12 september 2026

Review: Angela Autumn - Believer

De Amerikaanse muzikante Angela Autumn maakte vijf jaar geleden een prachtig mini-album vol belofte, maar slaat op haar deze week verschenen album Believer allerlei nieuwe wegen in en doet dat ook met haar stem.
Na een paar keer horen ben ik behoorlijk onder de indruk van Believer, het eerste volwaardige album van Angela Autumn, en begrijp ik alle lovende woorden van met name de Amerikaanse muziekpers. Het duurde wel even, want wat heb ik moeten wennen aan de zang op het album. Angela Autumn gebruikt haar stem anders dan in het verleden en streek bij mij in eerste instantie nogal tegen de haren in. Het is een kwestie van wennen, want inmiddels hou ik van de songs, de invloeden, de muziek en de zang op Believer, dat soms wat tegendraads klinkt, maar ook verpletterend mooi is. Believer had ik na één keer horen zomaar aan de kant kunnen schuiven, maar wat blij dat ik dat niet gedaan heb.



Believer, het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante Angela Autumn, wordt deze week uitvoerig geprezen op Amerikaanse muziekwebsites met een voorliefde voor Amerikaanse rootsmuziek, maar ook muziekmedia met een voorliefde voor indiepop en indierock als Pitchfork en Paste zijn heel enthousiast over het album van de muzikante uit Nashville, Tennessee. 

Ik begon daarom met hooggespannen verwachtingen aan de beluistering van het album en was direct onder de indruk van de sterke songs, de mooie mix van invloeden en het gloedvolle en veelkleurige geluid. Ik was in eerste instantie minder enthousiast over de stem van Angela Autumn, die op haar nieuwe album nogal bijzonder zingt. 

Het gekke is dat ik Angela Autumn ken van haar in 2021 verschenen debuutalbum of eigenlijk mini-album Frontiers Woman. Het is een mini-album dat vijf jaar geleden overliep van de belofte en dat op mij vreemd genoeg vooral indruk maakte met de mooie stem van de Amerikaanse muzikante, die overigens werd geboren in de Appalachen. 

Ik weet niet wat er de afgelopen vijf jaar is gebeurd, maar de stem van Angela Autumn klinkt totaal anders. Ik vond de stem van Angela Autumn bij eerste beluistering van Believer nogal ruw en onvast klinken en ik was ook niet direct blij met haar expressievere manier van zingen, waarbij ze de noten lang vast houdt. 

Ik weet inmiddels wel dat je aan bijzondere stemmen moet wennen. Bijna alle stemmen van de vrouwelijke psychedelische folkies uit de jaren 60 en 70 vond ik bij de eerste kennismaking niet mooi en dat gold ook voor de stem van Joni Mitchell en minder lang geleden voor de stem van Big Thief zangeres Adrienne Lenker en alle zangeressen die zich door haar hebben laten inspireren. 

Ik vond het in het geval van Angela Autumn wel wat doorbijten, maar opeens was er het moment dat haar stem me wel raakte en ik de ruwe schoonheid en de emotie in haar stem wel hoorde. Vervolgens begon het echte genieten van Believer, want wat is het een goed album. 

Angela Autumn werd zoals gezegd geboren in de Appalachen en dat hoor je in een aantal songs, die spaarzaam en akoestisch zijn ingekleurd, zoals het door banjo gedomineerde Mountain Stream. Angela Autumn laat op haar nieuwe album horen dat ze meerdere invloeden kan verwerken, wat een fascinerend album oplevert. 

Helemaal aan de ene kant van het spectrum staan de songs waarin Appalachen folk de belangrijkste inspiratiebron was, maar via wat donkere en psychedelische folk en country maakt de muzikante uit Nashville helemaal aan de andere kant van het spectrum muziek die tegen de indierock aan schuurt, zoals in de titeltrack. De meeste songs op het album passen in het hokje Amerikaanse rootsmuziek, maar door steeds te kiezen voor andere klanken en invloeden, zoekt Angela Autumn de grenzen continu op. 

Ik kan me inmiddels niet meer voorstellen dat de stem van Angela Autumn bij eerste beluistering van Believer eerst de kat maar niet veel later ook mij de gordijnen injoeg, want zelfs in de meest expressieve momenten raakt de Amerikaanse muzikante me met haar zang. Ik zal niet de enige zijn die niet direct gecharmeerd is van de zang op Believer, maar probeer het even vol te houden en dit album kruipt langzaam maar zeer zeker onder de huid. Erwin Zijleman

De muziek van Angela Autumn is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://angelaautumn.bandcamp.com/album/believer.


Believer van Angela Autumn is verkrijgbaar via de Mania webshop:



11 september 2026

Review: Matilda Mann - Kismet

Matilda Mann maakt op haar tweede album Kismet vooral zonnige en zorgeloos klinkende popmuziek, maar de Britse muzikante zingt nog beter dan op haar eerste album en maakt wel degelijk muziek met inhoud en diepgang.
Ik was vorig jaar enthousiast over het debuutalbum van de uit Londen afkomstige Matilda Mann. Het is een album dat aansluit bij de indiepop van het moment, maar dat door een soul- en R&B-injectie ook net wat anders klinkt dan al die andere albums in het genre. Op haar deze week verschenen tweede album schuift Matilda Mann wat op richting pop en het is pop van het lome en zonnige soort. Toch is Matilda Mann ook haar liefde voor indie niet vergeten, wat haar songs iets bijzonders geeft. De Britse muzikante leverde vorig jaar een prima album af, maar op Kismet doet ze alles een stuk beter. Het levert een album op dat van Matilda Mann zomaar een ster kan maken.



De Britse muzikante Matilda Mann debuteerde begin vorig jaar met het album Roxwell. De jonge muzikante uit Londen moest met haar eerste album concurreren met hordes jonge vrouwelijke muzikanten in de indiepop, maar ze viel wat mij betreft voldoende op met Roxwell. 

Dat deed het album vooral door de grote variëteit aan stijlen. Roxwell bevat een aantal intieme en fluisterzacht gezongen indiepopsongs zoals die momenteel heel vaak gemaakt worden, maar Matilda Mann flirt ook op geslaagde wijze met invloeden uit de soul en de R&B. Het zorgt ervoor dat Roxwell als geheel anders klinkt dan de meeste andere albums in het genre en dat is wat mij betreft een pre. 

Roxwell werd redelijk positief ontvangen door de critici en was ook behoorlijk succesvol, waardoor het deze week verschenen tweede album van Matilda Mann prominent wordt vermeld op de verschillende releaselijsten. Dat vertaalt zich nog niet in veel recensies en dat verbaast me, want ook Kismet is een album dat wat mij betreft opvalt en het is bovendien een album dat door een groot publiek kan worden omarmd. 

Roxwell was anderhalf jaar geleden een echt ‘coming of age’ album, waarop Matilda Mann zich zeer kwetsbaar op durfde te stellen. Ook Kismet is een persoonlijk album, maar in de teksten is de Britse muzikante een stuk zelfverzekerder. Die zelfverzekerdheid hoor je ook op andere manieren terug op het album. De stem van de muzikante uit Londen klinkt wat minder zacht dan op haar debuutalbum en heeft aan kracht en souplesse gewonnen. Ook de songs op Kismet klinken krachtiger en zelfverzekerder. 

Op haar debuutalbum schakelde Matilda Mann makkelijk tussen ingetogen folksongs en veel voller klinkende popsongs en ook op haar nieuwe album kan ze meerdere kanten op. Veel songs op het album passen in het hokje pop en zijn voorzien van een zonnige en soulvolle vibe. Kismet past niet altijd even goed in het hokje indie, maar dat maakt mij niet zo veel uit. 

Matilda Mann maakt op haar tweede album tijdloos klinkende popsongs die aangenaam klinken maar ook interessant zijn. Het heeft af en toe wel wat van de muziek van Clairo, al zijn de songs van Matilda Mann wat lichtvoetiger en nog wat meer pop georiënteerd. Het album verschijnt misschien net iets te laat, want als ik luister naar Kismet verlang ik naar lange zomerdagen en lome zomeravonden en die hebben we net achter ons gelaten. 

Matilda Mann maakte haar nieuwe album voor een belangrijk deel met songwriter, muzikant en producer Jonah Summerfield, die ik verder alleen ken van Holly Humberstone. De Britse producer heeft Kismet voorzien van een lekker broeierig geluid met af en toe wat blazers. Het doet me af en toe ook wel wat denken aan de muziek van Olivia Dean, al heeft die meer soul dan Matilda Mann. 

Het klinkt allemaal behoorlijk gelikt en soms wat aan de gladde kant, maar alles op Kismet zit goed in elkaar en de stem van de Britse muzikante is meer dan eens onweerstaanbaar lekker. Het zal misschien net wat minder in de smaak vallen bij het indie-publiek dat enthousiast was over haar debuutalbum, maar ook met Kismet moet Matilda Mann het nodige succes kunnen oogsten. Ik vind het soms net wat te gepolijst en te veel pop, maar zo op zijn tijd klinkt het ook ongelooflijk lekker. Erwin Zijleman


Kismet van Matilda Mann is verkrijgbaar via de Mania webshop: