Rosie Carney beschikt over een werkelijk prachtige stem, die van haar debuutalbum Bare een album van een bijna onwerkelijke schoonheid en intimiteit maakte. Op haar vorige album koos de Britse muzikante voor een wat voller geluid en die lijn wordt doorgetrokken op het deze week verschenen Doomsday...Don't Leave Me Here. De uiterst sobere klanken van Bare hebben plaatsgemaakt voor een even groots als atmosferisch klinkend popgeluid. Dat is even wennen, maar de songs op het album zijn interessant en de stem van Rosie Carney is ook op haar vierde album weer prachtig. De muziek van Rosie Carney blijft vooralsnog wat onderbelicht, maar verdient absoluut een plekje in de spotlights.
Ik ben tot dusver zeer gecharmeerd van de albums van Rosie Carney, die deze week haar vierde album heeft uitgebracht. De Britse singer-songwriter kreeg al op haar zestiende een platencontract, maar dat werd ontbonden voor ze haar eerste album had uitgebracht. Dat album kwam er uiteindelijk toch, want helemaal aan het begin van 2019 debuteerde Rosie Carney, inmiddels 21 jaar oud, met het werkelijk wonderschone Bare.
Het is een album dat aan het eind van dat jaar, tot mijn verrassing of zelfs verbijstering, niet opdook in mijn jaarlijstje, maar met de kennis van nu vind ik het debuutalbum van Rosie Carney een van de allermooiste albums van het betreffende jaar. Bare is een zeer persoonlijk album met vooral intieme en sober ingekleurde folksongs en het zijn songs waarin de indrukwekkende stem van Rosie Carney centraal staat.
De Britse muzikante was zoals gezegd pas 21 jaar oud toen haar debuutalbum verscheen, maar het is een album dat dwars door de ziel snijdt en op hetzelfde moment betovert met wonderschone songs. Bare werd eind 2020 gevolgd door Rosie Carney’s integrale vertolking van Radiohead’s The Bends. Op voorhand een kansloze missie, maar het pakte prachtig uit.
Op het in het voorjaar van 2022 verschenen i wanna feel happy omringde de Britse muzikante, die overigens in Ierland opgroeide, zich in een aantal tracks met elektronica of met wat stevigere gitaren. Rosie Carney had het wat vollere geluid op haar derde album met haar geweldige stem absoluut niet nodig, maar ook i wanna feel happy wist me makkelijk te overtuigen en onderstreepte wat mij betreft haar grote talent.
Deze week is album vier verschenen en ook Doomsday...Don't Leave Me Here is weer een sterk album. Als ik heel eerlijk ben zou ik het liefst een sober en intiem folkalbum hebben gekregen, maar net als i wanna feel happy is ook het vierde album van de muzikante uit Londen behoorlijk vol ingekleurd.
Doomsday...Don't Leave Me Here klinkt nog wat voller dan het vorige album van de Britse muzikante en schuift ook wat meer op richting pop. Dat is voor iemand die het debuutalbum van Rosie Carney of haar vertolking van The Bends koestert niet direct goed nieuws, maar Doomsday...Don't Leave Me Here is een album dat veel te bieden heeft.
Het behoorlijk volle geluid op het album is zeer smaakvol en is ook spannender dan je bij vluchtige eerste beluistering ervaart. Het is een geluid vol dynamiek en flinke spanningsbogen en het is een geluid dat Rosie Carney de kant van de groots aangezette en wat theatrale pop op duwt. Dat is af en toe jammer, maar ook op Doomsday...Don't Leave Me Here maakt de Britse muzikante makkelijk indruk met haar stem, die optimaal gebruik maakt van de spanningsbogen in de songs.
Het derde en vierde album van Rosie Carney laten zich nauwelijks vergelijken met de eerste twee albums, maar de eerste drie albums vond ik geweldig en ook album nummer vier overtuigde me onmiddellijk. Het is een album met een bijzonder fraaie en wat atmosferische productie en ondanks het grootse geluid is er alle ruimte voor de fascinerende stem van Rosie Carney. Ik zet binnenkort ook het betoverend mooie Bare weer eens op, maar ook op Doomsday...Don't Leave Me Here heeft Rosie Carney veel te bieden. Erwin Zijleman
De muziek van Rosie Carney is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://rosiecarneyband.bandcamp.com/album/doomsday-dont-leave-me-here.
