Review: Chastity Belt - All My Friends

Ik heb Chastity Belt altijd een leuke band gevonden, maar ik was nog niet eerder zo onder de indruk van muziek van de Amerikaanse band als bij beluistering van het deze week verschenen zesde album All My Friends.
Dat met name de Amerikaanse muziekwebsites deze week het nieuwe album van Chastity Belt toevoegden aan hun tips van de week verbaasde me niet, want de band levert al een jaar of vijftien kwaliteit. Toch bleven de albums van Chastity Belt bij mij nooit zo hangen, waardoor ik de band iedere keer weer opnieuw moest ontdekken. Dat ligt vanaf nu anders, want ik ben echt behoorlijk onder de indruk van het deze week verschenen All My Friends, waarop de band wat mij betreft boven zichzelf uitstijgt. All My Friends is toegankelijker en minder ruw dan het vroege werk, maar ik heb wel wat met het licht dromerige geluid vol mooie gitaarakkoorden en de stemmen van de zangeressen van de band. Onverwacht een van mijn favoriete albums van het moment.

Ik luister eerlijk gezegd niet zo heel vaak naar de muziek van Chastity Belt, maar de Amerikaanse band is wel een graag geziene gast op De Krenten uit de Pop. Van de eerste vijf albums van de oorspronkelijk uit Walla Walla, Washington, afkomstige band, besprak ik er drie (en heb ik er een over het hoofd gezien) en ik besprak bovendien de twee soloalbums van frontvrouw Julia Shapiro. 

Ik ontdekte de band ooit toen hun tweede album werd vergeleken met de albums van Sleater-Kinney en dat is een band die ik al heel lang hoog heb zitten, al is hun nieuwe meer pop-georiënteerde werk een stuk minder interessant dan de vroegere en veel ruwere albums. Ik hoorde wel iets van Sleater-Kinney op de eerste albums van Chastity Belt, maar de mix van dreampop, noiserock en Riot Grrrl klonk ook duidelijk anders. 

De muziek van Chastity Belt was in eerste instantie behoorlijk stevig, maar zeker het in 2024 verschenen Live Laugh Love klonk meer ingetogen en vaak aangenaam dromerig. Deze week is de opvolger van Live Laugh Love verschenen en ook op All My Friends maakt de band weer interessante muziek. 

Het is muziek waarin nog steeds de invloeden doorklinken waarmee de Chastity Belt ooit opdook, maar als ik All My Friends vergelijk met de vroege albums hoor ik veel meer dreampop en ook meer invloeden uit de pop en rock. Af en toe zoekt de band de grenzen of de oude invloeden nog op, maar het klinkt inmiddels behoorlijk toegankelijk. Ik heb er geen moeite mee, want ook in het verzorgd klinkende geluid op All My Friends is heel veel moois te horen. 

Chastity Belt bestaat inmiddels meer dan vijftien jaar en de leden van de band, die inmiddels zijn verdeeld over Seattle, Chicago en Los Angeles, zijn vrienden geworden. Die vriendschappen worden gevierd op het nieuwe album, dat songs bevat die de afgelopen jaren werden opgenomen op het Griekse eiland Hydra en in Los Angeles. 

Aan het begin van deze recensie bekende ik dat ik niet zo heel vaak luister naar de muziek van Chastity Belt, maar ik sluit zeker niet uit dat All My Friends de uitzondering gaat worden. De stem van Julia Shapiro is op het nieuwe album echt verslavend mooi en hetzelfde geldt voor de stem van Lydia Lund. Ook in muzikaal opzicht strooit de band met klanken waarbij het aangenaam wegdromen is. 

Zeker als ik het album met de koptelefoon beluister is het genieten van de zang en zeker ook van het gitaarwerk dat echt prachtig is. De band viel me in muzikaal en vocaal opzicht altijd al op, maar op All My Friends maakt ook de kwaliteit van de songs indruk. Ik heb het album nu een paar keer gehoord en er zijn al flink wat songs die ik koester en de rek is er nog lang niet uit. De nieuwe songs van Chastity Belt hebben een zeer aangename flow of zelfs een hypnotiserende werking, maar er gebeurt ook van alles in de fraaie gitaarakkoorden, het inventieve drumwerk en nog veel meer. 

De Amerikaanse band heeft een album gemaakt dat in eerste instantie misschien niet zo opvalt en dat vervolgens op een of andere manier bekend klinkt, maar hoe vaker ik naar All My Friends luister, hoe meer ik onder de indruk raak van dit in alle opzichten zeer geslaagde album. Ik heb ook de vorige albums nog eens gescand, maar ik vind het nieuwe album echt nog een stuk beter. Erwin Zijleman

De muziek van Chastity Belt is ook verkrijgbaar via  de Bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://chastity-belt.bandcamp.com/album/all-my-friends.

All My Friends van Chastity Belt is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (transparent green), 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Girl Tones - Precious!

Na alle uiterst ingetogen albums die ik de laatste tijd heb beluisterd, was ik ook wel weer eens toe aan iets ruwers en hierin voorzien de zussen van Girl Tones, die er op Precious! stevig tegenaan gaan, maar ook telkens weten te verrassen.
Zonder de tips van de Amerikaanse muziekwebsite Paste zou ik heel veel interessante albums missen. Ook het debuutalbum van het Amerikaanse duo Girl Tones ontsnapte aan bijna ieders aandacht, maar zoals zo vaak was Paste bij de les. Precious! van Girl Tones lijkt in eerste instantie een aardig album met door 90s indierock beïnvloede muziek, maar Kenzie Schultz en Laila Crowe doen absoluut hun eigen ding met alle invloeden uit het verleden. De ene keer klinkt het wat ruwer, de andere keer veel ingetogener, maar bijna altijd zijn er de geweldige gitaarklanken, de fantastische productie, de mooie stemmen en boven alles de onweerstaanbaar lekkere songs van Girl Tones.

Alleen de Amerikaanse muziekwebsite Paste wees me de afgelopen week op het album Precious! van Girl Tones. Paste schrijft over het album het volgende: “It’s a raucous, joyous addition to this current garage rock revival. The duo, sisters Kenzie Shultz and Laila Crowe, never take themselves too seriously, and it benefits both the musicians and the audience. Instead, they’re having fun, and we are too. The album is tightly produced, and yet never feels contained; it is playfully brash, and often self-aware. Is this a perfect record? No. But it is, indeed, precious”. 

Op basis van deze paar zinnen wist ik eigenlijk al dat het debuutalbum van Girl Tones een album voor mij is, maar Kenzie Shultz en Laila Crowe hadden vervolgens nog wel wat verrassingen voor me in petto. Die verrassingen zitten hem niet zozeer in de rauwe rocksongs op het album. Het zijn songs die schatplichtig zijn aan de indierock uit de jaren 90, maar in het gitaarwerk doen Kenzie Shultz en Laila Crowe er een flinke schep bovenop met rauwe riffs en hoge en gruizige gitaarmuren. 

De combinatie van behoorlijk ruw gitaarwerk, aanstekelijke songs en mooie vrouwenstemmen is sinds de jaren 90 gemeengoed en ook Girl Tones kan hier goed mee uit de voeten. Het zorgt ervoor dat de songs op Precious! bijzonder lekker klinken, zeker als je wel weer eens toe bent aan een portie stevige indierock. 

Het debuutalbum van Girl Tones had wat mij betreft best een half uurtje mogen vullen met lekker in het gehoor liggende indierocksongs als Glowing Buzz, maar het album wordt interessanter wanneer Kenzie Shultz en Laila Crowe wat gas terugnemen. In de net wat minder stevige songs op Precious! klinkt de zang beter en zorgt de hard-zacht dynamiek ervoor dat de stevigere passages in het gitaarwerk alleen maar trefzekerder zijn. 

Het roept bij mij mooie herinneringen op aan de indierockbands met een vrouwelijk boegbeeld die ik bewonderde in de jaren 90 en Girl Tones doet zeker niet onder voor de helden van weleer. Ik sla de muziek van de Amerikaanse zussen misschien zelfs wel hoger aan. Op Precious! overtuigt Girl Tones met een geweldig gitaargeluid, met mooie zang en met een vakkundige productie van Brad Shultz van de band Cage The Elephant. 

Het mooist van alles vind ik echter de songs op het debuutalbum van Girl Tones. Kenzie Shultz en Laila Crowe hebben songs geschreven die direct blijven hangen en onmiddellijk zorgen voor een goed gevoel. Zoals gezegd hadden de zussen ook nog wat verrassingen voor me in petto en die komen wat mij betreft vooral als Girl Tones even niet vertrouwt op hoge gitaarmuren. 

Zo laten bijvoorbeeld de door strijkers en synths gedomineerde titelsong of het honingzoete en folky Mirror weer een totaal andere kant van Girl Tones horen en ook dit is een interessante kant. Door alle variatie is Precious! zeker niet het zoveelste door 90s indierock beïnvloede album, maar een origineel klinkend album dat overal en nergens iets vandaan haalt en steeds weer op een andere manier indruk weet te maken. 

Het vliegt me af en toe misschien net wat te veel uit de bocht, maar echt los laten kan ik het album niet. Het is jammer dat alleen Paste het album van Girl Tones in de schijnwerpers heeft gezet, want daar is Precious! echt veel te goed voor. Ga dat horen! Erwin Zijleman