Review: Wendy Eisenberg - Wendy Eisenberg

Wendy Eisenberg heeft een album gemaakt dat bij eerste beluistering misschien nog wat tegen de haren instrijkt, maar dat mooier en interessanter wordt naarmate je de bijzondere folksongs op het album vaker hoort
Wendy Eisenberg heeft al meerdere albums gemaakt, maar het onlangs verschenen nieuwe en titelloze album krijgt meer aandacht dan zijn voorgangers en kan rekenen op zeer positieve recensies. Deze recensies hebben me aangemoedigd om wat vaker te luisteren naar het album en dat was ook nodig om het kwartje te laten vallen. Zowel in muzikaal als vocaal opzicht is het album van Wendy Eisenberg immers geen alledaags album. Het is een album dat raakt aan de psychedelische folk uit de jaren 60 en 70 en het is folk waarin improvisatie en experiment niet uit de weg worden gegaan. Ook de stem van Wendy Eisenberg vraagt om enige gewenning, tot het moment dat opeens alles op zijn plek valt.

De Amerikaanse singer-songwriter Wendy Eisenberg, die zichzelf overigens identificeert als non-binair en queer, heeft de afgelopen jaren al een handvol albums gemaakt. Het zijn albums waarvan ik er zeker een aantal heb beluisterd, maar tot een plekje op De Krenten uit de Pop kwam het tot dusver nog niet. Ook het begin deze maand verschenen nieuwe album van Wendy Eisenberg leek in eerste instantie buiten de boot te vallen, maar dankzij een tweetal net wat slappere weken qua releases kreeg het album van mij alsnog de aandacht die het zeker verdient. 

Het onlangs verschenen titelloze nieuwe album van Wendy Eisenberg is, net als eerdere albums, een album dat zich, in ieder geval bij mij, niet direct opdringt. De ingetogen songs van de muzikant uit Brooklyn, New York, moeten het niet hebben van aanstekelijke refreinen of direct memorabele melodieën, waardoor je ook het nieuwe album weer wat vaker moet horen voor het beklijft. 

Wat ook niet helpt voor een onuitwisbare eerste indruk is dat Wendy Eisenberg ervan houdt om via improviseren tot songs te komen, wat er voor zorgt dat de songs van de Amerikaanse muzikant vol bijzondere wendingen zitten. En omdat de muzikant uit Brooklyn ook makkelijk schakelt tussen genres bieden de albums ook in dat opzicht weinig houvast. 

Vergeleken met de vorige albums is het nieuwe album wel wat stijlvaster, want de meeste songs op het album zijn te typeren als folksongs. Wendy Eisenberg is een uitstekende gitarist, maar op het deze maand verschenen nieuwe album is het geluid wat voller dan gebruikelijk en is er ook ruimte voor andere instrumenten. Co-producer Mari Rubio voegt pedal steel, synths en strijkersarrangementen toe aan het geluid op het album en ook een ritmesectie is het hele album van de partij. 

In een aantal songs is de instrumentatie redelijk rechttoe rechtaan en moet Wendy Eisenberg het vooral hebben van fraai en inventief gitaarspel en subtiele bijdragen van andere instrumenten, maar in een aantal andere songs op het album gaat Wendy Eisenberg improvisatie en experiment niet uit de weg. Het maakt beluistering van het album in eerste instantie niet makkelijk, maar uiteindelijk wel interessant. 

Folk vormt de basis van de songs op het album, maar het is zeker geen dertien in een dozijn folk die Wendy Eisenberg maakt. Het heeft af en toe wel wat van de psychedelische folk uit de jaren 60 en 70 en niet alleen vanwege de muziek. Ook de zang van Wendy Eisenberg is immers wat atypisch en het is zang die ik in eerste instantie niet heel mooi vond. Ook de zang van de Amerikaanse muzikant lijkt af en toe wat te improviseren en klinkt dan wat onvast, maar na enige gewenning vind ik de stem van Wendy mooi en het is zeker een karakteristieke stem. Ook qua zang doet de muzikant uit Brooklyn overigens wel wat denken aan de psychedelische folkies uit de jaren 60 en 70. 

Ik ben al met al blij dat het nieuwe album van Wendy Eisenberg alsnog is komen bovendrijven. Het is een album vol bijzonder klinkende songs, waarin je lang nieuwe dingen blijft ontdekken en waarin Wendy Eisenberg meer dan eens een andere afslag neemt dan je had verwacht. Liefhebbers van in artistiek opzicht interessante folk vallen zich zeker geen buil aan dit bijzondere album, dat door Pitchfork overigens is beloofd met een dikke 8. Erwin Zijleman

De muziek van Wendy Eisenberg is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://wendyeisenberg.bandcamp.com/album/wendy-eisenberg.

Wendy Eisenberg van Wendy Eisenberg is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (oxblood), 34,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Fellow Mortals - Stella's Birth-day

De Amerikaanse muziekwebsite AllMusic.com komt over het algemeen niet met erg spannende aanbevelingen, maar met Stella's Birth-day van Fellow Mortals gaf het deze week een hele bijzondere tip

Laat Stella's Birth-day van Fellow Mortals uit de speakers komen en je wordt heen en weer geslingerd tussen 80s pop en chamber pop. Het duo dat bestaat uit Francis Reader (Trash Can Sinatras) en Simon Dine (Noonday Underground) heeft zich in de teksten laten inspireren door een aantal stokoude gedichten, maar vindt muzikale inspiratie dichterbij in de tijd. Stella's Birth-day valt op door fraaie arrangementen en warme klanken en deze worden nog wat verder opgetild door de mooie stem van Francis Reader, die zingt als een volleerd crooner. Er is heel weinig aandacht voor dit album, maar Stella's Birth-day van Fellow Mortals verdient absoluut een beter lot.

Het album Stella's Birth-day van Fellow Mortals kwam ik de afgelopen week eigenlijk alleen op de website van AllMusic.com tegen. De Amerikaanse muziekwebsite deelde flink wat sterren uit aan het album en koos het bovendien als een van de meest interessante albums van deze week. 

Reden genoeg om te gaan luisteren naar het album, al bracht de omschrijving van AllMusic me nog even aan het twijfelen. Het op muziek zetten van gedichten van de Ierse schrijver Jonathan Swift klinkt immers nogal pretentieus en op pretentieuze albums ben ik meestal niet gek. 

Het verhaal achter deze gedichten is overigens wel mooi, want het zijn gedichten die Jonathan Swift (1667-1745), die overigens vooral bekend is van het boek Gulliver’s Travels, jaarlijks stuurde aan de vrouw die hij Stella noemde, maar die volgens historici Esther heette. 

Fellow Mortals is een project van Francis Reader, zanger van de band Trash Can Sinatras en de van de band Noonday Underground bekende muzikant en producer Simon Dine. Het zijn twee namen die me eerlijk gezegd onbekend waren, maar ook dat hield me niet tegen om te luisteren naar Stella's Birth-day van Fellow Mortals. 

Het album is een mooie ontdekking van AllMusic, dat een album heeft gevonden dat verder vrijwel nergens aandacht heeft gekregen. Dat is jammer, want Stella's Birth-day van Fellow Mortals is een album dat niet alleen prachtig uitgevoerd schijnt te zijn, maar het is ook een album dat een breed publiek moet kunnen aanspreken. 

Ik heb me bij beluistering van de muziek van Fellow Mortals niet gefocust op de teksten, want ik ga ervan uit dat die van een prima niveau zijn. Mijn focus lag bij de muziek en de zang en ook hiermee wisten Francis Reader en Simon Dine me snel te overtuigen met verzorgde klanken en een mooie stem. 

Bij beluistering van Stella's Birth-day heb ik vooral associaties met muziek uit de jaren 80, al valt het niet mee om direct de juiste namen te vinden. Marc Almond is een naam die ik zeker moet noemen en dat heeft vooral te maken met de zang. Ook het latere werk van Talk Talk is het noemen waard en dat ligt dan weer vooral aan de muziek op het album. Heel trefzeker is het vergelijkingsmateriaal echter niet. 

Als ik de muziek op Stella's Birth-day moet omschrijven kom ik ergens tussen 80s pop en chamber pop uit. In welk hokje de muziek van Fellow Mortals terecht komt wisselt per track. Het album bevat een aantal rijk georkestreerde tracks die aansluiten bij de kaders van de chamber pop, maar als het geluid van het tweetal wat elektronischer is ingekleurd en voorzichtig dansbaar wordt, heb ik vooral associaties met 80s pop en vaak met wat zoetige 80s pop. 

Ik ken de band Trash Can Sinatras niet, maar Francis Reader is een prima zanger, die niet onderdoet voor de crooners uit de jaren 80 en 90. Ook in muzikaal opzicht ademt het eerste album van Fellow Mortals kwaliteit. Simon Dine heeft de veertien tracks op Stella's Birth-day voorzien van steeds weer net andere klanken, die vaak een totaal andere sfeer oproepen. 

Zonder de aanbeveling van AllMusic was ik dit album echt nooit tegengekomen en ondanks het feit dat het een album is dat zich deels buiten mijn comfort zone begeeft, zeker als het wat de zoete kant op gaat, ben ik blij met het ontdekken van dit album, dat in ieder geval anders klinkt dan de andere albums van het moment, en dat meer dan eens goed is voor aangename nostalgische gevoelens. Erwin Zijleman