05 april 2026

The Montvales - Path Of Totality

Het Amerikaanse duo The Montvales doet op het derde album Path Of Totality alles goed en overtuigt met een mooi rootsgeluid, lekker in het gehoor liggende songs en prachtig bij elkaar kleurende stemmen
Ik had Path Of Totality van The Montvales bijna over het hoofd gezien, maar het nieuwe album van Sally Buice en Molly Rochelson is me inmiddels heel dierbaar. Path Of Totality van The Montvales klinkt op het eerste gehoor als een wat traditioneler aandoend rootsalbum, maar de songs van het tweetal uit Tennessee hebben ook iets lichtvoetigs en een randje pop. Het zijn songs die zijn ingekleurd met vooral snareninstrumenten, wat een aangenaam en smaakvol geluid oplevert. Het is een geluid dat verder wordt opgetild door de mooie stemmen van Sally Buice en Molly Rochelson, die elkaar prachtig versterken. De prima songs op het album maken het helemaal af. Topalbum.



The Euro Americana Chart, een maandelijkse lijst met de beste rootsalbums van de maand volgens een stuk of 70 reporters, biedt absoluut ruimte aan vrouwelijke muzikanten, maar wordt het grootste deel van de tijd aangevoerd door mannelijke muzikanten. Deze maand is het anders en staat het nieuwe album van The Montvales bovenaan de lijst. 

Het is wat zuur dat ik als groot liefhebber van vrouwenstemmen juist dit album heb gemist in de week van de release, maar dankzij The Euro Americana Chart heb ik het album gelukkig toch nog redelijk op tijd ontdekt. The Montvales is een duo uit Knoxville, Tennessee, dat bestaat uit Sally Buice en Molly Rochelson. Path Of Totality is het derde album van het tweetal, maar ik was de naam The Montvales tot de publicatie van The Euro Americana Chart van april volgens mij nog niet eerder tegengekomen. 

Ik ga Sally Buice en Molly Rochelson vanaf nu wel in de gaten houden, want Path Of Totality is een erg goed album. Dat is voor een belangrijk deel de verdienste van de stemmen van Sally Buice en Molly Rochelson, want zeker bij eerste beluistering springen die het meest in het oor. Het zijn stemmen die elkaar prachtig ondersteunen, maar die elkaar ook versterken. 

Het zijn stemmen die duidelijk van elkaar verschillen, maar ze kleuren echt heel mooi bij elkaar. Ook wanneer Sally Buice en Molly Rochelson niet tegelijk zingen is de zang op hun album echt bijzonder mooi, maar als de stemmen samensmelten gebeurt er iets bijzonders. Bij het soort harmonieën dat is te horen op het album van The Montvales gaat de zang vaak voluit, maar Sally Buice en Molly Rochelson zingen ook fraai ingetogen, wat de schoonheid van de zang ten goede komt. 

Het nieuwe album van het duo uit Tennessee moet het niet alleen hebben van de vocale kracht van de twee, want ook de muziek op hun nieuwe album is heel mooi. Sally Buice speelt zelf banjo, terwijl Molly Rochelson zorgt voor een deel van het gitaarwerk. Het snarenwerk van de twee wordt aangevuld door een handvol extra muzikanten, die onder andere bijdragen van de pedal steel, mandoline, viool, bas, drums en nog wat extra impulsen van gitaren en de banjo toevoegen aan het verzorgd klinkende geluid op Path Of Totality. 

Het is een geluid dat goed past in het hokje Amerikaanse rootsmuziek met vooral invloeden uit de folk en de country, maar veel songs van het tweetal hebben ook iets lichts door ook een vleugje pop toe te voegen aan het geluid. Ik werd in eerste instantie vooral gegrepen door de zang van Sally Buice en Molly Rochelson, maar wat klinkt het nieuwe album van The Montvales lekker. 

Dat ligt niet alleen aan het fraai snarenwerk dat domineert in de muziek op het album, maar ook aan de lekker in het gehoor liggende maar ook aansprekende en vaak voorzichtig aanstekelijke songs van The Montvales. Het duo uit Knoxville heeft een album gemaakt dat in de smaak zal vallen bij liefhebbers van wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek, maar Path Of Totality is ook een album dat een breder publiek aan moet kunnen spreken, wat misschien ook wel blijkt uit de hoge notering in The Euro Americana Chart van deze maand. 

Ik heb het album zelf ontdekt via deze lijst en wat ben ik daar blij mee. Path Of Totality van The Montvales heeft immers alles wat nodig is om uit te groeien tot een van mijn favoriete albums van 2026, al is het jaar nog lang natuurlijk. Erwin Zijleman

De muziek van The Montvales is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Amerikaanse duo: https://themontvales.bandcamp.com/album/path-of-totality.


Path Of Totality van The Montvales is verkrijgbaar via de Mania webshop:



04 april 2026

Review: Maria Taylor - Story's End

Maria Taylor draait inmiddels al zo’n 35 jaar mee in de muziek en is te horen op heel veel albums, waarvan haar soloalbums helaas wat onderbelicht blijven, maar ook het deze week verschenen Story’s End is weer een prachtig album
Ik hou van de stem van Maria Taylor en dat doe ik al sinds het eerste album van Azure Ray, het duo dat ze vormde met Orenda Fink. De stem van Maria Taylor staat ook centraal op haar soloalbums en de Amerikaanse muzikante heeft er inmiddels acht gemaakt. Story’s End is deze week verschenen en is misschien wel het mooiste album van Maria Taylor tot dusver. Het is een album vol tijdloze en vaak stemmige singer-songwriter muziek, maar de muzikante uit Los Angeles kleurt ook buiten de lijntjes van het genre op een album waarop de prachtige stem van Maria Taylor is omgeven met flink wat strijkers. Story’s End is een album om eindeloos bij weg te dromen en het wordt alleen maar mooier.



De Amerikaanse muzikante Maria Taylor maakt inmiddels ruim 20 jaar soloalbums en het zijn helaas albums die gedurende de jaren steeds minder aandacht trekken. Als ik mijn favoriete album van Maria Taylor moet kiezen ga ik voor Lynn Teeter Flower uit 2007, maar ook de zes andere albums die ze tussen 2005 en 2019 maakte zijn zeer de moeite waard. 

Het zijn albums waarop de Amerikaanse muzikante vaak tijdloze singer-songwriter muziek met een hang naar de jaren 70 maakt. Van dat soort albums zijn er de afgelopen twee decennia heel veel gemaakt, maar de albums van Maria Taylor zijn van een constante en hoge kwaliteit en hadden stuk voor stuk meer aandacht verdiend. 

De muzikale verdiensten van Maria Taylor beperken zich overigens zeker niet tot haar solowerk. Ze is al sinds de vroege jaren 90 actief, maakte samen met Orenda Fink een flinke stapel uitstekende albums onder de naam Azure Ray, maakte deel uit van de band Now It's Overhead en tourde de laatste jaren ook met Bright Eyes, de band van Conor Oberst. 

Door de reünie van Azure Ray stond het solowerk van Maria Taylor de afgelopen jaren op een laag pitje, maar deze week is de opvolger van het titelloze album uit 2019 verschenen. Ook op haar nieuwe album Story’s End laat Maria Taylor weer tijdloze singer-songwriter muziek horen en het is ook dit keer muziek die geregeld teruggrijpt op de singer-songwriter albums uit de jaren 70. 

Maria Taylor kiest in de openingstrack van haar nieuwe album voor de beproefde combinatie van piano en strijkers en dat is een combinatie die ik wel kan waarderen. Het is een combinatie die op haar vorige albums wel eens een album lang stand hield, maar de tweede track van Story’s End laat een meer gitaargeoriënteerd geluid horen, dat ook fraai combineert met de weldadig ingezette strijkers. 

Maria Taylor laat in de eerste twee tracks van haar nieuwe album meerdere dingen horen. Ze laat horen dat ze kan variëren met haar geluid, dat ze songs kan schrijven die zich direct opdringen en dat ze beschikt over een mooie en warme stem, die in meerdere soorten songs uit de voeten kan. Ik was na de eerste twee songs al verkocht, maar Story’s End gaat nog acht songs door. 

Er volgt een stemmig duet met Conor Oberst, waarin subtiele gitaarakkoorden en baslijnen samenvloeien met heel veel strijkers. Die strijkers zijn de constante factor op het album, maar in muzikaal opzicht is Story’s End gevarieerder dan veel andere albums van Maria Taylor. 

Je hoort goed dat de Amerikaanse muzikante de tijd heeft genomen voor haar nieuwe songs, die allemaal met veel zorg zijn opgenomen en prachtig geproduceerd door Ben Brodin. Het inmiddels 19 jaar oude Lynn Teeter Flower was tot voor kort mijn favoriete album van Maria Taylor, maar wat ben ik inmiddels al gehecht aan Story’s End, waarop de stem van Maria Taylor nog mooier klinkt dan in het verleden en haar creativiteit song na song piekt. 

Zeker op de vroege ochtend doen de fraaie klanken van de strijkers en de prachtige stem van Maria Taylor wonderen, maar ook op de andere momenten van de dag is Story’s End een steeds trouwere metgezel. Het is jammer dat Maria Taylor steeds minder aandacht trekt met haar muziek, maar een wonderschoon album als Story’s End, dat ook in tekstueel opzicht de moeite waard is, kan toch niet onopgemerkt blijven? Erwin Zijleman

De muziek van Maria Taylor is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://mariataylor.bandcamp.com/album/storys-end.