dinsdag 26 mei 2020

Kidbug - Kidbug

’Supergroep’ Kidbug citeert uit een handvol muziekstromingen uit de jaren 90, maar voegt ook flink wat avontuur en verleiding toe aan dit buitengewoon aangename debuutalbum
De leden van Kidbug hebben hun sporen in de muziek stuk voor stuk verdiend, maar tellen op tot iets dat aan de ene kant bekend in de oren klinkt, maar dat je aan de andere kant ook steeds weer fascineert. Met invloeden uit de noiserock, de indierock, de shoegaze en de dreampop is het gitaarwerk op het debuut van Kidbug vaak behoorlijk stevig, maar er zijn altijd verrassende wendingen en hiernaast is er de soepele stem van Marina Tadic die zorgt voor verrassing, avontuur en verleiding en die de songs van de band ook nog eens een melodieuze draai geeft. Supergroep is misschien wat overdreven, maar leuk en interessant is het absoluut.


Kidbug werd de afgelopen week hier en daar binnengehaald als een ‘supergroep’; een term die vooral in de jaren 70 werd gebruikt wanneer leden van hele grote bands de krachten bundelden in een nieuwe band en die voor het eerst werd gebruikt toen in 1969 Cream werd geformeerd. 

Het predicaat supergroep is misschien wat veel eer voor de band Kidbug, want zo bekend zijn de leden van de band niet. Adam Harding geniet mogelijk enige bekendheid als voorman van de band Dumb Numbers, terwijl Marina Tadic vooral in Nederland bekend is met haar alter ego Eerie Wanda (haar debuut Pet Town behoort wat mij betreft overigens tot de verrassingen van 2019). Bassist Bobb Bruno en drummer Thor Harris staan ook nog eens op de loonlijst van respectievelijk Best Coast en Swans. 

Het is misschien geen supergroep volgens de jaren 70 definitie, maar in muzikaal opzicht mag het debuut van Kidbug er zeker zijn. Kidbug ontstond toen de liefde Marina Tadic en Adam Harding bij elkaar bracht, maar ook in muzikaal opzicht blijkt het te klikken tussen de twee muzikanten en de later aangeschoven ritmesectie. De band beschrijft haar muzikale kindje zelf als "cuddlebug sludge”, maar omdat er al genres genoeg zijn beperk ik me maar tot al bestaande hokjes. 

Van deze hokjes zijn dreampop, shoegaze, noiserock en indierock het meest van toepassing op de muziek van Kidbug. Adam Harding is niet vies van gruizig gitaargeweld, Marina Tadic zingt prachtig speels en dromerig en de strak spelende ritmesectie slaat alles vakkundig aan elkaar. Hoewel het debuut van Kidbug vooral een gitaaralbum is, was er ook zeker plaats voor andere instrumenten in de studio, waardoor het geluid van de band is verrijkt met keyboards, vibrafoon, percussie en mij onbekende instrumenten als buddha machines en de hurdy gurdy. 

Flink wat songs op het album zijn deels verstopt onder gruizig gitaargeweld, maar de mooie en trefzekere zang van Marina Tadic zorgt er steeds weer voor dat de kop en de staart van de song nooit uit het oog worden verloren. Het zijn songs die soms behoorlijk stevig zijn en die bovendien niet vies zijn van bijna psychedelische passages, maar het zijn ook prachtig melodieuze songs die makkelijk verleiden. 

De songs van Kidbug zijn door het gitaargeweld en de hier en daar stevig aanzwellende synths behoorlijk overweldigend, maar de band vertrouwt zeker niet alleen op grootse en meeslepende klanken. In de songs van de band zijn keer op keer bijzondere wendingen te horen, waardoor je niet alleen nieuwsgierig blijft, maar de spanning in de songs van Kidbug ook prachtig wordt opgebouwd en weer afgebouwd. 

In muzikaal opzicht wordt flink uitgepakt en keer op keer indruk gemaakt met stevig gitaarwerk, maar de speelse zang van Marina Tadic is minstens even belangrijk. De afwisselend dromerige en avontuurlijke zang voorziet het geluid van Kidbug van veel dynamiek en zorgt er bovendien voor dat de band meer doet dan fantasieloos voortborduren op de muziek van de inspiratiebronnen uit de jaren 90. 

Zeker als de ritmesectie loodzwaar is en de gitaarmuren meedogenloos zijn, vraagt het debuut van Kidbug om een flink volume, waarbij ook de zang het best tot zijn recht komt. Het roept associaties op met een enorme stapel met mijn favoriete rockalbums uit de jaren 90, maar het debuut van Kidbug voegt er ook wat aan toe en had ik daarom zeker niet willen missen. Erwin Zijleman

De muziek van Kidbug is ook verkrijgbaar via bandcamp: https://kidbug.bandcamp.com/releases.



Kidbug van Kidbug is verkrijgbaar via de Mania webshop:
LP (pink), 26,99 euro
cd, 16,99 euro

   

maandag 25 mei 2020

Emily Keener - I Do Not Have To be Good

Bijzonder fraai album van de jonge singer-songwriter Emily Keener die verrast met een mooi, ruimtelijk en stemmig geluid en indruk maakt met een werkelijk prachtige stem
I Do Not Have To Be Good is mijn eerste kennismaking met de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter Emily Keener en wat ben ik onder de indruk. De muzikante uit Cleveland, Ohio, heeft haar muziek subtiel maar bijzonder smaakvol ingekleurd en slaagt er bovendien in om steeds meer net wat anders te klinken. Nog indrukwekkender is de werkelijk prachtige zang op het album. Emily Keener is voorzien van een stem die alle kanten op kan en die constant goed is voor betovering en bezwering. Heel bekend is Emily Keener nog niet, maar dit kan zomaar eens een van de grote verrassingen van 2020 worden.


Emily Keener is een jonge singer-songwriter uit Cleveland, Ohio. Ze is pas 22, maar draait inmiddels al een aantal jaren mee. Ze begon een jaar of vijf geleden als traditionele folkie, maar liet op het in 2017 verschenen, en terecht met de No Depression singer-songwriter Award beloonde, Breakfast horen dat ze zich ook buiten de gebaande paden van het genre durfde te begeven. Dat doet ze nog veel nadrukkelijker op het deze week verschenen I Do Not Have To Be Good, dat opschuift richting indie-folk. 

I Do Not Have To Be Good is een album dat naadloos aansluit op mijn muzieksmaak. In de openingstrack Nap bezweert Emily Keener met mooie en stemmige gitaarlijnen, opvallende percussie en vooral met een stem die mij direct bij de strot grijpt. Het heeft wat van Cowboy Junkies en het heeft ook zeker wat van Phoebe Bridgers, wat mij betreft momenteel het grootste talent onder de vrouwelijke singer-songwriters in het indie segment. 

Net als Phoebe Bridgers slaagt Emily Keener er in om direct bij de eerste noten een bijzondere sfeer te scheppen. Het is een wat donkere en onderkoelde sfeer, die prachtig wordt gecontrasteerd met de warme en dromerige zang van de singer-songwriter uit Cleveland. Ook in de tracks die volgen blijft Phoebe Bridgers relevant vergelijkingsmateriaal, maar Emily Keener laat op I Do Not Have To Be Good ook een eigen geluid horen en maakt als zangeres meer indruk dan haar Californische collega. 

Emily Keener verrast op haar nieuwe album met zang die loom en dromerig is, maar die ook gevoelig en emotievol is. De stem van de Amerikaanse singer-songwriter staat terecht centraal op I Do Not Have To Be Good, maar ook de instrumentatie op het album is verrassend smaakvol. Het is een sobere instrumentatie die wordt gedragen door spaarzame gitaarakkoorden die prachtig voorin de mix zijn geplaatst en die zijn voorzien van flink wat galm, waardoor ze de ruimte fraai vullen. Hier en daar is wat percussie toegevoegd en zo nu en dan duiken wat atmosferische synths op, maar het blijft allemaal behoorlijk sober, al mogen de gitaren hier en daar ook best gruizig klinken. 

I Do Not Have To Be Good bevat flink wat invloeden uit de folk en indie-folk, maar kan hier en daar ook jazzy klinken. In de meest poppy momenten hoor ik ook nog wel wat van Sarah McLachlan, maar de muziek van Emily Keener is een stuk eigenzinniger. I Do Not Have To Be Good is een heerlijk album voor een lome en regenachtige zondagmiddag, maar het is ook een album dat het heel goed doet tijdens de kleine uurtjes. Het is bovendien een album dat steeds meer geheimen prijs geeft en steeds meer tot leven komt. 

De instrumentatie en productie zijn vaak sober, maar Emily Keener kleurt haar muziek absoluut fraai in en maakt steeds weer indruk met bijzonder fraai gitaarwerk en subtiele accenten van andere instrumenten, waarvan de piano zo af en toe het voortouw neemt. Hoe mooi de stem is van de Amerikaanse singer-songwriter hoor je het best in het wonderschone Boats dat behoort tot de mooiste songs die ik de laatste tijd heb gehoord. De andere songs op het album doen hier nauwelijks voor onder. Dat ik behoorlijk verknocht ben geraakt aan dit album zal inmiddels duidelijk zijn. Erwin Zijleman

De muziek van Emily Keener is in Europa, vooralsnog helaas uitsluitend in digitale vorm, verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://emilykeener.bandcamp.com/album/i-do-not-have-to-be-good.