18 april 2026

Review: Hiding Places - The Secret To Good Living

The Secret To Good Living is het debuutalbum van de Amerikaanse band Hiding Places en het is een verpletterend mooi album, dat absoluut gaat uitgroeien tot een van de allerbeste gitaarplaten van dit jaar
Het debuutalbum van Hiding Places had me direct na het beluisteren van de openingstrack al te pakken, maar ik had toen echt pas een fractie van het bijzondere geluid van de band gehoord. The Secret To Good Living laat in tien songs een geluid horen dat meerdere kanten op kan. Het is een geluid waarin gitaren centraal staan, maar het gitaarwerk op het album put uit meerdere genres. De vooral door het gitaarwerk bedwelmend mooie songs van de Amerikaanse band worden nog wat mooier door de stemmen van Audrey Keelin en Nicholas Byrne, die het dromerige karakter van de muziek van Hiding Places nog wat verder versterken. Ik had dit album bijna gemist, maar koester inmiddels iedere noot.



Ik kan me niet herinneren dat ik de bandnaam Hiding Places twee weken geleden ben tegengekomen bij het doorploegen van de vele lijstjes met nieuwe albums. Dat is op zich bijzonder, want de Amerikaanse website Paste, een van mijn vaste tipgevers, noemde het album wel degelijk als een van de interessante albums van die week. 

Ik weet wel zeker dat ik twee weken geleden niet heb geluisterd naar het debuutalbum van de Amerikaanse band. Dat deed ik eergisteren voor het eerst na het lezen van een zeer positieve recensie, die me op zijn minst nieuwsgierig maakte naar het album, dat nog niet overdreven veel aandacht heeft gekregen. 

Ik heb The Secret To Good Living inmiddels meerdere keren beluisterd en het debuutalbum van Hiding Places is nog veel en veel beter dan de recensie die me op het spoor zette van de band suggereerde. Sterker nog, The Secret To Good Living van Hiding Places is een album dat goed genoeg is om aan het eind van het jaar hoog op te duiken in heel veel aansprekende jaarlijstjes en ook in mijn jaarlijstje gaat het album hoge ogen gooien. 

Hiding Places werd opgericht toen de leden van de band studeerden aan de University of North Carolina in Chapel Hill, maar de muziek van de band kreeg pas echt vorm toen de band op het platteland van Georgia de tijd nam voor het vinden van haar muzikale vorm. Hiding Places heeft de zuidelijke staten van de Verenigde Staten inmiddels verlaten en heeft zich gevestigd in Brooklyn, New York. 

De geografische reis die de band heeft afgelegd hoor je terug in de muziek op The Secret To Good Living. De muziek van Hiding Places heeft het broeierige dat je vaker hoort bij bands uit North Carolina en Georgia, maar maakt ook de rockmuziek van de grote stad. Het debuutalbum van de band is absoluut een van de betere gitaarplaten die je dit jaar zult horen en het is ook een verrassend veelzijdige gitaarplaat. 

The Secret To Good Living zal vooral het stempel indierock opgedrukt krijgen, maar ik hoor echt allerlei invloeden in het geluid van de band. Zeker als het tempo wat lager ligt hoor ik heel veel invloeden uit de slowcore, maar ook invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek hebben hun weg gevonden naar het geluid van de band. 

De muziek van Hiding Places klinkt af en toe heerlijk dromerig, maar de band kan ook flink uithalen met stevig gitaarwerk. Het album opent lekker stevig met redelijk rechttoe rechtaan indierock, maar eindigt met bijna verstilde klanken. Het zorgt ervoor dat het debuutalbum van de band uit New York het best tot zijn recht komt wanneer je het in zijn geheel beluistert, wat goed is voor een fascinerende luisterervaring van 47 minuten en 12 seconden. 

The Secret To Good Living is een album vol fantastisch gitaarwerk, maar ook de zang op het album is geweldig. Hiding Places beschikt met Audrey Keelin en Nicholas Byrne over twee geweldige stemmen, die afwisselend het voortouw nemen, maar elkaar ook kunnen versterken. Ook de twee andere leden van de band dragen bij aan het prachtige geluid van Hiding Places met prima bas- en drumwerk en subtiele bijdragen van keyboards. 

Bij beluistering van het album moet ik met enige regelmaat aan de band Wednesday denken, die vorig jaar de beste gitaarplaat van het jaar maakte, maar de muziek van Hiding Places laat zich niet vergelijken met die van één enkele band. Op The Secret To Good Living hoor je echo’s van een aantal decennia gitaarmuziek, gecombineerd in een verpletterend mooi geluid. Als gerechtigheid bestaat is Hiding Places over niet al te lange tijd een hele grote band. Erwin Zijleman

De muziek van Hiding Places is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://hidingplacesnc.bandcamp.com/album/the-secret-to-good-living-2.


The Secret To Good Living is verkrijgbaar via de Mania webshop:



17 april 2026

Review: Holly Humberstone - Cruel World

Het is dringen binnen de door Amerikaanse zangeressen gedomineerde vrouwelijke popmuziek van het moment, maar de Britse muzikante Holly Humberstone doet met haar nieuwe album Cruel World zeker mee
Holly Humberstone beschikt over een stem waar je van moet houden. Het is een stem die wat mij betreft goed past bij de popmuziek die ze maakt. De Britse muzikante kreeg in het verleden nog wel eens het etiket indie opgeplakt, maar op haar nieuwe album Cruel World kiest ze vol voor de pop. Het is pop die is voorzien van een behoorlijk zwaar aangezette productielaag, waardoor het album nogal mainstream klinkt, ook vergeleken met het debuutalbum van Holly Humberstone. Het is daarom even doorbijten als je pop liever indie dan mainstream hebt, maar uiteindelijk valt er op Cruel World veel de goede kant op en vindt Holly Humberstone aansluiting bij de subtop van de pop.



Paint My Bedroom Black, het vorige album van de Britse muzikante Holly Humberstone en feitelijk haar debuutalbum na een album waarop haar eerdere EP’s waren gecombineerd, verscheen eind 2023 ongeveer gelijk met The Rise and Fall of a Midwest Princess, het in alle opzichten briljante debuutalbum van Chappell Roan. 

Het duurde daarom even voor ik op De Krenten uit de Pop aandacht had voor het debuutalbum van Holly Humberstone, maar ook Paint My Bedroom Black vond ik uiteindelijk een prima popalbum, dat aan het einde van het jaar kon rekenen op een positieve recensie. 

Deze week keert de Britse muzikante terug met een nieuw album en ook Cruel World is wat mij betreft een album dat mee kan met de betere popalbums van het moment. Dat is niet iedereen met mij eens, want ik ben flink wat behoorlijk zure recensies tegengekomen, waarin er niet veel overblijft van de kwaliteiten van Holly Humberstone. 

Als ik zelf niet uit de voeten kan met een album, schrijf ik er niets over, maar dat is een persoonlijke keuze. Ik kan wel uit de voeten met Cruel World van Holly Humberstone, want ik ben niet vies van pure pop en dat is het soort muziek dat de Britse muzikante maakt op haar tweede album. 

Op Paint My Bedroom Black hoorde ik af en toe nog wel een dun randje indie, maar op Cruel World omarmt Holly Humberstone vooral of zelfs bijna uitsluitend de blinkende popmuziek. Het album staat dan ook vol met lekker in het gehoor liggende en vaak aanstekelijke songs en het zijn songs waarop producer Rob Milton zich flink heeft kunnen uitleven. 

Holly Humberstone is Brits, maar ik vind Cruel World vooral Amerikaans klinken. Het album past in het rijtje grote Amerikaanse popalbums van de afgelopen jaren en valt in dit rijtje zeker niet tegen. Over de zangkwaliteiten van Holly Humberstone zijn de meningen zeer verdeeld, maar ik vind haar tegelijkertijd zoete en wat kwetsbare stem aangenaam klinken en het is een stem die goed past bij de popsongs die op Cruel World zijn te horen. 

Als ik echt moet kiezen heb ik meer met indiepop dan met de blinkende pop die domineert op het album, waardoor ik de licht naar indie neigende songs net wat beter vind, maar zo op zijn tijd klinkt de pure pop van Holly Humberstone zeer aangenaam. Het is nog niet zo goed als de pop van de allergrootsten in het genre, maar met Cruel World past de Britse muzikante wel prima in de subtop. 

Cruel World is een groot deel van de tijd een mainstream popalbum, maar hier en daar is er ruimte voor wat meer ingetogen songs, waarin Holly Humberstone ook wat persoonlijkere teksten kwijt kan. 

Na twee albums met Rob Milton ben ik wel benieuwd wat de Britse muzikante kan met een van de Amerikaanse topproducers binnen de pop, bijvoorbeeld Jack Antonoff of John Congleton, want ik heb het idee dat Holly Humberstone nog beter kan dan ze tot dusver heeft laten horen. 

Cruel World is in de tussentijd een album dat baat heeft bij herhaalde beluistering, want nu ik het album meerdere keren heb gehoord hoor ik wat meer diepgang dan bij mijn eerste kennismaking met het album en is ook de kwaliteit van de songs wat gestegen. Voor liefhebbers van de popmuziek van het moment is er dan ook alle reden om Cruel World van Holly Humberstone eens te proberen. Erwin Zijleman


Cruel World van Holly Humberstone is verkrijgbaar via de Mania webshop: