Op een Amerikaanse website kwam ik een lijstje tegen met tien vergeten folkalbums uit de jaren 70. Er zat één album tussen dat me direct aansprak en dat album is me inmiddels dierbaar. Het gaat om Way Out West van de Amerikaanse muzikante Mary McCaslin. De muzikante uit Californië had het geluk niet altijd aan haar zijde en moest bovendien concurreren met een aantal hele grote tijdgenoten. Way Out West deed het in 1974 best aardig, maar raakte in de vergetelheid, net als de andere albums van Mary McCaslin en de Amerikaanse muzikante zelf. Way Out West heeft de tand des tijds niet volledig doorstaan, maar na enige gewenning hoor je absoluut het talent van deze vergeten singer-songwriter.
Op zondagavond sta ik op De Krenten uit de Pop meestal stil bij een album uit het verleden, wat varieert van een vergeten album van een jaar geleden tot albums die vele decennia oud zijn. Meestal vind ik deze albums tussen mijn persoonlijke favorieten, maar ik speur ook graag naar pagina’s op het internet met wat obscuurdere albums of vergeten klassiekers.
Op zo’n pagina kwam ik Way Out West van Mary McCaslin tegen. Het is een naam die ik nog nooit was tegengekomen en dat is ook niet zo gek, want ze stond in de jaren 70 in de schaduw van de groten in de folkscene en was hierna nauwelijks meer actief. Mary McCaslin werd geboren in Indianapolis, Indiana, maar groeide op in Californië, waar ze uiteindelijk haar geluk zocht in de muziek.
In 1969 bracht ze een nauwelijks opgemerkt album met covers uit, waaronder twee Beatles covers, maar met het in 1974 verschenen Way Out West wist de Amerikaanse muzikante wel de aandacht op zich te vestigen. Way Out West bevat met Randy Newman’s Livin' Without You en het oorspronkelijk door Gilbert Bécaud maar door The Everly Brothers bekend geworden Let It Be Me ook twee covers, maar alle andere songs werden geschreven door Mary McCaslin zelf.
Way Out West is een typisch jaren 70 folk album en sluit aan bij de grote Amerikaanse folkalbums uit dit decennium. Het album laat echo’s van de Laurel Canyon folk horen, maar ook echo’s van de folk die in San Francisco werd gemaakt klinken door. Het is een album dat in 2026 misschien wat gedateerd klinkt, maar wanneer je je onderdompelt in de songs op het album en in je hoofd de tijdreis naar 1974 maakt, hoor je dat Mary McCaslin veel te bieden heeft op haar album.
De twee covers op het album klinken natuurlijk het bekendst, maar de andere songs op het album laten horen dat Mary McCaslin het schrijven van songs in 1974 uitstekend beheerste. De Amerikaanse muzikante neemt naast de zang ook de bijdragen van de banjo en de akoestische gitaar voor haar rekening. Deze snareninstrumenten staan centraal in het geluid op Way Out West, maar het album klinkt niet zo sober als veel andere albums uit deze periode.
Mary McCaslin wordt bijgestaan door flink wat andere muzikanten, die onder andere tekenen voor fraai pianospel, nog wat extra snareninstrumenten en af en toe strijkers. De muziek op het album is smaakvol en sfeervol, maar staat in dienst van de stem van Mary McCaslin.
Ook aan de zang moet je misschien even wennen, want ook vocaal gezien is Way Out West een typisch jaren 70 album. Ik vind de stem van de Amerikaanse muzikante inmiddels alleen maar mooier en gevoeliger klinken en Way Out West is uitgegroeid tot een album dat zeker vaker voorbij zal komen.
Mary McCaslin maakte in de jaren 70 nog een aantal albums, maar ze waren niet zo succesvol en ook niet zo goed als het album uit 1974. In de jaren 80 verdween ze uit beeld toen haar echtgenoot ernstig ziek werd. In 1994 verscheen nog een album en ook in 2006 liet Mary McCaslin nog een keer van zich horen, maar het niveau van Way Out West wist ze niet meer te bereiken. Ze overleed een paar jaar geleden op 76-jarige leeftijd, maar zal herinnerd worden door de albums die op de streamingplatforms zijn te vinden, waaronder haar meesterwerk Way Out West uit 1974. Erwin Zijleman
