25 maart 2026

Review: Gladie - No Need To Be Lonely

Bands die zich laten inspireren door indierock uit de jaren ’90 zijn er in overvloed, maar er zijn er niet veel zo goed als Gladie, dat op No Need To Be Lonely ook een zeer geslaagde eigen draai geeft aan de invloeden uit het verleden
Ruim drie jaar geleden moest ik er nog even in komen bij beluistering van het tweede album van de Amerikaanse band Gladie, maar het deze week verschenen derde album van de band kwam direct aan als de spreekwoordelijke mokerslag. No Need To Be Lonely is voorzien van een ruwe en punky energie die zich direct opdringt, maar de band uit Philadelphia maakt op haar derde album ook indruk met catchy songs, fantastisch gitaarwerk en de onweerstaanbaar lekkere stem van frontvrouw Augusta Koch. No Need To Be Lonely walst direct vanaf de eerste noten over je heen met de ene na de andere geweldige rocksong en na twaalf tracks wil je alleen maar nog veel meer.



Aan het eind van 2022 verscheen Don’t Know What You’re in Until You’re Out van de Amerikaanse band Gladie. Het leek me op het eerste gehoor het zoveelste album dat wat fantasieloos teruggreep op de indierock uit de jaren ’90. Ik was in de jaren ’90 echt gek op indierock en heb stapels albums in het genre, waardoor bands die teruggrijpen op de hoogtijdagen van het genre van goeden huize moeten komen. 

Ik schatte het tweede album van Gladie in eerste instantie niet zo hoog in, maar daar moest ik snel op terugkomen. De band uit Philadelphia, Pennsylvania, liet op Don’t Know What You’re in Until You’re Out niet alleen lekker in het gehoor liggende en behoorlijk aanstekelijke songs horen, maar deed ook verder alles goed. 

Het gitaarwerk op het album was mooi en veelkleurig en ook de rest van de band liet een aansprekend geluid horen. De ster van de band bleek echter frontvrouw Augusta Koch, die niet alleen fraai bijdroeg aan het veelzijdige gitaargeluid van de band, maar met haar opvallende stem het geluid van Gladie bovendien flink optilde. 

Alle reden dus om heel nieuwsgierig te zijn naar het deze week verschenen derde album van de band uit Philadelphia. Ook op No Need To Be Lonely maakt Gladie geen geheim van haar bewondering voor indierock uit de jaren ’90. Gladie knalt er meteen lekker in met stevig en af en toe ontsporend gitaarwerk en de stem van Augusta Koch. 

De Amerikaanse muzikante heeft een lekker rauw randje op haar stembanden en zingt met veel dynamiek. Ze heeft een achtergrond in de punk (ze voerde in het verleden de band Cayetana aan) en dat hoor je wanneer ze haar teksten met veel venijn uitspuugt. Vergeleken met het vorige album van Gladie is Augusta Koch echter beter gaan zingen, waardoor ze ook in de wat minder stevige passages op het album makkelijk overtuigt. 

De stem van Augusta Koch tilde het tweede album van de Amerikaanse band naar een hoger plan en slaagt daar ook op No Need To Be Lonely in. Ik heb altijd wel een zwak voor de wat meisjesachtige stemmen uit de ’90s indierock, maar ook de rauwe strot van Augusta Koch pakt me genadeloos in. 

De zang is ook dit keer het sterkste wapen van Gladie, maar het gitaarwerk van de band volgt op de voet. No Need To Be Lonely staat vol met hoge en gruizige gitaarmuren, maar het gitaarwerk op het album kan ook op geweldige wijze uit de bocht vliegen of juist opvallen door een dienend karakter. Af en toe is er ruimte voor melodieuzere passages, die herinneren aan J. Mascis van Dinosaur Jr., een band die ook op andere terreinen een inspiratiebron is voor Gladie. 

Met een stem als die van Augusta Koch en het fraaie gitaarwerk van de band kan er eigenlijk weinig meer mis gaan, maar Gladie is ook nog eens goed voor geweldige songs. De band uit Philadelphia gooit er in een kleine veertig minuten twaalf tracks tegenaan en ze zijn allemaal even lekker. 

No Need To Be Lonely is ook nog eens geweldig geproduceerd door Jeff Rosenstock, die ik eigenlijk alleen van naam ken, maar die het nieuwe album van Gladie heeft voorzien van een vol en dynamisch geluid. No Need To Be Lonely knalt af en toe uit de speakers, maar Gladie durft op haar nieuwe album ook gas terug te nemen en weet ook dan te overtuigen. Wat een heerlijk album. Erwin Zijleman

De muziek van Gladie is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://gladie.bandcamp.com/album/no-need-to-be-lonely.


No Need To Be Lonely van Gladie is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Review: Selah Sue & The Gallands - Movinb'

Een min of meer toevallige samenwerking tussen het Belgische duo The Gallands en de eveneens Belgische Selah Sue levert een sterk album op, waarop Selah Sue eindelijk weer eens haar enorme talent laat horen
Ik luisterde eerder deze week weer eens naar het debuutalbum van de destijds nog piepjonge Selah Sue en wat is het nog altijd een geweldig album. Het niveau van haar debuutalbum heeft de Belgische muzikante helaas nooit meer weten te evenaren en op haar laatste album leek ook het vuur wat gedoofd, maar dit brandt gelukkig weer op het deze week verschenen Movin’. Samen met het duo The Gallands tekent Selah Sue voor een even lome als opwindende mix van soul, R&B en jazz. Het klinkt allemaal bijzonder lekker, maar ik hoor ook weer het vuur in de stem van Selah Sue, die geweldig zingt. Selah Sue is door velen al lang afgeschreven, maar op Movin’ hoor je dat ze het nog steeds kan.



Het is bijna op de dag af vijftien jaar geleden dat het debuutalbum van de Belgische zangeres Selah Sue verscheen. Het alter ego van Sanne Putseys timmerde op dat moment al een jaar of drie aan de weg bij onze zuiderburen, maar voor mij kwam het debuutalbum van de destijds pas 21 jaar oude Selah Sue als een donderslag bij heldere hemel. 

Het titelloze album uit 2011 was en is een fantastisch album, waarop Selah Sue niet alleen overtuigt als zangeres, maar ook laat horen dat ze in heel veel genres uit de voeten kan. Met een album van dit kaliber had Selah Sue wat mij betreft kunnen of zelfs wel moeten uitgroeien tot een wereldster, maar het liep anders. 

De Belgische muzikante nam lang de tijd voor haar tweede album Reason, dat in het voorjaar van 2015 verscheen. Het album liet een wat meer mainstream en aanmerkelijk minder spannend geluid horen dan haar debuutalbum, maar wat mij betreft zat Selah Sue nog wel aan de goede kant van de streep. 

Na haar tweede album nam de Belgische muzikante tijd voor het moederschap en worstelde ze met depressies, waardoor haar derde album pas in 2022 verscheen. Persona vond ik persoonlijk een enorme miskleun, die niets meer liet horen van de belofte van het debuutalbum. 

Selah Sue overtuigde zelf nog wel met haar stem en teksten waarin ze persoonlijke thema’s niet uit de weg ging, maar in muzikaal opzicht klonk het album weinig inspirerend en nogal doorsnee. Selah Sue werkte op haar derde album bovendien samen met een aantal rappers die er niet veel van konden, wat het album flink onder de grens van de grauwe middelmaat trok. 

Sanne Putseys wordt later dit voorjaar 37 jaar oud en liet op een vorig jaar verschenen live-album horen dat er nog altijd muziek zit in Selah Sue. Desondanks had ik geen hoge verwachtingen van een nieuw album, maar het deze week verschenen Movin’ is een zeer aangename verrassing. 

Op Movin’ werkt Selah Sue samen met The Gallands, een Belgisch duo dat bestaat uit Stéphane Galland op drums en zijn zoon Elvin Galland op keys. Een als eenmalige bedoelde samenwerking tussen het duo en Selah Sue bleek naar meer te smaken en daarom is er nu een album met intro en tien tracks. 

The Gallands doen op Movin’ hun eigen ding, maar voor Selah Sue is het een flinke stap buiten haar muzikale comfort zone. Natuurlijk was dit vijftien jaar geleden haar kracht, maar dat is lang geleden. Op Movin’ laat Selah Sue horen dat haar talent niet is verdwenen. De Belgische muzikante schittert als zangeres en weet me voor het eerst sinds haar debuutalbum weer echt te raken met haar stem. 

Het is een stem die zich soepel beweegt door het lome en wat broeierige geluid van The Gallands, die de inspiratie vooral vinden in de jazz, soul en R&B, met hier en daar een snufje triphop. Het door keyboards gedomineerde geluid kleurt mooi bij de inmiddels wat doorleefder klinkende stem van Selah Sue, die samen met de stuwende drumpartijen zorgt voor dynamiek. 

Het is heerlijke muziek voor een mooie zomeravond, maar het is ook een onvervalst koptelefoon-album dat zowel in muzikaal als vocaal opzicht veel te bieden heeft. Het siert Selah Sue dat ze een in commercieel opzicht minder interessante keuze durft te maken, maar Movin’ is ook een album waarmee de Belgische muzikante iedereen die is afgehaakt na haar tweede of zelfs na haar eerste album weer kan overtuigen van haar kwaliteiten. Erwin Zijleman


Movin' van Selah Sue & The Gallands is verkrijgbaar via de Mania webshop: