10 april 2026

Review: The Bevis Frond - Horrorful Heights

Nick Saloman, de man achter de Britse band The Bevis Frond, gaat inmiddels al vele decennia mee, maar heeft ook met het deze week verschenen album Horrorful Heights heeft weer een prachtig rockalbum afgeleverd
Voor Horrorful Heights van The Bevis Frond moet je echt even gaan zitten, want de band van de Britse muzikant Nick Saloman houdt niet van korte albums. Voor het nieuwe album van de band moet je bijna anderhalf uur uittrekken en in die anderhalf uur neemt The Bevis Frond je mee langs de geschiedenis van de rockmuziek. Horrorful Heights is hierdoor een interessant zoekplaatje, maar The Bevis Frond is zeker niet in het verleden blijven steken. Ook op het nieuwe album van zijn band steekt Nick Saloman weer in een grootse vorm. Het album staat vol met geweldige songs en het zijn songs die kunnen ontsporen in gitaargeweld, maar die ook heerlijk melodieus kunnen klinken. Het is goed voor een geweldige luistertrip.



Een jaar of tien geleden maakte ik dankzij een serie interessante reissues kennis met de muziek van de Britse band The Bevis Frond. De band van de Britse muzikant Nick Saloman bestond toen al zo’n 30 jaar en had al een flinke stapel van minstens 25 albums uitgebracht. Het oorspronkelijk in 1991 verschenen New River Head werd een persoonlijke favoriet, maar vanaf dat moment bleef ik de muzikale verrichtingen van Nick Saloman en zijn band volgen. 

Dat leverde de afgelopen jaren een interessant rijtje albums op, want We're Your Friends, Man (2018), Little Eden (2021) en Focus on Nature (2024) zijn alle drie zeer de moeite waard. Het zijn albums waarop Nick Saloman en zijn bandleden zo ongeveer de hele geschiedenis van de Britse en Amerikaanse rockmuziek met zich mee slepen. Het zijn albums die met één been in het verleden staan, maar The Bevis Frond geeft ook altijd een eigen draai aan alle invloeden uit het verleden. 

Het zijn albums die kunnen worden gekarakteriseerd als gitaaralbums en het zijn fijne gitaaralbums, want de Britse muzikant gaat een lange gitaarsolo niet uit de weg op zijn albums, die de afgelopen jaren altijd goed zijn voor minstens 75 minuten muziek. Vorige maand verscheen al eens een nieuw album van The Bevis Frond in de releaselijsten, maar deze week is Horrorful Heights dan echt verschenen. 

Ook dit keer is Nick Saloman niet scheutig met nieuwe muziek. Het nieuwe album van zijn band bevat maar liefst twintig tracks en is goed voor bijna anderhalf uur muziek. De Britse muzikant werkt al heel wat jaren met dezelfde gitarist en drummer en heeft voor Horrorful Heights een nieuwe bassist gerekruteerd. 

Ook het nieuwe album van de band is weer een typisch The Bevis Frond album. Het is een album dat het etiket “underground rock” verdient en het is vaak rockmuziek met een psychedelisch tintje, wat goed hoorbaar is wanneer de sitar van stal wordt gehaald. Nick Saloman beperkt zich echter ook dit keer zeker niet tot één genre. Als een pedal steel wordt ingezet krijgt de muziek van de band opeens een country vibe en als de gitaren net wat gruiziger klinken worden de jaren ’60 verruild voor de indierock van de jaren ’90. 

Er zijn niet veel rockbands die me anderhalf uur achter elkaar kunnen boeien, maar The Bevis Frond slaagt er ook met Horrorful Heights weer glansrijk in. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal weer fantastisch, zeker als de gitaren los mogen gaan en ook de stem van Nick Saloman klinkt na meer dan veertig jaar in de muziek nog altijd prima en zelfs beter dan in zijn jongere jaren. 

De Britse muzikant schrijft bovendien songs die herinneren aan alles dat rockmuziek de afgelopen 60 jaar leuk en interessant maakte, maar ook Horrorful Heights klinkt wat mij betreft niet als een retro rockalbum. Wat het nieuwe album van The Bevis Frond extra goed maakt is de variatie en de dynamiek op het album. De Britse band mag van mij best anderhalf uur gitaargeweld uit de speakers laten komen, maar de afwisseling tussen meer ingetogen en wat stevigere passages voorziet het album van extra kracht en ook de flirts met verschillende genres pakken uitstekend uit. 

Ik ken The Bevis Frond nu zelf tien jaar en het is helaas nog altijd een cultband, wat alleen vanwege de albums van de laatste jaren al onterecht is en er is nog zoveel meer te ontdekken in het bijzondere oeuvre, dat er deze week weer een prima album bij heeft gekregen. Erwin Zijleman

De muziek van The Bevis Frond is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse band: https://bevisfrondmusic.bandcamp.com/album/horrorful-heights.


Horrorful Heights van The Bevis Frond is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Review: Nina June - Seal Skin ~ Anthems of a Woman

Het nieuwe album van Nina June, dat eind vorige maand verscheen, krijgt vooralsnog in vrij kleine kring aandacht, maar het is een album dat zowel in muzikaal als vocaal opzicht van een enorm hoog niveau is
Seal Skin ~ Anthems of a Woman van Nina June ontsnapte ondanks meerdere e-mails bijna aan mijn aandacht, terwijl ik in 2021 nog bijzonder lovend was over haar vorige album. Ook op haar nieuwe album maakte de Nederlandse muzikante weer veel indruk. Dat doet ze in eerste instantie met haar stem, want wat is Nina June een goede zangeres. Het is een stem die op Seal Skin ~ Anthems of a Woman uitstekend gedijt in een sfeervol geluid waarin flink wat strijkers zijn te horen. Nina June beweegt zich ook nog eens soepel door genres en heeft songs geschreven die makkelijk overtuigen maar ook over flink wat groeipotentie beschikken. Pure klasse dit album van Nina June.



De Nederlandse muzikante Nina June, het alter ego Nienke Paardekoper, bracht in 2008 haar debuutalbum Little Dreams uit, maar mijn eerste kennismaking met haar muziek stamt uit 2021, toen haar vierde album Meet Me on the Edge of Our Ruin verscheen. Het is een album dat uiteindelijk mijn jaarlijstje haalde en daar sta ik nog steeds achter. 

Meet Me on the Edge of Our Ruin is een tijdloos en zeer sfeervol singer-songwriter album, dat in 2021 mee kon met de beste albums in het genre, nationaal en internationaal. Nina June maakte op haar vierde album indruk met aansprekende songs, trefzekere teksten, prachtige arrangementen, fraaie klanken en vooral met een hele mooie stem. 

De opvolger van Meet Me on the Edge of Our Ruin heeft even op zich laten wachten, maar eind vorige maand verscheen Seal Skin ~ Anthems of a Woman. Nina June beschrijft het album zelf als de soundtrack van haar leven, maar het is ook de soundtrack van een vrouwenleven in meer algemene zin. 

Net als het vorige album van Nina June is ook Seal Skin ~ Anthems of a Woman een album dat kwaliteit ademt. Die kwaliteit hoor je om te beginnen in de zang op het album. Nina June beschikt over een hele mooie stem, maar ze zingt ook met veel precisie en met veel gevoel, waardoor haar stem direct vanaf de eerste noten van het album van alles met je doet. 

Veel zangeressen zingen tegenwoordig alleen maar voluit, maar Nina June zingt vooral ingetogen en weet de kracht in haar stem op knappe wijze te doseren. Alleen de zang maakt van Seal Skin ~ Anthems of a Woman al een bijzonder mooi album, maar ook het niveau van de songs is weer enorm hoog. 

Het nieuwe album van Nina June klinkt in een aantal tracks als een tijdloos singer-songwriter album van heel lang geleden, maar de Nederlandse muzikante slaat ook bruggen naar het heden. Seal Skin ~ Anthems of a Woman is uiteindelijk het best te karakteriseren als een klassiek singer-songwriter album, maar binnen dit genre kan Nina June op meerdere terreinen uit de voeten en raakt ze ook aan genres als pop en soul. 

De mooie stem van Nina June doet het uitstekend in vrij kaal ingekleurde songs of passages van songs, maar ook wanneer de songs voller zijn ingekleurd klinkt de zang op Seal Skin ~ Anthems of a Woman echt prachtig. Nina June maakte haar album in eerste instantie samen met producer Marcel Tegelaar, die onder meer werkte met Eefje de Visser, en met pianist en arrangeur Frank de Lange, die de nadrukkelijk aanwezige strijkerspartijen op het album bedacht. 

Na een eerste fase ging de bekende Britse arrangeur Sally Herbert, die werkte met nogal wat hele groten uit de Britse popmuziek, met de songs aan de slag en trommelde ze een 12-koppig strijkersorkest op om de songs op Seal Skin ~ Anthems of a Woman nog verder te verfraaien. Het levert een prachtig klinkend album op, waarop de muziek en de zang niet alleen van een bijzondere schoonheid zijn, maar bovendien prachtig in balans. 

Ook met haar nieuwe album heeft Nina June een album afgeleverd dat met een deel van haar songs niet direct een pop-georiënteerd publiek aan zal spreken, maar liefhebbers van tijdloze singer-songwriter muziek met klassiek aandoende arrangementen en subtiele uitstapjes naar andere genres zullen als een blok vallen voor dit mooie en zeer sfeervolle album, dat alleen maar mooier wordt wanneer je het vaker hoort. Erwin Zijleman