07 augustus 2026

Review: Family Stereo - The Thread

Blake Watt treedt met het debuutalbum van zijn project Family Stereo in de voetsporen van zijn ouders Tracey Thorn en Ben Watt (Everything but the Girl), maar kiest voor een duidelijk eigen en zeer interessant geluid.
De laidback en soms atmosferische klanken op het debuutalbum van Family Stereo doen het uitstekend op de warme zomeravonden van het moment, maar het album maakt ook indruk. The Thread van Family Stereo valt op door de mooie stem van Blake Watt, door de warme en fantasierijke klanken en de fraaie combinatie van indiefolk van het moment en invloeden uit de singer-songwriter muziek van de jaren 70. Blake Watt zal worden vergeleken met zijn ouders die roem vergaarden met hun project Everything but the Girl, maar de jonge Watt-telg laat horen dat de muzikale genen van zijn ouders ook bij hem zijn terechtgekomen. Het levert een mooi en interessant debuut op.



Het is grappig hoe dingen soms samenkomen. Eerder deze week besprak ik het album The Thread van WILLOW, het alter ego van Willow Smith. Het is een album dat gemengde reacties oplevert en dat heeft deels te maken met het feit dat Willow Smith een kind is van beroemde ouders. Kinderen van beroemde ouders die zelf ook een carrière in bijvoorbeeld de muziek ambiëren worden vroeg of laat met de nodige scepsis ontvangen en dat is bij Willow Smith niet anders. 

Er verscheen deze week nog een album met de titel The Thread en dat album is gemaakt door Family Stereo. Het is een naam die me niets zei, maar het blijkt een project van de Britse muzikant Blake Watt. Ook die naam zei me niets, maar hij blijkt de zoon van Tracey Thorn en Ben Watt, die we kennen als het duo Everything but the Girl. Nu wekt de status van Tracey Thorn en Ben Watt misschien wat minder weerstand op dan die van Will Smith, maar ik lees in een aantal recensies wel wat zure opmerkingen over de afkomst van Blake Watt. 

Ik had zelf het voordeel dat ik het debuutalbum van Family Stereo al had beluisterd voor ik wist wie er achter zat, zodat ik onbevooroordeeld heb kunnen luisteren naar het debuutalbum van het project van Blake Watt, die zijn naam in ieder geval niet heeft gebruikt om de aandacht te trekken. Dat probeert hij ook niet met zijn muziek, want de muziek van Family Stereo klinkt zeker niet als Everything but the Girl 2.0. 

The Thread opent buitengewoon sfeervol met de stemmige track Remedy, waarin de stem van Blake Watt wordt omringd door atmosferische klanken. Het is die stem die in eerste instantie de meeste aandacht trekt. Het is een stem die wel wat lijkt op die van vader Ben Watt, maar verder hoor ik vooral de vocale genen van moeder Tracey Thorn, die met haar stem de muziek van Everything but the Girl een enorme kwaliteitsimpuls gaf. 

De band van de ouders van Blake Watt maakte in eerste instantie organische laidback jazzy popmuziek, om uiteindelijk te zwichten voor elektronica en de dansvloer. Ook de muziek van Family Stereo is laidback en gevuld met organische klanken, maar op The Thread hoor ik vooral invloeden uit de folk, de country en de tijdloze singer-songwriter muziek uit de jaren 70. De muziek van Blake Watt klinkt hierdoor ouder dan de muziek van zijn ouders, wat grappig is. 

Er wordt momenteel heel veel muziek met een hang naar de jaren 70 gemaakt, maar het debuutalbum van Family Stereo heeft in kwalitatief opzicht genoeg te bieden om zich te onderscheiden. Dat doet Blake Watt met zijn mooie stem, maar ook zeker met de fraaie klanken en arrangementen op The Thread. De Britse muzikant heeft verder voldoende variatie aangebracht in zijn songs. Een aantal songs op het album hebben een McCartney jaren 70 vibe, maar The Thread bevat ook songs die prima passen binnen de indiefolk van het moment, zeker wanneer atmosferische klankentapijten worden toegevoegd aan de songs. 

De Britse muzikant doet zijn best om niet in de voetsporen van zijn ouders te treden, maar heel af en toe en vooral in de koortjes zijn er opeens echo’s uit de hoogtijdagen van Everything but the Girl. Hoogtijdagen die voor mij overigens samenvallen met het album Amplified Heart uit 1994. Het blijft een gedoe met die kinderen van beroemde ouders, maar Blake Watt verdient absoluut het voordeel van de twijfel. Erwin Zijleman

De muziek van Family Stereo is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikant: https://familystereo.bandcamp.com/album/the-thread.



06 augustus 2026

Review: Bywater Call - Broken Souvenirs

Bywater Call uit Toronto heeft de afgelopen jaren op het podium met veel succes gewerkt aan haar reputatie, maar het deze week verschenen album Broken Souvenirs laat horen dat de band ook in de studio tot grootse dingen in staat is.
Broken Souvenirs is het vierde album van Bywater Call, maar het eerste album van de band dat ik heb beluisterd. Ik zag de band al wel op het podium en dat leek me de plek waar de muziek van de Canadese band het best tot zijn recht komt. Dat is misschien zo, maar ook het nieuwe album van de band mag er zijn en ik vind Broken Souvenirs alleen maar beter worden. Het nieuwe album van Bywater Call laat een opwindende mix van met name soul, blues, gospel en rock horen. Het is een mix die opvalt door veel muzikaal vuurwerk, maar het meeste vuurwerk komt van zangeres Meghan Parnell die echt geweldig zingt. Het levert een buitengewoon overtuigend album op, dat doet uitzien naar volgende optredens van de band, maar ook als album overtuigt.



De Canadese band Bywater Call zag ik een paar maanden geleden in de Leidse Qbus en dat was een zeer indrukwekkend of misschien zelfs wel verpletterend optreden. Het was mijn eerste kennismaking met de muziek van de band uit Toronto, maar het smaakte naar veel meer. 

Blikvanger van de band is zangeres Meghan Parnell, die beschikt over een geweldige soulstem, maar ook in muzikaal opzicht heeft de zevenkoppige band veel te bieden met onder andere een uitstekende gitarist en twee geweldige blazers, die samen trompet, trombone en saxofoon voor hun rekening nemen. 

Deze week is een nieuw album van Bywater Call verschenen en dat herinnerde me direct weer aan het concert van dit voorjaar. De Canadese band leek me op voorhand een band die op het podium tot grote hoogten stijgt, maar op een album niet helemaal uit de verf komt. 

Dat vooroordeel kon echter vrij snel van tafel bij beluistering van het album. Broken Souvenirs is het vierde studioalbum van Bywater Call en het is een album dat goed laat horen wat de band te bieden heeft. De band heeft de passie en de energie van haar optredens perfect weten te vangen op Broken Souvenirs, dat uit de speakers knalt en zorgt voor een flinke energieboost. 

Ook op Broken Souvenirs imponeert de Canadese band met de stem van Meghan Parnell, die echt geweldig zingt. Het is een stem die is gemaakt voor soulvol repertoire, maar ook in omliggende genres maakt Meghan Parnell indruk met haar stem, die flink kan uithalen, maar ook kan doseren. Het is een stem die hier en daar wordt ondersteund door al even mooie en krachtige stemmen op de achtergrond, wat de zang op het album nog wat mooier en trefzekerder maakt. 

Ook de muzikanten die Meghan Parnell omringen leveren vakwerk op het nieuwe album van Bywater Call. De ritmesectie speelt subtiel, het gitaarwerk en het toetsenwerk zijn fraai, waarna de bijdragen van de blazers het geluid van de band voorzien van nog wat extra vuur en strijkers incidenteel zorgen voor extra sfeer. 

Broken Souvenirs is in muzikaal en vocaal opzicht een topalbum, maar het is ook een buitengewoon veelzijdig album. De Canadese band is uitstekend op dreef in de soulvolle songs op het album, maar kan ook uit de voeten met blues, (Southern) rock, gospel en nog veel meer. Hoe veelzijdig de band is hoor je in het prachtige Clutter, waarin al het muzikale vuurwerk wordt vervangen door een banjo en je hoort dat de band ook heel ingetogen kan spelen. 

Op het podium maakte Bywater Call zoals gezegd diepe indruk, maar luisteren naar Broken Souvenirs is een waardig alternatief. Ik ken de andere albums van de band niet, maar ik ben onder de indruk van de songs op het nieuwe album. Het zijn songs die zich hebben laten inspireren door muziek uit vervlogen tijden, wat Broken Souvenirs voorziet van een nostalgisch tintje, maar de nieuwe songs van de Canadese band klinken ook fris. 

Het knappe van Broken Souvenirs is dat Bywater Call de ruwe energie van haar optredens heeft weten te vangen in de in de studio opgenomen songs, maar ook diepgang en verfijning heeft toegevoegd. Het album is ook nog eens prachtig geproduceerd, wat geen eenvoudige klus is bij zo veel muzikaal en vocaal vuurwerk. 

Begin volgend jaar is de band weer te zien op de Nederlandse podia, maar met het uitstekende Broken Souvenirs haal je Bywater Call ook nu al in huis. Liefhebbers van dampende rootsmuziek in de breedste zin van het woord moeten hier zeker eens naar luisteren. Erwin Zijleman

De muziek van Bywater Call is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het label van de Canadese band: https://continentalrecordservices.bandcamp.com/album/broken-souvenirs.


Broken Souvenirs van Bywater Call is verkrijgbaar via de Mania webshop: