14 oktober 2026

Review: Kara Cole - In The Garden

De vijver van de Amerikaanse rootsmuziek is momenteel echt overvol, maar als er nog ruimte is voor een album van een startende muzikante in het genre, zou ik het uitstekende In The Garden van Kara Cole er zeker uit vissen.
Talloze muzikanten dromen van een mooie toekomst in Nashville, Tennessee, maar die mooie toekomst is niet voor iedereen weggelegd. Het vraagt flink wat moed om de stap naar Nashville pas op je veertigste te zetten, maar het heeft in het verleden wel eens gewerkt. Ik hoop dat het Kara Cole ook gaat lukken, want ze heeft met In The Garden een interessant debuutalbum afgeleverd. Het is een album dat zich niet in het strakke Nashville keurslijf heeft laten persen en hierdoor anders klinkt dan het gemiddelde album uit de Amerikaanse muziekhoofdstad. In The Garden heeft verder in muzikaal opzicht veel te bieden en Kara Cole beschikt over een uitstekende stem. Ik zou er zeker eens naar luisteren.



Een mij tot dusver onbekende promotor van Amerikaanse rootsmuziek uit Nashville tipte mij onlangs het album In The Garden van Kara Cole. Nu worden mij vrijwel dagelijks nieuwe albums in het genre aangeboden en ik heb inmiddels ook een enorme lijst met persoonlijke favorieten, waardoor er niet veel ruimte meer is voor nieuwe spelers in het genre, maar het album van Kara Cole sprong er wat mij betreft uit in het zeer ruime aanbod van het moment. 

Uit de bij het album geleverde informatie weet ik dat Kara Cole opgroeide in Indianapolis, maar inmiddels deel uitmaakt van het legioen muzikanten dat het geluk zoekt in Nashville, Tennessee. Ik begrijp uit een bericht op haar Facebook-pagina dat ze pas op haar veertigste besloot om haar muzikale dromen te gaan verwezenlijken en naar Nashville verhuisde, waarmee ze in de categorie van de interessante laatbloeiers valt. 

Ik weet verder dat ze het afgelopen jaar veel op het podium heeft gestaan en flink wat moeite heeft moeten doen om de droom van het uitbrengen van een debuutalbum te kunnen realiseren. In The Garden is er uiteindelijk gekomen en het is een album dat is geproduceerd door Kevin Nolan, die gitaar en keyboards speelt in de band van Lainey Wilson, wiens album Whirlwind uit 2024 ik echt een geweldig album vind. 

Ik weet niet hoeveel ervaring Kevin Nolan had als producer, maar ik ben zeer te spreken over de productie van het debuutalbum van Kara Cole en overigens ook van zijn geweldige gitaarwerk op het album. In The Garden is voorzien van een smaakvol rootsgeluid en het is een geluid waarin de gitaren domineren. Binnen de Amerikaanse rootsmuziek kan het op In The Garden meerdere kanten op, maar Kara Cole draait ook haar hand niet om voor een portie ruwe rock ’n roll. 

Het is knap hoe ze kan schakelen tussen relatief sober ingekleurde songs en songs met een lekker vol en veelkleurig bandgeluid. In The Garden klinkt in muzikaal opzicht anders dan de meeste andere albums binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment en bovendien een stuk veelzijdiger. Het debuutalbum van Kara Cole laat zich niet heel makkelijk in een hokje duwen en springt bovendien makkelijk door de tijd, met hier en daar een jaren 70 vibe, maar ook raakvlakken met de rootsmuziek van het moment. 

In een track als het indrukwekkende Don’t Give In komen alle kanten van de muziek van de Amerikaanse muzikante naar boven en hoor je bovendien goed hoe krachtig de stem van Kara Cole is. De meeste aandacht gaat in Nashville momenteel uit naar de jonge stemmen van countrypopzangeressen en vergeleken met deze zangeressen klinkt de stem van Kara Cole duidelijk ruwer en doorleefder. De muzikante uit Nashville weet zich niet alleen te onderscheiden met haar muziek, maar ook met haar stem, die een zeer karakteristiek en wat mij betreft aangenaam geluid heeft. 

Het duurde even voordat Kara Cole besloot om de sprong naar Nashville te wagen, maar ik ben blij dat ze dit gedaan heeft. Ook met haar songs voegt ze immers iets toe aan alles dat er al is en alles dat momenteel in ruime mate wordt gemaakt in Nashville. Het zal binnen het enorme aanbod van het moment niet meevallen om op te vallen als startende muzikante, maar ik hoop dat de promotor van de muziek van Kara Cole niet alleen mij heeft weten te bereiken met dit uitstekende album. Erwin Zijleman


Review: Caro - Returning to Innocence

Na een geslaagd album onder de naam The Jordan laat de Nederlandse muzikante Caroline van der Leeuw op het uitstekende en onder de naam Caro uitgebrachte Returning to Innocence nogmaals horen dat er leven is na Caro Emerald.
Ik heb het album Returning to Innocence beluisterd voordat ik wist wie er schuilgaat achter de naam Caro. Ik heb het album hierdoor onbevooroordeeld kunnen beluisteren en mijn oordeel over het album was positief. Caro heeft een fris klinkend popalbum gemaakt, dat af en toe aansluiting zoekt bij de grote popalbums van het moment, maar dat ook zijn eigen weg durft te kiezen. De songs zitten goed in elkaar, in muzikaal en productioneel opzicht klinkt Returning to Innocence uitstekend en Caro is een prima zangeres. Dat ze in het verleden met heel veel succes aan de weg timmerde met totaal andere muziek zit haar niet in de weg en geeft het eerste album van Caro hopelijk het zetje in de rug dat nodig is om op te vallen.



Ik had echt helemaal niets met de muziek die de Nederlandse muzikante Caroline van der Leeuw maakte onder de naam Caro Emerald. Het was ongetwijfeld knap gemaakt en vast terecht zeer succesvol, maar mij raakte het niet en ook in muzikaal opzicht sprak de mix van muziek uit de jaren 40 en 50 met een eigentijds laagje mij totaal niet aan. 

Caroline van der Leeuw liet haar alter ego Caro Emerald, ondanks het enorme succes, uiteindelijk helemaal los. Dat was een moedige stap van de Nederlandse muzikante, die vervolgens helemaal opnieuw begon. Ze leverde begin 2023 onder de naam The Jordan het album Nowhere Near the Sky af en dat was zeker geen slecht album. Ik heb er zelf destijds overigens niet naar geluisterd en ik was zeker niet de enige, want opnieuw beginnen en een krachtige merknaam overboord gooien is zeker geen garantie op succes. 

Caroline van der Leeuw begint nu nog een keer opnieuw onder de naam Caro. Dat spreekt mogelijk een deel van de fans aan die ze verloor na het afscheid van Caro Emerald, al zullen die op het deze week verschenen album Returning to Innocence niet veel bekends horen. 

In muzikaal opzicht heeft de muziek van Caro namelijk niets te maken met die van Caro Emerald. Returning to Innocence is een modern klinkend popalbum dat nergens ruimte biedt aan de retro van Caro Emerald. Ik las inmiddels een aantal wat zure recensies over het album, maar ik heb er zelf onbevangen naar geluisterd en vind het eigenlijk best een lekker album. 

Het album van Caro bevat lekker in het gehoor liggende maar ook knap gemaakte popsongs. Het zijn songs die absoluut zijn geïnspireerd door de songs van de grote popsterren van het moment, maar Caro voegt ook iets van zichzelf toe. Ik hoor de eigen sound van de Nederlandse muzikante in de ritmes en met name in de baslijnen, maar Caro trekt ook de aandacht met haar zang en de songs. 

Ik hoorde in de muziek van Caro Emerald persoonlijk nooit een hele goede of zelfs onderscheidende zangeres, maar de zang op Returning to Innocence vind ik echt uitstekend. Bij Nederlandse muzikanten duikt altijd op een gegeven moment de Nederlandse tongval op, maar die hoor ik niet op Returning to Innocence van Caro. 

De Nederlandse muzikante kan met haar stem uitstekend uit de voeten in de gloedvolle ballads op het album en ook de zang in de wat meer uptempo tracks is prima. Ik vind de stem van Caroline van der Leeuw het meest onderscheidend in de songs die wat meer experimenteren en waarin de zang volledig centraal staat, zoals bijvoorbeeld in het hele mooie The Only One. 

Ook in muzikaal en productioneel opzicht doet Returning to Innocence van Caro niet onder voor andere popalbums van het moment en ik vind de songs van de Nederlandse muzikante veelzijdiger dan op de meeste van deze albums. Caro maakt zeker niet altijd het soort popmuziek waar ik gek op ben, bijvoorbeeld wanneer ze kiest voor bombast, maar de meeste songs op Returning to Innocence vind ik prima en het album bevat ook een aantal songs die ik echt heel goed vind. 

Het siert Caroline van der Leeuw dat ze het alter ego dat ze nog jaren met veel succes had kunnen uitmelken aan de kant heeft gezet en heeft gekozen voor een nieuwe start. Het is een nieuwe start die laat horen dat de Nederlandse muzikante ook in een totaal ander genre een geslaagd album af kan leveren en dat is knap. Erwin Zijleman


Returning to Innocence van Caro is verkrijgbaar via de Mania webshop: