Review: Naaz - The Sky Knows I Exist

Het in alle opzichten wonderschone debuutalbum van Naaz vierde eerder dit jaar alweer de derde verjaardag en krijgt deze week gezelschap van The Sky Knows I Exist, dat in alle opzichten een typisch Naaz-album is
Aan het eind van 2023 twijfelde ik geen moment over het album dat mijn jaarlijstje zou aanvoeren. Never Have I Ever van Naaz wist op dat moment al een jaar te betoveren en te ontroeren, hoe vaak ik ook naar het album luisterde. Sindsdien zag ik Naaz meerdere keren live, wat het verlangen naar haar tweede album aanwakkerde. Dat tweede album is deze week verschenen en wat is The Sky Knows I Exist een prachtig album. Het is een album waarop Naaz haar unieke geluid nog wat verder heeft doorontwikkeld. The Sky Knows I Exist klinkt direct als een Naaz album, maar wederom heeft ze haar grenzen verlegd en laat ze nog maar eens horen hoe groot en bijzonder haar talent is.

De Nederlands-Koerdische muzikante Naaz behoort wat mij betreft tot het allerbeste dat de Nederlandse popmuziek te bieden heeft. Dat was al zo toen ze in 2018 haar eerste EP Bits of Naaz uitbracht en dat was nog steeds zo toen ze in 2023 haar debuutalbum Never Have I Ever afleverde. 

Voor de release van dat debuutalbum keerde Naaz de muziekwereld enkele jaren de rug toe na een aantal nare ervaringen, maar gelukkig kroop het bloed waar het niet gaan kon en maakte ze met Never Have I Ever een van de mooiste, een van de meest persoonlijke en een van de meest indringende albums van de afgelopen jaren. 

Sinds haar terugkeer in de muziek doet Naaz alles zelf en dat kan alle kanten op. Ze organiseerde zelf haar comebackconcert in Carré, trad op met een aantal orkesten, kletste zichzelf het voorprogramma van Lana Del Rey in, begon aan een boek en kondigde onlangs aan dat ze met opera aan de slag gaat. Gelukkig is ze ook haar liefde voor indiepop niet verloren, wat de afgelopen jaren indrukwekkende concerten opleverde en deze week de release van haar tweede album The Sky Knows I Exist, dat de komende tijd ook op een aantal podia zal worden vertolkt. 

Het vinyl van The Sky Knows I Exist werd gisteren keurig op de dag van de release afgeleverd en sindsdien ben ik in de ban van het tweede album van Naaz. Iedereen die de tegenwoordig in Amsterdam woonachtige muzikante volgt, kent al een aantal van de tien songs op The Sky Knows I Exist. Het zijn songs die laten horen dat Naaz de afgelopen jaren wat dichter tegen de indiepop aan is gekropen, maar het is wel indiepop die het unieke stempel van Naaz bevat. 

De Nederlands-Koerdische muzikante vertolkte op Never Have I Ever twee songs in het Koerdisch en dit waren de afgelopen jaren indrukwekkende hoogtepunten tijdens haar concerten. Op The Sky Knows I Exist kiest Naaz volledig voor het Engels, maar haar songs blijven in alle opzichten onderscheidend. 

Dat ligt voor een belangrijk deel aan de stem van Naaz en aan haar manier van zingen. Ook op The Sky Knows I Exist is de zang van Naaz weer mooi en bijzonder en bovendien verrassend divers. De zang op het album zit vol gevoel, maar durft ook te experimenteren. Het is zang die mij weer direct wist te raken, waardoor The Sky Knows I Exist makkelijk boven de andere albums van het moment uitstijgt. 

Naaz staat bekend om haar zeer persoonlijke teksten en deze zijn ook weer te horen op haar nieuwe album, dat net als Never Have I Ever een intiem album is. Naaz durft niet alleen te experimenteren met haar stem, maar ook met de muziek op haar nieuwe album. Eerder gaf ik aan dat de Amsterdamse muzikante wat is opgeschoven richting indiepop, maar het is wel indiepop die overloopt van avontuur. 

Ik vind het nog lastig of zelfs onmogelijk om The Sky Knows I Exist te vergelijken met Never Have I Ever, want het album dat in 2023 mijn jaarlijstje aanvoerde is me zo ongelooflijk dierbaar. Ook de eerste kennismaking met het tweede album van Naaz is me echter uitstekend bevallen. 

De zowel door indiepop als indiefolk beïnvloede songs op het album zijn stuk voor stuk typische Naaz songs en het zijn songs met een bijzondere energie en een enorme intensiteit. Naaz heeft inmiddels een flinke groep fanatieke fans, maar een muzikante van haar niveau verdient een nog veel groter publiek. Ik keek met torenhoge verwachtingen uit naar dit album en Naaz heeft me wederom niet teleurgesteld. Erwin Zijleman

Het nieuwe album van Naaz is verkrijgbaar via haar website: https://www.bitsofnaaz.com.

Review: Gladie - No Need To Be Lonely

Bands die zich laten inspireren door indierock uit de jaren ’90 zijn er in overvloed, maar er zijn er niet veel zo goed als Gladie, dat op No Need To Be Lonely ook een zeer geslaagde eigen draai geeft aan de invloeden uit het verleden
Ruim drie jaar geleden moest ik er nog even in komen bij beluistering van het tweede album van de Amerikaanse band Gladie, maar het deze week verschenen derde album van de band kwam direct aan als de spreekwoordelijke mokerslag. No Need To Be Lonely is voorzien van een ruwe en punky energie die zich direct opdringt, maar de band uit Philadelphia maakt op haar derde album ook indruk met catchy songs, fantastisch gitaarwerk en de onweerstaanbaar lekkere stem van frontvrouw Augusta Koch. No Need To Be Lonely walst direct vanaf de eerste noten over je heen met de ene na de andere geweldige rocksong en na twaalf tracks wil je alleen maar nog veel meer.

Aan het eind van 2022 verscheen Don’t Know What You’re in Until You’re Out van de Amerikaanse band Gladie. Het leek me op het eerste gehoor het zoveelste album dat wat fantasieloos teruggreep op de indierock uit de jaren ’90. Ik was in de jaren ’90 echt gek op indierock en heb stapels albums in het genre, waardoor bands die teruggrijpen op de hoogtijdagen van het genre van goeden huize moeten komen. 

Ik schatte het tweede album van Gladie in eerste instantie niet zo hoog in, maar daar moest ik snel op terugkomen. De band uit Philadelphia, Pennsylvania, liet op Don’t Know What You’re in Until You’re Out niet alleen lekker in het gehoor liggende en behoorlijk aanstekelijke songs horen, maar deed ook verder alles goed. 

Het gitaarwerk op het album was mooi en veelkleurig en ook de rest van de band liet een aansprekend geluid horen. De ster van de band bleek echter frontvrouw Augusta Koch, die niet alleen fraai bijdroeg aan het veelzijdige gitaargeluid van de band, maar met haar opvallende stem het geluid van Gladie bovendien flink optilde. 

Alle reden dus om heel nieuwsgierig te zijn naar het deze week verschenen derde album van de band uit Philadelphia. Ook op No Need To Be Lonely maakt Gladie geen geheim van haar bewondering voor indierock uit de jaren ’90. Gladie knalt er meteen lekker in met stevig en af en toe ontsporend gitaarwerk en de stem van Augusta Koch. 

De Amerikaanse muzikante heeft een lekker rauw randje op haar stembanden en zingt met veel dynamiek. Ze heeft een achtergrond in de punk (ze voerde in het verleden de band Cayetana aan) en dat hoor je wanneer ze haar teksten met veel venijn uitspuugt. Vergeleken met het vorige album van Gladie is Augusta Koch echter beter gaan zingen, waardoor ze ook in de wat minder stevige passages op het album makkelijk overtuigt. 

De stem van Augusta Koch tilde het tweede album van de Amerikaanse band naar een hoger plan en slaagt daar ook op No Need To Be Lonely in. Ik heb altijd wel een zwak voor de wat meisjesachtige stemmen uit de ’90s indierock, maar ook de rauwe strot van Augusta Koch pakt me genadeloos in. 

De zang is ook dit keer het sterkste wapen van Gladie, maar het gitaarwerk van de band volgt op de voet. No Need To Be Lonely staat vol met hoge en gruizige gitaarmuren, maar het gitaarwerk op het album kan ook op geweldige wijze uit de bocht vliegen of juist opvallen door een dienend karakter. Af en toe is er ruimte voor melodieuzere passages, die herinneren aan J. Mascis van Dinosaur Jr., een band die ook op andere terreinen een inspiratiebron is voor Gladie. 

Met een stem als die van Augusta Koch en het fraaie gitaarwerk van de band kan er eigenlijk weinig meer mis gaan, maar Gladie is ook nog eens goed voor geweldige songs. De band uit Philadelphia gooit er in een kleine veertig minuten twaalf tracks tegenaan en ze zijn allemaal even lekker. 

No Need To Be Lonely is ook nog eens geweldig geproduceerd door Jeff Rosenstock, die ik eigenlijk alleen van naam ken, maar die het nieuwe album van Gladie heeft voorzien van een vol en dynamisch geluid. No Need To Be Lonely knalt af en toe uit de speakers, maar Gladie durft op haar nieuwe album ook gas terug te nemen en weet ook dan te overtuigen. Wat een heerlijk album. Erwin Zijleman

De muziek van Gladie is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://gladie.bandcamp.com/album/no-need-to-be-lonely.

No Need To Be Lonely van Gladie is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 29,99 euro