09 juni 2026

Review: Widowspeak - Roses

De Amerikaanse band Widowspeak is met Roses alweer toe aan album nummer zeven en het is een album dat dankzij het prachtige gitaarwerk van Robert Earl Thomas en de bedwelmende zang van Molly Hamilton tot grote hoogten stijgt
Luister naar de muziek van Widowspeak en associaties met de muziek van Cowboy Junkies en met name Mazzy Star zijn nauwelijks te onderdrukken. Wat mij betreft is dat geen probleem, want ik kan slechtere voorbeelden bedenken. Widowspeak maakt geen geheim van haar inspiratiebronnen, maar werkt ook steeds nadrukkelijker aan een eigen geluid. Het is een geluid dat op Roses is verrijkt met nog wat meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en dat zijn invloeden die prachtig kleuren bij de lome stem van Molly Hamilton. Ik ben zeer gecharmeerd van de vorige albums van de Amerikaanse band, maar het sfeervolle en veelzijdige Roses bevalt me nog net wat beter.



Het deze week verschenen album Roses is alweer het zevende album van de Amerikaanse band Widowspeak. Ik ontdekte de band uit New York zelf pas in 2017, toen het vierde album van de band verscheen. Ik vergeleek Expect the Best, dat in 2017 mijn jaarlijstje haalde, afwisselend met Mazzy Star en Cowboy Junkies en dat zijn twee van mijn favoriete bands aller tijden. 

Sinds Expect the Best kan ik ook de nieuwe muziek van Widowspeak zeer waarderen, maar op een of andere manier is het ook een band die ik telkens weer vergeet, tot een nieuw album opduikt. Na Expect the Best was ik ook zeer positief over Plum uit 2020 en The Jacket uit 2022 en ook deze albums hadden zeker een plekje in mijn jaarlijstje verdiend. Maar ik vergeet Widowspeak zoals gezegd snel helaas. 

Ook Plum en The Jacket vergeleek ik trouwens met zowel Mazzy Star als Cowboy Junkies, maar ik hoorde ook een steeds duidelijker eigen geluid van Widowspeak. Deze week verscheen zoals gezegd het zevende album van de New Yorkse band, die in de basis bestaat uit Molly Hamilton en Robert Earl Thomas. 

Ook bij beluistering van Roses kwamen de namen van twee van mijn favoriete bands aller tijden weer op. Dat heeft voor een belangrijk deel te maken met de stem van Molly Hamilton, die met haar verleidelijke vocalen ergens tussen Mazzy Star zangeres Hope Sandoval en Cowboy Junkies zangeres Margo Timmins in zit. Ook het gitaarwerk van Robert Earl Thomas draagt overigens bij aan de vergelijking met Mazzy Star en Cowboy Junkies, maar het is toch vooral de zang die zorgt voor de meeste associaties. 

Op haar vorige album liet Widospeak wat meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek toe in haar muziek en dat is een lijn die wordt doorgetrokken op Roses, dat in het verlengde van het uitstekende The Jacket ligt. De invloeden uit de folk en de country combineren prachtig met de lome en zwoele vocalen van Molly Hamilton, die steeds beter gaat zingen en hier en daar de genoemde inspiratiebronnen naar de kroon steekt. 

In het verleden was de muziek van Widowspeak net wat steviger en dat is de band uit New York niet helemaal vergeten. In een aantal songs op het album klinkt het gitaarwerk net wat gruiziger, maar Robert Earl Thomas kan ook prachig akkoorden uit de jangle pop spelen, waarbij het bijna lijkt of R.E.M.’s Peter Buck is aangeschoven in de studio. 

Soms schuift Widowspeak juist weer wat dichter tegen de muziek van Mazzy Star of Cowboy Junkies aan, zoals in het werkelijk prachtige Wondering, dat niet had misstaan op een van de albums van Mazzy Star. De combinatie van de extreem dromerige zang van Molly Hamilton en de wat psychedelisch aandoende gitaarakkoorden van Robert Earl Thomas tillen mijn favoriete track van Roses flink op, maar het is zeker niet de enige prachtige track op het zevende album van Widowspeak, dat wederom laat horen dat het nog niet is uitgegroeid. 

Roses werd trouwens opgenomen op het Griekse eiland Hydra, waar Leonard Cohen ooit een tijd lang woonde. De locatie heeft zeker bijgedragen aan de ontspannen sfeer op het album, dat van de juiste mix werd voorzien van Alex Farrar, die de muziek van Widowspeak heeft voorzien van een subtiel ruw randje. Ik verloor Widowspeak in het verleden vaak snel weer uit het oog, maar Roses is een album dat ik vanaf nu koester en niet zomaar ga vergeten. Erwin Zijleman

De muziek van Widowspeak is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://widowspeak.bandcamp.com/album/roses.


Roses van Widowspeak is verkrijgbaar via de Mania webshop:



08 juni 2026

Review: Haylie Davis - Wandering Star

De Amerikaanse singer-songwriter Haylie Davis klinkt op haar debuutalbum Wandering Star als een aantal grote vrouwelijke singer-songwriters uit de late jaren 60 en vroege jaren 70, maar wat klinkt het ook in 2026 lekker
Bij beluistering van Wandering Star vallen een aantal dingen op. Haylie Davis combineert op haar debuutalbum meerdere genres, waaronder de Laurel Canyon folk, de countrymuziek en de singer-songwriter muziek uit de vroege jaren 70. In muzikaal en productioneel opzicht weet de muzikante uit Los Angeles de sfeer van deze tijd goed te vangen. Dat doet ze ook met haar stem, die ook zo lijkt weggelopen uit een ver verleden. De zang op Wandering Star klinkt anders dan die op de meeste andere singer-songwriter en rootsalbums van het moment, maar als je vatbaar bent voor de stem van Haylie Davis pakt ze je met haar debuutalbum genadeloos in. Wat is dit een geweldig album.



Wandering Star is het deze week verschenen debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Haylie Davis. Als iemand me had verteld dat Wandering Star een vergeten album is uit de late jaren 60 of vroege jaren 70 had ik het echter ook direct geloofd. Wandering Star deed me immers direct vanaf de eerste noten aan Tapestry van Carole King denken. 

Dat is wat mij betreft een van de beste vrouwelijke singer-songwriter albums aller tijden en misschien zelfs wel het beste album ooit door een vrouwelijke singer-songwriter gemaakt. Het uit 1971 stammende album heeft tot op de dag van vandaag invloed op vrouwelijke muzikanten, maar ik hoorde nog niet zo vaak echo’s van het album als bij beluistering van Wandering Star van Haylie Davis. Dat is nogal een vergelijking voor een debuutalbum, maar Haylie Davis kan de vergelijking wat mij betreft aan. 

De muzikante uit Los Angeles beschrijft haar debuutalbum op haar bandcamp-pagina als volgt: “Los Angeles–based singer-songwriter Haylie Davis presents Wandering Star, a coming-of-age debut that unfolds like a Townes Van Zandt tale set in a deserted diner off a re-routed interchange: intimate, cinematic and quietly fearless”. Dat is ook een mooie omschrijving, maar ik zou zelf eerder een mooi citaat met een hoofdrol voor de klassieker van Carole King hebben bedacht. 

Dat Wandering Star klinkt als een vergeten klassieker uit de jaren 60 of 70 heeft alles te maken met de muziek op en de productie van het album. Het door piano en gitaren gedomineerde geluid op het album ademt de sfeer van de jaren 60 en 70 en klinkt totaal anders dan singer-songwriter albums van het moment, zeker als de gitaren mogen soleren. 

Haylie Davis kan op haar debuutalbum uit de voeten met de tijdloze singer-songwriter muziek van Carole King uit de vroege jaren 70, maar ik hoor ook veel raakvlakken met de Laurel Canyon folk van Joni Mitchell uit dezelfde periode. Hier blijft het niet bij, want Wandering Star bevat ook een aantal pure countrysongs, die ook afkomstig lijken uit een ver verleden. 

De productie van het album, waarvoor naast Haylie Davis zelf ook Sam Burton tekent, is echt een kunststukje, want wat weet het album de sfeer van de jaren 60 en 70 goed te vangen. Als Wandering Star in 1971 zou zijn verschenen had het de geschiedenis van de popmuziek kunnen veranderen, want de songs van Haylie Davis zijn absoluut aansprekend net als het geluid op het album. 

Nog wat aansprekender vind ik haar stem, die anders klinkt dan alle andere vrouwenstemmen van het moment. Het is een stem met flarden Carole King, Linda Ronstadt, Emmylou Harris en Joni Mitchell, maar Haylie Davis heeft ook een bijzonder eigen geluid. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen de stem van de muzikante uit Los Angeles mooi vindt, maar ik vind het echt een geweldige stem. Het is voor mij vooral de zang van Haylie Davis die van Wandering Star zo’n bijzonder album maakt, al doet de Amerikaanse muzikante op haar debuutalbum ook verder alles goed. 

Op basis van alle omschrijvingen wist ik niet zo goed wat ik moest verwachten van Wandering Star, maar ik werd eigenlijk direct weggeblazen door het album, dat ik zelf zou omschrijven als een imponerend country-getint singer-songwriter album dat in 1971 mee had gekund met de beste singer-songwriter en rootsalbums van dat moment en dat ook in 2026 nog fris en urgent klinkt. Erwin Zijleman

De muziek van Haylie Davis is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://hayliedavis.bandcamp.com/album/wandering-star.


Wandering Star van Haylie Davis is verkrijgbaar via de Mania webshop: