16 oktober 2026

Review: @ - Autosmile

Dat een duo dat zichzelf @ noemt, bijzondere muziek maakt, is bijna vanzelfsprekend, maar het muzikale universum van de Amerikaanse muzikanten Victoria Rose en Stone Filipczak blijkt nog een stuk interessanter dan verwacht.
Autosmile van @ heeft deze week niet over aandacht te klagen. Dat is maar goed ook, want op eigen kracht is het album door de niet te googelen bandnaam mogelijk lastig te vinden. De bandnaam is niet het enige opvallende, want @ maakt op haar tweede album muziek die grenzen verlegt. Het duo uit Philadelphia begint bij de psychedelische folk van weleer, maar sleept deze op fascinerende wijze het heden in. De muziek van het tweetal klinkt het ene moment ruw en bijna lo-fi, maar bijzondere arrangementen en wonderschone harmonieën zijn nooit ver weg. Op basis van de eerste recensies twijfelde ik of Autosmile van @ iets voor mij zou zijn, maar dat is het zeker.



Googelen op “@” zal je niet snel bij het album van de gelijknamige band brengen en ook Bandcamp kan (nog) niet overweg met de naam van het duo dat oorspronkelijk uit Baltimore, Maryland, komt, maar inmiddels Philadelphia, Pennsylvania, als thuisbasis heeft. Het is dan ook verstandig dat @ (uit te spreken als At) niet heeft gekozen voor een titelloos album, want dat zou het album grotendeels onvindbaar maken. Dat zou doodzonde zijn, want Victoria Rose en Stone Filipczak hebben veel te bieden. 

Autosmile is verschenen op het roemruchte Britse 4AD-label en is het tweede album van het duo na het nauwelijks opgemerkte Mind Palace Music uit 2023. Volgens de Bandcamp-pagina van @ hebben Victoria Rose en Stone Filipczak de psychedelische folk opnieuw bedacht voor een nieuwe generatie. Dat zijn grote woorden, maar er zit wel wat in. Autosmile is een album dat inderdaad het etiket psychedelische folk verdient, maar het album klinkt flink anders dan de psychedelische folkalbums die ik ken uit het verleden. 

Ook voor hun tweede album hebben Victoria Rose en Stone Filipczak een bijzondere methode gekozen voor het opnemen van hun muziek, een methode die overigens goed heeft gewerkt bij het opnemen van het debuutalbum van @. De twee namen hun bijdragen individueel op en plakten deze later in elkaar, waarna bevriende muzikanten nog wat extra instrumenten toevoegden. 

Dit alles werd gedaan met bescheiden middelen, waardoor Autosmile soms wat lo-fi klinkt. Het lo-fi karakter van de muziek van @ wordt versterkt door het af en toe van de hak op de tak springen in de songs van het tweetal, wat van Autosmile een lekker ongrijpbaar album maakt. De muziek van Victoria Rose en Stone Filipczak klinkt soms ruw en elementair, maar de twee zijn ook niet vies van behoorlijk volle, mooie en avontuurlijke arrangementen, die eerder vakkundig geproduceerd dan lo-fi klinken. 

Folk vormt de basis van de songs van @ en dat hoor je het best wanneer de akoestische gitaar domineert in de songs. Het zijn soms verrassend melodieuze en toegankelijke songs, maar een bijzondere twist van met name de cello is nooit ver weg in de muziek van het tweetal uit Philadelphia. Deze muziek wordt gecombineerd met de stemmen van Victoria Rose en Stone Filipczak, die mooi bij elkaar passen. Ik heb een voorkeur voor de stem van Victoria Rose, maar ook de zang van haar kompaan in @ mag er best zijn. 

Zeker wanneer ook nog blazers worden toegevoegd klinkt de muziek op het album behoorlijk psychedelisch, maar de muziek van @ is te eigenzinnig en te eigentijds om heel lang aan te sluiten bij de psychedelische folk uit een ver verleden. Het is knap hoe de songs op Autosmile soms behoorlijk stevig tegen de haren in kunnen strijken, maar zomaar om kunnen slaan in songs die je direct wilt koesteren. 

Autosmile van @ wist me eigenlijk direct te betoveren en sindsdien blijf ik nieuwe dingen horen in de intrigerende songs van het Amerikaanse duo en wordt het album steeds leuker en interessanter. Tegelijkertijd vraag ik me af of er een moment komt wanneer ik alles gehoord heb en het album te veel van alles ga vinden, maar dat is iets dat de tijd gaat leren. Vooralsnog ben ik zeer gecharmeerd van het album van @ en ben ik nog lang niet uitgeluisterd. Erwin Zijleman

De muziek van @ is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Amerikaanse duo: https://atsongs.bandcamp.com/album/autosmile.


Autosmile van @ is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Review: Jane Kramer - Moon & Mother

De Amerikaanse singer-songwriter Jane Kramer maakte tussen 2013 en 2019 drie uitstekende albums die haar naam vestigden, maar vervolgens werd het stil, tot deze week dan, waarin het prachtige Moon & Mother is verschenen.
Het aanbod binnen de Amerikaanse rootsmuziek is zo groot dat je er als singer-songwriter in het genre niet zomaar een jaartje tussenuit kan gaan. Jane Kramer is er na het fraaie Valley of the Bones ruim zevenenhalf jaar tussenuit geweest, maar gelukkig is het haar toch nog gelukt om een vierde album op te nemen. Haar eerste drie albums sprongen eruit met persoonlijke songs, mooie klanken en vooral de bijzondere stem van de Amerikaanse muzikante en dat zijn drie ingrediënten die terugkeren op het deze week verschenen Moon & Mother, dat zeker niet onderdoet voor zijn drie geweldige voorgangers. We hebben er lang op moeten wachten, maar Moon & Mother stelt zeker niet teleur.



Ik ken de Amerikaanse singer-songwriter Jane Kramer sinds 2014, toen haar oorspronkelijk in 2013 verschenen debuutalbum Break & Bloom terecht een tweede kans kreeg. Het is een album dat in eerste instantie vooral mijn aandacht trok met de bijzondere stem van Jane Kramer, die me afwisselend aan de stemmen van Natalie Merchant en Norah Jones deed denken. 
Break & Bloom had echter veel meer te bieden, want het is een album vol mooie en interessante en fraai ingekleurde songs, die zowel invloeden uit de folk en country als uit de jazz verwerken. 

Met Carnival of Hopes en Valley of the Bones uit respectievelijk 2016 en 2019 maakte Jane Kramer nog twee uitstekende albums en het zijn wat mij betreft allebei rootsalbums die anders klinken dan het gemiddelde album in het genre. Vooral Valley of the Bones beluister ik nog met enige regelmaat. Het is een album waarop Jane Kramer wat opschuift richting folk en country en waarop haar stem op zijn mooist klinkt. 

Na 2019 werd het helaas stil rond de Amerikaanse muzikante, die haar oorspronkelijke thuisbasis Asheville, North Carolina, inmiddels had verruild voor Portland, Oregon. Na 2019 veranderde er echter veel in het leven van Jane Kramer. De orkaan Helene verwoestte de gemeenschap waarin ze was opgegroeid, ze ging aan de slag als sociaal werker, ze keerde terug naar North Carolina en werd moeder. 

Valley of the Bones had hierdoor zomaar haar laatste album kunnen zijn, maar gelukkig was ze de liefde voor de muziek niet verloren en bleef ze songs schrijven. Ze had zelf eigenlijk niet verwacht dat dit nog tot een album zou leiden, maar het is er toch van gekomen want deze week verscheen haar vierde album, Moon & Mother. Het is een album over het moederschap, maar ook een album over een dochter die naar haar eigen moeder kijkt. Het is een album met persoonlijke songs, die Jane Kramer met veel gevoel vertolkt. 

Haar eerste drie albums werden wat mij betreft vooral opgetild door de mooie en emotievolle stem van de Amerikaanse muzikante en die stem is alleen maar mooier geworden in de loop der jaren. Bij beluistering van het debuutalbum van Jane Kramer had ik associaties met de stemmen van Norah Jones en Natalie Merchant, maar op haar tweede en derde album hoorde ik alleen nog iets van Natalie Merchant. Ook op Moon & Mother hoor ik af en toe nog wel wat van de zo karakteristieke stem van Natalie Merchant, maar Jane Kramer klinkt inmiddels vooral als zichzelf. 

De zang op Moon & Mother is echt prachtig, maar ook dit keer valt er meer te genieten op het album van de Amerikaanse muzikante. Moon & Mother verwerkt vooral invloeden uit de folk en de country, maar heeft een duidelijk eigen geluid. Er is hoorbaar veel aandacht besteed aan de inkleuring van de songs die zeer smaakvol en gevarieerd is en ook de songs op het album zijn stuk voor stuk van hoog niveau. 

Door de zeven jaren die zijn verstreken sinds het vorige album van Jane Kramer, moet ze haar fanbase zo ongeveer opnieuw opbouwen, al moet ik zeggen dat de herinneringen aan Break & Bloom, Carnival of Hopes en Valley of the Bones bij mij weer snel naar boven kwamen. Het zijn drie uitstekende albums die deze week met Moon & Mother een misschien nog wel mooiere opvolger hebben gekregen en dat is goed nieuws voor liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek. Erwin Zijleman