Review: Mirah - Dedication

Het is heel lang stil geweest rond de Amerikaanse muzikante Mirah, maar met Dedication voegt de muzikante uit Brooklyn, New York weer een fraai en zeer interessant album toe aan haar zo bijzondere oeuvre
Ik heb al heel wat jaren een zwak voor de muziek van singer-songwriter Mirah, die inmiddels al meer dan 25 jaar haar eigen weg kiest. Ze heeft de tijd genomen voor haar nieuwe album, dat voor het eerst vorm kreeg tijdens de coronapandemie en waarop ze onder andere wordt bijgestaan door Jenn Wasner (Wye Oak) en Meg Duffy (Hand Habits). Dedication is binnen het oeuvre van Mirah een behoorlijk toegankelijk album, maar de Amerikaanse muzikante graaft nog altijd dieper dan de meeste van haar collega’s en schrijft lekker eigenzinnige songs. Neem even de tijd voor het nieuwe album van Mirah en je hebt echt een heel mooi en overtuigend album in handen en het is een album waar de spotlights best even op gericht mogen worden.

De Amerikaanse muzikante Mirah Yom Tov Zeitlyn, beter bekend als Mirah, maakt inmiddels al meer dan 25 jaar muziek. Heel bekend is ze er tot dusver helaas niet mee geworden, maar iedereen die het werk van Mirah kent weet dat de muzikante uit Brooklyn, New York, hele interessante albums maakt. 

Van deze albums vind ik C'mon Miracle uit 2004 duidelijk de beste, maar ook de andere albums van de Amerikaanse muzikante zijn zeker de moeite waard. Het zijn albums die meestal etiketten als indiefolk, indierock en lo-fi krijgen opgeplakt, maar ook het label singer-songwriter past wat mij betreft bij de muziek van Mirah. 

De laatste jaren was het stil rond Mirah, waardoor het uit 2018 stammende en zeer overtuigende Understanding tot voor kort haar laatste wapenfeit was. Sindsdien kreeg de Amerikaanse muzikante te maken met het overlijden van haar vader, met de coronapandemie die haar stevig raakte in haar bestaan als muzikante en met het moederschap. 

De aandacht voor de muziek verdween even naar de achtergrond, maar deze week keert Mirah gelukkig terug met een nieuw album. Dedication is in alle opzichten een typisch Mirah album en het is er een waar ik persoonlijk blij van word. Mirah is altijd een eigenzinnige muzikante geweest en dat is ze nog steeds. Het betekent zeker niet dat haar songs ontoegankelijk zijn, maar het zijn wel songs die een eigen weg zoeken, die wat stekeliger zijn dan gemiddeld in het genre en die zich niet laten vastpinnen op een genre. 

Een aantal ingrijpende gebeurtenissen stonden de afgelopen jaren centraal in het leven van Mirah en deze krijgen een plek op Dedication, dat wederom een persoonlijk album is. Het is een album dat, net als de vorige albums van de Amerikaanse muzikante, opvalt door de grote variëteit aan stijlen. 

Mirah kan op Dedication uit de voeten met intieme folksongs, maar haar songs kunnen ook ruwer en gruiziger klinken of juist opschuiven richting behoorlijk toegankelijke pop of lastiger te doorgronden jazz. Het nieuwe album van de muzikante uit Brooklyn verwerkt ook dit keer bovendien invloeden uit heden en verleden. In een aantal songs klinkt Mirah als de indie folkies van het moment, maar ze schuwt ook een jaren 80 of 90 vibe niet. 

Een intieme popsong als After The Rain met fraaie atmosferische klanken en hele mooie zang zou Mirah zomaar een groot publiek op kunnen leveren als het achter het juiste TikTok filmpje wordt geplakt, maar Dedication bevat ook een aantal net wat minder aanstekelijke songs, die weer minder in de smaak zullen vallen bij het TikTok publiek. Ik ben zelf niet vies van toegankelijke popsongs, maar juist als Mirah wat dieper graaft en net wat meer tegen de haren in strijkt vind ik haar songs zeer aansprekend. 

Net als alle vorige albums van Mirah is Dedication een album dat je bij voorkeur een paar keer moet horen voor je een oordeel velt. Bij eerste beluistering valt lang niet alles op zijn plek en ik moet ook zelf altijd even wennen aan de zang van Mirah. Als liefhebber van haar muziek ben ik inmiddels een aantal keer horen verder en Dedication bevalt me uitstekend. 

Mirah heeft de tijd genomen voor haar nieuwe album dat hierdoor wat minder lo-fi klinkt dan een aantal van zijn voorgangers en bovendien een voorkeur heeft voor wat meer ingetogen songs. Een groot publiek gaat Mirah ook met Dedication vast niet bereiken, maar de liefhebber van eigenzinnige vrouwelijke muzikanten weet genoeg. Erwin Zijleman

De muziek van Mirah is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://mirah.bandcamp.com/album/dedication.

Review: Daniel Lanois - Acadie (1989)

Daniel Lanois is vooral bekend als producer, maar zijn eerste soloalbum uit 1989 mag er ook zijn, want ook Acadie heeft de mooie en unieke sfeer die ook het productiewerk van de Canadese muzikant en producer kenmerkt
Toen Daniel Lanois in 1989 zijn soloalbum Acadie uitbracht was hij een van de meest gevraagde producers van het moment. Die status dankte hij aan een stapeltje inmiddels tot klassiekers uitgegroeide albums. Zijn eigen albums zijn veel minder bekend, maar het in 1989 verschenen debuutalbum Acadie is misschien wel een van de mooiste producties van de Canadese producer. Acadie is een prachtig klinkend album, maar op zijn solodebuut laat Daniel Lanois horen dat hij ook aansprekende songs kan schrijven en vertolken en bovendien een getalenteerd gitarist is. Ik vind het nog altijd het beste soloalbum van Daniel Lanois en het past wat mij betreft tussen zijn grote producties uit die tijd.

De naam van de Canadese muzikant Daniel Lanois komt op deze website vaak voorbij. Ik besprak een aantal van zijn albums en ook als producer wordt hij een enkele keer genoemd. In de meeste gevallen noem ik de naam van Daniel Lanois echter als een album de sfeer van zijn legendarische producties heeft en dat gebeurt nogal eens. 

Voor een grote muzikant en legendarisch producer is het cv van de Canadese muzikant eigenlijk redelijk beperkt. Hij maakte sinds het einde van de jaren 80 ongeveer tien albums, die lang niet allemaal in brede kring werden opgepikt, en ook het aantal albums dat hij produceerde is niet overdreven groot. Het dozijn onbetwiste klassiekers dat hij produceerde stamt bovendien uit een inmiddels redelijk ver verleden. 

Ook het laatste album dat ik van Daniel Lanois oppikte, het overigens uitstekende Heavy Sun, is alweer vijf jaar oud. Naast Heavy Sun reken ik Shine uit 2003 tot mijn favoriete albums van Daniel Lanois, maar als ik mijn favoriete album moet kiezen, kom ik uit bij Acadie uit 1989. 

Daniel Lanois was in de vijf jaar die vooraf gingen aan zij debuutalbum een veelgevraagd producer geworden. Hij begon in 1983 met het album van de Canadese band Martha & The Muffins, die ik alleen ken van hun single Echo Beach, maar via albums van onder andere Jon Hassell, Harold Budd en Brian Eno versterkte Daniel Lanois zijn reputatie. 

Brian Eno vroeg hem voor de productie van The Unforgettable Fire van U2, waarna een fraai stapeltje albums met onder andere So van Peter Gabriel, The Joshua Tree van U2, het titelloze album van Robbie Robertson, Oh Mercy van Bob Dylan en Yellow Moon van The Neville Brothers volgde. 

Op al deze albums hoor je dat Daniel Lanois begon in de ambient hoek, want al zijn albums hebben een bijzonder geluid en een al even bijzondere sfeer. Het is een sfeer die ook is te horen op het in 1989 verschenen solodebuut van Daniel Lanois, Acadie. 

Daniel Lanois had U2 een flinke boost gegeven en mede hierom is de ritmesectie van de Ierse band te horen op het debuutalbum van de Canadese muzikant. Ook Brian Eno, Aaron Neville en rechterhand Malcom Burn zijn te horen op Acadie, dat in 1989 kon rekenen op uitstekende recensies. 

Ook op Acadie hoor je het bijzondere geluid dat zo karakteristiek zou worden voor Daniel Lanois. Het is het geluid dat is te horen op de albums die hij voor Acadie maakte, maar je hoort het misschien nog wel beter op wat mij betreft zijn beste productie, Wrecking Ball van Emylou Harris. 

Op Acadie laat Daniel Lanois niet alleen horen dat hij een uitstekende producer is, maar ook een geweldige gitarist en een competente zanger en songwriter. Ik luister nog wel met enige regelmaat naar de producties van Daniel Lanois, maar eigenlijk maar zelden naar zijn albums. Acadie blijft echter een uitstekend album en het is een album dat echt fantastisch klinkt. 

Het geluid op het album is nog altijd de blauwdruk voor het unieke Daniel Lanois geluid, maar songs als Still Water, The Maker en Where the Hawkwind Kills blijven prachtsongs en ook sfeervolle en door Brian Eno beïnvloede tracks als White Mustang II blijven na al die al jaren makkelijk overeind., net als het prachtige, door Aaron Neville gezongen, Amazing Grace. 

Daniel Lanois geeft ook een eigen en Canadese draai aan zijn soloalbum door een deel van de songs in het Frans te zingen. Op Spotify staat inmiddels een flink uitgebreide versie van het album, die laat horen dat Daniel Lanois bij het opnemen van zijn solodebuut niet over inspiratie te klagen had. Uiteindelijk toch redelijk onmisbaar dit eerste album van de Canadese muzikant. Erwin Zijleman