22 augustus 2026

Review: Westside Cowboy - It Goes On

De Britse band Westside Cowboy leverde ruim een half jaar geleden een opvallend goede EP af en laat op haar deze week verschenen debuutalbum It Goes On horen dat de hype die sindsdien is ontstaan volkomen terecht is.
Mijn muzikale radar is over het algemeen niet specifiek gericht op gitaarbands, maar als er iets bijzonders voorbij komt heeft het zeker mijn aandacht. De naam Westside Cowboy schreef ik begin dit jaar al eens op en nu is er het debuutalbum van de band, die zeker niet te klagen heeft over aandacht. Die aandacht is volkomen terecht, want It Goes On is een uitstekend album geworden. Westside Cowboy begint bij The Velvet Underground maar sleept er vervolgens een aantal decennia gitaarbands bij en voegt ook nog wat folk en country toe. Het geluid van de band is lekker energiek en valt op door de vaak meerstemmige zang en de stuwende ritmesectie, die het gitaargeluid van de band een extra impuls geven. Wat een heerlijk debuutalbum.



Helemaal aan het begin van dit jaar werd mijn aandacht getrokken door de EP So Much Country 'Till We Get There van de Britse band Westside Cowboy. De songs op deze 14 minuten durende EP waren niet allemaal even sterk, maar met name de openingstrack Strange Taxidermy vond ik behoorlijk indrukwekkend en maakte me nieuwsgierig naar de volgende verrichtingen van de band uit Manchester. 

Strange Taxidermy zou met een beetje fantasie van de hand van een band als Lankum of ØXN kunnen zijn, maar Westside Cowboy kon op de EP ook uit de voeten met country of met de erfenis van Britse en Amerikaanse gitaarbands uit de jaren 60, 70, 80 en 90. So Much Country 'Till We Get There trok een paar maanden geleden meer aandacht, waardoor de band mocht openen tijdens de tour van het als een komeet omhoog geschoten Geese. 

De afgelopen weken werd het vuurtje rond de band weer wat verder aangewakkerd, waardoor een bescheiden hype is ontstaan rond de release van het debuutalbum van Westside Cowboy. Die hype is volkomen terecht, want It Goes On is een album dat de hooggespannen verwachtingen wat mij betreft makkelijk waarmaakt. De band uit Manchester omschrijft haar muziek zelf als Britainicana en dat doet recht aan het verwerken van zowel Britse als Amerikaanse invloeden in de songs op het album.

It Goes On is een album dat invloeden bevat van allerlei bands uit het verleden, maar de muziek van de Britse band doet me het vaakst denken aan The Velvet Underground. Dat is een band die de afgelopen decennia wel vaker een belangrijke inspiratiebron was, maar Westside Cowboy slaagt er wat mij betreft in om een eigen draai te geven aan de inspiratie uit het verleden. De albumtitel It Goes On zou overigens zomaar een verwijzing kunnen zijn naar het album What Goes On van The Velvet Underground. 

It Goes On verwerkt subtiel invloeden uit de countrymuziek, maar refereert ook aan de muziek van talloze leuke Britse gitaarbands en dat zijn er zo veel dat het noemen van namen niet eens zo makkelijk is. Ook een Amerikaanse gitaarband als Pavement is overigens relevant vergelijkingsmateriaal. 

Westside Cowboy grossiert in songs die lekker in het gehoor liggen, maar die ook eigenzinnig klinken en hier en daar ontsporen. Gitaren spelen een voorname rol in het geluid van de Britse band, maar ook de prominente rol voor de ritmesectie valt op. Deze ritmesectie stuwt het tempo vaak lekker op, waardoor er veel vaart in de muziek van Westside Cowboy zit, maar ook als er gas wordt teruggenomen zijn de bijdragen van bas en drums belangrijk. 

Het gitaarspel van de twee gitaristen van de band is voldoende veelkleurig om Westside Cowboy een veelzijdig geluid te geven en dat wordt versterkt door het feit dat alle leden van de band bijdragen aan de zang. Gitarist Reuben Haycock neemt meestal het voortouw in de zang, maar ook de prachtige bijdragen van Aoife Anson O’Connell mogen niet onvermeld blijven. 

In een paar songs op It Goes On klinkt Westside Cowboy als het zoveelste leuke gitaarbandje, maar de meeste songs laten een band horen die iets toevoegt aan alles dat er al is. Alles is ook nog eens vakkundig geproduceerd door Loren Humphrey, die ik eigenlijk alleen ken als een van de vele producers van Blue Banisters van Lana del Rey, maar laat horen dat hij ook wel raad weet met een gitaarband. Een gitaarband die wel eens heel groot kan gaan worden. Erwin Zijleman

De muziek van Westside Cowboy is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse band: https://westsidecowboy.bandcamp.com/album/it-goes-on.


It Goes On van Westside Cowboy is verkrijgbaar via de Mania webshop:



21 augustus 2026

Review: Grace Cummings - Bloodhorse!

Het is misschien even wennen aan het imposante stemgeluid van Grace Cummings en de volle productie, maar na enige gewenning heeft ook het deze week verschenen album Bloodhorse! weer heel veel te bieden.
Grace Cummings laat er vanaf de eerste noten van haar vierde album geen gras over groeien. De muziek klinkt vol, de productie is uitbundig en de stem van de Australische muzikante knalt weer uit de speakers. Het lijkt overdadig, maar de songs op Bloodhorse! zitten knap in elkaar en naast bombast is er ook ruimte voor subtielere klanken. Bloodhorse! is een album dat je wat vaker moet horen, maar als alles op zijn plek valt is er veel te ontdekken op het album. Vergeleken met de vorige albums van Grace Cummings is Bloodhorse wat veelzijdiger en ook complexer, maar de zang vind ik net wat toegankelijker klinken. Het levert wederom een album met een uniek eigen geluid op.



De Australische muzikante Grace Cummings bracht de afgelopen jaren met Refuge Cove (2019), Storm Queen (2022) en Ramona (2024) drie bijzondere albums uit. Het zijn albums die me in muzikaal opzicht onmiddellijk wisten te overtuigen en ook van de songs was ik onmiddellijk onder de indruk, maar ik moest wel wennen aan de stem van de muzikante uit Melbourne. 

Haar tweede album Storm Queen had wat dat betreft een toepasselijke titel, want de imposante stem van Grace Cummings komt af en toe met orkaankracht uit de speakers en ook als ze behoorlijk ingetogen zingt is haar stem opvallend krachtig. Toen ik eenmaal gewend was aan de bijzondere stem van Grace Cummings en haar al even bijzondere manier van zingen, wist ze me ook snel te overtuigen met haar stem en omarmde ik Refuge Cove, Storm Queen en Ramona. 

De Australische muzikante heeft deze week haar vierde album uitgebracht en ook Bloodhorse! is weer een heftig album. Ik wist na drie albums natuurlijk wat ik kon verwachten, maar toch was het weer even wennen aan de krachtige stem van Grace Cummings. 

Het is een stem die in de openingstrack wordt gecombineerd met behoorlijk zwaar aangezette muziek, wat de song nog wat imposanter maakt. Grace Cummings was nooit vies van bombastische klanken, maar ze begint haar album bijna pompeus met bakken vol strijkers en blazers (al dan niet van synths), zwaar aangezette baslijnen en stevige drums en gitaren. 

De meeste muzikanten zouden niet wegkomen met dit soort klanken, al is het maar omdat hun stem zou verzuipen in de muur van geluid, maar de imposante strot van Grace Cummings kan het aan. Ik hou normaal gesproken niet zo van rijk georkestreerde albums die vol gaan voor het bombast en drama, maar het past bij de stem van Grace Cummings. 

Bloodhorse! weet steeds de aandacht te trekken met bijzondere muziek, de ene keer met zwaar aangezette ritmes en elektronica, de andere keer met fraaie pianoklanken en heel veel strijkers. Het is muziek die je even moet laten landen, maar inmiddels vind ik Bloodhorse! in muzikaal opzicht een fantastisch album. 

Dat het ondanks de muzikale overdaad zo fantastisch klinkt is de verdienste van producer Jonathan Wilson, die ook het vorige album van Grace Cummings produceerde en inmiddels een indrukwekkende staat van dienst heeft als producer (Father John Misty, Angel Olsen, Margo Price), al ben ik de uitstekende albums die hij zelf maakte ook niet vergeten. 

Het knappe van de productie van het in de studio van Jonathan Wilson in Topanga, California, opgenomen Bloodhorse! is dat het album ondanks het volle geluid makkelijk schakelt tussen bombast en stilte, wat het album voorziet van een bijzondere dynamiek. De zang van Grace Cummings is nog altijd bijzonder, maar ze weet veel beter te doseren met de kracht in haar stem, waardoor ik de zang op Bloodhorse! mooier en toegankelijker vind dan de zang op haar vorige albums. 

De Australische muzikante valt ook op haar nieuwe album weer op met haar bijzondere en vaak persoonlijke en donkere teksten, maar wat ook opvalt is de grote variëteit op het album, dat niet zo makkelijk in een hokje is te duwen. Iedereen die de muziek van Grace Cummings kent, zal ook met Bloodhorse! uit de voeten kunnen. Iedereen die haar muziek niet kent adviseer ik om niet te snel te oordelen. Erwin Zijleman

De muziek van Gracce Cummings is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Australische muzikante: https://gracecummings.bandcamp.com/album/bloodhorse.


Bloodhorse! van Grace Cummings is verkrijgbaar via de Mania webshop: