop:

   

De voorlopige 20 van (20)20



De eerste helft van 2020 zit er op en dat is het normaal gesproken het moment om de balans op te maken. Waar we in andere jaren werden overspoeld met halfjaarlijstjes, valt het vooralsnog flink tegen. Ik kan me daar ook wel wat bij voorstellen, want de afgelopen maanden zijn voorbij gevlogen en een normaal muziekjaar is het vooralsnog geen moment. Het serieus opmaken van de balans doe ik pas in de tweede helft van december, maar als ik kijk naar de eerste helft van 2020 komen de bovenstaande albums het eerst bij me op als de albums die op mij de meeste indruk hebben gemaakt, al ben ik er vast wel een paar vergeten. Hieronder komen ze ook nog in alfabetische volgorde voorbij. Erwin Zijleman


donderdag 9 juli 2020

Polly Scattergood - In This Moment

Polly Scattergood is toe aan haar derde album en het is een bijzonder indrukwekkend album met een opvallend vol en veelkleurig geluid en zang die overloopt van emotie en urgentie
De naam Polly Scattergood vergeet je niet snel, maar haar muziek was ik eerlijk gezegd alweer uit het oog verloren. Het zal niet snel gebeuren met haar nieuwe album, want In This Moment is een indrukwekkend album met een groots aangezette instrumentatie vol dynamiek, met indringende zang en met songs die zowel ruimte bieden aan donkere wolken als aan zonnestralen. Het is een album dat in eerste instantie overweldigend over zal komen, maar dat ook vol subtiele wendingen zit. Polly Scattergood associeerde ik altijd al met talent en belofte en met In This Moment maakt ze dit meer dan waar.

In This Moment is het derde album van de Britse singer-songwriter Polly Scattergood. Haar vorige twee albums, het in 2009 verschenen titelloze debuut en de in 2013 verschenen opvolger Arrows, heb ik destijds absoluut beluisterd, maar de albums zijn me eerlijk gezegd niet bijgebleven. Aan de andere kant is de naam Polly Scattergood voor mij verbonden met talent en belofte, waardoor ik direct nieuwsgierig was naar haar nieuwe album, dat deze week is verschenen. 

Ik heb niet meer de moeite genomen om de eerste twee albums van de Britse muzikante nog eens te beluisteren, maar was eigenlijk onmiddellijk onder de indruk van In This Moment. Het album opent direct zeer ambitieus met het ruim zeven minuten durende Red, dat opent met piano en zang, maar vervolgens steeds verder wordt opgetuigd met percussie, strijkers en elektronica. Het heeft direct wat beklemmends en bezwerends, wat nog eens wordt versterkt door de indringende zang van Polly Scattergood, die qua voordracht wel wat heeft van Tori Amos en Kate Bush, maar is voorzien van een toegankelijker en donkerder stemgeluid. 

De openingstrack van het derde album van de Britse muzikante is prachtig opgebouwd. Polly Scattergood creëert onmiddellijk een donkere sfeer, die prachtig wordt uitgebouwd met de aanzwellende instrumentatie. Het is een track die zeker niet alleen vertrouwt op de kracht van donkere wolken, want de door piano en strijkers gedomineerde intermezzo’s zorgen voor veel dynamiek. 

De ruim zeven minuten durende openingstrack geeft een goed beeld van het nieuwe geluid van Polly Scattergood. Het is een geluid dat keer op keer prachtig is ingekleurd, waarbij dramatiek en bombast geen moment uit de weg worden gegaan. Het vraagt wat van de zang van Polly Scattergood, maar de Britse singer-songwriter houdt zich verrassend makkelijk staande en voegt nog wat extra drama en bezwering toe aan het bij vlagen zeer rijk georkestreerde en overweldigende geluid. 

Red is de langste en meest ambitieuze track op het album, maar het recept van de track komt telkens terug en wordt steeds weer verfijnd. In de tweede track speelt percussie een wat belangrijkere rol en worden de bijdragen van strijkers en elektronica in de vorm van soundscapes gegoten, waarna Polly Scattergood als een duistere middeleeuwse priesteres haar teksten prevelt. Andere tracks worden gedomineerd door donkere elektronische klanken en een wat beklemmende sfeer, maar Polly Scattergood vertrouwt ook regelmatig op haar piano voor fraaie ballads met subtiele elektronische versiersels.

Het is ver verwijderd van de veel lichtvoetigere muziek die Polly Scattergood in mijn herinnering in het verleden maakte, maar het is keer op keer prachtig en indrukwekkend. Steeds weer staan zwaar aangezette en meer subtiele klanken tegenover elkaar en steeds weten ze elkaar te versterken. 

In This Moment zou zomaar de soundtrack kunnen zijn van een film of serie kunnen zijn, want de nieuwe muziek van Polly Scattergood beschikt absoluut over beeldende kracht, waarbij zowel donkere als kleurigere tinten aan bod komen. Het is het resultaat van pieken en dalen in het leven van Polly Scattergood, die de hectiek van de Britse samenleving verruilde voor de rust van de woestijn van Fuerteventura, maar die ook voor het eerst moeder werd. Het komt allemaal samen op een album dat bijna 50 minuten indruk maakt met songs die je heen en weer sleuren tussen diverse emoties en bijbehorende klanken. Al met al een zeer indrukwekkend album van Polly Scattergood. Erwin Zijleman

Gesigneerde en luxe versies van het nieuwe album van Polly Scattergood zijn verkrijgbaar via haar website: https://polly-scattergood.tmstor.es.


In This Moment van Polly Scattergood is verkrijgbaar via de Mania webshop:

   

woensdag 8 juli 2020

Krista Shows - Prone To Wander

Het debuut van Krista Shows is wat ondergesneeuwd door de corona pandemie, maar Prone To Wander is een album dat echt alle aandacht verdient van liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek
Ondanks de corona pandemie worden nog heel veel albums uitgebracht die in het hokje Amerikaanse rootsmuziek passen. Er sneeuwt er dus ook wel eens een onder en dit dreigt te gebeuren met het debuut van Krista Shows, dat dankzij heel veel bloed, zweet en tranen tot stand kwam. Het is een opzienbarend debuut dat zomaar het eerste muzikale levensteken zou kunnen zijn van een hele grote in het genre. Krista Shows maakt muziek die diep is geworteld in de Amerikaanse rootsmuziek uit het diepe zuiden van de Verenigde Staten en het is muziek die opvalt door een mooi en tijdloos geluid en die indruk maakt met de bijzondere stem van de Amerikaanse muzikante. Het levert een prachtalbum op.

Krista Shows werd geboren in Texas, maar groeide op in Jackson, Mississippi, middenin de Mississippi Delta, die zo’n voorname rol speelt in de Amerikaanse muziekgeschiedenis. Tijdens haar studententijd verbleef ze op meerdere plekken in de VS en ging ze op zoek naar haar roeping. Vanwege de goede herinneringen aan het zingen in het koor van de kerk waarvan haar vader predikant was, besloot ze een songwriting workshop in Clarksdale, Mississippi, te volgen, waarna ze zich als startend muzikant vestigde in Asheville, North Carolina. 

Dit voorjaar zou een tijd van oogsten moeten worden, na de vele uren werken als serveerster om haar in Mississippi opgenomen debuut te bekostigen, maar de corona pandemie gooide roet in het eten. Desondanks verscheen begin mei het debuut van Krista Shows, Prone To Wander. Het is een debuut dat in eerste instantie helaas door bijna iedereen over het hoofd is gezien, maar inmiddels begint, gelukkig ook in Nederland, rond te zingen dat de Amerikaanse singer-songwriter een uitstekend debuut heeft afgeleverd. 

Luister naar Prone To Wander van Krista Shows en je hoort haar afkomst. De muziek van de Amerikaanse singer-songwriter staat bol van de invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek zoals die in het diepe zuiden van de Verenigde Staten al vele decennia wordt gemaakt en bevat zowel invloeden uit de folk en de country als uit de gospel en de soul. Haar zuidelijke afkomst hoor je ook terug in de zuidelijke tongval van Krista Shows, die overigens beschikt over een bijzonder stemgeluid. Het is een donker en doorleefd stemgeluid dat ver is verwijderd van de zoetgevooisde stemmen van de vele countrypopprinsessen die Nashville momenteel rijk is. 

Het zorgt ervoor dat Prone To Wonder rauwer en oorspronkelijker klinkt dan de meeste andere albums in het genre. Het doet me af en toe wel wat denken aan Lucinda Williams, maar de muziek van Krista Shows bevat minder invloeden uit de Texaanse rootsrock en schuurt dichter tegen de traditionele countrymuziek van een aantal decennia geleden aan. 

Prone To Wonder is een album zonder al te veel opsmuk. Krista Shows heeft zich omringd door een compacte band, die zich voor een belangrijk deel beperkt tot bas, drums en gitaren. Pedal steel, piano en een aantal achtergrondzangers voegen nog wat versiersels toe aan het geluid dat over het algemeen valt te karakteriseren als authentiek. Die authenticiteit hoor je ook in de songs, die aansluiten bij de rijke tradities van de Amerikaanse rootsmuziek, maar die uiteindelijk vooral tijdloos klinken. 

Aan de donkere stem van Krista Shows moest ik wel wat wennen, maar het zijn uiteindelijk de zang en de emotievolle voordracht die Prone To Wonder voorzien van urgentie en onderscheidend vermogen. Het is een stem die me inmiddels keer op keer bij de strot grijpt en die de mooie persoonlijke verhalen op het album voorziet van veel gevoel. Het is ook een stem die steeds mooier wordt wanneer je er eenmaal aan gewend bent. 

Het is misschien nog wat vroeg om de toekomst van Krista Shows te voorspellen, maar op basis van dit uitstekende debuut is het niet heel overdreven om te stellen dat de Amerikaanse rootsmuziek er een hele bijzondere singer-songwriter bij heeft. Ik ben vanaf nu in iedere geval fan van Krista Shows. Erwin Zijleman

De muziek van Krista Shows is verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://kristashows.bandcamp.com/album/prone-to-wander.


Prone To Wander van Krista Shows is verkrijgbaar via de Mania webshop:

   

dinsdag 7 juli 2020

Cuddle Magic - Bath

Een album opnemen met de hele band in een badkamer gepropt, je moet er maar op komen, maar Cuddle Magic deed het en het resultaat is van een bijzondere schoonheid en intimiteit
Ik had tot voor kort nog nooit van Cuddle Magic gehoord, maar een mooi verhaal moedigde me aan om eens naar het nieuwe album van de band te luisteren. Dat heb ik gedaan en ik heb er geen moment spijt van gehad. Cuddle Magic maakt op Bath indruk met mooie folky popsongs. Het zijn popsongs die sober maar zeer smaakvol zijn ingekleurd en opvallen door mooie stemmen. Door het album in een badkamer op te nemen is Bath een intiem album zonder opsmuk, dat drie kwartier lang vermaakt met mooie popliedjes waarin ook nog verrassend veel diepgang is verstopt. Een bijzonder aangename verrassing dit album.

Bij Bath, het nieuwe album van de uit Brooklyn, New York, afkomstige band Cuddle Magic, hoort een mooi verhaal. De band nam een paar jaar geleden een rijk georkestreerd en vol geproduceerd album op, maar toen de bandleden het eindresultaat beluisterden voelde het niet goed. Er was eigenlijk maar één track die wel een goed gevoel gaf en dat was de track waarvoor de band zich met een pomporgel had opgesloten in een badkamer. 

Het vormde de inspiratie voor het nieuwe album van de band, waarvoor de leden van Cuddle Magic zich met zijn allen opsloten in een met een paar microfoons uitgeruste badkamer (het was vast nog voor de corona lockdown, want zo ruim ziet de badkamer er niet uit, zie de onderstaande foto). 

Het is een bijzonder experiment dat goed is voor een mooi verhaal, maar het heeft ook nog eens goed uitgepakt. Nu had ik eerlijk gezegd nog nooit van Cuddle Magic gehoord en zonder het bijzondere verhaal was ik waarschijnlijk ook nooit aan Bath begonnen, maar sinds ik het in de badkamer opgenomen album van de band uit Brooklyn voor het eerst hoorde ben ik gehecht geraakt aan de muziek van Cuddle Magic. 

De gezamenlijke opnamesessies in een kleine ruimte hebben absoluut invloed gehad op de muziek op Bath. Het album is niet alleen behoorlijk ingetogen, maar het klinkt ook intiem. Je hoort goed dat de leden van de band elkaar niet in de weg wilden zitten, want subtiele klanken en fluisterzachte vocalen oplevert. Het zorgt er ook voor dat Bath natuurlijk en organisch klinkt, wat in deze tijden van flink geproduceerde en vaak zelfs overgeproduceerde albums een verademing is. 

Het moet behoorlijk vol zijn geweest in de badkamer in New York, want Cuddle Magic heeft zeker niet bezuinigd op de gebruikte instrumenten. Naast gitaren, keyboards en percussie werd ook nog gebruik gemaakt van een klarinet, een fluit, een mondharmonica, een trompet en het al eerder genoemde pomporgel. Het zorgt ervoor dat toch behoorlijk ingetogen geluid op het album verrassend veelkleurig is. Zeker de blazers en het pomporgel zorgen steeds weer voor fraaie accenten, die wat magie toevoegen aan het geluid van de New Yorkse band. 

Die magie wordt ook toegevoegd door de zang op het album. Cuddle Magic beschikt over meerdere fraaie stemmen, waarvan ik persoonlijk die van zangeres Kristin Slipp het mooist vind, maar ook de zangers van de band overtuigen makkelijk. In muzikaal en vocaal opzicht valt er absoluut voldoende te genieten op het nieuwe album van Cuddle Magic (als ik goed geteld heb al het vijfde album van de band), maar ook de songs van de band zijn zeer de moeite waard. 

De songs op Bath zijn over het algemeen sober en folky, maar door alle fraaie versiersels en de mooie stemmen op het album, houdt Cuddle Magic de aandacht makkelijk vast. Omdat er relatief veel gebeurd op Bath, is het ook een album dat nog wel even doorgroeit, waarna de intieme popsongs op het album alleen maar aangenamer en interessanter worden. 

Na flink wat luisterbeurten weet ik twee dingen: 1. Het is absoluut interessant om een dure studio en een producer zo af en toe eens te verruilen voor een badkamer, en 2. Cuddle Magic is een interessante band, die met Bath een heel mooi en ook heel interessant album heeft afgeleverd. Erwin Zijleman

Bath is verkrijgbaar via de bandcamp pagina van Cuddle Magic: https://cuddlemagic.bandcamp.com.

   



maandag 6 juli 2020

Dream Wife - So When You Gonna​.​.​.

Dream Wife is terug met een tweede album dat de aanstekelijkheid en de frisheid van het debuut heeft behouden, maar dat ook op alle vlakken beter en overtuigender is dan dit debuut
Het Londense drietal Dream Wife was op haar debuut goed voor het ene aanstekelijke popliedje na het andere, maar de vraag of het in artistiek opzicht wel zo interessant was bleef nog even open staan. Die vraag wordt op het tweede album op zeer overtuigende wijze positief beantwoord. So When You Gonna… borduurt voort op dit debuut, maar is in alle opzichten beter. De productie is mooier, de instrumentatie trefzekerder, de zang overtuigender en Dream Wife heeft ook nog eens gezorgd voor meer variatie in haar muziek. Het is allemaal niet ten koste gegaan van de kwaliteit van de popliedjes van het drietal, want die zijn nog altijd onweerstaanbaar lekker. Heerlijk album.

Ik was in het begin van 2018 behoorlijk enthousiast over het debuut van de Brits/IJslandse band Dream Wife. Rakel Mjöll, Alice Go en Bella Podpadec begonnen Dream Wife min of meer voor de grap op de kunstacademie, maar werden na de eerste single zo stevig omarmd door de Britse muziekpers dat er geen weg terug meer was. 

Dream Wife liet zich op haar debuut door van alles en nog wat beïnvloeden. Bikini Kill, Sleater Kinney, Yeah Yeah Yeahs, Bow Wow Wow, Transvision Vamp, Blondie, Grimes; het was slechts een deel van de namen die voorbij kwamen bij beluistering van het debuut van de band uit Londen. Het was ruim een half uur goed voor een brede glimlach, want Dream Wife verstond de kunst van het maken van goede popliedjes op haar debuutalbum absoluut, al was dit debuut nog wel wat eenvormig . 

De vraag of het debuut van Dream Wife nu vooral pretentieloos vermaak was of echt goed, liet ik aan het begin van 2018 nog onbeantwoord en schoof ik door naar het tweede album. Dat tweede album is deze week verschenen en beantwoord de nog openstaande vraag op overtuigende wijze. 

So When You Gonna… voegt elf songs en 40 minuten muziek toe aan het oeuvre van Dream Wife en blijkt al snel net zo verleidelijk als het debuut van het Londense drietal. Bij oppervlakkige beluistering lijkt Dream Wife het kunstje van haar debuut nog eens te herhalen. Ook So When You Gonna… staat vol met onweerstaanbaar lekkere popliedjes en het zijn popliedjes die associaties oproepen met zo ongeveer hetzelfde lijstje namen als ik bij de beschrijving van het debuut van de band opsomde. 

Luister wat beter en je hoort dat Dream Wife de afgelopen twee jaar enorm is gegroeid. Je hoort het allereerst in de productie, waarvoor producer Marta Salogni en engineers Grace Banks en Heba Kadry werden gerekruteerd, waardoor So When You Gonna… 100% vrouwenwerk is. Het tweede album van Dream Wife is voorzien van een mooier geluid, waarin zowel de instrumenten als de zang beter tot zijn recht komen. 

Ook in muzikaal en vocaal opzicht hebben de dames van Dream Wife stappen gezet. Het debuut van het drietal moest het nog vooral hebben van ruwe charme, maar op So When You Gonna… wordt prima gemusiceerd. Ook de zang is veel beter dan op het debuut en is bovendien een stuk veelzijdiger. 

Veelzijdigheid is sowieso iets dat opvalt bij beluistering van het nieuwe album van het Brits/IJslandse drietal. Waar de songs op het debuut uiteindelijk wel wat eenvormig waren, is So When You Gonna… een lekker veelkleurig album dat voldoende varieert in tempo en kracht om het album 40 minuten lang interessant te houden. 

Er is één ding dat niet is veranderd en dat is het vermogen om songs te schrijven die zich genadeloos opdringen en vervolgens heel snel onweerstaanbaar zijn. Het zijn popliedjes die het beste uit een aantal decennia aanstekelijke popmuziek bij elkaar harken en dit alles samensmelten tot frisse en eigentijdse popsongs die goed zijn voor veel meer dan een glimlach. 

De vraag of Dream Wife heel goed is in het voorschotelen van even aanstekelijke als pretentieloze popliedjes of dat het Londense drietal veel meer te bieden heeft en ook in artistiek reuze interessant is durfde ik ruim twee jaar geleden nog niet te beantwoorden, maar na beluistering van So When You Gonna… ben ik er wel uit. Dream Wife is echt heel goed! Erwin Zijleman

De muziek van Dream Wife is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de band: https://dreamwife.bandcamp.com.


So When You Gonna... van Dream Wife is verkrijgbaar via de Mania webshop:

   

zondag 5 juli 2020

A.A. Williams - Forever Blue

A.A. Williams zette vorig jaar pas haar eerste stappen in de popmuziek, maar maakt nu al een onuitwisbare indruk met een debuut dat een aantal tegenpolen met elkaar weet te verbinden
Forever Blue is het debuut van een klassiek geschoold muzikante (cello en piano), maar het is ook het debuut van een muzikante die niet vies is van postrock of zelfs metal. Het komt allemaal samen in prachtig opgebouwde songs op haar debuutalbum. Het zijn songs die klassieke elementen combineren met exploderend gitaargeweld en die naar nog grotere hoogten worden getild door de werkelijk prachtige stem van de Britse muzikante. Forever Blue is een album vol dynamiek en vol tegenstellingen, maar het is ook een album van een bijzondere schoonheid en intensiteit. Ik had een week geleden nog nooit van A.A. Williams gehoord, maar wat heeft ze een sterk debuut afgeleverd.

A.A. Williams dook vorig jaar voor het eerst op met muziek die ze zelf omschreef als “death gospel”. Dat is een etiket dat vorig jaar ook al werd geplakt op het fraaie A Broken Heart Is An Open Heart van de Zweedse singer-songwriter Louise Lemón en dat ooit eens werd bedacht door Adam Arcuragi en zijn band The Lupine Chorale Society. Het is een etiket waar ik me persoonlijk niets bij voor kan stellen, maar marketingtechnisch is het vast handig. 
A.A. Williams trok vorig jaar sowieso makkelijk de aandacht, want een klassiek geschoold pianist en cellist met een voorkeur voor metal valt op. 

