09 februari 2026

Review: Ratboys - Singin’ To An Empty Chair

De Amerikaanse band Ratboys haalde terecht maar ook wel wat verrassend de jaarlijstjes met haar vorige album The Window, maar legt de lat op haar nieuwe album Singin’ To An Empty Chair nog een flink stuk hoger
Ik had op basis van het vorige album van Ratboys hoge verwachtingen rond het deze week verschenen Singin’ To An Empty Chair, maar deze werden bij beluistering van de openingstrack al ruimschoots overtroffen. Op haar nieuwe album zet de band uit Chicago reuzenstappen. In muzikaal opzicht staat het als een huis, maar de songs van de band zitten ook vol dynamiek en bijzondere spanningsbogen. Frontvrouw Julia Steiner heeft voor het nieuwe album van Ratboys zeer persoonlijke teksten geschreven en ze vertolkt ze met heel veel gevoel. De songs van de band liggen nog altijd lekker in het gehoor, maar wat gebeurt er ook veel op dit geweldige nieuwe album van Ratboys.



Bij de naam Ratboys dacht ik op een of andere manier altijd aan een al dan niet belegen punkband, waardoor ik de albums van de Amerikaanse band zonder verder te luisteren opzij schoof. Pas toen het vijfde album van de band, het in de zomer van 2023 verschenen The Window, aan het eind van dat jaar flink wat jaarlijstjes haalde, waaronder een aantal gerenommeerde jaarlijstjes, kreeg ik door dat Ratboys veel meer is dan een al dan niet belegen punkband. 

Het album kwam nog net op tijd voor mijn eigen jaarlijstje, maar met de kennis van nu zou ik het album een veel hogere positie hebben gegeven. Op The Window kan Ratboys zowel uit de voeten met Amerikaanse rootsmuziek als met indierock, trekt het de aandacht met de bijzondere zang van frontvrouw Julia Steiner en doet het ook in muzikaal en productioneel opzicht alles goed. 

Niet zo gek dus dat ik het nieuwe album van Ratboys, het deze week verschenen Singin’ To An Empty Chair, als eerste opschreef voor een plekje op de krenten uit de pop. Met het door de van Death Cab For Cutie bekende Chris Walla geproduceerde The Window leverde Ratboys een uitstekend album af, maar het nieuwe album van de band uit Chicago, Illinois, is wat mij betreft in alle opzichten beter. 

The Window vergeleek ik ruim twee jaar geleden met de albums van Big Thief, maar met Singin’ To An Empty Chair ontworstelt Ratboys zich wat mij betreft aan deze vergelijking. Dat betekent niet dat er in muzikaal opzicht veel is veranderd, want ook op haar zesde album verwerkt de band zowel invloeden uit de indierock als uit de Amerikaanse rootsmuziek. Het is een weg waar Big Thief op haar laatste album wat van af is gestapt, maar Ratboys heeft haar geluid verder geperfectioneerd. 

De band zocht ook voor haar zesde samenwerking de samenwerking met Chris Walla, die de band in eerste instantie meenam naar een plek op het platteland van Wisconsin, voordat ze de roemruchte studio van de veel te vroeg overleden legendarische producer Steve Albini in Chicago in doken. 

Singin’ To An Empty Chair vind ik in alle opzichten beter dan het vorige albums van Ratboys en dat begint bij de teksten. Zangeres Julia Steiner heeft een aantal zeer persoonlijke teksten geschreven over persoonlijke demonen en gestrande relaties en deze teksten voorzien de songs van de band van een bijzondere lading. De stem van Julia Steiner deed me op het vorige album wel wat denken aan die van Big Thief’s Adrianne Lenker, maar op Singin’ To An Empty Chair is ze haar voorbeeld wat mij betreft ver voorbij. 

Ook in muzikaal opzicht is het nieuwe album van de band uit Chicago een fantastisch album. De drummer speelt wat mij betreft de sterren van de hemel op de degelijke basis die de bassist neerlegt, maar ook het gitaarwerk op het album is fantastisch. Het is gitaarwerk dat varieert van gruizige gitaarmuren tot meedogenloze riffs tot jankende gitaarsolo’s en alles is even mooi. 

Ook de nieuwe songs van Ratboys zijn bijzonder indrukwekkend. Het zijn songs met enorm veel dynamiek, die kunnen beginnen als emotievolle ballads, maar uiteindelijk kunnen eindigen in meedogenloos gitaargeweld, zoals in het werkelijk prachtige en ruim acht minuten imponerende Just Want You To Know The Truth. 

De songs van Ratboys zijn ook dit keer aanstekelijk en toegankelijk, maar ze zitten ook vol bijzondere wendingen. Ik ben echt enorm onder de indruk van dit nieuwe album van Ratboys, maar het is volgens mij nog lang niet uitgegroeid. Erwin Zijleman

De muziek van Ratboys is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://ratboys.bandcamp.com/album/singin-to-an-empty-chair.


Singin’ To An Empty Chair van Ratboys is verkrijgbaar via de Mania webshop:



08 februari 2026

Review: Leonard Cohen - I'm Your Man (1988)

Leonard Cohen was in de jaren 80 en 90 niet erg productief, maar de drie albums die hij maakte zijn zeker de moeite waard en van die drie albums is het in 1988 uitgebrachte I’m Your Man nog altijd mijn favoriete album
I’m Your Man bevond zich in 1988 wat buiten mijn muzikale comfort zone, maar ik was onmiddellijk onder de indruk van het album. Op het album haalde Leonard Cohen zijn jaren 70 geluid de jaren 80 in. Dat deed hij onder andere door synths toe te voegen aan zijn geluid, maar ook de grote rol voor een heel contingent aan achtergrondzangeressen viel op. Het klinkt een aantal decennia later misschien ietwat gedateerd, maar ik vind I’m Your Man nog altijd prachtig. Dat ligt ook aan de songs, want I’m Your Man bevat achteraf bezien een groot aantal klassiekers uit het oeuvre van de Canadese muzikant, die vele jaren na I’m Your Man nog een indrukwekkende comeback zou maken.



Ik had in de jaren 80, buiten John Lennon, Paul McCartney en Harry Nilsson, nog niet zo heel veel met de grote singer-songwriters uit de jaren 70. Leonard Cohen kende ik alleen van Suzanne, maar mijn eerste echte kennismaking met de muziek van de Canadese muzikant stamt uit 1988, toen het album I’m Your Man verscheen. Het is een album waar ik nog steeds een enorm zwak voor heb, al valt er ook wel wat op het album aan te merken. 

Met de oren van nu hoor je een album dat deels klinkt als een typisch jaren 80 album. Dat hoor je vooral in de soms wat cheesy synths op het album en ook het gebruik van de fade out hoor je tegenwoordig gelukkig niet vaak meer. Aan de synths stoor ik me persoonlijk overigens niet, want ze slagen er in om het geluid van Leonard Cohen te vernieuwen en wat mij betreft klinken ze functioneel. Leonard Cohen vertrouwt op I’m Your Man overigens niet alleen op 80s synths, want er zijn op het album nogal wat topmuzikanten te horen, die het album verrijken met strijkers en blazers en heel mooi gitaarwerk en bijdragen van de pedal steel. 

Ik stoor me ook niet aan de rijke of zelfs overdadige achtergrondkoortjes op het album. De stem van Leonard Cohen is op I’m Your Man al wat monotoon, al zingt de Canadese muzikant nog veel meer dan op de albums die hij in de laatste jaren van zijn carrière zou maken. De stem van Leonard Cohen wordt op I’m Your Man ondersteund en opgetild door flink wat achtergrondzangeressen, onder wie Jude Johnstone, Anjani Thomas en vooral Jennifer Warnes, die in veel tracks een hoofdrol opeist. 

I’m Your Man krijgt hier en daar het etiket synthpop opgeplakt, maar dat vind ik persoonlijk nergens op slaan. Op het album bouwt Leonard Cohen verder aan het geluid dat hij ook op voorganger Various Positions liet horen en verrijkt hij dit geluid met de synths van dat moment. Ze klinken heel af en toe inderdaad wel wat cheesy, maar over het algemeen genomen vind ik de synths op I’m Your Man zeker niet misplaatst. 

Ik heb de laatste dagen weer wat vaker naar het album geluisterd en merk dat het album me sinds de late jaren 80 alleen maar dierbaarder is geworden. Op I’m Your Man is de stem van de Canadese muzikant misschien wel op zijn mooist en ook de achtergrondkoortjes werden niet mooier dan op het album uit 1988. En uiteraard zijn ook de teksten weer geweldig.

Ook qua arrangementen is I’m Your Man wat mij betreft een van de hoogtepunten in het oeuvre van Leonard Cohen. Het is een album vol memorabele melodieën en een album met heel veel mooie muziek, met de synths als extra laag. Natuurlijk is mijn liefde voor I’m Your Man wat gekleurd door de herinneringen die ik heb aan het album en door het feit dat het album mijn eerste echte kennismaking met de muziek van de legendarische singer-songwriter was, maar ook de songs op I’m Your man liegen niet. 

De setlist van de laatste en eindeloze tour van Leonard Cohen bevatte flink wat songs van I’m Your Man en dat is begrijpelijk. Songs als First We Take Manhattan, Ain't No Cure For Love, Everybody Knows, I'm Your Man, Take This Waltz en Tower of Song doen niet onder voor de beste songs van Leonard Cohen en deden het ook met aangepaste arrangementen met wat minder synths uitstekend. Het is lastig kiezen in het unieke oeuvre van een van de grootste singer-songwriters aller tijden, maar ik kies nog steeds voor I’m Your Man. Erwin Zijleman


I'm Your Man van Leonard Cohen is verkrijgbaar via de Mania webshop: