Een nieuw album van Paul McCartney is altijd iets om naar uit te kijken, al is het sinds zijn creatieve pieken in de jaren 60 en 70 altijd afwachten waar hij mee komt. Het deze week verschenen The Boys of Dungeon Lane beviel me eigenlijk direct, maar het album begon me pas te raken toen ik het wat vaker had gehoord. Het is een album waarop Paul McCartney terugkijkt op een bijzonder leven en met name op de eerste 20 jaar van dit leven. In tekstueel opzicht spat de nostalgie ervan af, maar ook in muzikaal opzicht is The Boys of Dungeon Lane vaak een trip door de muzikale geschiedenis van Paul McCartney, die ook als tachtiger nog altijd zeer aansprekende en dit keer ook emotionele songs schrijft.
In het enorme oeuvre van Paul McCartney, die volgende maand 84 jaar oud hoopt te worden, zijn naast flink wat klassiekers ook wel wat mindere albums te vinden, maar de albums die de Britse muzikant in dit millennium heeft afgeleverd vind ik eigenlijk allemaal verrassend goed. Het zijn albums die niet te vergelijken zijn met de albums die hij op de toppen van zijn kunnen maakte, maar het zijn stuk voor stuk albums die laten horen dat Paul McCartney een uitzonderlijk goede songwriter is.
Aan het eind van 2020 verscheen McCartney III, tot voor kort het laatste wapenfeit van de Britse muzikant, die de afgelopen jaren wel met enige regelmaat op het podium stond. Vrij snel na de release van McCartney III begon Paul McCartney samen met de Amerikaanse producer Andrew Watt aan het opnemen van nieuwe songs, waarvan er uiteindelijk een aantal op het deze week verschenen The Boys of Dungeon Lane zijn terechtgekomen.
De samenwerking met Andrew Watt beviel Paul McCartney zo goed dat hij The Rolling Stones tipte, wat in 2023 Hackney Diamonds, het beste Rolling Stones albums in tijden, opleverde. Ook de samenwerking tussen Paul McCartney en Andrew Watt levert een uitstekend album op.
The Boys of Dungeon Lane is een behoorlijk nostalgisch klinkend album geworden, wat gezien de leeftijd van Paul McCartney ook niet zo gek is. Op The Boys of Dungeon Lane kijkt de Britse muzikant terug op zijn jeugd in Liverpool, op oude liefdes en op de ontmoeting met een aantal andere muzikanten uit Liverpool, die met zijn vieren de popmuziek zouden veranderen.
In tekstueel opzicht is The Boys of Dungeon Lane een album dat overloopt van nostalgie en ook wel wat melancholie en dat is het ook in muzikaal opzicht. Veel songs op het album herinneren aan de muziek die Paul McCartney vele decennia geleden maakte, zonder direct te citeren uit zijn rijke oeuvre.
Dat Paul McCartney inmiddels op leeftijd is hoor je in zijn stem, die minder krachtig is dan in het verleden en ook een minder bereik heeft dan vroeger, maar de zang op The Boys of Dungeon Lane is nog altijd prima. De kwetsbaarheid in de stem van de Britse muzikant, in met name de wat hogere regionen, heeft ook wel wat en voorziet zijn songs van een emotionele lading.
Zeker wanneer de muziek op The Boys of Dungeon Lane net wat ruwer klinkt of wanneer de arrangementen wat rijker zijn hoor je echo’s van de muziek van The Beatles op het album, maar het nieuwe album van Paul McCartney klinkt ook als een dwarsdoorsnede van zijn imposante oeuvre als solomuzikant.
Zeker in de late jaren 80 en vroege jaren 90 leek Paul McCartney zijn talent als songwriter wel eens kwijt te zijn, maar The Boys of Dungeon Lane staat weer vol met songs die zijn unieke stempel bevatten. In Home to Us duikt Ringo Starr op voor een duet, maar de meeste songs op het album doen het zonder gasten van naam en faam, wat de intimiteit van het album ten goede komt.
Samen met Andrew Watt is jarenlang gewerkt aan het nieuwe album van Paul McCartney en dat hoor je in de diversiteit en de kwaliteit van de songs. The Boys of Dungeon Lane overtuigt drie kwartier lang met songs zoals alleen Paul McCartney die kan schrijven. Bij een muzikant met zijn leeftijd moet je er altijd rekening mee houden dat een nieuw album het laatste album kan zijn. Ik hoop natuurlijk dat The Boys of Dungeon Lane niet het laatste Paul McCartney is, maar als het zo is, is het een hele mooie. Erwin Zijleman
