Review: A.A. Williams - Solstice

Solstice is alweer het vierde album van de Britse muzikante A.A. Williams en het is net als haar eerste en derde album een album vol flinke spanningsbogen, af en toe hoge gitaarmuren en een echt bijzonder mooie stem
De muziek van A.A. Williams was in 2020 moeilijk te plaatsen. De klassiek geschoolde muzikante was goed voor prachtig opgebouwde songs en klassiek aandoende klanken, maar ze kon ook overweg met gruizige gitaarmuren en een vleugje metal en postrock. Het is inmiddels een beproefd recept, maar het is ook een recept dat nog steeds werkt. Op het deze week verschenen album Solstice, het vierde album van A.A. Williams, heeft ze het geluid van de geweldige voorganger As the Moon Rests uit 2022 nog wat verder geperfectioneerd. De songs zijn nog wat mooier opgebouwd, het contrast tussen ingetogen passages en gitaargeweld is nog wat groter en A.A. Williams zingt echt prachtig. Een bijzonder album weer.

Zes jaar geleden debuteerde de Britse muzikante A.A. Williams met een album dat absoluut een vat vol tegenstrijdigheden mag worden genoemd. De klassiek geschoolde muzikante uit Londen verloochent haar opleiding als celliste en pianiste niet op haar debuutalbum, maar laat ook een onverwachte voorkeur voor totaal andere genres horen, waaronder metal. 

Het zorgde ervoor dat Forever Blue werd voorzien van het etiket “death gospel”, maar dat bleek een behoorlijk onzinnig label. Op Forever Blue kan de muziek van A.A. Williams af en toe uitbarsten, maar ik hoorde zelf vooral invloeden uit de postrock en nauwelijks metal en al helemaal geen gospel. 

Forever Blue is een album dat invloeden uit de neoklassieke muziek vermengd met rockmuziek en doet dit in songs waarin de spanning steeds weer prachtig wordt opgebouwd en waarin van alles gebeurt. De spanningsbogen op Forever Blue zijn bij vlagen torenhoog, zeker wanneer ingetogen passages uitmonden in hoge gitaarmuren. 

Die spanningsbogen hoor je ook in de stem van A.A. Williams, die ingetogen en bezwerend kan klinken, maar ook flink kan uithalen. Het geweldige debuutalbum van de Britse muzikante werd in 2021 gevolgd door het uiterst sobere pandemiealbum Songs from Isolation, waarop de muzikante uit Londen op uiterst sobere wijze songs van anderen vertolkte. 

Het album miste de magie van het debuutalbum, maar die magie was gelukkig weer helemaal terug op het in 2022 uitgebrachte en echt geweldige As the Moon Rests, waarop A.A. Williams het geluid van haar debuutalbum verder perfectioneerde. Op haar derde album zoekt de Britse muzikante de uitersten nog wat meer op, waardoor het album aan de ene kant subtieler, maar aan de andere kant grootser klinkt dan het debuutalbum. 

As the Moon Rests, dat mijn jaarlijstje haalde, krijgt deze week een vervolg met Solstice. Het is een ambitieus album met 11 tracks en bijna een uur muziek. De ingrediënten in de muziek van A.A. Williams zijn inmiddels bekend. Je hoort nog altijd haar klassieke achtergrond, maar ook de liefde voor gruizige gitaarmuren is gebleven. 

Ook op Solstice bouwt A.A. Williams haar songs weer prachtig op, waarbij ze dit keer nog meer aandacht heeft besteed aan contrast en dynamiek. Het klinkt bij vlagen behoorlijk bombastisch, maar A.A. Williams schakelt makkelijk van hoge gitaarmuren naar ingetogen passages, waarin alles aankomt op haar stem en wat piano- of gitaarakkoorden. 

De stem van de Britse muzikante klinkt ook op haar nieuwe album weer prachtig, zeker in de meer ingetogen passages op het album. Het knappe van de muziek van A.A. Williams is dat het, ondanks het feit dat de combinatie van een mooie vrouwenstem en veel gitaargeweld een beproefde combinatie is, muziek is die anders klinkt dan andere muziek die zich in de genres beweegt waarin A.A. Williams actief is. 

Dat heeft alles te maken met de kwaliteit van haar stem en met haar muzikaliteit. Die muzikaliteit zorgt er ook voor dat Solstice makkelijk een uur kan boeien en dit ondanks het feit dat je de spanningsbogen in de muziek van A.A. Williams na een paar tracks wel kent. Het is muziek die inmiddels vooral postrock wordt genoemd en dat is een label dat misschien niet helemaal op zijn plaats is, maar beter past bij de muziek van A.A. Williams dan het label ‘death gospel’ dat ooit werd bedacht voor haar debuutalbum. Erwin Zijleman

De muziek van A.A. Williams is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://aawilliams.bandcamp.com/album/solstice.

Solstice van A.A. Williams is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP (coloured), 39,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Alyssa Bonagura - America’s Backroads

Alyssa Bonagura is een grote naam in Nashville, Tennessee, maar ik had nog niet eerder kennisgemaakt met haar muziek tot het deze week verschenen album America’s Backroads, dat in alle opzichten kwaliteit ademt
Ik heb al een aantal jaren een zwak voor countrypop en heb inmiddels een enorme stapel favoriete albums in het genre. Het is een stapel waar America’s Backroads van Alyssa Bonagura wel eens op terecht zou kunnen komen, want de Amerikaanse muzikante doet alles goed. Ze beschikt over een aansprekende stem en schrijft songs waarin country en pop fraai in balans zijn. Het klinkt af en toe als de countrypop uit de jaren 90, maar niet veel later als de countrypop zoals die momenteel in Nashville veel wordt gemaakt. Het klinkt soms wat gepolijst, maar America’s Backroads heeft ook zeker ruwere momenten. In Nashville weten ze het al lang, maar ook hier verdient Alyssa Bonagura de aandacht.

Ik hou de ontwikkelingen binnen de countrypop inmiddels enkele jaren goed bij, maar de naam Alyssa Bonagura was ik nog niet eerder tegengekomen. Dat kan op zich kloppen, want haar vorige album is inmiddels tien jaar oud. Een nieuwkomer is Alyssa Bonagura zeker niet, want ze bracht tussen 2010 en 2016 al drie albums uit. 

Ze was al veel eerder actief in de muziek, want volgens haar biografie zingt ze al vanaf haar kleuterjaren en kon ze op hele jonge leeftijd uit de voeten op onder andere de gitaar. Alyssa Bonagura groeide op in een muzikantengezin en nam op haar tiende een duet op met Kenny Rogers. 

Ook in Nashville ging het haar voor de wind, want naast haar drie soloalbums schreef ze ook flink wat songs voor anderen in de Amerikaanse muziekhoofdstad, waaronder een aantal hits. Waarom ze de afgelopen tien jaar zelf geen muziek uitbracht weet ik niet, maar met America’s Backroads heeft Alyssa Bonagura een prima album afgeleverd. 

Het is een album dat ze zelf produceerde en waarop ze ook zelf als muzikante is te horen, maar voor het schrijven van de songs deed ze ook deels een beroep op een aantal gelouterde songwriters uit Nashville. Naast een aantal prima vaste muzikanten zijn er ook een aantal gasten te horen op het album, van wie stergitarist Joe Bonamassa, die in een van de tracks opduikt, de bekendste is. 

Het levert een kwalitatief hoogstaand album op, dat in de smaak moet vallen bij liefhebbers van goed gemaakte countrypop. Het is het soort countrypop waar ik van hou, wat betekent dat de country het net wint van de pop. America’s Backroads opent met lekker veel stevige gitaren, maar Alyssa Bonagura laat ook direct horen dat ze niet vies is van pop. 

Ze schrijft zoals gezegd al jaren songs voor anderen en dat hoor je op haar nieuwe album, dat vol staat met aansprekende popsongs. Het zijn popsongs die soms behoorlijk stevig klinken, maar de Amerikaanse muzikante kan ook duidelijk kiezen voor de pop of juist richting de wat traditioneler klinkende countrymuziek bewegen. 

Alyssa Bonagura weet hoe een countrypop album uit Nashville moet klinken en maakt wat mij betreft indruk met een even smaakvolle als hitgevoelig klinkende productie. Het doet me af en toe wel wat denken aan de countrypop die Shania Twain in de jaren 90 op de kaart zette en die sindsdien een blauwdruk is geweest voor talloze albums in het genre, maar de Amerikaanse muzikante vindt ook aansluiting bij de countrypop van het moment. 

Voor liefhebbers van pure traditionele rootsmuziek klinkt het allemaal vast veel te geproduceerd en is het popgehalte waarschijnlijk ook aan de hoge kant, maar voor liefhebbers van goed gemaakte countrypop, en daar reken ik mezelf ook toe, is America’s Backroads een prima album. 

Ik ben zelf zeer te spreken over de songs op het nieuwe album van Alyssa Bonagura en ook de muziek en de productie van het album bevallen me uitstekend. De muzikante uit Nashville beschikt ook nog eens over een prima stem en het is het soort stem dat het goed doet in de countrypop uit de Amerikaanse muziekhoofdstad. 

Alyssa Bonagura doet nog niet hetzelfde met me als persoonlijke favorieten als Megan Moroney, Ella Langley, Morgan Wade en Carly Pierce, maar America’s Backroads is wel een album dat me steeds net wat beter bevalt en de rek is er volgens mij nog niet uit. Erwin Zijleman