Review: Julianna Barwick & Mary Lattimore - Tragic Magic

De Amerikaanse muzikanten Julianna Barwick en Mary Lattimore streken neer in Parijs en maakten daar met elektronica en harpen uit een ver of zelfs heel ver verleden een even rustgevend als betoverend album
Een album waarop vooral klanken van de harp zijn te horen, aangevuld met wat analoge synths en lagen engelachtige vocalen kunnen normaal gesproken niet direct op mijn sympathie rekenen, maar ik was direct onder de indruk van Tragic Magic van Julianna Barwick en Mary Lattimore. Het is een album waarop in muzikaal opzicht van alles gebeurd, maar toch zorgen de bijzondere klanken op het album voor totale ontspanning. Het is een album dat zich niet heel makkelijk laat classificeren en dat ver weg blijft van standaard popsongs, maar op een of andere manier klinkt het toch verrassend toegankelijk en is Tragic Magic keer op keer goed voor een fascinerende luistertrip.

Julianna Barwick en Mary Lattimore zijn twee Amerikaanse muzikanten die al heel wat jaren aan de weg timmeren en in het verleden ook al meerdere keren samenwerkten. Tot een gezamenlijk album kwam het tot dit jaar nog niet, maar deze week verscheen Tragic Magic. Op basis van de omschrijvingen van het album leek het me niet direct een album voor mij, maar de eerste recensies van het album waren zo positief dat ik toch ben gaan luisteren. 

Tragic Magic van Julianna Barwick en Mary Lattimore is inderdaad redelijk ver verwijderd van de albums waar ik normaal gesproken naar luister en zeker van albums die ik normaal gesproken goed vind, maar het album heeft wat, waardoor ik na eerste aarzelingen toch viel voor Tragic Magic. 

Julianna Barwick en Mary Lattimore gingen voor het opnemen van hun eerste gezamenlijke album naar Parijs en streken uiteindelijk neer in de Philharmonie de Paris, waar ze konden beschikken over de unieke verzameling instrumenten uit het Musée de la Musique’s uit de Franse hoofdstad. Zo kreeg Mary Lattimore de beschikking over een aantal harpen uit de 18e en 19e eeuw, terwijl Julianna Barwick zich omringde met elektronica uit de 20e eeuw en met name met analoge synths uit de jaren 70 en 80. 

Het levert een album op dat totaal anders klinkt dan andere albums die ik de laatste tijd, of gedurende een hele lange tijd, heb beluisterd. Bij de harp denk ik vooral aan de Zwitserse muzikant Andreas Vollenweider, die in de jaren 80 even heel populair was, maar het harpspel van Mary Lattimore klinkt anders. Julianna Barwick ken ik vooral van atmosferische elektronische klankentapijten en die zijn ook te horen op Tragic Magic. Ze combineert deze klankentapijten met lagen vocalen die ook vooral als instrument worden ingezet. 

De muziek van de twee muzikanten uit Los Angeles, die hun thuisbasis tijdelijk achter zich lieten toen de stad werd geteisterd door alles verwoestende branden, wordt hier en daar voorzien van het etiket avant-garde, maar dat past niet echt. De muziek van de twee is inderdaad niet alledaags, maar ik vind Tragic Magic een stuk toegankelijker en aangenamer dan het gemiddelde avant-garde album. 

Julianna Barwick en Mary Lattimore maken misschien geen popsongs met een kop en een staart, maar de lange tracks op het album zijn bijzonder mooi en aangenaam. Ik hoor wel wat invloeden uit de ambient en de new age, al gebeurt er in muzikaal opzicht meer dan gebruikelijk in deze genres. 

Het harpspel van Mary Lattimore staat centraal op Tragic Magic en voorziet het album van een wat sprookjesachtig en ook opvallend rustgevend karakter. Dat betekent zeker niet dat de harpen van de Amerikaanse muzikante maar wat voortkabbelen, want het vaak wat repeterende spel is bijzonder knap. Julianna Barwick treedt vooral op de voorgrond met lagen van haar vocalen en voegt afwisselen dunne en wat dikkere lagen elektronica toe. 

De vijf eigen tracks op het album worden aangevuld met een track van Brian Eno en een van Vangelis en alles is fraai geproduceerd door Trevor Spencer, die eerder werkte met Beach House. Ik raak normaal gesproken snel verveeld bij het beluisteren van het soort muziek dat Mary Lattimore en Julianna Barwick maken, maar op een of andere manier wist Tragic Magic me direct te overtuigen en verlang ik sindsdien met enige regelmaat terug naar het bijzondere muzikale universum van de twee, dat alleen maar interessanter wordt. Erwin Zijleman

De muziek van Julianna Barwick en Mary Lattimore is ook verkrijgbaar via bandcamp: https://juliannabarwick.bandcamp.com/album/tragic-magic.

Tragic Magic van Julianna Barwick en Mary Lattimore is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Lucy Mellenfield - Tell The Water, She Will Listen

De Britse muzikante Lucy Mellenfield is pas 24 jaar oud, maar heeft met Tell The Water, She Will Listen een buitengewoon knap en interessant album afgeleverd, dat klinkt als een album van een gelouterde muzikante
De naam van Lucy Mellenfield was nieuw voor mij, maar het is een naam die ik niet meer ga vergeten. Het debuutalbum van de muzikante uit Birmingham is immers een razend knap album. Lucy Mellenfield komt van het conservatorium en dat hoor je, want alles op Tell The Water, She Will Listen ademt muzikaliteit. Ook de zang van de jonge Britse muzikante is hoogstaand en hetzelfde geldt voor haar songs. Alles is ook nog eens bijzonder mooi geproduceerd door Chris Hyson van Snowpoet, waardoor je bij beluistering van het debuutalbum van Lucy Mellenfield 75 minuten lang op het puntje van je stoel zit. Wat een debuut!

Tussen de nieuwe albums van deze week kwam ik een album van Lucy Mellenfield tegen. Het is een naam die ik nog niet eerder had gezien en dat is ook niet zo gek, want Tell The Water, She Will Listen is het debuutalbum van de muzikante uit het Britse Birmingham. In het Verenigd Koninkrijk is Lucy Mellenfield inmiddels wat bekender, want de op het conservatorium van Birmingham geschoolde muzikante geldt daar als een van de grote beloften van de folk en de jazz. 

Grote kans dus dat de naam van Lucy Mellenfield dit jaar flink gaat rondzingen en dat verdient ze ook, want Tell The Water, She Will Listen is een opmerkelijk debuutalbum. Het is om te beginnen een zeer ambitieus debuutalbum met ruim 75 minuten muziek. Het is bovendien een debuutalbum waar de muzikaliteit en de creativiteit van af spatten. 

Lucy Mellenfield speelt zelf piano en keyboards en beschikt over een geschoolde stem, die ook nog eens mooi en warm klinkt. De Britse muzikante laat zich op haar debuutalbum begeleiden door een aantal uitstekende muzikanten, die onder andere bas, drums en blazers toevoegen aan het bijzondere geluid op Tell The Water, She Will Listen. 

Een van deze muzikanten is Chris Hyson en hij produceerde het album ook. Chris Hyson is de helft van het bijzondere duo Snowpoet, dat de afgelopen jaren een aantal hoogstaande albums heeft gemaakt. De muziek van Lucy Mellenfield is minstens net zo hoogstaand. 

Het is muziek die invloeden uit de folk en de jazz bevat, maar ik zou Tell The Water, She Will Listen zelf geen folkalbum noemen en ook geen jazzalbum. Net als de muziek die producer Chris Hyson maakt met zijn band Snowpoet, is ook de muziek van Lucy Mellenfield muziek die zich niet zomaar een etiket laat opplakken. 

Het is muziek die niet alleen invloeden uit de folk en de jazz bevat, maar ook invloeden uit de pop en de klassieke muziek. Het is muziek die uitnodigt tot aandachtig luisteren en vraagt het oordelen even uit te stellen. Bij eerste beluistering vond ik de zang van de Britse muzikante wat plechtig klinken, maar na een paar keer horen vond ik de stem van Lucy Mellenfield alleen maar heel mooi. 

Je hoort direct bij eerste beluistering van Tell The Water, She Will Listen dat er geweldige muzikanten op het album te horen zijn, maar het zijn ook muzikanten die met veel passie spelen. Zeker de bijdragen van de blazers knallen af en toe uit de speakers, maar ook als de muzikanten op het album redelijk ingehouden spelen, word je keer op keer betoverd door prachtige klanken. 

De songs van Lucy Mellenfield klinken af en toe als Britse folksongs uit een ver verleden, maar het kan bij de muzikante uit Birmingham meerdere kanten op. Tell The Water, She Will Listen is een debuutalbum, maar klinkt als het album van een gelouterde muzikante, die het recht op volledige artistieke vrijheid inmiddels heeft verkregen. Dat recht benut Lucy Mellenfield 75 minuten lang en dat doet ze op indrukwekkende wijze. 

Ondanks het feit dat de songs van de Britse muzikante behoorlijk diep graven en zowel de muziek als de zang op het album verre van alledaags zijn, weet Tell The Water, She Will Listen de aandacht moeiteloos 75 minuten lang vast te houden. Soms doet het me denken aan Kate Bush, maar een paar noten later weer helemaal niet. Tell The Water, She Will Listen is samenvattend een fascinerend album van een enorm talent. Ga dat horen! Erwin Zijleman

De muziek van Lucy Mellenfield is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://lucymellenfield.bandcamp.com/album/tell-the-water-she-will-listen.