dinsdag 24 mei 2022

SOAK - If I Never Know You Like This Again

Bridie Monds-Watson laat op haar derde album als SOAK horen dat ze zich de afgelopen jaren flink heeft ontwikkeld, wat een wat steviger album oplevert, dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht indruk maakt
Ik was SOAK na haar zo indrukwekkende debuutalbum wat uit het oog verloren, maar met het deze week verschenen If I Never Know You Like This Again staat de Noord-Ierse muzikante weer op het netvlies. Het derde album van het alter ego van Bridie Monds-Watson heeft zich naar verluidt laten inspireren door een aantal indierock albums uit de jaren 90 en klinkt inderdaad steviger dan we van SOAK gewend zijn. Bridie Monds-Watson liet op haar debuut al horen dat ze zeer getalenteerd is, maar op haar derde album laat ze in meerdere opzichten flinke ontwikkeling horen. Het levert een uitstekend album op dat vooralsnog alleen maar beter wordt.


SOAK, het alter ego van de Noord-Ierse singer-songwriter Bridie Monds-Watson, begint haar nieuwe album met een diepe zucht. Opmerkelijk, al bekeek de muzikante uit Londonderry het leven op haar uit 2015 stammende debuutalbum ook al niet bepaald door een roze bril. Op dit debuutalbum ging de destijds pas 18 jaar oude singer-songwriter op indrukwekkende wijze het gevecht aan met de vele demonen uit haar jeugd, wat een bijzonder intiem en zeer emotioneel album opleverde. 

Op Before We Forgot How To Dream maakte SOAK wat mij betreft indruk met zeer persoonlijke songs, die vaak in een folky jasje waren gestoken, maar die zo nu en dan ook voller waren ingekleurd. Het debuutalbum van SOAK kon in 2015 rekenen op zeer positieve recensies, al struikelde menig muziekliefhebber over haar bijzondere stem, die mij overigens wel kon bekoren, al moest ook ik er aan wennen. 

SOAK keerde in het voorjaar van 2019 terug met Grim Town, maar het tweede album van de Noord-Ierse muzikante is mij om onduidelijke redenen destijds niet opgevallen, wat overigens zonde is want het is een prima album. En nu is er dus album nummer drie, If I Never Know You Like This Again. 

Na de zucht waarmee het album opent, is er direct weer de nog altijd zeer karakteristieke stem van Bridie Monds-Watson, al klinkt ze inmiddels wel wat doorleefder. In muzikaal opzicht tapt de Noord-Ierse muzikante dit keer echter uit een ander vaatje. If I Never Know You Like This Again is wat meer rock georiënteerd dan haar debuutalbum, dat folky songs als basis had. 

De rocksongs op het derde album van SOAK liggen bijzonder lekker in het gehoor en doen wel wat denken aan de indierock die in de jaren 90 werd gemaakt, al hoor ik ook met enige regelmaat een vleugje jaren 80 op het album. Zeker die eerste invloeden zijn niet vreemd, want Bridie Monds-Watson heeft laten weten dat ze zich bij het schrijven van de songs voor haar derde album heeft laten inspireren door albums van met name Broken Social Scene, Pavement en Radiohead. 

SOAK combineert de invloeden uit de rock met mooi ingekleurde popmuziek, zoals die ook al op Grim Town was te horen weet ik inmiddels. Bridie Monds-Watson houdt nog altijd van flink wat melancholie in haar teksten, maar zeker wanneer de gitaren lekker gruizig klinken heeft haar muziek een positieve vibe. 

Ik was zeer gecharmeerd van het geluid op het debuutalbum van SOAK, maar ook If I Never Know You Like This Again bevalt me erg goed. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal bijzonder lekker en de songwriting skills van de jonge Noord-Ierse muzikante hebben de afgelopen jaren zeker een boost gekregen. 

Ik begreep zeven jaar geleden wel dat de stem van Bridie Monds-Watson niet bij iedereen in de smaak viel en ga er van uit dat haar zang nog steeds barrières op zal werpen, maar in vocaal opzicht heeft SOAK zich absoluut ontwikkeld. Zelf vind ik de zang op het nieuwe album van SOAK overigens alleen maar mooi.

Ik ben alles bij elkaar genomen heel blij met het derde album van SOAK en die blijdschap wordt steeds iets groter omdat de songs op If I Never Know You Like This Again makkelijk blijven hangen en ook na meerdere keren horen leuk blijven. Aan het eind van het album neemt de Noord-Ierse muzikante wat gas terug en laat ze horen dat ze ook haar ingetogen kant niet is vergeten, wat het album nog wat knapper maakt. Erwin Zijleman

De muziek van SOAK is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Noord-Ierse muzikante: https://soakmusic.bandcamp.com/album/if-i-never-know-you-like-this-again.


If I Never Know You Like This Again van SOAK is verkrijgbaar via de Mania webshop:


maandag 23 mei 2022

Porridge Radio - Waterslide, Diving Board, Ladder To The Sky

Porridge Radio leverde in 2020 een van de meest memorabele albums van het betreffende jaar af en laat op haar nieuwe album muzikale groei horen, zonder dat dit ten koste is gegaan van de ruwe energie van de band
Ik had in 2020 flink wat tijd nodig om te wennen aan de heftige muziek van Porridge Radio, maar uiteindelijk wist de Britse band op de valreep ook mij nog te overtuigen. De band uit Brighton vervolgt de woeste luistertrip van Every Bad met een in muzikaal opzicht wat interessanter nieuw album, dat overal nog een schepje bovenop doet. Waterslide, Diving Board, Ladder To The Sky klinkt voller en rijker, maar gelukkig is het net wat meer gepolijste geluid niet ten koste gegaan van de intensiteit van de muziek van Porridge Radio. Die intensiteit is, met name door de zeer expressieve zang van frontvrouw Dana Margolin, nog altijd erg hoog, waardoor Porridge Radio wederom de spreekwoordelijke mokerslag uitdeelt.


Every Bad, het op de dag dat Nederland voor het eerst in lockdown ging vanwege het coronavirus verschenen derde album van de Britse band Porridge Radio, beluisterde ik met hoge verwachtingen nadat de eerste jubelrecensies over het album waren verschenen, maar het album wilde bij mij maar niet landen. Het overkwam me eerder met de eerste twee albums van de band uit Brighton, maar met Every Bad zou het uiteindelijk toch nog helemaal goed komen. 

Toen Every Bad aan het eind van 2020 opdook in nogal wat aansprekende jaarlijstjes, probeerde ik het opnieuw met de muziek van Porridge Radio en dit keer werd ik wel gegrepen door de intense muziek van de Britse band. De band rond frontvrouw Dana Margolin streek bij mij in eerste instantie tegen de haren in vanwege de expressieve vocalen, die ik bij eerste beluistering vooral onvast vond klinken, maar die uiteindelijk het sterkste wapen van Porridge Radio bleken. 

Op Every Bad klonk Porridge Radio zowel in muzikaal als in vocaal opzicht met enige regelmaat als een mix van PJ Harvey en Siouxsie Sioux, maar de Britse band slaagde er ook in om een geheel eigen geluid te creëren. Het is een geluid dat soms rauw en hard was, maar de muziek van Porridge Radio klonk net zo makkelijk intiem en zacht. 

Het duurde zoals gezegd even voordat ik Every Bad kon waarderen, waardoor ik benieuwd was hoe het me zou vergaan met opvolger Waterslide, Diving Board, Ladder To The Sky, die deze week is verschenen. Ik ben inmiddels kennelijk helemaal gewend aan de muziek van Porridge Radio, want het vierde album van de band ging er direct bij eerste beluistering in als koek. 

Waterslide, Diving Board, Ladder To The Sky bevat op zich alle ingrediënten die van Every Bad zo’n bijzonder album maakten, waardoor de enorme verassing van het vorige album dit keer ontbreekt, maar Porridge Radio komt zeker niet op de proppen met een herhalingsoefening. 

Gebleven is de gedreven zang van Dana Margolin, die het af en toe weer heerlijk uit kan schreeuwen en hier thuis bijna iedereen de gordijnen injaagt met haar gepassioneerde vocalen. Ik hoor ook nog steeds de combinatie van invloeden uit de postpunk en de indierock, maar in muzikaal opzicht is Porridge Radio een stuk verder dan op haar vorige album. De songs op Waterslide, Diving Board, Ladder To The Sky hebben aan diepte gewonnen en klinken ook voller en meeslepender. 

De instrumentatie klinkt rijker en voller dankzij de inzet van flink wat keyboards, waarbij met name de bijdragen van de orgeltjes die herinneren aan de Britse indie uit de late jaren 80 en vroege jaren 90 opvallen. De heerlijk zeurende orgeltjes passen prachtig bij de ruwe vocalen van Dana Margolin en zorgen ervoor dat het nieuwe album van Porridge Radio uiteindelijk toch anders klinkt dan Every Bad. 

Ook wat betreft de kwaliteit van de songs heeft de Britse band wat mij betreft stappen gezet, zonder dat dit ten koste is gegaan van de spontaniteit, energie en dynamiek in de songs op het nieuwe album. In tekstueel opzicht is Waterslide, Diving Board, Ladder To The Sky van Porridge Radio zware kost, maar in muzikaal en vocaal opzicht valt er veel te genieten op een album dat er wat mij betreft in zou moeten slagen om flink wat nieuwe zieltjes te winnen, maar dat ook de oude zieltjes binnenboord houdt. Ik ben in ieder geval definitief om. Erwin Zijleman

De muziek van Porridge Radio is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse band: https://porridgeradio.bandcamp.com/album/waterslide-diving-board-ladder-to-the-sky.


Waterslide, Diving Board, Ladder To The Sky van Porridge Radio is verkrijgbaar via de Mania webshop: