20 november 2026

Review: Gretta Ray - Heartsong

De Australische muzikante Gretta Ray maakte in 2024 een prima popalbum, kende vervolgens een moeilijke periode, en keert nu terug met het zeer smaakvol klinkende album Heartsong, dat meer een singer-songwriter album is.
Heartsong van Gretta Ray heeft een paar weken op de stapel gelegen, want het aanbod aan albums van vrouwelijke singer-songwriters was de afgelopen weken groot. Ik heb het album deze week toch van de stapel afgehaald, want ik vind het nieuwe album van de Australische muzikante echt een prima album. Het is een album waarop ze na een ingrijpende en een levensbedreigende ervaring de pure pop achter zich heeft gelaten en kiest voor mooi klinkende singer-songwriter muziek met een randje pop. De concurrentie in het genre is al tijden moordend, maar de songs van Gretta Ray klinken net wat anders en springen er daarom uit. En Heartsong wordt beter wanneer je het album vaker hoort.



Er verschijnen de afgelopen weken verrassend veel uitstekende albums van vrouwelijke muzikanten, waaronder flink wat zeer veelbelovende debuutalbums. Heartsong van Gretta Ray is zeker geen debuutalbum, maar het deze week verschenen vierde album van de Australische muzikante is mijn eerste kennismaking met haar muziek. 

Ik heb voordat ik in Heartsong dook even snel naar het vorige album van Gretta Ray geluisterd en vind Positive Spin + uit 2024 eigenlijk best een lekker album. Op het album maakt de muzikante uit Melbourne pure pop en het is pop met een vleugje en af en toe zelfs een behoorlijke vleug Taylor Swift. De songs zijn aanstekelijk, de productie is lekker vol en Gretta Ray beschikt over een prima stem. 

Dat ik ondanks de prima kwaliteit van Positive Spin + nooit iets heb gelezen over het album, heeft mogelijk alles te maken met het onderscheidend vermogen van Gretta Ray, want dat is op haar vorige album wat mij betreft redelijk beperkt. Het heeft ook te maken met de bubbels waarin ik zit, want Gretta Ray was met haar popalbums behoorlijk succesvol, zeker in eigen land. 

Haar deze week verschenen album Heartsong viel me wel direct op en laat horen dat de Australische muzikante ook muziek kan maken die zich makkelijker weet te onderscheiden van alles dat er al is. Als ik luister naar Heartsong heb ik geen associaties meer met Taylor Swift en dat is wat mij betreft goed nieuws. 

Ook op haar nieuwe album maakt Gretta Ray muziek die deels past in het hokje pop, maar het is wel een ander soort pop dan op Positive Spin + en persoonlijk zou ik het eerder een singer-songwriter album noemen. Dat ligt deels aan de muziek op het album, die veel minder vertrouwt op de elektronica die zo veel popalbums van het moment domineert. 

Heartsong is voorzien van een warm, smaakvol en vooral organisch klinkend geluid. Het is een geluid dat de songs van de muzikante uit Melbourne wat meer in de richting van de vooral folky singer-songwriter muziek opduwt. Heartsong doet me wel wat denken aan het laatste album van Lizzy McAlpine, die op dit album de knop met popinvloeden ook flink heeft teruggedraaid. 

De muzikale koerswijziging van Gretta Ray volgt op een heftige periode in haar leven, waarin ze het slachtoffer werd van een levensbedreigende infectie en haar relatie op de klippen zag lopen. Het heeft zijn sporen nagelaten op de nieuwe songs, maar Heartsong is zeker geen donker of zwaar melancholisch album. 

Op haar nieuwe album is Gretta Ray de pop zeker niet vergeten, maar in de meeste songs op het album laat ze een nieuw geluid horen en het is een geluid dat mij bijzonder makkelijk weet te overtuigen. Ik vond de zang op het vorige album best oké, maar op Heartsong zingt Gretta Ray echt veel beter. 

Met Heartsong heeft ze een album gemaakt dat in de smaak moet kunnen vallen bij liefhebbers van tijdloze singer-songwriter muziek, maar ook liefhebbers van sfeervolle popmuziek moeten kunnen vallen voor de vele charmes van Heartsong, dat Gretta Ray overigens maakte met de Australische muzikanten en producers Matt Corby en Gab Strum. 

Het album heeft inmiddels een handvol terecht zeer positieve recensies gekregen, maar met Heartsong verdient Gretta Ray echt veel meer aandacht dan ze tot dusver krijgt. Erwin Zijleman


Review: Land of Talk - LASTS

Land of Talk is inmiddels al bijna twintig jaar goed voor geweldige albums en ook op het deze week verschenen album LASTS steekt de band rond de prachtig zingende Elizabeth Powell weer in een intrigerend goede vorm.
Ik ontdekte de Canadese band Land of Talk pas een paar jaar geleden, maar sindsdien koester ik de albums die inmiddels zijn verschenen. Daar wordt deze week weer een uitstekend album aan toegevoegd, want het nieuwe album LASTS durf ik best jaarlijstjeswaardig te noemen. Elizabeth Powell maakte het album met slechts twee medemuzikanten en dat verklaart dat de muziek van de band wat ruwer klinkt dan op het vorige album. LASTS staat vol met eigenzinnig en veelkleurig gitaarwerk dat het album een volstrekt eigen geluid geeft. De songs op het album zijn absoluut avontuurlijk te noemen, maar het zijn ook songs met een enorme verleidingskracht. Mijn liefde voor Land of Talk is weer wat groter geworden.



De Canadese band Land of Talk bestaat dit jaar twintig jaar en viert dat deze week met het uitbrengen van het zevende album van de band of zelfs het achtste album, als je de akoestische versie van het debuutalbum meetelt. 

De band uit Montreal bewoog zich lange tijd buiten mijn gezichtsveld, want ik ontdekte Land of Talk pas in 2020 toen het album Indistinct Conversations verscheen. Het in de eerste zomer van de coronapandemie uitgebrachte album trok destijds niet direct mijn aandacht, maar toen ik de muziek van de band eenmaal gehoord had was ik verkocht. 

Ik vind Indistinct Conversations nog altijd een fantastisch album. De muziek van de Canadese band is betoverend mooi en aangenaam dromerig, maar het album is ook bijzonder avontuurlijk en op een of andere manier rauw. In muzikaal opzicht is Indistinct Conversations een even mooi als fascinerend album en dan is er ook nog eens de geweldige stem van Elizabeth Powell. 

Ik was aan het einde van de zomer van 2020 fan van de band en mijn liefde voor de muziek van Land of Talk werd alleen maar groter toen ik de eerdere albums had beluisterd. Indistinct Conversations werd in de herfst van 2023 gevolgd door het misschien nog wel betere Performances. Het is een album dat eigenlijk in alle opzichten anders klinkt dan zijn voorganger, maar ook Performances is een album dat de fantasie uitvoerig prikkelt met bijzondere klanken, spannende songs en de verslavend mooie stem van Elizabeth Powell. 

Ik heb drie jaar uitgekeken naar de opvolger van Performances en dat wachten werd deze week beloond. Op het deze week verschenen LASTS klinkt de Canadese band weer anders dan op het vorige album en schuift het weer iets op in de richting van Indistinct Conversations. 

De gitaren zijn weer wat nadrukkelijker aanwezig op het nieuwe album, maar ook de elektronische impulsen van het vorige album zijn niet helemaal verdwenen. Het bijzondere van de muziek van Land of Talk is dat de songs van de band verrassend toegankelijk klinken, maar op hetzelfde moment zijn volgestopt met bijzondere dingen. 

Op LASTS staan vaak wat stevig aangezette gitaarakkoorden centraal, maar er draait van alles omheen. Ook het nieuwe album van de Canadese band is weer een album dat het uitstekend doet met de koptelefoon. Er wordt bijzonder knap gemusiceerd op het album en ook in productioneel opzicht is LASTS een prachtalbum. 

De songs van Land of Talk klinken weliswaar toegankelijk, maar zijn niet zomaar in een hokje te duwen. In een aantal opzichten lijkt de muziek op het nieuwe album schatplichtig aan de postpunk, maar ik ga het zeker geen postpunk album noemen. Zeker als de muziek wat langer uitgesponnen is, zoals in het fascinerende Saffron, zit je op het puntje van de stoel, maar ook als Land of Talk kiest voor lekker in het gehoor liggende popsongs, gebeurt er van alles. 

Het gitaarwerk op LASTS is echt fantastisch, maar ook de stem van Elizabeth Powell draagt weer stevig bij aan de hoge kwaliteit van de muziek van Land of Talk. De albums van de band werden tot nu toe allemaal alleen maar beter naarmate je ze vaker hoorde en dat is ook weer het geval bij LASTS, dat steeds meer geheimen prijsgeeft naarmate je het album vaker hoort. Land of Talk is veel minder bekend dan de band zou moeten zijn, maar luister naar LASTS en je bent direct om. Erwin Zijleman

De muziek van Land of Talk is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Canadese band: https://landoftalk.bandcamp.com/album/lasts.


LASTS van Land Of Talk is verkrijgbaar via de Mania webshop: