03 november 2026

Review: Ismena - Please Don't Ask Me How I've Been

Ismena trekt nog niet overdreven veel aandacht met haar muziek, maar met Please Don't Ask Me How I've Been heeft de Utrechtse muzikante een album gemaakt dat niet onder doet voor de beste folkalbums van het moment, nationaal en internationaal.
Ik ben fan van de muziek van Ismena (Goossen) sinds ze me bijna zes jaar geleden voor het eerst haar muziek toestuurde. Ik was gecharmeerd van de muziek van haar band, maar werd verpletterd door de schoonheid van haar soloalbum This Time. Helaas sta ik niet meer op de mailinglijst van de Utrechtse muzikante, waardoor ik haar een week of zes geleden verschenen tweede album bijna had gemist. Het zou doodzonde zijn geweest, want ik vind Please Don't Ask Me How I've Been nog veel indrukwekkender dan This Time. Op het album wordt met heel veel zorg en aandacht gemusiceerd en die zorgvuldigheid hoor je ook terug in de zang, die echt betoverend mooi is. Het zijn momenteel donkere tijden, maar de soundtrack van Ismena is van een bijna onwerkelijke schoonheid.



Op mijn tijdlijn op Facebook zag ik bij toeval een filmpje van Ismena voorbij komen, waarin ze cd’s aan het uitpakken is. Het had zomaar aan mijn aandacht kunnen ontsnappen, want de tijdlijn van Facebook negeer ik bij voorkeur, maar door het filmpje kwam ik wel op het spoor van haar nieuwe album Please Don't Ask Me How I've Been, dat eind september al is verschenen. 

Ismena (Goossen) is voor mij zeker geen onbekende. Ze stuurde me aan het begin van 2021 een single van de naar haar genoemde band en die vond ik zo goed, dat ik maanden uitkeek naar het debuutalbum van de Utrechtse band. Until We Part van Ismena sneeuwde in de laatste weken van 2021 flink onder, maar ik vind het nog altijd een prachtig album. 

De band redde het uiteindelijk helaas niet, maar Ismena dook in de herfst van 2023 op met haar eerste soloalbum This Time. Waar de naar haar genoemde band imponeerde met hoge spanningsbogen en een mix van folk, indierock, postrock en een beetje gothrock, koos Ismena Goossen op haar eerste soloalbum voor uiterst intieme en ingetogen songs met een vooral folky karakter. 

In mijn recensie van This Time ben ik bijna lyrisch over het album, dat ik een van de grootste verrassingen van 2023 noem. Daar sta ik nog steeds achter, want This Time is een wonderschoon album. Het is een album met vooral ingetogen maar bijzonder smaakvolle klanken, die prachtig kleuren bij het huidige seizoen. 

De muziek op This Time staat volledig in dienst van de stem van Ismena, die nog veel beter uit de verf komt dan in de muziek van de naar haar genoemde band. De in Bosnië en Herzegovina opgegroeide muzikante schreef voor haar solodebuut een aantal zeer persoonlijke songs, die ze met heel veel gevoel vertolkte. 

De muziek op het album is zoals gezegd redelijk sober, maar door het toevoegen van zeer fraaie accenten gebeurt echt van alles in de muziek van Ismena. Ik vatte This Time van Ismena uiteindelijk samen als 33 minuten kippenvelmuziek en dat is een omschrijving waar ik nog steeds volledig achter sta. 

Het is een omschrijving die ook van toepassing is op het nieuwe album van Ismena, al bevat Please Don't Ask Me How I've Been 44 minuten muziek. Op haar tweede soloalbum trekt Ismena de lijn van haar debuutalbum door, maar ze heeft haar bijzondere geluid nog wat verder geperfectioneerd. 

De muziek op Please Don't Ask Me How I've Been klinkt nog wat subtieler dan op This Time en wordt gedomineerd door de akoestische gitaar of de piano. Tegelijkertijd heeft de Utrechtse muzikante, die een groot deel van de instrumenten zelf bespeelde, nog meer aandacht besteed aan de arrangementen, die haar songs voorzien van een bijzondere sfeer, die wordt versterkt door af en toe natuurgeluiden toe te voegen. 

Het is een sfeer die wederom uitstekend past bij het huidige seizoen, want Please Don't Ask Me How I've Been is meer een album voor de herfst en de winter dan voor de lente en de zomer. De muziek op het album is echt prachtig, maar het is ook dit keer vooral de stem van Ismena die zorgt voor kippenvel. 

De Utrechtse muzikante zingt op haar tweede album met heel veel precisie, maar er zit ook veel gevoel in haar stem. De zang is ook nog eens prachtig opgenomen, waardoor iedere noot binnenkomt. Jammer dat ik dit album niet direct heb opgemerkt, maar gelukkig heb ik het niet gemist. Wat mij betreft een van de betere albums van 2026. Erwin Zijleman

De muziek van Ismena is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Utrechtse muzikante: https://ismenamusic.bandcamp.com/album/please-dont-ask-me-how-ive-been.



02 november 2026

Review: BLUAI - The Way You Talk Reminds Me Of Home

Save It For Later, het debuutalbum van de Belgische band BLUAI, durf ik inmiddels best een sensationeel goed album te noemen en dat predicaat past ook uitstekend op het deze week verschenen tweede album The Way You Talk Reminds Me Of Home.
Er komt de laatste tijd heel veel mooie muziek uit België en onze zuiderburen hebben ook zeker niet te klagen over goede zangeressen. Met Catherine Smet beschikt de Antwerpse band BLUAI over een hele goede zangeres, maar de band heeft nog veel meer te bieden. Ook op het deze week verschenen album The Way You Talk Reminds Me Of Home weet de band op eigen wijze invloeden uit onder andere indierock, indiepop en Amerikaanse rootsmuziek te vermengen. Het geluid van de band klinkt niet alleen eigenzinnig, maar ook bijzonder smaakvol. BLUAI had de lat met haar uitstekende debuutalbum hoog gelegd voor zichzelf, maar The Way You Talk Reminds Me Of Home doet er zeker niet voor onder.



BLUAI is een Belgische band die aan het begin van 2024 prachtig debuteerde met het album Save It For Later. Het is een album waarop de band uit Antwerpen op zeer fraaie wijze invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, indierock en indiepop aan elkaar smeedt. Save It For Later is een album met zeer aansprekende songs, die echt prachtig zijn ingekleurd en nog wat verder worden opgetild door de mooie stem van Catherine Smet, de frontvrouw van de band. 

Het is een stem waarin ik geregeld iets hoor van Adrianne Lenker van Big Thief, maar ik vind de zang van Catherine Smet eerlijk gezegd mooier. Ik luister nog vaak naar Save It For Later, dat ook niet voor niets mijn jaarlijstje haalde en dat ik inmiddels nog wat hoger inschat dan twee jaar geleden. Ik luister ook al een tijdje naar het deze week verschenen tweede album van de Belgische band, dat ik een aantal weken geleden al kreeg toegestuurd. 

The Way You Talk Reminds Me Of Home laat horen dat BLUAI de afgelopen twee jaar zeker niet heeft stilgestaan. Op haar tweede album verwerkt de Belgische band ongeveer dezelfde invloeden als op het debuutalbum, maar invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, indierock en indiepop zijn dit keer geïntegreerd in een nog wat duidelijker BLUAI geluid. 

Ook bij het beluisteren van The Way You Talk Reminds Me Of Home was ik in eerste instantie vooral onder de indruk van de stem van Catherine Smet, die met nog wat meer energie en emotie zingt. De stem van de Belgische muzikante is niet alleen mooi, maar voorziet de muziek van BLUAI ook van een duidelijk eigen sound. 

Ook op The Way You Talk Reminds Me Of Home zijn de songs van de band mooi en trefzeker ingekleurd. Het album klinkt net wat anders dan het Save It For Later, dat wat duidelijker tegen de Amerikaanse rootsmuziek aanleunde. Op het tweede album schuift BLUAI wat meer op richting de indierock, zonder dat het de andere invloeden in haar muziek is vergeten, zoals in de songs waarin toch weer een banjo of een viool opduikt. 

Het debuutalbum van de band uit Antwerpen klonk in muzikaal opzicht onderscheidend en dat gaat wat mij betreft ook op voor het tweede album. The Way You Talk Reminds Me Of Home klinkt geen moment als een standaard indierock album, maar evenmin als een standaard rootsalbum. Big Thief is nog altijd relevant vergelijkingsmateriaal, maar ik hoor op The Way You Talk Reminds Me Of Home meer BLUAI dan Big Thief. 

Dat ligt niet alleen aan de bijzonder mooie zang en de fraaie inkleuring van de songs, maar ook aan de songs zelf, die nog wat mooier en interessanter zijn dan die op het eerste album van de band, die zich direct opdringen, maar die ook interessant blijven wanneer je ze vaker hoort. 

BLUAI nam haar tweede album op in de fameuze RAK studio’s in Londen en riep de hulp van producer Isabel Gracefield in. Deze gelouterde Britse producer koos ervoor om de nieuwe songs van BLUAI vrijwel live op te nemen in de RAK studio’s en dat pakt fraai uit. De live-setting voorziet de nieuwe songs van de Belgische band van veel energie en zowel de muziek als de zang klinken net wat ruwer en spontaner dan bij een andere aanpak. 

Ik ben echt enorm gehecht aan het debuutalbum van BLUAI, waardoor de lat enorm hoog lag voor het altijd lastige tweede album van de band, maar nu ik The Way You Talk Reminds Me Of Home flink wat keren heb beluisterd, vind ik het nieuwe album zeker niet minder dan zijn voorganger. Iedereen die BLUAI nog niet kent heeft inmiddels twee prachtalbums te ontdekken. Erwin Zijleman

De muziek van BLUAI is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Belgische band: https://bluai.bandcamp.com/album/the-way-you-talk-reminds-me-of-home.


The Way You Talk Reminds Me Of Home van BLUAI is verkrijgbaar via de Mania webshop: