Review: Rachel Bochner - I Guess A Sure Thing Couldn't Go Down Gently

Ik ontdekte I Guess A Sure Thing Couldn't Go Down Gently van Rachel Bochner door puur toeval, maar wat heeft de muzikante uit Brooklyn, New York, een leuk, interessant en aanstekelijk popalbum gemaakt en het wordt alleen maar beter.
Het is dringen in de popmuziek van het moment, maar ik merk zelf dat ik pure popalbums steeds vaker laat liggen. Veel recent uitgebrachte popalbums klinken wat mij betreft hetzelfde en ik vind het geluid vaak te elektronisch en bombastisch. Soms verschijnt er echter een popalbum van een mij onbekende muzikante dat me wel direct overtuigt. Het gaat om I Guess A Sure Thing Couldn't Go Down Gently van de Amerikaanse muzikante Rachel Bochner. Het is een album dat direct aangenaam en op een of andere manier ook wel bekend klinkt, maar de songs van de muzikante uit New York blijken ook verrassend veelzijdig en zijn ook nog eens interessant. Wat mij betreft een enorme ontdekking.

Eind vorige maand verscheen het album I Guess A Sure Thing Couldn't Go Down Gently van Rachel Bochner. Het is een album dat ik tegenkwam in een van de vele releaselijsten die ik wekelijks check en dat me eigenlijk alleen opviel door de lange titel. Het is een album waar tot dusver nog niet veel woorden over zijn opgeschreven, maar ik vind het een heel interessant album. Het is bovendien een album dat volgens mij over de potentie beschikt om uit te groeien tot een van de memorabele popalbums van 2026, waardoor het me extra verbaast dat er zo weinig aandacht is voor het debuutalbum van de muzikante uit Brooklyn, New York. 

Rachel Bochner debuteerde in 2024 met het mini-album Lovergirl, dat vorig jaar met wat extra tracks werd uitgebreid tot een album. Ik zie zelf I Guess A Sure Thing Couldn't Go Down Gently als het debuutalbum van Rachel Bochner en het is een album dat me eigenlijk direct enorm aansprak. 

Dat heb ik zeker niet met alle popalbums, want veel popalbums van het moment vind ik door de inzet van wat mij betreft te veel elektronica bombastisch en overgeproduceerd klinken. Veel popalbums van het moment missen bovendien de echt goede songs of hebben te weinig van dit soort songs. 

Op I Guess A Sure Thing Couldn't Go Down Gently van Rachel Bochner hoor ik heel veel goede songs en de Amerikaanse muzikante heeft bovendien gekozen voor een geluid dat nergens omslaat in holle bombast. Toen ik voor de eerste keer luisterde naar I Guess A Sure Thing Couldn't Go Down Gently werd ik direct blij van het album. 

Het debuutalbum van Rachel Bochner klinkt niet alleen als een album dat uit kan groeien tot een van de memorabele popalbums van 2026, maar klinkt ook als de grote popalbums van dit jaar (en de afgelopen jaren). Een aantal songs op het album doen me aan de interessantere songs van Taylor Swift denken, maar wanneer Rachel Bochner het tempo opvoert en de gitaren de ruimte geeft of juist flink gas terugneemt, hoor ik opeens niets meer van Taylor Swift. 

De vergelijking met een van de grootste popsterren van het moment is wat mij betreft overigens niet iets om je voor te schamen en als ik eerlijk ben vind ik I Guess A Sure Thing Couldn't Go Down Gently beter en interessanter dan het laatste album van Taylor Swift. De raakvlakken met Taylor Swift hoor ik vooral in de zang en met name in de eerste tracks, maar ook de opbouw van de songs doet wel wat denken aan met name de vorige twee albums van de Amerikaanse superster. 

Aan de andere kant verwerkt Rachel Bochner ook invloeden van wat langer geleden in haar songs, die steeds weer net wat anders klinken en die ik ook absoluut eigenzinnig vind klinken. Ik heb bij beluistering van I Guess A Sure Thing Couldn't Go Down Gently van Rachel Bochner hetzelfde gevoel als ik had bij het beluisteren van het debuutalbum van Chappell Roan in de herfst van 2023. Ook dat album kreeg in eerste instantie nauwelijks aandacht, maar ik hoorde direct de belofte. 

Ik hoop dat ik het ook bij het juiste eind heb wanneer het gaat om het debuutalbum van Rachel Bochner, want het is een popalbum waar ik alleen maar heel vrolijk van kan worden en waarom zou dat alleen voor mij gelden? Ik weet bijna niets van Rachel Bochner, maar ik weet wel dat ze interessante en zeer persoonlijke songs schrijft. Het zijn songs die me inmiddels allemaal dierbaar zijn en I Guess A Sure Thing Couldn't Go Down Gently heel ver boven de middelmaat uitgetild hebben. Erwin Zijleman

De muziek van Rachel Bochner is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://rachelbochner.bandcamp.com/album/i-guess-a-sure-thing-couldnt-go-down-gently.

Review: Stef Chura - Dancing Alone on the Concrete

De Amerikaanse muzikante Stef Chura leverde iets meer dan zeven jaar geleden met Midnight een geweldig gitaaralbum af en komt nu op de proppen met een album dat echt alle kanten op kan, maar song na song grenzeloos vermaakt.
Dancing Alone on the Concrete van Stef Chura wordt deze week warm onthaald door de wat alternatievere Amerikaanse muziekpers en gelijk hebben ze. De muzikante uit Detroit heeft heel lang gewerkt aan de opvolger van het zeven jaar oude Midnight, dat in 2019 indruk maakte. Midnight was vooral een ruw en wat lo-fi gitaaralbum, maar op Dancing Alone on the Concrete laat Stef Chura horen dat ze van alles kan. Ik heb wel wat met haar stem, maar ook met haar songs en haar muziek laat ze horen dat ze anders klinkt dan de bulk van haar collega’s in de indierock van het moment. Aan Midnight had ik geen hele actieve herinnering, maar Dancing Alone on the Concrete gaat me zeker bijblijven.

Ik geef eerlijk toe dat ik geen enkele herinnering meer had aan Midnight, het tweede album van de Amerikaanse muzikante Stef Chura, die deze week een nieuw album heeft uitgebracht. Ik was wel heel positief over het vorige album van de muzikante uit Detroit, want ik schreef op De Krenten uit de Pop onder andere het volgende: 

“Na een aardig maar niet opzienbarend debuut keert Stef Chura terug met Midnight. De singer-songwriter laat op haar tweede album flinke groei horen. Dat is mede de verdienste van Car Seat Headrest voorman Will Toledo, die het album produceerde, maar Stef Chura kan er zelf ook wat van. Het levert een verrassend veelzijdige gitaarplaat op, die het ene moment heerlijk uit de bocht vliegt met veel gitaargeweld, maar ook in de meer ingetogen passages uitstekend uit de verf komt. En als Stef Chura dan ook nog eens een song van good old Billy Idol volledig naar haar hand zet weet je zeker dat ze echt een prima album heeft afgeleverd.” 

Het zijn niet eens de meeste lovende woorden uit de recensie, dus het is best bijzonder dat ik zelfs de naam van Stef Chura vergeten was. Er zijn wel wat verzachtende omstandigheden. Het aanbod in het genre is al jaren enorm groot en Midnight is bovendien alweer meer dan zeven jaar oud. 

Gelukkig zijn mijn belangrijke tipgevers Paste en Pitchfork Stef Chura niet vergeten, want beiden scharen haar nieuwe album Dancing Alone on the Concrete onder de meest interessante albums van deze week en inmiddels weet ik dat daar niets op valt af te dingen. 

Stef Chura heeft zeven jaar de tijd gehad om nieuwe muziek te maken, maar desondanks bevat haar nieuwe album slechts iets meer dan 27 minuten muziek. Er gebeurde ook veel in het leven van de Amerikaanse muzikante. Ze verruilde Detroit voor New Orleans en later Louisville en toch weer Detroit, ze zag een relatie op de klippen lopen, kreeg haar eerste kind, werd gevangen door de coronapandemie en probeerde ondanks alles veel te daten. 

Alle ervaringen slaan neer op Dancing Alone on the Concrete, dat in eerste instantie verder gaat waar haar vorige album in de zomer van 2019 ophield. Stef Chura kan nog altijd uit de voeten met lekker ruwe en wat rammelende gitaarmuziek en had mij eigenlijk direct weer te pakken met de openingstrack van haar nieuwe album. 

De concurrentie is misschien moordend binnen de indierock van het moment, maar de songs van Stef Chura klinken op een of andere manier anders. Dat heeft voor een deel te maken met haar bijzondere zang, maar ook het wat lo-fi karakter van haar muziek en haar songs geeft Dancing Alone on the Concrete een eigen gezicht. 

Dat eigen karakter wordt flink versterkt door de variatie die Stef Chura heeft aangebracht op haar nieuwe album. Naast wat stevigere songs kiest de Amerikaanse muzikante ook voor wat meer ingehouden songs, waarin ze af en toe kiest voor de piano die ze afgelopen jaren heeft leren bespelen, en ook hierin klinkt haar stem onderscheidend. 

Het vorige album van Stef Chura viel uiteindelijk ook op door uitstekende songs en ook de songs op Dancing Alone on the Concrete zijn stuk voor stuk geweldig, waarbij het niet zoveel uitmaakt of ze kiest voor gruizige gitaren of voor wat tegendraadse elektronica. En als in Danny zowel Peter Buck als Mike Mills aanschuiven is ze ook nog eens goed voor de perfecte R.E.M. song, terwijl ze met Babydoll een heerlijke oorwurm aflevert.

Dancing Alone on the Concrete duurt helaas maar 27 minuten, maar wat komt er in dat kleine half uur veel moois en bijzonders voorbij. Ik ga de naam van Stef Chura in ieder geval niet meer vergeten en schrijf Dancing Alone on the Concrete stiekem alvast op als outsider voor mijn jaartlijstje. Erwin Zijleman

De muziek van Stef Chura is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://stefchuraband.bandcamp.com/album/dancing-alone-on-the-concrete.

Dancing Alone on the Concrete van Stef Chura is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 49,99 euro

CD, 23,99 euro