Review: Houndmouth - Lordy

De Amerikaanse band Houndmouth maakte elf jaar geleden een album dat overliep van de belofte, ging vervolgens door diepe dalen, maar keert deze week terug met het fraaie Lordy, dat vol kiest voor de Amerikaanse rootsmuziek
Ik geef eerlijk toe dat ik Houndmouth helemaal ben vergeten nadat de band met Little Neon Limelight in 2015 zo’n goed album afleverde. Voorman Matt Myers kon gelukkig nog wel rekenen op producer Brad Cook, die hem inspireerde tot het schrijven van nieuwe songs, hem in contact bracht met een aantal geweldige muzikanten en het deze week verschenen Lordy vervolgens prachtig produceerde. Vergeleken met Little Neon Limelight is Lordy een vrij sober album en het is er een waarop Matt Myers de Amerikaanse rootsmuziek omarmt. Dat is een genre waarin het heel erg druk is, maar de even ruwe als intieme rootssongs op Lordy spreken makkelijk tot de verbeelding.

Net iets meer dan 11 jaar geleden besprak ik het album Little Neon Limelight van de band Houndmouth. Het is het tweede album van de band uit New Albany, Indiana, en het is een album waarover ik destijds behoorlijk enthousiast was. Houndmouth maakt op haar debuutalbum vooral door folkrock en countryrock beïnvloede muziek en het is muziek die opvalt door uitstekend gitaarwerk en door prachtige harmonieën. 

Ik kwam Houndmouth op het spoor omdat de band werd vergeleken met The Lumineers en dat is een band waar ik al heel lang een enorm zwak voor heb. De vergelijking met The Lumineers gaat op voor een deel van de track op Little Neon Limelight, want Houndmouth kiest op het album ook met grote regelmaat voor lekker ruwe Amerikaanse rootsmuziek. 

Ik noemde Little Neon Limelight in het voorjaar van 2015 een van de beste rootsalbums van dat moment, maar vergat het album helaas in mijn jaarlijstje. Houndmouth keerde in 2018 terug met Golden Age en dat vond en vind ik echt een draak van een album, zeker wanneer de band flirt met 80s synthpop. 

Door Golden Age ging er een streep door de naam Houndmouth, waardoor ik het in 2021 uitgebrachte Good For You, naar nu blijkt ten onrechte, negeerde. De vieze smaak van Golden Age is inmiddels kennelijk weggespoeld, want toen ik de naam Houndmouth deze week tegenkwam in de lijsten met nieuwe albums, overheersten de goede herinneringen aan Little Neon Limelight. 

Houndmouth is inmiddels een soloproject van voorman Matt Myers, die na de release van het vorige album te maken kreeg met een liefdesbreuk en een nieuwe liefde. Dat zijn over het algemeen genomen allebei goede inspiratiebronnen voor nieuwe songs, maar Matt Myers was de inspiratie lange tijd kwijt. 

Hij werd weer op het goede spoor gezet door topproducer Brad Cook, die hem weer aan het schrijven kreeg. Het levert deze week het album Lordy op en dat is een album dat anders klinkt dan het album waarmee ik Houndmouth elf jaar geleden leerde kennen. Op Lordy heeft Matt Myers de Amerikaanse rootsmuziek weer volledig omarmd en dat levert een uitstekend album op. 

Werken met een topproducer als Brad Cook betekent een grotere kans op muzikanten van naam en faam in de studio en dat gaat ook op voor het nieuwe album van Houndmouth. Matt Myers en Brad Cook kregen in de studio in North Carolina immers gezelschap van onder andere Sam Beam (Iron & Wine), MJ Lenderman (Wednesday) en Brad Cook’s broer Phil. 

Lordy bevat een aantal vooral ingetogen maar soms ook wat uitbundigere rootssongs, maar het zijn songs die ook iets ruws hebben. Dat hoor je vooral wanneer het gitaarwerk wat steviger is, maar je hoort het ook continu in de stem van Matt Myers, die met veel gevoel zingt en beschikt over een karakteristieke stem. 

Ik heb Little Neon Limelight van Houndmouth ook weer eens opgezet en dat is door de harmonieën, het meer uitgesproken gitaarwerk en de grootser klinkende songs een flink ander album dan Lordy, maar Matt Myers heeft met Lordy wel een album gemaakt dat qua niveau niet onderdoet voor Little Neon Limelight uit 2015. Hopelijk weet het de weg naar liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek te vinden, want in die kringen zal het uitstekende Lordy absoluut in de smaak vallen. Erwin Zijleman

De muziek van Houndmouth is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://houndmouthmusics.bandcamp.com/album/lordy.

Lordy van Houndmouth is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 32,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: Rolling Stones - Foreign Tongues

The Rolling Stones begonnen drie jaar geleden aan hun zoveelste jeugd met het verrassend goede album Hackney Diamonds en die jeugd duurt voort op het wederom zeer geïnspireerd klinkende en nog betere Foreign Tongues
In het voorjaar van 1962 werd in Londen een band geformeerd en die band is er nog steeds. De carrière van The Rolling Stones kent hoge pieken en ook de nodige dalen en leek lange tijd een beetje als een nachtkaars uit te gaan. De band dacht daar zelf anders over, want het bluesalbum Blue & Lonesome was een aangename verrassing en dat gold in nog sterkere mate voor Hackney Diamonds uit 2023. Dat dit album geen toevalstreffer was, is te horen op het deze week verschenen Foreign Tongues, dat vanaf de eerste noten overtuigt en dit blijft doen. Foreign Tongues klinkt in alle opzichten als een goed Rolling Stones album en het is er een die wat mij betreft best memorabel mag worden genoemd.

Tattoo You uit 1981 was 35 jaar lang het laatste echt memorabele album van (The) Rolling Stones, maar toen kwam in 2016 uit het niets Blue & Lonesome. Het met stokoude bluessongs gevulde album klonk energiek en geïnspireerd en liet horen dat het heilige vuur nog niet was gedoofd bij de legendarische Britse band. 

Het leek een mooi slottakkoord, maar drie jaar geleden verraste de band nogmaals met het onverwacht sterke Hackney Diamonds, dat liet horen dat Mick Jagger en Keith Richards ook nog altijd memorabele songs kunnen schrijven. Hackney Diamonds is niet te vergelijken met onbetwiste Stones-klassiekers als Beggars Banquet, Let It Bleed, Sticky Fingers en Exile on Main St., maar het album deed wat mij betreft niet onder voor een album als Tattoo You. 

Alle reden dus om met hoge verwachtingen uit te kijken naar het deze week verschenen Foreign Tongues. De band bestaat na de dood van drummer Charlie Watts uit Mick Jagger, Keith Richards en Ron Wood, maar kreeg in de studio gezelschap van flink wat gastmuzikanten, onder wie bassist Darryl Jones, die inmiddels al heel wat jaren op de albums van de band is te horen. Naast drummer Steve Jordan valt vooral de naam van levende legende Steve Winwood op, die tekent voor de keyboards op het album. Daarnaast zijn er gastbijdragen van onder andere Paul McCartney en Robert Smith, maar het is speuren naar hun bijdrage. 

De band koos na het succes van Hackney Diamonds wederom voor de gewilde Andrew Watt als producer en dat is wat mij betreft een prima keuze. Er is wel wat kritiek op de wat veilige producties van Andrew Watt, maar hij weet wel hoe een Rolling Stones album moet klinken en levert ook met Foreign Tongues vakwerk. 

Mick Jagger en Keith Richards zijn de 80 inmiddels gepasseerd en Ron Wood blijft niet ver achter, maar op Foreign Tongues klinken de drie als een stel jonge honden. Het is misschien nog wat te vroeg om Foreign Tongues goed te kunnen vergelijken met Hackney Diamonds, maar ik vind het nieuwe album vooralsnog zeker niet minder en vaak een stuk beter. 

Ook het nieuwe album biedt alles wat je van een goed Rolling Stones album verwacht. Er zijn een aantal lekker ruwe rocksongs, songs met een flinke dosis country en blues, een aantal memorabele popsongs en ook de falsetstem van Mick Jagger komt een keer voorbij. De eigen songs worden aangevuld met covers van You Know I'm No Good van Amy Winehouse en Beautiful Delilah van Chuck Berry en die klinken net zo geïnspireerd als de andere songs op het album. De kwaliteit van de songs liet op veel albums die de band na 1981 maakte flink te wensen over, maar Foreign Tongues laat horen dat Jagger en Richards het nog niet verleerd zijn. 

Op het podium was de laatste keer goed te horen dat de jaren beginnen te tellen voor de band, maar op Foreign Tongues klinkt het allemaal fantastisch. De zang van Mick Jagger is verrassend goed en ook het gitaarwerk van Keith Richards en Ron Wood laat nergens horen dat de vingers inmiddels wat stram zijn. Er is vast flink aan gesleuteld in de studio, maar dat is op albums van veel jongere muzikanten niet anders. 

Foreign Tongues klinkt 14 songs en ruim een uur lang als een heel goed Rolling Stones album en wat klinkt dat lekker. Hackney Diamonds werd drie jaar geleden gezien als een mooi slotakkoord van de legendarische band, maar Foreign Tongues doet er nog een schepje bovenop. Op naar het volgende album dan maar. Erwin Zijleman

Foreign Tongues van Rolling Stones is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP (clear), 39,99 euro

2LP (green), 39,99 euro

2LP (baby blue), 39,99 euro

2LP, 39,99 euro

CD (red), 19,99 euro

CD, 19,99 euro