12 juli 2024

Too good to be forgotten: Friko

Het maken van een lijstje met de beste albums van 2024 bewaar ik voor het einde van het jaar, dus Kacey, Taylor, Billie, Beth, Faye en Arooj komen later, maar halverwege het jaar vraag ik wel aandacht voor een aantal albums die ik hoog heb zitten, maar die wel wat weer aandacht hadden verdiend. Onder het mom 'too good to be forgotten' vandaag aandacht voor Where We've Been, Where We Go From Here van Friko.


Het Amerikaanse duo Friko levert met Where We've Been, Where We Go From Here een album af dat alle kanten op gaat, maar iedere kant die het tweetal uit Chicago op gaat levert iets moois en bijzonders op
Friko uit Chicago kan in de Verenigde Staten rekenen op zeer lovende recensies voor haar debuutalbum Where We've Been, Where We Go From Here. Die recensies zijn geen moment overdreven, want Niko Kapetan en Bailey Minzenberger laten een fris en veelzijdig geluid horen, dat direct vanaf de eerste noten opzien baart. Het duo uit Chicago kan uit de voeten met ingetogen en folky songs, maar kan de gitaren ook compleet laten ontsporen. Het zijn de twee uitersten van een geluid dat je steeds weer weet te verrassen. Where We've Been, Where We Go From Here rammelt, maar zit ook knap in elkaar en verbaast steeds weer met geweldige songs. Een grote belofte voor de toekomst al met al.

Lees de hele recensie en beluister het album hier: 

Too good to be forgotten: Itasca

Het maken van een lijstje met de beste albums van 2024 bewaar ik voor het einde van het jaar, dus Kacey, Taylor, Billie, Beth, Faye en Arooj komen later, maar halverwege het jaar vraag ik wel aandacht voor een aantal albums die ik hoog heb zitten, maar die wel wat weer aandacht hadden verdiend. Onder het mom 'too good to be forgotten' vandaag aandacht voor Imitation Of War van Itasca.


Kayla Cohen maakte als Itasca een paar jaar geleden indruk met het mooie Spring, maar overtreft dit album met het door bijzonder fraai en veelkleurig elektrisch gitaarspel gedomineerde Imitation Of War
Luister naar het nieuwe album van Itasca en je waant je in de jaren 60 en 70 en dan met name in de Laurel Canyon bij Los Angeles. Wanneer Kayla Cohen haar elektrische gitaar inzet en psychedelische akkoorden speelt verhuis je al snel naar het door psychedelica gedomineerde San Francisco van de late jaren 60. Itasca creëert met name door de inzet van de elektrische gitaar een bijzonder eigen geluid, waardoor Imitation Of War onmiddellijk opvalt in het aanbod van het moment. Het dromerige en wat zweverige karakter van het album wordt versterkt door de stem van Kayla Cohen, die al even mooi en aansprekend is, waarna de fantasierijke songs het album nog wat verder optillen. Prachtig.


Lees de hele recensie en beluister het album hier: