zaterdag 23 oktober 2021

Lana Del Rey - Blue Banisters

Lana Del Rey brengt haar tweede album van 2021 uit en het is een album dat een inmiddels bekend geluid laat horen, maar het wonderschone Blue Banisters voegt ook iets toe aan haar unieke oeuvre
Ik was net iets meer dan een half jaar geleden diep onder de indruk van Chemtrails Over The Country Club van Lana Del Rey. De Amerikaanse muzikante komt deze week alweer met een nieuw album op de proppen en Blue Banisters is net zo mooi of misschien zelfs nog wel mooier dan zijn voorganger. De hand van topproducer Jack Antonoff ontbreekt dit keer, maar het over het algemeen ingetogen geluid op het album klinkt krachtig en Lana Del Rey zingt mooier dan ooit tevoren. Voor liefhebbers van de van melancholie overlopende ballads van Lana Del Rey is het smullen, bijna een uur lang. Grote kans dat Lana Del Rey dit jaar met twee albums in mijn jaarlijstje terecht gaat komen.


Liefhebbers van de muziek van Lana Del Rey hebben de afgelopen jaren echt niets te klagen. Met het aan het einde van de zomer van 2019 verschenen Norman Fucking Rockwell! leverde de Amerikaanse muzikante één van de beste albums van het betreffende jaar af en ook opvolger Chemtrails Over The Country Club bleek een geweldig album. 

Dat laatste album verscheen pas zeven maanden geleden, maar desondanks ligt er deze week alweer een nieuw album van Lana Del Rey op ons te wachten. Dat is zeker niet zonder risico, want verzadiging ligt op de loer, al is het maar omdat Lana Del Rey op haar laatste albums vasthoudt aan een inmiddels bekend geluid. 

Dat doet ze ook op het deze week verschenen Blue Banisters, dat in muzikaal opzicht op het eerste gehoor misschien niet heel veel nieuws brengt, maar wat vind ik het weer prachtig. Blue Banisters laat misschien het bekende Lana Del Rey geluid horen, maar het is zeker geen fantasieloos vervolg op Chemtrails Over The Country Club. Lana Del Rey deed voor de afwisseling eens geen beroep op topproducer Jack Antonoff, maar produceerde het album zelf, geholpen door een aantal muzikanten die op het album zijn te horen, onder wie Gabe Simon en Drew Erickson. 

Blue Banisters opent ingetogen en zelfs bijna minimalistisch met het fraaie Text Book, dat de toon zet voor de rest van het album. Veel tracks op het album zijn relatief sober ingekleurd, al bestaat de instrumentatie uit flink wat lagen, die langzaam maar zeker aan de oppervlakte komen. 

De sfeervolle instrumentatie kleurt prachtig bij de unieke stem van Lana Del Rey, die ook op haar nieuwe album weer prachtig zingt en vaak nog wat mooier dan we al van haar gewend zijn. Je hoort het vooral in de ingetogen tracks, maar ook wanneer de instrumentatie wat zwaarder wordt aangezet en de nodige violen van stal worden gehaald, blijft Lana Del Rey in vocaal opzicht makkelijk overeind. 

Het album lijkt na drie tracks even om te slaan met een opeens behoorlijk pompeus intermezzo met trompetten en stevige bas, maar na ruim een minuut keert Lana Del Rey terug naar het relatief ingetogen geluid van het begin van het album. 

De Amerikaanse muzikante zingt weer engelachtig mooi, maar in de teksten neemt ze geen blad voor de mond, waardoor de teksten in nogal wat tracks op het albums als ‘explicit’ worden aangemerkt. Het zijn teksten waarin we een inkijkje krijgen in de gevoelens van Lana Del Rey, waardoor Blue Banisters haar meest persoonlijke album tot dusver is. 

Hier en daar mis je de geniale hand van Jack Antonoff, waardoor Blue Banisters wat eenvormiger klinkt dan zijn twee voorgangers, maar als je houdt van de wat dramatische en melancholische ballads van Lana Del Rey zit je goed. Ik hou absoluut van deze kant van Lana Del Rey en vind het grootste deel van de 15 songs en ruim een uur muziek op Blue Banisters prachtig. 

Ondanks het ontbreken van de hand van meesterproducer Jack Antonoff, heb ik weinig aan te merken op de productie van het nieuwe album van Lana Del Rey. De piano’s klinken prachtig en hetzelfde geldt voor de stem van de Amerikaanse muzikante, terwijl de accenten van met name strijkers en blazers hier en daar zorgen voor verrassing. 

Buitenbeentje op het album is, naast het pompeuze intermezzo, Dealer, het duet met Miles Kane (The Last Shadow Puppets), dat verrassend goed uitpakt, met hier en daar Lana Del Rey die het uitschreeuwt, dat niet zo goed past bij de rest van de tracks, maar wel laat horen dat Lana Del Rey meerdere kanten op kan.

Verzadiging ligt zoals gezegd op de loer bij het uitbrengen van twee albums in een jaar, maar ik heb er bij beluistering van het wonderschone Blue Banisters echt geen seconde last van. Integendeel zelfs. Zonder enige twijfel jaarlijstjesmateriaal. Erwin Zijleman


Blue Banisters van Lana Del Rey is verkrijgbaar via de Mania webshop:


vrijdag 22 oktober 2021

Dean Wareham - I Have Nothing To Say To The Mayor Of L.A.

Dean Wareham kennen we van legendarische bands als Galaxie 500 en Luna, maar dat hij het ook solo kan laat hij horen op het geweldige I Have Nothing To Say To The Mayor Of L.A., dat 40 minuten imponeert
Het aanbod aan nieuwe releases is op het moment zo groot dat je makkelijk een goed album over het hoofd ziet, maar de naam Dean Wareham zie ik gelukkig niet zomaar over het hoofd. De van oorsprong Nieuw-Zeelandse muzikant heeft met zijn bands Galaxie 500 en Luna flink wat klassiekers op zijn naam staan en die maakte hij ook met zijn echtgenote Britta Phillips als Britta & Dean. Met I Have Nothing To Say To The Mayor Of L.A. levert Dean Wareham een geweldig soloalbum af. Het is een album met songs die decennia oud hadden kunnen zijn, maar ook in het nu imponeren, al is het maar door de doorleefde zang en het schitterende gitaarwerk. Geweldig dat hij terug is.


De van oorsprong Nieuw-Zeelandse muzikant Dean Wareham was de drijvende kracht achter de roemruchte Amerikaanse bands Galaxie 500 en Luna en vormde samen met ex-Luna lid en echtgenote Britta Phillips ook nog eens het duo Dean & Britta. Dean Wareham tekent hiermee voor een kleine twintig bijzonder fraaie albums in mijn platenkast, want nagenoeg alles waaraan hij zijn naam heeft verbonden is van hoog niveau. 
Het geldt ook voor zijn twee soloalbums uit 2013 en 2014, al is de laatste inmiddels al weer zeven jaar oud. 

Deze week keert Dean Wareham terug met een nieuw soloalbum en het is een geweldig album geworden. Op I Have Nothing To Say To The Mayor Of L.A. horen we Dean Wareham in absolute topvorm en bewijst hij nog maar eens wat een geweldig songwriter hij is. I Have Nothing To Say To The Mayor Of L.A. biedt alle ruimte aan de singer-songwriter in Dean Wareham en dat is een kant die ik minder goed van hem ken dan de rockmuzikant. 

Het levert een tijdloos album op, dat bij mij in eerste instantie vooral associaties opriep met de muziek van de Australische band The Go-Betweens, waarmee de lat voor I Have Nothing To Say To The Mayor Of L.A. meteen ontiegelijk hoog ligt. Een andere associatie die opkomt bij beluistering van het album is het latere werk van Lou Reed en ook dat is vergelijkingsmateriaal waarmee je thuis kunt komen. Wanneer het album wat psychedelischer klinkt hoor ik ook nog wel wat van The Velvet Underground, maar uiteraard heeft Dean Wareham zelf ook een aansprekend muzikaal verleden om uit te putten. 

Dean Wareham werkt op zijn nieuwe album wederom samen met producer Jason Quever, die we kennen van zijn band Papercuts, maar ook als producer van Beach House, Cass McCombs en dus Dean Wareham. Deze Jason Quever heeft het nieuwe album van de voormalig voorman van Galaxie 500 en Luna prachtig geproduceerd. De Nieuw-Zeelandse muzikant, die inmiddels al heel veel jaren in de Verenigde Staten woont, heeft een tijdloos klinkend gitaaralbum gemaakt dat prachtig is opgenomen. 

In het gitaarwerk hoor je met enige regelmaat een echo uit het roemruchte verleden van Dean Wareham en die echo’s hoor je uiteraard ook in zijn stem, die inmiddels prachtig doorleefd klinkt en op bijzonder fraaie wijze het van Scott Walker bekende Duchess covert. 

Als echtgenote Britta Phillips (die ook flink wat instrumenten bespeelt op het album) achtergrondvocalen toevoegt, hoor ik ook wel wat van de albums van Dean & Britta, maar over het algemeen genomen horen we op I Have Nothing To Say To The Mayor Of L.A. toch weer een net wat andere kant van Dean Wareham. 

I Have Nothing To Say To The Mayor Of L.A. is een album dat met enige fantasie ook een aantal decennia geleden gemaakt had kunnen worden en dan waarschijnlijk in New York, waar Dean Wareham een groot deel van zijn leven als muzikant woonde, maar het album klinkt geen moment gedateerd. 

Ik was direct bij eerste beluistering onder de indruk van het nieuwe werk van Dean Wareham, maar zijn nieuwe soloalbum is ook een album dat nog heel lang veel beter wordt. Het gitaarwerk is geweldig, de zang is karakteristiek en de songs zijn van het niveau dat maar weinig songwriters gegeven is. Dean Wareham is nooit echt weg geweest, maar dit album voelt aan als een glorieuze comeback. Erwin Zijleman

De muziek van Dean Wareham is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de tegenwoordig in Los Angeles woonachtige muzikant: https://deanwareham.bandcamp.com.


I Have Nothing To Say To The Mayor Of L.A. van Dean Wareham is verkrijgbaar via de Mania webshop: