Review: Kacey Musgraves - Middle of Nowhere

Kacey Musgraves keert, relatief snel na het succesvolle Deeper Well, terug met Middle of Nowhere, waarop ze de countrymuziek weer wat steviger omarmt, maar ook het unieke Kacey Musgraves geluid niet is vergeten
Ik hou er wel van wanneer de honingzoete stem van Kacey Musgraves wordt omringd door melancholische klanken van de pedal steel en de lap steel en dat is een combinatie die vaak is te horen op Middle of Nowhere, waarop Kacey Musgraves zich weer wat meer laat beïnvloeden door countrymuziek. Invloeden uit de wat traditioneler klinkende Amerikaanse of Texaanse rootsmuziek spelen zeker een rol op het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante, maar Middle of Nowhere is ook nog altijd een popalbum zoals alleen Kacey Musgraves ze kan maken. Het album klinkt in muzikaal en productioneel opzicht prachtig, maar natuurlijk is er ook dit keer die unieke stem, die alles wat wordt aangeraakt in goud verandert.

Wanneer we de drie albums die ze maakte als tiener en het, overigens prima, kerstalbum uit 2016 niet meetellen, is het deze week verschenen Middle of Nowhere het zesde album van de Amerikaanse muzikante Kacey Musgraves. Van de vorige vijf koester ik er vier, want met het breakup-album star-crossed heb ik nog altijd een lastige relatie, al vind ik het album inmiddels wel beter dan bij de release in 2021. 

Met name Pageant Material uit 2015, Golden Hour uit 2018 en Deeper Well uit 2024 reken ik tot mijn favoriete albums aller tijden. Niet zo gek dus dat ik sinds de aankondiging van Middle of Nowhere met torenhoge verwachtingen heb uitgekeken naar het nieuwe album van Kacey Musgraves. Gisteren is het album verschenen en sindsdien heb ik naar niets anders meer geluisterd. 

Middle of Nowhere werd de afgelopen weken aangekondigd als het countryalbum van Kacey Musgraves. Die aankondigingen zaten er niet ver naast, want zeker vergeleken met Golden Hour, star-crossed en Deeper Well, hebben invloeden uit de country flink aan terrein gewonnen op Middle of Nowhere. Kacey Musgraves keert op haar nieuwe album deels terug naar het geluid van Same Trailer Different Park en Pageant Material, waarop invloeden uit de country overigens een net wat andere rol spelen dan op Middle of Nowhere. 

Ook op haar nieuwe album is Kacey Musgraves weer trouw aan producers Daniel Tashian en Ian Fitchuk en ook een aantal vertrouwde songwriters keren terug op Middle of Nowhere. Wat verder opvalt bij het bestuderen van de credits is het grote aantal gastvocalisten, want Gregory Alan Isakov, Billy Strings, Miranda Lambert en Willie Nelson duiken op voor duetten of achtergrondzang. 

Invloeden uit de country en met name de country uit het verleden hebben aan terrein gewonnen op het nieuwe album van Kacey Musgraves en dat geldt ook voor andere invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek waarmee ze opgroeide in het piepkleine Golden in Texas, waaronder zydeco, maar ook de pop is zeker niet vergeten op Middle of Nowhere, zonder dat Middle of Nowhere maar een moment klinkt als de countrypopalbums van het moment.

Vergeleken met haar vorige albums zijn de lap steel, de pedal steel en de banjo weer wat vaker te horen, wat de country-vibe in de muziek versterkt. Kacey Musgraves maakt deels countrypop die past in het heden, maar het album heeft ook met grote regelmaat een tijdloze en zorgeloze jaren 70 sfeer. Die komt ook terug in de teksten, waarin de country clichés zeker niet uit de weg worden gegaan, iets wat overigens niet nieuw is in de teksten van Kacey Musgraves. 

Middle of Nowhere is in tekstueel opzicht een wat melancholisch album met veel songs over verloren liefdes, foute mannen en eenzaamheid, thema’s die ook niet nieuw zijn voor Kacey Musgraves. Het album staat vol met typische Kacey Musgraves songs, die deels ook op haar vorige albums hadden kunnen staan, en het zijn songs die makkelijk verleiden. Coyote en het breekbare Hell On Me vind ik vooralsnog de prijsnummers van het album, maar het aantal persoonlijke favorieten neemt heel snel toe. 

Ik vind Middle of Nowhere in muzikaal en productioneel opzicht weer prachtig en wat diverser dan de vorige albums van de Amerikaanse muzikante, maar natuurlijk is er ook weer de engelenstem van Kacey Musgraves, die 13 songs lang betovert met haar uit duizenden herkenbare stem. De zang op Middle of Nowhere is ook dit keer weer onwaarschijnlijk mooi, waardoor ik vrijwel onmiddellijk in katzwijm lag. Over het album dat aan het eind van het jaar mijn jaarlijst gaat aanvoeren hoef ik vanaf nu niet meer na te denken. Erwin Zijleman

Middle of Nowhere van Kacey Musgraves is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (Texas sky), 39,99 euro

LP (rodeo clown), 34,99 euro

LP (whiskey), 34,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Carla dal Forno - Confession

“Sunlit postpunk” noemt de Britse krant The Guardian de muziek op het nieuwe album van de Australische muzikante Carla dal Forno en een mooiere omschrijving kan ik niet bedenken voor haar bijzondere muziek
Ik was absoluut gecharmeerd van de vorige twee albums van Carla dal Forno, maar het deze week verschenen nieuwe album van de Australische muzikante vind ik nog wat beter. Gebleven zijn de diepe baslijnen die de muziek van Carla dal Forno een postpunk vibe geven. Gebleven zijn ook de mooie klankentapijten van synths en de karakteristieke stem van de Australische muzikante. Het klinkt misschien allemaal net wat toegankelijker, al is toegankelijk in dit geval een relatief begrip. Wereldberoemd gaat Carla dal Forno er vast niet mee worden, maar ik vind ook Confession weer een even interessant als aangenaam album en een album met een duidelijk eigen geluid.

Het debuutalbum van de Australische muzikante Carla dal Forno uit 2016 heb ik gemist, maar ik besprak wel Look Up Sharp uit 2019 en Come Around uit 2022 en over beide albums was ik enthousiast. Op Look Up Sharp laat Carla dal Forno een eigenzinnig geluid horen. Diepe bassen die zo lijken weggelopen uit de hoogtijdagen van de postpunk worden gecombineerd met avontuurlijk klinkende synths en de ijle vocalen van de Australische muzikante. 

De muziek van Carla dal Forno heeft op haar tweede album een duidelijke jaren 80 vibe, maar ik ken geen album uit de jaren 80 dat klinkt als Look Up Sharp, al is het maar omdat Carla dal Forno invloeden uit zeer uiteenlopende genres verwerkt. Dat is ook het geval op haar derde album Come Around, dat qua sound en invloeden aansluit op zijn voorganger, maar ook nog een snufje dub toevoegt. 

Ik vergeleek beide albums van Carla dal Forno met het onvolprezen debuutalbum van Young Marble Giants en noemde verder enkele albums van Nico en een willekeurige David Lynch soundtrack als relevant vergelijkingsmateriaal. Dat is allemaal vergelijkingsmateriaal dat ik niet heel vaak tegenkom, waardoor ik met veel nieuwsgierigheid begon aan het deze week verschenen vierde album van Carla dal Forno. 

Bij veel muzikanten hoop je dat ze wat nieuws verzinnen, maar het geluid van Carla dal Forno is zo bijzonder dat ik op voorhand ook tevreden was met deels meer van hetzelfde. Het deze week verschenen Confession biedt deels meer van hetzelfde. Direct vanaf de eerste noten zijn er de zwaar aangezette baslijnen, de atmosferische synths en de soms wat ijle stem van de muzikante die via Londen en Berlijn weer in Australië is terecht gekomen. 

Confession werd opgenomen in het Australische Castlemaine en als ik de informatie op de bandcamp-pagina van Carla dal Forno moet geloven deed ze alles zelf. Pitchfork noemt Confession dan ook het werk van een “one woman postpunk band”, maar met alleen het label postpunk doe je het album wel wat te kort. 

De baslijnen komen misschien direct uit de postpunk, maar de muziek van Carla dal Forno heeft ook iets minimalistisch en verwerkt ook invloeden uit andere genres, al zijn ze niet zo makkelijk te benoemen. Net als het vorige album hoor ik ook op Confession een vleugje dub, maar op het nieuwe album van Carla dal Forno klinkt haar muziek ook anders. 

De zang van de Australische muzikante is in de loop der jaren wat minder zweverig geworden, want waar het op haar tweede album vaak nog vooral ging om een bijzondere sfeer, bevat Confession ook een aantal songs die bijna klinken als een toegankelijke popsong. De muziek op Confession bevat zeker invloeden uit de jaren 80, maar het is ook een album van deze tijd. 

Naast redelijk toegankelijke popsongs bevat het album ook (instrumentale) songs waarin ruimte is voor experiment en voor de neiging van Carla dal Forno om haar songs wat minimalistisch in te kleuren. Het is muziek die op hetzelfde moment de fantasie prikkelt en aangenaam voortkabbelt en dat is een knappe combinatie. 

Na drie albums is het geluid van Carla dal Forno misschien enigszins bekend, maar ik vond het toch weer direct een fris en origineel klinkend album. Het is een album dat net wat minder zweverig klinkt dan zijn twee voorgangers, waardoor ik Confession het beste album van Carla dal Forno vind tot dusver. Warm aanbevolen wat mij betreft. Erwin Zijleman

De muziek van Carla dal Forno is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Australische muzikante: https://carladalforno.bandcamp.com/album/confession.

Confession van Carla dal Forno is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 34,99 euro

CD, 19,99 euro