07 juli 2026

Review: mary in the junkyard - Role Model Hermit

Het debuutalbum van de Britse band mary in the junkyard komt voor mij echt uit het niets, maar wat hebben deze jonge honden uit Londen een bijzonder klinkend, veelzijdig en aansprekend album afgeleverd
Bij het beluisteren van de openingstrack van Role Model Hermit van mary in the junkyard twijfelde ik nog wat, maar hierna had de band uit Londen me snel te pakken. De leden van de Britse band zijn nog piepjong, maar ze slagen erin om een origineel geluid te creëren en het is een geluid dat de fantasie uitvoerig prikkelt. Het is misschien even wennen aan de stem van Clari Freeman-Taylor en ook de mix van invloeden op het album is zeker niet alledaags, maar mary in the junkyard heeft een album gemaakt dat je blijft verrassen en dat zich ondertussen steeds genadelozer opdringt. Midden in de zomer een album uitbrengen is misschien niet heel handig, maar deze band is een blijvertje.



Er verschijnen momenteel niet heel veel nieuwe albums en dat heeft ook voordelen. Ook albums van wat minder bekende bands en muzikanten maken nu een redelijke kans om ontdekt te worden en hetzelfde geldt voor albums die je bij voorkeur een paar keer moet horen voor je ze op de juiste waarde kunt schatten. Het gaat allebei op voor Role Model Hermit van de Britse band mary in the junkyard (geen hoofdletters). 

De basis voor de Britse band werd gelegd toen gitariste en zangeres Clari Freeman-Taylor en violiste en bassiste Saya Barbaglia elkaar op 14-jarige leeftijd tegen het lijf liepen tijdens een zomerkamp voor jongeren met interesse in het spelen van klassieke muziek. Later werd drummer David Addison toegevoegd en was mary in the junkyard compleet. De leden van de band zijn volgens mij nog altijd onder de twintig, maar met Role Model Hermit ligt er een knap debuutalbum. 

Ik liet hierboven al doorschemeren dat het een album is dat je eigenlijk een paar keer moet horen voor je er een goed oordeel over kunt vormen. Dat zal niet voor iedereen gelden, maar ik moest zelf wennen aan de muziek van de band uit Londen. Dat ligt voor een deel aan de jonge en soms ook wat onvaste stem van Clari Freeman-Taylor, maar ook in muzikaal opzicht maakt mary in the junkyard muziek die wat mij betreft om enige gewenning vraagt. 

Zeker in de openingstrack van het debuutalbum van de Britse band wist de stem van Clari Freeman-Taylor me niet direct te overtuigen. Sinds de albums van Big Thief ben ik wel gewend aan dit soort stemmen, maar de zang op Role Model Hermit vond ik bij de eerste kennismaking wel erg meisjesachtig. 

De openingstrack is ook in muzikaal opzicht overigens van het uitdagende soort. Atypisch drumwerk wordt gecombineerd met complexe gitaarlijnen en nogal onconventioneel gitaarspel, wat een bijzondere track oplevert. Het is een track die ervoor kan zorgen dat luisteraars afhaken, maar dat zou zonde zijn. 

De muziek van mary in the junkyard klinkt in de tweede track, het sterke Blood, een stuk conventioneler met spannende gitaarlijnen en een mooie basis van bas en drums. Ook de zang van Clari Freeman-Taylor vind ik in de tweede track een stuk sterker, al geeft haar stem de muziek van de band absoluut een bijzonder geluid. 

Je hoort goed dat de leden van de band al op jonge leeftijd zijn begonnen met het bespelen van een instrument, want de muziek op Role Model Hermit is vaak complexer dan die van de meeste startende bands. De muziek van mary in the junkyard is bovendien verrassend veelzijdig. 

De songs van de band passen met enige fantasie allemaal in het hokje indierock, maar de band uit Londen bestrijkt binnen dit hokje een breed palet en schuift ook op richting folk(rock), postrock en psychedelica en daar blijft het niet bij. De veelzijdigheid hoor je ook in de stem van Clari Freeman-Taylor, die goed tot zijn recht komt in zang die neigt naar spoken word, maar ook ruw uit kan halen of lieflijk kan klinken. 

Role Model Hermit bevat een aantal wat lastiger te doorgronden songs, maar de band kan ook overweg met lekker toegankelijk klinkende songs. Het zijn songs die zijn te plaatsen binnen het kwadrant Big Thief – Wolf Alice – Wet Leg – Black Country, New Road, maar met vergelijken doe je de bijzondere muziek van de band te kort. 

Het album klinkt bij vlagen overigens behoorlijk lo-fi, maar bij beluistering met de koptelefoon hoor je dat de onder andere van Olivia Dean bekende Oli Bayston wel degelijk veel aandacht heeft besteed aan de productie van dit bijzondere album. Erwin Zijleman

De muziek van mary in the junkyard is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse band: https://maryinthejunkyard.bandcamp.com/album/role-model-hermit.


Role Model Hermit van mary in the junkyard is verkrijgbaar via de Mania webshop:



06 juli 2026

Review: Lorde - XRAYS

Lorde heeft met XRAYS een zeer omvangrijke collectie demo’s van de songs op haar vorig jaar verschenen album Virgin beschikbaar gemaakt en dat is echt veel interessanter dan het waarschijnlijk klinkt
Virgin was wat mij betreft het beste album van 2025 en ik vind het ook het beste album van Lorde. De Nieuw-Zeelandse muzikante gaf zich op de cover van het album bloot en doet daar nu nog een schepje bovenop. Op het deze week via haar website beschikbare XRAYS hoor je immers de ruwe demo’s van de songs op Virgin en hoor je hoe de songs tot stand kwamen en werden aangekleed. De demo’s laten in een aantal gevallen subtiele verschillen horen met de uiteindelijke versies van de songs, maar de verschillen zijn in een aantal andere gevallen best substantieel. XRAYS lijkt alleen interessant voor de echte fans, maar hoe vaker ik naar de 49 demo’s luister, hoe mooier en interessanter ik ze vind.



Tussen de nieuwe releases van deze week vond ik een hele bijzondere. XRAYS van Lorde is geen nieuw album van de Nieuw-Zeelandse muzikante, maar een flinke verzameling ruwe demo’s van de songs die uiteindelijk op haar vorig jaar verschenen album Virgin terecht zouden komen. Lorde heeft er voor de liefhebber ook nog een stapel foto’s bij gedaan, maar mijn interesse ging in eerste instantie uit naar de muziek. 

Nu zijn er weinig muzikanten die mij blij kunnen maken met 49 demo’s van eerder uitgebrachte songs, maar van XRAYS word ik wel blij. Heel blij zelfs. Allereerst omdat Virgin van Lorde mijn favoriete album uit 2025 is, maar ook omdat Lorde een eigenzinnige muzikante is die continu sleutelt aan een nieuw geluid, zoals ook is te horen op XRAYS.

Ik ben zelf uitermate tevreden met de versies van de songs die vorig jaar op Virgin terecht zijn gekomen en waarop de Nieuw-Zeelandse muzikante kiest voor een behoorlijk zwaar gezet elektronisch geluid. Het is het geluid dat ze eind vorig jaar op geweldige wijze naar het podium bracht, maar de songs op Virgin hadden ook anders kunnen klinken, zoals is te horen op XRAYS. 

De 49 tracks laten meerdere versies van de songs of flarden van de songs op Virgin horen en dat klinkt soms heel bekend en soms net wat of juist flink anders. Als ik luister naar XRAYS hoor ik misschien wel drie versies van Virgin en het zijn drie versies met bekende songs maar verschillende accenten, die best veel effect kunnen hebben. 

Het maakt nogal wat uit of Lorde kiest voor een refrein met zwaar aangezette en vervormde elektronica of juist voor wat dromerige synths en een kabbelende piano en ook het verschil tussen strakke ritmes en wat avontuurlijkere ritmes is levensgroot. Het knappe van XRAYS is dat alle varianten fantastisch klinken en nieuwe dimensies toevoegen aan de songs van Virgin die me zo dierbaar zijn. 

Door meerdere demo’s van dezelfde song te beluisteren hoor je goed hoe de songs van Lorde vorm hebben gekregen tijdens het opnameproces en hoor je hoe bepaalde keuzes terugkeren in meerdere demo’s of juist na één keer alweer verdwijnen. Om beluistering van XRAYS nog wat interessanter te maken is het aan te raden om na het beluisteren van een handvol demo’s van een song ook te luisteren naar de versie die uiteindelijk op het album is terechtgekomen om te horen welke ingrediënten Lorde heeft meegenomen en welke niet. 

Het beluisteren van de demo’s op XRAYS is interessant vanwege het proces dat de Nieuw-Zeelandse muzikante heeft doorgemaakt tijdens het opnemen, maar ik vind de verzameling demo’s ook heel erg goed. Virgin klinkt uiteindelijk wat koel en afstandelijk en soms ook wat ruw en hard. Dat is ook de kracht van het album, maar het is bijzonder hoe de demo’s van dezelfde songs ook warm en intiem kunnen klinken. De zang van Lorde klinkt over de hele linie zachter en gevoeliger dan op het album, maar ook de batterij synths die op het album is te horen neemt geregeld flink gas terug, wat iets doet met de songs. 

Natuurlijk is een collectie van 49 demo’s heel veel en voor veel luisteraars waarschijnlijk te veel, maar ik vind XRAYS echt een schatkist vol moois of op zijn minst een koektrommel vol lekkers. En op een of andere manier is mijn waardering voor Virgin alleen maar gegroeid door dit inzicht in het opnameproces en is het album me nu nog wat dierbaarder dan het al was. Erwin Zijleman

XRAYS kan worden gedownload van de website van de Nieuw-Zeelandse muzikante: https://www.lorde.co.nz/xrays.