Deze week verscheen het debuut van de muzikante uit Londen, Forever Blue. Het is een debuut dat ik persoonlijk niet zou omschrijven als death gospel en ook metal is slechts incidenteel te horen op het debuut van A.A. Williams. Dat de Britse muzikante klassiek geschoold is hoor je wel onmiddellijk. Forever Blue opent met een stemmige track met een hoofdrol voor pianoklanken en flink wat strijkers, waaronder de cello van A.A. Williams. Het wordt gecombineerd met wat donker klinkende gitaren en vooral met de opvallend mooie stem van A.A. Williams. 

De openingstrack van het debuut van de muzikante uit Londen laat niet alleen horen dat ze klassiek geschoold is, maar ook dat ze haar songs prachtig op kan bouwen en dat ze deze songs verrijkt met uiteenlopende invloeden. Het is een track die sfeervol en klassiek opent, maar die langzaam meer de kant van postrock op gaat. Waar invloeden uit de metal en gothrock geen dominante rol spelen op Forever Blue, keren invloeden uit de postrock wel met enige regelmaat terug, wat zorgt voor de nodige dynamiek op het album. 

Je hoort het ook weer in de tweede track op het album, die in eerste instantie vrijwel volledig vertrouwt op de warme en donkere stem van A.A. Williams, maar die langzaam maar zeker steeds meer wordt opgetuigd. Wanneer de muzikante uit Londen haar zang wat meer aanzet schuift ze wat op richting Chelsea Wolfe en Emma Ruth Rundle, zonder de metal gitaren, maar hier en daar wel met voorzichtige en minder voorzichtige postrock explosies. 

Het laten omslaan van ingetogen passages in flink wat gitaargeweld is een kunst die lang niet alle bands even goed beheersen, maar A.A. Williams is er een meester in. Luister maar eens naar Fearless dat prachtig ingetogen en sfeervol opent, maar eindigt met hoge gitaarmuren en toch nog wat  metal in de zang van Cult of Luna’s Johannes Persson. 

Wanneer de gitaarlijnen wat meer ingetogen zijn, doet het ook wel wat denken aan de songs waarmee Lera Lynn ooit opdook in de gitzwarte tv-serie True Detective. Zeker in de meer ingetogen songs valt goed op hoe mooi A.A. Williams zingt en hoe haar stem steeds prachtig samensmelt met zowel strijkers als gitaren. Forever Blue is het grootste deel van de tijd een donker album, maar het is zeker geen donker album van het deprimerende soort. 

A.A. Williams is pas ongeveer een jaar bezig als popmuzikant, maar dat is echt geen moment te horen. Forever Blue is voorzien van een groots geluid, van geweldige zang en ook nog eens van songs die zowel intiem als meeslepend kunnen zijn. De hype rond haar persoon is me vorig jaar eerlijk gezegd ontgaan, maar wat ben ik blij dat ik haar debuutalbum wel direct heb opgepikt. Forever Blues is immers een groots debuut van een enorm talent. Erwin Zijleman

De muziek van A.A. Williams is ook verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://aawilliams.bandcamp.com/album/forever-blue.


Forever Blue van A.A. Williams is verkrijgbaar via de Mania webshop:

   

zaterdag 4 juli 2020

Hania Rani - Home

De Poolse muzikante Hania Rani sleept je op haar album Home een uur lang mee naar een andere wereld vol prachtige klanken die garant staan voor ontspanning, bezwering en betovering
Hania Rani is een Poolse muzikante die over het algemeen in het hokje neoklassiek wordt geduwd. Op Home zoekt ze echter wel de grenzen op van het genre, door ook elektronica en vocalen aan haar muziek toe te voegen. Het levert een beeldend album op dat het perfect zou doen als filmsoundtrack of als muziek bij modern ballet, maar het is ook een album waarbij je je eigen beelden mag bedenken. De pianoklanken van Hania Rani zijn wonderschoon en ruimtelijk, waarna wat elektronica en incidenteel wat zang er voor zorgen dat Home zich makkelijk onderscheidt van andere albums in het genre. Prachtig.

In de jaren dat ik mijn eerste LP’s kocht, vond ik een mooie hoes misschien niet net zo belangrijk als de muziek op de LP, maar een LP met een spuuglelijke hoes liet ik absoluut staan. Het is tegenwoordig een stuk minder belangrijk, al is het maar omdat je de meeste covers slechts op postzegelformaat ziet in Spotify of Apple Music. 

Ik ben mijn liefde voor mooie covers echter nooit kwijtgeraakt en hetzelfde geldt voor mijn afschuw van covers waaraan zichtbaar onvoldoende aandacht is besteed. Nog niet bekomen van de spuuglelijke cover van de nieuwe Paul Weller, werd mijn aandacht getrokken door de cover van Home van Hania Rani. De naam zei me eerlijk gezegd niets, maar op een of andere manier maakte de cover van haar album me nieuwsgierig naar de muziek. Deze muziek bleek vervolgens al even mooi en fantasierijk als de cover van haar album. 

Hania Rani werd geboren in het Poolse Gdansk, maar heeft haar thuis tegenwoordig in Berlijn en Warschau. Home werd opgenomen in Amsterdam, Berlijn en Warschau en is de opvolger van het vorig jaar verschenen Esja. Het album werd naar verluidt begeerd door makers van films en documentaires en daar kan ik me iets bij voorstellen. Het album bevat uitsluitend pianoklanken en staat vol beeldende klanken, die zich nergens al te zeer opdringen. Esja werd vorig jaar vooral in het hokje neoklassiek geduwd en dat is ook het hokje waarin opvolger Home meestal terecht zal komen. Toch is Home een wat ander album dan zijn voorganger. 

Ook op Home staat het mooie pianospel van Hania Rani centraal, maar de Poolse muzikante verrijkt haar muziek dit keer ook met elektronica en hier en daar wat vocalen. Het is wat mij betreft net wat spannender dan de muziek op haar vorige album, maar het beeldende karakter van haar muziek is gebleven. 

Wanneer Hania Rani in de openingstrack van haar album begint te zingen moet ik nog steeds wat aan Kate Bush denken, maar vocalen spelen geen hele belangrijke rol op het album. Het is nog altijd het pianospel van Hania Rani dat de meeste aandacht trekt. Het is bijzonder fraai pianospel vol repeterende noten dat wel wat doet denken aan het pianospel op de soundtracks van Philip Glass en vooral Michael Nyman. Het is pianospel dat breed uitwaaiert, wat de muziek van Hania Rani een ruimtelijk karakter geeft. Elektronische accenten maken het geluid op Home nog wat spannender. 

Het is nog altijd muziek die het goed doet ter ondersteuning van beelden, maar ook modern ballet zou er best mee uit de voeten kunnen. De muziek van Hania Rani is absoluut niet vies van experiment, maar desondanks is Home een album waarbij het heerlijk ontspannen is. De mooie en ruimtelijke klanken op het album nemen je mee naar surrealistische landschappen, waarna de vele bijzondere wendingen in de muziek van de Poolse muzikante je definitief wegslepen uit het leven van alledag. 

Ik ben normaal gesproken niet zo gek op dit genre en ben er ook niet heel goed in thuis, maar bij eerste beluistering van Home was ik direct verkocht en sindsdien hoor ik alleen maar meer moois in de even rustgevende als geestverruimende klanken van Hania Rani. Een prachtig album om de dag mee te beginnen of juist af te sluiten, maar ook de rest van de dag is Home een album vol verleiding en betovering. Erwin Zijleman

De muziek van Hania Rani is ook verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://haniarani.bandcamp.com.


Home van Hania Rani is verkrijgbaar via de Mania webshop:

   

vrijdag 3 juli 2020

Public Practice - Gentle Grip

Het debuut van de New Yorkse band Public Practice roept vooralsnog gemengde reacties op, maar dat het album zomaar uit kan groeien tot een zomerhit zal niemand bestrijden
Gentle Grip, het debuut van Public Practice, opent met de donkerste track op het album en kan je zomaar voorgoed weg jagen. Niet laten gebeuren, want op het grootste deel van het debuut van de band uit New York schijnt volop de zon. New Yorkse new wave, Britse postpunk, een beetje dance en een vat vol tegenstrijdigheden bepalen het geluid op een album dat iedere keer dat je het hoort weer wat leuker en onweerstaanbaarder is. Ik ben er nog niet uit of dit nu uiteindelijk een van de belangrijke albums van 2020 is, maar leuk is het absoluut en dat is ook heel wat waard. Wel even die eerste track overslaan voor het beste resultaat.

Wanneer ik de recensies in de belangrijke muziektijdschriften en op de bekendere muziekwebsites bekijk, valt het me op dat de critici het over het algemeen redelijk eens zijn. Natuurlijk zijn er nuanceverschillen, maar het komt niet vaak voor dat de een het helemaal niks vindt en de ander het de hemel in prijst. 

Gentle Grip, het debuut van de Amerikaanse band Public Practice, is kennelijk de uitzondering die de regel bevestigt, want de recensies van het album schieten alle kanten op. Het bijzondere is dat ik zelf inmiddels ook zo ongeveer het hele spectrum heb doorlopen. Bij eerste beluistering vond ik het debuut van de band uit Brooklyn, New Yorks, niets bijzonders, vervolgens hoorde ik vooral grauwe middelmaat, maar inmiddels hoor ik een album dat de zomer van 2020 kleur kan gaan geven. 

Public Practice doet zelf overigens ook niet heel erg haar best om de luisteraar te paaien. Gentle Grip opent met bijna 5 minuten aardedonkere klanken. Het zijn klanken die herinneren aan de donkerste postpunk uit de late jaren 70 en vroege jaren 80 en het zijn, in ieder geval voor mij, klanken die flink tegen de haren instrijken met donkere ritmes, dreigende gitaren en synths en bijna gesproken vrouwenvocalen. Het was voor mij in eerste instantie genoeg om het debuut van Public Practice onmiddellijk terzijde te schuiven, maar de lovende recensies motiveerden me voldoende om het nog eens te proberen. 

Na de onheilspellend donkere wolken van de openingstrack, breekt in de tweede track meteen de zon door. Een stuwend ritme, heerlijk nonchalante vrouwenvocalen, vrolijk piepende synths en een afwisselend funky en wat steviger gitaarloopje nemen je zonder omwegen mee terug naar het New York van de jaren 70 en 80. Denk aan Talking Heads, of misschien nog wel meer aan afsplitsing Tom Tom Club, maar het heeft ook wel wat van Blondie of The Shirts. Waar de openingstrack goed is voor een instant depressie, geeft de tweede track direct het zomergevoel en dat zomergevoel weet Public Practice een tijd vast te houden. Natuurlijk is het allemaal eerder gedaan en misschien ook wel beter, maar de band uit Brooklyn slaagt er wel in om alle invloeden uit het verleden te combineren in een geluid dat toch vooral fris en eigentijds klinkt. 

Invloeden uit het verleden blijven een belangrijke rol spelen. Wanneer Public Practice wat afdwaalt van de invloeden uit de eigen thuisbasis, nemen invloeden uit de Britse postpunk het moeiteloos over. Gang Of Four, A Certain Ratio, Siouxsie & The Banshees, maar ook 70s en 80s Bowie, Bananarama of een vleugje 90s dance; het is aan de ene kant allemaal te horen, maar aan de andere kant ook weer helemaal niet. 

Ik heb persoonlijk wel wat met de onderkoelde zang van de zangeres van de band en ook de springerige ritmesectie van de band heeft wel wat, maar ik sla het gitaarwerk op het album toch het hoogst aan. Het is gitaarwerk dat de muziek van de band steeds weer voorziet van een positieve injectie en dat de songs van Public Practice net dat beetje extra geeft om de grauwe middelmaat te ontstijgen. 

Het zorgt er voor dat ik Gentle Grip een steeds wat leuker album vindt en de azijnpissers inmiddels heb verruild voor de lanceerders van nieuwe hypes. Een jaarlijstjesplaat vind ik het nog lang niet, maar dat het debuut van Public Practice bol staat van de belofte en potentie is voor mij zeker. Erwin Zijleman

De muziek van Public Practice is ook verkrijgbaar via bandcamp: https://publicpractice.bandcamp.com.


Gentle Grip van Public Practice is verkrijgbaar via de Mania webshop: