04 september 2026

Review: Alicia Blue - Country Desire

Liefhebbers van wat traditioneel aandoende countrymuziek vinden veel van hun gading op het deze week verschenen debuutalbum van Alicia Blue, die de tijd heeft genomen voor haar eerste album, en dat hoor je.
Na een aantal uitstekende singles werd al een tijdje uitgekeken naar het debuutalbum van Alicia Blue en dat album is nu eindelijk verschenen. De Amerikaanse muzikante werkte twee jaar geleden nog samen met Lucinda Williams en heeft zich nu verzekerd van de diensten van producer Shooter Jennings. Het levert een mooi klinkend album op, dat hoorbaar is geïnspireerd door countrymuziek uit het verleden. De songs op Country Desire zijn prima, de muziek is mooi, de productie uitstekend, maar Alicia Blue trekt zelf de meeste aandacht met haar stem, die is gemaakt voor de countrymuziek die ze maakt op haar debuutalbum. Het is dringen in het genre, maar dit album zou ik niet laten liggen.



De Amerikaanse muzikante Alicia Blue brengt deze week haar debuutalbum uit, maar is zeker geen nieuwkomer. Ze maakt inmiddels al zo’n 15 jaar muziek en bracht een aantal succesvolle singles uit, waaronder de single Tennessee uit 2024, waarop ze samenwerkt met Lucinda Williams en John Paul White (The Civil Wars). 

De muzikante die Los Angeles een aantal jaren geleden heeft verruild voor Nashville, Tennessee, heeft een lange aanloop genomen, maar vorige week verscheen dan eindelijk haar debuutalbum Country Desire. Het is een album dat goed laat horen dat Alicia Blue geen groentje meer is, want haar debuutalbum klinkt als een album van een gelouterde muzikante. 

Country Desire krijgt het etiket “country” opgeplakt en daar valt helemaal niets of af te dingen. Alicia Blue maakt pure countrymuziek en moet niets hebben van de momenteel in Nashville razend populaire countrypop. Het is countrymuziek met een hang naar het verleden en dan met name naar de grote countryzangeressen uit de jaren 70. De ons vorige week ontvallen Dolly Parton moet zeker worden genoemd als inspiratiebron, maar denk ook absoluut aan Loretta Lynn en zo kan ik nog wel wat namen van grootheden uit het verleden noemen. 

De associaties met countryzangeressen uit de jaren 70 zijn grotendeels het resultaat van de stem van Alicia Blue. De muzikante uit Nashville beschikt over een wat ruwe stem en het is een stem met een aangename snik. Alicia Blue zingt ook nog eens vol overgave en met veel emotie, waardoor haar songs makkelijk binnenkomen. 

Ik hou niet altijd van een klassieke countrystem zoals die van Alicia Blue, maar ik vind de zang op Country Desire echt prachtig. De Amerikaanse muzikante kan de kracht in haar stem mooi doseren en raakt hier en daar aan de geweldige Sierra Ferrell, misschien wel de beste countryzangeres van het moment. 

De muziek op het album is al even aansprekend. Country Desire heeft een authentiek klinkend countrygeluid met een hoofdrol voor snareninstrumenten, maar het album beperkt zich niet tot pure country. In een aantal songs klinken de gitaren net wat steviger en voegt Alicia Blue een snufje rock toe aan haar geluid, terwijl een aantal andere songs juist invloeden uit de bluegrass verwerken. 

Ik hou wel van moderne countrypop en vaak prefereer ik dit genre boven de traditionele countrymuziek, maar zo af en toe maak ik een uitzondering en dat doe ik ook voor Country Desire van Alicia Blue. Het is de verdienste van haar geweldige stem, van al het gevoel dat ze in haar songs stopt en van het authentieke maar ook veelzijdig klinkende geluid op het album, maar ook de productie van het album valt in positieve zin op. 

Voor deze productie werkte Alicia Blue samen met Shooter Jennings en dat is een verstandige keuze. De Amerikaanse producer en muzikant eert nog altijd de muziek die zijn vader Waylon Jennings maakte en voegt een nostalgisch tintje toe aan zijn producties. Het past uitstekend bij de stem van Alicia Blue en bij haar songs, die ook wat nostalgisch aandoen. 

Misschien zal niet iedereen gecharmeerd zijn van de zang van Alicia Blue en van het wat traditionele geluid, maar liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek in het algemeen en countrymuziek in het bijzonder en die niet al te veel op hebben met pop, krijgen met Country Desire van Alicia Blue een uitstekend album in handen. Erwin Zijleman


Review: Tiny Habits - Keepers

Het debuutalbum van het Amerikaanse drietal Tiny Habits deed hier helaas niet veel en het zal waarschijnlijk niet anders gaan voor het nieuwe album Keepers, maar er zijn niet veel albums met even mooie zang als op dit album.
Het is jammer dat de openingstrack van het nieuwe album van Tiny Habits waarschijnlijk veel luisteraars op het verkeerde been zal zetten, want van disco moet je houden. Keepers bevat meer invloeden uit met name de soul en R&B dan het debuutalbum van Tiny Habits, maar de verschillen zijn niet zo groot als de openingstrack suggereert. Luister vooral verder, want ook op Keepers staan Cinya Khan, Judah Mayowa en Maya Rae garant voor wonderschone zang en nog mooiere harmonieën. Zeker als de drie hun stemmen combineren staat het kippenvel direct op je armen. Het debuutalbum van Tiny Habits beviel me in muzikaal opzicht net wat beter, maar ook Keepers is een uitstekend album.



Ruim twee jaar geleden verscheen All For Something, het debuutalbum van de Amerikaanse band Tiny Habits. Het uit twee vrouwen en een man bestaande trio uit Boston, Massachusetts, streelde met haar eerste album op bijzonder aangename wijze het oor. Dat was vooral de verdienste van de stemmen van Cinya Khan, Judah Mayowa en Maya Rae, die alle drie indruk maakten met hun zang, maar naar grote hoogten stegen wanneer ze hun stemmen combineerden in wonderschone harmonieën. 

All For Something bevatte vooral songs met invloeden uit de folkpop, folkrock en indiefolk, waardoor het debuutalbum van Tiny Habits af en toe niet eens zo ver was verwijderd van het debuutalbum van boygenius, ook een album dat betoverde met harmonieën van een bijzondere schoonheid. 

Niet zo gek dus dat ik twee weken geleden enthousiast opveerde toen ik een nieuw album van Tiny Habits vond tussen de nieuwe albums. Keepers viel me in eerste instantie echter enorm tegen. Dat had niets te maken met de stemmen van Cinya Khan, Judah Mayowa en Maya Rae, want die zijn ook op Keepers weer prachtig en hetzelfde geldt voor de harmonieën, waarmee nog altijd driftig wordt gestrooid. In muzikaal opzicht laat het tweede album van Tiny Habits echter een flinke koerswijziging horen. 

Keepers opent met onvervalste disco en ook invloeden uit de R&B spelen een voorname rol op het album. Ik bleef luisteren naar Keepers omdat het Amerikaanse drietal de folk van het debuutalbum gelukkig niet helemaal vergeten is. De folky songs op het album passen nog altijd perfect in mijn muzikale straatje en het zijn ook dit keer songs van hoge kwaliteit. 

De stemmen van Cinya Khan, Judah Mayowa en Maya Rae zijn alleen maar mooier geworden en hun harmonieën nog wat smaakvoller en trefzekerder. De zang op Keepers hield me aan de speakers gekluisterd, waarna ik de koerswijziging op het album langzaam maar zeker meer ben gaan waarderen. 

De folky songs op het album zijn absoluut mijn favoriete songs op het album, maar ook de songs met een R&B- of soulinjectie bevallen me steeds beter, terwijl disco na de openingstrack niet meer opduikt. De stemmen van Cinya Khan, Judah Mayowa en Maya Rae lenen zich ook uitstekend voor deze genres en geven Keepers wel een wat meer eigen smoel dan het debuutalbum. 

Dat debuutalbum vind ik achteraf bezien een van de beste albums van de afgelopen jaren. Zo goed vind ik Keepers nog niet, maar het is inmiddels wel een album waar ik met heel veel plezier naar luister. Dat ligt vooral aan de stemmen van de drie, maar Keepers is ook in muzikaal en compositorisch opzicht een knap album. 

Cinya Khan, Judah Mayowa en Maya Rae hebben alle drie de opleiding van het prestigieuze Berklee College of Music doorlopen en dat hoor je in de fraaie klanken en de sterke songs. Het doet me af en toe ook wel wat denken aan het debuutalbum van Wilson Phillips dat aan het begin van de jaren 90 een van mijn ‘guilty pleasures’ was, maar ook gewoon een heel goed album met zang om van te watertanden. 

Die zang hoor je ook op Keepers van Tiny Habits, dat me ondanks de muzikale koerswijziging toch steeds dierbaarder wordt. Het album sneeuwde helaas onder in het releasegeweld van de afgelopen weken, maar staat echt garant voor kippenvel, zeker in de folky songs. Erwin Zijleman

De muziek van Tiny Habits is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://tinyhabits.bandcamp.com/album/keepers.


Keepers van Tiny Habits is verkrijgbaar via de Mania webshop: