Review: Joy Oladokun - Hope Is a Heavy Thing

De Amerikaanse muzikante Joy Oladokun is, zeker in Nederland, nog niet heel bekend en dat is verbazingwekkend gezien de kwaliteit van haar albums en die kwaliteit is ook weer dik in orde op haar onlangs verschenen album Hope Is a Heavy Thing.
Ik moest wennen aan een aantal songs op het nieuwe album van Joy Oladokun, maar het album bevat ook een aantal songs die je direct voorgoed wilt koesteren. Op die songs heeft de Amerikaanse muzikante inmiddels al een aantal jaren het patent en met name haar vierde album is er een van wereldklasse. Aan album nummer zes moest ik net wat langer wennen, maar uiteindelijk raakte ik toch weer snel overtuigd van het enorme talent van de muzikante uit Nashville, die ook dit keer uiteenlopende invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek vermengt met een goed gevoel voor aansprekende popsongs. In muzikaal opzicht is het interessant, waarna de stem van Joy Oladokun je volledig inpakt.

Het album Proof of Life was in 2023 mijn eerste kennismaking met de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter Joy Oladokun. Het is een album dat bij mij insloeg als een bom, want Proof of Life is in alle opzichten een geweldig of zelfs sensationeel goed album. 

Ik was meteen verliefd op de stem van Joy Oladokun, die me heel af en toe aan Tracy Chapman deed denken, en ook haar songs wisten me onmiddellijk te verleiden en bleken vervolgens alleen maar beter te worden. Proof of Life is een album dat binnen de Amerikaanse rootsmuziek een opvallend breed terrein bestrijkt, maar de songs van Joy Oladokun klinken ook stuk voor stuk als zeer aansprekende popsongs. 

De singer-songwriter die via Casa Grande, Arizona, in Los Angeles was terechtgekomen, wist voor het album niet alleen een flink aantal gelouterde muzikanten te strikken, maar werkte bovendien samen met een aantal producers van naam en faam. De productie van onder andere Mike Elizondo (Fiona Apple), Ian Fetchuk (Kacey Musgraves) en Dan Wilson (Taylor Swift) leverde een prachtig klinkend album op, waarop Joy Oladokun volop kon schitteren. 

Proof of Life klonk wat mij betreft als een album van een grote popster, maar dat was Joy Oladokun in 2023 nog niet. Het was overigens al haar vierde album na Carry uit 2016, In Defense of My Own Happiness (The Beginnings) uit 2020 en In Defense of My Own Happiness uit 2021 en ook het laatstgenoemde album vond ik direct heel erg goed. 

Proof of Life vind ik nog steeds het beste album van Joy Oladokun en het is een album dat ik met terugwerkende kracht schaar onder de beste albums van de afgelopen jaren. Ook het in 2024 verschenen vijfde album Observations From A Crowded Room vind ik overigens een prima album, maar vergeleken met Proof of Life is het wat mij betreft wat minder veelzijdig, en het is bovendien een album met een aantal wat mindere songs, terwijl op Proof of Life echt alles raak is. 

Vorige week verscheen het zesde album van Joy Oladokun en ook Hope Is a Heavy Thing is weer een album dat moet opboksen tegen het nagenoeg perfecte voorlopige meesterwerk uit 2023 van de muzikante die inmiddels Nashville, Tennessee, als thuisbasis heeft. 

Het album opent fantastisch met het prachtig ingekleurde Raised by the Radio (A Reintroduction), dat vervolgens imponeert met de stem van Joy Oladokun. Het nieuwe album bevat meer tracks die me direct van mijn sokken blazen, maar ook flink wat songs waaraan ik moest wennen. 

Bij mijn eerste beluisteringen van Hope Is a Heavy Thing vond ik een aantal van de songs wat te vol en te druk en miste ik de pure magie van Proof of Life. Joy Oladokun heeft Nigeriaanse wortels en werkt op haar nieuwe album met muzikanten en een co-producer uit Nigeria. Het levert een net iets ander geluid op dan op de vorige albums, maar naarmate ik Hope Is a Heavy Thing vaker hoorde, viel er steeds meer op zijn plek. 

Ook op haar nieuwe album kan Joy Oladokun uit de voeten met uiteenlopende invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, die vervolgens worden vermengd met invloeden uit de pop en een vleugje Afrobeat. Volgens mij is ze nog altijd geen hele bekende popster, maar haar nieuwe album klinkt weer wel als het album van een grote popster. Zo goed als Proof of Life vind ik het nog niet, maar binnen het aanbod van het moment springt ook dit album er weer makkelijk uit. Erwin Zijleman

De muziek van Joy Oladokun is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://joyoladokun.bandcamp.com/album/hope-is-a-heavy-thing.

Hope Is a Heavy Thing van Joy Oladokun is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 32,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: The Reds, Pinks & Purples - True Love Daydream

Glenn Donaldson bracht eerder dit jaar met Acknowledge Kindness het zoveelste prachtalbum van zijn band The Reds, Pinks & Purples uit en ook de EP True Love Daydream voegt weer iets toe aan het unieke oeuvre van de Amerikaanse muzikant.
Iedere keer als ik luister naar de muziek van de Amerikaanse band The Reds, Pinks & Purples lijkt de zon wat feller te gaan schijnen. Tegelijkertijd neemt de muziek van Glenn Donaldson me mee terug naar met name de jaren 80 en naar de albums die ik destijds koesterde. De Amerikaanse muzikant strooit de laatste jaren met albums, maar ieder album is weer betoverend mooi en voegt iets toe aan het inmiddels imposante oeuvre van The Reds, Pinks & Purples. Dat doet ook de onlangs verschenen EP True Love Daydream, die anders klinkt dan het eerder dit jaar verschenen album, maar ik was direct bij de eerste noten weer verkocht. Op naar het volgende album.

De Amerikaanse band The Reds, Pinks & Purples heeft in zeven jaar tijd een indrukwekkend stapeltje albums uitgebracht. De band rond de uit San Francisco afkomstige muzikant Glenn Donaldson maakt op deze albums muziek die me herinnert aan de albums die ik in de jaren 80 en 90 het meest intens koesterde. Het zijn albums die klinken als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast en in het geval van The Reds, Pinks & Purples is het mijn platenkast uit de jaren 80 en 90. 

Glenn Donaldson maakt al zijn albums volgens een inmiddels beproefd concept en verpakt ze vervolgens in mooie kleurige hoezen. De muziek van The Reds, Pinks & Purples is op al deze albums vooral zonnig, al hoor je ook altijd wel een laagje melancholie in de muziek van de band en in de zo mooie stem van Glenn Donaldson. Ondanks het inmiddels bekende recept geniet ik van ieder nieuw album van de band, al is het maar omdat er ook altijd wel subtiele nieuwe ingrediënten zijn te horen. 

Naast negen albums leverde Glenn Donaldson ook nog een aantal EP’s af, maar die laat ik meestal liggen, al is het maar omdat het vorige album van The Reds, Pinks & Purples nooit heel oud kan zijn en een nieuw album niet ver weg. Ook het vorige week verschenen True Love Daydream heb ik in eerste instantie op de stapel laten liggen. Met Acknowledge Kindness leverde de muzikant uit San Francisco immers slechts een paar maanden geleden nog een geweldig album af. 

Het is een album waarop het geluid van The Reds, Pinks & Purples nog wat verder is geperfectioneerd, waardoor ik voor het eerst durfde te beweren dat als de band in de jaren 80 had bestaan het destijds absoluut mijn favoriete band zou zijn geweest. Omdat de spoeling deze week wat dunner is dan de afgelopen weken, heb ik toch True Love Daydream er maar eens bij gepakt en inmiddels ben ik in de ban van de vorige week verschenen EP. 

Ik vind het zelf overigens meer dan een EP, want met bijna 29 minuten muziek is het op zijn minst een mini-album. True Love Daydream moet volgens Glenn Donaldson worden gezien als een ‘companion record’ bij Acknowledge Kindness en het voegt wat mij betreft flink wat toe aan het zo geweldige album van eerder dit jaar. 

True Love Daydream bevat zes tracks, waaronder het uit drie delen bestaande en volledig instrumentale Shakespeare Garden. Ik ben meestal niet zo gek op instrumentale songs, maar Glenn Donaldson creëert een bijzondere sfeer, die enerzijds klinkt als vintage The Reds, Pinks & Purples, maar ook wat donkerder en dreigender klinkt dan we van de Amerikaanse muzikant gewend zijn. 

De drie songs waarin wel de stem van Glenn Donaldson is te horen klinken direct bekend, maar ook deze songs zijn wat melancholischer dan de meeste songs op de andere albums van de band. Het contrasteert prachtig met de herfstzon van het moment en dat maakt de nieuwe songs op True Love Daydream nog wat mooier. De track Heaven of Love was al bekend van het album Acknowledge Kindness, maar keert nu terug in een langzamere uitvoering en die is betoverend mooi. 

Ik dacht altijd dat ik de EP’s van de band wel kon laten liggen, maar True Love Daydream laat horen dat ook de ‘tussendoortjes’ van Glenn Donaldson van een bijzondere schoonheid zijn en absoluut het checken waard zijn. Mijn liefde voor The Reds, Pinks & Purples groeit maar door en is inmiddels van onmetelijke proporties. Erwin Zijleman

De muziek van The Reds, Pinks & Purples is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://theredspinksandpurples.bandcamp.com/album/true-love-daydream-ep.