Review: Ok Cowgirl - Rhinestone Cowgirl

De Amerikaanse topproducer Alex Farrar heeft het maar druk met al die gruizige gitaarbands met een liefde voor Amerikaanse rootsmuziek, maar met Rhinestone Cowgirl van Ok Cowgirl heeft hij een prachtalbum geproduceerd.
Invloeden uit de indierock en de Amerikaanse rootsmuziek, gruizige gitaren en een mooie en opvallende vrouwenstem, die persoonlijke teksten vertolkt, zijn de belangrijkste ingrediënten van flink wat albums op het moment. De beste van deze albums zijn ook nog eens geproduceerd door Alex Farrar en die nam ook de productie van Rhinestone Cowgirl van Ok Cowgirl voor zijn rekening. Het is een album dat een inmiddels bekend geluid laat horen, maar de band uit Brooklyn, New York, tikt wat mij betreft een hoog niveau aan en voegt wat toe aan alles dat er al is. Rhinestone Cowgirl is bovendien een album dat mooier en interessanter wordt wanneer je het vaker hoort.

Deze week verscheen het tweede album van de Amerikaanse band Ok Cowgirl, die in 2024 debuteerde met het album Couldn't Save Us From My Gut. Het debuutalbum van de band uit Brooklyn, New York, heeft volgens mij niet heel veel aandacht gekregen, terwijl het album werd geproduceerd door Alex Farrar, die dankzij zijn werk voor onder andere Wednesday, MJ Lenderman, Indigo De Souza, Snail Mail, Waxahatchee en Squirrel Flower behoort tot de meest gevraagde producers van het moment en bijna alles dat hij aanraakt in goud laat veranderen. 

Ook voor het tweede album verruilde Ok Cowgirl de thuisbasis in Brooklyn tijdelijk voor de studio van Alex Farrar in Asheville, North Carolina. Ok Cowgirl is een vijfkoppige band, maar de belangrijkste schakel van de band is frontvrouw Leah Lavigne. Ze tekende voor alle songs op het nieuwe album van haar band, nam de zang voor haar rekening en droeg bij aan zowel het gitaarwerk als de keyboards op Rhinestone Cowgirl. 

Een deel van de Amerikaanse muziekpers heeft het tweede album van de band uit New York opgepikt de afgelopen week, en dat begrijp ik wel. Ok Cowgirl heeft een album gemaakt met de momenteel populaire mix van indierock en Amerikaanse rootsmuziek en beschikt over een aantal sterke troefkaarten. 

Leah Lavigne laat op het tweede album van haar band horen dat ze een uitstekende songwriter is en ik vind haar ook een prima zangeres. Ze beschikt over een stem die op een aangename wijze onvast klinkt, zoals ook Adrianne Lenker dat heeft, maar ik vind haar een betere zangeres dan de Big Thief zangeres. De zang van Leah Lavigne past goed bij het ruwe en gruizige geluid van Ok Cowgirl, maar doet het ook uitstekend in de songs die opschuiven richting Americana. 

Er hebben maar liefst vijf gitaristen bijgedragen aan Rhinestone Cowgirl, onder wie Alex Farrar. Het wekt daarom geen verbazing dat het tweede album van Ok Cowgirl beschikt over een lekker vol gitaargeluid. Het is een gitaargeluid dat de songs van de Amerikaanse band steeds net wat anders inkleurt, waardoor Rhinestone Cowgirl de aandacht makkelijk vasthoudt. 

Ik geloof zelf zeer in de meerwaarde van een goede producer en hoor die meerwaarde in de productie van Alex Farrar, die het album heeft voorzien van een gloedvol geluid. Het zit af en toe redelijk dicht in de buurt bij een band als Wednesday, maar het tweede album van Ok Cowgirl heeft absoluut bestaansrecht. 

Ik hou van de gruizige en wat stevigere songs op Rhinestone Cowgirl, maar ook als de band gas terugneemt klinkt het allemaal erg mooi en is de stem van Leah Lavigne zelfs nog wat mooier. In de meer ingetogen songs op het album is het geluid van de band bovendien wat eigenzinniger. 

Het wordt langzaam maar zeker wel wat druk in dit segment, dat een paar jaar geleden Big Thief als belangrijkste representant had, maar Ok Cowgirl verdient op basis van de kwaliteit van Rhinestone Cowgirl absoluut een plekje tussen de bands die we in de gaten moeten houden. Ik had het album zelf een tijdje op de reservelijst staan, maar nu ik het vaker heb gehoord ben ik best gehecht geraakt aan dit aangename gitaaralbum en aan de stem en de songs van de talentvolle Leah Lavigne. Zeker fans van Wednesday moeten hier eens naar luisteren. Erwin Zijleman

De muziek van Ok Cowgirl is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://okcowgirl.bandcamp.com/album/rhinestone-cowgirl.

Review: Elanor Moss - The Knife, The Needle

Fluisterzachte albums als The Knife, The Needle trekken wat minder makkelijk de aandacht, maar het debuutalbum van de Britse muzikante Elanor Moss blijkt een album van een bijzondere intimiteit en schoonheid.
Met name de Amerikaanse muziekpers was de afgelopen week lovend over het debuutalbum van Elanor Moss. Dat is bijzonder, want de muziek van de muzikante uit Londen klinkt vooral Brits. Haar debuutalbum The Knife, The Needle bevat flink wat invloeden uit de traditionele Britse folk, maar het is ook een album dat in het hier en nu opvalt. Dat doet het album allereerst met de bijzondere stem van Elanor Moss, maar ook de muziek op The Knife, The Needle maakt indruk met zeer subtiele en ook bijzonder fraaie details van strijkers en blazers. Het is een album waar je even voor moet gaan zitten, maar vervolgens openbaart zich een in alle opzichten wonderschoon album.

Je hebt albums die overdag nauwelijks opvallen, maar die tot leven komen wanneer de zon onder is. The Knife, The Needle van Elanor Moss is zo’n album. De songs van de Britse muzikante vervliegen makkelijk wanneer ze op de achtergrond klinken, maar luister met volledige aandacht naar het debuutalbum van de muzikante uit Londen en het blijkt een album van een bijzondere schoonheid en die schoonheid komt nog wat beter tot zijn recht wanneer het daglicht is verdwenen. 

Elanor Moss maakte de afgelopen jaren twee EP’s, maar The Knife, The Needle is mijn eerste kennismaking met haar muziek. Het is muziek die past in het hokje folk en het is wat traditioneel aandoende folk. Daar ben ik lang niet altijd gek op, maar ik vind het debuutalbum van Elanor Moss in alle opzichten een opzienbarend en wonderschoon album. 

Het eerste wat opvalt bij beluistering van The Knife, The Needle is de stem van Elanor Moss. De Britse muzikante zingt zacht en ingetogen, maar ze zingt ook met veel gevoel en precisie. Het doet wel wat denken aan de grote Britse folkies van weleer, maar de zang van Elanor Moss heeft een duidelijk eigen geluid, wat deels wordt bepaald door het feit dat ze geen noot te veel zingt. 

Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je hoe mooi en intiem de zang is op The Knife, The Needle. Het is zang die je makkelijk weet te raken, want de Britse muzikante legt zoals gezegd veel emotie in haar stem. Het is een stem die het goed doet in een sobere muzikale setting, want de zachte zang wordt makkelijk overstemd. 

The Knife, The Needle is aan de ene kant voorzien van een relatief sobere instrumentatie, want ook de klanken op het album zijn over het algemeen zacht en ingetogen. Het is aan de andere kant ook een instrumentatie met een uniek eigen karakter en schoonheid. De songs van Elanor Moss hebben in de basis genoeg aan haar akoestische gitaar en haar stem, maar de muziek op het album is vervolgens verrijkt met een flink assortiment strijkers en blazers, die het album voorzien van een uniek karakter. Ook de bijdragen van de strijkers en blazers zijn vooral zacht, waardoor muziek en zang fraai in balans zijn. Ook de muziek op het album hoor je het best via de koptelefoon, want veel bijdragen zijn uiterst subtiel. 

The Knife, The Needle trekt niet alleen de aandacht met de prachtige muziek en de even mooie stem van Elanor Moss, maar ook met haar songs. Het zijn songs met mooie, soms poëtische en soms persoonlijke teksten en het zijn zonder uitzondering songs die zich in een laag tempo voortslepen. Het zijn intieme songs die zich, zeker wanneer de liefde voor traditionele folk niet heel groot is, langzaam opdringen, maar wanneer je eenmaal wordt gegrepen door het debuutalbum van Elanor Moss, laat het album je niet meer los. 

Het doet me af en toe wel wat denken aan Little Black Numbers, het doorbraakalbum van de Britse folkie Kathryn Williams, al klonk dat album niet zo verstild als The Knife, The Needle. De songs van Elanor Moss houden je een ruim half uur in een wurggreep en dat is ook genoeg, want de songs op haar debuutalbum vragen om aandachtige beluistering en dat kost energie, zeker als je niets wilt missen van alle subtiele versieringen op het album. Misschien meer een album voor de herfst of de winter, maar wacht even tot het donker is en dit album doet wonderen. Erwin Zijleman

De muziek van Elanor Moss is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://elanormoss.bandcamp.com/album/the-knife-the-needle.

The Knife, The Needle van Elanor Moss is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 29,99 euro

CD, 17,99 euro