12 juli 2024

Too good to be forgotten: Friko

Het maken van een lijstje met de beste albums van 2024 bewaar ik voor het einde van het jaar, dus Kacey, Taylor, Billie, Beth, Faye en Arooj komen later, maar halverwege het jaar vraag ik wel aandacht voor een aantal albums die ik hoog heb zitten, maar die wel wat weer aandacht hadden verdiend. Onder het mom 'too good to be forgotten' vandaag aandacht voor Where We've Been, Where We Go From Here van Friko.


Het Amerikaanse duo Friko levert met Where We've Been, Where We Go From Here een album af dat alle kanten op gaat, maar iedere kant die het tweetal uit Chicago op gaat levert iets moois en bijzonders op
Friko uit Chicago kan in de Verenigde Staten rekenen op zeer lovende recensies voor haar debuutalbum Where We've Been, Where We Go From Here. Die recensies zijn geen moment overdreven, want Niko Kapetan en Bailey Minzenberger laten een fris en veelzijdig geluid horen, dat direct vanaf de eerste noten opzien baart. Het duo uit Chicago kan uit de voeten met ingetogen en folky songs, maar kan de gitaren ook compleet laten ontsporen. Het zijn de twee uitersten van een geluid dat je steeds weer weet te verrassen. Where We've Been, Where We Go From Here rammelt, maar zit ook knap in elkaar en verbaast steeds weer met geweldige songs. Een grote belofte voor de toekomst al met al.

Lees de hele recensie en beluister het album hier: 

Too good to be forgotten: Itasca

Het maken van een lijstje met de beste albums van 2024 bewaar ik voor het einde van het jaar, dus Kacey, Taylor, Billie, Beth, Faye en Arooj komen later, maar halverwege het jaar vraag ik wel aandacht voor een aantal albums die ik hoog heb zitten, maar die wel wat weer aandacht hadden verdiend. Onder het mom 'too good to be forgotten' vandaag aandacht voor Imitation Of War van Itasca.


Kayla Cohen maakte als Itasca een paar jaar geleden indruk met het mooie Spring, maar overtreft dit album met het door bijzonder fraai en veelkleurig elektrisch gitaarspel gedomineerde Imitation Of War
Luister naar het nieuwe album van Itasca en je waant je in de jaren 60 en 70 en dan met name in de Laurel Canyon bij Los Angeles. Wanneer Kayla Cohen haar elektrische gitaar inzet en psychedelische akkoorden speelt verhuis je al snel naar het door psychedelica gedomineerde San Francisco van de late jaren 60. Itasca creëert met name door de inzet van de elektrische gitaar een bijzonder eigen geluid, waardoor Imitation Of War onmiddellijk opvalt in het aanbod van het moment. Het dromerige en wat zweverige karakter van het album wordt versterkt door de stem van Kayla Cohen, die al even mooi en aansprekend is, waarna de fantasierijke songs het album nog wat verder optillen. Prachtig.


Lees de hele recensie en beluister het album hier: 

11 juli 2024

Céu - Novela

Céu maakt inmiddels al een kleine twintig jaar geweldige albums en ook op Novela laat ze weer een fascinerende smeltkroes van invloeden horen en strooit ze bovendien uitbundig met de broodnodige zonnestralen
Het vorige album van de Braziliaanse muzikante Céu vond ik net wat minder, maar met het deze lente verschenen Novela heeft ze de juiste vorm weer te pakken. Céu groeide op met traditionele Braziliaanse muziek, maar ontdekte in New York ook allerlei andere genres. Beide werelden worden ook op Novela weer op fraaie wijze gecombineerd. Novela heeft het zwoele en zonnige van de Braziliaanse muziek, maar sluit ook aan bij uiteenlopende andere genres. In muzikaal opzicht weet de Braziliaanse muzikante daarom steeds weer te verrassen, waarna de meedogenloze verleiding volgt met haar mooie stem. Na een eenmalig dipje is ook dit weer een topalbum van Céu.



De Braziliaanse muzikante Céu (in eerste instantie geschreven als CéU) bracht in 2005 haar debuutalbum uit. Het album was in haar vaderland Brazilië direct zeer succesvol, maar een internationale doorbraak liet nog twee jaar op zich wachten. Dat die doorbraak er kwam was overigens volkomen terecht, want het debuutalbum van Céu, de artiestennaam van Maria do Céu Whitaker Poças, was en is een onweerstaanbaar lekker album. 

Céu kreeg de traditionele Braziliaanse muziek thuis met de paplepel ingegoten door haar zeer muzikale familie, maar toen ze op haar achttiende São Paulo verruilde voor New York, maakte ze ook kennis met andere genres, waaronder jazz, soul, dub, tropicalia, electronica en R&B. Het vloeide allemaal prachtig samen op haar titelloze debuutalbum, dat op zeer fraaie wijze een brug sloeg tussen de muziekscene van New York en de Braziliaanse wortels van Céu. Het album, dat uiteindelijk drie zomers mee ging, leverde haar terecht een Grammy nominatie op, die Céu definitief op de kaart zette. 

Het debuutalbum van Céu stamt uit de tijd voor de krenten uit de pop, maar de albums die volgden konden bijna allemaal op een plekje rekenen. Zo noemde ik het in 2009 verschenen Vagarosa de ultieme zomerplaat van 2009 en bestempelde ik het in 2012 uitgebrachte Caravana Sereia Bloom als een album van een wereldburger die open staat voor alles dat ze tegenkomt, maar die haar afkomst zeker niet verloochent. 

Tropix uit 2016 omschreef ik vervolgens als een album dat je vaker op het verkeerde been zet dan Messi (op dat moment onbetwist de beste voetballer op de wereld) zijn tegenstanders dolt, terwijl het in 2019 verschenen APKÁ! op de krenten uit de pop als volgt werd omschreven: “Het ene moment domineren zwoele Braziliaanse klanken, maar de eigenzinnige elektronica kan het zomaar overnemen en vervolgens doorslaan richting klanken die associaties oproepen met de muziek van Kraftwerk. Het is maar een van de vele uitersten op het nieuwe album van Céu, dat ook opzichtig kan flirten met pop of aan de haal kan gaan met funk, reggae, psychedelica, Afrobeat, hiphop en met wat eigenlijk niet, met een vleugje Talking Heads als bonus”. 

Na al die prachtalbums viel het in 2021 uitgebrachte Um Gosto de Sol me wat tegen. De muziek van Céu sloeg wat mij betreft te ver door richting mainstream en ook het deels verruilen van het Portugees voor het Engels beviel me niet. Door het tegenvallende vorige album is het een paar maanden geleden verschenen Novela op de stapel blijven liggen. Ten onrechte, want op haar zevende reguliere album heeft de Braziliaanse muzikante de goede vorm weer gevonden. 

Op Novela schakelt de Braziliaanse muzikante weer moeiteloos uiteenlopende genres en stapt ze met zevenmijlslaarzen door de tijd. Natuurlijk zijn er de Braziliaanse zonnestralen, maar er is ook volop ruimte voor meer introspectieve ingrediënten in de muziek van Céu. Novela werd gemaakt met een beperkt aantal muzikanten, wat zorgt voor een hecht en consistent geluid. De productie van het album klinkt wat dof, maar voorziet de songs van Céu wel van een aangename nostalgische vibe. 

Met zoveel goede albums op haar naam had Céu al lang wereldberoemd moeten zijn, maar ook Novela is weer nauwelijks opgepikt. Daar was ik zelf ook schuldig aan, maar inmiddels ben ik zwaar verknocht aan de nieuwe Céu, die net zo intens verleidt al de meeste voorgangers. Erwin Zijleman


APKÁ! van Céu is verkrijgbaar via de Mania webshop:


10 juli 2024

Too good to be forgotten: Blair Borax

Het maken van een lijstje met de beste albums van 2024 bewaar ik voor het einde van het jaar, dus Kacey, Taylor, Billie, Beth, Faye en Arooj komen later, maar halverwege het jaar vraag ik wel aandacht voor een aantal albums die ik hoog heb zitten, maar die wel wat weer aandacht hadden verdiend. Onder het mom 'too good to be forgotten' vandaag aandacht voor Tender Lately van Blair Borax.


Blair Borax is een van de vele singer-songwriters die deze week de aandacht probeert te trekken met een nieuw album en slaagt daar wat mij betreft glansrijk in dankzij een aangenaam geluid en een opvallende stem
Ik was eigenlijk direct bij eerste beluistering zeer gecharmeerd van Tender Lately, het tweede album van de uit Portland, Oregon, afkomstige singer-songwriter Blair Borax. In eerste instantie niet door de lekker in het gehoor liggende songs met invloeden uit de folk, jazz en pop en ook niet door het zeer smaakvolle en warm klinkende geluid op het album. Het was immers vooral de stem van Blair Borax die mijn aandacht trok. Het is een stem die niet iedereen als mooi zal bestempelen, maar het is wel een stem die iets met je doet en ook blijft doen. Tender Lately sprong er daarom in het aanbod van deze week makkelijk uit voor mij en verdient echt veel meer aandacht dan het album tot nu toe krijgt.

Lees de hele recensie en beluister het album hier: 

Too good to be forgotten: Brown Horse

  

Het maken van een lijstje met de beste albums van 2024 bewaar ik voor het einde van het jaar, dus Kacey, Taylor, Billie, Beth, Faye en Arooj komen later, maar halverwege het jaar vraag ik wel aandacht voor een aantal albums die ik hoog heb zitten, maar die wel wat weer aandacht hadden verdiend. Onder het mom 'too good to be forgotten' vandaag aandacht voor Reservoir van Brown Horse.


Brown Horse is een Britse band, maar verrast op haar debuutalbum Reservoir met zeer Amerikaans klinkende muziek, waarin invloeden uit de 70s countryrock en de 90s alt-country op prachtige wijze samen komen
De naam van Brown Horse zingt, met name in de gerenommeerde Britse muziektijdschriften, al een tijdje rond en dat blijkt volkomen terecht. De band uit Norfolk heeft met Reservoir immers een geweldig debuutalbum afgeleverd. Het is een album waarop de Britse band haar inspiratie vind bij de pioniers van de alt-country, maar ook de countryrock klassiekers uit de jaren 70 zijn niet vergeten. Brown Horse maakt indruk met geweldige songs en met een prachtig en gloedvol klinkend countryrock geluid en heeft de bijzondere stem van zanger en gitarist Patrick Turner als geheim wapen. Het levert een album op dat het de laatste jaren toch wat ingedutte alt-country genre voorziet van vuur en urgentie.

Lees de hele recensie en beluister het album hier: 

09 juli 2024

Humbird - Right On

Right On van Humbird viel dit voorjaar wat tussen wal en schip, maar de band rond Siri Undlin maakt op haar derde album flink wat indruk met mooie zang, een veelkleurig geluid en een serie fantasierijke songs
Humbird debuteerde een jaar of vijf geleden veelbelovend, maar de twee albums die volgden kregen helaas niet de aandacht die het debuutalbum Pharmakon kreeg. Ten onrechte, want het dit voorjaar verschenen derde album van de band is echt prachtig. Right On is een album dat op een of andere manier bekend klinkt, maar als je wat beter luistert blijven Siri Undlin en haar medemuzikanten je verbazen. Right On staat bol van de invloeden, bevat een serie aansprekende songs en laat horen dat Siri Undlin een uitstekende zangeres is. Het duurt maar een half uurtje, maar hierna zet je Right On gewoon nog een keer op. En nog een keer. En nog een keer.



In de herfst van 2019 besprak ik Pharmakon, het debuutalbum van Humbird. De Amerikaanse band rond singer-songwriter Siri Undlin maakte op dit album indruk met mooie folky songs, fraaie invloeden uit andere genres en de mooie stem van de frontvrouw van de band. De naam Humbird is kennelijk niet echt blijven hangen, want de in 2021 verschenen opvolger van Pharmakon, Still Life, heb ik compleet gemist en ook het dit voorjaar verschenen Right On herinnerde me niet direct aan het zo goede debuutalbum van de band uit Minneapolis, Minnesota. 

Gelukkig viel het kwartje uiteindelijk toch nog, want het derde album van Humbird bevalt me zeer. Het is een album dat met dertig minuten helaas wat aan de korte kant is, maar in die dertig minuten doen Siri Undlin en haar medemuzikanten veel mooie dingen. Omdat Pharmakon inmiddels al bijna vijf jaar oud is heb ik ook dit album nog eens beluisterd en vergeleken met Right On verwerkt het debuutalbum van Humbird wat meer invloeden uit de traditioneel aandoende folk. Die invloeden zijn ook zeker te horen op Right On, maar het derde album van de band uit Minneapolis klinkt ook warmer en moderner. 

Dat laatste moet ik ook weer direct relativeren, want in muzikaal opzicht heeft het album af en toe ook een aangename jaren 70 vibe. De tijdloze ingrediënten in het geluid van Humbird worden gecombineerd met invloeden uit het heden, wat een aangenaam maar ook eigenzinnig geluid oplevert. Het is een geluid dat nog altijd meerdere invloeden verwerkt, waarbij Humbird put uit de archieven van meerdere soorten Amerikaanse rootsmuziek, maar ook niet vies is van pop en rock. 

Right On klinkt direct aangenaam, maar nu ik het album wat vaker heb gehoord ben ik steeds meer onder de indruk van het deels bekend klinkende en deels eigenzinnige geluid van Humbird, dat overigens prachtig is geproduceerd door Shane Leonard, die ik ken van Anna Tivel en Mipso. Het is een geluid dat wat steviger en ruwere klinkt dan het geluid op het debuutalbum van de band en dat in heel veel tracks flirt met psychedelica. Het wat meer uitgesproken en vaak wat broeierige geluid op Right On vraagt ook wat van de zang van Siri Undlin, die krachtiger en met meer expressie zingt dan op het debuutalbum van haar band. 

Right On is afgelopen voorjaar helaas wat ondergesneeuwd en heeft hierdoor nauwelijks aandacht gekregen, maar Humbird heeft zeker wat te bieden. De band klinkt door het verwerken van uiteenlopende invloeden anders dan de meeste andere bands van het moment en ook de stem van Siri Undlin beschikt wat mij betreft over voldoende onderscheidend vermogen. Ook de negen songs op Right On zijn stuk voor stuk aansprekend, waardoor het half uur muziek op het derde album van Humbird voorbij vliegt. 

Het blijft jammer dat Humbird het heeft gelaten bij een half uur muziek, maar dat biedt wel de mogelijkheid om wat dieper in de songs van de Amerikaanse band te duiken. Dat is niet onverstandig, want vooral bij beluistering met de koptelefoon hoor je hoeveel bijzonders er gebeurt in de muziek op het album en hoe veelkleurig de muziek is. Het past allemaal prachtig bij de stem van Siri Undlin, die ik na beluistering van Right On echt bovengemiddeld goed vind. Ik was Humbird na haar debuutalbum helemaal vergeten, maar krijg er met Right On een andere en wat mij betreft betere band voor terug. Erwin Zijleman

De muziek van Humbird is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://humbird.bandcamp.com/album/right-on.



08 juli 2024

Too good to be forgotten: Bill Ryder-Jones

 

Het maken van een lijstje met de beste albums van 2024 bewaar ik voor het einde van het jaar, dus Kacey, Taylor, Billie, Beth, Faye en Arooj komen later, maar halverwege het jaar vraag ik wel aandacht voor een aantal albums die ik hoog heb zitten, maar die wel wat weer aandacht hadden verdiend. Onder het mom 'too good to be forgotten' vandaag aandacht voor Iechyd Da van Bill Ryder-Jones.


Voormalig The Coral gitarist Bill Ryder-Jones maakte al een viertal soloalbums, maar met zijn vijfde album Iechyd Da levert de Britse muzikant een met grote regelmaat verbijsterend mooi album af
Toen de Britse muziekpers de afgelopen weken strooide met superlatieven bij de bespreking van het nieuwe album van Bill Ryder-Jones leek dit me schromelijk overdreven, maar Iechyd Da is inderdaad een prachtig album. De Britse muzikant, die deel uitmaakte van de eerste editie van The Coral heeft voor Iechyd Da een serie tijdloze songs geschreven. Het zijn songs vol melancholie, maar het zijn ook songs van een bijzondere schoonheid. Die schoonheid komt vooral aan de oppervlakte wanneer Bill Ryder-Jones zijn songs voorziet van fascinerende en Beatlesque strijkersarrangementen. Het levert een album op dat al snel stijgt tot grote hoogten. Wat een start van het muziekjaar 2024.


Lees de hele recensie en beluister het album hier: 

Too good to be forgotten: Katy Kirby

Het maken van een lijstje met de beste albums van 2024 bewaar ik voor het einde van het jaar, dus Kacey, Taylor, Billie, Beth, Faye en Arooj komen later, maar halverwege het jaar vraag ik wel aandacht voor een aantal albums die ik hoog heb zitten, maar die wel wat weer aandacht hadden verdiend. Onder het mom 'too good to be forgotten' vandaag aandacht voor Blue Raspberry van Katy Kirby.


Katy Kirby debuteerde drie jaar geleden veelbelovend, maar maakt diepe indruk met het prachtig klinkende Blue Raspberry, dat betovert met bijzonder klanken, prachtige zang en even mooie als eigenzinnige songs
Het valt direct bij eerste beluistering van Blue Raspberry op hoe mooi en bijzonder de songs van Katy Kirby klinken, maar vervolgens blijft ze je betoveren met bijzondere arrangementen en klanken, met een hoofdrol voor het fraai gitaarwerk en stemmige strijkers. Blue Raspberry is niet alleen in muzikaal opzicht een bijzonder album, want Katy Kirby zingt op haar tweede album echt prachtig. Het album klinkt af en toe als een singer-songwriter album uit een ver verleden, tot toch weer eigentijdse accenten opduiken. Het klinkt allemaal fantastisch, maar de muzikante uit Brooklyn schrijft ook nog eens fantasierijke songs, die steeds doen wat je niet verwacht, maar genadeloos verleiden.


Lees de hele recensie en beluister het album hier: 

07 juli 2024

Zach Bryan - The Great American Bar Scene

De Amerikaanse muzikant Zach Bryan heeft over inspiratie kennelijk niet te klagen en verrast wederom met een ijzersterk album, dat laat horen dat hij mee kan met de allerbesten binnen de Amerikaanse rootsmuziek
Een paar jaar geleden was Zach Bryan nog marinier, maar met een handvol albums is hij inmiddels uitgegroeid tot een van de grootste talenten binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Die status bevestigt hij met The Great American Bar Scene, dat ruim een uur lang overtuigt met mooie verhalen en emotievolle songs. In muzikaal en vocaal opzicht heeft de Amerikaanse muzikant sinds zijn debuutalbum uit 2019 reuzenstappen gezet, maar zijn songs komen nog altijd recht uit het hart. The Great American Bar Scene is 19 songs lang indrukwekkend en wat mij betreft nog wat beter dan het titelloze album waarmee Zach Bryan nog geen jaar geleden terecht doorbrak in Europa. Wat een talent.



Zach Bryan is in slechts een paar jaar tijd uitgegroeid tot een van de allergrootse beloften binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. De muzikant uit Oologah, Oklahoma, nam zijn debuutalbum vijf jaar geleden op toen hij nog als marinier werkzaam was en enige tijd verlof had. DeAnn, dat was opgedragen aan de jong overleden moeder van Zach Bryan, sloeg in als de spreekwoordelijke bom en zette de Amerikaanse muzikant op de kaart als groot talent. DeAnn was zowel in muzikaal als in vocaal opzicht misschien nog geen heel opzienbarend album, maar Zach Bryan liet wel horen dat hij aansprekende songs kan schrijven en deze songs bovendien met heel veel gevoel kan vertolken. 

Na zijn debuutalbum liet Zach Bryan de marine achter zich en werd hij professioneel muzikant. Dat doet hij vol overgave, want de albums volgen elkaar sindsdien in rap tempo op. DeAnn werd in 2020 gevolgd door het net als het debuutalbum wat rommelige Elisabeth en in 2022 door het uitstekende American Heartbreak, waarop Zach Bryan de belofte eigenlijk al voorbij was. Nadat eind 2022 ook nog een live-album was verschenen, brak Zach Bryan vorig jaar definitief door met het titelloze album dat ook in Nederland de aandacht trok. Dat Zach Bryan in de Verenigde Staten inmiddels een grote muzikant was bleek wel uit de gastbijdragen van The War & Treaty, Sierra Ferrell, The Lumineers en Kacey Musgraves, die het album nog wat verder optilden. 

Het vorige album van Zach Bryan is nog geen jaar oud, maar deze week is er alweer een nieuw album van de Amerikaanse muzikant verschenen. Zach Bryan maakt zich er wederom niet makkelijk van af, want The Great American Bar Scene bevat maar liefst 19 songs en meer dan een uur muziek. Het album opent net als zijn voorganger met een gedicht en ook dit keer wist Zach Bryan grote namen te strikken voor gastbijdragen, want naast John Moreland duiken ook grootheden John Mayer en Bruce Springsteen op. 

Zach Bryan heeft het niet echt nodig, want ook zonder gastbijdragen van naam en faam trekken de songs van de Amerikaanse muzikant makkelijk de aandacht. Dat Bruce Springsteen opduikt op het album is geen toeval, want in flink wat songs op het album laat Zach Bryan zich stevig beïnvloeden door Springsteen’s Nebraska, wiens State Trooper ook nog wordt genoemd in een track. The Great American Bar Scene kan meerdere kanten op, want het album laat ook horen dat Zach Bryan behoort tot de meest interessante en beste countrymuzikanten van het moment. 

In muzikaal opzicht heeft Zach Bryan reuzenstappen gezet sinds zijn debuutalbum van vijf jaar geleden en ook de hier en daar door een vrouwenstem begeleide zang van de muzikant uit Oklahoma is veel beter geworden. The Great American Bar Scene is smaakvol ingekleurd met flink wat snareninstrumenten, maar Zach Bryan kan ook nog altijd goed uit de voeten met sober klinkende songs. Wat is gebleven is het vermogen om aansprekende songs te schrijven en deze vervolgens te voorzien van flink wat emotie. 

 De Amerikaanse muzikant vertelt ook op The Great American Bar Scene weer mooie verhalen en vertolkt ze met hart en ziel. Na het album van vorig jaar twijfelde vrijwel niemand meer aan het talent van Zach Bryan en dit talent wordt bevestigd met zijn nieuwe album, dat de Amerikaanse muzikant definitief schaart onder de groten binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. Erwin Zijleman


06 juli 2024

Fink - Beauty In Your Wake

De Britse muzikant Fink keerde voor zijn nieuwe album terug naar zijn geboortegrond op het Engelse platteland en levert een intiem, maar ook bijzonder intens album af, dat steeds mooier en indringender wordt
Het was een paar jaar stil rond Fink, maar met Beauty In Your Wake laat Fin Greenall weer van zich horen. Samen met zijn vaste muzikale partners heeft de Britse muzikant een album gemaakt dat terugkeert naar zijn basis. Letterlijk omdat het album werd opgenomen in het Britse Cornwall, maar ook figuurlijk omdat het album in muzikaal opzicht terugkeert naar de Britse folk van weleer. Beauty In Your Wake is een relatief sober album, al kunnen de organische klanken op het album ook flink aanzwellen. De stem van Fin Greenall is mooi en ook in muzikaal en productioneel opzicht klinkt het album prachtig, maar het zijn vooral de songs die het album flink optillen. Ik ben geen groot Fink fan, maar Beauty In Your Wake is prachtig.



Het bespreken van een nieuw album van Fink is voor mij zeker niet vanzelfsprekend. Ik luister altijd naar de muziek van de Britse muzikant, maar het is tien jaar geleden dat ik voor het laatst een album besprak van het alter ego van Fin Greenall. In 2014 was ik behoorlijk enthousiast over Hard Believer, nadat ik in 2011 ook zeer te spreken was over voorganger Perfect Darkness. Alle albums die verschenen na Hard Believer heb ik laten liggen, nadat ik ze bij eerste beluistering zeker interessant vond. 

Het is opvallend dat ik in mijn recensie van Hard Believer stel dat de muziek van Fink op ieder nieuw album weer anders klinkt, terwijl ik de muziek van de Britse muzikant de afgelopen tien jaar vooral hetzelfde vond klinken. Het is minstens even opvallend dat ik Hard Believer omschreef als een album dat de luisteraar diep raakt, terwijl de opvolgers dat in mijn geval niet deden. 

Bij eerste beluistering vond ik zowel de muziek als de zang op alle sinds 2014 verschenen albums van Fink mooi, maar bij herhaalde beluistering kabbelde het me allemaal net wat teveel voort, waardoor geen van de recentere albums van de Britse muzikant bleef hangen. Het blijft bijzonder, want toen ik de afgelopen week, in voorbereiding op het verschijnen van het nieuwe album van Fink, weer eens luisterde naar Bloom Innocent uit 2019, begreep ik echt niet waarom ik dit album vijf jaar geleden niet heb besproken. 

De Britse muzikant heeft deze week het geluk dat het aantal nieuwe albums zeer beperkt is, waardoor Beauty In Your Wake kon rekenen op mijn onverdeelde aandacht. Waar ik de vorige albums van Fink bij eerste beluistering mooi en interessant vond, maar bij meerdere keren horen de aandacht verloor, gebeurde dit keer precies het tegenovergestelde. 

De eerste luisterbeurt van Beauty In Your Wake maakte op mij niet zoveel indruk. In muzikaal en vocaal opzicht had ik er niets op aan te merken en ook de kwaliteit van de songs vond ik direct in orde, maar het album deed verder niets met me. Door het beperkte aanbod van deze week heb ik het vaker geprobeerd met het album en na een paar keer horen veranderde er iets. Inmiddels vind ik Beauty In Your Wake echt prachtig. 

Voor zijn nieuwe album verruilde Fin Greenall zijn vorige thuisbasis Berlijn voor zijn geboortegrond in het Britse Cornwall. Samen met zijn vaste medemuzikanten Tim Thornton en Guy Whittaker sloot de Britse muzikant zich op in een klein dorpje, waarna ook de gelouterde studiotechnicus Sam Okell, die in de fameuze Abbey Roads mocht sleutelen aan de opnames van The Beatles, aansloot als producer. 

Het levert een intiem album op, dat behoorlijk sober, maar ook behoorlijk vol kan klinken. Het doet me meer dan eens denken aan de muziek waarmee Bon Iver, waarmee ik ongeveer dezelfde relatie heb als met de muziek van Fink, ooit doorbrak. Hoe vaker ik naar Beauty In Your Wake luister hoe mooier en intenser ik de vooral folky songs op het albums vind. 

Het heeft zoals gezegd iets van Bon Iver, maar veel songs op het album doen me ook aan de songs van Nick Drake denken, die vaak beschikten over de onderhuidse kracht die ik ook op Beauty In Your Wake hoor en die bovendien makkelijk schakelden tussen intieme en bezwerende passages. Ik ga absoluut nog eens beter luisteren naar de vorige albums van Fink, die ik mogelijk niet op de juiste waarde heb geschat, maar voorlopig ga ik er van uit dat de Britse muzikant met Beauty In Your Wake een van zijn beste albums heeft gemaakt. Erwin Zijleman


Beauty In Your Wake van Fink is verkrijgbaar via de Mania webshop:


05 juli 2024

Cyrena Wages - Vanity Project

Cyrena Wages heeft een countryalbum gemaakt dat niet klinkt als een authentiek countryalbum en ook niet als een modern countrypopalbum, maar wat is het, vooral door de imponerende zang, een overtuigend album
In een tijdperk waarin veel zangeressen fluisterzacht zingen is het even wennen aan de buitengewoon krachtige stem van Cyrena Wages. Het is een stem die haar debuutalbum Vanity Project een jaren 70 vibe geeft en die wordt versterkt door de muziek op het album, die put uit de archieven van de soulvolle rootsmuziek die decennia geleden werd gemaakt in Memphis, Tennessee, de thuisbasis van Cyrena Wages. Vanity Project klinkt zowel in muzikaal als in vocaal opzicht flink anders dan de meeste andere rootsalbums van het moment, maar het prachtig door de gelouterde Matt Ross-Spang geproduceerde album knalt uit de speakers en wordt steeds wat mooier en indrukwekkender.



Vanity Project is het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Cyrena Wages en het is een debuutalbum dat mij zeer aangenaam heeft verrast. Cyrena Wages werd geboren in Memphis, Tennessee, zocht op jonge leeftijd haar geluk als muzikante in Nashville, maar keerde uiteindelijk toch weer terug naar haar geboortegrond in Memphis omdat ze niet in het Nashville keurslijf wilde worden gedwongen. Dat is te horen op haar debuutalbum Vanity Project, dat anders klinkt dan de albums die momenteel in Nashville worden gemaakt. 

Het debuutalbum van Cyrena Wages bevat flink wat invloeden uit de country, maar het is ook een album met heel veel soul. Het is een album dat de sfeer van het verleden ademt, want wanneer de muzikanten op het album de pannen van het dak spelen waan je je minstens een aantal decennia terug in de tijd. In muzikaal opzicht past Vanity Project uitstekend in het diepe zuiden van de Verenigde Staten met een mix van invloeden die binnen de Amerikaanse rootsmuziek op een breed terrein uit de voeten kan. 

Cyrena Wages heeft zich voor haar debuutalbum omringd met een aantal uitstekende muzikanten, die tekenen voor een gloedvol geluid. Het is allemaal bijzonder mooi geproduceerd door de ervaren producer Matt Ross-Spang (Charley Crockett, St. Paul & The Broken Bones, S.G. Goodman, Margo Price). Het is een producer die al eerder liet horen dat hij uit de voeten kan met country en soul en ook op Vanity Project van Cyrena Wages vloeien invloeden uit de country fraai samen met invloeden uit de soul. Het geluid op het album is hoorbaar beïnvloed door albums die flink wat decennia geleden werden gemaakt, maar in het aanbod van het moment klinkt het debuutalbum van Cyrena Wages opvallend fris, zeker als ze in een aantal songs ook andere genres verkent. 

In muzikaal opzicht maakt het debuutalbum van de muzikante uit Memphis makkelijk indruk met een vol en warm geluid, maar de zang op het album springt nog wat meer in het oor. Cyrena Wages beschikt over een hele mooie en ook opvallend krachtige stem. Ik hou over het algemeen niet zo van zangeressen die zo krachtig zingen als Cyrena Wages doet, maar de zang op Vanity Project overtuigt mij volledig. Zeker in de ballads maakt de Amerikaanse muzikante makkelijk indruk, maar als ze er nog een schepje bovenop doet in de uptempo songs raakt Cyrena Wages me nog steeds. 

Ik heb de laatste tijd flink wat traditionele countryalbums of juist moderne countrypop albums opgepikt en omarmd. Het debuutalbum van Cyrena Wages past in geen van deze twee categorieën, maar ik vind het op een of andere manier wel een countryalbum. Het is een album waar ik in eerste instantie wel wat over getwijfeld heb, want ik moest wennen aan zowel de muziek als de zang, maar eenmaal gewend heb ik wel wat met de volle klanken en de uitbundige zang. 

Vanity Project van Cyrena Wages is verschenen in een week met nog behoorlijk veel nieuwe albums, waardoor het album makkelijk tussen wal en schip valt, maar ik hoop dat liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek die het album nog niet hebben beluisterd het de komende en wat rustigere weken nog een kans willen geven. Op basis van mijn eigen ervaringen zou ik er niet direct over oordelen, want na een paar keer horen is dit album wat mij betreft nog een stuk beter. Erwin Zijleman


Komkommertijd

 

Vroeger was de komkommertijd in de muziekwereld een zekerheid, maar tegenwoordig verschijnen er vrijwel in iedere week van het jaar nieuwe albums. De komende weken is de spoeling echter dun. Op 12 juli verschijnt er een flinke stapel interessante nieuwe albums, waaronder albums van persoonlijke favorieten, maar de andere vrijdagen in juli en de eerste vrijdagen in augustus is het heel erg rustig met nauwelijks interessante nieuwe albums.

Het biedt mij de mogelijkheid om nog wat vergeten albums op te pikken en om terug te kijken op de eerste helft van 2024, waarin het week na week flink dringen was. Ook in de zomer is er al met al genoeg te beleven op de krenten uit de pop. Erwin Zijleman

04 juli 2024

Mabe Fratti - Sentir Que No Sabes

De uit Guatemala afkomstige muzikante Mabe Fratti levert met Sentir Que No Sabes een album af dat de fantasie constant prikkelt, maar het is ook een album met een unieke sfeer en een bijzondere schoonheid
“Rich, rewarding, spellbinding music from a true original”, het zijn de woorden van de Britse kwaliteitskrant The Guardian over Sentir Que No Sabes van Mabe Fratti en zoals zo vaak heeft de krant het bij het juiste eind. Mabe Fratti maakt op haar album muziek die je songs na song weet te verrassen of zelfs te verbazen, maar het is ook bijzonder mooie muziek en muziek die, ondanks het label avant garde, verrassend toegankelijk klinkt. Net als bijvoorbeeld Arooj Aftab betovert Mabe Fratti met muziek die anders klinkt dan alle andere muziek van het moment. Het is muziek waarin invloeden uit de jazz, neoklassieke muziek, Midden-Amerikaanse muziek, avant garde en pop en rock op bijzondere wijze samenvloeien. Bijzonder mooi.



Zonder enige twijfel het meest bijzondere album dat ik deze week heb gehoord is Sentir Que No Sabes van Mabe Fratti. Het is niet het eerste wapenfeit van de celliste uit Guatemala, die momenteel Mexico City als uitvalsbasis heeft, maar in tegenstelling tot haar vorige albums kan Sentir Que No Sabes rekenen op flink wat aandacht van de betere muziekpers. Dat is op zich best bijzonder voor een album waar het etiket avant garde wordt opgeplakt, maar met dit label vertel je maar een deel van het verhaal van de muziek van Mabe Fratti. 

Je hoort het direct in de openingstrack, die verrassend veel klinkt als een redelijk normale popsong met een lome beat, jazzy drumwerk en de mooie stem van Mabe Fratti, die haar Spaanse teksten met veel gevoel voordraagt. Het is wel een redelijk normale popsong met een twist, want de blazers op de achtergrond klinken wat atypisch. Wanneer stemmige pianoakkoorden worden toegevoegd klinkt het nog wat conventioneler, maar op hetzelfde moment is duidelijk dat Mabe Fratti muziek maakt die anders klinkt dan alle andere muziek van het moment. 

Het is muziek die me qua sfeer wel wat doet denken aan de muziek van Arooj Aftab, al is de muziek van Mabe Fratti minder jazzy. Invloeden uit de jazz spelen wel een rol in de songs van de muzikante uit Guatemala en dat hoor je vooral in het spel van de ritmesectie. Het wordt gecombineerd met invloeden uit de neoklassieke muziek en de avant garde, maar ook liefhebbers van aangenaam in het gehoor liggende popsongs met een kop en een staart hoeven Sentir Que No Sabes zeker niet direct opzij te leggen. 

Dat Mabe Fratti een achtergrond heeft in de avant garde hoor je vooral wanneer ze haar cello er bij pakt en wat vervormde en tegendraadse klanken uit de speakers laat komen. Omdat de rest van de muziek op het album vrij toegankelijk is versterkt de cello vooral het unieke karakter van de songs van Mabe Fratti, maar heb je niet het idee dat je naar een heel experimenteel album aan het luisteren bent. 

Dat idee heb je zeker niet wanneer Mabe Fratti zingt, want de muzikante uit Mexico City beschikt over een prachtige stem. Het is een stem die nog wat mooier en bijzonderder klinkt door de Spaanstalige teksten, die de muziek van Mabe Fratti voorzien van een extra dimensie, net zoals het gebruik van het Urdu dit doet op de albums van Arooj Aftab. Wanneer de stem van Mabe Fratti wordt gecombineerd met fraai klinkende blazers doet de muziek op Sentir Que No Sabes Mexicaans aan, maar wanneer de cello of de ritmesectie invalt of flink wat strijkers worden ingezet is de muziek op het album toch opeens weer meer neoklassiek of jazzy of schuift het op richting triphop, waarna elektronica de muziek van Mabe Fratti weer een andere kant op kan duwen. 

Het doet me in muzikaal opzicht soms ook wel wat denken aan de muziek van Talk Talk uit de meer experimentele dagen van de Britse band, maar die vergelijking is niet meer relevant wanneer Mabe Fratti zingt. De muzikante uit Guatemala was het afgelopen jaar zeer productief in diverse samenwerkingsverbanden en heeft haar nieuwe album gemaakt met flink wat gastmuzikanten, die allemaal bijdragen aan een geluid dat totaal anders klinkt dan de andere muziek van het moment, maar dat desondanks zeer makkelijk weet te verleiden. Het levert wereldwijd zeer positieve recensies op en dat is echt volkomen terecht. Erwin Zijleman

De muziek van Mabe Fratti is ook verkrijgbaar via het label van de muzikante uit Guatemala: https://tinangelrecords.bandcamp.com/album/sentir-que-no-sabes.


Sentir Que No Sabes van Mabe Fratti is verkrijgbaar via de Mania webshop:


03 juli 2024

Queen Of Jeans - All Again

De Amerikaanse band Queen Of Jeans maakte al twee prima albums, maar met All Again legt de band uit Philadelphia de lat nog een stuk hoger en levert het een album met perfecte popsongs op dat alle aandacht verdient
Het is een paar jaar stil geweest rond Queen Of Jeans, maar gelukkig is de band weer terug. Met If You're Not Afraid, I'm Not Afraid leverde de Amerikaanse band immers een album af dat naar veel meer smaakte en dat meer krijgen we met All Again, dat ook nog eens een stuk beter is. De muziek van Queen Of Jeans leunt op All Again wat minder zwaar op het verleden, maar de band verwerkt nog steeds uiteenlopende invloeden. De muziek is prachtig en de zang is prachtig, maar het zijn dit keer ook zeker de uitstekende songs die de aandacht trekken. Queen Of Jeans heeft een tijdloos maar ook eigentijds popalbum gemaakt en het is er een van een heel hoog niveau.



Queen Of Jeans ken ik van het album If You're Not Afraid, I'm Not Afraid, dat toch wel enigszins tot mijn verbazing al weer bijna vijf jaar oud is. Op dat album maakte de band uit Philadelphia, Pennsylvania, makkelijk indruk met haar songs, die op bijzondere wijze uiteenlopende invloeden wisten te verbinden. 

Queen Of Jeans liet zich op haar tweede album absoluut inspireren door de psychedelische muziek en de Phil Spector pop uit de jaren 60, maar kon ook goed uit de voeten met invloeden uit de jaren 90 en dan met name met invloeden uit de indierock, shoegaze en dreampop. Queen Of Jeans wist zich door het toevoegen van invloeden uit de jaren 60 te onderscheiden van al die bands die zich beperkten tot inspiratie uit de jaren 90. Het deed me af en toe wel wat denken aan de muziek van het helaas totaal vergeten Crowsdell en dat is een groot compliment. 

If You're Not Afraid, I'm Not Afraid van Queen Of Jeans deed in Nederland helaas niet veel en ook het deze week verschenen nieuwe album van de band wordt helaas nog niet overladen met aandacht. Ook met All Again heeft de Amerikaanse band, die inmiddels is uitgebreid tot een viertal, echter een zeer interessant album afgeleverd. 

Vergeleken met het vorige album is de band uit Philadelphia op haar nieuwe album wat opgeschoven richting de indierock van het heden, maar invloeden uit het verleden zijn zeker niet helemaal verdwenen uit het geluid van Queen Of Jeans. Het levert een serie songs op die het best zijn te omschrijven als tijdloze rocksongs. 

Op If You're Not Afraid, I'm Not Afraid sprak vooral de mix van invloeden me aan, maar All Again maakt op alle mogelijke wijze indruk. De zang van Miri Devora is nog een stuk mooier en zelfverzekerder dan op het vorige album en draagt nadrukkelijk bij aan de hoge kwaliteit van All Again. Het is een mooie heldere stem, die perfect past bij het zonnige gitaargeluid van de band. 

Het vooral gitaar georiënteerde geluid van Queen Of Jeans klinkt ook een stuk mooier dan op het vorige album en heeft meer dan eens een dreampop vibe, overigens zonder de platgetreden paden van dat genre te bewandelen. Het is allemaal prachtig geproduceerd door de mij onbekende Will Yip, die het nieuwe album van Queen Of Jeans heeft voorzien van een mooi ruimtelijk en ook sfeervol geluid. 

All Again krijgt zoals gezegd nog niet veel aandacht, maar ik weet zeker dat dit album een breed publiek moet kunnen aanspreken. In eerste instantie met de bijzonder mooie zang en de zeer aangename klanken, maar de Amerikaanse band heeft voor haar nieuwe album ook nog eens een serie weergaloze songs geschreven. 

In muzikaal opzicht past All Again misschien in het hokje indierock, maar de songs van Queen Of Jeans zijn op het nieuwe album stuk voor stuk 24-karaat popsongs. De ene song is nog tijdlozer dan de andere en alle songs op het album zijn vrijwel onmiddellijk goed voor een gevoel van gelukzaligheid, wat weer fraai contrasteert met de persoonlijke teksten van Miri Devora, die vooral gaan over de hobbelige weg van de liefde. 

Ik was in 2019 zoals gezegd behoorlijk enthousiast over If You're Not Afraid, I'm Not Afraid van Queen Of Jeans, maar het deze week verschenen nieuwe album van de band is echt in alle opzichten beter. Ga dat horen, je krijgt er geen spijt van. Erwin Zijleman

De muziek van Queen Of Jeans is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://queenofjeans.bandcamp.com/album/all-again.


All Again van Queen Of Jeansikk is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Liana Flores - Flower Of The Soul

De Brits-Braziliaanse Liana Flores is enorm populair op TikTok en andere sociale media, maar ook daarbuiten gaat ze stevig aan de weg timmeren met haar bijzonder mooie en aangename debuutalbum
Laat Flower Of The Soul van Liana Flores door de speakers komen en de gevoelstemperatuur stijgt met minimaal een paar graden. Hiernaast zorgt het debuutalbum van de muzikante uit Londen voor een aangenaam gevoel van totale ontspanning. De Brits-Braziliaanse muzikante bereikt dit met een aantal zachte, lome en verleidelijke songs. Het zijn songs met vooral invloeden uit de jazz, Britse folk en bossa nova en het zijn songs die subtiel maar bijzonder smaakvol zijn ingekleurd. Het klinkt allemaal bijzonder aangenaam, maar als Liana Flores gaat zingen verandert aangenaam in wonderschoon. Flower Of The Soul is een fraaie soundtrack voor de zomer, maar is ook veel meer dan dat.



Het is even afwachten of de zomer van 2024 de boeken in zal gaan als een mooie zomer, maar als dat zo is ligt er een hele mooie en aangename soundtrack op ons te wachten. Deze soundtrack komt van de Brits-Braziliaanse singer-songwriter Liana Flores, die deze week met Flower Of The Soul haar debuutalbum heeft afgeleverd. 

Ik was de naam Liana Flores nog niet eerder tegengekomen, maar met name op een aantal sociale media platforms schijnt de muzikante uit Londen enorm populair te zijn. Dat begrijp ik wel, want zodra de muziek van Liana Flores uit de speakers komt, maakt een gevoel van rust en ontspanning zich meester van de nietsvermoedende luisteraar. 

Liana Flores maakt zachte en honingzoete popliedjes, die doen verlangen naar eindeloos luieren in de zomerzon. De muziek van de Brits-Braziliaanse muzikante wordt vergeleken met die van de IJslandse muzikante Laufey en daar zit wel wat in. Net als Laufey verwerkt Liana Flores flink wat invloeden uit de jazz, folk en de klassieke muziek in haar songs en beschikt ze over een prachtige heldere stem. 

Flower Of The Soul is wel wat minder jazzy dan de albums van Laufey en heeft een vleugje bossa nova als bonus. De invloeden uit de bossa nova versterken het zonnige karakter van de muziek van Liana Flores, maar haar debuutalbum heeft ook iets weemoedigs. Dat weemoedige karakter komt vooral uit de flinke hoeveelheid invloeden die Liana Flores heeft verwerkt uit de traditionele Britse folk. 

Zeker in de meest ingetogen momenten, waarin de muzikante uit Londen genoeg heeft aan een akoestische gitaar, haar stem en eventueel wat strijkers, klinkt Flower Of The Soul als een authentiek Brits folkalbum, maar het is er in een aantal tracks wel een met een twist. In de meeste folky momenten is Flower Of The Soul overigens ook niet ver verwijderd van de Amerikaanse folk van lang geleden van bijvoorbeeld Vashti Bunyan, maar ook de muziek van Astrud Gilberto wordt terecht aangedragen als vergelijkingsmateriaal. 

Flower Of The Soul is op het eerste gehoor een uiterst ingetogen of zelfs sober album, maar voor de productie werd een klein legioen producers (Noah Georgeson, Chris Bear, Jaques Morelenbaum en Tim Bernarde) ingeschakeld. Dat hoor je wanneer je het album met de koptelefoon beluistert en ieder subtiel detail aan de oppervlakte komt. De smaakvolle muziek blijft in de meeste tracks op het album behoorlijk zacht, waardoor de stem van Liana Flores centraal staat. De jonge Brits-Braziliaanse muzikante zingt met veel gevoel en souplesse en weet de aandacht makkelijk een heel album vast te houden. 

Flower Of The Soul zou zoals gezegd zomaar de soundtrack van een mooie zomer kunnen worden, maar ook vroeg in de ochtend en laat op de avond verrichten de subtiele en prachtig gezongen songs van Liana Flores bij mij wonderen. Het is bijzonder om te zien hoe de IJslandse muzikante Laufey de afgelopen maanden vooral via de sociale media razend populair is geworden, maar met Liana Flores heeft ze er een hele serieuze concurrent bij. 

Ik ben meestal snel uitgekeken op folky en jazzy songs met een snufje bossa nova, maar Flower Of The Soul is wat mij betreft interessanter dan de rest van het aanbod in het genre dankzij een serie sterke songs, bijzonder fraaie klanken en een stem die echt meedogenloos verleidt en dat met steeds meer overtuiging doet. Erwin Zijleman


Flower Of The Soul van  Liana Flores is verkrijgbaar via de Mania webshop:


02 juli 2024

Sour Widows - Revival Of A Friend

De Californische band Sour Widows heeft heel lang gewerkt aan haar debuutalbum en dat hoor je op het bijzonder fraaie en knappe en vooral door 90s indierock en slowcore beïnvloede Revival Of Friends
Melodieuze gitaarwolken, incidentele gitaaruitbarstingen, een laag tempo en bijna lieflijke vrouwenzang. Het zijn allemaal bekende ingrediënten en het zijn ingrediënten die met name in de 90s indierock en slowcore een voorname rol speelden. Invloeden uit de jaren 90 zijn sindsdien veelvuldig verwerkt, maar Revival Of Friends van Sour Widows klinkt wat mij betreft toch anders. De Californische band laat haar muziek slechts zeer incidenteel ontsporen, wat zorgt voor een bijzondere ingehouden spanning. Die past prachtig bij alle melancholie op het album, wat Revival Of Friends voorziet van een bijzondere lading. Het debuutalbum van Sour Widows is intens maar ook gewoon mooi. Erg mooi zelfs.



De Amerikaanse band Sour Widows debuteert deze week met Revival Of A Friend. De band uit Californië werkte zeven jaar aan het album en kreeg in deze periode te maken met het verlies van dierbaren en met de coronapandemie. Gelukkig is het album er toch nog gekomen, want Revival Of A Friend is een uitstekend album. 

Het is een album dat me in eerste instantie vooral mee terug nam naar de jaren 90. Het debuutalbum van Sour Widows bevat immers nogal wat invloeden uit de indierock en de slowcore uit dit decennium. Zo bevat Revival Of A Friend vooral songs die zich voornamelijk in een laag tempo voortbewegen, maar die zomaar kunnen exploderen. Het voorziet het album van de dynamiek die in de indierock van de jaren 90 gewoon was. 

Ook het gitaarwerk op het album herinnert me aan rockmuziek van een aantal decennia geleden. Het gitaarwerk op Revival Of A Friend is melodieus en ruimtelijk, maar kan ook behoorlijk gruizig klinken. Het gitaarwerk op het album is verantwoordelijk voor de dynamiek in de muziek van Sour Widows, terwijl de ritmesectie vooral ondersteunend speelt, al verdient de drummer van de band zeker de nodige credits. 

Het fraaie gitaarwerk op het debuutalbum van de Californische band wordt gecombineerd met zachte en vaak bijna lieflijke zang en ook dat is een belangrijk ingrediënt van de indierock uit de jaren 90. Waar veel jaren 90 bands één vrouwelijk boegbeeld hadden, heeft Sour Widows er twee. 

Susanna Thomson en Maia Sinaiko tekenen allebei voor zowel het gitaarwerk als de zang op het album en deze dubbele bezetting verrijkt zowel de instrumentatie als de zang op Revival Of A Friend. Je hoort bovendien goed dat de twee al jaren samen spelen, want zowel de gitaarpartijen als de zang van Susanna Thomson en Maia Sinaiko vloeien prachtig samen en weten elkaar steeds weer te versterken. 

Zeker in de wat langere tracks op het album maakt de band veel gebruik van repeterende akkoorden, waardoor de muziek van Sour Widows een bijzondere of zelfs bijna hypnotiserende uitwerking heeft op de luisteraar. Met name in de ingetogen passages, en die domineren op het album, valt op met hoeveel zorgvuldigheid er wordt gemusiceerd en die zorgvuldigheid hoor je terug in de zang. De muziek van Sour Widows kan op hetzelfde moment ruw klinken en dat is knap. 

Het is allemaal fraai vastgelegd door Maryam Qudus, die het album samen met de band produceerde en die hier en daar wat atmosferische synths heeft toegevoegd aan het geluid op Revival Of A Friend. Door het lage tempo heeft de muziek van de Amerikaanse band vaak een wat melancholisch karakter, wat gezien de gebeurtenissen in de levens van Susanna Thomson en Maia Sinaiko, die dierbaren verloren door ziektes en overdoses, ook niet zo gek is. 

Revival Of A Friend bevat ruim vijftig minuten muziek, wat lang is voor een debuutalbum. Door het lage tempo en een aantal wat langere tracks lijkt het album langer te duren, maar het debuutalbum van Sour Widows verveelt geen moment. Revival Of A Friend kan prima voortkabbelen op de achtergrond, maar de songs van Susanna Thomson en Maia Sinaiko worden nog mooier wanneer je er met volledige aandacht en flink volume naar luistert. In eerste instantie vond ik het vooral aangename nostalgie, maar Revival Of A Friend is inmiddels veel meer dan dat. Erwin Zijleman

De muziek van Sour Widows is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://sourwidows.bandcamp.com/album/revival-of-a-friend.


Revival Of A Friend van Sour Widows is verkrijgbaar via de Mania webshop: