Review: Agnes Obel - The Meaning of Flowers

De Deense muzikante Agnes Obel heeft de tijd genomen voor haar nieuwe album, maar ook op The Meaning of Flowers creëert ze weer haar eigen en volkomen unieke muzikale universum, dat mooier en mooier wordt naarmate je het album vaker hoort.
Ik geef eerlijk toe dat ik met enige scepsis begon aan beluistering van het nieuwe album van Agnes Obel. Ik heb haar absoluut hoog zitten, maar na enige tijd vind ik haar muziek ook altijd wel wat vaag en zweverig, waardoor mijn aandacht verslapt. Op The Meaning of Flowers laat Agnes Obel dit niet zomaar gebeuren. Ze heeft haar akoestische en vaak wat neo-klassiek aandoende geluid ook dit keer verrijkt met elektronische impulsen, waardoor er van alles gebeurt op haar nieuwe album. Zeker bij beluistering met de koptelefoon valt er veel op zijn plek en imponeert Agnes Obel met fascinerende klanken en haar bijzondere zang. Inmiddels is alle scepsis verdwenen en ben ik diep onder de indruk van dit fascinerende album.

Ik heb inmiddels al zestien jaar een enigszins moeizame relatie met de muziek van Agnes Obel. Het begon in 2010 met Philharmonics, het debuutalbum van de Deense muzikante. Het is een album dat ik een groot deel van de tijd echt betoverend mooi vind, maar op een gegeven moment wordt het me ook te zweverig en gaat het me tegenstaan. 

Ik had soortgelijke ervaringen met de albums die volgden. Ook op Aventine uit 2013, Citizen of Glass uit 2016 en Myopia uit 2020 maakt Agnes Obel muziek die ik een groot deel van de tijd echt prachtig vind, tot het moment komt dat ik er een beetje kriegel van word. 

Deze week is na een stilte van zes jaar een nieuw album verschenen van de Deense muzikante en The Meaning of Flowers is in meerdere opzichten een typisch Agnes Obel album. Dat betekent dat het bij vlagen echt betoverend mooi en razend spannend is, maar het zweverige aspect van de muziek van Agnes Obel wordt me ook dit keer wel eens wat te veel. 

Nu ontdekte ik met name bij het luisteren naar Myopia uit 2020 dat het helpt wanneer je met volledige aandacht luistert naar de muziek van de inmiddels al een tijd in Berlijn woonachtige muzikante. Myopia vergeleek ik in mijn recensie op De Krenten uit de Pop met het werk van Kate Bush en omschreef ik als het album dat Kate Bush had kunnen maken wanneer ze in de jaren 70 en 80 de beschikking had gehad over de technologie waarover Agnes Obel kan beschikken op haar albums. Een mooiere aanbeveling voor de muziek van Agnes Obel kan ik niet bedenken. 

Ook bij beluistering van The Meaning of Flowers maakt het nogal uit hoe ik naar het album luister. Bij beluistering op de achtergrond of zonder volledige aandacht ben ik de Deense muzikante op een gegeven moment kwijt en vervliegt alles dat ik hoor. Het is totaal anders wanneer ik met de koptelefoon luister naar het nieuwe album van Agnes Obel en mijn aandacht echt volledig richt op haar muziek. Dan hoor je hoe mooi en bijzonder haar muziek is, want wat valt er veel te ontdekken op The Meaning of Flowers. 

De muziek van Agnes Obel was op haar debuutalbum nog wel te omschrijven met labels als neo-klassiek en ‘chamber pop’, maar klassiek aandoende klanken worden op het nieuwe album moeiteloos gecombineerd met soms licht schurende elektronica. De vaak in meerdere lagen opgenomen zang maakt de geluidstapijten van de Deense muzikante nog wat dikker en veelkleuriger, maar wat het ene moment zwaar en experimenteel klinkt, klinkt het volgende moment juist vederlicht en bijna minimalistisch. 

Zeker laatstgenoemde passages vond ik in het verleden vaak wat te zweverig, maar in het muzikale universum van Agnes Obel zijn ze absoluut functioneel. Ook de zang van de Deense muzikante beviel me in het verleden niet altijd even goed, maar op The Meaning of Flowers klinkt het allemaal prachtig. 

Agnes Obel heeft een album gemaakt waarbij het bijzonder aangenaam wegdromen is en dat af en toe zorgt voor totale ontspanning, maar aan de andere kant is het ook een album dat is volgestopt met bijzondere wendingen en geniale vondsten. De flirts met elektronica werden zes jaar geleden niet door iedereen op prijs gesteld en dat zal dit keer niet anders zijn, maar ik vind de muziek op The Meaning of Flowers ruim vijftig minuten lang fascinerend. 

Zeker nu ik weet wat ik nodig heb om optimaal te kunnen genieten van de muziek van Agnes Obel grijp ik steeds vaker naar haar nieuwe album en The Meaning of Flowers intrigeert en betovert me steeds meer. Erwin Zijleman

The Meaning of Flowers van Agnes Obel is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 34,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Kelly Hunt - Requiem for a Sleepless Night

De Amerikaanse muzikante Kelly Hunt maakte twee albums waarop haar geweldige banjospel centraal stond, maar op het deze week verschenen album Requiem for a Sleepless Night kiest ze voor een ander, meer gitaargeoriënteerd geluid.
De muziek van de vanuit New Orleans opererende singer-songwriter Kelly Hunt klinkt behoorlijk traditioneel, waardoor ik met name bij haar debuutalbum over een drempel heen moest. Uiteindelijk werd ik echter toch gegrepen door de bijzondere songs van Kelly Hunt, haar fraaie banjospel en haar mooie stem. De Amerikaanse muzikante maakt het me steeds iets makkelijker, want na het wat toegankelijker klinkende album uit 2023 zet ze nu de banjo grotendeels opzij en kiest ze voor de akoestische gitaar. Requiem for a Sleepless Night klinkt nog altijd wat traditioneel, maar het is net zo goed een tijdloos klinkend folkalbum, waarop heel veel moois te horen is.

Even the Sparrow, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Kelly Hunt uit 2019, besprak ik pas toen ik het album, vele maanden na de release, zag opduiken in een aantal op Amerikaanse rootsmuziek gerichte jaarlijstjes. Ook toen was ik niet onmiddellijk overtuigd, want Kelly Hunt maakt op haar debuutalbum muziek die zich net buiten mijn muzikale comfort zone bevindt. 

Centraal in de muziek op Even the Sparrow staat haar bijna honderd jaar oude banjo, waarvan Kelly Hunt ondanks de leeftijd van het instrument veel vergt. De Amerikaanse muzikante maakt met haar banjo vooral traditioneel klinkende rootsmuziek met veel invloeden uit de Appalachen folk en daar val ik over het algemeen wat minder makkelijk voor dan voor moderner klinkende rootsmuziek met een vleugje pop. 

Even the Sparrow bleek echter een prachtalbum vol muzikaal vuurwerk en met een hoofdrol voor de bijzonder mooie stem van Kelly Hunt en haar poëtische teksten. Het in de herfst van 2023 verschenen album Ozark Symphony overtuigde me nog een stuk makkelijker. Naast invloeden uit de Appalachen folk waren er op het tweede album van Kelly Hunt veel meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek te horen, waardoor Ozark Symphony wat toegankelijker klonk dan het debuutalbum van Kelly Hunt. 

Deze week is het derde album verschenen van de muzikante die werd geboren in Memphis, Tennessee, lange tijd Kansas City, Missouri, als thuisbasis had en nu opereert vanuit New Orleans, Louisiana. Ook op haar nieuwe album Requiem for a Sleepless Night maakt Kelly Hunt muziek die als traditionele Amerikaanse rootsmuziek zal worden omschreven, maar sinds het vorige album van de Amerikaanse muzikante is er veel veranderd. 

Wat direct opvalt bij beluistering van Requiem for a Sleepless Night is dat Kelly Hunt veel minder vertrouwt op de banjo dan op haar eerste twee albums. De meeste songs op het album hebben haar akoestische gitaarspel als belangrijkste ingrediënt en dat klinkt duidelijk anders dan het virtuoze banjospel van de Amerikaanse muzikante. Ik ben er zelf niet rouwig om, want ik vind de banjo op zijn tijd best mooi, maar ik vind door banjo’s gedomineerde albums ook altijd wat gejaagd klinken. 

De muziek van Kelly Hunt klinkt op haar nieuwe album een stuk minder gejaagd en wat mij betreft komt haar stem in dit nieuwe geluid nog beter tot zijn recht. Door de stem van Kelly Hunt doet ook Requiem for a Sleepless Night wat traditioneler aan dan het gemiddelde rootsalbum, maar het album valt wat mij betreft wel op in het aanbod van het moment. 

Kelly Hunt trekt op haar derde album de aandacht met tijdloos klinkende folksongs, die ze met veel expressie en gevoel vertolkt. Ik vind de zang op Requiem for a Sleepless Night echt heel mooi, maar ook de muziek op het album spreekt me aan. Het akoestische gitaarspel van de muzikante uit New Orleans klinkt warm, terwijl accenten van met name de viool ervoor zorgen dat er van alles gebeurt in de songs van Kelly Hunt, die ze overigens samen met producer Dirk Powell en zijn dochter Amelia, die tekent voor de achtergrondzang, opnam. 

Requiem for a Sleepless Night klinkt vaak als een folkalbum van een flink aantal decennia geleden, maar de Amerikaanse muzikante geeft ook een eigen draai aan de invloeden uit het verleden op dit fraaie, opvallende en bijzonder knappe album. Erwin Zijleman

De muziek van Kelly Hunt is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://kellyhuntmusic.bandcamp.com/album/requiem-for-a-sleepless-night.