Review: Hater - Mosquito

De Zweedse band Hater wist de lat op haar tweede album Sincere nog net wat hoger te leggen dan op haar debuutalbum Siesta en slaagt er ook op haar derde album Mosquito weer in om groei te laten horen
Toen ik de muziek van Hater een paar jaar geleden voor het eerst hoorde, had ik associaties met een aantal van mijn favoriete bands uit de jaren 80 en 90. Die associaties had ik ook bij beluistering van het tweede album van de band en ook bij beluistering van het deze week verschenen Mosquito hoor ik invloeden van bands uit het verleden. Het zijn grappig genoeg wel steeds andere bands en als ik de drie albums van Hater met elkaar vergelijk hoor ik wel een steeds iets duidelijker eigen geluid. Het is een geluid dat op Mosquito nog wat mooier klinkt dan op de vorige twee albums en dat geldt ook voor de songs van de band en voor de geweldige zang van frontvrouw Caroline Landahl. De beste van Hater tot dusver.

Mijn eerste kennismaking met de muziek van Hater stamt uit 2018, toen het officiële debuutalbum van de Zweedse band verscheen. Siesta werd op de bandcamp pagina van de band op buitengewoon fraaie wijze aangeprezen: “Siesta is the perfect soundtrack for that summer romance and the inevitable break up. Heartbreak has never sounded so sweet!”. 

Het maakte me direct nieuwsgierig naar het album en die nieuwsgierigheid werd alleen maar groter toen ik op AllMusic.com het volgende las over de stem van de frontvrouw van de band: “The band has a singer who can go beyond bittersweet and into real sadness when the need arises”. 

Na dit soort aanprijzingen kan een album eigenlijk alleen maar tegenvallen, maar Siesta van Hater beviel me uitstekend. De stem van zangeres Caroline Landahl bleek inderdaad prachtig, maar ik was nog meer gecharmeerd van de muziek van de band uit Malmö, die ik in 2018 afwisselend vergeleek met die van persoonlijke favorieten als The Cocteau Twins, Lush, The Sundays en Belle And Sebastian. 

Het melancholische Siesta is een prachtig album maar het vier jaar later uitgebrachte Sincere vond ik nog net wat beter. Op haar tweede album koos Hater voor een steviger geluid met invloeden uit de postpunk, de dreampop en de shoegaze. In muzikaal opzicht klonk het album beter dan zijn voorganger en ook de stem van Caroline Landahl maakte meer indruk. 

Sincere was voor mij dan ook een onbetwist jaarlijstjesalbum, wat de lat hoog legt voor het derde album van de Zweedse band. De band uit Malmö heeft wederom de tijd genomen voor haar album, want ook dit keer zijn vier jaren verstreken sinds de vorige release. 

Hater heeft na de release van Sincere drie jaar rust genomen en dook na die drie jaar met frisse energie de studio in. Mosquito klinkt direct vanaf de eerste noten onmiskenbaar als Hater, al is het maar door de stem van Caroline Landahl, maar er is met name in muzikaal opzicht wel weer het een en ander veranderd. 

Vergeleken met Sincere klinkt Mosquito weer wat minder stevig, al zijn de inspiratiebronnen qua genres niet zo gek veel anders. Waar het geluid op Sincere bij vlagen aardig was dicht geplamuurd klinkt de muziek op Mosquito wat ruimtelijker. Het biedt Caroline Landahl de mogelijkheid om te schitteren met haar stem en dat doet ze. 

Ik vind de muziek op het derde album van de Zweedse band niet alleen mooier maar ook interessanter, waardoor Mosquito voldoet aan mijn misschien wel wat te hooggespannen verwachtingen. Zeker het gitaarwerk op het album is prachtig, al blijft de zang toch het meest bijdragen aan het onderscheidend vermogen van de Zweedse band. 

Hater blijft een rockband, maar de band uit Malmö heeft ook wat popinvloeden toegevoegd aan haar geluid, wat een serie heerlijk melodieuze songs oplevert. Het zijn songs die vrijwel onmiddellijk duidelijk maken hoe zeer ik Hater de afgelopen vier jaar heb gemist. 

Fun fact is dat Allmusic.com het nieuwe album vergelijkt met het werk van ons eigen Bettie Serveert en dat is geen onzinnige vergelijking, al kan Mosquito niet een op een worden vergeleken met een album van Bettie Serveert. Na vier jaar stilte is Hater helaas wat uit beeld geraakt, maar Mosquito is absoluut goed genoeg om de band weer in de spotlights te plaatsen. Erwin Zijleman

De muziek van Hater is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Zweedse band: https://hatermalmo.bandcamp.com/album/mosquito.

Mosquito van Hater is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 34,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Scout Gillett - Tough Touch

Het zat Scout Gillett in persoonlijk opzicht niet erg mee de afgelopen jaren, maar het inspireerde haar in 2022 tot een bijzonder debuutalbum en nu tot het totaal anders klinkende maar wederom indrukwekkende Tough Touch
Tussen de enorme stapel nieuwe albums van deze week viel Tough Touch van Scout Gillett me niet direct op, maar het is een interessant album. Vergeleken met haar in 2022 verschenen debuutalbum klinkt het tweede album van de Amerikaanse wat minder ruw. Tough Touch klinkt af en toe als een radiovriendelijk rockalbum, maar kan ook aangenaam zweverig klinken. Scout Gillett’s debuutalbum was een zeer eigenzinnig album en die eigenzinnigheid heeft de muzikante uit Los Angeles behouden. Ook op Tough Touch doet Scout Gillett haar eigen ding en klinkt ze anders dan haar collega muzikanten. Het valt niet mee om aandacht te trekken met haar muziek, maar deze aandacht verdient ze absoluut.

Er verschijnt tegenwoordig zoveel nieuwe muziek dat het bijna ondoenlijk is om de namen van alle interessante nieuwkomers te onthouden. Toen de naam Scout Gillett opdook in de releaselijsten van deze week kwam me dat op geen enkele manier bekend voor, al verwarde ik haar even met Scout Niblett. 

Dat ik haar naam was vergeten is best bijzonder, want wat was ik in aan het eind van 2022 enthousiast over haar debuutalbum no roof no floor. Het was destijds zeker geen alledaags album, want Scout Gillett combineerde op haar debuutalbum invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek met vrij rauwe rock en deed dit in zeer persoonlijke songs met vaak behoorlijk ruwe zang. 

Ik noemde PJ Harvey als vergelijkingsmateriaal, maar echt treffend was dit niet, wat iets zegt over het unieke geluid op het debuutalbum van Scout Gillett. Genoeg redenen om de Amerikaanse muzikante te blijven volgen en dat is met meer geluk dan wijsheid gelukt. Ik besloot immers om toch even te luisteren naar het nieuwe album van de alweer door mij vergeten muzikante en was vervolgens snel overtuigd. 

Scout Gillett is via de nodige omzwervingen, de laatste jaren had ze het platteland van Missouri, Kansas City en New York als thuisbasis, terecht gekomen in het zonovergoten Los Angeles. Haar tweede album Tough Touch nam ze echter niet in L.A., maar in Austin, Texas, op. 

Door de oogharen bekeken ligt het tweede album van Scout Gillett in het verlengde van haar ruim drie jaar oude debuutalbum. Ook Tough Touch verwerkt immers zowel invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek als uit de rockmuziek en ook op het tweede album trekt de Amerikaanse muzikante de aandacht met haar stem. 

Het betekent niet dat Tough Touch ook hetzelfde klinkt als het destijds helaas wat ondergesneeuwde no roof no floor. Op haar nieuwe album klinkt Scout Gillett in veel songs zelfs totaal anders dan op haar debuutalbum. Dat vond ik bij eerste beluistering jammer, maar hier moest ik op terugkomen.

Tough Touch is geproduceerd door Stuart Sikes, die vooral bekend is van de albums die hij produceerde voor Loretta Lynn, The White Stripes en Cat Power. De producer uit Austin heeft het tweede album van Scout Gillett voorzien van een wat gepolijster en ook wat meer mainstream rockgeluid, al is er nog altijd ruimte voor ruwere uitstapjes. 

Het ligt, mede dankzij het geweldige gitaarwerk, allemaal bijzonder lekker in het gehoor, maar het nieuwe geluid van Scout Gillett is soms wat lastig te plaatsen in de huidige tijd. Tough Touch klinkt soms als de radiovriendelijke Amerikaanse rockalbums van een aantal decennia geleden en ook de juist wat meer ingetogen songs herinneren eerder aan muziek uit het verleden dan aan muziek uit het heden. Toch is het ook zeker geen retro album, want daarvoor klinkt de muziek van Scout Gillett te eigenwijs. 

Niet alleen het geluid op Tough Touch is anders dan op het debuutalbum, want ook de zang klinkt totaal anders. Scout Gillett klonk ruw op haar debuutalbum, maar zingt op haar tweede album prachtig, al haalt ze heel af en toe gelukkig ook nog net wat ruwer uit met haar stem.

Tough Touch had in de jaren 90 niet misstaan als soundtrack bij de tv-serie Twin Peaks van David Lynch, maar is ook een album dat Scout Gillett in het hier en nu op de kaart zet als eigenzinnig talent. En ook dit keer overtuigt ze met zeer persoonlijke songs, waarin ze zichzelf kwetsbaar op durft te stellen. Ik vind het nog altijd een groot talent deze Scout Gillett en ga haar nu niet meer vergeten. Erwin Zijleman

De muziek van Scout Gillett is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://scoutgillettmusic.bandcamp.com/album/tough-touch.