Review: Snail Mail - Ricochet

Na een droomdebuut en een nog veel beter tweede album had Lindsey Jordan de lat hoog gelegd voor haar alter ego Snail Mail, maar het deze week verschenen album Ricochet laat horen dat de rek er nog lang niet uit is
Lindsey Jordan’s Snail Mail rekende ik, zeker na het verschijnen van haar vorige album Valentine, tot het beste dat jonge vrouwelijke muzikanten met een voorliefde voor indie te bieden hadden. Dat dit terecht was laat Snail Mail horen op het deze week verschenen derde album Ricochet. Het is een album waarop Lindsey Jordan laat horen dat ze nog beter is gaan zingen en nog aansprekendere songs schrijft, maar het album valt vooral op door een mooi en rijk geluid dat zich niet langer op één genre laat vastpinnen. Lindsey Jordan is nog altijd pas 26 jaar oud, maar Ricochet laat een gelouterde muzikante horen, die garant staat voor albums van wereldklasse.

Alweer bijna acht jaar geleden verscheen Lush, het debuutalbum van Snail Mail. Het alter ego van de destijds pas 18 jaar oude Lindsey Jordan maakte op mij behoorlijk wat indruk. Lush van Snail Mail sloot aan bij de betere albums van vrouwelijke singer-songwriters in de indiepop van dat moment, maar liet zich ook beïnvloeden door indierock uit de jaren 90 en koos bovendien een eigen weg. 

De stem van Lindsey Jordan klonk op haar debuutalbum misschien nog wat iel en onvast, maar de muzikante uit Baltimore, Maryland, zong wel met veel gevoel. Ze liet bovendien horen dat ze prima gitaar kon spelen, iets wat ze overigens leerde van haar gitaarlerares en cultheld Mary Timony (Helium). 

Het debuutalbum van Snail Mail liep over van de belofte en die kwam er helemaal uit op het aan het eind van 2021 verschenen Valentine, dat uiteindelijk de tweede plek wist te bereiken in mijn jaarlijstje. Op Valentine klonk de stem van Lindsey Jordan een stuk mooier en krachtiger en liet ze bovendien een veelzijdiger geluid horen dat varieerde van ingetogen indiefolk tot aanstekelijke indiepop en gruizige indierock. 

Ook in haar teksten, waarin tienerdromen plaats hadden gemaakt voor de pijn van het volwassen worden, groef de Amerikaanse een stuk dieper, wat haar songs voorzag van flink wat emotionele lading. Op het door topproducer Brad Cook ook nog eens prachtig geproduceerde album viel alles op zijn plek en met het album schaarde Snail Mail zich wat mij betreft onder de smaakmakers binnen de indiepop en indierock. 

Lindsey Jordan heeft inmiddels Greensboro, North Carolina, als thuisbasis en heeft de tijd genomen voor haar derde album. Ze is inmiddels 26 jaar oud en heeft de groeipijnen van het volwassen worden achter zich gelaten. In tekstueel opzicht kiest het album wat bredere thema’s, maar Lindsey Jordan schuwt ook persoonlijke thema’s als de angst voor de dood niet. 

Ze maakte haar nieuwe album samen met de van de band Momma bekende Aron Kobayashi-Ritch, die het album mede produceerde. Ricochet is een logisch vervolg op het ruim vier jaar oude Valentine, maar laat ook horen dat Lindsey Jordan de afgelopen jaren in meerdere opzichten is gegroeid. 

Op Valentine vond ik haar zang al zeer aansprekend, maar de zang op Ricochet is mooier en duidelijk beter dan op het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante. Ook in muzikaal opzicht is Ricochet een beter album dan Valentine. Op haar vorige album schakelde Snail Mail tussen indiefolk, indiepop en indierock, maar op Ricochet zijn alle invloeden gecombineerd tot een fraai totaalgeluid. 

Het is een vol geluid met afwisselend hoofdrollen voor gitaren en diverse synths, maar ook strijkers hebben een voorname rol gekregen in het bijzonder fraaie en zeer sfeervolle geluid op het album, dat ook alle ruimte biedt aan de stem van de Amerikaanse muzikante.

Lindsey Jordan heeft zich ook nog eens ontwikkeld als songwriter en ontworstelt zich op haar nieuwe album op knappe wijze aan de kaders van de indiepop en de indierock. Ricochet is meer een singer-songwriter album dan een indiepop of indierock album en het is een album van een hoog niveau. 

Op basis van Valentine had ik grootse daden verwacht van Lindsey Jordan, maar de afgelopen jaren was het helaas behoorlijk stil. Met Ricochet voldoet Snail Mail echter volledig aan mijn bijzonder hooggespannen verwachtingen en levert ze voor mij een van de topalbums van 2026 af. Erwin Zijleman

De muziek van Snail Mail is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://snailmail.bandcamp.com/album/ricochet.

Ricochet van Snail Mail is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (red), 26,99 euro

LP, 26,99 euro

CD, 14,99 euro

Review: Ellie O'Neill - Time of Fallow

De Ierse singer-songwriter Ellie O’Neill maakte tijdens de coronapandemie een indringend en op het eerste gehoor behoorlijk sober folkalbum, dat echter zowel in muzikaal als in vocaal opzicht vol mooie verrassingen zit
Britse folkalbums hebben over het algemeen een uit duizenden herkenbaar geluid en hetzelfde geldt voor Ierse folkalbums. Time of Fallow van de Ierse singer-songwriter Ellie O’Neill klinkt niet als een typisch Brits folkalbum en is ook geen typisch Iers folkalbum. Het klinkt af en toe als een psychedelisch folkalbum uit een ver verleden, maar het tijdens de coronapandemie opgenomen album is ook een album van deze tijd. In muzikaal opzicht is het debuutalbum van Ellie O’Neill interessanter dan het op het eerste gehoor lijkt, maar de meeste indruk maakt de Ierse singer-songwriter met haar stem. Het valt als singer-songwriter niet mee om op te vallen, maar Ellie O’Neill doet het.

Time of Fallow van de Ierse singer-songwriter Ellie O’Neill is een album dat me de afgelopen week niet direct opviel, maar toen ik eenmaal was begonnen met het aandachtig beluisteren van het album, was ik heel snel overtuigd van de kwaliteiten van de singer-songwriter uit het graafschap Meath. 

Ellie O’Neill nam haar debuutalbum in slechts een aantal dagen op, maar het album klinkt in alle opzichten heel verzorgd, al hoor je ook charmante onvolkomenheden in de analoge opnames. Ellie O’Neill vertrouwt in de openingstrack van het album in eerste instantie op haar akoestische gitaar en haar stem, maar na een tijdje vallen bas en drums in en krijgt de Ierse muzikante ook in vocaal opzicht gezelschap. 

Time of Fallow schakelt veel vaker tussen uiterst ingetogen klanken (soms ook van de piano) en een net wat voller klinkend geluid, wat haar songs spannend houdt. Ook als de Ierse muzikante zichzelf alleen met de akoestische gitaar begeleidt klinkt haar debuutalbum prachtig. Het gitaarspel klinkt warm en voller dan op de sobere Britse folkalbums die ik de laatste tijd ook regelmatig beluister en het is ook gevarieerder dan op deze albums. 

Ook Time of Fallow kan goed worden omschreven als een folkalbum, maar het debuutalbum van Ellie O’Neill past niet zo goed in het hokje Britse folk. De muziek van de muzikante uit Meath klinkt aan de ene kant Iers, maar doet me ook wel wat denken aan de psychedelische Amerikaanse folk uit de jaren 60 en 70. 

Dat heeft deels te maken met de muziek op Time of Fallow, die vaak best complex en soms ook wat psychedelisch kan klinken, maar het ligt vooral aan de zang van Ellie O’Neill. De Ierse singer-songwriter beschikt over een zeer expressief stemgeluid, dat ver is verwijderd van de stemmen van de vaak wat plechtig klinkende Britse folkzangeressen. 

De stem van Ellie O’Neill is niet alleen expressief, maar ze zingt ook met veel precisie en met gevoel. Net als de gitaarakkoorden op het album zijn ook de zanglijnen complexer dan op het gemiddelde folkalbum, zeker als Ellie O’Neill flink wisselt met toonhoogte en kracht. Bovendien varieert ze er flink op los, met af en toe ook juist zachte en ingetogen zang, die weer een heel ander effect heeft. 

Het maakt van Time of Fallow een album waar je de aandacht bij moet houden, maar Ellie O’Neill houdt die aandacht vervolgens makkelijk vast. Zeker als je het album vaker beluistert, hoor je hoe mooi de stem van de Ierse muzikante is en ook de muziek wint aan kracht wanneer je vaker naar Time of Fallow luistert. Dat heeft ook alles te maken met de songs op het album, die het intieme karakter van de muziek van Ellie O’Neill versterken. 

Wat verder opvalt bij beluistering van het album is de bijzondere sfeer. Ellie O’Neill keerde tijdens de coronapandemie terug naar het huis waarin ze opgroeide en nam haar album ook op tijdens deze periode op. De wat beklemmende sfeer van deze tijd hoor je terug in de songs en de muziek op Time of Fallow. Het is een wat indringende sfeer, maar je hoort ook de leegte van de tijd tijdens de pandemie, die twee jaar lang veel onmogelijk maakte. In de teksten staat Ellie O’Neill ook uitvoerig stil bij haar queer identiteit, wat het persoonlijke karakter van haar songs nog wat versterkt. Het levert een mooi en intiem album op, dat echt alle aandacht verdient. Erwin Zijleman

De muziek van Ellie O'Neill is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Ierse muzikante: https://ellieoneill.bandcamp.com/album/time-of-fallow.