Review: India Ramey - Villain Era

De Amerikaanse muzikante India Ramey draait inmiddels al heel wat jaren mee, maar schakelt nog een tandje bij op haar zesde album Villain Era, dat zowel muzikaal als vocaal van bijzonder hoge kwaliteit is
Villain Era klinkt als een album dat ook 50 jaar geleden gemaakt had kunnen zijn. Het is een album dat klinkt als countryalbums uit vervlogen tijden en beelden van klassieke spaghetti westerns op het netvlies tovert. Het is ook een album dat is gemaakt met een topproducer en een aantal geweldige muzikanten en dat hoor je. Ster van het album is India Ramey zelf, want de muzikante uit Nashville beschikt over een geweldige stem en creëert op haar nieuwe album een geluid dat deels nostalgisch klinkt, maar ook in het hier en nu zeer tot de verbeelding spreekt. Villain Era is al het zesde album van India Ramey, maar dit album mag zo langzamerhand wel eens zorgen voor haar grote doorbraak.

Het is eigenlijk best bijzonder dat ik tot vandaag nog nooit een album van India Ramey heb besproken op De Krenten uit de Pop. De oorspronkelijk uit Birmingham, Alabama, afkomstige muzikante maakt al sinds 2010 albums en het zijn albums die in rootskringen allemaal warm zijn onthaald en ook bij de critici zeer in de smaak vielen. 

Ik heb niet alle voorgaande albums van India Ramey beluisterd, maar Shallow Graves uit 2020 en Baptized by the Blaze uit 2024 zijn zeker voorbij gekomen, maar kwamen op een of andere manier niet door mijn selectie. Het heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat de tegenwoordig vanuit Nashville, Tennessee, opererende muzikante behoorlijk traditionele Amerikaanse rootsmuziek maakt en die pik ik over het algemeen net wat minder makkelijk op dan moderner klinkende varianten. 

Ik bespreek echter ook wel degelijk traditioneler klinkende albums en India Ramey heeft heel veel te bieden, zoals ze ook weer laat horen op het deze week verschenen Villain Era. Voor het opnemen van haar zesde album bleef de Amerikaanse muzikante eens niet in Nashville, maar trok ze naar Los Angeles. Ze werkte daar met de gelouterde en succesvolle producer Eric Corne. 

Het is een naam die ik niet vaak tegenkom, maar het CV van de Amerikaanse producer is zeer indrukwekkend. Eric Corne is niet de enige grote naam die opdook in de studio in Los Angeles, want met Ted Russell Kamp, Eugene Edwards, Chris Masterson, Eleanor Whitmore, Kevin Brown en Boo Bernstein kreeg India Ramey de beschikking over een fantastische band. 

Ze had van tevoren goed nagedacht over het geluid van haar nieuwe album en gaf Eric Corne de opdracht om een geluid te creëren dat klonk alsof “Johnny Cash and Loretta Lynn had risen from the grave to score a Quentin Tarantino film”. Na beluistering van Villain Era kan ik alleen maar concluderen dat de ervaren producer de opdracht met succes heeft uitgevoerd. Villain Era van India Ramey klinkt aan de ene kant als een countryalbum uit een ver verleden, maar zou ook dienst kunnen doen als soundtrack bij een klassieke of moderne spaghetti western. 

Met de topmuzikanten die de muzikante uit Nashville wist te rekruteren voor haar nieuwe album kan Villain Era alleen maar fantastisch klinken en dat doet het album dan ook. Met name de gitaristen op het album stelen voortdurend de show, maar ook de bijdragen van de pedal steel, de blazers en de viool zijn prachtig, terwijl de ritmesectie zorgt voor een solide basis. 

De mix van met name country en honky tonk klinkt absoluut traditioneel, maar het zit me geen moment in de weg. Integendeel zelfs, want ik vind Villain Era veel beter dan een aantal wat moderner klinkende countryalbums van het moment. Dat heeft ook alles te maken met de stem van India Ramey, die zich kan meten met alle muzikale kwaliteit op het album. 

Het is een stem die gemaakt is voor traditioneel klinkende countrymuziek, maar het is ook een stem vol kracht, souplesse en gevoel. Ik twijfelde in het verleden kennelijk over de kwaliteiten van India Ramey, maar op het uitstekende Villain Era valt echt alles op zijn plek. India Ramey kreeg in het verleden al fraaie bijnamen als “The Woman in Black” en “The Wednesday Addams of country music”, maar ze hoort vanaf nu ook bij de smaakmakers in het genre. Erwin Zijleman

De muziek van India Ramey is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://indiaramey.bandcamp.com/album/villain-era.

Villain Era van India Ramey is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coke bottle clear), 29,99 euro

CD, 18,99 euro

Review: Silver Lake - Flowers Grow In The Saddest Parts

Min of meer door toeval ontdekte ik Flowers Grow In The Saddest Parts, het tweede album van de band Silver Lake, maar inmiddels ben ik totaal in de ban van dit in alle opzichten adembenemend mooie album
Het debuutalbum van de Haagse band Silver Lake is me drie jaar geleden niet opgevallen, maar wat ben ik blij met het deze week verschenen tweede album van de band. Als ik het voor mij perfecte album zou moeten beschrijven, zou ik heel dicht in de buurt komen van Flowers Grow In The Saddest Parts van Silver Lake. Marleen Hoebe beschikt over een stem die je eindeloos wilt koesteren, de muziek van Silver Lake klinkt warm en tijdloos, de songs van de band weten je onmiddellijk te verleiden en te betoveren maar zijn ook razendknap en dan zijn er ook nog eens de teksten die de zonnige klanken op het album van een behoorlijk melancholische schaduwzijde voorzien. Silver Lake doet op Flowers Grow In The Saddest Parts echt alles goed en heeft een prachtalbum afgeleverd.

Ik laat me meestal niet beïnvloeden door posts op de verschillende sociale media, maar het bericht dat de band Silver Lake op haar Facebook pagina plaatste intrigeerde me op een of andere manier. In de posts komen een aantal video’s voorbij die kennelijk gaan over het productieproces van het vinyl van het nieuwe album van de band. Het meest bijzondere van deze video’s is dat ze geen geluid bevatten, waardoor de muziek van Silver Lake een mysterie blijft. 

Het is een mysterie dat me enorm nieuwsgierig maakte naar de muziek van de mij onbekende band en dat werd versterkt door de titel van het nieuwe album van Silver Lake, Flowers Grow In The Saddest Parts. Ik heb geen idee of er een gedachte zit achter de Facebook posts van Silver Lake, maar ik ben blij dat ze het nieuwe album van de band onder mijn aandacht hebben gebracht. Flowers Grow In The Saddest Parts is immers een erg mooi album en een album dat nagenoeg perfect in mijn muzikale straatje past. 

Flowers Grow In The Saddest Parts is volgens mij het tweede album van Silver Lake, dat de stad waar ik ben geboren en al heel lang werk als thuisbasis heeft. Den Haag is immers de thuisbasis van de band, die bestaat uit Marleen Hoebe en Jesse Koch. Het zijn namen die ik nog niet eerder ben tegengekomen, maar met het tweede album van Silver Lake leveren ze vakwerk af. 

Als ik hun namen en de naam van hun band google, lees ik hele positieve berichten over het in 2023 verschenen titelloze debuutalbum van de band, dat vooral de aandacht trok met de mooie en prachtig bij elkaar kleurende stemmen van de twee, al werden ook het geluid en de songs van Silver Lake in 2023 al geprezen. Ik heb het debuutalbum van Silver Lake inmiddels beluisterd en het is inderdaad een album dat niet had misstaan op De Krenten uit de Pop. 

Met Flowers Grow In The Saddest Parts zet het tweetal uit Den Haag nog een volgende stap en ik vind het persoonlijk een reuzenstap. Ook bij beluistering van het tweede album van Silver Lake trekt de zang onmiddellijk de aandacht. Marleen Hoebe neemt op Flowers Grow In The Saddest Parts in vocaal opzicht het voortouw en dat begrijp ik volledig. De Nederlandse muzikante beschikt over een stem waar je alleen maar onmiddellijk verliefd op kunt worden en die je vervolgens ook nog eens weet te raken. 

Het is een stem die soms in meerdere lagen uit de speakers komt en af en toe fraai wordt ondersteund door die van Jesse Koch, die op het debuutalbum in vocaal opzicht een nog wat grotere rol had. Liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters zullen smullen van de stem van Marleen Hoebe, die met haar stem niet onderdoet voor zangeressen van naam en faam die ik al jaren koester en af en toe een randje Aimee Mann laat horen. 

Silver Lake omschrijft haar muziek op de bandcamp pagina van de band als art-pop. Dat is een label waar ik meestal niet zo veel mee kan, maar ik vind het ook niet van toepassing op de muziek van Silver Lake op Flowers Grow In The Saddest Parts. Het is wat mij betreft een album met tijdloze singer-songwriter muziek en nagenoeg perfecte pop. 

De zang op het album is van een bijzondere schoonheid, maar ook in muzikaal opzicht heeft Silver Lake een prachtig album gemaakt. De songs van de twee hebben in de basis genoeg aan piano, maar zijn vervolgens rijkelijk versierd met allerlei andere instrumenten en soms prachtige orkestraties. 

Flowers Grow In The Saddest Parts slaat je song na song als een warme deken om je heen met songs die je onmiddellijk een goed gevoel geven, maar die in alle opzichten over veel diepgang beschikken en behoorlijk melancholisch van aard blijken. Ik vind Flowers Grow In The Saddest Parts van Silver Lake echt een enorme ontdekking en de songs op het album worden me alleen maar dierbaarder. Wat een fantastisch album en vast nog mooier op vinyl. Erwin Zijleman

De muziek van Silver Lake is (hopelijk binnenkort?) verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Nederlandse band: https://songsbysilverlake.bandcamp.com/album/flowers-grow-in-the-saddest-parts.