Review: Kelsey Lu - So Help Me God

Kelsey Lu debuteerde zeven jaar geleden met het buitengewoon fascinerende album Blood en komt nu op de proppen met een nieuw album dat wat toegankelijker klinkt, maar je ook blijft verrassen met bijzondere muziek
Blood van Kelsey Lu kreeg in het voorjaar van 2019 een aantal lyrische recensies, maar al snel was iedereen het album alweer vergeten. Ik ontdekte het album zelf pas aan het eind van 2019 en was diep onder de indruk. Dat ben ik ook weer van het deze week dan eindelijk verschenen tweede album van Kelsey Lu. So Help me God lijkt een stuk toegankelijker dan Blood, maar schijn bedriegt. Ook de songs op het nieuwe album van Kelsey Lu zitten weer vol bijzondere klanken en wendingen en ook de zang van de Amerikaanse muzikant weet te verrassen. So Help Me God is een album waarover je niet te snel moet oordelen, want daarmee doe je dit fascinerende album waarschijnlijk tekort.

Blood, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikant Kelsey Lu, die zichzelf identificeert als non-binair persoon, besprak ik op de allerlaatste dag van 2019 op De Krenten uit de Pop. Het is een album dat ik met het nodige geluk uit een wat obscuur R&B jaarlijstje had gehaald en dat me vervolgens onmiddellijk betoverde. 

Blood bevat inderdaad wel wat invloeden uit de R&B, maar met alleen het etiket R&B doe je het debuutalbum van Kelsey Lu echt flink tekort. Kelsey Lu is een klassiek geschoolde cellist die allerlei invloeden verwerkt. Ik noemde in mijn recensie invloeden uit de chamber pop, R&B, folk, avant-garde, ambient en elektronica, maar dat was zeker geen uitputtende lijst. 

Op 31 december was mijn jaarlijstje over 2019 al lang gepubliceerd, maar met de kennis van nu had Blood van Kelsey Lu absoluut een plek in de top 10 van mijn jaarlijstje verdiend. De Amerikaanse muzikant maakte de afgelopen jaren twee filmsoundtracks, maar met So Help Me God is deze week de echte opvolger van Blood verschenen. 

Met het debuutalbum wist Kelsey Lu flink de aandacht op zich te vestigen, waardoor er dit keer voor een deel van de productie van het nieuwe album een beroep kon worden gedaan op niemand minder dan Jack Antonoff en gastmuzikanten als Sampha, Kamasi Washington en Kim Gordon konden worden uitgenodigd in de studio. 

Op bandcamp heeft Kelsey Lu zelf een mooie omschrijving bedacht van het nieuwe album: “Across the record, Lu blends distorted guitars, choral swells and dark electronic pulses into a sonic landscape that moves between devotional intensity and cinematic scale. So Help Me God expands Lu’s singular creative universe - where music, visual art and performance converge into one multidisciplinary project.” 

Dat klinkt behoorlijk pretentieus, maar ik vind So Help Me God zelf een verrassend toegankelijk album. Het tweede album klinkt wat voller en warmer dan het debuutalbum van de Amerikaanse muzikant en is ook wat minder zweverig. De openingstrack Reaper klinkt als een soulsong uit de jaren 60 of 70 en dat is een associatie die vaker terugkomt, maar in Portrait Of A Lady On Fire duiken ook de orkestraties van het vorige album weer op en hoor ik ook weer wat van het zweverige van Blood. 

So Help Me God klinkt wat conventioneler dan het debuutalbum van Kelsey Lu, maar de tegenwoordig vanuit Londen opererende muzikant maakt nog altijd bijzondere muziek, zeker wanneer wordt geëxperimenteerd met ritmes en invloeden uit de jazz. Het grootste verschil met Blood hoor ik in de zang, die een stuk ijler en atmosferischer klonk op het debuutalbum. 

In de muziek op het album is nog altijd ruimte voor experiment en voor invloeden uit verschillende genres, maar Kelsey Lu heeft op So Help Me God ook nadrukkelijker gekozen voor popsongs met een kop en een staart. Ik vond So Help Me God daarom in eerste instantie een minder bijzonder album dan Blood, maar nu ik het album meerdere keren heb gehoord ben ik toch weer onder de indruk van de muzikaliteit van Kelsey Lu, die overigens ook in tekstueel opzicht diep graaft op het album. 

Hoe vaker je naar het nieuwe album van Kelsey Lu luistert, hoe mooier en interessanter het wordt en hoe meer dimensies je ontdekt in de bijzondere songs en ik heb het idee dat So Help Me God nog heel lang blijft doorgroeien. Erwin Zijleman

De muziek van Kelsey Lu is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://kelseylu.bandcamp.com/album/so-help-me-god.

So Help Me God van Kelsey Lu is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 29,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 18,99 euro

Review: Olivia Dean, Ziggo Dome, Amsterdam, 14 juni 2026

De carrière van Olivia Dean had een lange aanloop, maar het afgelopen jaar is het snel gegaan met de Britse muzikante, die de kleine zalen definitief heeft verruild voor de grote arena's. Vorige maand stond ze in de Amsterdamse Ziggo Dome en daar stond ze gisteren opnieuw voor een uitzinnige zaal 

Laat ik maar met de deur in huis vallen: het is ongelooflijk knap wat Olivia Dean tijdens haar The Art of Loving Live Tour laat zien. De Britse muzikante heeft een show zonder al te veel poespas of visueel spektakel in elkaar getimmerd, maar werkelijk alles klopt in de één uur en drie kwartier durende set.

Het podium is strak ingericht met veel ruimte voor de band, de belichting is smaakvol en de achter de gordijnen op het podium geprojecteerde beelden zorgen ervoor dat je niets hoeft te missen. Aan het einde van de show gooit Olivia Dean er nog wat discoballen en confetti tegenaan, maar het grootste deel van de show ziet eruit als een tijdloos soulconcert zonder onnodige opsmuk.

De Britse muzikante heeft zich tijdens haar The Art of Loving Live Tour omringd met competente muzikanten, onder wie drie blazers, een uitstekende drummer en twee geweldige achtergrondzangeressen. De band tekent voor een warm soulgeluid, dat varieert van ingetogen en jazzy tot moddervet. Hier en daar krijgt de band alle ruimte, maar meestal wordt er strak gespeeld. Het biedt de perfecte basis voor de soepele stem van Olivia Dean, die zich met veel vertrouwen door de set heen werkt en indruk maakt met haar stem. Af en toe laat ze de zang even over aan de achtergrondzangeressen en ook die maken indruk.

De set is prachtig opgebouwd met een laidback start, een akoestisch intermezzo, drie subtiel uitgevoerde songs in het midden van de zaal en funky uitsmijters aan het einde van de set, inclusief een fraaie versie van Move On Up van Curtis Mayfield. De verplichte toegift begint gelukkig wat uit de mode te raken en Olivia Dean doet er ook niet aan. Na de laatste noten van Man I Need knalt I Feel Love van Donna Summer uit de speakers en danst Olivia Dean tot de gordijnen volledig zijn gesloten.

De set is niet alleen prachtig opgebouwd, maar het is ook een set die laat horen hoeveel goede songs de Britse muzikante inmiddels op haar naam heeft staan. Het zijn vooral tijdloos klinkende songs, die op het podium misschien nog wel beter uit de verf komen dan op het album. Olivia Dean is ook nog eens een innemende en ontspannen persoonlijkheid, die zich gelukkig niet verliest in eindeloos gekwebbel. Het houdt de vaart in de set, die vol hoogtepunten zit.

Ik heb de afgelopen jaren flink wat spektakel in de Ziggo Dome gezien, met het imponerende concert van Rosalía van twee maanden geleden als onbetwist hoogtepunt, maar de show van Olivia Dean laat zien dat je ook zonder spektakel een grote zaal als de Ziggo Dome aan je voeten kunt krijgen. Olivia Dean deed het alleen met haar muzikale talent en maakte wat mij betreft diepe indruk.

De Britse muzikante is zeker na de release van haar tweede album razendsnel uitgegroeid tot een wereldster en liet gisteren in de Ziggo Dome zien en horen dat ze deze nieuwe status absoluut aankan. Erwin Zijleman