22 april 2026

Review: Fellow Mortals - Stella's Birth-day

De Amerikaanse muziekwebsite AllMusic.com komt over het algemeen niet met erg spannende aanbevelingen, maar met Stella's Birth-day van Fellow Mortals gaf het deze week een hele bijzondere tip
Laat Stella's Birth-day van Fellow Mortals uit de speakers komen en je wordt heen en weer geslingerd tussen 80s pop en chamber pop. Het duo dat bestaat uit Francis Reader (Trash Can Sinatras) en Simon Dine (Noonday Underground) heeft zich in de teksten laten inspireren door een aantal stokoude gedichten, maar vindt muzikale inspiratie dichterbij in de tijd. Stella's Birth-day valt op door fraaie arrangementen en warme klanken en deze worden nog wat verder opgetild door de mooie stem van Francis Reader, die zingt als een volleerd crooner. Er is heel weinig aandacht voor dit album, maar Stella's Birth-day van Fellow Mortals verdient absoluut een beter lot.


Het album Stella's Birth-day van Fellow Mortals kwam ik de afgelopen week eigenlijk alleen op de website van AllMusic.com tegen. De Amerikaanse muziekwebsite deelde flink wat sterren uit aan het album en koos het bovendien als een van de meest interessante albums van deze week. 

Reden genoeg om te gaan luisteren naar het album, al bracht de omschrijving van AllMusic me nog even aan het twijfelen. Het op muziek zetten van gedichten van de Ierse schrijver Jonathan Swift klinkt immers nogal pretentieus en op pretentieuze albums ben ik meestal niet gek. 

Het verhaal achter deze gedichten is overigens wel mooi, want het zijn gedichten die Jonathan Swift (1667-1745), die overigens vooral bekend is van het boek Gulliver’s Travels, jaarlijks stuurde aan de vrouw die hij Stella noemde, maar die volgens historici Esther heette. 

Fellow Mortals is een project van Francis Reader, zanger van de band Trash Can Sinatras en de van de band Noonday Underground bekende muzikant en producer Simon Dine. Het zijn twee namen die me eerlijk gezegd onbekend waren, maar ook dat hield me niet tegen om te luisteren naar Stella's Birth-day van Fellow Mortals. 

Het album is een mooie ontdekking van AllMusic, dat een album heeft gevonden dat verder vrijwel nergens aandacht heeft gekregen. Dat is jammer, want Stella's Birth-day van Fellow Mortals is een album dat niet alleen prachtig uitgevoerd schijnt te zijn, maar het is ook een album dat een breed publiek moet kunnen aanspreken. 

Ik heb me bij beluistering van de muziek van Fellow Mortals niet gefocust op de teksten, want ik ga ervan uit dat die van een prima niveau zijn. Mijn focus lag bij de muziek en de zang en ook hiermee wisten Francis Reader en Simon Dine me snel te overtuigen met verzorgde klanken en een mooie stem. 

Bij beluistering van Stella's Birth-day heb ik vooral associaties met muziek uit de jaren 80, al valt het niet mee om direct de juiste namen te vinden. Marc Almond is een naam die ik zeker moet noemen en dat heeft vooral te maken met de zang. Ook het latere werk van Talk Talk is het noemen waard en dat ligt dan weer vooral aan de muziek op het album. Heel trefzeker is het vergelijkingsmateriaal echter niet. 

Als ik de muziek op Stella's Birth-day moet omschrijven kom ik ergens tussen 80s pop en chamber pop uit. In welk hokje de muziek van Fellow Mortals terecht komt wisselt per track. Het album bevat een aantal rijk georkestreerde tracks die aansluiten bij de kaders van de chamber pop, maar als het geluid van het tweetal wat elektronischer is ingekleurd en voorzichtig dansbaar wordt, heb ik vooral associaties met 80s pop en vaak met wat zoetige 80s pop. 

Ik ken de band Trash Can Sinatras niet, maar Francis Reader is een prima zanger, die niet onderdoet voor de crooners uit de jaren 80 en 90. Ook in muzikaal opzicht ademt het eerste album van Fellow Mortals kwaliteit. Simon Dine heeft de veertien tracks op Stella's Birth-day voorzien van steeds weer net andere klanken, die vaak een totaal andere sfeer oproepen. 

Zonder de aanbeveling van AllMusic was ik dit album echt nooit tegengekomen en ondanks het feit dat het een album is dat zich deels buiten mijn comfort zone begeeft, zeker als het wat de zoete kant op gaat, ben ik blij met het ontdekken van dit album, dat in ieder geval anders klinkt dan de andere albums van het moment, en dat meer dan eens goed is voor aangename nostalgische gevoelens. Erwin Zijleman


21 april 2026

Review: Jessie Ware - Superbloom

Jessie Ware verruilde een paar jaar geleden de soulvolle pop van het moment voor een geluid vol invloeden uit de jaren 70 in het algemeen en de soul en disco in het bijzonder en dat geluid domineert ook weer op Superbloom
Het vorige album van de Britse muzikante Jessie Ware was goed voor een heerlijk feestje. Met That! Feels Good! sleepte Jessie Ware je de dansvloer op met een wat nostalgisch klinkende mix van soul, funk en vooral heel veel disco. Het is een geluid dat deels terugkeert op Superbloom, maar het nieuwe album klinkt wat elektronischer en Jessie Ware kiest ook wat vaker voor soul. Ze zingt zoals altijd fantastisch en stookt het vuurtje nog wat verder op met broeierige teksten. De volgende keer mag Jessie Ware van mij weer eens een totaal ander album maken, maar tot het zover is, is het feest met Superbloom, dat nog wat overtuigender klinkt dan zijn terecht zo bejubelde voorganger.



Devotion, het debuutalbum van de Britse muzikante Jessie Ware, verscheen in de zomer van 2012, maar ik ontdekte het album pas maanden later. Op basis van alle lovende woorden van de Britse muziekpers had ik te snel geconcludeerd dat Jessie Ware hitgevoelige maar niet per se interessante popmuziek met een vleugje soul a la Adele maakte. Devotion bleek echter een fantastisch album, waarop de Britse muzikante niet alleen indruk maakte als zangeres, maar bovendien allerlei invloeden combineerde in songs met een interessant maar ook origineel geluid. 

Ik vind Devotion nog steeds het beste album van Jessie Ware, maar ook haar andere albums zijn zeker interessant. Tough Love uit 2014 schoof flink op richting de dansvloer, maar was qua zang nog beter dan Devotion, waarna Glass House in 2017 juist weer bol stond van de invloeden en veelzijdige pop liet horen. What's Your Pleasure? uit 2020 is het enige album van Jessie Ware dat ik niet heb besproken op De Krenten uit de Pop, maar het album waarop Jessie Ware voor het eerst de liefde betuigde aan disco en soul uit het verleden ben ik later wel gaan waarderen. 

Jessie Ware koos op het in 2023 verschenen That! Feels Good! met nog wat meer overtuiging voor invloeden van de disco en soul uit de jaren 70 en funk en soul uit de jaren 80. De funky basloopjes, catchy gitaarakkoorden en stuwende blazers klonken fantastisch en ook vocaal maakte Jessie Ware weer makkelijk indruk met haar soepele en lekker soulvolle stem. Ik ben op zich niet gek op jaren 70 disco (destijds verafschuwde ik het genre zelfs als puber), maar That! Feels Good! van Jessie Ware kon ik maar moeilijk weerstaan, waardoor het album uiteindelijk zelfs mijn jaarlijstje haalde. 

De Britse muzikante heeft deze week haar zesde album Superbloom uitgebracht en op basis van haar eerdere albums zou je misschien verwachten dat de Britse muzikante weer eens een nieuwe weg in slaat. Aan de andere kant is het ook niet onlogisch om vast te houden aan het zo succesvolle geluid van That! Feels Good! en What's Your Pleasure?. 

Jessie Ware kiest op Superbloom voor het laatste, want ook op haar nieuwe album combineert ze disco, soul, funk en pop in songs die je de dansvloer op slepen, of je dat nu wilt of niet. Ik zeg min of meer, want Superbloom legt net wat andere accenten dan That! Feels Good! en hangt misschien net wat minder zwaar op invloeden uit de discomuziek uit de jaren 70. Ook invloeden uit de jaren 80 en 90 hebben hun weg gevonden naar het album, waardoor Superbloom ergens tussen That! Feels Good! en What's Your Pleasure? in zit, al zit er ook meer soul in de nieuwe songs van Jessie Ware. 

Van een stap terug is dan ook zeker geen sprake, want wat klinkt Superbloom fantastisch. Voor het album werd een flink gevuld blik producers opengetrokken en verder schoof een heel legioen muzikanten aan. De ritmesectie staat centraal op Superbloom en speelt echt fantastisch. Het geweldige bas- en drumwerk wordt vooral omringd met synths, waardoor Superbloom net wat anders klinkt dan het vorige album. 

Jessie Ware heeft zich ook dit keer omringd met fantastische achtergrondzangeressen, maar zingt ook zelf weer geweldig op Superbloom en behoort absoluut tot de beste zangeressen die het Verenigd Koninkrijk momenteel rijk is. Het levert een album op dat klinkt als een mixtape uit de jaren 70, 80 en 90, maar Superbloom klinkt niet alleen authentiek en nostalgisch maar ook fris. Het levert een heerlijk album op voor een feestje, maar ook wandelen in de lentezon is heerlijk met dit aanstekelijke album. Erwin Zijleman


Superbloom van Jessie Ware is verkrijgbaar via de Mania webshop: