Review: Frankie Rose - Hila

Frankie Rose heeft een enorme staat van dienst met indierockbands die ik hoog heb zitten, maar haar solowerk vind ik niet altijd goed, al zet ze met haar uitstekende nieuwe album Hila wel een aantal hele interessante stappen.
Ik heb Hila van Frankie Rose niet direct opgepikt. Het album ging bij een eerste, vluchtige beluistering wat langs me heen, een ervaring die ik in het verleden wel vaker heb gehad met de albums van de Amerikaanse muzikante. Hila is geen album dat je op de achtergrond moet laten voortkabbelen want dan blijft er inderdaad niet veel van over. Bij aandachtige beluistering blijkt het echter een heel mooi album met bijzondere klankentapijten, maar ook interessante songs. Het klinkt flink anders dan de wat tegen de synthpop aanleunende voorganger, maar Frankie Rose verwerkt ook absoluut invloeden van haar vorige albums op het bijzondere Hila, dat op fraaie wijze uiteenlopende invloeden combineert op een donker maar ook sfeervol album.

De Amerikaanse muzikante Frankie Rose heeft haar sporen in de popmuziek inmiddels ruimschoots verdiend. Ze maakte deel uit van roemruchte bands als Fine Place, Beverly, Crystal Stilts en vooral Dum Dum Girls en Vivian Girls, maar maakt inmiddels ook al meer dan vijftien jaar soloalbums. 

Met haar solowerk komt Frankie Rose er tot dusver bekaaid van af op De Krenten uit de Pop, want van haar zes eerder verschenen soloalbums besprak ik er maar twee. Ik was in 2017 behoorlijk enthousiast over het album Cage Tropical, waarop Frankie Rose makkelijk schakelde tussen zeer verschillende genres, en ook het in 2023 verschenen en vooral met lichtvoetige synthpop gevulde Love as Projection viel zeker in de smaak. 

Het zijn ook allebei albums die niet helemaal in mijn muzikale straatje passen en dat was de reden voor het laten liggen van de andere soloalbums van de Amerikaanse muzikante. Onlangs verscheen haar nieuwe album Hila en ook dat is een album dat niet helemaal aansluit op mijn muzieksmaak. 

Ook op Hila heeft Frankie Rose de elektronica stevig omarmd. Haar vorige album werd in het hokje synthpop geduwd en ook Hila bevat een beperkt aantal songs die met enige fantasie als synthpop zijn te bestempelen. Die zijn vooral aan het begin van het album te vinden en daarmee zet Frankie Rose de luisteraar ook wel wat op het verkeerde been. Op haar nieuwe album slaat Frankie Rose immers vooral andere wegen in. 

Elektronica speelt ook op Hila een belangrijke rol, maar waar die elektronica op Love as Projection vooral werd gebruikt voor aanstekelijke en redelijk rechttoe rechtaan songs, domineren op het nieuwe album de bijzondere klankentapijten. Met behulp van elektronica creëert Frankie Rose op Hila bedwelmende, atmosferische en wat zweverige klanken, die soms aansluiten bij de dreampop, maar ook een ambient karakter kunnen hebben. 

Het zijn klanken die hier en daar breed uit mogen waaien, maar het nieuwe album van Frankie Rose bevat ook nog steeds een aantal wat toegankelijkere en compactere songs. In die laatste songs zorgt de stem van de Amerikaanse muzikante voor houvast, maar ik heb persoonlijk een duidelijke voorkeur voor de wat donkere en minder toegankelijke songs op het album. 

In die songs hoor ik ook weer de invloeden uit de postpunk die op Cage Tropical nog een belangrijke rol speelden en ook de liefde voor de muziek van The Cocteau Twins is weer hoorbaar. Het combineert verrassend goed met de incidentele impulsen uit de synthpop, die ervoor zorgen dat de muziek van Frankie Rose op Hila aangenaam wegzweeft, maar ook niet te ver van de vaste grond verwijderd raakt. 

Ik kreeg niet direct vat op het album, maar inmiddels vind ik Hila helemaal niet meer zo ver verwijderd van mijn muzikale straatje. Frankie Rose zorgt met haar nieuwe album voor frisse impulsen in dit straatje en deze impulsen krijgen nog wat extra glans wanneer ze ook een saxofoon inzet. 

Hila is een donker en persoonlijk album over verlies en rouw, maar het is ook een album vol prachtige klanken. Ik ben lang niet altijd gek op het solowerk van Frankie Rose, maar de weg die ze is ingeslagen op Hila smaakt wat mij betreft naar meer. Zeker als ik het album met de koptelefoon beluister is het van een bijzondere schoonheid en die komt in de herfst en winter alleen maar beter tot zijn recht. Erwin Zijleman

De muziek van Frankie Rose is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://frankierose.bandcamp.com/album/hila.

Hila van Frankie Rose is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 36,99 euro

Review: Libby Dale - Freehand

Er zijn rootsalbums die je vrijwel onmiddellijk overtuigen, maar er zijn ook albums in het genre die meer tijd nodig hebben maar uiteindelijk wonderschoon blijken, zoals bijvoorbeeld Freehand van de Amerikaanse muzikante Libby Dale.
Er was al geen gebrek aan bijzondere stemmen binnen de Amerikaanse rootsmuziek (en popmuziek) van het moment, maar Libby Dale voegt er nog een aan toe. Het is een stem die ik niet direct mooi vond, maar de zang op het solodebuut van de Amerikaanse muzikante blijkt al snel wonderen te kunnen verrichten. Haar album Freehand groeit vervolgens snel uit tot een tijdloos maar ook eigenzinnig klinkend rootsalbum en het is wat mij betreft een rootsalbum dat alleen maar beter wordt. Het is al een tijd dringen in het genre, maar Freehand van Libby Dale is een rootsalbum dat ik zeker niet zou laten liggen. Het is even wennen misschien, maar wat is het uiteindelijk mooi.

Met name in rootskringen was er de afgelopen week aandacht voor het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Libby Dale, maar ook een deel van de alternatieve Amerikaanse muziekpers was alert. Libby Dale is het alter ego van Libby Weitnauer, die tot dusver vooral aan de weg heeft getimmerd als violiste. Ze maakte deel uit van de bands Dallas Ugly en Tui en dat zijn bands die ik niet ken, maar ze tourde ook met onder andere Kelsey Waldon en Margo Price. 

Ik heb haar vioolspel vast gehoord op de nodige rootsalbums, maar het deze week verschenen album Freehand is mijn eerste kennismaking met de singer-songwriter Libby Weitnauer of in dit geval Libby Dale. Ik begrijp goed dat muziekwebsites die vooral zijn gericht op Amerikaanse rootsmuziek goed uit de voeten kunnen met het album van Libby Dale, want zeker bij oppervlakkige beluistering hoor je vooral traditioneel klinkende Amerikaanse rootsmuziek op het album. 

Freehand klinkt met grote regelmaat als een album dat vele decennia oud zou kunnen zijn, zeker als Libby Dale haar voorkeur voor traditionele countrymuziek laat horen. Ik hoor echter ook wel een eigenzinnige twist in een deel van de songs en die uitstapjes hebben waarschijnlijk de alternatieve Amerikaanse muziekmedia op het spoor gezet van de muzikante uit Nashville, Tennessee. 

Mijn aandacht werd in eerste instantie vooral getrokken door de zang op Freehand. De zang van Libby Dale zit voor mij op het randje van wat ik mooi en niet meer mooi vind. In de meest zuivere passages hoor ik iets van de geweldige Laura Cantrell, maar net als bijvoorbeeld Kassi Valazza en Sierra Ferrell beschikt ook Libby Dale wat mij betreft over een stem die ook wel eens wat tegen de haren instrijkt. 

Ik moet zeggen dat ik daar bij mijn eerste beluisteringen van Freehand meer last van had dan nu, want als je eenmaal gewend bent aan de zang op het album, wint de stem van de Amerikaanse muzikante snel aan schoonheid en overtuiging. Natuurlijk haalt ze af en toe ook haar viool tevoorschijn, maar heel prominent is de rol voor het instrument niet. Freehand is voorzien van een authentiek klinkend rootsgeluid met een hoofdrol voor gitaren en incidenteel de in het genre onmisbare pedal steel of een fraai orgel. 

Het klinkt allemaal redelijk sober, maar ik vind het geluid op het debuutalbum van Libby Dale ook zeer smaakvol. Dat kan ook bijna niet anders, want voor het album werden maar liefst drie producers ingezet. Thomas Bryan Eaton ken ik niet, maar Andrija Tokic en Will Johnson zijn zeer aansprekende namen. Het is misschien even wennen aan de zang, maar in muzikaal en productioneel opzicht maakt Freehand gemakkelijk indruk. 

Dat doet Libby Dale ook met aansprekende songs. Het zijn songs die klinken als tijdloze country- en folksongs, maar de muzikante uit Nashville kleurt zeker niet uitsluitend binnen de lijntjes. Ze heeft bovendien zeer persoonlijke teksten geschreven over mentale problemen en spaart zichzelf in deze teksten zeker niet. 

Meestal weet ik na één keer luisteren wel wat ik heb aan een album, maar dat was anders bij Freehand van Libby Dale, waaraan ik erg heb moeten wennen, maar dat me inmiddels steeds meedogenlozer weet te verleiden. Oordeel vooral niet te snel over dit album, dat je na een tijdje wel eens enorm kan verrassen. Ik ben echt helemaal om. Erwin Zijleman

De muziek van Libby Dale is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://libbydale.bandcamp.com/album/freehand.