Review: Morgan Myles - Laced

Morgan Myles is, zeker in Europa, nog niet heel bekend, maar met haar tweede album Laced heeft de muzikante uit Nashville een in kwalitatief opzicht hoogstaand album gemaakt met veel country, een vleugje pop en een geweldige stem
Het valt niet mee om bij te blijven in de Amerikaanse rootsmuziek van het moment, want wekelijks verschijnen stapels nieuwe albums. Albums in het genre vallen daarom makkelijk tussen wal en schip en er zitten albums tussen die echt veel te mooi zijn om direct weer vergeten te worden. Laced van Morgan Myles is absoluut zo’n album. Het is een album dat in muzikaal en productioneel opzicht staat als een huis en dat vol staat met songs die zich direct in het geheugen nestelen. Het zijn songs met veel Amerikaanse rootsmuziek en een beetje pop en het zijn songs die worden gedragen door de heerlijke stem van Morgan Myles, die met Laced echt een fantastisch album heeft gemaakt.

Ik heb de afgelopen jaren een stevig zwak ontwikkeld voor countrypop en ook in 2026 laat ik me vooralsnog makkelijk verleiden door albums in het genre. Morgen verschijnt het nieuwe album van Megan Moroney en dat is wat mij betreft een van de smaakmakers in het genre, maar gelukkig dient zich ook continu nieuw talent aan. 

Het is dringen binnen de countrypop van het moment, maar ik ben wel redelijk kieskeurig in het genre. Ik hoor graag wat meer country dan pop (minimaal een verhouding 60-40), heb een zwak voor lekker in het gehoor liggende maar ook interessante songs en heb verder een voorkeur voor de meer karakteristieke en vaak wat ruwere stemmen. Dat er in tekstueel opzicht met clichés wordt gestrooid, en dat is redelijk gangbaar in het genre, maakt me dan weer niet zoveel uit. 

Door deze criteria heb ik dit jaar al flink wat countrypop albums opzij gelegd, maar ik ben wel zeer gecharmeerd van Laced van Morgan Myles. Ik was haar naam nog niet eerder tegengekomen en omdat ik de ontwikkelingen binnen de countrypop redelijk goed volg ging ik uit van nieuw talent. Dat blijkt niet te kloppen, want Morgan Myles draait naar verluidt al een kleine twintig jaar mee en debuteerde in 2020 met het album Therapy. 

Het is een album dat werd geïnspireerd door een aantal heftige gebeurtenissen in het leven van Morgan Myles, die opgroeide in Williamsport, Pennsylvania, maar inmiddels Nashville, Tennessee als thuisbasis heeft. De Amerikaanse muzikante, die eerder de aandacht trok met haar deelname aan de Amerikaanse versie van The Voice, gebruikte muziek als therapie, wat de titel van haar debuutalbum verklaart. 

Ik heb Therapy in 2020 niet opgemerkt, maar met de kennis van nu zou ik Morgan Myles waarschijnlijk een grote belofte voor de toekomst hebben genoemd. Die belofte komt er uit op het deze week verschenen Laced, dat nog een stuk beter is dan het destijds in Europa nauwelijks opgemerkte debuutalbum. 

Laced heeft wat mij betreft alles dat een goed countrypop album moet hebben. Het is een album met flink meer country dan pop, een album met aansprekende songs en Morgan Myles beschikt ook nog eens over een fantastischee stem, die niet lijkt op het gros van de stemmen in het genre. Dat haar teksten ook nog eens ergens over gaan is goed voor bonuspunten. 

Laced is een album dat zich zeker niet beperkt tot de countrypop. Morgan Myles is niet vies van een wat steviger rockgeluid, maar voegt ook jazzy en andere accenten toe aan haar geluid. De competente muzikanten die haar begeleiden zetten een fraai geluid neer waarin de pop het echt verkiest van de country (en de rock) en dat klinkt geweldig, zeker als de gitaren het voortouw nemen. 

Het mooist aan Laced van Morgan Myles vind ik echter de stem van de Amerikaanse muzikante. Het is een stem die lekker ruw klinkt, maar ook voldoende emotie laat horen. Het is een behoorlijk krachtige stem, maar de Amerikaanse muzikante kan gelukkig ook doseren. 

Ze doet dit in zeer aansprekende songs, die makkelijk blijven hangen en die je bij eerste beluistering al jaren lijkt te kennen. Morgan Myles is zeker geen nieuwkomer en dat blijkt ook wel uit de uitstekende muzikanten en songwriters die ze om zich heen heeft verzameld, waaronder een aantal van naam en faam. De gloedvolle productie van de met een Grammy beloonde Ross Hogarth is de kers op de taart. Ik lees, zeker in Nederland, nog nauwelijksiets over Laced van Morgan Myles, maar dit is echt een uitstekend rootsalbum met veel rock en een subtiel randje pop. Erwin Zijleman

De muziek van Morgan Myles is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://morganmyles.bandcamp.com/album/laced.

Review: U2 - Days Of Ash - EP

De laatste keer dat U2 me wist te verrassen met goede muziek kan ik me nauwelijks herinneren, maar met de vandaag uit het niets verschenen EP Days Of Ash raakt de Ierse band wat mij betreft de juiste snaar
Het vandaag verschenen Days Of Ash bevat zes, of eigenlijk vijf, nieuwe songs van U2. Ik ga niet beweren dat de Ierse band in de buurt komt van haar allerbeste werk, want dat is niet zo, maar Days Of Ash is wat mij betreft het beste dat U2 in vele, vele jaren heeft gemaakt. De EP bevat voor mij vier prima songs en het zijn songs die zich uitspreken over het onrecht in de wereld van het moment. Alleen dat al levert bonuspunten op voor U2, maar voor het eerst in lange tijd heb ik weer eens met plezier naar nieuwe muziek van U2 geluisterd. Respect dus.

Ik ben al een jaar of vijfentwintig of zelfs nog tien jaar langer niet meer geïnteresseerd in nieuwe muziek van U2. De Ierse band maakte vooral met Boy, War, The Unforgettable Fire, The Joshua Tree en Achtung Baby albums die ik hoog heb zitten of zelfs reken tot mijn 100 favoriete albums aller tijden, maar zeker de album die de Ierse band de afgelopen 25 jaar maakte konden mij totaal niet boeien. 

Slappe en ongeïnspireerde albums die wat mij betreft niet eens in de buurt kwamen van de grauwe middelmaat. Ik had er niet op gerekend dat dit nog ooit zou veranderen, maar vandaag is uit het niets een nieuwe EP van de band verschenen met zes nieuwe songs en het bevalt me eigenlijk wel.

Days Of Ash is een EP met een aantal politiek getinte songs. U2 spreekt zich met veel vuur uit over oorlogsmisdadigers als Putin en Netanyahu en ook de malloot die momenteel zetelt in het Witte Huis krijgt een verdiende veeg uit de pan voor het ondermijnen van de democratie en het schenden van mensenrechten. 

Ik werd in het verleden wel eens moe van wereldverbeteraar met Messias-neigingen Bono, maar op het moment is wat politiek activisme in de muziek wel op zijn plaats. In tekstueel opzicht is het nieuwe werk van U2 dan ook dik in orde, maar toch wel enigszins tot mijn verbazing is Days Of Ash ook in muzikaal opzicht helemaal niet zo slecht. 

Daarmee doe ik de Ierse band zelfs nog wat tekort, want eerlijk gezegd vind ik minstens een aantal van de nieuwe songs van U2 best te pruimen. Dat geldt zeker voor opener American Obituary dat qua ruwe energie wel wat doet denken aan de band in haar jonge jaren en dat ook in muzikaal opzicht lekker stevig klinkt. Het heeft een beetje een Achtung Baby vibe en daar is niets mis mee. 

The Tears Of Things is juist verrassend ingetogen, maar wederom weet U2 te overtuigen, zeker wanneer de akoestische gitaren worden vervangen door fantasierijk gitaarspel van The Edge en gloedvolle vocalen van Bono. Songs Of The Future is weer wat minder opvallend, maar wel lekker aanstekelijk, met wederom een prima rol voor The Edge, die de tweede helft van de track optilt. 

Wildpeach is meer een intermezzo met gesproken woord, maar met One Life At A Time pakt de Ierse band de goede vorm weer op met een song die past bij het album dat U2 helemaal aan het begin van dit millennium maakte. Afsluiter Yours Eternally met onder andere Ed Sheeran hoeft van mij dan weer niet, al is wederom het gitaarwerk van The Edge dik in orde. 

Met vier prima songs laat U2 wat mij betreft wel horen dat er nog leven in de band zit en het was een tijd geleden dat ik dat op de plaat gehoord had. Veel te veel muzikanten houden zich op het moment stil en spreken zich niet uit tegen de groep heren op leeftijd die democratieën ondermijnen en verantwoordelijk zijn voor talloze onschuldige doden. U2 spreekt zich gelukkig wel uit en doet het met haar beste muziek in jaren. Ik vind Days Of Ash een groot deel van de tijd een flinke verrassing. Erwin Zijleman