Review: Dog Shaped - Reason

Dog Shaped uit New York debuteerde vorige maand met een EP die niet veel aandacht heeft gekregen, maar ik ben behoorlijk onder de indruk van het eigen geluid van de band en de bijzondere stem van Emily Cabarle.
Ik hoor niet vaak EP’s die zoveel belofte laten horen als de afgelopen maand verschenen EP Reason van Dog Shaped. Het project van singer-songwriter Emily Cabarle en de indierockband Sue Your Landlord heeft slechts zes tracks en zo’n twintig minuten nodig om een onuitwisbare indruk te maken. In die zes tracks verschiet het geluid van Dog Shaped meerdere keren van kleur en wordt het hele palet van ingetogen indiefolk tot lekker gruizige indierock bestreken. De band speelt prachtig, maar het is de stem van Emily Cabarle die op mij de meeste indruk maakt. Het is een stem die anders klinkt dan de meeste andere stemmen in de indiescene van het moment en het is een stem vol gevoel. Ik kijk nu al uit naar volgend werk van Dog Shaped of solowerk van Emily Cabarle.

Onlangs werd ik op het muziekplatform MusicMeter.nl getagd met de tekst “mocht je echt jong nieuw talent een kans willen geven is dit een bijzondere debuut-EP”. Nu besteed ik op De Krenten uit de Pop meestal geen aandacht aan EP’s, want er zijn al meer dan genoeg albums waar ik uit kan kiezen. Ik maak nog wel eens een uitzondering voor een mini-album, maar een totale speelduur van 20 minuten vind ik normaal gesproken echt te kort. 

Een aanbeveling op MusicMeter neem ik echter altijd serieus en ik heb absoluut een zwak voor nieuw talent, zeker als het vrouwelijke singer-songwriters betreft. Ik ben daarom toch gaan luisteren naar Reason van Dog Shaped, waarbij de opmerking van de tipgever dat de vrouw achter Dog Shaped livestreams organiseert waar vaak maar een handjevol bezoekers op afkomen, me nog wat extra motiveerde om naar haar muziek te luisteren. 

Dog Shaped is een project van de Amerikaanse muzikante Emily Cabarle, die begin dit jaar haar eerste twee singles op Spotify zette en een maand geleden haar eerste EP uitbracht. Reason duurt inderdaad maar twintig minuten, maar bevat wel zes songs, wat wel weer een respectabel aantal is. 

Er is op het internet maar heel weinig te vinden over Dog Shaped en nog minder over Emily Cabarle, maar ik vond op Spotify ook nog een viertal songs onder haar eigen naam, waarvan Callie ook terug te vinden is op de EP van Dog Shaped. Het solowerk van Emily Cabarle is vooral folky van aard en betrekkelijk sober ingekleurd. De songs van de muzikante uit Brooklyn, New York, vallen wel op door haar stem, die voor de afwisseling eens niet fluisterzacht is en lekker expressief klinkt. 

Het solowerk van Emily Cabarle is ruw, maar laat wat mij betreft wel de belofte van de Amerikaanse muzikante horen. Die belofte is ze voorbij op de EP van Dog Shaped, die een voller geluid en meer uitgewerkte songs laat horen. Het is zoals gezegd lastig om meer informatie te vinden over de EP van Dog Shaped, maar uit het enige artikel dat ik vond begrijp ik dat Emily Cabarle op Reason samenwerkt met de indierockband Sue Your Landlord. 

Het is een naam die ik nog niet eerder ben tegengekomen, wat niet gek is, want de band uit New York heeft tot dusver slechts een aantal singles uitgebracht. De band levert op Reason fraai werk af, want de songs van Dog Shaped zijn voorzien van mooie en zeer gevarieerde klanken. Het zijn klanken die niet al te makkelijk in een hokje zijn te duwen, want Reason schakelt makkelijk tussen indierock, indiefolk, indiepop, folkrock en rockmuziek uit de jaren 90. 

Het dynamische geluid van Sue Your Landlord vraagt wat meer van de stem van Emily Cabarle dan in haar ingetogen solowerk, maar dat is geen probleem voor de muzikante uit Brooklyn. De zang op Reason is zeer karakteristiek en hoe vaker ik naar Reason luister, hoe groter mijn zwak voor de stem van Emily Cabarle wordt. 

In muzikaal opzicht doet Dog Shaped af en toe wel wat denken aan Crowsdell, het miskende project van Shannon Wright, maar ik heb ook af en toe associaties met Bettie Serveert, al heeft Dog Shaped een duidelijk eigen sound. Het is een sound die zes songs lang indruk maakt en hopelijk de voorbode is van een debuutalbum dat in brede kring geprezen wordt. En zo was MusicMeter weer eens goed voor een geweldige tip. Erwin Zijleman

Review: Stephanie Sammons - Head Noise

Stephanie Sammons had er al een hele carrière op zitten toen ze naar Nashville trok om muziek te maken en laat op haar tweede album Head Noise horen dat ze binnen de Amerikaanse rootsmuziek absoluut een aanwinst is.
Head Noise van de uit Dallas, Texas, afkomstige singer-songwriter Stephanie Sammons is een album dat zich bijzonder makkelijk opdringt. Het tweede album van de Amerikaanse muzikante klinkt dankzij de inzet van een stel gelouterde muzikanten prachtig en ook de productie van het album verdient louter complimenten. Stephanie Sammons laat op haar tweede album horen dat ze niet voor niets een aantal prijzen in de wacht heeft gesleept, want ze schrijft uitstekende songs en beschikt over een hele mooie stem. Het mooie van Head Noise is dat het album een bijzondere rust uitstraalt, waardoor het album zich direct als de spreekwoordelijke warme deken om je heen slaat. Aanrader!

Er zijn nogal wat muziekwebsites die de Amerikaanse rootsmuziek een warm hart toedragen en daarnaast is er een heel leger aan promotoren, die me wekelijks of zelfs dagelijks op de hoogte houden van nieuwe releases in het genre. Het zijn releases die lang niet altijd in mijn muzikale straatje passen, want ik heb een duidelijke voorkeur voor vrouwenstemmen en ik hou over het algemeen niet van hele traditionele rootsmuziek. 

Het overkomt me dan ook niet vaak dat ik een handvol interessante nieuwe rootsalbums uit één nieuwsbrief haal, maar dit overkwam onlangs. Een van de albums die in deze nieuwsbrief werd aangeprezen is het album Head Noise van Stephanie Sammons. Het is het tweede album van de Amerikaanse muzikante, want in 2024 verscheen haar debuutalbum Time And Evolution, dat me destijds helaas niet is opgevallen, maar dat een mooi album is. 

De meeste muzikanten die hun geluk zoeken in Nashville zijn jong, maar Stephanie Sammons had er al een lange carrière op zitten toen ze twee jaar geleden haar debuutalbum uitbracht. Ze bouwde een succesvol eigen bedrijf op in de financiële sector, maar vergat haar liefde voor de muziek niet en koos voor een carrièreswitch. Stephanie Sammons is niet de eerste muzikante die op latere leeftijd een debuutalbum uitbracht, maar er zijn er niet veel die vervolgens ook succesvol zijn. 

Het debuutalbum van de muzikante uit Dallas, Texas, werd in 2024 echter goed ontvangen en uiteindelijk wist ze zelfs een aantal prijzen in de wacht te slepen, waaronder de prestigieuze New Folk award van het Kerrville Folk Festival. Het zorgt ervoor dat haar deze week verschenen tweede album net wat makkelijker de aandacht trekt dan haar debuutalbum en dat is volkomen terecht. 

Toen ik de achtergrondinformatie op haar website nog niet had bestudeerd, ging ik er al van uit dat Stephanie Sammons wat ouder is dan de meeste andere starters, want haar stem klinkt fraai doorleefd en het is bovendien een stem die rust uitstraalt. Stephanie Sammons zingt met veel gevoel en met veel souplesse, maar ik vind haar stem ook echt heel erg mooi, zeker wanneer ze varieert met klanken en doseert met kracht. Het is een stem die je kan meenemen of zelfs meeslepen in de songs van de Amerikaanse muzikante en een stem die is gemaakt voor sfeervol en stemmig ingekleurde rootssongs. 

Stephanie Sammons trok voor het opnemen van haar tweede album naar Nashville, waar ze de samenwerking zocht met producer Mary Bragg, die zelf ook een respectabel aantal albums op haar naam heeft staan. In de studio in Nashville kregen de twee gezelschap van een aantal ervaren muzikanten uit de Amerikaanse muziekhoofdstad, die naast bas, drums, piano en keyboards vooral gitaren en de pedal steel toevoegen aan het geluid van Stephanie Sammons. 

Het is een geluid dat vaak redelijk sober en ingetogen is, maar in een aantal songs klinken de gitaren net wat steviger en ook dit past bij de mooie stem van Stephanie Sammons. Ik was eigenlijk direct onder de indruk van de tijdloze rootsmuziek op Head Noise en van de mooie en emotievolle stem van Stephanie Sammons, maar ik merk dat het album me steeds dierbaarder wordt naarmate ik het vaker hoor. 

De Texaanse muzikante is in de muziek misschien een laatbloeier, maar ze laat op haar nieuwe album een niveau horen dat zeker niet standaard is binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Het is een album dat naar veel meer smaakt. Erwin Zijleman