01 maart 2026

Review: runo plum - patching (2025)

De Amerikaanse muzikante runo plum bleef eind vorig jaar helaas wat onder de radar met haar debuutalbum patching, dat ik zelf achteraf bezien schaar onder de betere of zelfs de beste albums van het afgelopen jaar
Je hebt van die album waar je meteen bij eerste beluistering verliefd op bent en patching van runo plum is wat mij betreft zo’n album. Het album verscheen een paar maanden geleden en kwam vorige week door puur toeval op mijn weg. Het album is zo goed door de bijzonder mooie stem van de Amerikaanse muzikante, maar ook de muziek op patching, die zowel kan opschuiven richting indiefolk als indierock, spreekt zeer tot de verbeelding. De muzikante uit Minneapolis schrijft ook nog eens zeer aansprekende songs, die aan de ene kant overlopen van melancholie, maar op hetzelfde moment van een betoverende schoonheid en een bedwelmende intimiteit zijn. Wat een prachtig album!



Op zondagavond bespreek ik op de krenten pop persoonlijke favorieten of vergeten albums uit een ver verleden. Ook vandaag bespreek ik een persoonlijke favoriet en bovendien een helaas alweer vergeten album, maar voor de afwisseling betreft het dit keer een album van recente datum. Van zeer recente datum zelfs, want patching van runo plum (twee keer geen hoofdletters) verscheen medio november, net iets meer dan drie maanden geleden. 

Het is een album dat ik zelf pas vorige week heb ontdekt en direct bij eerste beluistering was ik ondersteboven van patching. Ik wist in eerste instantie bijna niets over runo plum, buiten het feit dat ze uit Minneapolis, Minnesota, komt, een stad die vorige maand het nieuws domineerde. Op de bandcamp pagina van de Amerikaanse singer-songwriter is net wat meer informatie te vinden. 

De muziek van runo plum, het is volgens mij haar echte naam, dook op toen ze tijdens de coronapandemie muziek maakte vanuit haar slaapkamer en beschikbaar maakte via het Internet. Volgens diezelfde bandcamp pagina ging de muzikante uit Minneapolis door diepe dalen na een onverwachte liefdesbreuk, die haar wereld op zijn kop zette. 

De afgelopen jaren uit het leven van runo plum zijn goed terug te horen op haar debuutalbum patching. Je hoort goed dat de Amerikaanse muzikante ooit is begonnen met het maken van bedroom pop, want haar songs klinken nog altijd intiem, wat wordt versterkt door haar vooral zachte stem. Ook de dalen in haar persoonlijke leven hebben sporen nagelaten op patching, dat een groot deel van de tijd een nogal melancholisch klinkend album is. 

Op patching werkt runo plum samen met een beperkt aantal muzikanten en de mij onbekende producer Lutalo Jones, met wie ze het album produceerde. Het album is voorzien van een behoorlijk sober geluid, dat voornamelijk bestaat uit gitaar, bas en drums en op de achtergrond soms wat keyboards. 

De muziek op patching klinkt vaak ingetogen, wat de songs van runo plum een folky karakter geeft, maar ze flirt hier en daar ook voorzichtig met invloeden uit de indierock en levert een album af dat met enige fantasie zowel in het hokje indiefolk als in het hokje indierock past. De muziek op patching is vooral sober, maar ik vind de inkleuring van het album ook mooi, zeker ook wanneer heel subtiel wordt gespeeld. 

De muziek op het debuutalbum van runo plum past bovendien echt heel goed bij haar stem. Ik heb hierboven al verklapt dat de muzikante uit Minneapolis vooral zacht zingt en fluisterzacht is misschien nog wel een betere omschrijving. Hiermee begeeft runo plum zich in een druk speelveld, maar ik vind haar stem echt uitzonderlijk mooi. Het is een stem waar je de melancholie in bakken af kunt scheppen, maar het is ook een stem die de songs op patching voorziet van een opvallend intiem karakter. 

Het kabbelt allemaal zeer aangenaam voort op de late avond, maar de ware kracht van het debuutalbum van runo plum ontdek je pas wanneer je het album met de koptelefoon beluistert en de muziek en de zang prachtig samensmelten. Ik begrijp er echt niets van dat het debuutalbum van runo plum in november zo weinig aandacht kreeg, maar wat ben ik blij dat ik het album, dat in 2025 hoog in mijn jaarlijstje had moeten staan, alsnog heb ontdekt. Ik zou zeker eens luisteren. Grote kans dat je, net als ik, genadeloos voor de bijl gaat. Erwin Zijleman

De muziek van runo plum is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://runoplum.bandcamp.com/album/patching.


Nothing's About To Happen To Me van Mitski is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Review: Madison Cunningham, Amare, Den Haag, 28 februari 2026

De meeste muzikanten treden bij voorkeur in Amsterdam of Utrecht op, maar de Haagse concertzaal Amare zou best wat vaker in overweging genomen mogen worden. Het is een mooie en karakteristieke zaal met een goede akoestiek en prima faciliteiten en dat is wat waard. De zaal bood gisteren een podium aan de Amerikaanse muzikante Madison Cunningham, die afgelopen herfst met Ace een van de mooiste albums van 2025 afleverde.

Ik besteed meestal niet veel aandacht aan het voorprogramma en sla dit ook bij voorkeur over, maar de korte set van Martin Luke Brown verdient wel wat mooie woorden. De Britse muzikant was erg geestig, wist het publiek te vermaken met zeer toegankelijke songs en liet af en toe horen dat hij best door zou kunnen breken naar een wat groter publiek.

Een half uur na Martin Luke Brown betrad Madison Cunningham het podium, samen met multi-instrumentalist Jesse Chandler, die ook een voorname rol speelde op Ace. Madison Cunningham begon achter de piano, met haar rug naar het publiek, en begon met de eerste twee tracks van Ace. De Amerikaanse muzikante maakt vrij complexe muziek met veel noten op de piano, die werden aangevuld door de synths en blazers van Jesse Chandler.

De klanken van de verschillende blazers werden opgenomen in loops, waardoor de muziek, ondanks de aanwezigheid van slechts twee muzikanten, verrassend vol klonk. Het is vrij complexe muziek met invloeden uit de folk en de jazz, maar op het podium deed het af en toe ook flink psychedelisch aan  en had ik bovendien  associaties met de eclectische progrock waar ik in mijn jonge jaren naar luisterde.

Madison Cunningham kan prachtig ingetogen zingen en liet horen dat haar stem op het podium minstens net zo mooi klinkt als op haar albums, maar wanneer de muziek wat voller wordt, deed ze er ook met haar stem nog een schepje bovenop, wat zorgde voor flink wat dynamiek.

Ik vond het bijzonder en meestal ook mooi, maar ik vond het soms ook wel wat veel, zeker omdat Jesse Chandler weinig varieerde met zijn blaasinstrumenten en het geluid aardig dichtsmeerde. Madison Cunningham verruilde na een paar tracks de piano voor de gitaar en net als haar pianospel is ook haar gitaarspel behoorlijk complex, wat de songs af en toe wat langdradig maakte.

Na de rasperformer in het voorprogramma koos Madison Cunningham voor bescheiden interactie met het publiek, wat verder prima is, al had het een wat persoonlijker tintje mee kunnen geven aan haar ongeveer anderhalf uur durende set, die wat mij betreft wat onpersoonlijk bleef.

Madison Cunningham liet in Amare horen dat ze beschikt over een uniek geluid, dat ver is verwijderd van dat van de meeste van haar collega singer-songwriters. Het is een geluid dat wat vraagt van de luisteraar en als ik heel eerlijk ben raakte ze me gedurende de set af en toe wel wat kwijt met heel veel muziek in in de basis sobere folky songs. Het heeft zeker ook te maken met mijn voorliefde voor singer-songwriter muziek zonder al te veel opsmuk.

Hoogtepunt van het concert was wat mij betreft dan ook de prachtige versie van Life According To Raechel van haar debuutalbum Revealer, die Madison Cunningham solo achter de piano uitvoerde. Misschien moet ze toch wat vaker voor wat minder vol klinkende muziek kiezen, al vond ik het concert alles bij elkaar genomen bijzonder. Erwin Zijleman