Review: Sungaze - I'm No Longer Afraid of Heights

De Amerikaanse band Sungaze heeft zich stevig laten beïnvloeden door de shoegaze en dreampop uit het verleden, maar I'm No Longer Afraid of Heights overtuigt in het nu echt bijzonder makkelijk
Er is deze week wel wat aandacht voor het nieuwe album van de Amerikaanse band Sungaze, maar het houdt niet over. Dat is best bijzonder, want het vierde album van de band uit Cincinnati is een knap album. Het is een album met enigszins ijle zang en afwisselend melodieuze en gruizige gitaarakkoorden. I'm No Longer Afraid of Heights is zeker niet het eerste album waarop deze combinatie te horen is, maar het gitaarwerk is prachtig en de band beschikt met Ivory Snow over een geweldige zangeres. I'm No Longer Afraid of Heights is bovendien een album met sterke songs, die makkelijk overtuigen maar ook nog wel even aan kracht winnen. Echt een album dat de aandacht verdient.

I'm No Longer Afraid of Heights van Sungaze is een album dat ik zou verwachten in de lijstjes met de wekelijkse tips van de Amerikaanse muziekwebsites Paste en Pitchfork. In die lijstjes schittert het album echter helaas door afwezigheid. Ik schreef het album zelf alleen op vanwege een enthousiaste reactie op het Nederlandse muziekplatform MusicMeter en daar kon ik me bij vluchtige beluistering van het album direct in vinden. 

I'm No Longer Afraid of Heights blijkt al het vierde album van de Amerikaanse band en ook over de vorige drie albums lees ik op MusicMeter enthousiaste reacties, al zijn het er ook voor de vorige albums van de band niet veel. Het nieuwe album van de band uit Cincinnati, Ohio, is niet opgepikt door Paste en Pitchfork, maar ik ben wel een aantal positieve recensies van het album tegengekomen. 

In een aantal van deze recensies wordt de muziek van Sungaze vergeleken met de muziek die Mazzy Star met name in de jaren 90 maakte. Vergelijkingen met Mazzy Star vind ik altijd lastig. Met She Hangs Brightly (1990), So Tonight That I Might See (1993), Among My Swan (1996) en Seasons of Your Day (2013) schaarde de band zich onder mijn favoriete bands aller tijden en de zangeres van de band, Hope Sandoval, doet het goed in de lijstjes met mijn favoriete zangeressen aller tijden. 

“Big Shoes to Fill” voor Sungaze derhalve, maar ik ben wel degelijk onder de indruk van het nieuwe album van de band. Ik verbaas me ook niet over het feit dat Mazzy Star wordt aangedragen als relevant vergelijkingsmateriaal, want ook Sungaze vertrouwt op lome en dromerige vocalen en op wolken gitaren. 

Zangeres Ivory Snow heeft qua stem wel wat van Hope Sandoval, maar gooit het wat minder op de verleiding dan de zangeres van Mazzy Star en klinkt ook wat minder meisjesachtig. Ook in muzikaal opzicht zijn er wel wat raakvlakken tussen beide bands, maar het gitaarwerk op I'm No Longer Afraid of Heights is steviger dan we van Mazzy Star gewend zijn en sluit vooral aan bij de shoegaze uit de jaren 90. 

Het gitaarwerk van Ian Hilvert, die samen met Ivory Snow de spil van de band vormt, is echt bijzonder mooi en zorgt voor breed uitwaaiende wolken, waarop de stem van Ivory Snow uitstekend gedijt. De combinatie van benevelende wolken gitaarakkoorden en een mooie vrouwenstem is een beproefde combinatie, maar ik heb het de afgelopen jaren niet vaak zo mooi gehoord als op het vierde album van Sungaze. 

De muziek van de band is behoorlijk bombastisch, maar door het atmosferische karakter van de muziek klinkt I'm No Longer Afraid of Heights ook aangenaam licht. Ivory Snow is wat mij betreft de ster op het album, maar ook Ian Hilvert beschikt over een mooie stem, die goed past bij de bezwerende klankentapijten van de band en die fraai kleurt bij die van de zangeres van de band. 

De band verwerkte in het verleden naar verluidt meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek in haar muziek, maar I'm No Longer Afraid of Heights is toch vooral een shoegaze album. Het is een genre dat een aantal zeer memorabele albums heeft opgeleverd, maar als ik luister naar het nieuwe album van Sungaze vind ik dat zeker niet minder. Het is niet echt muziek voor een warme zomerdag, maar als de zon onder is wint dit album razendsnel aan kracht. Erwin Zijleman

De muziek van Sungaze is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://sungaze.bandcamp.com/album/im-no-longer-afraid-of-heights-2.

Review: My Precious Bunny - A Moment In My Eyes

Lily Wolter maakte twee uitstekende albums als lid van het Britse duo Penelope Isles, maar ook haar onder de naam My Precious Bunny uitgebrachte solodebuut A Moment In My Eyes mag er zeker zijn
De Britse muzikante Lily Wolter heeft zich bijzonder uitgedost voor de cover van haar eerste soloalbum A Moment In My Eyes, dat ze onder de naam My Precious Bunny heeft uitgebracht. Haar muziek klinkt al even bijzonder, want net als op de albums die ze met haar broer Jack maakte onder de naam Penelope Isles, is Lily Wolter op haar solodebuut van vele markten thuis. A Moment In My Eyes is een gevarieerd klinkend album, maar het is ook een album waarop steeds weer dingen gebeuren die je niet had verwacht. Het eerste album van My Precious Bunny is daarom een waardige opvolger van de albums van Penelope Isles, dat de afgelopen jaren helaas niets meer van zich heeft laten horen.

My Precious Bunny is een project van Lily Wolter, die ik vooral ken van het Britse duo Penelope Isles, dat ze samen met haar broer Jack vormde (of vormt, ik weet het niet). Met Until the Tide Creeps In uit 2019 en Which Way to Happy uit 2021 leverde Penelope Isles twee bijzonder aangename maar ook interessante albums af. Het zijn albums met muziek die makkelijk werd omschreven als dreampop, maar de muziek van het duo uit Brighton zit vol invloeden en schuwt een verrassende wending niet. 

Vorig jaar doken Lily en Jack Wolter nog op als producers van het debuutalbum van Nell Smith, die helaas overleed voor haar absoluut memorabele debuutalbum verscheen. En nu is er dus A Moment In My Eyes van My Precious Bunny. De cover van het album verdient wat mij betreft niet de schoonheidsprijs, maar in muzikaal opzicht doet Lily Wolter het met haar soloproject een stuk beter. 

Op haar bandcamp pagina is niet veel informatie te vinden over het album, maar de Britse muzikante heeft wel een mooie volzin bedacht om haar muziek te omschrijven: “Lily Wolter crafts music that feels like a memory: sun-faded, sprawling, and deeply alive. It’s intimate and cinematic all at once: music for late-night heart-to-hearts and long drives to nowhere in particular, every note heavy with nostalgia and motion.” 

Er zal vast iets in zitten, maar bij beluistering van het album ben ik vooral onder de indruk van de creativiteit van de Britse muzikante. De muziek van My Precious Bunny klinkt anders dan die van Penelope Isles, maar ook zonder broer Jack verwerkt Lily Wolter uiteenlopende invloeden in haar muziek. A Moment In My Eyes klinkt in iedere track weer anders en is hierdoor een album dat de aandacht makkelijk vasthoudt. 

De Britse muzikante vindt haar nieuwe muziek zelf kennelijk vooral geschikt voor late avonden en momenten die worden gevuld met nostalgie, maar dat hoor ik er niet in. A Moment In My Eyes bevat weliswaar flarden uit het verleden, maar de muziek van My Precious Bunny is een stuk opwindender en eigentijdser dan Lily Wolter zelf inschat. 

Vanaf de eerste noten is er de verrassing wanneer een vrouwenkoor opduikt. Het is een van de vele ingrediënten die van het debuutalbum van My Precious Bunny een bijzonder album maken. Het is een album vol dynamiek, want de Britse muzikante schakelt moeiteloos tussen ingetogen en meer uitbundig klinkende songs, tussen sobere klanken en gruizige gitaren en tussen lekker in het gehoor liggende popsongs en songs die wat meer geduld vragen van de luisteraar. 

Ook met haar stem kan Lily Wolter alle kanten op, wat van A Moment In My Eyes een nog wat veelzijdiger album maakt. Het zorgt ervoor dat je song na song enthousiast opveert voor wat de muzikante uit Brighton nu weer heeft verzonnen. 

Nu ik het album vaker en ook met wat meer aandacht heb beluisterd, hoor ik dat het album ook bol staat van de invloeden en kriskras door de tijd springt. Het maakt van het debuutalbum van My Precious Bunny een leuk zoekplaatje, maar het is ook een album om heel vrolijk van te worden en zeker ook in de volle zon. Ik was al een tijdje aan het wachten op een nieuw album van Penelope Isles, maar het eerste soloalbum van Lily Wolter is wat mij betreft een prima alternatief. Erwin Zijleman

De muziek van My Precious Bunny is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://mypreciousbunny.bandcamp.com/album/a-moment-in-my-eyes.