Review: Shannon Lay - Past The Veil

Shannon Lay debuteerde een kleine tien jaar geleden met ingetogen folksongs met een hang naar de jaren 60 en 70, maar haar geluid is steeds voller gaan klinken, wat ook weer het geval is op haar nieuwe album Past The Veil
Als ik blind had moeten luisteren naar het deze week verschenen album Past The Veil, had ik waarschijnlijk niet geraden dat het gaat om het nieuwe album van folkie Shannon Lay. De Amerikaanse muzikante heeft haar nieuwe album voorzien van weelderige arrangementen en volle klanken en kleur bovendien opzichtig buiten de lijntjes van de folk. Het klinkt direct aangenaam, maar het klinkt ook flink anders dan de sobere folksongs van Shannon Lay die ik koester. Past The Veil vraagt om enige gewenning, maar het is ook een min of meer logische stap in het oeuvre van Shannon Lay, die haar muziek steeds voller inkleurt. Het is soms wat aan de zoete kant, maar ik hoor ook weer de van haar bekende hoge kwaliteit.

Als ik het vorige album van singer-songwriter Shannon Lay, het in het voorjaar van 2023 verschenen album Covers Vol. 1, zie als een tussendoortje, is het laatste reguliere album van de Amerikaanse muzikante inmiddels alweer bijna vijf jaar oud. In de herfst van 2021 verscheen immers het uitstekende Geist, het vierde album van Shannon Lay. 

Geist vind ik vooralsnog het beste album van de muzikante uit Los Angeles, California, maar ik was ook best te spreken over het tussendoortje met covers, al is het maar omdat Shannon Lay op Covers Vol. 1 kiest voor een aantal wat minder bekende songs van anderen, waarvan ze op fraaie wijze haar eigen songs maakt. 

Ik ontdekte Shannon Lay zelf toen in 2017 haar tweede album Living Water verscheen. Het is een behoorlijk sober klinkend folkalbum, dat herinnert aan de albums van Amerikaanse folkies uit een ver verleden als Karen Dalton, Linda Perhacs en Judee Sill, maar ik hoor ook wel raakvlakken met folkies van nu als Julie Byrne, Jessica Pratt en Kathryn Williams. 

Sindsdien klinkt de muziek van Shannon Lay steeds net wat minder sober. Op Living Water zijn hier en daar subtiele accenten te horen en die hoor ik op August uit 2019 nog veel duidelijker. Geist uit 2021 klinkt nog een heel stuk voller, wat de muziek van Shannon Lay wat mij betreft een kwaliteitsimpuls geeft. 

En nu is er Past The Veil, alweer het zesde album van de Amerikaanse singer-songwriter. Het is een album dat de lijn die een paar jaar geleden werd ingezet doortrekt, want ook Past The Veil klinkt een stuk voller dan het album waarmee Shannon Lay een kleine tien jaar geleden opdook. Het varieert van fraaie accenten van bijvoorbeeld de pedal steel tot behoorlijk vol klinkende arrangementen van strijkers, zoals in de openingstrack, die in niets lijkt op de songs die ik ken van Shannon Lay. 

Past The Veil klinkt nog wat voller dan het vorige album van Shannon Lay en het is bovendien een stuk veelzijdiger. De muziek van Shannon Lay paste tot dusver nagenoeg perfect in het hokje folk, maar op haar nieuwe album zijn ook andere invloeden te horen, waaronder invloeden uit de jazz en een paar keer een vleugje triphop. Het klinkt allemaal zeer smaakvol, maar ik moest er ook aan wennen, zeker wanneer wordt uitgepakt met strijkers en synths en met wat zoete arrangementen. 

Shannon Lay bracht haar vorige albums uit op het prestigieuze Sub Pop label, maar besloot om Past The Veil zelf uit te brengen, wat haar meer vrijheid heeft gegeven. Die vrijheid benut de Amerikaanse muzikante op haar nieuwe album en na enige gewenning vind ik Past The Veil een bijzonder mooi album. 

Dat is ook de verdienste van muzikant en producer Rob Shelton, die stevig bijdroeg aan de instrumentatie en het album mooi produceerde. Rob Shelton deed eerder mooie dingen voor Lucius, Meerna, Kacey Johansing en Suzanne Vallie, maar ook de muziek van Shannon Lay is bij hem in goede handen. 

Shannon Lay had wat mij betreft vast mogen houden aan folky songs, maar de eigenzinnigheid die ze laat horen op haar nieuwe album verdient respect en hoe vaker ik de nieuwe songs van de muzikante uit Los Angeles hoor, hoe interessanter ik ze vind. Er valt veel nieuws te ontdekken op Past The Veil en dat schuurt soms, maar uiteindelijk komen de kwaliteiten van Shannon Lay weer nadrukkelijk boven drijven. Erwin Zijleman

De muziek van Shannon Lay is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://shannonlay.bandcamp.com/album/past-the-veil.

Review: Sam and Louise Sullivan - Love & Devotion

Luister naar Love & Devotion van Sam en Louise Sullivan en je denkt naar een verloren gewaande parel uit de jaren 60 of 70 te luisteren, maar het album is echt gloednieuw en klinkt geen moment gedateerd
Ik had nog nooit van broer en zus Sam en Louise Sullivan gehoord, totdat Paste me wees op hun deze week verschenen derde album, Love & Devotion. Het is een album dat vrijwel onmiddellijk verleidt met bijzonder aangename songs, met fraaie gitaarlijnen en met mooie zang. Het zijn songs die makkelijk 50 jaar oud zouden kunnen zijn, tot je hoort dat Sam en Louise Sullivan wel degelijk bruggen slaan naar het heden. Op een warme zomerdag dringen de tijdloze popsongs op Love & Devotion zich genadeloos op, maar het zijn ook songs die beter worden wanneer je ze vaker hoort. Het is even misschien wennen aan het hoge retrogehalte van Love & Devotion, totdat het kwartje valt.

Alleen de Amerikaanse muziekwebsite Paste wees me de afgelopen week op het album Love & Devotion van Sam en Louise Sullivan. Ik beluister de tips van Paste over het algemeen zonder de aanbeveling van de Amerikaanse website gelezen te hebben en ging er bij mijn eerste kennismaking met Love & Devotion van uit dat het een reissue betrof. 

Een reissue van een album uit de tweede helft van de jaren 60 of de eerste helft van de jaren 70 om precies te zijn, want zeker bij eerste beluistering lijkt het album van Sam en Louise Sullivan niet van deze tijd. Love & Devotion deed me in eerste instantie denken aan het album dat Stevie Nicks en Lindsey Buckingham maakten voordat ze toetraden tot Fleetwood Mac (Buckingham Nicks uit 1973). 

Bij de tweede beluistering hoorde ik ook wel wat van Fleetwood Mac’s Tusk en met name de wat experimentelere tracks van dit album, maar toen ik het album voor de derde keer beluisterde, hoorde ik nog veel meer en begon Love & Devotion te klinken als de omgevallen platenkast met obscure en minder obscure albums uit de late jaren 60 en vroege jaren 70. 

Paste had vergelijkbare associaties, want het omschrijft het album als volgt: “But if comparison really is king, then Love & Devotion is this decade’s Tusk, just without the millions of dollars Lindsey Buckingham spent to sound like Talking Heads.” De vergelijking met Talking Heads haal ik er zelf nog steeds helemaal niet uit, want naast 70s Fleetwood Mac en Buckingham Nicks, hoor ik vooral invloeden uit de folkrock en psychedelica uit de jaren 60 en 70 op het album van Sam en Louise Sullivan. 

Ik had nog niet eerder van het duo gehoord, maar Sam en Louise zijn broer en zus en opereren vanuit Philadelphia, Pennsylvania. Love & Devotion is al het derde album van het duo, dat gemakkelijk in het hokje ‘retro’ zal worden geduwd. Dat doet ook Paste, al voegt het wel de bijzin “but never in a dated way” toe. 

Daar kan ik me deels in vinden. Aan de ene kant hoor ik een album dat absoluut in de eerste helft van de jaren 70 zou kunnen zijn gemaakt of op zijn minst sterk doet denken aan albums uit deze periode. Aan de andere kant heeft de muziek van Sam en Louise Sullivan een tijdloos karakter en bovendien doet het tweetal af en toe dingen die in de jaren 70 niet gangbaar waren, al is het lastig om hier precies de vinger op te leggen. 

Het gitaarwerk klinkt vaak bijzonder en dit is misschien wel waar de associatie van Paste met de muziek van Talking Heads vandaan komt, maar de zang haalt de inspiratie onmiskenbaar bij Lindsey Buckingham en Stevie Nicks. Nu kan ik natuurlijk gewoon Buckingham Nicks of Tusk opzetten, maar het album van Sam en Louise Sullivan heeft iets bijzonders, dat mij steeds weer naar dit album trekt. 

De songs van het duo uit Philadelphia hebben het ruwe dat ook veel lo-fi albums hebben, maar Love & Devotion staat ook vol met goed uitgewerkte popsongs waarvan je alleen maar kunt houden. Het zijn wat nostalgisch ingekleurde songs, maar met name het gitaarwerk op het album is prachtig. De zang vind ik nog veel mooier, want met name de stem van Louise is bijzonder mooi. Love & Devotion is ook nog eens een heerlijk album voor warme zomerdagen en komt dus precies op het juiste moment. Weer een mooie tip van Paste! Erwin Zijleman

De muziek van Sam and Louise Sullivan is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het label van het Amerikaanse duo: https://historicnj.bandcamp.com/album/love-devotion-2.