Ik heb geen volledig overzicht, maar ik heb het idee dat de Franstalige popmuziek bloeit op het moment. Ik heb bovendien het idee dat de Franstalige popmuziek veelzijdiger is dan ooit tevoren. Frankrijk blijft de hofleverancier van Franstalige popmuziek, maar ook onze zuiderburen hebben een sterke troef in handen. Met haar vorige album trok Angèle al de aandacht buiten de Belgische landsgrenzen en dat doet ze nog wat nadrukkelijker met haar nieuwe album Instinct. Het is een album dat flirt met de elektronische popmuziek van het moment, maar ook Instinct bevat het unieke stempel van de Brusselse muzikante. Niet helemaal mijn muziek, maar het intrigeert absoluut.
Ik heb een enorm zwak voor Franstalige popmuziek, maar Nonante-Cinq, het tweede album van de Belgische muzikante Angèle (Van Laeken), pakte me vijf jaar geleden zeker niet onmiddellijk en drie jaar eerder viel ik ook niet voor de charmes van haar debuutalbum Brol, en dit ondanks zeer lovende recensies bij onze zuiderburen.
De muziek van Angèle was me in eerste instantie iets te veel lichtvoetige pop en veel te weinig weemoedig Frans chanson, waardoor het album niet kon tippen aan albums van smaakmakers binnen de Franse popmuziek als onder andere Zaz en Zaho de Sagazan. Na een aantal pogingen veranderde mijn mening over de muziek van Angèle echter en hoorde ik meer diepgang op Nonante-Cinq, dat zeker geen lichtvoetig doorsnee Frans popalbum is.
Ook het deze week verschenen Instinct is een album dat je makkelijk op het verkeerde been zet. Het album beweegt zich af en toe flink buiten mijn muzikale comfort zone met zwaar aangezette electropop of met songs die het vooral goed doen op de dansvloer, maar ook dit keer is het raadzaam om de muziek van Angèle een paar keer te beluisteren voor je een definitief oordeel velt.
Instinct sluit absoluut minder goed aan op mijn muzieksmaak dan het vorige album van Angèle, al is het maar omdat ze in een aantal tracks kiest voor het Engels in plaats van het Frans, maar ik ben na een paar keer horen veel positiever over Instinct dan bij eerste beluistering.
Het is af en toe even doorbijten, zeker als de elektronica voluit gaat, maar een track als On verra, die heel dicht tegen het Franse chanson aanschuurt, is echt wonderschoon. In tracks als On verra hoor je dat Angèle absoluut kan zingen en haar liefde voor de Franse popmuziek niet vergeten is. Ondanks de samenwerking met buitenlandse producers als SebastiAn, een wereldster als Caroline Polachek en onder andere Soulwax en Justice, heeft Angèle het vizier nog altijd meer op Parijs gericht dan op Los Angeles en dat siert haar.
Zeker als de Brusselse muzikante kiest voor het Frans en de elektronica in toom houdt, is Instinct een mooi album, maar ook in de wat overweldigender klinkende songs op het album, die absoluut in de meerderheid zijn, hoor ik steeds meer interessants en moois. Angèle is al vele jaren wereldberoemd in België, maar met Instinct kan ze zomaar uitgroeien tot een wereldster.
De Britse kwaliteitskrant The Guardian is vol lof over het eigen geluid dat de Belgische muzikante laat horen op haar nieuwe album en dat is terecht. Instinct zoekt hier en daar aansluiting bij de grote popsterren van het moment en zeker de grote popsterren met een voorkeur voor elektronische popmuziek, maar Angèle heeft nog altijd haar eigen stijl.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik me in eerste instantie beperkte tot de net wat meer ingetogen klinkende songs op Instinct, maar inmiddels heb ik ook wel wat met de energieke flow van de uptempo tracks op het album. Ik zal waarschijnlijk negen van de tien keer luisteren naar andersoortige zangeressen wanneer ik zin heb in Franstalige popmuziek, maar de tiende keer kies ik toch voor Angèle, die misschien net wat minder indruk maakt dan op haar vorige album, maar op Instinct wel laat horen dat ze klaar is voor de status van wereldster en dat is knap. Erwin Zijleman
