Review: Bronwyn - Rattlin' Bones

Liefhebbers van traditioneel klinkende bluegrass vol muzikaal vuurwerk zijn bij Bronwyn aan het juiste adres, maar de Amerikaanse muzikante slaat ook bruggen naar andere genres en overtuigt makkelijk met haar stem en songs.
Bluegrass albums laat ik meestal links liggen, maar ik had wel wat met het vorige album van Bronwyn Keith-Hynes, waarop zeer aansprekende songs waren te vinden. De muzikante uit Nashville heeft haar achternaam inmiddels laten vallen, maar gaat op Rattlin' Bones verder waar haar vorige album ophield. Het is wederom een album met heel veel invloeden uit de bluegrass, maar ook liefhebbers van omliggende genres kunnen waarschijnlijk wel uit de voeten met dit album, waarop Bronwyn Keith-Hynes indruk maakt als zangeres en songwriter. Een aantal gelouterde snarenwonders doen de rest op dit ook in muzikaal opzicht hoogstaande album.

Ik ben geen groot liefhebber van traditionele bluegrass, maar zo af en toe zit er een album in het genre tussen dat ik wel kan waarderen. Zo was ik in het voorjaar van 2024 zeer te spreken over I Built A World van de Amerikaanse muzikante Bronwyn Keith-Hynes. De muzikante uit Nashville, Tennessee, liet op haar debuutalbum Fiddler's Pastime vooral horen dat ze een geweldige violiste is, maar op I Built A World hoorde ik ook een hele mooie stem en een serie aansprekende songs. 

Ook op haar tweede album maakt Bronwyn Keith-Hynes onmiskenbaar bluegrass en het is bluegrass die diep is geworteld in de tradities van het genre, maar het is het soort bluegrass album dat ook bij liefhebbers van folk en country in de smaak kan vallen en dus ook bij mij. Ik heb nog altijd een enorm zwak voor de zang van Bronwyn Keith-Hynes op het album, maar ook meerdere songs op I Built A World zijn me inmiddels dierbaar. 

Bronwyn Keith-Hynes laat haar geweldige vioolspel onder andere horen in de band van de inmiddels tot een ster uitgegroeide Molly Tuttle, maar op haar nieuwe album manifesteert ze zich vooral als singer-songwriter. Rattlin' Bones is uitgebracht onder de naam Bronwyn, wat een nieuwe start suggereert, maar het album ligt voor een belangrijk deel in het verlengde van de uitstekende voorganger. 

Ook op Rattlin' Bones maakt Bronwyn muziek met veel ingrediënten uit de traditionele bluegrass. Het betekent dat snareninstrumenten domineren in de muziek op het album en dat de nodige snelheidsrecords worden gebroken in het snarenwerk. Het vioolspel van Bronwyn Keith-Hynes speelt een voorname rol op het album, maar de bijdragen van dobro, mandoline, gitaar en banjo zijn minstens even belangrijk en even virtuoos. 

Toch is Rattlin' Bones zeker geen bluegrass album waarop alles draait om muzikaal vuurwerk. Er wordt echt fantastisch gespeeld door de gelouterde muzikanten op het album en het tempo ligt hoog, maar net als en misschien zelfs nog wel meer dan op I Built A World staan de songs centraal. 

Het zijn songs waarin Bronwyn Keith-Hynes wederom laat horen dat ze een uitstekende zangeres is. Haar stem deed me op het vorige album afwisselend denken aan Alison Krauss en Gillian Welch en dat zijn twee namen die ook opkomen bij beluistering van Rattlin' Bones, waarop ik de zang zelfs nog wat mooier vind. 

Het biedt ook in muzikaal opzicht relevant vergelijkingsmateriaal, want de Appalachen folk van Gillian Welch en de bluegrass van Bronwyn liggen soms dicht bij elkaar en ook Alison Krauss zoekt de grenzen van de bluegrass graag op. 

Rattlin' Bones bevat een aantal tracks die voor 100% in het hokje bluegrass passen, maar het album schuift ook een enkele keer op richting folk en country, wat het album interessant maakt voor een bredere groep liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek. Ik moest het album zelf vooral een paar keer horen om gewend te raken aan de wat traditionele klanken op het album, maar vervolgens hoorde ik alleen maar veel moois in de songs, in de muziek en in de zang op het nieuwe album van Bronwyn. 

Rattlin' Bones ligt zoals gezegd in het verlengde van het vorige album van Bronwyn, maar de Amerikaanse muzikante is wel gegroeid door het spelen in de band van Molly Tuttle en het touren na haar vorige album. Ik zou me zeker niet laten afschrikken door het etiket bluegrass, want Rattlin' Bones is een prima rootsalbum. Erwin Zijleman

Review: Ashley Cooke - ashley cooke

Ashley Cooke schaarde zich drie jaar geleden met haar album shot in the dark tussen de grote beloften van de Nashville countrypop en maakt de belofte volledig waar op haar deze week verschenen titelloze album.
Megan Moroney groeide de afgelopen jaren uit tot mijn favoriete countrypopzangeres, maar in haar kielzog verschenen een heleboel prima volgelingen. Ashley Cooke is er een van en levert deze week met haar nieuwe album een album af dat mee kan met het beste dat de countrypop in 2026 te bieden heeft. De muzikante uit Nashville beschikt over een stem die het geweldig doet in het genre, maar ook haar songs en veelzijdigheid dragen stevig bij aan de kwaliteit van haar nieuwe album. Eind vorig jaar bracht ze met Ace nog een geweldig mini-album uit, maar op haar nieuwe album legt Ashley Cooke de lat nog net wat hoger en komt ze heel dicht in de buurt van bijvoorbeeld Megan Moroney.

Er zijn op het moment wel heel countrypopzangeressen, maar Ashley Cooke viel me in 2022 op met haar debuutalbum of eigenlijk mini-album Already Drank That Beer. De Amerikaanse muzikante wist zich wat mij te onderscheiden met haar stem en met haar muziek, waarin country en pop op een goede wijze in balans waren, De wat clichématige teksten deden hier niets aan af. 

Het in 2023 verschenen shot in the dark vond ik nog een stuk beter en met haar eerste volwaardige album schaarde Ashley Cooke zich wat mij betreft onder de grote beloften van de countrypop, samen met onder andere Megan Moroney, die inmiddels moet worden gerekend tot een van de smaakmakers en sterren in het genre. 

Eind vorig jaar liet Ashley Cooke weer van zich horen met het album Ace, al was dat met negen tracks en bijna 27 minuten muziek eigenlijk meer een mini-album. Mini-album of niet, met Ace maakte de Amerikaanse muzikante wat mij betreft wel indruk en liet zo horen dat het geweldige shot in the dark geen toevalstreffer was. 

In muzikaal opzicht lag Ace in het verlengde van shot in the dark, maar in tekstueel opzicht was Ashley Cooke duidelijk gegroeid, hierbij gevoed door de nodige misère in haar familie en haar persoonlijke leven. Ruim een half jaar na Ace is Ashley Cooke terug met een nieuw album, dat geen titel heeft meegekregen buiten haar naam in kleine letters. 

Na het wat korte Ace heeft de muzikante uit Nashville, Tennessee, met ashley cooke weer een volwaardig album afgeleverd met 15 tracks en een kleine 50 minuten muziek. Het is een behoorlijk ambitieus album geworden, waarmee de Amerikaanse muzikante zich zomaar zou kunnen scharen tussen de groten binnen de countrypop van het moment. 

Ook ashley cooke is een album dat het etiket countrypop verdient en Ashley Cooke maakt nog altijd countrypop met een flinke dosis pop, maar nog net wat meer invloeden uit de countrymuziek. In een aantal songs kruipt het nieuwe album van Ashley Cooke dicht tegen de muziek van Megan Moroney aan en dat vind ik persoonlijk geen probleem, maar de muzikante uit Nashville heeft ook een veelzijdig album gemaakt. 

Het is een album dat deels is gevuld met lekker in het gehoor liggende countrypop, maar er zijn ook een aantal wat intiemere songs, die dichter tegen de wat traditionelere Amerikaanse rootsmuziek aan zitten. In een track als high school sweetheart hoor ik opeens heel veel raakvlekken met de muziek van Kacey Musgraves en zelfs zoveel dat ik even het idee had dat Ashley Cooke had gekozen voor de samenwerking met producers Daniel Tashian en Ian Fitchuk, wat overigens niet het geval is. 

Het album schuift hier en daar ook op richting de countrypop die in de jaren 90 werd uitgevonden door Shania Twain, maar het grootste deel van de tijd hoor ik de lekker vol geproduceerde countrypop die momenteel populair is in Nashville. Het is een genre waarin de concurrentie momenteel enorm is, maar Ashley Cooke beschikt over de perfecte stem voor dit soort muziek en blinkt uit met haar songs. 

Ik vind de meer ingetogen songs op ashley cooke het mooist, maar ook als ze een flinke draai geeft aan de slinger met popinvloeden of kiest voor een net wat steviger gitaargeluid overtuigt Ashley Cooke mij makkelijk. De groten in het genre hebben er met Ashley Cooke een serieuze concurrent bij. Erwin Zijleman