Review: Trashcan Sinatras - Ever The Optimist

De naam Trashcan Sinatras deed dit voorjaar bij mij geen belletje rinkelen, maar ik ben zeer gecharmeerd van het nieuwe album van de Schotse band, dat deze week na een stilte van tien jaar is verschenen.
De muziekscene van het Schotse Glasgow heeft in de jaren 80 en 90 heel veel interessante bands opgeleverd. Het heeft me ook een stapel albums opgeleverd die ik koester, maar ik mis ook wel eens wat. Het stapeltje albums dat de Schotse band Trashcan Sinatras heeft gemaakt, is me tot dusver ontgaan, maar door het inmiddels alweer bijna vergeten album van Fellow Mortals heb ik de band eindelijk op het netvlies. Daar ben ik blij mee, want Ever The Optimist is een aangenaam album. Trashcan Sinatras maakt muziek die zich onmiddellijk opdringt en het is muziek die niet alleen aangenaam is maar ook interessant. Het is muziek waarbij het heerlijk ontspannen is, maar vergeet niet om te luisteren hoe knap het in elkaar zit.

Ik had tot dit voorjaar nog nooit van de band Trashcan Sinatras gehoord, tot AllMusic.com me wees op het album Stella's Birth-day van de gelegenheidsband Fellow Mortals. Dat album is helaas tussen wal en schip gevallen dit voorjaar, maar het is een mooi en bijzonder album met een bijzondere mix van chamber pop en 80s pop en een album dat een veel beter lot had verdiend. 

Fellow Mortals bestaat uit muzikant en producer Simon Dine, die eerder muziek maakte met de band Noonday Underground, en Francis Reader, de zanger van de band Trashcan Sinatras. Zonder het album van Fellow Mortals zou ik waarschijnlijk nooit naar het deze week verschenen nieuwe album van Trashcan Sinatras hebben geluisterd, maar nu was ik toch nieuwsgierig, al is het maar omdat Francis Reader een fraaie vocale bijdrage leverde aan Stella's Birth-day. 

Toch wel enigszins tot mijn verbazing blijkt Trashcan Sinatras al flink wat albums op haar naam te hebben staan, want het deze week verschenen Ever The Optimist is al het zevende studioalbum van de Schotse band, die ook nog een live-album en twee verzamelaars heeft uitgebracht. Het debuutalbum van Trashcan Sinatras verscheen in 1990 en de band bestaat al een paar jaar langer, wat betekent dat Trashcan Sinatras, ook wel eens geschreven als The Trash Can Sinatras, inmiddels zo’n 40 jaar meegaat. 

Ever The Optimist is overigens verschenen na een stilte van tien jaar, dus het is niet zo gek dat ik het afgelopen decennium niet van de band heb gehoord. Het is wel opvallend dat ik de band niet eerder ben tegengekomen, want Trashcan Sinatras komt uit de muziekscene van Glasgow, die ik de afgelopen decennia met veel interesse heb gevolgd. Francis Reader is overigens de broer van Eddi Reader, die een briljant album maakte met haar band Fairground Attraction en ook een flinke stapel mooie soloalbums op haar naam heeft staan. 

Als ik luister naar Ever The Optimist van Trashcan Sinatras hoor ik wel wat raakvlakken met bands uit de muziekscene van Glasgow, al heb ik niet direct namen paraat. Ever The Optimist is verder een album vol nostalgie, want veel songs op het album nemen je mee terug naar de jaren 80 en 90. Uit de jaren 80 levert icoon Green Gartside (Scritti Politti) in een van de songs een bijdrage aan het album, terwijl uit de jaren 90 zangeres Tracyanne Campbell van Camera Obscura in een andere song opduikt. 

Ook zonder gastmuzikanten slaagt Trashcan Sinatras erin om te overtuigen met songs die je onmiddellijk een goed gevoel geven. Dat komt deels door het nostalgische tintje in de songs van de Schotse band, maar het zijn ook hele goede songs en bovendien songs die makkelijk verleiden. Het zijn deels songs vol zonnestralen, maar er zijn ook songs die de nodige donkere wolken en melancholie over je uitstorten. 

Het zijn bijna allemaal songs die je bij de eerste keer horen al decennia lijkt te kennen, waardoor Ever The Optimist eigenlijk direct aanvoelt als een warm bad en dat is knap. Het is ook knap hoe de muziek van Trashcan Sinatras misschien direct bekend klinkt, maar het toch niet meevalt om het album in een hokje te duwen. De muziek van de Schotse band put uit meerdere genres, maar alle songs op Ever The Optimist klinken even mooi en tijdloos, zeker op een wat broeierige zomeravond. Heerlijk album. En ik heb nog wat te ontdekken in het oeuvre van de band. Erwin Zijleman

Review: Margo Price - Days Of Unrest

Margo Price kon al het onrecht in de Verenigde Staten niet langer aanzien en gooit er met Days Of Unrest een heus protestalbum tegenaan, dat moet worden gezien als een tussendoortje, maar het is wel een interessant tussendoortje.
Margo Price sleepte vorig jaar terecht een Grammy-nominatie in de wacht voor haar album Hard Headed Woman, maar ze won hem helaas niet. Er is veel groter onrecht in de wereld op het moment en daar verzet Margo Price zich tegen op het vorige maand verschenen Days Of Unrest. Het is een album met protestsongs die zich uitspreken tegen het immigratiebeleid in de VS en de toenemende ongelijkheid in het land. Het is natuurlijk niet de echte opvolger van Hard Headed Woman, maar het is een interessant album met eigen songs en songs van anderen, die worden vertolkt door Margo Price, haar band en een aantal interessante gasten. Het album heeft niet veel aandacht gekregen, maar is absoluut de moeite waard.

Vorige maand verscheen vrijwel uit het niets een nieuw album van de Amerikaanse muzikante Margo Price. Zo uit het niets dat ik het album in eerste instantie heb gemist en ook in de meeste releaselijsten ben ik het album vorige maand niet tegengekomen. Ik had ook nog geen nieuw album van Margo Price verwacht, want haar vorige album, het terecht uitvoerig geprezen Hard Headed Woman, verscheen nog geen jaar geleden. 

Days Of Unrest is misschien ook meer een tussendoortje, want het is een (mini-)album dat nog geen half uur duurt. Het is wel een bijzonder tussendoortje, want het bevat alleen protestsongs en een aantal opvallende samenwerkingen met anderen. De opbrengst van het album komt ten goede aan The Florence Project, dat uiteenlopende diensten verleent aan immigranten. 

Tussendoortje of niet, nieuwe muziek van Margo Price is altijd interessant, dus gelukkig kwam ik Days Of Unrest toch nog tegen. De activistische kant van de muzikante uit Nashville, Tennessee, is zeker niet nieuw, maar op Days Of Unrest doet Margo Price er nog een schepje bovenop. 

Daar is ook alle reden toe, want de wijze waarop in de Verenigde Staten momenteel wordt omgegaan met immigranten roept niet alleen bij Margo Price vragen en verzet op en hetzelfde geldt voor thema’s als de toenemende ongelijkheid in de Verenigde Staten (en de rest van de wereld) en de verslechterende positie van arbeiders. 

Het heeft Margo Price geïnspireerd tot het opnemen van negen songs, waarvan ze er vier schreef met haar partner Jeremy Ivey. Songs van Woody Guthrie, Blaze Foley, Charlie Daniels en Bob Dylan en een traditional maken het album compleet. Grappig overigens hoe de song Oval Office van Blaze Foley over Ronald Reagan ook moeiteloos kan worden toegepast op de zittende president, al was Ronald Reagan vergeleken met deze president een heilige.

Margo Price werd in de studio bijgestaan door een aantal muzikanten uit haar band en producer Matt Ross-Spang. Daarnaast zijn er op Days Of Unrest gastbijdragen te horen van Joan Baez, Billy Swan en de muzikanten van Memphis Mariachi, die een aantal songs op het album voorzien van een Mexicaans tintje, dat fraai combineert met de countrymuziek van Margo Price. 

In de Spaanstalige songs is Days Of Unrest redelijk ver verwijderd van het album dat de muzikante uit Nashville vorig jaar afleverde, maar ik vind het mini-album ook een mooie toevoeging aan het oeuvre van Margo Price, al vind ik het wel een echt tussendoortje, waar natuurlijk niets mis mee is. 

Days Of Unrest overtuigt mij het meest wanneer de Mariachi trompetten en strijkers achterwege worden gelaten en Margo Price doet waar ze goed in is. Dat is wat mij betreft zingen, dus ook de drie instrumentale tracks op het album zijn wat minder aan mij besteed. De activistische teksten zijn wat mij betreft een mooi alternatief voor het gebruikelijke repertoire binnen de countrymuziek, waarin drank en foute mannen nog altijd dankbare thema’s zijn. 

Met slechts negen songs, waarvan drie instrumentaal en twee die worden gedomineerd door Mariachi klanken, is de spoeling voor mij wat dun, maar ik ken minder interessante tussendoortjes. Met Days Of Unrest laat Margo Price vooral horen dat haar hart op de juiste plek zit, maar als het vuur eenmaal ontbrandt op het nieuwe album, brandt het ook hevig. Reden genoeg om blij te zijn met dit album. Erwin Zijleman

De muziek van Margo Price is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://margoprice.bandcamp.com/album/days-of-unrest.