Review: Sorrel Nation - Creeping Thyme

De Britse muzikante Sorrel Nation is in Nederland helaas nog behoorlijk onbekend, maar na haar uitstekende debuutalbum Lost En Route, is ook haar prachtige nieuwe album Creeping Thyme weer van een bijzonder hoog niveau.
Lost En Route, het debuutalbum van de Britse muzikante Sorrel Nation, viel vooral in de smaak bij folkies. Die zullen ook weer smullen van het deze week verschenen Creeping Thyme, want ook het tweede album van Sorrel Nation bevat flink wat invloeden uit de Britse folk van weleer. Het is wat meer folk dan folkrock dit keer en ook invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek hebben nog wat vaker hun weg gevonden naar het album. Gebleven is de schoonheid van de stem van de Britse muzikante en ook in muzikaal opzicht maakt ze weer makkelijk indruk. Het klinkt net wat ingetogener dan het debuutalbum, maar ook op Creeping Thyme laat Sorrel Nation weer een fraai eigen geluid horen.

Ruim twee jaar geleden stuurde iemand me de single Crazy for You van de mij onbekende muzikante Sorrel Nation. Ik vond het echt verpletterend mooi. Op haar single imponeerde de Britse muzikante met een bijzonder mooie stem en ook het elektrische gitaarwerk in Crazy for You raakte bij mij direct de juiste snaar. Dat deed vervolgens ook haar net iets meer dan twee jaar geleden verschenen debuutalbum Lost En Route. 

Het is een album dat er uitsprong door de prachtige stem van de muzikante uit het Britse Kent, maar ook in muzikaal opzicht vond ik Lost En Route een interessant album. Het is een album waarop Sorrel Nation geen geheim maakt van haar liefde voor Britse folkrock uit het verleden, maar het album bevat ook absoluut invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. 

De muziek van Sorrel Nation is op haar eerste album zeer smaakvol ingekleurd en de warme klanken passen uitstekend bij haar mooie stem. Omdat ook de songs op Lost En Route van hoog niveau waren, sprong het debuut van Sorrel Nation er wat mij betreft makkelijk uit in de herfst van 2024, waardoor ik heel nieuwsgierig was naar haar deze week verschenen nieuwe album. 

Ook Creeping Thyme heeft me weer niet teleurgesteld en ik vind het album misschien nog wel mooier dan het debuutalbum. Sorrel Nation (ik blijf het een bijzondere naam vinden) gaat op haar tweede album deels verder waar haar debuut twee jaar geleden ophield, maar Creeping Thyme klinkt ook anders dan Lost En Route. 

Over het algemeen genomen zijn de songs op het nieuwe album wat meer ingetogen dan die op zijn voorganger. Ik hoor ook wat meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en wat minder invloeden uit de Britse folkrock op Creeping Thyme, maar de Britse muzikante heeft absoluut haar eigen geluid behouden. 

Het eerste album van Sorrel Nation is misschien pas twee jaar oud, maar op Creeping Thyme hoor je een gelouterde muzikante. Dat klopt ook wel want ze reist al jaren het Verenigd Koninkrijk rond in haar camper en is een vaste waarde op de Britse podia en dat hoor je.

Op haar tweede album neemt ze vergeleken met het debuutalbum flink gas terug. De akoestische gitaar speelt een grotere rol en in een deel van de songs moeten we het doen met het fraaie akoestische gitaarspel en de bijzonder mooie stem van de Britse muzikante. Die stem klinkt nog wat mooier dan op het debuutalbum en is zeker in de ingetogen songs van een bijzondere schoonheid. 

De akoestische gitaar staat centraal op Creeping Thyme, maar er hebben meerdere muzikanten bijgedragen aan het nieuwe album van Sorrel Nation. Van de instrumenten die op het album te horen zijn vallen vooral de viool en de cello op, maar ook de andere klanken op het album zijn prachtig. 

Met name de strijkers voorzien Creeping Thyme van een bijzondere sfeer en het is een sfeer die uitstekend past bij de herfst die vorige week zijn intrede deed in Nederland. Creeping Thyme van Sorrel Nation, dat overigens ook qua teksten interessant is, is een album dat zowel liefhebbers van Britse folk(rock) als van Amerikaanse rootsmuziek zal aanspreken. Het is een album dat anders klinkt dan de meeste andere albums van het moment en dat de concurrentie qua schoonheid keer op keer het nakijken geeft. Erwin Zijleman

De muziek van Sorrel Nation is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://sorrelnationmusic.bandcamp.com/album/creeping-thyme-album.

Review: Lennon Stella - Sleeping Lion

De Canadese muzikante Lennon Stella verruilt de elektronische pop van haar debuutalbum uit 2020 op haar nieuwe album voor een warm en organisch klinkend singer-songwriter geluid, dat uitstekend past bij het huidige seizoen.
Ik kwam de naam Lennon Stella voor het eerst tegen toen ik het album Kissing Other ppl van Rachel Baiman + Viv & Riley beluisterde. Op dit album stond een song van de Canadese muzikante en die bracht me bij haar geweldige maar helaas ondergesneeuwde popalbum uit 2020. Lennon Stella keert deze week terug met haar tweede album en op Sleeping Lion heeft ze de aanstekelijke pop van haar debuut verruild voor een warm en sfeervol singer-songwriter geluid. Het is een vakkundig door Andy Shauf geproduceerd geluid dat opvalt door bijzondere accenten en bovendien uitstekend past bij de zachte maar mooie stem van Lennon Stella, die een totaal andere kant van zichzelf laat horen op dit mooie album.

Lennon Stella ken ik van het album Three.Two.One, dat in het voorjaar van 2020 verscheen, maar dat ik zelf pas een aantal jaren later ontdekte. De release van het debuutalbum van de Canadese muzikante viel vrijwel samen met de start van de coronapandemie in Europa en de Verenigde Staten, waardoor het album helaas wat tussen wal en schip viel. 

Three.Two.One is het debuutalbum van Lennon Stella, maar als tiener had ze al haar momenten in de spotlights. Haar ouders deden onder de naam The Stellas mee aan een talentenjacht in Nashville en deden het heel aardig. Lennon en haar zus Maisy werden vervolgens gecast voor de populaire tv-serie Nashville, waarin ze ook hun muzikale talenten lieten horen. 

Een carrière in Nashville lag voor de hand, maar Lennon Stella koos op haar debuutalbum vol voor de pop. Het vooral met elektronica ingekleurde album had met een beetje geluk kunnen uitgroeien tot een van de grote popalbums van dat moment. De Canadese muzikante had echter pech met de timing van de release. 

Op basis van Three.Two.One had ik hoge verwachtingen van het deze week verschenen tweede album van Lennon Stella. Sleeping Lion heeft me zeker niet teleurgesteld, maar het is wel een totaal ander album geworden dan ik had verwacht. Op haar tweede album kiest Lennon Stella immers voor een duidelijk andere koers. 

De vooral met elektronica ingekleurde pop van haar debuutalbum heeft op Sleeping Lion plaatsgemaakt voor een meer ingetogen, vooral akoestisch en meer folky geluid. Op haar nieuwe album heeft de popster Lennon Stella plaatsgemaakt voor de singer-songwriter Lennon Stella en dat is een wereld van verschil. 

Om haar nieuwe geluid vorm te geven, zocht ze naar een geschikte producer en die vond ze in de Canadese muzikant en producer Andy Shauf, die we kennen van een aantal uitstekende soloalbums en van zijn werk met de band Foxwarren. Sleeping Lion van Lennon Stella is volgens mij zijn eerste klus als producer van een album van een andere muzikant, maar het is absoluut een geslaagd project geworden. 

Andy Shauf heeft het tweede album van Lennon Stella voorzien van een zeer smaakvol geluid. Het is een grotendeels akoestisch en warm geluid en het is een geluid dat niet erg op de voorgrond treedt. Het is tegelijkertijd ook een veelkleurig geluid, dat accenten van uiteenlopende instrumenten bevat. 

De warme en akoestische klanken passen uitstekend bij de zang op Sleeping Lion. Lennon Stella zingt op haar tweede album vooral zacht, maar de vaak in meerdere lagen opgenomen vocalen treden makkelijk op de voorgrond. De zang op het album is niet erg krachtig, maar ik vind de stem van de Canadese muzikante wel erg mooi, zeker in combinatie met de muziek. 

Andy Shauf tilt het album flink op met de smaakvolle productie van het album, maar het talent van Lennon Stella is ook duidelijk te horen in haar zang en in haar persoonlijke en wat melancholische songs. Haar tweede album is vooral een singer-songwriter album, maar een aantal van de songs heeft ook een subtiele indiepop vibe, waardoor het een breed publiek moet kunnen aanspreken.

Het debuutalbum van de Canadese muzikante had ruim zes jaar geleden een veel beter lot verdiend en ook het totaal anders klinkende tweede album verdient meer aandacht dan het vooralsnog krijgt. Het siert Lennon Stella dat ze durft te kiezen voor een totaal andere koers en het pakt wat mij betreft geweldig uit. Erwin Zijleman