31 augustus 2026

Review: Sera Cahoone - I've Missed You All These Years

Sera Cahoone nam al eerder de tijd voor haar albums, maar heeft ons dit keer wel erg lang laten wachten op haar nieuwe album I’ve Missed You All These Years, dat het lange wachten gelukkig meer dan waard is.
De Amerikaanse muzikante Sera Cahoone heb ik hoog zitten sinds haar tweede album Only As The Day Is Long uit 2008. Sindsdien neemt ze de tijd voor haar albums en ook het deze week verschenen album I’ve Missed You All These Years kwam er niet zomaar. Sera Cahoone staat echter wel garant voor kwaliteit en dat hoor je ook weer op haar nieuwe album. Ze schrijft zeer aansprekende songs, waarin folk en country domineren, kleurt haar songs bijzonder mooi in en beschikt ook nog eens over een bijzonder mooie stem. Het levert ook dit keer een fraai rootsalbum met een subtiel maar zeer aangenaam randje pop op. Wat mij betreft verplichte kost voor liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters in het rootssegment.



De albums van de Amerikaanse singer-songwriter Sera Cahoone vallen tot dusver helaas wat tussen wal en schip. Dat is jammer, want de muzikante uit Seattle, Washington, levert kwaliteit en dat doet ze inmiddels al meer dan twintig jaar. Het debuutalbum van Sera Cahoone ken ik niet, maar ik was persoonlijk zeer te spreken over de albums die volgden. Only As The Day Is Long uit 2008, Deer Creek Canyon uit 2012 en From Where I Started uit 2017 zijn alle drie uitstekende albums en Deer Creek Canyon was voor mij zelfs een onbetwist jaarlijstjesalbum. 

Het zijn albums waarop Sera Cahoone vooral invloeden uit de folk en country verwerkt. Deze invloeden komen samen in bijzonder lekker in het gehoor liggende songs met een aangenaam randje pop. Sera Cahoone is bovendien een getalenteerde muzikante en beschikt over een mooie en prettig klinkende stem. Na 2017 werd het helaas stil rond Sera Cahoone, al verscheen in 2018 nog wel een EP. 

Het deze week verschenen I’ve Missed You All These Years is volgens mij het eerste wapenfeit sinds deze EP. Dat betekent niet dat Sera Cahoone stil heeft gezeten de afgelopen jaren. Ze sloot zich direct na haar vorige album op in een blokhut in Washington State en begon te werken aan nieuwe songs. De Amerikaanse muzikante nam al eerder de tijd voor het maken van een nieuw album, maar dit keer duurde het allemaal wat langer. 

Sera Cahoone kreeg te maken met het wegvallen van geliefden, ging aan de slag als producer voor onder andere Margo Cilker (wat met Pohorylle en Valley Of Heart’s Delight twee fantastische albums opleverde) en bekwaamde zich in het drummen. Deze week keert ze gelukkig terug met een nieuw album en ook I’ve Missed You All These Years is een album dat veel te goed is om onder te sneeuwen. 

Sera Cahoone heeft de pech dat haar nieuwe album is verschenen in een week met idioot veel nieuwe albums, waardoor er vooralsnog niet heel veel aandacht is voor het album, maar voor mij was het album een no-brainer. Er zijn weliswaar flink wat jaren verstreken sinds het vorige album van de muzikante uit Seattle, maar I’ve Missed You All These Years klinkt direct vertrouwd. 

Sera Cahoone is nog altijd goed voor mooie en intieme songs met vooral invloeden uit de folk en de country en ook het subtiele randje pop is niet verdwenen uit haar muziek. Ze heeft zoals gezegd de tijd genomen voor haar nieuwe album en dat hoor je in de inkleuring van de songs. Er zijn veel smaakvolle accenten toegevoegd aan de songs op I’ve Missed You All These Years, dat fraai, warm en verzorgd klinkt. 

Het levert een album op dat het goed zal doen tijdens lange winteravonden, maar ook op een regenachtige zomeravond doet het album wonderen. Dat is voor een belangrijk deel de verdienste van de bijzonder mooie stem van Sera Cahoone, die ook op haar nieuwe album weer indruk maakt als zangeres. 

I’ve Missed You All These Years is een album dat niet direct opvalt met muzikale frivoliteiten of uitstapjes buiten de gebaande paden. Ook het nieuwe album van Sera Cahoone klinkt daarom op het eerste gehoor vooral degelijk, maar het is een album dat zich langzaam maar uiteindelijk meedogenloos opdringt. Sera Cahoone heeft ons gemist de afgelopen jaren, maar dat gevoel was wat mij betreft wederzijds. Goed dat ze terug is. Erwin Zijleman

De muziek van Sera Cahoone is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://seracahoone.bandcamp.com/album/ive-missed-you-all-these-years.


I've Missed You All These Years van Sera Cahoone is verkrijgbaar via de Mania webshop:



30 augustus 2026

Review: Prince - Timeless

Ik verwacht geen wonderen meer uit de kluizen van de Paisley Park Studios van Prince, hooguit af en toe een aardige verzamelaar met wat prima restmateriaal en dat is ook precies wat het deze week verschenen Timeless is.
Ik kijk eerlijk gezegd erg uit naar de reissue van het Prince album Parade, die voor later dit jaar is aangekondigd, maar had geen hele hoge verwachtingen van het deze week verschenen Timeless. De nieuwe worp uit de kluizen van de studio’s van de grootheid die helaas al tien jaar niet meer onder ons is, is wat oneerbiedig gezegd een verzameling restjes. Het zijn restjes die de hele carrière van Prince bestrijken en in de meeste gevallen ook prima terecht hadden kunnen komen op een van zijn albums, maar echt memorabele tracks, die de vergelijking met zijn allerbeste werk aan kunnen, heb ik niet gehoord. Timeless is wat mij betreft prima, maar ook niet meer dan dat.



Decennia lang is er stevig gespeculeerd over al het moois dat in de kluizen van de Paisley Park Studios in Minneapolis, Minnesota, zou liggen. Na de dood van Prince in het voorjaar van 2016 werd al vrij snel gesproken over het openen van de kluizen, ook wel The Vault genoemd, waarin mogelijk tientallen nog niet bekende Prince albums zouden liggen opgeslagen. 

De afgelopen tien jaar viel de oogst eerlijk gezegd flink tegen. Twee albums met demo’s (Originals en Piano & A Microphone 1983), een handvol reissues met bonusmateriaal en precies één vergeten album (Welcome 2 America) is alles wat uit de geheimzinnige kluizen in Minneapolis kwam. Werk van Prince is altijd interessant, maar niets van het na zijn dood verschenen werk kwam wat mij betreft in de buurt van het allerbeste werk van de Amerikaanse muzikant. 

Na een lange periode van stilte, waarin een reissue van het prachtalbum Around the World in a Day, maar helaas zonder echt nieuw bonusmateriaal, het belangrijkste wapenfeit was, krijgen we deze week weer eens een inkijkje in het materiaal dat de afgelopen decennia op de plank lag. 

Het deze week verschenen Timeless is helaas niet een van de verloren gewaande meesterwerken van Prince, maar een verzamelaar met songs die werden opgenomen gedurende de hele carrière van de geniale muzikant. De oudste song op Timeless stamt uit 1977, terwijl de afsluitende live-track werd opgenomen in het jaar van zijn dood. Dit alles verpakt met een nogal goedkoop uitziende cover.

Het slechte nieuws is dat er voor de echt fanatieke Prince-fan wederom niet heel veel nieuws is te horen, want alle songs op Timeless waren op de een of andere manier al eerder te horen, overigens niet altijd in dezelfde versie als op Timeless. Ook Timeless is derhalve niet het album dat het oeuvre van Prince op zijn kop zet, maar zoals eerder gezegd is een nieuw album van Prince altijd interessant, ook als het een verzameling restjes betreft. 

Een hele ruime verzameling restjes is het overigens niet, want Timeless bevat slechts tien songs, waaronder een live-track. De openingstrack I Am You stamt uit de beginjaren van de carrière van Prince en zou niet hebben misstaan op een van zijn vroege albums. Tick, Tick, Bang uit de vroege jaren 80 kennen we in een andere versie van het album Graffiti Bridge en heeft lekker stevig gitaarwerk als belangrijkste pluspunt. 

Heaven komt uit 1985 en dus uit de beste jaren van Prince en had niet misstaan op Parade, waarvan overigens ook een reissue is aangekondigd, zonder op dit album tot de uitschieters te hebben behoord. Het geldt ook voor I Wonder, dat wel goed had gepast op de albums die Prince aan het begin van de jaren 90 uitbracht, net als With This Tear, dat de muzikant uit Minneapolis echter cadeau deed aan Celine Dion. 

Hierna is Timeless al terecht gekomen in het huidige millennium, waarin Prince de grootse vorm uit de jaren 80 en vroege jaren 90 niet vaak meer benaderde, maar nog zeker een aantal interessante albums uitbracht. Het zijn albums waarop de resterende songs op Timeless een plekje hadden verdiend, zonder echt op te vallen. 

En zo is Timeless net iets meer dan 40 minuten een prima album, zonder dat je echt op het puntje van de stoel komt te zitten. Ook van Timeless had ik weer meer verwacht, maar misschien is het zo langzamerhand tijd om te accepteren dat Prince zijn beste werk gewoon uitbracht tijdens zijn leven, wat een aantal onbetwiste klassiekers heeft opgeleverd. Alles wat er bij komt is een leuke bonus, maar ook niet meer dan dat. Erwin Zijleman


Timeless van Prince is verkrijgbaar via de Mania webshop: