21 juli 2026

Review: Hannah Grace - Bigger Picture (Deluxe)

De Britse muzikante Hannah Grace bracht vorig jaar met Bigger Picture een uitstekend maar helaas nauwelijks opgemerkt album uit dat deze zomer terecht een nieuwe kans krijgt met een aantal extra tracks
Ik kwam Bigger Picture van Hannah Grace bij toeval op het spoor, maar ik heb wel iets met dit album. De muzikante uit Wales is om te beginnen een uitstekende zangeres, maar Bigger Picture heeft meer te bieden. De persoonlijke songs van Hannah Grace bevatten onmiskenbaar invloeden uit de folk, maar er is ook een aangenaam vleugje pop toegevoegd aan de songs op Bigger Picture. Het zijn songs die makkelijk blijven hangen, maar het zijn ook songs vol gevoel. Hannah Grace kan met een beetje geluk in de voetsporen van een aantal inmiddels succesvolle Britse collega’s treden, maar dan moet Bigger Picture wel een keer worden opgepikt. Wat mij betreft verdient het album dit.



Afgelopen voorjaar verscheen Bigger Picture (Deluxe) van Hannah Grace. Het is een reissue van het bijna een jaar geleden verschenen Bigger Picture, dat het tweede album is van de muzikante uit Wales, die in 2020 debuteerde met het album Remedy. Het zou me allemaal zijn ontgaan als Spotify me de reissue van Bigger Picture niet had getipt, want Hannah Grace trekt vooralsnog slechts in beperkte mate aandacht met haar muziek. 

Ik neem de tips van de streamingplatforms tegenwoordig wel iets serieuzer dan in het verleden en dat heeft me de laatste tijd al een aantal interessante tips opgeleverd. Bigger Picture (Deluxe) is wat mij betreft een hele interessante tip, want Hannah Grace heeft een geweldig popalbum gemaakt dat veel meer aandacht verdient dan het album tot dusver heeft gekregen. 

Dat Hannah Grace absoluut wat kan hoor je direct in de openingstrack Glorious World, die mij direct de juiste snaar raakte. Het is niet alleen een memorabele popsong, maar ook een popsong die een groot publiek moet kunnen aanspreken. Het is echter vooral een popsong die laat horen dat Hannah Grace een uitstekende zangeres is. 

De openingstrack van Bigger Picture is voor mij misschien net wat aan de pompeuze kant, maar de muzikante uit Wales laat in de tweede track horen dat ze ook meer ingetogen kan zingen. In de wat meer ingetogen songs vind ik de stem van Hannah Grace nog net wat mooier, al zijn ook haar uithalen niet te versmaden. 

De meeste songs op Bigger Picture passen wat mij betreft in het hokje folkpop. De over het algemeen zeer persoonlijke songs op het album zijn in de basis ingetogen folksongs, maar ze zijn in de meeste gevallen voorzien van een fraai laagje pop, al bevat het album ook een aantal wat soberder klinkende songs. 

Hannah Grace is Brits, maar ik vind haar album niet echt Brits klinken. Dat klopt ook wel want het album werd grotendeels opgenomen in Nashville, Tennessee, met muzikant en producer Christian Harger achter de knoppen. Het is een naam die ik nog niet eerder ben tegengekomen, maar ik vind de productie van Bigger Picture zeer smaakvol en zeker geen typische Nashville productie. 

Het is zoals gezegd een productie met een randje pop, maar ook de wat meer naar folk neigende songs op het album klinken authentiek en dat geldt ook voor de songs waar een randje soul aan is toegevoegd. Het geluid van Hannah Grace op Bigger Picture is rijkelijk versierd met hier en daar flink wat strijkers en vooral warme klanken, maar het geluid staat altijd in dienst van haar stem, die in tegenstelling tot de muziek thuis in Wales werd opgenomen. 

Hannah Grace werd de afgelopen jaren op sleeptouw genomen door Gabrielle Aplin, maar afgaande op het beperkte aantal recensies van Bigger Picture is ze ook in eigen land nog altijd behoorlijk onbekend. De reissue van Bigger Picture met een aantal extra tracks heeft daar vooralsnog niets aan veranderd, maar als ik luister naar het album hoor ik een zangeres die beschikt over de potentie om een groot publiek aan te spreken. Daar is op de eerste plaats wat geluk voor nodig, maar ook het maken van een goed album helpt. Dat goede album heeft Hannah Grace vorig jaar gemaakt met Bigger Picture, dat deze zomer absoluut een tweede kans verdient. Ik ben in ieder geval om. Erwin Zijleman

De muziek van Hannah Grace is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de muzikante uit Wales: https://hangracemusic.bandcamp.com/album/bigger-picture.



20 juli 2026

Review: Luluc - Sweet Thief

Sweet Thief is alweer het zesde album van het Australische duo Luluc en het is net als de vorige vijf albums van Zoë Randell en Steve Hassett een album dat nog veel mooier wordt wanneer je het wat vaker hebt gehoord
Er zijn albums waar ik vooral onrustig van word, maar er zijn ook albums die goed zijn voor totale ontspanning. Sweet Thief van Luluc valt absoluut in de laatste categorie. De folky songs van het Australische duo waren altijd al ontspannen en ingetogen, maar op het in Australië opgenomen Sweet Thief doen Zoë Randell en Steve Hassett er nog een schepje bovenop. Luluc laat je met haar nieuwe album makkelijk wegdromen, maar als je de tijd neemt om te luisteren, wordt het zesde album van het tweetal alleen maar mooier. Ook Sweet Thief is weer een tijdloos klinkend album, maar het is er ook een die betovert en benevelt zoals alleen de muziek van Luluc dit inmiddels al meer dan vijftien jaar kan.



Van de vorige vijf albums van het Australische duo Luluc heb ik er drie besproken op De Krenten uit de Pop, maar ook de twee albums die ik niet heb besproken heb ik hoog zitten. Vorige week verscheen het zesde album van Zoë Randell en Steve Hassett en ook Sweet Thief is weer een prachtig album van het tweetal. 

Het gekke met de muziek van Luluc is dat ik bij eerste beluistering nooit heel erg onder de indruk ben. Ook mijn eerste kennismaking met Sweet Thief was op zich positief, maar ik werd niet direct van mijn sokken geblazen. Het overkwam me ook met de vorige albums van het duo, waardoor ik het nieuwe album even liet liggen om vervolgens alsnog voor de bijl te gaan voor Sweet Thief. 

Dat de muziek van Luluc op mij niet meteen een onuitwisbare indruk maakt heeft deels te maken met de tijdloze muziek van Zoë Randell en Steve Hassett, want ook Sweet Thief is weer een album dat ook decennia oud zou kunnen zijn en bovendien een album dat je bij eerste beluistering al jaren lijkt te kennen. Daarnaast maakt Luluc muziek die zich niet heel stevig opdringt. 

De songs van Zoë Randell en Steve Hassett zijn vooral ingetogen, moeten het niet hebben van aanstekelijke refreinen of muzikaal vuurwerk en hebben over het algemeen een laag tempo. Ook de zang van Zoë Randell en Steve Hassett eist niet direct de aandacht op, waardoor ook Sweet Thief in eerste instantie weer aangenaam voortkabbelt maar je niet direct in vuur en vlam zet. 

Dat doet het zesde album van Luluc uiteindelijk wel, want ook het zesde album van het duo uit Melbourne, dat overigens de afgelopen tien jaar vooral Brooklyn, New York, als thuisbasis had, is weer een pareltje. De muziek van Luluc is ook op Sweet Thief weer te beschrijven als folk en het is folk van het tijdloze soort. 

De songs van Luluc zijn ook dit keer laidback of zelfs dromerig en het zijn songs die in de basis genoeg hebben aan een akoestische gitaar en de stem van Zoë Randell. Het zijn songs die uitnodigen tot dagdromen of luieren, maar het zijn ook songs die mooier worden wanneer je er met volledige aandacht naar luistert. 

De muziek op Sweet Thief is zoals gezegd ingetogen en redelijk sober, maar de akoestische gitaar krijgt op de achtergrond vaak gezelschap van allerlei subtiele versiersels, die het geluid van het duo flink optillen. Het geldt ook voor de zang van Zoë Randell, die niet alleen fraai wordt bijgestaan door Steve Hassett, maar die ook veel mooier klinkt wanneer je er goed naar luistert. Het heeft af en toe wat van Margo Timmins van Cowboy Junkies, maar die vergelijking gaat slechts een deel van de tijd op. 

Wat Sweet Thief nog wat interessanter maakt is het ontspannen karakter van de songs op het album. Zoë Randell en Steve Hassett schreven de songs op het nieuwe album in Brooklyn, maar vertrokken op de dag dat Trump werd geïnaugureerd als president naar Australië en bleven daar een jaar. Dat hoor je, want je merkt dat Luluc de tijd heeft genomen voor het nieuwe album en tijdens de opnames ver verwijderd was van de dynamiek en hectiek van The Big Apple. 

Sweet Thief heeft geregeld een Amerikaanse westkust sfeer, maar heeft zich ook laten beïnvloeden door de eindeloze ruimte in het moederland van Zoë Randell en Steve Hassett. Ik moest het ook dit keer even laten landen, maar wat vind ik Sweet Thief van Luluc inmiddels een geweldig album. Erwin Zijleman

De muziek van Luluc is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Australische duo: https://luluc.bandcamp.com/album/sweet-thief.