26 februari 2026

Review: Caroline Jones - Good Omen

Caroline Jones gaat al even mee, maar de singer-songwriter uit Nashville zet een flinke stap op haar vierde album Good Omen, dat niet alleen overtuigt in vocaal en muzikaal opzicht, maar ook vol staat met sprankelende songs
Het is momenteel dringen in Nashville en zeker voor de liefhebbers van countrypop valt er veel te genieten. Good Omen van Caroline Jones past wel in het hokje countrypop, maar de Amerikaanse muzikante maakt zeker geen dertien in een dozijn Nashville countrypop. Caroline Jones liet op haar vorige albums al horen dat ze een prima muzikante en een uitstekende zangeres is, maar dankzij een aantal gelouterde songwriters uit de Amerikaanse hoofdstad van de countrymuziek, komen de talenten van Caroline Jones op Good Omen beter uit de verf. Good Omen is een fris en aanstekelijk countrypop album, maar de Amerikaanse muzikante is ook haar meer traditionele wortels niet vergeten. Knap album!



Ik heb de drie albums die de Amerikaanse muzikante Caroline Jones de afgelopen jaren heeft uitgebracht allemaal laten liggen. Ik was drie keer onder de indruk van de stem van de muzikante uit Nashville, die ook deel uitmaakt van de band van Zac Brown, en ook in muzikaal opzicht was het allemaal dik in orde, maar op een of andere manier spraken de albums me onvoldoende aan. 

Het klonk me allemaal net wat te braaf en gewoontjes en dit ondanks de muzikaliteit en de goede stem van de Amerikaanse muzikante. Ook het vorige week verschenen vierde album van Caroline Jones heb ik in eerste instantie laten liggen, maar Good Omen bleef op een of andere manier toch ook hoog op de stapel liggen. 

Op haar vierde album maakt Caroline Jones nog steeds makkelijk indruk met haar stem en ook in muzikaal opzicht zit het direct goed, maar deze keer heeft de muzikante uit Nashville ook een stap gezet wanneer het gaat om de kwaliteit van haar songs. Ze laat zich op Good Omen bijstaan door een aantal topkrachten uit Nashville en dat geeft haar songs de boost die ze nodig hadden. 

Het nieuwe album van Caroline Jones bevat songs die er direct uit springen, waardoor het album zich makkelijker opdringt dan zijn voorgangers. Good Omen klinkt als de betere albums die momenteel in Nashville worden gemaakt en daar hou ik wel van. Het knappe van het nieuwe album van Caroline Jones is dat het aan de ene kant aansluit bij de countrypop zoals die momenteel in Nashville wordt gemaakt, maar aan de andere kant ook authentiek klinkt. 

Caroline Jones verwerkte ook op haar vorige albums zowel eigentijdse als meer traditionele invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar dat doet ze nog wat beter op Good Omen. Het album bevat absoluut invloeden uit de wat traditioneler klinkende countrymuziek en de bluegrass, maar Good Omen heeft ook een fris popgeluid. Het zorgt er voor dat de nieuwe songs van Caroline Jones bijzonder lekker in het gehoor liggen en makkelijk overtuigen, maar het zijn ook songs die voldoende authentiek klinken voor de liefhebber van wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek. 

Vergeleken met de meeste albums die het etiket countrypop opgeplakt krijgen schakelt Caroline Jones makkelijk tussen meer pop georiënteerde en traditioneler klinkende songs en dat is bijzonder in het genre. De songs op Good Omen zijn wat mij betreft een stuk aansprekender dan die op de vorige albums van Caroline Jones en dat tilt ook de sterke punten van deze albums verder op. 

Ik vond Caroline Jones op haar vorige albums al een prima zangeres, maar in het gloedvolle en aansprekende geluid van Good Omen komt haar krachtige stem beter tot zijn recht. Het is een stem die het goed doet in de meer uptempo songs op het album, maar ook in de meer ingetogen songs overtuigt de muzikante uit Nashville makkelijk als zangeres. 

Ook de muziek op het nieuwe album spreekt me meer aan dan het geluid op de vorige albums. Enige liefde voor pop is noodzakelijk om te kunnen houden van Good Omen, maar als aan deze voorwaarde is voldaan, is het nieuwe album van Caroline Jones ook in muzikaal opzicht een prima album. Het is behoorlijk druk binnen de countrypop van het moment, maar Caroline Jones laat op haar vierde album wat mij betreft meer dan genoeg kwaliteit horen. Erwin Zijleman


25 februari 2026

Review: Hilary Duff - luck… or something

Tienersterren slagen er maar zelden in om langer dan een paar jaar mee te gaan, maar Hilary Duff (Lizzy McGuire) keert elf jaar na haar laatste wapenfeit terug met het verrassend goede luck… or something
Bij de naam Hilary Duff dacht ik tot voor kort aan een Disney tienerster die op een gegeven moment ook zo nodig muziek moest gaan maken. Tot meer dan een enkele aardige single kwam ze in mijn herinnering niet, waardoor ik haar deze week verschenen comebackalbum niet direct opschreef voor een plekje op de krenten uit de pop. Toch wel tot mijn verbazing waren de alternatieve Amerikaanse muziekwebsites opvallend positief over het album, waardoor ik luck… or something toch heb beluisterd. Bijna niemand had het verwacht, maar Hilary Duff heeft een opvallend leuk popalbum gemaakt, dat hier en daar stiekem zaagt aan de stoelpoten van de grote popzangeressen van het moment. Een onverwacht geslaagde comeback.



Hilary Duff ambieerde op hele jonge leeftijd een carrière als actrice en kreeg al op haar tiende haar eerste filmrol. Ze werd wereldberoemd toen ze de hoofdrol kreeg in de Disney-serie Lizzie McGuire, die aan het begin van dit millennium ook in Nederland heel populair was. Hilary Duff besloot vervolgens dat ze ook wilde zingen en maakte een aantal albums, die het heel goed deden. 

Ook in Nederland bracht ze een aantal succesvolle singles uit, waaronder een enkele oorwurm, en precies twintig jaar geleden wist ze zelfs de Heineken Music Hall (nu AFAS Live) uit te verkopen. Na een aantal succesvolle jaren ging de carrière van Hilary Duff echter als een nachtkaars uit en werd zowel in de muziek als in de film weinig meer van haar vernomen. 

De Amerikaanse muzikante en actrice heeft inmiddels vier kinderen, is 38 jaar oud en keert deze week terug in de muziek. luck… or something is het eerste album van Hilary Duff in elf jaar tijd en ik ging er eerlijk gezegd van uit dat het een album zou worden waar je maar het beste met een hele wijde boog omheen kan lopen. 

Mijn vooroordelen over de muzikale kwaliteiten van de voormalige tienerster werden echter verrassend snel gelogenstraft, want het comeback album van Hilary Duff is zeker geen slecht album, sterker nog, ik vind het eigenlijk een heel leuk album. Dat vind ik niet als enige, want de recensies die tot dusver zijn geschreven over luck… or something zijn overwegend positief tot zeer positief. Ik kan deze recensies alleen maar onderschrijven, want nadat ik met de nodige scepsis was begonnen aan het album, moest ik al snel concluderen dat er flink wat uitstekende popsongs zijn te vinden op luck… or something. 

Bij eerste beluistering van het album ging ik er van uit dat Hilary Duff een producer van naam en faam had weten te strikken voor haar comeback album, maar dat blijkt niet het geval. De productie van het album had zomaar van de hand van meesterproducer Jack Antonoff kunnen zijn, maar Hilary Duff maakte het album samen met haar echtgenoot Matthew Koma, die meeschreef aan de songs en het album produceerde. 

Ze leveren samen knap werk, want na een stilte van elf jaar is luck… or something een verrassend fris en eigentijds popalbum geworden. Hilary Duff was in haar tienerjaren niet de beste zangeres van haar tijd en dat is ze nog steeds niet, maar de zang op het album is wat mij betreft oké. 

Meer dan oké zijn de songs op luck… or something, want Hilary Duff komt niet alleen met haar beste songs tot dusver op de proppen, maar vindt ook aansluiting bij de grote popzangeressen van dit moment. Als ik de nieuwe muziek van de voormalige tienerster moet vergelijken met die van anderen kom ik bij Taylor Swift uit. 

luck… or something bevat een aantal songs die dicht tegen songs van Taylor Swift aan schuren (en Roommates doet dat wel erg opzichtig), maar ik vind de songs van Hilary Duff eerlijk gezegd frisser en aansprekender dan die op het laatste album van Taylor Swift, dat bij mij maar niet wil landen. 

Het is dan altijd even afwachten of een album leuk blijft of niet, maar na een paar keer horen bevalt het nieuwe album van Hilary Duff me alleen maar beter. De grote popzangeressen van het moment hebben vast geen rekening gehouden met de inmiddels 38 jaar oude muzikante, maar ze hebben er een geduchte concurrent bij. Erwin Zijleman


luck… or something van Hilary Duff is verkrijgbaar via de Mania webshop: