Review: Judee Sill - Heart Food (1973)

Judee Sill overleed op 35-jarige leeftijd aan een overdosis drugs en zou slechts twee albums maken, maar zowel haar titelloze debuutalbum uit 1971 als opvolger Heart Food uit 1973 zijn prachtige albums die het predicaat klassieker absoluut verdienen.
Het debuutalbum van Judee Sill uit 1971 ken ik noot voor noot, maar ik was veel minder bekend met haar tweede album uit 1973. Heart Food is niet alleen bij mij veel minder bekend dan het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante, maar in kwalitatief opzicht doen de albums niet voor elkaar onder. Heart Food zou uiteindelijk de zwanenzang van Judee Sill blijken, maar het is een album dat ook meer dan 50 jaar later nog aandacht verdient. Het is een album met de folk zoals die aan het begin van de jaren 70 werd gemaakt, maar Judee Sill verwerkt ook andere invloeden en laat op Heart Food horen dat ze een grote songwriter en een geweldige zangeres was.

Ik heb nog altijd een groter zwak voor de Amerikaanse folkies uit de jaren 60 en 70 dan voor hun Britse collega’s, al is mijn liefde voor Britse folk de afgelopen jaren wel wat gegroeid. Ik heb een stapeltje Amerikaanse folkalbums dat ik koester en van die albums vind ik het titelloze debuutalbum van Judee Sill uit 1971 een van de mooiste. 

Judee Sill groeide op in Hollywood en kreeg de nodige trauma’s te verwerken toen eerst haar vader en toen haar broer overleed. Ze verliet het ouderlijk huis toen ze niet overweg bleek te kunnen met haar stiefvader en viel al snel ten prooi aan een ernstige heroïneverslaving. 

De redding kwam van de Amerikaanse platenbaas David Geffen, die onder de indruk raakte van de talenten van Judee Sill, haar een contract aanbood bij zijn nieuwe platenlabel Asylum Records en ook Graham Nash interesseerde in haar talent. Het debuutalbum van Judee Sill was het eerste album dat op het label verscheen en leverde haar veel aandacht op. 

Het debuutalbum van Judee Sill is een typisch jaren 70 album, maar ik vind het ook een folkalbum dat de tand des tijds verrassend goed heeft doorstaan. Ik luister eigenlijk altijd naar het debuutalbum van Judee Sill, maar ze maakte ook nog een tweede album. Door haar perfectionisme duurde het opnemen van dit album veel langer dan gepland en toen Heart Food uiteindelijk in 1973 verscheen was het momentum voorbij. 

De critici waren Judee Sill nog niet vergeten en schreven zeer positief over het tweede album, maar de verkoop van het album viel zo tegen dat de muzikale toekomst van Judee Sill er slecht uitzag. De Amerikaanse muzikante verdween uit beeld en raakte naar verluidt opnieuw verstrikt in heroïne- en cocaïnegebruik. Ze zou nooit toekomen aan een derde album. In 1975 waren er al stevige geruchten over een fatale overdosis drugs, maar de drugs zouden Judee Sill pas in 1979 het leven kosten. Ze werd slechts 35 jaar oud. 

Haar tweede album was lange tijd een wat vergeten album en ook ik kende het album eigenlijk nauwelijks, maar ik heb de laatste tijd wat vaker gekozen voor Heart Food in plaats van het debuutalbum, dat ik noot voor noot ken. Ik heb inmiddels wel wat met Heart Food, dat niet onder doet voor de veel bekendere voorganger. 

Op Heart Food zijn de arrangementen wat sfeervoller, zeker wanneer strijkers worden ingezet, maar ook de andere instrumenten op het album klinken wat warmer en meer ingetogen en laten goed horen dat een sterrencast opdook in de studio in Los Angeles. Ik vind Heart Food ook wat minder een folkalbum dan het debuutalbum. 

Waar het eerste album van Judee Sill veel songs bevat met een hoofdrol voor de akoestische gitaar en haar stem, laat Heart Food een wat voller geluid horen, waarin naast invloeden uit de folk ook plaats is voor invloeden uit de country , gospel, barokke pop en klassieke muziek. De twee albums liggen soms dicht bij elkaar, maar op Heart Food zoekt Judee Sill ook de grenzen op en kiest ze bovendien voor complexere songs. 

Een ding is hetzelfde en dat is de mooie stem van de Amerikaanse muzikante, die ondanks haar ruige levenswandel beschikt over een mooie en zuivere stem. Het blijft doodzonde dat Judee Sill uiteindelijk maar twee albums maakte, maar het zijn wel twee uitstekende albums. Het is jammer dat veel en met name jonge liefhebbers van folky muziek de albums van Judee Sill niet kennen, al is het maar om te horen hoeveel invloed ze heeft gehad op singer-songwriters van de afgelopen decennia en van het moment. Erwin Zijleman

Heart Food van Judee Sill is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 26,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: Emma Ogier - Fly 1111

Ik was de naam Emma Ogier nog niet eerder tegengekomen, maar sinds haar deze week verschenen debuutalbum Fly 1111 me werd getipt, ben ik behoorlijk in de ban van dit album dat zich makkelijk weet te onderscheiden van de moordende concurrentie.
Sinds ik het debuutalbum van Emma Ogier tegenkwam in een lijst met de opvallende albums van deze week, heb ik meerdere keren geluisterd naar Fly 1111 en iedere keer dat ik de twaalf tracks van het album heb beluisterd, ben ik nog wat meer onder de indruk van de songs, de muziek en de stem van de muzikante uit Houston, Texas. Het debuut van Emma Ogier begint bij de indierock uit de jaren 90, maar komt uiteindelijk uit bij de indie van het moment, waarbij ze zich niet vastpint op één genre. Fly 1111 bevat een aantal bekende ingrediënten, maar deze worden gecombineerd in een recept dat net wat anders klinkt. Het klinkt voor mij bijzonder verslavend, want wat vind ik dit een leuk album.

Ik had mijn selectie voor de komende week op De Krenten uit de Pop eigenlijk al wel rond, maar zoals zo vaak kwam de Amerikaanse muziekwebsite Paste op de valreep nog met een tip die alles weer omgooide. Paste tipte me immers het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Emma Ogier. Het is een naam die ik nog niet eerder had gehoord, maar haar debuutalbum Fly 1111 is absoluut een interessant album en voor mij een van de opvallendste albums van deze week. 

Ik heb dit jaar al heel veel albums van vrouwelijke muzikanten beluisterd, waardoor het niet meevalt om nog op te vallen, maar Emma Ogier doet het wat mij betreft met haar eerste album. Fly 1111 is een album dat in ieder geval het etiket indie verdient, maar binnen de indie kan de muzikante uit Houston, Texas, meerdere kanten op. Ze schakelt makkelijk tussen indiepop en indierock en ook invloeden uit indiefolk hebben een plek gekregen op het album. Hier blijft het niet bij, want ik hoor ook zeker invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek in een aantal songs. 

Houston, Texas, is vooralsnog geen hofleverancier van vrouwelijke singer-songwriters, maar de afwijkende thuisbasis zorgt er misschien juist voor dat Fly 1111 anders klinkt dan de meeste andere albums van het moment. Emma Ogier dook een paar jaar geleden op en wordt sindsdien in kleine kring geschaard onder de grote beloften. Paste stelt dat het met die kleine kring wel meevalt en opent het aanprijzen van het debuutalbum van Emma Ogier met de volgende zin: “Either today is your first day with an internet connection, or you’ve already been seeing Emma Ogier’s name just about everywhere”. 

Het is mij, ook met een internetverbinding, allemaal ontgaan, want zonder Paste had ik dit album nooit ontdekt. Emma Ogier is inmiddels 23 jaar oud en heeft lang gewerkt aan haar debuutalbum, dat in Nashville en Woodstock, maar ook deels bij haar thuis live werd opgenomen. De Amerikaanse muzikante werkt op haar debuutalbum met producer David Baron, die ik vooral ken van zijn werk voor The Lumineers. 

Hij heeft Fly 1111 voorzien van een behoorlijk ruwe productie. Centraal in deze productie staat gitaarwerk dat alle kanten op kan en varieert van akoestische gitaarakkoorden tot vlammende maar ook melodieuze gitaarsolo’s of gruizige riffs. De songs op Fly 1111 doen me soms aan Phoebe Bridgers denken, maar ik heb ook associaties met de indierock uit de jaren 90. 

Zeker door het gitaarwerk klinkt het album af en toe wat ruw of zelfs lo-fi, maar intussen is veel aandacht besteed aan het geluid van het album. Het bijzondere karakter van het geluid van de songs van Emma Ogier wordt versterkt door haar stem, die ook anders klinkt dan op de meeste andere indie-albums van het moment. 

Met name door de zang heb ik af en toe associaties met de muziek van Phoebe Bridgers, maar de stemmen van de twee zijn slechts ten dele vergelijkbaar. Emma Ogier beschikt over een karakteristiek geluid, waaraan ik in de eerste tracks moest wennen, maar naarmate het album vordert, wordt de zang van de Amerikaanse muzikante alleen maar mooier. 

Ik begrijp inmiddels wel dat er hier en daar heel druk wordt gedaan over Fly 1111, want het album heeft alles om uit te groeien tot één van de indie-sensaties van 2026, al kan het album ook zomaar ondersneeuwen, zoals vooralsnog in Nederland gebeurt. Mij heeft Emma Ogier inmiddels wel overtuigd met dit uitstekende en opvallende debuutalbum. Erwin Zijleman