19 september 2026

Review: Babehoven - I See Them, I See Me

Het Amerikaanse duo Babehoven maakte de afgelopen jaren twee prachtige albums die ook door mij veel te snel zijn vergeten, maar Maya Bon en Ryan Albert leveren deze week met I See Them, I See Me een album af dat een onuitwisbare indruk maakt.
Het blijft bijzonder hoe sommige door alternatieve Amerikaanse muziekwebsites bewierookte albums in Nederland direct worden opgepikt, maar andere albums vrijwel onmiddellijk in de vergetelheid raken. Het laatste gebeurde met de prachtige eerste twee albums van het Amerikaanse duo Babehoven, die ik zelf wel bejubelde maar vervolgens ook snel vergat. Het deze week verschenen album I See Them, I See Me ontsnapte daarom bijna aan mijn aandacht, maar gelukkig heb ik het voor mij mooiste album van deze week niet gemist. Babehoven maakt ook op I See Them, I See Me indruk met betoverend mooie popsongs en ze klinken nog net wat mooier en interessanter dan op de eerste twee albums van het duo.



Op een of andere manier blijft de naam Babehoven bij mij niet goed hangen. De naam was me niet echt opgevallen in de releaselijsten van deze week en pas toen de Amerikaanse muziekwebsite Paste het album opnam in de lijst met de beste albums van deze week, begon het weer een beetje te dagen. 

Het verklaart misschien waarom de eerste twee albums van het Amerikaanse duo niet zijn te vinden in mijn jaarlijstjes uit 2022 en 2024, terwijl ik eerder in deze jaren in mijn recensies van deze albums superlatieven tekort kwam bij het beschrijven van de schoonheid van de songs. 

Ik heb deze week weer eens geluisterd naar de albums Light Moving Time (2022) en Water's Here in You (2024) en was direct weer onder de indruk van de wonderschone popsongs van het duo uit Hudson, New York. Maya Bon en Ryan Albert maken op hun eerste twee albums muziek die meestal wordt omschreven als indiefolk, maar ik hoor ook invloeden uit met name de indierock, folkrock en psychedelica in hun zeer smaakvol ingekleurde songs, die stuk voor stuk prachtsongs worden door de bijzonder mooie stem van Maya Bon. 

Ik ben volgens mij niet de enige bij wie de naam Babehoven niet blijft hangen, want op het muziekplatform MusicMeter, waar ook obscure parels over het algemeen warm worden ontvangen, staan alleen mijn recensies bij de twee albums van het duo. Ik ga vanaf nu mijn uiterste best doen om de naam Babehoven te onthouden en hoop bovendien dat het deze week verschenen derde album wat meer aandacht gaat krijgen. 

Ook I See Them, I See Me is weer een prachtig album en het is wat mij betreft een album waarop Maya Bon en Ryan Albert nog net wat meer indruk maken. Het duo uit Hudson deed op de eerste twee albums vrijwel alles zelf, maar op het nieuwe album worden de credits voor de productie gedeeld met Phil Weinrobe. 

De producer van onder andere Big Thief, Adrianne Lenker, Tomberlin en Cass McCombs staat bekend om zijn sobere en intieme maar tegelijkertijd ook ruwe producties en zijn hand is ook op I See Them, I See Me duidelijk hoorbaar. Het is een album dat in het verlengde ligt van de vorige twee albums van Babehoven, want ook dit keer betovert Babehoven met prachtige popsongs en de wonderschone zang van Maya Bon. 

Het tweetal zoekt wel nog wat nadrukkelijker de grenzen van de indiefolk op. I See Them, I See Me bevat een aantal vooral folky songs, maar de muziek van Babehoven klinkt af en toe ook wat steviger, luister bijvoorbeeld naar When You Look at Me en flirt ook net wat meer met country, zoals in het prachtige Something True. Maya Bon en Ryan Albert nemen ook dit keer een groot deel van de muziek voor hun rekening, maar door de bijdragen van meerdere gastmuzikanten klinken de songs op I See Them, I See Me wel wat voller en gevarieerder dan die op de eerste twee albums. 

De eenvoud van de songs droeg zeker bij aan de schoonheid van Light Moving Time en Water's Here in You, maar ondanks het wat vollere geluid hebben de songs van Babehoven hun intieme karakter behouden. De eerste twee albums van het Amerikaanse duo verdienden veel meer aandacht dan ze uiteindelijk kregen, maar het zou me echt verbazen als I See Them, I See Me niet veel breder wordt opgepikt. Ik ga Babehoven dit jaar zeker niet vergeten in mijn jaarlijstje en het derde album van het tweetal zou wel eens verrassend hoog kunnen eindigen. Erwin Zijleman

De muziek van Babehoven is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Amerikaanse duo: https://babehoven.bandcamp.com/album/i-see-them-i-see-me.


I See Them, I See Me van Babehoven is verkrijgbaar via de Mania webshop:




18 september 2026

Review: Asher White - Love Aggregates

Love Aggregates is al het tweede album van de Amerikaanse muzikante Asher White dit jaar en het is een album dat je continu op het verkeerde been zet, maar dat ook verrast met prachtige melodieën en echo’s uit het verleden.
Asher White is pas 25 jaar oud en maakt al tien jaar muziek. Dat doet ze ook nog eens in flinke hoeveelheden, want ze heeft inmiddels een aardig stapeltje albums op haar naam staan en na Jessica Pratt is Love Aggregates al haar tweede album dit jaar. Als je luistert naar de muziek van Asher White hoor je muziek die alle kanten op schiet, die wat stekelig kan zijn en niet altijd makkelijk is te doorgronden, maar op een of andere manier zijn haar songs ook toegankelijk. Je moet misschien even wennen aan het bijzondere geluid van de Amerikaanse muzikante, maar hierna valt alles op zijn plek en wordt het bijzondere Love Aggregates alleen maar leuker en interessanter.



De Amerikaanse muzikante Asher White verraste eerder dit jaar met haar album Jessica Pratt. Zoals de titel en de cover van het album al deden vermoeden, bleek het album van Asher White inderdaad een integrale uitvoering van het debuutalbum van Jessica Pratt uit 2013. 

Integrale uitvoeringen van albums uit het verleden zijn meestal voorbehouden aan de onbetwiste klassiekers uit de geschiedenis van de popmuziek, waar het debuutalbum van Jessica Pratt nog niet tot wordt gerekend, al is het een uitstekend album. Die nieuwe versies van albums uit het verleden vind ik ook maar zelden een succes, waarbij het niet zoveel uitmaakt of de nieuwe versie is gemaakt door de originele vertolkers of door iemand anders. 

Ook wat dat betreft was het album van Asher White atypisch, want het album beviel me uitstekend. Asher White deed ook zeker niet haar best om het album van Jessica Pratt nauwgezet te reproduceren, maar ondanks de andere instrumentatie en de andere zang deden beide versies van het album me denken aan de psychedelische folk die in de jaren 60 en 70 werd gemaakt. 

Asher White bleek al een enorme stapel albums op haar naam te hebben staan, wat knap is gezien het feit dat ze pas 25 jaar oud is, en het zijn allemaal albums die laten horen dat ze een talentvolle en eigenzinnige muzikante is. Dat betekent nog niet dat haar albums zich makkelijk opdringen, want dat deden de vroegere albums van Asher White bij mij in ieder geval niet. 

Het was niet anders met het vorige maand verschenen Love Aggregates, dat in eerste instantie flinke barrières opwierp. Er zijn niet zo veel albums die ik zo vaak heb weggelegd en er toch weer heb bij gepakt als het nieuwe album van Asher White, maar langzaam maar zeker werd mijn oordeel steeds positiever en inmiddels heb ik wel wat met het album. 

Op Jessica Pratt koos de muzikante uit Providence, Rhode Island, voor een redelijk consistent geluid, maar op Love Aggregates kan het alle kanten op. Ook op haar nieuwe album doet Asher White heel veel zelf. Ze heeft een heel arsenaal aan instrumenten uit de kast getrokken en vult het veelkleurige geluid op het album ook nog eens aan met samples en ‘field recordings’, terwijl gastmuzikanten nog strijkers en blazers toevoegen. 

Het levert muziek op die nauwelijks in een hokje is te duwen, maar ik heb vaak associaties met singer-songwriter muziek uit de jaren 70. Asher White geeft wel een heel eigen draai aan die jaren 70 singer-songwriter muziek, al kan Love Aggregates ook verrassend toegankelijk, rijk georkestreerd en aangenaam klinken, maar net zo makkelijk ruw en licht tegendraads. 

Ook de zang van de Amerikaanse muzikante is op het eerste gehoor bijzonder en niet altijd per definitie mooi, maar ook hier valt na enige gewenning steeds meer op zijn plek. Wat opvalt bij beluistering van het album is hoe melodieus de songs van Asher White zijn. Melodieën vormen de basis van alle songs op het album en de zang en veelzijdige instrumentatie draaien hier omheen. 

Af en toe verliest Asher White zich in het experiment, maar het is knap hoe ze uiteindelijk altijd weer weet terug te keren naar de popsong met een kop en een staart. Oordeel vooral niet te snel over dit album, want ik had er de eerste keren echt niets mee, terwijl ik Love Aggregates van Asher White inmiddels een fascinerend maar ook mooi album vind. Erwin Zijleman

De muziek van Asher White is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://asherwhite.bandcamp.com/album/love-aggregates.


Love Aggregates van Asher White is verkrijgbaar via de Mania webshop: