19 april 2026

Review: Kacey Musgraves - Same Trailer Different Park (2013)

Als ik mijn favoriete muzikante van het moment zou moeten noemen, ga ik waarschijnlijk voor Kacey Musgraves, wiens uitstekende Same Trailer Different Park uit 2013 ik pas sinds heel kort op de juiste waarde schat
Sinds haar album Pageant Material uit 2015 koester ik de muziek van Kacey Musgraves. Aan het album dat hieraan voorafging, het in 2013 verschenen Same Trailer Different Park heb ik nooit zoveel aandacht besteed. Ten onrechte, want sinds ik wat beter heb geluisterd naar het album waarmee de Amerikaanse muzikante doorbrak, vind ik Same Trailer Different Park niet heel veel minder dan Pageant Material en wat mij betreft verdient het album dan ook een plekje tussen de albums van Kacey Musgraves die ik koester. Ook op Same Trailer Different Park verleidt de Texaanse muzikante meedogenloos met haar unieke stem en het album bevat een serie uitstekende songs. Het was al die jaren zo dichtbij, maar eindelijk heb ik ook Same Trailer Different Park omarmd.


In 2013 besteedde ik op De Krenten uit de Pop in slechts een paar regels aandacht aan Same Trailer Different Park van de voor mij op dat moment totaal onbekende Kacey Musgraves. Ik was best te spreken over het album en voorspelde dat Kacey Musgraves wel eens heel groot zou kunnen worden. 

Ik kon toen nog niet vermoeden dat ze in een paar jaar tijd zou uitgroeien tot een van mijn favoriete muzikanten en vijf jaar later mijn jaarlijstje zou aanvoeren met Golden Hour, een van mijn favoriete albums aller tijden. En ze zou uiteraard uitgroeien tot de wereldster die ze inmiddels al meer dan tien jaar is. 

Same Trailer Different Park is het oudste album van Kacey Musgraves dat op de streamingplatforms is te vinden, maar het is niet haar debuutalbum. Kacey Musgraves was pas 12 jaar oud toen ze samen met Alina Tatum een album uitbracht onder de naam Texas Two Bits. Vanuit het piepkleine Golden in Texas maakte ze ook nog drie albums als tiener, voor ze na de middelbare school naar Austin, Texas, vertrok. 

De eerste drie albums van Kacey Musgraves zijn nog wel op het internet te vinden en alleen op het titelloze album uit 2007 hoor je iets van belofte. Het zou vervolgens vijf jaar duren voor Kacey Musgraves door zou breken naar een groot publiek en dat deed ze in de Verenigde Staten met Same Trailer Different Park, dat uiteindelijk twee Grammy’s binnen sleepte. 

In Nederland trok Kacey Musgraves pas een wat groter publiek met het in 2015 uitgebrachte Pageant Material en dat is ook het album dat mij een groot Kacey Musgraves fan maakte. Pageant Material haalde de top 5 van mijn jaarlijstje, waarna Golden Hour in 2018 en Deeper Well in 2024 de eerste plaats in mijn jaarlijstje bereikten. Haar breakup album Star-crossed vond ik in 2021 een tegenvaller, al ben ik het album later wel meer gaan waarderen. 

Over twee weken verschijnt het nieuwe album van Kacey Musgraves en in afwachting van Middle of Nowhere ben ik weer wat in haar oude werk gedoken. Ik heb in het verleden maar zelden naar Same Trailer Different Park geluisterd, dat ik altijd zag als een aanloop naar haar echt goede albums, maar nu ik het album de afgelopen weken wat vaker heb beluisterd ben ik behoorlijk gehecht geraakt aan het eerste album dat de Texaanse muzikante in haar volwassen leven opnam. 

Natuurlijk was ik al bekend met een paar tracks van de keren dat ik Kacey Musgraves op het podium heb gezien, maar Same Trailer Different Park bevat ook een aantal tracks die ik niet of nauwelijks kende. Same Trailer Different Park heeft eigenlijk alles dat mijn liefde voor de muziek van Kacey Musgraves de afgelopen 13 jaar zo groot heeft gemaakt. 

De songs bevatten flink wat invloeden uit de folk en de country, maar zijn ook niet vies van pop. Vergeleken met haar latere albums hoor je wat meer country in de songs op Same Trailer Different Park en het album klinkt ook wat minder geproduceerd dan latere albums, al ben ik gek op de producties van Ian Fitchuk en Daniel Tashian. 

Het album bevat met Silver Lining, Merry Go 'Round en Follow Your Arrow een aantal klassieke Kacey Musgraves songs en ook de andere songs op het album mogen er zijn. En natuurlijk hoor je op Same Trailer Different Park haar uit duizenden herkenbare engelenstem, die voor een belangrijk deel het unieke Kacey Musgraves geluid bepaalt. 

Ik ben echt heel erg benieuwd naar het nieuwe album van Kacey Musgraves, maar door het (her)ontdekken van Same Trailer Different Park heb ik er al minstens één mooi album van de Amerikaanse muzikante bij. Erwin Zijleman


Same Trailer Different Park van Kacey Musgraves is verkrijgbaar via de Mania webshop:


Review: Tiwayo - Outsider

De Franse muzikant Tiwayo maakte met Desert Dream de soundtrack van de zomer van 2023 en levert deze maand met Outsider een fantastisch klinkend soulalbum af, met wederom zijn geweldige stem als kers op de taart
Als ik denk aan de zomer van 2023, denk ik aan Desert Dream van Tiwayo. De muzikant uit Parijs leverde met zijn tweede album een plaat af die de zomer onmiddellijk omarmde en nog net wat mooier maakte. Ook op zijn nieuwe album Outsider maakt Tiwayo muziek die de temperatuur laat stijgen, maar samen met producer Adrian Quesada kiest hij dit keer vooral voor een authentiek klinkend soulgeluid. De muziek en de productie van Outsider zijn als door een ringetje te halen, maar de Franse muzikant maakt op zijn derde album weer vooral indruk met zijn heerlijke soulstem. Met Desert Dream maakte Tiwayo een onuitwisbare eerste indruk en deze bevestigt hij met het uitstekende Outsider.



Alweer bijna drie jaar geleden ontstond op het Nederlandse muziekplatform MusicMeter een bescheiden hype rond het tweede album van de Franse muzikant Tiwayo. Nu ga ik meestal met een flinke boog om hypes heen, maar onbekende albums die op MusicMeter opeens zeer uitvoerig worden geprezen kun je over het algemeen maar beter in de gaten houden, want dat zijn vrijwel zonder uitzondering hele mooie albums. 

Dat gold ook zeker voor Desert Dream van Tiwayo, dat me tot op de dag van vandaag dierbaar is. Het album van de Franse muzikant was niet alleen de perfecte soundtrack voor een warme, zorgeloze en eindeloze zomer, maar het was ook een album dat in kwalitatief opzicht zeer de moeite waard was, al was het maar vanwege de karakteristieke en soulvolle stem van de muzikant uit Parijs. 

Ook in muzikaal opzicht was Desert Dream een interessant album met een mooie mix van soul, zomerse klanken en Franse pop uit de jaren 60 en 70. Na Desert Dream ontdekte ik ook nog The Gypsy Soul of Tiwayo, het in 2019 verschenen en eveneens uitstekende debuutalbum van Tiwayo, maar aan Desert Dream bewaar ik de beste herinneringen en als ik naar het album luister is het direct weer zomer. 

Vorige week verscheen het derde album van Tiwayo, dat moet zien op te boksen tegen de geweldige voorganger. Tiwayo doet dit door op Outsider in eerste instantie verder te gaan waar Desert Dream bijna drie jaar geleden ophield. Direct in de eerste noten van openingstrack I’ve Got to Travel Alone is er weer de bijzondere soulstem van Tiwayo en ook op zijn derde album kiest de muzikant uit Parijs voor zomerse klanken. 

Outsider ligt absoluut in het verlengde van Desert Dream, maar laat ook een net wat ander geluid horen. Als ik luister naar het derde album van Tiwayo hoor ik een behoorlijk authentiek klinkend soulalbum uit de jaren 60 of 70. Het is een soort album dat de afgelopen decennia veel vaker is gemaakt en meestal wordt voorzien van een label als retro-soul. 

Invloeden uit de soulmuziek van weleer speelden ook op het vorige album van Tiwayo een belangrijke rol, maar Desert Dream was qua geluid toch wat veelzijdiger en unieker dan Outsider. Ook na een aantal keren horen sla ik het tweede album van Tiwayo net wat hoger aan dan album nummer drie, maar er is echt helemaal niets mis met Outsider. 

Het album is voorzien van een warmbloedig en sfeervol soulgeluid met een belangrijke rol voor strijkers. Het is een album dat het nog wat beter gaat doen als de temperaturen gaan stijgen de komende tijd, maar ook op een nog wat kille avond doet het nieuwe album van de Franse muzikant wonderen. 

In muzikaal opzicht klinkt ook Outsider weer zeer verzorgd, maar Tiwayo maakt er een onderscheidend album van met zijn stem. Het is een stem met heel veel soul, maar het is ook een stem met een eigen sound, die het uitstekend doet in het wat retro-geluid op het album. 

Zangeres Kendra Morris schuift aan voor een duet, maar van de gastmuzikanten is het vooral Doyle Bramhall II, die indruk maakt met spetterend gitaarwerk in Daddy Was Born with the Blues. Ook de productie van het album ademt overigens klasse, want hiervoor tekende niemand minder dan Adrian Queseda van Black Pumas. En zo komt Outsider toch behoorlijk in de buurt van de fantastische voorganger, die in 2023 MusicMeter zo op zijn kop zette. Erwin Zijleman

De muziek van Tiwayo is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Franse muzikant: https://tiwayo.bandcamp.com/album/outsider.


Outsider van Tiwayo is verkrijgbaar via de Mania webshop: