woensdag 26 januari 2022

Blaudzun - Lonely City Exit Wounds

Ik was de afgelopen jaren wat uitgekeken op de muziek van Blaudzun, maar de subtiele koerswijzigingen op Lonely City Exit Wounds sturen het nieuwe album toch weer de goede kant op
Blaudzun paste ooit in het hokje singer-songwriter, maar schoof het afgelopen decennium steeds meer op richting theatrale of zelfs pompeuze indiepop en indierock. Zijn vorige albums heb ik daarom laten liggen, maar het deze week verschenen Lonely City Exit Wounds bevalt me weer een stuk beter. De zang zit me dit keer niet in de weg en ook de instrumentatie is wat mij betreft een stuk smaakvoller. Het is hier en daar nog steeds wat teveel pop naar mijn smaak, maar het album bevat ook een aantal tracks die de singer-songwriter Blaudzun laten horen. Al met al een zeer aangename hernieuwde kennismaking met de muziek van de Nederlandse muzikant.


Blaudzun, het alter ego van de Nederlandse muzikant Johannes Sigmond, dook 14 jaar geleden voor het eerst op met een titelloos debuutalbum. Op dit debuutalbum manifesteerde Blaudzun zich nog vooral als singer-songwriter. De songs op het album waren betrekkelijk sober en voor een belangrijk deel akoestisch ingekleurd en ontleenden een groot deel van hun zeggingskracht aan de bijzondere stem van de Nederlandse muzikant, al viel ook de veelkleurige instrumentatie in positieve zin op. 

Blaudzun maakte vervolgens wat mij betreft zijn twee beste albums met Seadrift Soundmachine uit 2010 en Heavy Flowers uit 2012, waarop het geluid van de Nederlandse muzikant wel steeds voller werd, zijn stem steeds expressiever klonk en waarop de singer-songwriter Blaudzun langzaam maar zeker transformeerde in de pop- en rockmuzikant Blaudzun. 

Die transformatie sloeg wat mij betreft te ver door op de albums die volgden. De muziek van Blaudzun werd steeds elektronischer en bombastischer en schoof steeds meer op richting de muziek van een band als Arcade Fire. Op zich niets mis mee, maar één Arcade Fire vind ik persoonlijk wel genoeg. 

De vier albums die volgden op Heavy Flowers heb ik allemaal laten liggen, maar tien jaar na dit album heb ik toch weer eens een album van Blaudzun opgepakt. Het deze week verschenen Lonely City Exit Wounds is de opvolger van het uit 2018 stammende _UP_ , dat ik volgens mij helemaal niet heb beluisterd. Een hernieuwde kennismaking met de muziek van Blaudzun dus en het is een kennismaking die goed is bevallen. 

De openingstrack en titeltrack van Lonely City Exit Wounds (de tegenwoordig wel erg vaak opduikende verplichte hoofdletters laat ik maar even achterwege) is subtiel en sfeervol ingekleurd en bouwt de spanning prachtig op. Het is een track waarmee Blaudzun zich wat mij betreft onmiddellijk weet te onderscheiden, wat overigens voor een belangrijk deel de verdienste is van de prachtige zang. 

De stem van de Nederlandse muzikant is altijd een van zijn sterkste wapens geweest, maar ik was er lang niet altijd gek op. Op zijn nieuwe album zingt de Nederlandse muzikant echter prachtig en met veel gevoel en kleuren de hoge en expressieve vocalen fraai bij de instrumentatie en de songs. 

Die instrumentatie roept nog altijd associaties op met de muziek van Arcade Fire, maar het ligt er minder dik bovenop. Bovendien klinken in de instrumentatie regelmatig invloeden uit de jaren 70 door, bijvoorbeeld van Electric Light Orchestra, wat het nieuwe album van Blaudzun een tijdloos karakter geeft. 

Lonely City Exit Wounds verschilt zeker niet heel veel van de vorige albums van de Amsterdamse muzikant, maar subtiele wijzigingen kunnen een groot verschil maken. Lonely City Exit Wounds is minder theatraal en bombastisch dan de vorige albums van de Nederlandse muzikant en ook de zang is minder over the top. Op zijn nieuwe album hoor ik weer wat vaker de singer-songwriter Blaudzun en die heb ik op de afgelopen albums te vaak gemist. 

Soms is het me wat teveel lichtvoetige pop (Real Hero vind ik ondanks de zwaar beladen achtergrond bijvoorbeeld helemaal niks), waardoor Blaudzun hier en daar opschuift richting The Killers of, nog veel erger, Coldplay, maar de meeste songs op het album bevallen me uitstekend, waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de songs met zo min mogelijk opsmuk. Ik ga Blaudzun toch weer in de gaten houden, want het grootste deel van zijn nieuwe album is erg goed. Erwin Zijleman


Lonely City Exit Wounds van Blaudzun is verkrijgbaar via de Mania webshop:


Etan Huijs - Dreams In Multicolor

De Nederlandse muzikant Etan Huijs staat inmiddels al enkele jaren garant voor topkwaliteit, wat ook weer is te horen op het misschien wat korte maar wederom ijzersterke mini-album Dreams In Multicolor
Het zal niet meevallen om als muzikant het hoofd boven water te houden in deze vreemde tijden, maar Etan Huijs doet in ieder geval zijn uiterste best. Nog geen jaar na het prachtige The Monochrome Veil keert de muzikant uit Venray terug met een mini-album, Dreams In Multicolor. Wederom met BJ Baartmans achter de knoppen en flink wat instrumenten en met een aantal topmuzikanten, onder wie singer-songwriter Jori van Gemert, maakt Etan Huijs wederom indruk met zijn variant op de Amerikaanse rootsmuziek. Het klinkt allemaal prachtig en de songs zijn ook dit keer ijzersterk. In de VS wordt heel veel muziek gemaakt die minder is dan dit en maar heel weinig muziek die beter is.


De Nederlandse muzikant Etan Huijs maakte vorig jaar behoorlijk wat indruk met zijn derde album The Monochrome Veil, waarop hij invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek combineerde met een vleugje pop en rock en wat singer-songwriter invloeden uit de jaren 70. The Monochrome Veil was zeker geen toevalstreffer, want ook The Battle Of Everything uit 2016 en The Secret Us uit 2018 waren uitstekende albums, al vond ik het derde album van de muzikant uit Venray nog een paar klassen beter. 

Net als zoveel andere muzikanten had Etan Huijs vanwege de aanhoudende pandemie vorig jaar alle tijd om nieuwe muziek op te nemen en daarom ligt er nog geen jaar na The Monochrome Veil alweer een nieuw album in de winkel. Een mini-album weliswaar, want Dreams In Multicolor bevat slechts vijf tracks en ruim 17 minuten muziek. 

Nu prefereer ik zelf nog altijd het complete album boven losse tracks of slechts een handjevol tracks, het is inmiddels wat ‘old-school’ ik weet het, maar Dreams In Multicolor is te goed om te laten liggen. Ik kan me bovendien voorstellen dat het financieren van een mini-album in deze tijden al lastig genoeg is, maar gelukkig was er voor Etan Huijs een subsidie uit het Prins Bernhard Cultuurfonds. 

Ook op Dreams In Multicolor is alles weer tot in de puntjes verzorgd. Dat begint bij het fraaie artwork, maar uiteindelijk draait natuurlijk alles om de muziek. Etan Huijs werkt ook dit keer samen met producer en multi-instrumentalist BJ Baartmans, die net als op The Monochrome Veil alles uit de kast trekt. 

Ook van de partij is zangeres en songwriter Jori van Gemert, die ook dit keer tekent voor een prachtig duet en mooie achtergrondvocalen. Het zijn er niet heel veel, dus laat ik ook de andere muzikanten noemen, al is het maar omdat ook hun bijdragen prachtig zijn. Het betreft de akoestische gitaar van Kyle Janssen, de bas van Rens van Dijk, de cello van Renee Wijnhoven en de viool en accordeon van Alex Akela. 

Dan de muziek. Dreams In Multicolor bevat zoals gezegd vijf songs en het zijn vijf pareltjes. De instrumentale openingstrack Octarine trekt onmiddellijk de aandacht met fraai snarenwerk en sfeervolle strijkers, maar het is slechts de opmaat naar het fraaie The Lake, waarin Etan Huijs zich wederom onderdompelt in de countryrock uit de jaren 70. 

Het klinkt dankzij het ruime assortiment aan akoestische instrumenten en de hoofdrol voor de viool prachtig, maar ook de stem van Etan Huijs en de fraaie achtergrondzang van Jori van Gemert maken weer diepe indruk. The Lake zou niet hebben misstaan op menig klassieker uit de jaren 70 en dat is knap.

Er verschijnen in de VS momenteel stapels rootsalbums, maar zo mooi als Dreams In Multicolor klinken ze bijna geen van allen. Ook Marigold is, mede dankzij het fenomenale snarenwerk van BJ Baartmans, prachtig en laat horen dat Etan Huijs ook in een relatief sober ingekleurde song makkelijk overeind blijft. 

Het bijna zeven minuten durende Bobby is wat mij betreft het hoogtepunt van het album. Dit vanwege de zeer fraaie instrumentatie met prachtig snarenwerk en fraaie celloklanken, maar vooral door de stemmen van Jori van Gemert en Etan Huijs, die elkaar wederom prachtig versterken. 

Met Red Blue Yellow duiken we vervolgens nog even de country in en dan zit het er helaas alweer op. Het had van mij minstens twee maar ook best drie keer zo lang mogen duren, maar ook dit mini-album mag er weer zijn. Knappe prestatie weer van deze Nederlandse muzikant. Erwin Zijleman

De muziek van Etan Huijs is verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Nederlandse muzikant: https://etanhuijs.bandcamp.com.