15 april 2026

Review: Greazy Alice - As Time Goes By

Je hebt van die albums die vrijwel onmiddellijk goed zijn voor een zeer aangenaam zomergevoel, en het onlangs verschenen debuutalbum van de uit New Orleans afkomstige band Greazy Alice is zo’n album
As Time Goes By van de Amerikaanse band Greazy Alice is helaas wat ondergesneeuwd de afgelopen maanden, maar het debuutalbum van de band uit New Orleans heeft terecht een aantal lovende recensies gekregen. As Time Goes By is bij oppervlakkige beluistering een vrij standaard en wat traditioneel aandoend rootsalbum, maar luister net wat beter en je hoort dat de band zowel muzikaal als vocaal anders klinkt dan de meeste andere bands in het genre. Het was in eerste instantie vooral de aangename sfeer van het album die me aansprak, maar inmiddels hoor ik veel meer moois in de muziek van Greazy Alice, dat echt een prima eerste album heeft afgeleverd.



Maanden geleden waren de Britse muziektijdschriften Mojo en Uncut al behoorlijk enthousiast over het debuutalbum van de Amerikaanse band Greazy Alice. Het album verscheen eind januari, maar voor beluistering op de streamingplatforms moesten we wachten tot vorige week, toen As Time Goes By ook daar eindelijk beschikbaar werd gemaakt. 

Ik ben blij dat ik de naam Greazy Alice ergens had opgeschreven, want ik heb wel wat met het debuutalbum van de band uit New Orleans, Louisiana. Wanneer het album van de Amerikaanse band uit de speakers komt, dringt zich immers vrijwel onmiddellijk een warm en aangenaam zomergevoel op. Het is een heerlijk loom en zorgeloos zomergevoel dat elf songs lang aanhoudt, waarmee het debuutalbum van Greazy Alice goed is voor bijna veertig zeer aangename minuten muziek. 

Het geluid van Greazy Alice klinkt op het eerste gehoor nogal traditioneel en dat is niet altijd muziek waar ik warm voor loop. De band uit New Orleans maakt rootsmuziek die ook decennia oud had kunnen zijn, maar de muziek van Greazy Alice heeft ook iets bijzonders. 

Bij beluistering van As Time Goes By had ik in eerste instantie heel veel associaties met het album Alpenglow van de Amerikaanse band Trampled by Turtles, dat in 2022 compleet uit het niets de top 5 van mijn jaarlijstje haalde. Toen ik het debuutalbum van Greazy Alice wat vaker had beluisterd hoorde ik ook wel wat van The Handsome Family, dat met name aan het einde van de jaren 90 en aan het begin van dit millennium een aantal prachtalbums uitbracht. 

Ik moest soms ook denken aan het meer ingetogen werk van Brown Horse en het is vast geen toeval dat Spotify me na Greazy Alice het nieuwe album van deze Britse band voorschotelde. En zo kwam er meer vergelijkingsmateriaal op, maar Greazy Alice heeft ook zeker een eigen sound. 

Het is een sound die deels wordt bepaald door de smaakvolle klanken op het album. As Time Goes By is voorzien van een wat traditioneel aandoend geluid, maar het is ook een luchtig of zelfs lichtvoetig geluid. De muzikanten op het album spelen lekker laidback, maar ook zeer smaakvol en laten bovendien veel ruimte open. Veel meer dan piano, gitaar, bas en drums hoor je niet op het debuutalbum van Greazy Alice en dat zorgt niet alleen voor een aangenaam geluid, maar ook voor een ontspannen sfeer. 

Die sfeer hoor je terug in de zang op het album, want voorman Alex Pianovich (bijzondere naam), die niet alleen alle songs schreef maar ook de bijdragen van piano en gitaar voor zijn rekening neemt, beschikt over een stem die de wat lome sfeer op het album verder versterkt. Het is een herkenbare stem, maar ook een stem die het traditionele karakter van de muziek van Greazy Alice wat versterkt, wat me overigens niet in de weg zit. 

Het geluid van de Amerikaanse band krijgt ook in vocaal opzicht een meer eigen karakter door de subtiele maar mooie en karakteristieke achtergrondzang van Jo Morris, die de muziek van Greazy Alice ook wat minder zwaar maakt. Het zorgde ervoor dat ik direct gecharmeerd was van de muziek van Greazy Alice, maar As Time Goes By is ook een album dat interessanter wordt wanneer je het wat vaker hoort. De aandacht voor het album is helaas alweer wat weggeëbd, waardoor de late release op de streamingplatforms niet handig is, maar ik zou zeker eens luisteren. Erwin Zijleman

De muziek van Greazy Alice is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://greazyalice.bandcamp.com/album/as-time-goes-by.


As Time Goes By van Greazy Alice is verkrijgbaar via de Mania webshop:



14 april 2026

Review: Prince (tijdschrift)


Het is volgende week alweer tien jaar geleden dat Prince overleed en de popmuziek een van haar onbetwiste grootheden verloor. Prince maakte zijn beste albums in de jaren 80 en ook zijn meest legendarische concerten stammen wat mij betreft uit de jaren 80 en de jaren 90, maar het was in 2016 echt nog veel te vroeg om Prince af te schrijven, wat ook wel bleek uit het feit dat hij met het enkele maanden voor zijn dood verschenen HITnRUN Phase Two een album afleverde dat op zijn minst herinnerde aan zijn beste werk. 

Sinds de dood van Prince gingen de kluizen van de Paisley Park Studios een aantal keren open, maar verschenen toch niet de stapels albums met niet uitgebracht materiaal waarop gehoopt of misschien zelfs wel gerekend was. Uiteraard werden er ook boeken volgeschreven over de geniale muzikant uit Minneapolis en deze wisselden nogal van kwaliteit. 

Prince, The Dutch Experience van Edgar Kruize, waarvan je hier en daar nog wel een exemplaar tegenkomt, vind ik nog altijd een van de meest lezenswaardige boeken over de Amerikaanse muzikant. Voor wie het liever wat compacter heeft, heeft BCM Media deze week een fraai tijdschrift uitgebracht met een eerbetoon aan de veel te vroeg overleden muzikant. 

Met Jean-Paul Heck als hoofdredacteur weet je dat het met de kwaliteit wel goed zit en dat blijkt te kloppen. Het tijdschrift bekijkt het werk van Prince vanuit meerdere invalshoeken en is hierdoor zeer informatief. 

De uitgave begint bij zijn trieste dood en beschrijft vervolgens op hoofdlijnen de carrière van Prince. Uiteraard worden alle albums die Prince uitbracht kort beschreven, wat nog maar eens illustreert hoe indrukwekkend zijn oeuvre was. Na een blik op de legendarische kluizen van de Paisley Park Studios (The Vault) wordt de blik gericht op de rest van het complex, dat bij een bezoekje aan Minneapolis zeker niet moet worden vergeten. 

Het tijdschrift staat ook stil bij de protégés van Prince en de songs die hij voor anderen schreef, met een grappige anekdote over de song Stand Back van Stevie Nicks. Wanneer het gaat om de protégés van Prince wordt Jill Jones helaas vaak vergeten, zo ook in dit tijdschrift. Haar nauwelijks meer verkrijgbare debuutalbum is wat mij betreft een vergeten klassieker. Hoogste tijd voor een re-release. 

Je kunt boeken volschrijven over Prince, maar je kunt ook spreken met de mensen die erbij waren toen hij zijn beste werk afleverde. Het tijdschrift bevat een interview met drummer Sheila E (die van de partij was tijdens de briljante Sign 'O' the Times tour), doet verslag van een gesprek met geluidstechnicus Susan Rogers en tekent herinneringen van Wendy Melvoin op (ze stond op het podium tijdens de legendarische concerten in Ahoy in 1986). 

Het is met al het voorgaande al een lijvig tijdschrift, maar er is ook nog ruimte voor obscuur werk, het rechtvaardigheidsgevoel van Prince (wat zou hij hebben gedaan naar aanleiding van het geweld van ICE in zijn thuisbasis?), het in kaart brengen van de mensen om hem heen, de films van Prince, de invloed die hij heeft gehad op de muziek die na zijn dood is gemaakt en nog meer. Het is goed voor ruim 80 bladzijden leesplezier. Een aanrader, wat mij betreft, en prima leesvoer bij het herdenken van zijn dood, volgende week tien jaar geleden. Erwin Zijleman

Het tijdschrift is onder andere verkrijgbaar via de website van BCM Media, waar ook de eerder verschenen special over David Bowie nog te vinden is: https://store.bcm.nl/magazines/prince/.