23 juni 2026

Review: Star Moles - Highway to Hell

Volgens met name de alternatieve Amerikaanse muziekpers is Highway to Hell van Star Moles een van de beste albums van 2026 tot dusver en na een paar keer luisteren, hoor ik er inderdaad wel wat bijzonders in
Star Moles is een project van de Amerikaanse muzikante Emily Moanes, die de afgelopen jaren veel albums heeft uitgebracht. Ik heb er niets van meegekregen, maar ik zie het laatste album van Star Moles wel opduiken in de lijstjes met de beste albums van 2026 tot dusver. Dat zijn lijstjes die flink afwijken van mijn eigen lijstje, maar ik heb wel wat met Highway to Hell van Star Moles. Het is aan de ene kant een album dat teruggrijpt op de singer-songwriter muziek uit het verleden, maar het is ook een indie-album met een randje lo-fi. Het is een album waaraan ik moest wennen, maar inmiddels ben ik gecharmeerd van de bijzondere songs van Emily Moanes en haar al even bijzondere zang.



Er verschijnen deze week niet zo heel veel interessante nieuwe albums meer en daarom ben ik eens gaan kijken in de lijstjes met de volgens een aantal muziekwebsites beste albums van 2026 tot dusver. Ondanks het feit dat het in de meeste gevallen gaat om muziekwebsites die ik met grote regelmaat volg, ben ik nog flink wat verrassingen tegengekomen in deze lijstjes. 

Highway to Hell van Star Moles is zo’n verrassing. De naam Star Moles is echt nieuw voor mij, maar tot mijn verbazing zag ik al een enorme rij albums op de streamingplatforms. Ik ben niet de enige die al deze albums heeft gemist, want ook voor een aantal van de websites die het album bejubelen is Highway to Hell de eerste kennismaking met de muziek van Star Moles. 

Star Moles is een project van de Amerikaanse muzikante Emily Moanes, die op haar bandcamp pagina nog meer releases aanbiedt dan op de streamingplatforms. De muzikante uit Philadelphia, Pennsylvania, maakte haar nieuwe album samen met producer Kevin Basko. Met z’n tweeën bespelen ze de meeste instrumenten die zijn te horen op het album, maar in ongeveer de helft van de tracks wordt ook nog een elektrische gitaar toegevoegd. 

Bij de albumtitel Highway to Hell heb ik natuurlijk direct associaties met de legendarische song van AC/DC, maar die verdwijnen onmiddellijk wanneer de eerste noten van de openingstrack The End uit de speakers komen. The End moet het in eerste instantie doen met de piano en de stem van Emily Moanes. Het geluid van de piano doet wat denken aan singer-songwriter albums uit de jaren 70, maar de zang van Emily Moanes is een stuk eigenzinniger. 

Op het eerste gehoor vond ik de zang wat onvast klinken en hier en daar op het randje, maar uiteindelijk heeft de stem van de Amerikaanse wel wat bijzonders en zingt ze beter dan ik in eerste instantie dacht. Halverwege de openingstrack duikt een elektrische gitaar op, maar ook dan steekt Star Moles AC/DC niet naar de kroon. 

De eerste track op Highway to Hell eindigt na tweeënhalve minuut wat plotseling, wat de muziek van Star Moles een lo-fi randje geeft, maar het draagt ook bij aan zowel de charme als de eigenzinnigheid van de muziek van Emily Moanes. Ik hoorde niet direct wat met name de Amerikaanse muziekmedia zo goed vinden aan het nieuwe album van Star Moles, maar na een paar keer horen heb ik wel wat met dit album. 

Emily Moanes slaat op Highway to Hell op knappe wijze een brug tussen de tijdloze singer-songwriter muziek uit de jaren 70 en de indie van het moment. Naarmate ik het album meerdere keren hoorde, raakte ik meer onder de indruk van de stem van de Amerikaanse muzikante en ook de inkleuring van de songs, met hier en daar wat accenten van de saxofoon, spreekt me steeds meer aan. 

De gerenommeerde Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork noemt onder andere Weyes Blood en Fiona Apple als vergelijkingsmateriaal en met name de vergelijking met Weyes Blood begrijp ik wel en in plaats van Fiona Apple denk ik eerder aan Tori Amos. Het is op het eerste gehoor wel de lo-fi variant van Weyes Blood en Tori Amos, maar niet alleen de zang en de muziek op Highway to Hell worden steeds aansprekender, want ook de tien songs op het album winnen nog lange tijd aan kracht. Ik ben blij dat dit bijzondere album toch nog op mijn weg is gekomen. Erwin Zijleman

De muziek van Star Moles is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://starmoles.bandcamp.com/album/highway-to-hell.



22 juni 2026

Review: Hollie Cook - Shy Girl in Dub

Hollie Cook wordt nog altijd ‘de dochter van Sex Pistols drummer Paul Cook’ genoemd, maar ze heeft inmiddels zelf ook een oeuvre om trots op te zijn, zeker na de release van het uitstekende Shy Girl in Dub!
Hollie Cook maakt muziek die zich redelijk ver buiten mijn muzikale comfort zone begeeft, maar wanneer de temperaturen tot onaangename hoogten stijgen, groeit mijn liefde voor de reggae die Hollie Cook maakt. Ik vond de dub-versie van haar vorige album Happy Hour een stuk leuker dan het origineel en dat geldt misschien nog wel in sterkere mate voor de dub-versie van haar vorig jaar verschenen album Shy Girl. Shy Girl in Dub is precies wat je van een dub-album verwacht, misschien buiten de zang van Hollie Cook, die haar songs wat mij betreft juist extra aangenaam maakt. Hollie Cook heeft in ieder geval de soundtrack voor een mooie zomer gemaakt en misschien nog wel meer dan dat.



De Britse muzikante Hollie Cook bracht vijftien jaar geleden, nadat ze enige tijd deel had uitgemaakt van de legendarische Britse band The Slits, haar debuutalbum uit en heeft inmiddels acht albums op haar naam staan. De dochter van Sex Pistols drummer Paul Cook heeft een duidelijke voorliefde voor reggae en dat is een genre waar ik niet zo heel vaak naar luister. 

Nu doet reggae het bij mij wel een flink stuk beter wanneer de buitentemperatuur boven de 25 graden komt, waarmee het deze week verschenen nieuwe album van Hollie Cook goed getimed is. De Britse muzikante maakte in het verleden al twee keer een dub-versie van een eerder uitgebracht album en de in 2023 verschenen dub-versie van het uit 2022 stammende Happy Hour kwam in een warme zomerweek drie jaar geleden precies op het juiste moment. 

Deze week herhaalt de geschiedenis zich, want het vorig jaar uitgebrachte Shy Girl verschijnt deze week in een dub-versie en valt samen met dagen met extreem hoge temperaturen. Ik luister zoals gezegd vrijwel nooit naar reggae en nog minder naar dub, maar Shy Girl in Dub! bevalt me echt uitstekend. 

Ik vond de dub-versie van Happy Hour drie jaar geleden leuker dan het originele album en ook Shy Girl in Dub! wint het wat mij betreft van de originele versie van het album. Ik ben zeker geen kenner van het genre, maar het nieuwe album van Hollie Cook klinkt echt fantastisch. 

De geweldig spelende ritmesectie zit lekker vooraan in de mix met lome en diepe baslijnen en fantastisch drumwerk. Dit wordt gecombineerd met de voor de reggae en dub zo karakteristieke gitaarakkoorden, maar de gitaren mogen ook af en toe soleren. Het geluid op Shy Girl in Dub! wordt nog wat zompiger door de subtiel ingezette keyboards en krijgt een funky injectie door de inzet van blazers. 

Zoals het hoort op een goed dub-album zijn de songs lang uitgesponnen, wordt er veel herhaald in de instrumentatie en is er uiteraard nog flink wat galm, vertraging, echo en vervorming toegevoegd. Het is de perfecte muziek voor een warme zomerdag, maar wat wordt er ook geweldig gespeeld op het nieuwe album van Hollie Cook. 

Producer Ben McKone tekende ook voor de productie van het originele album en is geen typische dub-producer, maar hij levert vakwerk met het fantastische geluid op Shy Girl in Dub!, dat op de zomerdagen van het moment echt vrijwel onweerstaanbaar is en de hitte aangenaam in plaats van ondraaglijk maakt. 

Het wordt nog wat onweerstaanbaarder door de mooie en soepele stem van Hollie Cook, die zich prachtig om alle muzikale hoogstandjes op het album heen draait. Ik heb voor de zekerheid toch ook nog even naar het vorig jaar uitgebrachte Shy Girl geluisterd, maar ik heb kennelijk toch meer met dub dan met de wat toegankelijker klinkende reggae en rock van het originele album. 

Ik ga ervan uit dat het nieuwe album van Hollie Cook het bij mij minder goed gaat doen wanneer de temperaturen weer gaan dalen, maar ik vind het album nu zo geweldig klinken dat ik me daar nog niets bij voor kan stellen. Wie weet wordt het zo’n reggae- of dub-album dat ik wel met enige regelmaat beluister, zoals Tribute to the Martyrs van Steel Pulse, Sinsemilla en Red van Black Uhuru en natuurlijk The Dub Factor van laatstgenoemde band uit 1983. Hoogste tijd dat ik een wat recenter album toevoeg aan dit lijstje. Erwin Zijleman

De muziek van Hollie Cook is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://holliecook.bandcamp.com/album/shy-girl-in-dub.


Shy Girl in Dub! van Hollie Cook is verkrijgbaar via de Mania webshop: