11 juni 2026

Review: zzzahara - Distant Lands

De Amerikaanse muzikante Zahara Jaime, oftewel zzzahara, heeft al een aantal albums op haar naam staan die me stuk voor stuk zijn ontgaan, maar het deze week verschenen Distant Lands is echt een geweldig indiepopalbum
Het nieuwe album van zzzahara laat flarden uit de jaren 80 horen, maar bevat veel meer invloeden uit de lo-fi en dreampop uit de jaren 90. Hier blijft het niet bij, want het project van Zahara Jaime vindt ook makkelijk aansluiting bij de indiepop en indierock van het moment. De songs van de muzikante uit Los Angeles zijn lekker eigenzinnig en voldoende stekelig, maar het zijn ook songs die zich genadeloos opdringen. Voor liefhebbers van pure pop is de muziek van zzzahara waarschijnlijk wat te ruw, maar liefhebbers van even eigenwijze als eigenzinnige popmuziek vol invloeden uit het verleden en het heden hebben er met Distant Lands een heerlijk album bij.



Alternatieve Amerikaanse muziekwebsites als Paste en Pitchfork waren de afgelopen week zeer te spreken over het album Distant Lands van zzzahara. Dat verbaast me niets, want dit is nou typisch zo’n album dat zeer in de smaak valt bij twee van mijn favoriete tipgevers. Het is ook het soort tip dat bij mij in de smaak valt, want zzzahara doet op Distant Lands zo ongeveer alles dat ik leuk vind. 

Het project van de uit Los Angeles afkomstige Zahara Jaime, die zowel Filippijns als Mexicaans bloed heeft, strooit op haar vierde album in vier jaar tijd met popliedjes waarvan ik alleen maar heel vrolijk kan worden. Het zijn popliedjes die lekker eigenwijs zijn en aangenaam rammelen, maar ondertussen verleiden ze meedogenloos en blijven ze ook nog eens makkelijk hangen. De vorige drie albums van zzzahara moet ik nog eens beluisteren, maar als ze net zo goed zijn als Distant Lands heb ik iets gemist de afgelopen jaren. 

Zahara Jaime vond de inspiratie voor haar nieuwe album in het werk van David Lynch, wiens oeuvre ze pas na zijn overlijden leerde kennen. Ik zeg met enige regelmaat over albums dat ze goed zouden kunnen dienen als soundtrack bij een vergeten David Lynch film, maar bij Distant Lands van zzzahara kan ik nog niet direct een David Lynch film bedenken. 

De muzikante uit Los Angeles maakt op haar nieuwe album muziek die past in de hokjes indiepop en indierock, maar het is indiepop en indierock met veel echo’s uit de jaren 80 en 90. Af en toe hoor ik duidelijke invloeden uit de dreampop, maar het is wel betrekkelijk ruwe dreampop, die makkelijk buiten de lijntjes van het genre kleurt. 

Het nieuwe album van het project van Zahara Jaime verdient ook zeker het etiket lo-fi, al zijn de songs op Distant Lands wel wat beter uitgewerkt en wat langer dan op een gemiddeld lo-fi album. Ik vond het nieuwe album van zzzahara bij eerste beluistering nog wel behoorlijk rammelen, maar inmiddels hoor ik een selectie geweldige popsongs, die op bijzondere wijze zijn geproduceerd door Casey Lagos, die in het verleden onder andere werkte met Cold War Kids. 

De popsongs van zzzahara zijn allemaal redelijk rechttoe rechtaan, maar ze zijn mooi ingekleurd met zowel gitaren als synths. De muzikante uit Los Angeles beschikt niet over een hele bijzondere stem, maar het is wel een stem die uitstekend past bij de aanstekelijke popsongs op Distant Lands. Het zijn songs waarin steeds weer wat anders opvalt en het is bijna altijd onweerstaanbaar lekker. 

De ene keer is het heerlijk basloopje, de volgende keer zijn het wonderschone gitaarakkoorden of catchy synths, of toch weer de stem van Zahara Jaime, die af en toe met haar zang en muziek ook op kan schuiven richting de muziek van Beach House. Distant Lands bevat 13 songs en hoe vaker ik ze hoor, hoe verslavender ze worden. 

Ik kan er nog altijd geen David Lynch film bij bedenken, maar ik vind Distant Lands van zzzahara inmiddels zo goed dat het album wat mij betreft een David Lynch film verdient. In de tussentijd kan het album ook zomaar uitgroeien tot de indiesoundtrack van de zomer van 2026, want als de songs van zzzahara eenmaal in je hoofd zitten krijg je ze niet meer uit je hoofd. Ik denk soms dat ik wat minder moet vertrouwen op Pitchfork en Paste, want veel tips komen ook niet aan, maar Distant Lands van zzzahara is absoluut een voltreffer. Erwin Zijleman

De muziek van zzzahara is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://zzzahara.bandcamp.com/album/distant-lands.



10 juni 2026

Review: A.A. Williams - Solstice

Solstice is alweer het vierde album van de Britse muzikante A.A. Williams en het is net als haar eerste en derde album een album vol flinke spanningsbogen, af en toe hoge gitaarmuren en een echt bijzonder mooie stem
De muziek van A.A. Williams was in 2020 moeilijk te plaatsen. De klassiek geschoolde muzikante was goed voor prachtig opgebouwde songs en klassiek aandoende klanken, maar ze kon ook overweg met gruizige gitaarmuren en een vleugje metal en postrock. Het is inmiddels een beproefd recept, maar het is ook een recept dat nog steeds werkt. Op het deze week verschenen album Solstice, het vierde album van A.A. Williams, heeft ze het geluid van de geweldige voorganger As the Moon Rests uit 2022 nog wat verder geperfectioneerd. De songs zijn nog wat mooier opgebouwd, het contrast tussen ingetogen passages en gitaargeweld is nog wat groter en A.A. Williams zingt echt prachtig. Een bijzonder album weer.



Zes jaar geleden debuteerde de Britse muzikante A.A. Williams met een album dat absoluut een vat vol tegenstrijdigheden mag worden genoemd. De klassiek geschoolde muzikante uit Londen verloochent haar opleiding als celliste en pianiste niet op haar debuutalbum, maar laat ook een onverwachte voorkeur voor totaal andere genres horen, waaronder metal. 

Het zorgde ervoor dat Forever Blue werd voorzien van het etiket “death gospel”, maar dat bleek een behoorlijk onzinnig label. Op Forever Blue kan de muziek van A.A. Williams af en toe uitbarsten, maar ik hoorde zelf vooral invloeden uit de postrock en nauwelijks metal en al helemaal geen gospel. 

Forever Blue is een album dat invloeden uit de neoklassieke muziek vermengd met rockmuziek en doet dit in songs waarin de spanning steeds weer prachtig wordt opgebouwd en waarin van alles gebeurt. De spanningsbogen op Forever Blue zijn bij vlagen torenhoog, zeker wanneer ingetogen passages uitmonden in hoge gitaarmuren. 

Die spanningsbogen hoor je ook in de stem van A.A. Williams, die ingetogen en bezwerend kan klinken, maar ook flink kan uithalen. Het geweldige debuutalbum van de Britse muzikante werd in 2021 gevolgd door het uiterst sobere pandemiealbum Songs from Isolation, waarop de muzikante uit Londen op uiterst sobere wijze songs van anderen vertolkte. 

Het album miste de magie van het debuutalbum, maar die magie was gelukkig weer helemaal terug op het in 2022 uitgebrachte en echt geweldige As the Moon Rests, waarop A.A. Williams het geluid van haar debuutalbum verder perfectioneerde. Op haar derde album zoekt de Britse muzikante de uitersten nog wat meer op, waardoor het album aan de ene kant subtieler, maar aan de andere kant grootser klinkt dan het debuutalbum. 

As the Moon Rests, dat mijn jaarlijstje haalde, krijgt deze week een vervolg met Solstice. Het is een ambitieus album met 11 tracks en bijna een uur muziek. De ingrediënten in de muziek van A.A. Williams zijn inmiddels bekend. Je hoort nog altijd haar klassieke achtergrond, maar ook de liefde voor gruizige gitaarmuren is gebleven. 

Ook op Solstice bouwt A.A. Williams haar songs weer prachtig op, waarbij ze dit keer nog meer aandacht heeft besteed aan contrast en dynamiek. Het klinkt bij vlagen behoorlijk bombastisch, maar A.A. Williams schakelt makkelijk van hoge gitaarmuren naar ingetogen passages, waarin alles aankomt op haar stem en wat piano- of gitaarakkoorden. 

De stem van de Britse muzikante klinkt ook op haar nieuwe album weer prachtig, zeker in de meer ingetogen passages op het album. Het knappe van de muziek van A.A. Williams is dat het, ondanks het feit dat de combinatie van een mooie vrouwenstem en veel gitaargeweld een beproefde combinatie is, muziek is die anders klinkt dan andere muziek die zich in de genres beweegt waarin A.A. Williams actief is. 

Dat heeft alles te maken met de kwaliteit van haar stem en met haar muzikaliteit. Die muzikaliteit zorgt er ook voor dat Solstice makkelijk een uur kan boeien en dit ondanks het feit dat je de spanningsbogen in de muziek van A.A. Williams na een paar tracks wel kent. Het is muziek die inmiddels vooral postrock wordt genoemd en dat is een label dat misschien niet helemaal op zijn plaats is, maar beter past bij de muziek van A.A. Williams dan het label ‘death gospel’ dat ooit werd bedacht voor haar debuutalbum. Erwin Zijleman

De muziek van A.A. Williams is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://aawilliams.bandcamp.com/album/solstice.


Solstice van A.A. Williams is verkrijgbaar via de Mania webshop: