Ik dacht de klassiekers uit de jaren 70 zo langzamerhand wel te kennen, maar onlangs maakte ik voor het eerst kennis met Maggie Bell. De Schotse zangeres was in de jaren 70 redelijk succesvol, maar verdween al snel uit beeld. Haar eerste twee albums zijn wat mij betreft pareltjes, of misschien eerder ruwe diamanten. Het zijn albums die vooral indruk maken met de geweldige stem van Maggie Bell, die beschikt over een flinke dosis soul. Met name haar tweede album Suicide Sal uit 1975 vind ik ook in muzikaal opzicht interessant en kan wat mij betreft de vergelijking met een aantal inmiddels tot klassiekers uitgegroeide albums uit dezelfde periode makkelijk aan.
Toen mijn liefde voor de muziek in mijn tienerjaren begon te groeien, spelde ik de popencyclopedie van Oor, op zoek naar interessante muziek uit het verleden. Dat gaat tegenwoordig dankzij het internet en de streamingplatforms een stuk makkelijker, maar ik vind het nog altijd leuk om te speuren naar voor mij onbekende maar wel interessante albums uit de rijke geschiedenis van de popmuziek.
Onlangs kwam ik in een lijstje met vergeten albums uit de jaren 70 het album Queen of the Night van Maggie Bell tegen. Het album maakte me in ieder geval nieuwsgierig en ik kwam er al snel achter dat ze aan het eind van de jaren 60 en het begin van de jaren 70 deel uitmaakte van de Schotse band Stone The Crows. De band maakte tussen 1970 en 1972 vier wat mij betreft niet heel opvallende albums, waarna Maggie Bell koos voor een solocarrière.
Haar debuutalbum Queen of the Night was volgens mij redelijk succesvol en het is wat mij betreft een uitstekend album. Op het album maakt Maggie Bell muziek met invloeden uit de blues, soul en Southern rock. Dat klinkt in muzikaal opzicht bijzonder lekker, maar de meeste indruk maakt Maggie Bell met haar rauwe en soulvolle strot, die uit de speakers knalt en niet onderdoet voor de grote bluesy soulzangeressen van dat moment.
Maggie Bell maakte in de jaren 70 drie albums, trok zich terug uit de muziek en keerde overigens weer terug, zij het zonder heel veel succes. Fun fact is dat ze meer dan 20 jaar in Nederland heeft gewoond en hier vaak op de podia was te zien. Haar debuutalbum Queen of the Night is volgens velen haar beste album en het is in ieder geval het bekendste album van de Schotse zangeres.
Ik kwam na het ontdekken van Maggie Bell in eerste instantie ook niet verder dan het uitstekende album uit 1974, maar besloot om toch ook de rest van haar oeuvre te checken. Dat is voor het grootste deel inderdaad minder interessant dan Queen of the Night, maar ik raakte wel direct gecharmeerd van haar tweede album, het in 1975 verschenen Suicide Sal.
Het tweede album van Maggie Bell ligt in het verlengde van haar debuutalbum, maar ik vind het in muzikaal opzicht net wat origineler en ook de zang is op Suicide Sal nog net wat indrukwekkender. De eerste track die ik van het album hoorde, was Comin’ on Strong, en hierin valt het fantastische gitaarwerk op. Dat is ook niet zo gek, want niemand minder dan Led Zeppelin gitarist Jimmy Page is te horen in de track. Maggie Bell had in de jaren 70 de excentrieke Peter Grant als manager en dat was ook de manager van Led Zeppelin, waardoor de link met Jimmy Page snel was gelegd.
De Led Zeppelin gitarist is in minimaal twee tracks te horen, maar ook in de andere tracks vind ik het gitaarspel geweldig. Suicide Sal bevat de soulvolle bluesrock die ook is te horen op het debuutalbum van Maggie Bell, maar het album maakt ook uitstapjes naar andere genres. Meer dan vijftig jaar later klinkt het album hier en daar wat gedateerd, maar de stem van Maggie Bell komt nog altijd hard binnen.
De band speelt echt geweldig op Suicide Sal, maar de Schotse zangeres zingt met haar rauwe strot de pannen van het dak. Het doet me af en toe wel wat denken aan de muziek van Janis Joplin, maar ik vind zowel de muziek als de stem van Maggie Bell indrukwekkender. Ze is de tachtig inmiddels gepasseerd, maar schijnt nog steeds op het podium te staan. Ik hou het even bij haar eerste twee albums en die zijn echt heel goed. Erwin Zijleman
