31 mei 2026

Review: Camille Camille - Enchanted Sea

De Belgische muzikante Camille Camille maakte bijna vijf jaar geleden met Could You Lend Me Your Eyes een indringend pandemie-album en overtreft dit album deze week met het nog mooiere Enchanted Sea
‘Less is more’ zou zomaar het motto van de Belgische muzikante Camille Willemart kunnen zijn. Ook op haar tweede album heeft ze de muziek immers teruggebracht tot de essentie en zingt ze fluisterzacht. Het maakt van Enchanted Sea een sober folkalbum, maar het is ook een intiem en buitengewoon sfeervol album. In de sobere klanken valt dankzij fraaie accenten van alles te ontdekken en ook de zang van Camille Willemart weet je steeds weer te verrassen. Er verschijnen de laatste tijd heel veel mooie folkalbums, maar het zijn over het algemeen albums die netjes binnen de lijntjes van het genre kleuren. Camille Camille doet dit ook op haar tweede album niet en betovert je van de eerste tot en met de laatste noot.



Enchanted Sea is het tweede album van Camille Camille, dat het alter ego is van de Belgische muzikante Camille Willemart. Camille Camille debuteerde een kleine vijf jaar geleden met het album Could You Lend Me Your Eyes en dat vind ik nog altijd een betoverend mooi album. Het debuutalbum van Camille Camille haalde in 2021 niet mijn jaarlijstje, maar het groeide een jaar later alsnog uit tot een album dat ik echt heel hoog heb zitten. 

Het is een album dat er niet zonder slag of stoot kwam, want toen Camille Willemart voor het opnemen van haar debuutalbum was uitgeweken naar Zweden en een paar tracks op de band had staan, sloeg de coronapandemie toe en maakte ze haar debuutalbum af op een piepklein kamertje in het Duitse Leipzig. Het waren zeker geen ideale omstandigheden, maar het resultaat mocht er zijn en misschien hielpen de omstandigheden Camille Camille zelfs wel wat. 

Could You Lend Me Your Eyes is een uiterst intiem album met indringende folksongs, die vaak een wat melancholische ondertoon hebben. Het zijn songs die behoorlijk sober zijn ingekleurd, maar de subtiele details op het album zorgen ervoor dat de muziek echt wonderschoon is. De stem van Camille Willemart is nog wat mooier. Ze zingt op haar debuutalbum vooral fluisterzacht, maar iedere noot is raak en komt binnen. 

De Belgische muzikante heeft de tijd genomen voor haar tweede album, dat vooral bij haar thuis werd opgenomen. Dat is een verstandige keuze, want de huiselijke setting zorgt ook op Enchanted Sea voor een bijzondere en intieme sfeer. Zeker als je het album met net wat meer volume of met de koptelefoon beluistert is het bijna alsof Camille Willemart en haar medemuzikanten naast je staan. 

Ook op Enchanted Sea valt direct op hoe mooi de muziek is. Camille Camille heeft in de basis genoeg aan een akoestische gitaar, maar haar medemuzikanten voegen spaarzaam subtiele, maar zeer trefzekere, klanken van andere instrumenten toe, waaronder fraaie blazers, piano en een zingende zaag. Ook als alleen wordt gekozen voor de akoestische gitaar is de muziek van de Belgische muzikante zeer sfeervol. 

Het is een mooie basis voor de stem van Camille Willemart, die nog wat mooier zingt dan op haar debuutalbum. Ze zingt zacht, maar ook met veel precisie en veel gevoel, waardoor ook de zang op Enchanted Sea weer meedogenloos verleidt, zeker ook wanneer ze wat expressiever zingt en lagen van haar stem opstapelt. 

De folksongs van Camille Camille zijn op Enchanted Sea stuk voor stuk prachtig en wat mij betreft nog net wat mooier als ze in het Frans zingt. Het zijn folksongs die raken aan de Britse en Amerikaanse folk van weleer, maar het zijn ook folksongs met een duidelijk eigen karakter, waardoor Enchanted Sea zich duidelijk onderscheidt van andere folkalbums. Het is een album dat soms afkomstig lijkt uit een ver verleden, wat de bijzondere sfeer op het album nog wat verder versterkt. 

Het debuutalbum van Camille Camille groeide zoals gezegd een jaar na de release uit tot een album dat mij zeer dierbaar is. Enchanted Sea was me al zeer dierbaar bij de eerste beluistering. Het album bevat een aantal betoverend mooie songs, met wat mij betreft een hoofdrol voor de Franstalige songs, maar ook als Camille Willemart vooral lijkt te experimenteren, zoals in het 7 minuten durende Piano Song of het zes minuten durende Humming Song, weet Camille Camille me te betoveren met fraaie klanken en een wonderschone stem. Erwin Zijleman

De muziek van Camille Camille is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Belgische muzikante: https://camillecamillemusic.bandcamp.com/album/enchanted-sea.


Enchanted Sea van Camille Camille is verkrijgbaar via de Mania webshop:



30 mei 2026

Review: Paul McCartney - The Boys of Dungeon Lane

De laatste paar albums van Paul McCartney waren allemaal goed en ook het behoorlijk nostalgische The Boys of Dungeon Lane is weer een prima album, dat laat horen dat de Britse muzikant nog altijd een groot songwriter is
Een nieuw album van Paul McCartney is altijd iets om naar uit te kijken, al is het sinds zijn creatieve pieken in de jaren 60 en 70 altijd afwachten waar hij mee komt. Het deze week verschenen The Boys of Dungeon Lane beviel me eigenlijk direct, maar het album begon me pas te raken toen ik het wat vaker had gehoord. Het is een album waarop Paul McCartney terugkijkt op een bijzonder leven en met name op de eerste 20 jaar van dit leven. In tekstueel opzicht spat de nostalgie ervan af, maar ook in muzikaal opzicht is The Boys of Dungeon Lane vaak een trip door de muzikale geschiedenis van Paul McCartney, die ook als tachtiger nog altijd zeer aansprekende en dit keer ook emotionele songs schrijft.



In het enorme oeuvre van Paul McCartney, die volgende maand 84 jaar oud hoopt te worden, zijn naast flink wat klassiekers ook wel wat mindere albums te vinden, maar de albums die de Britse muzikant in dit millennium heeft afgeleverd vind ik eigenlijk allemaal verrassend goed. 
Het zijn albums die niet te vergelijken zijn met de albums die hij op de toppen van zijn kunnen maakte, maar het zijn stuk voor stuk albums die laten horen dat Paul McCartney een uitzonderlijk goede songwriter is. 

Aan het eind van 2020 verscheen McCartney III, tot voor kort het laatste wapenfeit van de Britse muzikant, die de afgelopen jaren wel met enige regelmaat op het podium stond. Vrij snel na de release van McCartney III begon Paul McCartney samen met de Amerikaanse producer Andrew Watt aan het opnemen van nieuwe songs, waarvan er uiteindelijk een aantal op het deze week verschenen The Boys of Dungeon Lane zijn terechtgekomen. 

De samenwerking met Andrew Watt beviel Paul McCartney zo goed dat hij The Rolling Stones tipte, wat in 2023 Hackney Diamonds, het beste Rolling Stones albums in tijden, opleverde. Ook de samenwerking tussen Paul McCartney en Andrew Watt levert een uitstekend album op. 

The Boys of Dungeon Lane is een behoorlijk nostalgisch klinkend album geworden, wat gezien de leeftijd van Paul McCartney ook niet zo gek is. Op The Boys of Dungeon Lane kijkt de Britse muzikant terug op zijn jeugd in Liverpool, op oude liefdes en op de ontmoeting met een aantal andere muzikanten uit Liverpool, die met zijn vieren de popmuziek zouden veranderen. 

In tekstueel opzicht is The Boys of Dungeon Lane een album dat overloopt van nostalgie en ook wel wat melancholie en dat is het ook in muzikaal opzicht. Veel songs op het album herinneren aan de muziek die Paul McCartney vele decennia geleden maakte, zonder direct te citeren uit zijn rijke oeuvre. 

Dat Paul McCartney inmiddels op leeftijd is hoor je in zijn stem, die minder krachtig is dan in het verleden en ook een minder bereik heeft dan vroeger, maar de zang op The Boys of Dungeon Lane is nog altijd prima. De kwetsbaarheid in de stem van de Britse muzikant, in met name de wat hogere regionen, heeft ook wel wat en voorziet zijn songs van een emotionele lading. 

Zeker wanneer de muziek op The Boys of Dungeon Lane net wat ruwer klinkt of wanneer de arrangementen wat rijker zijn hoor je echo’s van de muziek van The Beatles op het album, maar het nieuwe album van Paul McCartney klinkt ook als een dwarsdoorsnede van zijn imposante oeuvre als solomuzikant. 

Zeker in de late jaren 80 en vroege jaren 90 leek Paul McCartney zijn talent als songwriter wel eens kwijt te zijn, maar The Boys of Dungeon Lane staat weer vol met songs die zijn unieke stempel bevatten. In Home to Us duikt Ringo Starr op voor een duet, maar de meeste songs op het album doen het zonder gasten van naam en faam, wat de intimiteit van het album ten goede komt. 

Samen met Andrew Watt is jarenlang gewerkt aan het nieuwe album van Paul McCartney en dat hoor je in de diversiteit en de kwaliteit van de songs. The Boys of Dungeon Lane overtuigt drie kwartier lang met songs zoals alleen Paul McCartney die kan schrijven. Bij een muzikant met zijn leeftijd moet je er altijd rekening mee houden dat een nieuw album het laatste album kan zijn. Ik hoop natuurlijk dat The Boys of Dungeon Lane niet het laatste Paul McCartney is, maar als het zo is, is het een hele mooie. Erwin Zijleman


The Boys of Dungeon Lane van Paul McCartney
 is verkrijgbaar via de Mania webshop: