10 mei 2026

Review: Abigail Lapell - Shadow Child

Abigail Lapell was zwanger toen ze haar album over het moederschap maakte en Shadow Child is een mooi en intiem folkalbum geworden, waarop de prachtige stem van de Canadese muzikante wederom de hoofdrol opeist
Ik was vier jaar geleden zeer gecharmeerd van de muziek van de Canadese singer-songwriter Abigail Lapell. Stolen Time had in muzikaal opzicht veel te bieden, maar de meeste indruk maakte de stem van Abigail Lapell. Die stem schittert ook weer op het deze week verschenen Shadow Child. De stem van de muzikante uit Toronto doet wel wat denken aan de zo karakteristieke stem van Natalie Merchant, maar Abigail Lapell heeft ook een eigen geluid. Shadow Child is een vrij ingetogen en grotendeels akoestisch album en dat past goed bij de zang. Het is ook een persoonlijk album, wat de songs van Abigail Lapell nog wat extra lading geeft. Prachtig album weer.



De Canadese singer-songwriter Abigail Lapell haalde in 2022 de top 20 van mijn jaarlijstje met het prachtige album Stolen Time. Het was mijn eerste kennismaking met haar muziek, maar het bleek al het vierde album van de muzikante uit Toronto, die in eigen land destijds al de nodige muziekprijzen in de wacht had gesleept. 

Stolen Time is nog altijd een wonderschoon folkalbum, dat zowel indruk maakt met de afwisselend rijke of spaarzame maar altijd sfeervolle instrumentatie als met de prachtige stem van Abigail Lapell. Het is een stem die op Stolen Time meer dan eens aan die van Natalie Merchant doet denken en dat is een van mijn favoriete zangeressen aller tijden. Geen wonder dus dat ik Stolen Time in 2022 onmiddellijk omarmde en nog altijd koester. 

Stolen Time werd in 2023 gevolgd door het mini-album Lullabies met acht slaapliedjes in verschillende talen, maar met het in 2024 uitgebrachte Anniversary verscheen de echte opvolger van Stolen Time. Op het in een oude kerk opgenomen Anniversary werkte Abigail Lapell samen met Tony Dekker van de Canadese band Great Lake Swimmers. 

Vergeleken met Stolen Time klinkt Anniversary voller, maar ook wat ruwer. Op het album verwerkt de Canadese muzikante hier en daar invloeden uit de psychedelica, maar het album bevat ook een aantal folksongs die dichter bij de songs op Stolen Time liggen. Luister naar een track als Footsteps en je denkt ook dit keer bijna zeker te weten dat je met Natalie Merchant te maken te hebben. 

Associaties met de stem van Natalie Merchant heb ik ook weer bij beluistering van het deze week verschenen Shadow Child. Abigail Lapell zal zelf waarschijnlijk wel eens moe worden van de voortdurende vergelijking met de voormalige 10,000 Maniacs zangeres, maar veel zangeressen zouden tekenen voor een stem als die van Abigail Lapell. Ik vind de zang op Shadow Child vanaf de eerste noten prachtig en ook dit keer houdt de Canadese muzikante mijn aandacht makkelijk een album lang vast met haar stem. 

Shadow Child schuift in muzikaal opzicht weer wat meer op in de richting van Stolen Time. Ook op haar nieuwe album maakt de muzikante vooral folksongs en het zijn songs die afwisselend net wat voller of juist meer ingetogen zijn ingekleurd. Akoestische klanken domineren op het album en dat zijn wat mij betreft klanken waarbij de stem van de muzikante uit Toronto het best tot zijn recht komt. 

Shadow Child is een emotioneel album over het moederschap, dat voor Abigail Lapell niet vanzelf kwam. Ze maakte het album tijdens haar zwangerschap en nodigde een aantal collega muzikanten en moeders uit in de studio op Vancouver Island, onder wie Frazey Ford, Pharis Romero en Jill Barber, terwijl de mij onbekende Colin Stewart tekende voor de productie. 

Het levert een album op vol ruwe emotie, prachtige vocalen, warme akoestische klanken en persoonlijke songs. Anniversary vond ik uiteindelijk toch een stuk minder indrukwekkend dan Stolen Time, maar Shadow Child kan zich wat mij betreft meten met het album dat met zoveel overtuiging mijn jaarlijstje haalde. Het nieuwe album van Abigail Lapell kan zich niet alleen meten met haar vroegere werk, maar ook met de andere topalbums die de laatste tijd in dit genre zijn verschenen. Erwin Zijleman

De muziek van Abigail Lapell is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Canadese muzikante: https://abigaillapell.bandcamp.com/album/shadow-child.


Shadow Child van Abigail Lapell is verkrijgbaar via de Mania webshop:



09 mei 2026

Review: Aldous Harding - Train on the Island

De Nieuw-Zeelandse muzikante Aldous Harding levert met Train on the Island een ingetogen en warm klinkend album af, maar het is ook een album vol muzikale diepgang, met de fascinerende stem van Aldous Harding als kers op de taart
Train on the Island is alweer het vijfde album van de Nieuw-Zeelandse maar tegenwoordig in Wales woonachtige muzikante Aldous Harding, die bouwt aan een fascinerend oeuvre. Ze begon ooit als folkie met een voorliefde voor psychedelische folk uit de jaren 60, maar is inmiddels uitgegroeid tot een veelzijdige muzikante die zich ook ver buiten de folk beweegt. Train on the Island is subtiel maar prachtig ingekleurd en zeer vakkundig geproduceerd, maar het zijn de bijzondere en veelzijdige stem van Aldous Harding en haar eigenzinnige songs die van Train on the Island zo’n knap album maken. De Nieuw-Zeelandse muzikante heeft een uniek eigen geluid, dat opnieuw is voorzien van nog wat extra glans.



Time flies. Het is alweer bijna twaalf jaar geleden dat de overigens geweldige nieuwsbrief van de Nieuw-Zeelandse muziekwinkel Flying Out Records opvallend hoog opgaf over het titelloze debuutalbum van Aldous Harding. Het album was destijds niet op de streamingplatforms te vinden, maar toen ik het album eenmaal in handen had, was ik direct verkocht. 

Als ik nu luister naar het debuutalbum van de Nieuw-Zeelandse muzikante hoor ik vooral muziek die herinnert aan de psychedelische folkies uit de jaren 60, al kan de muziek van Aldous Harding ook zomaar een eigentijdse twist krijgen. We zijn inmiddels twaalf jaar verder en Aldous Harding is al lang niet meer de folkie die zich vooral liet inspireren door illustere voorgangers als Linda Perhacs, Karen Dalton en Judee Sill. 

Met haar volgende albums, Party (2017), Designer (2019) en Warm Chris (2022) ontwikkelde ze zich tot een bijzonder eigenzinnige maar ook zeer interessante muzikante. Aldous Harding werkt sinds haar tweede album met de vooral van PJ Harvey bekende Britse producer John Parish en die nam ook de productie van het deze week verschenen Train on the Island voor zijn rekening. 

Met name op Warm Chris uit 2022 schoot de muziek van Aldous Harding meerdere kanten op en begon het label folk, dat misschien wel terecht op haar eerdere albums was geplakt, wat te knellen. Train on the Island is wat mij betreft nog wat minder een folkalbum dan het vorige album. 

Bij beluistering van het nieuwe album van Aldous Harding vallen meerdere dingen op. Het eerste dat opvalt is wat mij betreft de productie van John Parish. De Britse producer heeft het album voorzien van een zeer gevarieerd en eigenzinnig geluid. De meeste songs op Train on the Island zijn behoorlijk ingetogen, maar het ingehouden en relatief sobere geluid op het album zit vol fraaie details. 

Er duiken, naast de piano die vaak centraal staat, steeds weer andere instrumenten op, waardoor het nieuwe album van Aldous Harding haar meest veelzijdige album tot dusver is. Het is misschien geen folkalbum, maar invloeden uit de folk spelen wel degelijk een rol op het album, dat ook in het hokje indie past. 

Het veelzijdige karakter van Train on the Island wordt versterkt door de wijze waarop Aldous Harding haar stem gebruikt. De Nieuw-Zeelandse muzikante laat al vanaf haar debuutalbum horen dat ze over een bijzondere stem beschikt, maar op Train on the Island kan haar stem meerdere kanten op. 

Ik hou er wel van als Aldous Harding ingetogen en wat introverte muziek maakt, maar ook de wat expressievere en extraverte zang maakt indruk. Ik kon me bij beluistering van haar debuutalbum nog wel voorstellen dat niet iedereen gecharmeerd zou zijn van de stem van Aldous Harding, maar op haar nieuwe album zingt ze echt prachtig. 

Naast John Parish speelt ook multi-instrumentalist Huw Evans, beter bekend als de muzikant H Hawkline, een voorname rol, maar ook de muzikanten die verantwoordelijk zijn voor de pedal steel en de harp leveren vakwerk af en tekenen voor subtiele maar zeer trefzekere accenten. 

Train on the Island is een album dat je op meerdere manieren kunt beluisteren. Het is, toch wel enigszins tot mijn verbazing, een album dat bijzonder aangenaam klinkt op de achtergrond, maar beluister het album met de koptelefoon en je hoort de gelaagdheid in de muziek van Aldous Harding en de rijkdom van zowel de muziek als de zang op het album. Het is een bijzondere reis die de Nieuw-Zeelandse muzikante de afgelopen twaalf jaar heeft afgelegd en het is een weg die maar blijft imponeren. Erwin Zijleman

De muziek van Aldous Harding is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Nieuw-Zeelandse muzikante: https://aldousharding.bandcamp.com/album/train-on-the-island.


Train on the Island van Aldous Harding is verkrijgbaar via de Mania webshop: