09 mei 2026

Review: Aldous Harding - Train on the Island

De Nieuw-Zeelandse muzikante Aldous Harding levert met Train on the Island een ingetogen en warm klinkend album af, maar het is ook een album vol muzikale diepgang, met de fascinerende stem van Aldous Harding als kers op de taart
Train on the Island is alweer het vijfde album van de Nieuw-Zeelandse maar tegenwoordig in Wales woonachtige muzikante Aldous Harding, die bouwt aan een fascinerend oeuvre. Ze begon ooit als folkie met een voorliefde voor psychedelische folk uit de jaren 60, maar is inmiddels uitgegroeid tot een veelzijdige muzikante die zich ook ver buiten de folk beweegt. Train on the Island is subtiel maar prachtig ingekleurd en zeer vakkundig geproduceerd, maar het zijn de bijzondere en veelzijdige stem van Aldous Harding en haar eigenzinnige songs die van Train on the Island zo’n knap album maken. De Nieuw-Zeelandse muzikante heeft een uniek eigen geluid, dat opnieuw is voorzien van nog wat extra glans.



Time flies. Het is alweer bijna twaalf jaar geleden dat de overigens geweldige nieuwsbrief van de Nieuw-Zeelandse muziekwinkel Flying Out Records opvallend hoog opgaf over het titelloze debuutalbum van Aldous Harding. Het album was destijds niet op de streamingplatforms te vinden, maar toen ik het album eenmaal in handen had, was ik direct verkocht. 

Als ik nu luister naar het debuutalbum van de Nieuw-Zeelandse muzikante hoor ik vooral muziek die herinnert aan de psychedelische folkies uit de jaren 60, al kan de muziek van Aldous Harding ook zomaar een eigentijdse twist krijgen. We zijn inmiddels twaalf jaar verder en Aldous Harding is al lang niet meer de folkie die zich vooral liet inspireren door illustere voorgangers als Linda Perhacs, Karen Dalton en Judee Sill. 

Met haar volgende albums, Party (2017), Designer (2019) en Warm Chris (2022) ontwikkelde ze zich tot een bijzonder eigenzinnige maar ook zeer interessante muzikante. Aldous Harding werkt sinds haar tweede album met de vooral van PJ Harvey bekende Britse producer John Parish en die nam ook de productie van het deze week verschenen Train on the Island voor zijn rekening. 

Met name op Warm Chris uit 2022 schoot de muziek van Aldous Harding meerdere kanten op en begon het label folk, dat misschien wel terecht op haar eerdere albums was geplakt, wat te knellen. Train on the Island is wat mij betreft nog wat minder een folkalbum dan het vorige album. 

Bij beluistering van het nieuwe album van Aldous Harding vallen meerdere dingen op. Het eerste dat opvalt is wat mij betreft de productie van John Parish. De Britse producer heeft het album voorzien van een zeer gevarieerd en eigenzinnig geluid. De meeste songs op Train on the Island zijn behoorlijk ingetogen, maar het ingehouden en relatief sobere geluid op het album zit vol fraaie details. 

Er duiken, naast de piano die vaak centraal staat, steeds weer andere instrumenten op, waardoor het nieuwe album van Aldous Harding haar meest veelzijdige album tot dusver is. Het is misschien geen folkalbum, maar invloeden uit de folk spelen wel degelijk een rol op het album, dat ook in het hokje indie past. 

Het veelzijdige karakter van Train on the Island wordt versterkt door de wijze waarop Aldous Harding haar stem gebruikt. De Nieuw-Zeelandse muzikante laat al vanaf haar debuutalbum horen dat ze over een bijzondere stem beschikt, maar op Train on the Island kan haar stem meerdere kanten op. 

Ik hou er wel van als Aldous Harding ingetogen en wat introverte muziek maakt, maar ook de wat expressievere en extraverte zang maakt indruk. Ik kon me bij beluistering van haar debuutalbum nog wel voorstellen dat niet iedereen gecharmeerd zou zijn van de stem van Aldous Harding, maar op haar nieuwe album zingt ze echt prachtig. 

Naast John Parish speelt ook multi-instrumentalist Huw Evans, beter bekend als de muzikant H Hawkline, een voorname rol, maar ook de muzikanten die verantwoordelijk zijn voor de pedal steel en de harp leveren vakwerk af en tekenen voor subtiele maar zeer trefzekere accenten. 

Train on the Island is een album dat je op meerdere manieren kunt beluisteren. Het is, toch wel enigszins tot mijn verbazing, een album dat bijzonder aangenaam klinkt op de achtergrond, maar beluister het album met de koptelefoon en je hoort de gelaagdheid in de muziek van Aldous Harding en de rijkdom van zowel de muziek als de zang op het album. Het is een bijzondere reis die de Nieuw-Zeelandse muzikante de afgelopen twaalf jaar heeft afgelegd en het is een weg die maar blijft imponeren. Erwin Zijleman

De muziek van Aldous Harding is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Nieuw-Zeelandse muzikante: https://aldousharding.bandcamp.com/album/train-on-the-island.


Train on the Island van Aldous Harding is verkrijgbaar via de Mania webshop:



08 mei 2026

Review: Maya Hawke - MAITREYA CORSO

Kinderen van beroemde ouders hebben het meestal niet makkelijk in de muziek en dat geldt ook voor Maya Hawke, maar met haar deze week verschenen album MAITREYA CORSO bewijst ze nogmaals dat ze een groot talent is
De Amerikaanse muzikante Maya Hawke wordt nog te vaak gezien als een enigszins doorsnee popzangeres, die vooral vanwege haar beroemde ouders en haar ervaring als model en actrice een platencontract heeft gekregen. Iedereen die haar eerste drie albums kent weet dat dit grote onzin is, want het zijn allemaal prima albums, die ruimschoots boven de middelmaat uit stijgen. Met haar vierde album legt de muzikante uit New York de lat nog wat hoger, want wat is MAITREYA CORSO een interessant en gevarieerd album. Folky pop domineert op het album maar het is folky pop die zowel nostalgisch als eigentijds kan klinken. De eerste drie albums van Maya Hawke vond ik goed, maar MAITREYA CORSO is nog een flink stuk beter en interessanter.



Dat de Amerikaanse muzikante Maya Hawke de dochter is van actrice Uma Thurman en acteur Ethan Hawke mag inmiddels als bekend worden verondersteld en dat geldt ook voor het feit dat ze in het verleden actief was als model (voor onder andere Vogue en Calvin Klein) en als actrice (in de populaire Netflix-serie Stranger Things). 

Maya Hawke heeft als ‘nepo baby’ de schijn misschien wat tegen, maar iedereen die onbevooroordeeld luistert naar haar muziek kan wat mij betreft alleen maar concluderen dat het met haar muzikale talent wel goed zit en dat ze met dit talent bovendien haar eigen pad kiest. 

Hoe dat op het podium klinkt had ik vorig jaar graag gehoord, maar een Europese tour die haar onder andere naar Paradiso had moeten brengen werd om onduidelijke redenen geannuleerd, wat voor het nodige chagrijn heeft gezorgd ten opzichte van de muzikante uit New York. 

Deze week verscheen gelukkig wel een nieuw album van de Amerikaanse muzikante en dit album laat het chagrijn wat mij betreft verdwijnen. MAITREYA CORSO is al het vierde album van Maya Hawke in zes jaar tijd en het is de opvolger van Blush (2020), MOSS (2022) en Chaos Angel (2024). 

Over haar vorige drie albums was ik behoorlijk positief. Op haar debuutalbum maakte Maya Hawke, bijgestaan door Norah Jones producer Jesse Harris, folky muziek vol invloeden uit het verleden. Die invloeden uit het verleden waren ook te horen op de twee albums die volgden, maar naast duidelijk hoorbare invloeden uit de Laurel Canyon folk gaf Maya Hawke haar songs ook een indiefolk en indiepop twist mee. 

De afgelopen jaren verzamelde ze een aantal interessante samenwerkingspartners om zich heen en deze zijn ook weer van de partij op MAITREYA CORSO. Met krachten als (haar echtgenoot) Christian Lee Hudson, Benjamin Lazer Davis, Will Graefe en Jonathan Low heeft Maya Hawke zowel in productioneel als compositorisch opzicht veel topmuzikanten om zich heen verzameld en dat hoor je ook weer op MAITREYA CORSO. 

Ook op haar nieuwe album maakt de muzikante uit New York geen geheim van haar liefde voor Laurel Canyon folk uit de late jaren 60 en vroege jaren 70, maar ook dit keer verwerkt ze net zo makkelijk invloeden uit het heden in haar songs. MAITREYA CORSO is nog een stuk veelzijdiger dan de vorige drie albums van Maya Hawke en wat mij betreft laat ze zowel in muzikaal als vocaal opzicht flinke groei horen. 

De Amerikaanse muzikante wordt als ‘nepo baby’ niet door iedereen serieus genomen, maar op haar nieuwe album hoor ik absoluut haar talent. Het album bevat songs die zich stuk voor stuk onderscheiden van de standaard indiepop en indiefolk songs van het moment. Dat doen de songs van Maya Hawke met hun diepgang en door het verwerken van zeer uiteenlopende invloeden. 

Ze heeft zich bovendien flink ontwikkeld als zangeres en laat op MAITREYA CORSO niet alleen een mooi, maar ook een eigen geluid horen. Het knappe van het nieuwe album is dat het van de hak op de tak springt, maar toch consistent klinkt en dat het een album is met spannende songs die ook toegankelijk en verleidelijk klinken. 

Ik had na de eerste drie albums van Maya Hawke best hoge verwachtingen van MAITREYA CORSO, maar iedere keer als ik naar het album luister overtreft het mijn verwachtingen weer net een beetje meer. Nu alleen die Europese tour nog, want ook op het podium schijnt de New Yorkse muzikante e veel beter te zijn dan menigeen denkt. Erwin Zijleman

De muziek van Maya Hawke is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://mayahawke.bandcamp.com/album/maitreya-corso.


MAITREYA CORSO van Maya Hawke is verkrijgbaar via de Mania webshop: