Ik was de naam van Juyane Kaya of Kaya nog niet eerder tegengekomen, maar de omschrijving van haar deze week verschenen eerste EP maakte me nieuwsgierig naar haar muziek. Het is nieuwsgierigheid die al snel omsloeg in bewondering, want Kaya tikt op In the Belly of the Whale een opvallend hoog niveau aan. De songs van de Amsterdamse muzikante zijn interessant en de fantasierijke inkleuring van deze songs voorziet de eerste EP van Kaya van een bijzondere sfeer. Het is een sfeer die nog wat verder wordt versterkt door de mooie maar ook interessante stem van de Nederlandse muzikante. Deze eerste EP doet uitzien naar het debuutalbum van Kaya, dat zowel nationaal als internationaal wel eens zeer in de smaak kan gaan vallen.
Er verschijnen momenteel zoveel interessante nieuwe albums dat ik de verschenen EP’s vrijwel altijd laat liggen. Soms verschijnt er echter een EP die zoveel indruk maakt dat ik er niet omheen kan en als het dan ook nog eens een EP van eigen bodem is, vergeet ik even de regel dat albums voorgaan op De Krenten uit de Pop. Het overkwam me deze week met In the Belly of the Whale van Kaya.
Achter de naam Kaya gaat de Amsterdamse singer-songwriter Juyane Kaya schuil. De conservatoriumgeschoolde muzikante koos oorspronkelijk voor de harp, maar de afgelopen jaren maakte ze ook indruk met haar gitaarspel, onder andere bij de Nederlandse indiefolk belofte Sarah Julia, wiens later dit jaar te verschijnen debuutalbum wel eens voor een sensatie kan gaan zorgen.
Juyane Kaya doet dat deze week al met de onder de naam Kaya uitgebrachte EP In the Belly of the Whale. Het is een EP met vijf tracks en ruim 18 minuten muziek en in die 18 minuten laat Kaya horen dat de Nederlandse muziekscene er een zeer getalenteerde vrouwelijke singer-songwriter bij heeft. Kaya is niet alleen zeer getalenteerd, maar ook eigenzinnig, want de songs op haar eerste EP klinken anders dan die van al die jonge vrouwelijke singer-songwriters die momenteel aan de weg timmeren.
Wat direct opvalt bij beluistering van In the Belly of the Whale is dat de songs van Kaya in muzikaal opzicht van hoog niveau zijn. Volgens de informatie op Spotify laat Kaya zich op haar eerste EP begeleiden door een drummer en een bassist en neemt ze zelf de gitaarpartijen en de bijdragen van de harp voor haar rekening. De ritmesectie speelt subtiel maar trefzeker, maar vooral het gitaarspel van Juyane Kaya trekt de aandacht bij beluistering van In the Belly of the Whale.
Ik las ergens dat de Amsterdamse muzikante haar gitaren bespeelt zoals ze de harp bespeelt, wat misschien verklaart waarom het gitaarspel zo nadrukkelijk de aandacht trekt. Bij het luisteren naar de muziek van Kaya hoor je ook wel dat ze het conservatorium heeft doorlopen, want in muzikaal opzicht kiest ze nooit voor de makkelijkste weg, wat overigens niet betekent dat In the Belly of the Whale vol staat met muzikaal spierballenvertoon of moeilijkdoenerij.
De muziek op de EP van Kaya is vijf tracks lang bijzonder mooi en dat geldt ook voor de arrangementen die Kaya heeft bedacht voor haar songs. De muziek en de arrangementen op In the Belly of the Whale zorgen voor een wat donkere sfeer en het is een sfeer waarmee Kaya zich weet te onderscheiden van alle honingzoete folk die momenteel wordt gemaakt.
Met haar songs en de inkleuring hiervan klinkt Kaya eigenlijk geen moment als een debuterende muzikante en steekt ze meteen flink wat gelouterde folkies naar de kroon. Dat doet de Amsterdamse muzikante misschien nog wel het meest met haar stem, want die maakt op mij nog meer indruk dan al het andere moois dat Kaya op In the Belly of the Whale te bieden heeft.
Juyane Kaya is nog een twintiger, maar haar stem klinkt rijper en doorleefder dan die van de meeste van haar leeftijdsgenoten. Het is een stem met een bijzondere klank, die de songs van Kaya nog wat onderscheidender maakt dan ze al waren. Nederland heeft momenteel absoluut geen gebrek aan talentvolle vrouwelijke singer-songwriters, maar met Kaya hebben we er een hele interessante en zeer talentvolle bij. Erwin Zijleman
