02 juni 2026

Review: Eleni Mandell - Tailspin

De muziek van Eleni Mandell is helaas voor velen nog altijd een goed bewaard geheim, maar haar albums zijn stuk voor stuk serieuze aanraders en dat geldt ook weer voor het deze week verschenen album Tailspin
De Amerikaanse muzikante Eleni Mandell heeft inmiddels een dozijn albums op haar naam staan en ze zijn allemaal goed. Met het in 2019 verschenen Wake Up Again leverde ze wat mij betreft haar meesterwerk af, maar deze week keert ze na een stilte van zeven jaar gelukkig weer terug met een nieuw album. Tailspin klinkt weer anders dan de vorige albums van de Amerikaanse muzikante, maar gebleven zijn de uitstekende songs en de bijzonder mooie stem. Tailspin is een behoorlijk veelzijdig album geworden, dat makkelijk schakelt tussen genres, maar het is wat mij betreft ook een typisch Eleni Mandell album. Het is veel te lang stil geweest, maar gelukkig is ze terug met wederom een uitstekend album.



De muziek van de Amerikaanse muzikante Eleni Mandell ken ik inmiddels al meer dan 25 jaar en het is muziek die ik bijzonder hoog heb zitten. Eleni Mandell maakte in 1998 direct een verpletterende indruk met haar door Jon Brion geproduceerde debuutalbum Wishbone en sindsdien levert ze het ene na het andere prachtalbum af. De muzikante uit Los Angeles maakte tussen 2000 en 2019 maar liefst tien albums en ze zijn allemaal van torenhoge kwaliteit. 

Ik noemde de albums in mijn recensie van het in 2019 verschenen Wake Up Again een serie klassiekers en daar sta ik nog steeds achter. Als ik in het oeuvre van Eleni Mandell de onbetwiste klassieker moet kiezen kom ik zonder enige twijfel uit bij Wake Up Again uit 2019, want dat is inmiddels een van mijn favoriete albums aller tijden. Ik luisterde deze week weer eens naar het album en was direct weer in katzwijm door de geweldige songs, door de uitstekende stem van Eleni Mandell en vooral door het prachtige gitaarspel op het album van gitarist Milo Jones, die de sterren van de hemel speelt. 

Wake Up Again haalde in 2019 de top 10 van mijn jaarlijstje, maar achteraf bezien had het album mijn jaarlijstje moeten aanvoeren. Ik luisterde weer eens naar Wake Up Again vanwege het verschijnen van een nieuw album van Eleni Mandell deze week. De Amerikaanse muzikante was in de eerste jaren van haar carrière uitermate productief, maar tussen Wake Up Again en het deze week verschenen Tailspin zit een gat van maar liefst zeven jaar. 

Iedereen die het oeuvre van Eleni Mandell kent weet dat ze op ieder album weer net wat anders klinkt, waardoor het op zich geen verrassing is dat Tailspin anders klinkt dan zijn voorganger. Dat is in dit geval wel jammer, want het geluid van Wake Up Again zal me waarschijnlijk nooit vervelen en had nog best een extra album meegekund. Heel lang hoef ik er niet over te treuren, want Wake Up Again neemt niemand me meer af en ook op Tailspin maakt Eleni Mandell weer indruk met haar songs. 

Het vorige album van Eleni Mandell werd gedomineerd door bijzonder mooi gitaarspel, maar op Tailspin kiest ze voor een voller en vooral ook gevarieerder geluid. Een aantal songs op het album is opvallend rijk georkestreerd, maar Tailspin bevat ook een aantal behoorlijk soberder ingekleurde songs. De muziek van Eleni Mandell is bijna nooit in een hokje te duwen en ook Tailspin laat zich weer beïnvloeden door uiteenlopende genres, al past het grootste deel van het album wel onder de noemer van Amerikaanse rootsmuziek. 

Ook Tailspin is weer een album dat af en toe herinnert aan muziek uit een ver verleden, maar de songs van Eleni Mandell klinken ook altijd fris. Het doet me soms denken aan de songs van Aimee Mann, maar dat kan een song later weer een totaal onzinnige vergelijking zijn. Tailspin heeft ook wat meer jazzy momenten en ook dat kan Eleni Mandell goed aan met haar stem. 

Met haar stem maakte de muzikante uit Los Angeles ruim 25 jaar geleden al heel veel indruk en haar stem is gedurende de jaren zeker niet minder geworden en maakt misschien zelfs nog wel meer indruk dan op de vroege albums van Eleni Mandell. 

Na zeven jaar stilte was de muziek van Eleni Mandell bij mij weer wat naar de achtergrond gedrongen, maar dankzij het uitstekende Tailspin staat ze weer in het middelpunt van mijn belangstelling en ga ik ook al die andere prachtalbums er weer eens bij pakken. Erwin Zijleman


Tailspin van Eleni Mandell is verkrijgbaar via de Mania webshop:


01 juni 2026

Review: Guided by Voices - Crawlspace of the Pantheon

De Amerikaanse band Guided by Voices strooit de afgelopen tien jaar met albums en ze zijn eigenlijk allemaal goed en dat geldt ook weer voor het deze week verschenen en lekker energieke album Crawlspace of the Pantheon
Net iets meer dan negen jaar geleden debuteerde de huidige samenstelling van Guided by Voices op het album August by Cake. Sindsdien hoef je maar met je ogen te knipperen of Robert Pollard, Doug Gillard, Bobby Bare Jr., Mark Shue, Kevin March en producer Travis Harrison hebben alweer een nieuw album afgeleverd. In 2026 doet de band het wat rustiger aan, want het deze week verschenen Crawlspace of the Pantheon is pas het eerste Guided by Voices album dit jaar. Het is wederom een heel goed album met zowel wat stevigere rocksongs als wat meer ingetogen werk. De huidige bezetting gaat inmiddels al heel lang mee, zeker voor de wispelturige Robert Pollard, maar het werkt nog altijd.


Er komt vast een keer een moment waarop ik besluit dat ik het nu wel gehoord heb, maar dat moment is deze week nog niet aangebroken. Deze week verscheen weer eens een nieuw album van de Amerikaanse band Guided by Voices en daarvan heb ik er inmiddels een enorme stapel besproken op De Krenten uit de Pop. 
Crawlspace of the Pantheon is, toch wel enigszins tot mijn verbazing, pas het eerste Guided by Voices album dit jaar, maar het is ook het twintigste album sinds ik ongeveer negen jaar geleden het album August by Cake besprak. 

Al die twintig albums werden gemaakt met dezelfde bezetting, met naast zanger en voorman Robert Pollard de gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr., bassist Mark Shue en drummer Kevin March. Dat is een unicum in de geschiedenis van Guided by Voices, want Robert Pollard versleet in het verleden een heel leger aan muzikanten. Het zijn twintig albums die ook allemaal werden geproduceerd door Travis Harrison, maar ondanks al die vastigheid varieert de band uit Dayton, Ohio, er flink op los op haar albums. 

Het is echt een enorme stapel die Guided by Voices in nog geen tien jaar heeft gemaakt, maar ik vind ze echt allemaal goed. Ook Crawlspace of the Pantheon beviel me eigenlijk direct en zoals gewoonlijk bij de albums van de Amerikaanse band is het een album dat zeker niet minder wordt wanneer je het vaker hoort. 

Bij ieder nieuw Guided by Voices album ben ik benieuwd of Robert Pollard is uitgekeken op de inmiddels ultieme bezetting van zijn band, maar ook op Crawlspace of the Pantheon zijn Doug Gillard, Bobby Bare Jr., Mark Shue, Kevin March en Travis Harrison weer gewoon van de partij. En ook op Crawlspace of the Pantheon laat Robert Pollard weer horen dat hij een geweldige songwriter is. 

De Amerikaanse muzikant is nog altijd niet vies van de hele korte songs die Guided by Voices in het verleden maakte, maar de meeste songs op Crawlspace of the Pantheon klokken boven de drie minuten. Het nieuwe album van de band bevat alles dat de albums van Guided by Voices de afgelopen jaren zo leuk maakte. Crawlspace of the Pantheon bevat een aantal rechttoe rechtaan lo-fi indierock songs, maar ook wat Beatlesque songs en een aantal songs waarin de band net wat meer het experiment en een randje prog opzoekt. 

De muzikanten van de band spelen inmiddels lang samen en dat hoor je, want wat klinkt het nieuwe album weer hecht en energiek. Ik bejubel meestal eerst de gitaristen van de band, maar ook de ritmesectie draagt zeker bij aan het heerlijke geluid van de band. Ook Travis Harrison verdient alle lof, want het nieuwe album van Guided by Voices klinkt fantastisch. 

Gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. trekken ook dit keer net wat meer aandacht met het lekker stevige gitaarwerk dat wat ruwer klinkt dan op de vorige albums en ook Robert Pollard eist weer zijn plekje in de spotlights op. Bij de meeste zangers loopt de kwaliteit van de stem wel wat terug wanneer de leeftijd oploopt, maar de zang van Robert Pollard, die inmiddels 68 jaar oud is, gaat alleen maar beter klinken en is ook op Crawlspace of the Pantheon weer geweldig. 

Guided by Voices leverde de afgelopen negen jaar telkens minstens twee en vaak drie albums af en wat mij betreft mag ook het wederom uitstekende Crawlspace of the Pantheon dit jaar nog gezelschap krijgen van meer albums van de roemruchte Amerikaanse band. Erwin Zijleman

De muziek van Guided by Voices is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://guidedbyvoices.bandcamp.com/album/crawlspace-of-the-pantheon.


Crawlspace of the Pantheon van Guided by Voices is verkrijgbaar via de Mania webshop: