29 mei 2026

Review: Radhika - Cine-Pop

De Schotse muzikante Radhika (Meera Dade) heeft met Cine-Pop een album gemaakt dat overal het stempel dreampop krijgt opgeplakt, maar het is wel dreampop die anders klinkt dan gebruikelijk is in het genre
Luister naar Cine-Pop van Radhika en je hoort heel veel echo’s uit het verleden. Het debuutalbum van de Schotse muzikante bevat overduidelijk invloeden uit de dreampop, maar deze worden verrijkt met zeer uiteenlopende andere invloeden, variërend van Indiase muziek tot 60s psychedelica. De stem van Radhika Meera Dade betovert gemakkelijk en hetzelfde geldt voor de zonnige en dromerige muziek op het album, maar het is ook een album dat vol staat met songs die niet alleen aanzetten tot wegdromen, maar die ook de fantasie prikkelen. In Nederland is er vooralsnog geen aandacht voor het debuutalbum van Radhika, maar die aandacht verdient ze absoluut.



Cine-Pop, het deze week verschenen debuutalbum van Radhika, begint met een kort eerbetoon aan David Lynch. De andere helden van de Schotse muzikante Radhika Meera Dade worden niet met hun naam genoemd in de titels van de songs, maar zijn ook duidelijk hoorbaar. 
Zeker als de muziek van Radhika wat zweveriger klinkt hoor ik duidelijk de invloed van een band als Cocteau Twins. Dat ligt niet alleen aan de muziek, want ook de stem van Radhika Meera Dade herinnert aan dromerige popmuziek uit een ver verleden. 

Het debuutalbum van Radhika wordt door de associaties met de muziek van Cocteau Twins makkelijk in het hokje dreampop geduwd, maar ik vind het zeker geen standaard dreampop album. Invloeden uit de dreampop spelen wel een rol op Cine-Pop, maar worden gecombineerd met uiteenlopende andere invloeden. Radhika Meera Dade laat hier en daar iets van haar Indiase wortels horen en ik hoor ook vleugjes postpunk en psychedelica in de muziek van Radhika. 

De muziek van de Schotse muzikante heeft verder vaak een beeldend karakter en is ook zeker schatplichtig aan de Schotse muziekscene. Op Cine-Pop duiken meerdere muzikanten uit de alternatieve muziekscene van Glasgow op, onder wie leden van Camera Obscura, The Soup Dragons, The Pastels en Teenage Fanclub. 

Ik heb nog altijd een enorm zwak voor dreampop uit het verleden en kan ook de meeste albums die voortborduren op de hoogtijdagen van het genre zeer waarderen, maar de net wat eigenzinnigere interpretatie van de dreampop die Radhika laat horen vind ik net wat spannender en voegt iets toe aan alles dat er al is. Ook bij de muziek van Radhika is het heerlijk wegdromen, maar waar ik bij het gemiddelde dreampop album wel ongeveer weet wat er gaat komen, blijft Cine-Pop van Radhika me verrassen. 

Vergeleken met de meeste zangeressen uit de dreampop beschikt Radhika Meera Dade over een wat minder ijle en warmere stem. Het is een stem die hier en daar gezelschap krijgt van de stem van haar moeder, die ook gezegend is met vocaal talent. Cine-Pop verruilt de dreampop hier en daar bijna volledig, maar toch houdt het album de sfeer van een dreampop album vast. 

Radhika heeft twee opvallende covers op haar debuutalbum gezet, want zowel Since Yesterday van Strawberry Switchblade als Nowhere Near van Yo La Tengo kom je niet vaak tegen, maar beide songs passen prima tussen de songs van Radhika. Dreampop kan soms wat donker en melancholisch klinken, maar Cine-Pop is een album waarop de zonnestralen domineren. Het album doet het dan ook uitstekend bij de zomerse temperaturen van het moment, maar ik kan me goed voorstellen dat het ook in de andere seizoenen zorgt voor een aangename soundtrack. 

Dreampop en shoegaze doen het momenteel minder goed bij de critici en de pers, waardoor er nog niet heel veel aandacht is voor het debuutalbum van Radhika, maar het is wat mij betreft een mooi en interessant album, dat beter wordt wanneer je het meerdere keren hoort en dat geldt zowel voor de stem van de Schotse muzikante als voor de muziek op haar album en voor de songs, waarbij het heerlijk dagdromen is, maar die het ook verdienen om met volledige aandacht te worden beluisterd. Ik zou er op zijn minst eens naar luisteren. Erwin Zijleman

De muziek van Radhika is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het label van de Schotse muzikante: https://glassmodern.bandcamp.com/album/cine-pop.


Cine-Pop van Radhika is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Review: Maisie Peters - Florescence

De Britse popzangeres Maisie Peters gaat al even mee en ik had eerlijk gezegd geen goed album van haar verwacht, maar het met Ian Fitchuk in Nashville opgenomen Florescence is wel degelijk een goed album
Ik denk dat ik tot deze week nog nooit een noot van de muziek van de Britse Maisie Peters had gehoord. Haar naam kwam me wel enigszins bekend voor, maar het is een naam die ik vooral associeerde met in artistiek opzicht niet heel interessante popmuziek. Misschien maakte de Britse muzikante die in het verleden ook wel, maar op haar nieuwe album tikt ze een veel hoger niveau aan. Het in Nashville opgenomen Florescence doet niet onder voor de betere countrypop (met meer pop dan country) die momenteel in Music City wordt gemaakt. De geweldige productie van de van Kacey Musgraves bekende Ian Fitchuk is de kers op deze verrassend smakelijke taart.



Ik geef eerlijk toe dat ik bij de naam Maisie Peters dacht aan een weinig inspirerende popzangeres met een nogal mainstream repertoire. Ik had haar deze week verschenen nieuwe album dan ook vol overtuiging niet toegevoegd aan mijn eerste grove selectie voor De Krenten uit de Pop. 

Spotify bracht hier verandering in door een track van het album toe te voegen aan de playlist met nieuwe muziek die ik wel eens zou kunnen waarderen. Dat biedt niet altijd een garantie op succes, maar de track van Maisie Peters beviel me wel, waardoor ik toch ben gaan luisteren naar haar nieuwe album. 

Maisie Peters is gisteren 26 jaar oud geworden, maar gaat al even mee. Ze debuteerde op haar zeventiende en had op haar achttiende al een aantal succesvolle singles op haar naam staan (die ik overigens geen van allen ooit eerder had gehoord). De afgelopen jaren bracht ze twee albums uit (die ik ook niet ken) en stond ze hier en daar in het voorprogramma van Taylor Swift tijdens haar Eras Tour. En deze week verscheen dus haar nieuwe album Florescence. 

Maisie Peters is Brits, maar ik hoor toch ook een duidelijk randje Amerikaanse country(pop) in haar songs. Dat is ook niet zo gek, want voor haar nieuwe album verliet ze haar thuisbasis Brighton And Hove en vertrok ze naar de hoofdstad van de countrypop, Nashville, Tennessee. 

Bij eerste beluistering van Florescence moest ik erg wennen aan de stem van Maisie Peters, die erg jong klinkt, maar het is een stem die me uiteindelijk wel aanspreekt. Het is een stem die me heel af en toe ook wel wat aan Kacey Musgraves doet denken en dat is de stem waarvoor ik het makkelijkst smelt. Dat Florescence me aan Kacey Musgraves doet denken is ook niet zo gek, want de producer van haar laatste paar albums, Ian Fitchuk, produceerde ook het nieuwe album van Maisie Peters. 

Een andere naam die opkomt bij beluistering van het derde album van de Britse muzikante is de naam van Taylor Swift, die Maisie Peters niet voor niets uitnodigde voor haar Eras Tour. Florescence heeft hier en daar wel iets van de countrypop die Taylor Swift in haar jongere jaren maakte. 

Dat Maisie Peters naar Nashville is afgereisd voor haar nieuwe album getuigt ook zeker van moed, want als de concurrentie ergens moordend is, is het wel in Nashville. Kansloos is Maisie Peters echter zeker niet, want Florescence is niet alleen een bijzonder lekker klinkend album, maar ook een knap album. 

Ian Fitchuk levert zoals gewoonlijk vakwerk met een gloedvol geluid en eenmaal gewend aan de stem van Maisie Peters is er ook vocaal gezien niets aan te merken op het album. Florescence staat ook nog eens vol met zeer aansprekende songs, die de ene keer wat meer tegen de pop aanleunen, maar ook vol kunnen gaan voor een mix van country en folk. 

Nadat ik het nieuwe album van Maisie Peters had geselecteerd voor een plekje op De Krenten uit de Pop zag ik het album nog wel als een ‘guilty pleasure’, maar inmiddels durf ik wel toe te geven dat ik Florescence van Maisie Peters echt een goed album vind. Dat is het overigens ook in tekstueel opzicht, want de Britse muzikante heeft een interessant ‘coming of age’ album gemaakt. Ik ben vast niet de enige die Maisie Peters in eerste instantie tegemoet treed met een hoop vooroordelen, maar ze kan absoluut wat. Erwin Zijleman

De muziek van Maisie Peters is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://maisiehpeters.bandcamp.com/album/florescence.