Review: Arima Ederra - A Rush To Nowhere

De Amerikaans-Ethiopische muzikante Arima Ederra maakt muziek die (te) makkelijk in het hokje R&B zal worden geduwd, maar A Rush To Nowhere is echt in geen enkel opzicht een standaard of doorsnee R&B-album
Er zijn albums die bijna schreeuwen om beluistering met de koptelefoon en A Rush To Nowhere van Arima Ederra is zo’n album. Bij oppervlakkige beluistering hoor je lome beats en verleidelijke vocalen, maar de muzikante uit Los Angeles heeft veel meer te bieden. Ze heeft een album gemaakt dat in muzikaal opzicht blijft verrassen en betoveren en ook de stem van Arima Ederra wordt alleen maar mooier als je hem vaker hoort. Haar een paar jaar geleden verschenen debuutalbum was al interessant, maar A Rush To Nowhere is nog veel beter. Pak de koptelefoon erbij en je blijft je verbazen over alle muzikale wendingen op het album, dat me na een paar keer horen zeer dierbaar is.

Arima Ederra debuteerde in 2022 met het album An Orange Colored Day. De Amerikaanse muzikante met Ethiopische wortels kreeg destijds vooral het label R&B opgeplakt, maar haar debuutalbum was in geen enkel opzicht een standaard R&B album. Ik vond An Orange Colored Day een interessant album, maar vond het uiteindelijk net niet bijzonder of goed genoeg voor een recensie. 

Toen ik het album deze week beluisterde, dacht ik daar overigens anders over, want An Orange Colored Day is een eigenzinnig album waar de muzikaliteit van af spat. Arima Ederra heeft het zo bijzondere geluid van haar debuutalbum geperfectioneerd op haar deze week verschenen tweede album A Rush To Nowhere. 

Het is een album dat ik zeker had verwacht in de lijstjes met aanbevelingen van muziekwebsites als Pitchfork en Paste, maar die maakten in deze overvolle releaseweek andere keuzes. Zelf schaar ik het tweede album van de muzikante uit Los Angeles wel onder de beste albums van deze week. 

Er is nog niet heel veel aandacht voor het nieuwe album van Arima Ederra, maar ook A Rush To Nowhere wordt hier en daar te makkelijk in het hokje R&B geduwd. Nog meer dan op haar debuutalbum verwerkt de Amerikaanse muzikante op haar tweede album echter zeer uiteenlopende invloeden. 

Invloeden van de R&B maken hier zeker deel van uit, maar ook invloeden uit de soul, jazz, folk en pop hebben hun weg gevonden naar de muziek van Arima Ederra en hier blijft het niet bij. Het is muziek die vanaf de eerste noten van het album de fantasie prikkelt, want er gebeurt echt van alles op A Rush To Nowhere. 

Het doet me qua geluid af en toe wel wat denken aan het briljante album van Mk.gee, die het geluid van Prince uit de jaren 80 het heden in haalde. Ook het album van Arima Ederra heeft soms een Prince vibe, al is het een vibe die het genie uit Minneapolis zelf niet meer heeft kunnen bedenken. 

A Rush To Nowhere heeft een lekker loom en broeierig geluid, maar het is ook een geluid waarin van alles gebeurt. De ene keer komen de bijzondere accenten van bijzondere ritmes, de andere keer van bijzondere synths, maar er is altijd wel iets dat de aandacht trekt. Op hetzelfde moment is de muziek op het album bijzonder toegankelijk. 

Arima Ederra deed voor haar tweede album een beroep op topproducers Teo Halm, Caleb Laven en Solomonphonic. Dat zijn producers die ik in mijn muzikale bubbel niet vaak tegenkom, maar ze hebben van A Rush To Nowhere een prachtig klinkend album gemaakt. 

In muzikaal opzicht is het smullen, al is het maar omdat Arima Ederra niet alleen makkelijk schakelt tussen genres, maar ook makkelijk door de tijd beweegt, maar ik ben ook zeer gecharmeerd van de stem van de muzikante uit Los Angeles. Het is een stem die zich uitstekend leent voor de wat meer pop en R&B georiënteerde songs op het album, maar het is ook een stem die behoorlijk eigenzinnig kan klinken. 

Het zorgt ervoor dat A Rush To Nowhere zich niet alleen in muzikaal opzicht makkelijk weet te onderscheiden, maar dat ook in vocaal opzicht doet. Het zit allemaal net wat buiten mijn muzikale comfort zone, maar mede hierdoor intrigeert de muziek van Arima Ederra me continu. Wat zou het zonde zijn als dit bijzondere album in een week met net wat teveel nieuwe albums tussen wal en schip valt, want dit is een album dat echt iets toevoegt aan alles dat er al is. Erwin Zijleman

Review: Eurythmics - Revenge (1986)

Annie Lennox en Dave Stewart leverde in de jaren 80 de ene na de andere hit af, waarin vaak de synths centraal stonden, maar op Revenge uit 1986 laat het duo horen dat het ook uitstekend uit de voeten kan met rock en soul
Als je mij aan het eind van de jaren 80 had gevraagd wat ik het beste album van het Britse duo Eurythmics vond, weet ik 100% zeker dat ik niet Revenge zou hebben genoemd. Ik vond het album uit 1986 destijds een van de minste albums van Annie Lennox en Dave Stewart. Eurythmics was op haar eerdere albums de tijd vaak ver vooruit met inventieve elektronische popmuziek en singles die steeds weer grenzen wisten te verleggen, maar Revenge klonk met invloeden uit de rock en soul wat doorsnee. Veertig jaar later denk ik er totaal anders over en bevalt Revenge me verrassend goed. Het album staat vol goede songs, Annie Lennox zingt geweldig en het album bevat een aangename energie. Een totaal andere ervaring dan veertig jaar geleden dus.

Ik was in de jaren 80 zeer gecharmeerd van de muziek van het Britse duo Eurythmics, maar het is ook misschien wel het beste voorbeeld van een jaren 80 band, waar ik sinds het einde van het betreffende decennium vrijwel nooit meer naar heb geluisterd. Dat lag ook wel een beetje aan het duo zelf, want de carrière van Eurythmics ging gedurende de jaren 80 al als een nachtkaars uit met twee zwakke albums. 

Het begon allemaal aan het begin van de jaren 80, toen Annie Lennox en Dave Stewart als duo overbleven na het uit elkaar vallen van hun band The Tourists, die een aantal jaren met zeer beperkt succes aan de weg had getimmerd in de tweede helft van de jaren 70. Dat succes kwam vrijwel onmiddellijk voor Eurythmics, dat gedurende de jaren 80 een flink aantal hele grote hits scoorde en een handvol uitstekende albums uitbracht. 

Ik kan niet goed uitleggen waarom ik na de jaren 80 eigenlijk nooit meer naar de muziek van Eurythmics heb geluisterd. Het duo beschikte in de persoon van Annie Lennox over een uitstekende zangeres en Dave Stewart wist het geluid van het duo steeds weer een net wat andere kant op te bewegen. Op een of andere manier heeft het de tand des tijds niet heel goed doorstaan, al kan ik de vinger niet precies op de zere plek leggen. 

Ik heb de albums die het duo tussen 1981 en 1987 maakte onlangs weer eens beluisterd en ik was eigenlijk het meest gecharmeerd van het album Revenge uit 1986. Het is een album dat zeker niet bekend staat als een van de betere albums van Eurythmics en door menigeen wordt het, samen met Savage uit 1987, zelfs beschouwd als een van de zwakke broeders in het oeuvre van het duo. 

Ik was in 1986 zelf ook niet heel gek op Revenge, waarop Annie Lennox en Dave Stewart afstapten van hun tot op dat moment door synthesizers gedomineerde geluid. Op Revenge is een belangrijke rol weggelegd voor gitaren en die stonden in de jaren 80 toch vaak op het tweede plan. Veertig jaar later kijk ik er anders tegenaan en vind ik Revenge een fris en energiek klinkend album. 

Het is een album dat geweldig opent met drie uitstekende singles, Missionary Man, Thorn in My Side en When Tomorrow Comes. Het zijn songs waarin de gitaren inderdaad belangrijker zijn dan op de eerdere albums van Eurythmics, maar met de oren van nu wordt mijn eerste aandacht getrokken door het drumwerk. Voor Revenge wisten Annie Lennox en Dave Stewart niemand minder dan Clem Burke te strikken. 

De drummer van Blondie is wat mij betreft een van de meest onderschatte drummers aller tijden en ook op Revenge van Eurythmics speelt hij fantastisch. Dat geldt ook voor saxofonist Jimmy Zavala die op het album is te horen en die in Missionary Man tekent voor de scheurende mondharmonica. 

In het vroege werk van Eurythmics mis ik vier decennia later vaak de pit, maar die is zeker aanwezig op Revenge. Ik vond het zoetsappige Miracle Of Love destijds overigens een draak van een song, maar ook de vierde single van Revenge heeft de tand des tijds verrassend goed doorstaan. 

Annie Lennox en Dave Stewart verruilen, in ieder geval op een deel van Revenge, de synthpop voor rock en soul. Dat werd destijds zeker niet door iedereen gewaardeerd, maar het klinkt veertig jaar later verassend lekker. Grappig hoe de tijd een oeuvre van een band toch weer anders kan rangschikken. Erwin Zijleman

Revenge van Eurythmics is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 39,99 euro