Review: Kathryn Mohr - Carves

De Amerikaanse muzikante Kathryn Mohr houdt niet van zonnige popsongs die je na één keer horen koestert, maar haar donkere, intense en ruwe songs dringen zich uiteindelijk toch verrassend makkelijk op
Laat je niet misleiden door de openingstrack van het deze week verschenen album Carves van Kathryn Mohr, want de Amerikaanse muzikante heeft zich niet laten verleiden tot het maken van een album vol lastig te plaatsen klanken. Vanaf de tweede track regeren de songs en die zijn net als op het ruim een jaar geleden verschenen Waiting Room donker en dreigend, maar ook mooi en intens. Het zijn songs die behoorlijk ruw en stevig kunnen klinken, maar de songs van Kathryn Mohr zijn op een of andere manier ook sober. Je moet even het juiste moment vinden voor dit toch behoorlijk donkere album, maar uiteindelijk heeft Kathryn Mohr weer heel veel te bieden op Carves.

Over het begin vorig jaar verschenen album Waiting Room van Kathryn Mohr schreef ik op De Krenten uit de Pop het volgende: “Waiting Room van de Amerikaanse muzikante Kathryn Mohr zal een winterdepressie eerder versterken dan verzwakken, maar onder de donkere klanken op het album zit ook veel schoonheid verstopt”. Het zijn woorden waar ik nog steeds achter sta en inmiddels weet ik ook dat het album ook mooi is gebleven toen de lente en de zomer hun intrede deden in Nederland. 

Er was dan ook geen reden voor de Amerikaanse muzikante om haar muziek aan te passen nu haar nieuwe album in de lente is verschenen en dat heeft Kathryn Mohr dan ook niet gedaan. Ook het deze week verschenen Carves is weer een donker tot aardedonker album, maar ook dit keer zijn de songs van de Amerikaanse muzikante op een bijzondere manier mooi. Dat hoor je overigens nog niet in de openingstrack, die vooral uit een bak wat ondefinieerbare herrie bestaat, maar als de stem van Kathryn Mohr in de tweede track invalt, begeeft Carves zich weer op redelijk bekend terrein. 

Ik noem de muziek van Kathryn Mohr hierboven mooi, maar zo zal niet iedereen de behoorlijk ruwe klanken op het album beschrijven. Zeker als Kathryn Mohr kiest voor stevigere gitaren klinkt haar muziek behoorlijk rauw en hard. Ik vergeleek het vorig jaar met de muziek van een jonge PJ Harvey en dat is nog steeds relevant vergelijkingsmateriaal. 

Ook wanneer Kathryn Mohr zich omringt met stevigere gitaren vind ik haar songs folky genoeg om ze folksongs te noemen, al zijn het wel andere folksongs dan gebruikelijk in het genre. Niet alleen PJ Harvey draagt relevant vergelijkingsmateriaal aan, want ik hoor soms ook wel wat van Hole. Die band had dankzij de aanwezigheid van Courtney Love de schijn enorm tegen, maar was bij vlagen een geweldige band. Zeker wanneer de muziek van Kathryn Mohr nog wat donkerder en deprimerender klinkt, moet ik ook denken aan Grouper, al bevat Carves relatief veel songs met een kop en een staart en een min of meer standaard structuur. 

Kathryn Mohr kwam na de tour die volgde op haar vorige album in de Mojavewoestijn terecht en werd gegrepen door de schoonheid van het landschap. Gewapend met een gitaar en eenvoudige opnameapparatuur keerde ze terug naar de woestijn om de basis van haar nieuwe album op te nemen in een Airbnb. Het in een isolement opnemen van een album zorgt meestal voor een bijzondere sfeer en dat is op Carves niet anders. 

Het nieuwe album van Kathryn Mohr klinkt donker en eenzaam, maar ook puur en intens. Het gitaarspel van de Amerikaanse muzikante zorgt voor een ruwe onderlaag, die zo nu en dan bijna klinkt als de drones die door een aantal bands worden geproduceerd. Het maakt van de beluistering van Carves een intense luisterervaring, maar uiteindelijk vind ik de nieuwe songs van Kathryn Mohr zeker niet ontoegankelijk. 

Het zijn wel songs die beter tot zijn recht komen wanneer je ze wat vaker hebt gehoord, wat vooral geldt voor de songs waarin Kathryn Mohr het experiment wat meer opzoekt. En natuurlijk is Carves van Kathryn Mohr geen album dat je opzet in de aangename lentezon van het moment, maar wat later op de dag is het gelukkig nog altijd behoorlijk kil en donker en begint dit album snel te groeien. Erwin Zijleman

De muziek van Kathryn Mohr is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://kathrynmohr.bandcamp.com/album/carve.

Carves van Kathryn Mohr is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (seaweed green), 34,99 euro

LP, 34,99 euro

CD, 22,99 euro

Review: Anana Kaye - Are You There?

Anana Kay leverde vorige maand een album af dat helaas niet heel breed is opgepikt, maar het bijzonder klinkende Are You There? is een onderscheidend album dat absoluut de aandacht verdient
Ik heb lang getwijfeld over Are You There? van Anana Kaye en niet omdat ik twijfelde aan de kwaliteit van het album. Anana Kaye is een uitstekende zangeres en een getalenteerde songwriter en ook in muzikaal en productioneel opzicht hoor je de kwaliteit van haar nieuwe album. Het is wel een album dat wat lastig te plaatsen is, want waar past Are You There? precies in? Daarbij gaat het zowel om genres als om de tijd. De muziek van Anana Kaye past niet goed in een hokje en lijkt zich vrijelijk door de tijd te bewegen, met soms zeer nostalgische en soms eigentijdse klanken. Ik heb het album hierdoor een paar keer opzij gelegd, tot ik opeens wel hoorde waar Anana Kaye naartoe wil.

Vorige maand verscheen Are You There? van de van oorsprong Georgische muzikante Anana Kaye. Het is een album waar ik de afgelopen weken maar geen vat op kon krijgen en als ik eerlijk ben is dat me nog steeds niet helemaal gelukt. Het is een album dat volgens mij beschikt over de potentie om een heel groot publiek aan te spreken, maar het is ook een album dat zomaar compleet tussen wal en schip kan vallen omdat het niet goed past in een van de gangbare hokjes. 

Anana Kaye opereert vanuit Nashville, Tennessee, waar ze intensief samenwerkt met de muzikant Irakli Gabriel. Kennelijk zelfs zo intensief dat de twee op de bandcamp-pagina van Anana Kaye worden aangeprezen als duo. Dat Nashville de thuisbasis is van Anana Kaye hoor je in de invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek die zijn te horen op Are You There?, maar het is zeker geen standaard rootsalbum. 

Op de bandcamp pagina van Anana Kaye staat ook een beschrijving van haar muziek en deze is als volgt: “Anana Kaye and Irakli Gabriel deliver a unique and distinctly European sound rarely experienced in such potent doses today. With influences including Kate Bush, Nick Cave and David Bowie their music is a genre bending experience akin to twisting kaleidoscope”. 

Dat Anana Kaye en Irakli Gabriel hun muziek omschrijven als Europees heeft te maken met het feit dat ze oorspronkelijk uit Georgië komen, maar Nashville is inmiddels een paar jaar de thuisbasis van de twee. Anana Kaye heeft eerder al een aantal albums gemaakt en maakte ook een album met David Olney. 

Are You There? is mijn eerste kennismaking met de muziek van Anana Kaye en het is zoals gezegd een ingewikkelde kennismaking. Laat ik beginnen met de opmerking dat ik niet veel hoor van Kate Bush, Nick Cave en David Bowie in de songs op Are You There?, maar wat hoor ik dan wel? 

Het is niet eenvoudig om de muziek van Anana Kaye te omschrijven. Het is zoals gezegd muziek met invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar invloeden uit de pop zijn minstens even belangrijk. De muziek van Anana Kaye bevat ook absoluut invloeden uit de soul en ik hoor ook nog wel wat subtiele Georgische invloeden op het album. 

Het is een mix van invloeden die je, buiten de Georgische invloeden, wel vaker hoort, maar toch laat het nieuwe album van Anana Kaye zich lastig vergelijken met andere albums van het moment. Are You There? heeft iets zwaar nostalgisch, wat het album voorziet van een bijzondere sfeer en een bijzonder geluid. 

Waar dat nostalgische precies in zit kan ik niet precies zeggen, maar het heeft ongetwijfeld te maken met de stem en de zang van Anana Kaye. Het is wat atypische zang, maar het klinkt ook wel bekend, al zou ik niet weten waar ik het van ken. De stem van Anana Kaye drukt een zwaar stempel op Are You There? en het is zang die je mooi vindt of niet. Ik twijfelde daar zelf over, maar op een gegeven moment was ik overtuigd van de schoonheid van de stem van de muzikante uit Nashville. 

Vervolgens gaat het snel, want het album is voorzien van mooie arrangementen en prachtige klanken en ook op de soms bijna Daniel Lanois-achtige productie van Anana Kaye en Irakli Gabriel maakt makkelijk indruk. Je moet Are You There? echt een paar keer horen voor je het album op de juiste waarde kunt schatten, maar vervolgens kun je alleen maar concluderen dat Anana Kaye heel fraai werk heeft afgeleverd. Erwin Zijleman

De muziek van Anana Kaye is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Georgische muzikante: https://ananakaye.bandcamp.com/album/are-you-there.

Review: Rosalía, Ziggo Dome, Amsterdam, 22 april 2026

foto: Robert Kloosterman

De Spaanse muzikante Rosalía leverde vorig jaar met Lux een in alle opzichten opzienbarend album af en begon vorige maand aan de Lux Tour, die haar de komende zes maanden in Europa, Noord‑Amerika en Latijns‑Amerika brengt. Gisterenavond stond ze in de Ziggo Dome, waar ze ook vanavond is te zien.

Ik heb het concert dat ik gisteren heb gezien inmiddels een kleine 24 uur kunnen laten bezinken, maar het gevoel dat ik een volkomen uniek concert heb gezien en een concert dat voorgoed in mijn geheugen staat gegrift is nog niet verdwenen. Dat geldt niet alleen voor mij, want ik heb vandaag alleen maar lyrische recensies gelezen. En terecht. Rosalía liet gisterenavond in de Ziggo Dome zien en horen dat ze een wereldster is en bovendien een wereldster van een unieke soort. De show van de Spaanse muzikante is in alle opzichten opzienbarend, net als haar album vorig jaar. 

Dat begint bij de band die haar begeleidt tijdens de Lux Tour. Rosalía wordt bijgestaan door een twintigkoppig orkest, dat voor het podium is geplaatst. De klassiek aandoende klanken van het orkest worden gecombineerd met af en toe stevig aangezette elektronica en alles komt met een heel stevig volume uit de speakers. Het orkest komt uitstekend van pas bij het vertolken van de songs van Lux, maar speelt ook een rol in de songs van MOTOMAMI die in het tweede deel van de set voorbij komen.

Ook in visueel opzicht is de Lux Tour bijzonder indrukwekkend. Het sober maar ook fraai vormgegeven podium biedt Rosalía de mogelijkheid om zichzelf steeds weer op een andere manier te presenteren. De in kwalitatief opzicht uitstekende schermen aan de zijkanten van het podium zorgen ervoor dat je niets hoeft te missen en iedere subtiele beweging of blik van de Spaanse muzikante meekrijgt. Het ziet er iedere keer weer anders uit, maar het is zonder uitzondering prachtig.

Er is heel goed nagedacht over de muziek en het podium, maar ook over de wijze waarop Rosalía en de dansers die haar omringen over het podium bewegen. Er is een topchoreograaf aan het werk geweest, die ervoor heeft gezorgd dat alle songs op de setlist zijn voorzien van een aansprekende en ook interessante choreografie. Rosalía laat zien dat ze meerdere dansstijlen beheerst en wordt keer op keer prachtig in beeld gebracht.

foto: Robert Kloosterman

Het oeuvre van Rosalía wordt gekenmerkt door een bijna onwerkelijk grote diversiteit en die komt ook terug in de setlist van de Lux Tour. Van klassiek aandoende stukken en opera tot stuwende Latin en zelfs een blokje techno. Het is slechts het topje van de ijsberg. Rosalía beweegt zich op een ongekend breed terrein, maar het klinkt geen moment onlogisch. Het is slechts weinigen gegeven.

Het levert een setlist op die in ongeveer twee uur het ene hoogtepunt afwisselt met het andere. Het kippenvel zit direct in het eerste deel van de set met onder andere Sexo, Violencia y Llantas, Reliquia, en Mio Cristo Piange Diamanti, waarna een imponerende versie van Berghain volgt. De Frankie Valli cover Can't Take My Eyes Off You is een opvallende, maar het pakt net zoals al het andere in de setlist prachtig uit. 

Een intermezzo waarin Rosalía de biecht afneemt duurt misschien net wat te lang, maar het wordt gecompenseerd door prachtige versies van La Perla (met een weergaloze choreografie) en Sauvignon Blanc, waarin de Spaanse muzikante met goud wordt overgoten terwijl ze een subtiele ballad brengt. Hierna komen de hits van MOTOMAMI voorbij, waarna de show prachtig eindigt, met wederom fraaie beelden waarin Rosalía laat zien hoe goed ze de camera kan bespelen.

foto: Robert Kloosterman

De show van Rosalía zit vol religieuze symboliek en talloze verwijzingen naar kunst. Die komen ook terug in de teksten, die keurig vertaald naar het Nederlands werden getoond. Dat leek me op voorhand storend, maar ik keek er toch verrassend vaak met een schuin oog naar en vond het zeker iets toevoegen, want ook de teksten van de Spaande muzikante zijn fascinerend.

Ik heb nog één ding niet benoemd en dat is misschien wel het belangrijkste van alles: de stem van Rosalía. Die was direct vanaf de eerste noten bijzonder indrukwekkend en bleef dat de hele show lang. Ik kreeg er meer dan eens kippenvel van en ook qua diversiteit leverde de muzikante uit Barcelona met haar zang een topprestatie. Het maakte het concert in de Ziggo Dome nog wat mooier, imponerender en ontroerender.

De show van Rosalía in de Ziggo Dome benaderde gisteren in alle opzichten de perfectie, maar het was op hetzelfde moment een warm, puur en oprecht concert van een innemende podiumpersoonlijkheid. Ik ga het niet snel vergeten. Erwin Zijleman

Review: Grace Ives - Girlfriend

Grace Ives kan in de Verenigde Staten rekenen op uitstekende recensies voor haar tweede album Girlfriend en daar valt vanwege de onweerstaanbare maar ook interessante popsongs echt niets op af te dingen
Ik was het debuutalbum van Grace Ives, het bijna vier jaar oude Janky Star, eerlijk gezegd alweer vergeten en ook het vorige maand verschenen Girlfriend kwam niet direct binnen. Dat is inmiddels wel anders, want waar de albums van de Amerikaanse muzikante op het eerste gehoor misschien klinken als standaard popalbums, blijkt bij herhaalde beluistering al snel dat de popsongs van Grace Ives veel meer zijn dan standaard popsongs. De muzikante uit New York laat ook op Girlfriend weer haar eigenzinnigheid horen, waardoor het album voor mij inmiddels is uitgegroeid tot een van de betere popalbums van het moment. Dat wisten de betere Amerikaanse muziekwebsites al lang, maar ik weet het nu ook.

Een maand geleden verscheen Girlfriend, het tweede album van Grace Ives (het in 2019 verschenen 2nd zie ik toch meer als een mini-album). Het is een album dat bij mij op de stapel terecht kwam, tot ik het vorige week, geïnspireerd door een aantal zeer positieve recensies, toch een nieuwe kans gaf. Girlfriend is een album dat misschien niet helemaal mijn smaak is, maar het is ook een album dat me op een of andere manier intrigeert. 

Het intrigeerde me deze week nog een stuk meer dan een maand geleden, toen ik het album uiteindelijk niet goed genoeg vond. Deze week kwam Girlfriend van Grace Ives wel makkelijk door mijn selectie en ging ik op zoek naar meer informatie over de Amerikaanse muzikante. Hierbij kwam ik, echt tot mijn grote verbazing, terecht bij mijn eigen recensie van het bijna vier jaar geleden verschenen Janky Star, het debuutalbum van Grace Ives. Het is een album waar ik in eerste instantie geen duidelijke herinnering aan had, tot ik er weer eens naar luisterde. 

Over Janky Star schreef ik in de zomer van 2022 het volgende: “Bij hele vluchtige beluistering leek Janky Star van de New Yorkse muzikante Grace Ives me een aangenaam maar niet heel bijzonder popalbum, maar na een keer aandachtig luisteren wist ik wel beter. Grace Ives schrijft lekker in het gehoor liggende popliedjes, maar het zijn ook popliedjes die op alle mogelijke manieren buiten de lijntjes kleuren. Soms is het pure pop, soms is het synthpop en soms neigt het naar R&B of bedroom pop, maar op een of andere manier smeedt Grace Ives alles aan elkaar in songs die haar bijzondere handtekening dragen. Hoe beter je luistert, hoe meer bijzonders je hoort. Volkomen terecht overladen met jubelrecensies in de Verenigde Staten”. 

Het zijn woorden die grotendeels ook van toepassing zijn op het tweede album van de muzikante uit New York. Grace Ives ging na het succes van Janky Star in mentaal en fysiek opzicht door een zware periode, wat je terughoort in de teksten van de songs, maar haar popsongs zijn nog net zo onweerstaanbaar als vier jaar geleden. 

Ook op Girlfriend maakt Grace Ives popmuziek waarmee ze de wereld aan haar voeten zou moeten kunnen krijgen, maar de songs van de Amerikaanse muzikante zijn ook nog altijd lekker eigenzinnig. Het is een bijzondere combinatie die maar weinig popzangeressen gegeven is, maar Grace Ives heeft het. 

Vergeleken met het debuutalbum klinkt Girlfriend iets conventioneler, maar het is absoluut geen mainstream popalbum. Hiervoor zijn de songs van Grace Ives te wispelturig en te eigenwijs, al bevatten haar songs zeker ingrediënten van perfecte popsongs. 

Vergeleken met de meeste grote popalbums is Girlfriend voorzien van een vrij sobere productie, die het album iets intiems geeft. Ik moet bij beluistering van het tweede album van Grace Ives vaak aan Lorde denken en dat is wat mij betreft een groot compliment voor Girlfriend (al is het maar omdat het laatste album van Lorde vorig jaar mijn jaarlijstje aanvoerde). 

Ook Grace Ives is op haar album niet vies van stevige aangezette en soms wat tegendraadse elektronica, wat Girlfriend voorziet van een wat donkere sfeer. Het is een album dat af en toe een jaren 90 vibe heeft, maar Grace Ives maakt ook popmuziek van het moment en af en toe popmuziek van de toekomst. Ik was niet direct om, maar vind ook dit weer een razendknap album van Grace Ives. Erwin Zijleman

De muziek van Grace Ives is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://graceives.bandcamp.com/album/girlfriend.

Review: Wendy Eisenberg - Wendy Eisenberg

Wendy Eisenberg heeft een album gemaakt dat bij eerste beluistering misschien nog wat tegen de haren instrijkt, maar dat mooier en interessanter wordt naarmate je de bijzondere folksongs op het album vaker hoort
Wendy Eisenberg heeft al meerdere albums gemaakt, maar het onlangs verschenen nieuwe en titelloze album krijgt meer aandacht dan zijn voorgangers en kan rekenen op zeer positieve recensies. Deze recensies hebben me aangemoedigd om wat vaker te luisteren naar het album en dat was ook nodig om het kwartje te laten vallen. Zowel in muzikaal als vocaal opzicht is het album van Wendy Eisenberg immers geen alledaags album. Het is een album dat raakt aan de psychedelische folk uit de jaren 60 en 70 en het is folk waarin improvisatie en experiment niet uit de weg worden gegaan. Ook de stem van Wendy Eisenberg vraagt om enige gewenning, tot het moment dat opeens alles op zijn plek valt.

De Amerikaanse singer-songwriter Wendy Eisenberg, die zichzelf overigens identificeert als non-binair en queer, heeft de afgelopen jaren al een handvol albums gemaakt. Het zijn albums waarvan ik er zeker een aantal heb beluisterd, maar tot een plekje op De Krenten uit de Pop kwam het tot dusver nog niet. Ook het begin deze maand verschenen nieuwe album van Wendy Eisenberg leek in eerste instantie buiten de boot te vallen, maar dankzij een tweetal net wat slappere weken qua releases kreeg het album van mij alsnog de aandacht die het zeker verdient. 

Het onlangs verschenen titelloze nieuwe album van Wendy Eisenberg is, net als eerdere albums, een album dat zich, in ieder geval bij mij, niet direct opdringt. De ingetogen songs van de muzikant uit Brooklyn, New York, moeten het niet hebben van aanstekelijke refreinen of direct memorabele melodieën, waardoor je ook het nieuwe album weer wat vaker moet horen voor het beklijft. 

Wat ook niet helpt voor een onuitwisbare eerste indruk is dat Wendy Eisenberg ervan houdt om via improviseren tot songs te komen, wat er voor zorgt dat de songs van de Amerikaanse muzikant vol bijzondere wendingen zitten. En omdat de muzikant uit Brooklyn ook makkelijk schakelt tussen genres bieden de albums ook in dat opzicht weinig houvast. 

Vergeleken met de vorige albums is het nieuwe album wel wat stijlvaster, want de meeste songs op het album zijn te typeren als folksongs. Wendy Eisenberg is een uitstekende gitarist, maar op het deze maand verschenen nieuwe album is het geluid wat voller dan gebruikelijk en is er ook ruimte voor andere instrumenten. Co-producer Mari Rubio voegt pedal steel, synths en strijkersarrangementen toe aan het geluid op het album en ook een ritmesectie is het hele album van de partij. 

In een aantal songs is de instrumentatie redelijk rechttoe rechtaan en moet Wendy Eisenberg het vooral hebben van fraai en inventief gitaarspel en subtiele bijdragen van andere instrumenten, maar in een aantal andere songs op het album gaat Wendy Eisenberg improvisatie en experiment niet uit de weg. Het maakt beluistering van het album in eerste instantie niet makkelijk, maar uiteindelijk wel interessant. 

Folk vormt de basis van de songs op het album, maar het is zeker geen dertien in een dozijn folk die Wendy Eisenberg maakt. Het heeft af en toe wel wat van de psychedelische folk uit de jaren 60 en 70 en niet alleen vanwege de muziek. Ook de zang van Wendy Eisenberg is immers wat atypisch en het is zang die ik in eerste instantie niet heel mooi vond. Ook de zang van de Amerikaanse muzikant lijkt af en toe wat te improviseren en klinkt dan wat onvast, maar na enige gewenning vind ik de stem van Wendy mooi en het is zeker een karakteristieke stem. Ook qua zang doet de muzikant uit Brooklyn overigens wel wat denken aan de psychedelische folkies uit de jaren 60 en 70. 

Ik ben al met al blij dat het nieuwe album van Wendy Eisenberg alsnog is komen bovendrijven. Het is een album vol bijzonder klinkende songs, waarin je lang nieuwe dingen blijft ontdekken en waarin Wendy Eisenberg meer dan eens een andere afslag neemt dan je had verwacht. Liefhebbers van in artistiek opzicht interessante folk vallen zich zeker geen buil aan dit bijzondere album, dat door Pitchfork overigens is beloofd met een dikke 8. Erwin Zijleman

De muziek van Wendy Eisenberg is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://wendyeisenberg.bandcamp.com/album/wendy-eisenberg.

Wendy Eisenberg van Wendy Eisenberg is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (oxblood), 34,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Fellow Mortals - Stella's Birth-day

De Amerikaanse muziekwebsite AllMusic.com komt over het algemeen niet met erg spannende aanbevelingen, maar met Stella's Birth-day van Fellow Mortals gaf het deze week een hele bijzondere tip

Laat Stella's Birth-day van Fellow Mortals uit de speakers komen en je wordt heen en weer geslingerd tussen 80s pop en chamber pop. Het duo dat bestaat uit Francis Reader (Trash Can Sinatras) en Simon Dine (Noonday Underground) heeft zich in de teksten laten inspireren door een aantal stokoude gedichten, maar vindt muzikale inspiratie dichterbij in de tijd. Stella's Birth-day valt op door fraaie arrangementen en warme klanken en deze worden nog wat verder opgetild door de mooie stem van Francis Reader, die zingt als een volleerd crooner. Er is heel weinig aandacht voor dit album, maar Stella's Birth-day van Fellow Mortals verdient absoluut een beter lot.

Het album Stella's Birth-day van Fellow Mortals kwam ik de afgelopen week eigenlijk alleen op de website van AllMusic.com tegen. De Amerikaanse muziekwebsite deelde flink wat sterren uit aan het album en koos het bovendien als een van de meest interessante albums van deze week. 

Reden genoeg om te gaan luisteren naar het album, al bracht de omschrijving van AllMusic me nog even aan het twijfelen. Het op muziek zetten van gedichten van de Ierse schrijver Jonathan Swift klinkt immers nogal pretentieus en op pretentieuze albums ben ik meestal niet gek. 

Het verhaal achter deze gedichten is overigens wel mooi, want het zijn gedichten die Jonathan Swift (1667-1745), die overigens vooral bekend is van het boek Gulliver’s Travels, jaarlijks stuurde aan de vrouw die hij Stella noemde, maar die volgens historici Esther heette. 

Fellow Mortals is een project van Francis Reader, zanger van de band Trash Can Sinatras en de van de band Noonday Underground bekende muzikant en producer Simon Dine. Het zijn twee namen die me eerlijk gezegd onbekend waren, maar ook dat hield me niet tegen om te luisteren naar Stella's Birth-day van Fellow Mortals. 

Het album is een mooie ontdekking van AllMusic, dat een album heeft gevonden dat verder vrijwel nergens aandacht heeft gekregen. Dat is jammer, want Stella's Birth-day van Fellow Mortals is een album dat niet alleen prachtig uitgevoerd schijnt te zijn, maar het is ook een album dat een breed publiek moet kunnen aanspreken. 

Ik heb me bij beluistering van de muziek van Fellow Mortals niet gefocust op de teksten, want ik ga ervan uit dat die van een prima niveau zijn. Mijn focus lag bij de muziek en de zang en ook hiermee wisten Francis Reader en Simon Dine me snel te overtuigen met verzorgde klanken en een mooie stem. 

Bij beluistering van Stella's Birth-day heb ik vooral associaties met muziek uit de jaren 80, al valt het niet mee om direct de juiste namen te vinden. Marc Almond is een naam die ik zeker moet noemen en dat heeft vooral te maken met de zang. Ook het latere werk van Talk Talk is het noemen waard en dat ligt dan weer vooral aan de muziek op het album. Heel trefzeker is het vergelijkingsmateriaal echter niet. 

Als ik de muziek op Stella's Birth-day moet omschrijven kom ik ergens tussen 80s pop en chamber pop uit. In welk hokje de muziek van Fellow Mortals terecht komt wisselt per track. Het album bevat een aantal rijk georkestreerde tracks die aansluiten bij de kaders van de chamber pop, maar als het geluid van het tweetal wat elektronischer is ingekleurd en voorzichtig dansbaar wordt, heb ik vooral associaties met 80s pop en vaak met wat zoetige 80s pop. 

Ik ken de band Trash Can Sinatras niet, maar Francis Reader is een prima zanger, die niet onderdoet voor de crooners uit de jaren 80 en 90. Ook in muzikaal opzicht ademt het eerste album van Fellow Mortals kwaliteit. Simon Dine heeft de veertien tracks op Stella's Birth-day voorzien van steeds weer net andere klanken, die vaak een totaal andere sfeer oproepen. 

Zonder de aanbeveling van AllMusic was ik dit album echt nooit tegengekomen en ondanks het feit dat het een album is dat zich deels buiten mijn comfort zone begeeft, zeker als het wat de zoete kant op gaat, ben ik blij met het ontdekken van dit album, dat in ieder geval anders klinkt dan de andere albums van het moment, en dat meer dan eens goed is voor aangename nostalgische gevoelens. Erwin Zijleman

Review: Jessie Ware - Superbloom

Jessie Ware verruilde een paar jaar geleden de soulvolle pop van het moment voor een geluid vol invloeden uit de jaren 70 in het algemeen en de soul en disco in het bijzonder en dat geluid domineert ook weer op Superbloom
Het vorige album van de Britse muzikante Jessie Ware was goed voor een heerlijk feestje. Met That! Feels Good! sleepte Jessie Ware je de dansvloer op met een wat nostalgisch klinkende mix van soul, funk en vooral heel veel disco. Het is een geluid dat deels terugkeert op Superbloom, maar het nieuwe album klinkt wat elektronischer en Jessie Ware kiest ook wat vaker voor soul. Ze zingt zoals altijd fantastisch en stookt het vuurtje nog wat verder op met broeierige teksten. De volgende keer mag Jessie Ware van mij weer eens een totaal ander album maken, maar tot het zover is, is het feest met Superbloom, dat nog wat overtuigender klinkt dan zijn terecht zo bejubelde voorganger.

Devotion, het debuutalbum van de Britse muzikante Jessie Ware, verscheen in de zomer van 2012, maar ik ontdekte het album pas maanden later. Op basis van alle lovende woorden van de Britse muziekpers had ik te snel geconcludeerd dat Jessie Ware hitgevoelige maar niet per se interessante popmuziek met een vleugje soul a la Adele maakte. Devotion bleek echter een fantastisch album, waarop de Britse muzikante niet alleen indruk maakte als zangeres, maar bovendien allerlei invloeden combineerde in songs met een interessant maar ook origineel geluid. 

Ik vind Devotion nog steeds het beste album van Jessie Ware, maar ook haar andere albums zijn zeker interessant. Tough Love uit 2014 schoof flink op richting de dansvloer, maar was qua zang nog beter dan Devotion, waarna Glass House in 2017 juist weer bol stond van de invloeden en veelzijdige pop liet horen. What's Your Pleasure? uit 2020 is het enige album van Jessie Ware dat ik niet heb besproken op De Krenten uit de Pop, maar het album waarop Jessie Ware voor het eerst de liefde betuigde aan disco en soul uit het verleden ben ik later wel gaan waarderen. 

Jessie Ware koos op het in 2023 verschenen That! Feels Good! met nog wat meer overtuiging voor invloeden van de disco en soul uit de jaren 70 en funk en soul uit de jaren 80. De funky basloopjes, catchy gitaarakkoorden en stuwende blazers klonken fantastisch en ook vocaal maakte Jessie Ware weer makkelijk indruk met haar soepele en lekker soulvolle stem. Ik ben op zich niet gek op jaren 70 disco (destijds verafschuwde ik het genre zelfs als puber), maar That! Feels Good! van Jessie Ware kon ik maar moeilijk weerstaan, waardoor het album uiteindelijk zelfs mijn jaarlijstje haalde. 

De Britse muzikante heeft deze week haar zesde album Superbloom uitgebracht en op basis van haar eerdere albums zou je misschien verwachten dat de Britse muzikante weer eens een nieuwe weg in slaat. Aan de andere kant is het ook niet onlogisch om vast te houden aan het zo succesvolle geluid van That! Feels Good! en What's Your Pleasure?. 

Jessie Ware kiest op Superbloom voor het laatste, want ook op haar nieuwe album combineert ze disco, soul, funk en pop in songs die je de dansvloer op slepen, of je dat nu wilt of niet. Ik zeg min of meer, want Superbloom legt net wat andere accenten dan That! Feels Good! en hangt misschien net wat minder zwaar op invloeden uit de discomuziek uit de jaren 70. Ook invloeden uit de jaren 80 en 90 hebben hun weg gevonden naar het album, waardoor Superbloom ergens tussen That! Feels Good! en What's Your Pleasure? in zit, al zit er ook meer soul in de nieuwe songs van Jessie Ware. 

Van een stap terug is dan ook zeker geen sprake, want wat klinkt Superbloom fantastisch. Voor het album werd een flink gevuld blik producers opengetrokken en verder schoof een heel legioen muzikanten aan. De ritmesectie staat centraal op Superbloom en speelt echt fantastisch. Het geweldige bas- en drumwerk wordt vooral omringd met synths, waardoor Superbloom net wat anders klinkt dan het vorige album. 

Jessie Ware heeft zich ook dit keer omringd met fantastische achtergrondzangeressen, maar zingt ook zelf weer geweldig op Superbloom en behoort absoluut tot de beste zangeressen die het Verenigd Koninkrijk momenteel rijk is. Het levert een album op dat klinkt als een mixtape uit de jaren 70, 80 en 90, maar Superbloom klinkt niet alleen authentiek en nostalgisch maar ook fris. Het levert een heerlijk album op voor een feestje, maar ook wandelen in de lentezon is heerlijk met dit aanstekelijke album. Erwin Zijleman

Superbloom van Jessie Ware is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (indie blue), 34,99 euro

LP, 34,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Eaves Wilder - Little Miss Sunshine

Eaves Wilder is een piepjonge Britse muzikante, die met Little Miss Sunshine een leuk en fascinerend debuutalbum heeft afgeleverd, dat zich niet in een hokje laat duwen en steeds doet wat je niet had verwacht
Ik wist niet precies wat ik moest verwachten van Little Miss Sunshine van Eaves Wilder, maar wat bij eerste beluistering uit de speakers kwam had ik in ieder geval niet verwacht. De jonge muzikante uit Londen maakt muziek die zich lastig laat omschrijven. Dat heeft deels te maken met de bijzondere stem van Eaves Wilder, maar ook haar muziek past niet in een van de gangbare hokjes. Het is muziek die soms wat opschuift richting indierock, maar die ook binnen de pop een breed terrein bestrijkt. Ik moest er, zeker in het begin, erg aan wennen, maar op een gegeven moment valt alles op zijn plek en is de zoete verleiding van Eaves Wilder niet langer te weerstaan.

In het notitieboekje waarin ik de titels van albums opschrijf die ik de komende tijd in de gaten moet houden, kwam ik Little Miss Sunshine van Eaves Wilder tegen. Het album verscheen deze week en kon door de notering in het notitieboekje direct op mijn aandacht rekenen. 

Ik denk dat het album een positieve recensie heeft gekregen in een van de recente edities van de Britse muziektijdschriften Mojo of Uncut en die recensie ga ik er weer eens bij zoeken. Ik ben namelijk wel benieuwd hoe de muziek van Eaves Wilder in deze recensie is beschreven. Ik moest zelf wel even wennen aan Little Miss Sunshine en was er bij mijn eerste kennismaking met het album zeker niet van overtuigd dat de muziek van Eaves Wilder iets voor mij is. 

Bij beluistering van het debuutalbum van de Britse muzikante vallen twee dingen op. Allereerst is er de stem van Eaves Wilder die nogal lieflijk klinkt. De term ‘meisjesachtig’ kwam ook even bij me op, maar dat is misschien wat denigrerend, al werd de term in de jaren 90 veelvuldig gebruikt bij het recenseren van door vrouwen aangevoerde indierockbands. 

Vergeleken met deze rockbands uit de jaren 90 doet Eaves Wilder er nog wel een schepje bovenop met haar bijzondere stem. Het is een stem die het heel goed zou doen in suikerzoete popmuziek, maar dat is niet de muziek die op Little Miss Sunshine is te horen, een enkele uitzondering daargelaten. 

Het tweede dat opvalt bij beluistering van het album is immers dat Eaves Wilder behoorlijk stevige muziek kan maken. Het is muziek die af en toe tegen de indierock uit het verleden en van het moment aanschurkt, maar de Britse muzikante heeft ook een enorm zwak voor tijdloze popmuziek. Het is pop die dan weer wel is verschenen op het over het algemeen vrij alternatieve Secretly Canadian label. Alleen al het bovenstaande maakt van Little Miss Sunshine al een vat vol tegenstrijdigheden, maar er is nog veel meer. 

Zo deed de muzikante uit Londen voor de productie van haar debuutalbum een beroep op Andy Savours. Deze leerling van roemruchte producers Alan Moulder en Flood heeft inmiddels een indrukwekkend CV en werkte onder andere met My Bloody Valentine. Daar hoor je misschien flarden van terug op Little Miss Sunshine, maar het album laat ook flarden redelijk conventionele rockmuziek uit de jaren 70 en 80 horen. 

Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik in eerste instantie niet zo veel kon met de muziek van Eaves Wilder, maar de bonte mix van invloeden en de suikerzoete stem van de muzikante uit Londen intrigeerden me ook. Eaves Wilder doet op haar debuutalbum in ieder geval haar eigen ding en dat is heel wat waard. Little Miss Sunshine lijkt hierdoor niet op de bulk van de albums in de indierock en indiepop van het moment en dat is een groot goed. 

Bovendien hoor je wanneer je vaker naar het album luistert dat Eaves Wilder beter zingt dan op het eerste gehoor het geval lijkt en ze schrijft ook betere songs dan je bij eerste beluistering ervaart. Little Miss Sunshine drong zich bij mij langzaam op, maar inmiddels heb ik wel wat met het album. Het blijft zo dat de muziek van Eaves Wilder aan de ene kant verleidt en aan de andere kant tegen de haren instrijkt, maar als de Britse muzikante met een briljant popliedje als The Great Plains op de proppen komt heeft ze mijn hart definitief gewonnen. Erwin Zijleman

De muziek van Eaves Wilder is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://eaveswilder.bandcamp.com/album/little-miss-sunshine.

Little Miss Sunshine van Eaves Wilder is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (yellow/orange), 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Kacey Musgraves - Same Trailer Different Park (2013)

Als ik mijn favoriete muzikante van het moment zou moeten noemen, ga ik waarschijnlijk voor Kacey Musgraves, wiens uitstekende Same Trailer Different Park uit 2013 ik pas sinds heel kort op de juiste waarde schat
Sinds haar album Pageant Material uit 2015 koester ik de muziek van Kacey Musgraves. Aan het album dat hieraan voorafging, het in 2013 verschenen Same Trailer Different Park heb ik nooit zoveel aandacht besteed. Ten onrechte, want sinds ik wat beter heb geluisterd naar het album waarmee de Amerikaanse muzikante doorbrak, vind ik Same Trailer Different Park niet heel veel minder dan Pageant Material en wat mij betreft verdient het album dan ook een plekje tussen de albums van Kacey Musgraves die ik koester. Ook op Same Trailer Different Park verleidt de Texaanse muzikante meedogenloos met haar unieke stem en het album bevat een serie uitstekende songs. Het was al die jaren zo dichtbij, maar eindelijk heb ik ook Same Trailer Different Park omarmd.

In 2013 besteedde ik op De Krenten uit de Pop in slechts een paar regels aandacht aan Same Trailer Different Park van de voor mij op dat moment totaal onbekende Kacey Musgraves. Ik was best te spreken over het album en voorspelde dat Kacey Musgraves wel eens heel groot zou kunnen worden. 

Ik kon toen nog niet vermoeden dat ze in een paar jaar tijd zou uitgroeien tot een van mijn favoriete muzikanten en vijf jaar later mijn jaarlijstje zou aanvoeren met Golden Hour, een van mijn favoriete albums aller tijden. En ze zou uiteraard uitgroeien tot de wereldster die ze inmiddels al meer dan tien jaar is. 

Same Trailer Different Park is het oudste album van Kacey Musgraves dat op de streamingplatforms is te vinden, maar het is niet haar debuutalbum. Kacey Musgraves was pas 12 jaar oud toen ze samen met Alina Tatum een album uitbracht onder de naam Texas Two Bits. Vanuit het piepkleine Golden in Texas maakte ze ook nog drie albums als tiener, voor ze na de middelbare school naar Austin, Texas, vertrok. 

De eerste drie albums van Kacey Musgraves zijn nog wel op het internet te vinden en alleen op het titelloze album uit 2007 hoor je iets van belofte. Het zou vervolgens vijf jaar duren voor Kacey Musgraves door zou breken naar een groot publiek en dat deed ze in de Verenigde Staten met Same Trailer Different Park, dat uiteindelijk twee Grammy’s binnen sleepte. 

In Nederland trok Kacey Musgraves pas een wat groter publiek met het in 2015 uitgebrachte Pageant Material en dat is ook het album dat mij een groot Kacey Musgraves fan maakte. Pageant Material haalde de top 5 van mijn jaarlijstje, waarna Golden Hour in 2018 en Deeper Well in 2024 de eerste plaats in mijn jaarlijstje bereikten. Haar breakup album Star-crossed vond ik in 2021 een tegenvaller, al ben ik het album later wel meer gaan waarderen. 

Over twee weken verschijnt het nieuwe album van Kacey Musgraves en in afwachting van Middle of Nowhere ben ik weer wat in haar oude werk gedoken. Ik heb in het verleden maar zelden naar Same Trailer Different Park geluisterd, dat ik altijd zag als een aanloop naar haar echt goede albums, maar nu ik het album de afgelopen weken wat vaker heb beluisterd ben ik behoorlijk gehecht geraakt aan het eerste album dat de Texaanse muzikante in haar volwassen leven opnam. 

Natuurlijk was ik al bekend met een paar tracks van de keren dat ik Kacey Musgraves op het podium heb gezien, maar Same Trailer Different Park bevat ook een aantal tracks die ik niet of nauwelijks kende. Same Trailer Different Park heeft eigenlijk alles dat mijn liefde voor de muziek van Kacey Musgraves de afgelopen 13 jaar zo groot heeft gemaakt. 

De songs bevatten flink wat invloeden uit de folk en de country, maar zijn ook niet vies van pop. Vergeleken met haar latere albums hoor je wat meer country in de songs op Same Trailer Different Park en het album klinkt ook wat minder geproduceerd dan latere albums, al ben ik gek op de producties van Ian Fitchuk en Daniel Tashian. 

Het album bevat met Silver Lining, Merry Go 'Round en Follow Your Arrow een aantal klassieke Kacey Musgraves songs en ook de andere songs op het album mogen er zijn. En natuurlijk hoor je op Same Trailer Different Park haar uit duizenden herkenbare engelenstem, die voor een belangrijk deel het unieke Kacey Musgraves geluid bepaalt. 

Ik ben echt heel erg benieuwd naar het nieuwe album van Kacey Musgraves, maar door het (her)ontdekken van Same Trailer Different Park heb ik er al minstens één mooi album van de Amerikaanse muzikante bij. Erwin Zijleman

Same Trailer Different Park van Kacey Musgraves is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 29,99 euro

CD, 9,99 euro

Review: Tiwayo - Outsider

De Franse muzikant Tiwayo maakte met Desert Dream de soundtrack van de zomer van 2023 en levert deze maand met Outsider een fantastisch klinkend soulalbum af, met wederom zijn geweldige stem als kers op de taart
Als ik denk aan de zomer van 2023, denk ik aan Desert Dream van Tiwayo. De muzikant uit Parijs leverde met zijn tweede album een plaat af die de zomer onmiddellijk omarmde en nog net wat mooier maakte. Ook op zijn nieuwe album Outsider maakt Tiwayo muziek die de temperatuur laat stijgen, maar samen met producer Adrian Quesada kiest hij dit keer vooral voor een authentiek klinkend soulgeluid. De muziek en de productie van Outsider zijn als door een ringetje te halen, maar de Franse muzikant maakt op zijn derde album weer vooral indruk met zijn heerlijke soulstem. Met Desert Dream maakte Tiwayo een onuitwisbare eerste indruk en deze bevestigt hij met het uitstekende Outsider.

Alweer bijna drie jaar geleden ontstond op het Nederlandse muziekplatform MusicMeter een bescheiden hype rond het tweede album van de Franse muzikant Tiwayo. Nu ga ik meestal met een flinke boog om hypes heen, maar onbekende albums die op MusicMeter opeens zeer uitvoerig worden geprezen kun je over het algemeen maar beter in de gaten houden, want dat zijn vrijwel zonder uitzondering hele mooie albums. 

Dat gold ook zeker voor Desert Dream van Tiwayo, dat me tot op de dag van vandaag dierbaar is. Het album van de Franse muzikant was niet alleen de perfecte soundtrack voor een warme, zorgeloze en eindeloze zomer, maar het was ook een album dat in kwalitatief opzicht zeer de moeite waard was, al was het maar vanwege de karakteristieke en soulvolle stem van de muzikant uit Parijs. 

Ook in muzikaal opzicht was Desert Dream een interessant album met een mooie mix van soul, zomerse klanken en Franse pop uit de jaren 60 en 70. Na Desert Dream ontdekte ik ook nog The Gypsy Soul of Tiwayo, het in 2019 verschenen en eveneens uitstekende debuutalbum van Tiwayo, maar aan Desert Dream bewaar ik de beste herinneringen en als ik naar het album luister is het direct weer zomer. 

Vorige week verscheen het derde album van Tiwayo, dat moet zien op te boksen tegen de geweldige voorganger. Tiwayo doet dit door op Outsider in eerste instantie verder te gaan waar Desert Dream bijna drie jaar geleden ophield. Direct in de eerste noten van openingstrack I’ve Got to Travel Alone is er weer de bijzondere soulstem van Tiwayo en ook op zijn derde album kiest de muzikant uit Parijs voor zomerse klanken. 

Outsider ligt absoluut in het verlengde van Desert Dream, maar laat ook een net wat ander geluid horen. Als ik luister naar het derde album van Tiwayo hoor ik een behoorlijk authentiek klinkend soulalbum uit de jaren 60 of 70. Het is een soort album dat de afgelopen decennia veel vaker is gemaakt en meestal wordt voorzien van een label als retro-soul. 

Invloeden uit de soulmuziek van weleer speelden ook op het vorige album van Tiwayo een belangrijke rol, maar Desert Dream was qua geluid toch wat veelzijdiger en unieker dan Outsider. Ook na een aantal keren horen sla ik het tweede album van Tiwayo net wat hoger aan dan album nummer drie, maar er is echt helemaal niets mis met Outsider. 

Het album is voorzien van een warmbloedig en sfeervol soulgeluid met een belangrijke rol voor strijkers. Het is een album dat het nog wat beter gaat doen als de temperaturen gaan stijgen de komende tijd, maar ook op een nog wat kille avond doet het nieuwe album van de Franse muzikant wonderen. 

In muzikaal opzicht klinkt ook Outsider weer zeer verzorgd, maar Tiwayo maakt er een onderscheidend album van met zijn stem. Het is een stem met heel veel soul, maar het is ook een stem met een eigen sound, die het uitstekend doet in het wat retro-geluid op het album. 

Zangeres Kendra Morris schuift aan voor een duet, maar van de gastmuzikanten is het vooral Doyle Bramhall II, die indruk maakt met spetterend gitaarwerk in Daddy Was Born with the Blues. Ook de productie van het album ademt overigens klasse, want hiervoor tekende niemand minder dan Adrian Queseda van Black Pumas. En zo komt Outsider toch behoorlijk in de buurt van de fantastische voorganger, die in 2023 MusicMeter zo op zijn kop zette. Erwin Zijleman

De muziek van Tiwayo is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Franse muzikant: https://tiwayo.bandcamp.com/album/outsider.

Outsider van Tiwayo is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 34,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Hiding Places - The Secret To Good Living

The Secret To Good Living is het debuutalbum van de Amerikaanse band Hiding Places en het is een verpletterend mooi album, dat absoluut gaat uitgroeien tot een van de allerbeste gitaarplaten van dit jaar
Het debuutalbum van Hiding Places had me direct na het beluisteren van de openingstrack al te pakken, maar ik had toen echt pas een fractie van het bijzondere geluid van de band gehoord. The Secret To Good Living laat in tien songs een geluid horen dat meerdere kanten op kan. Het is een geluid waarin gitaren centraal staan, maar het gitaarwerk op het album put uit meerdere genres. De vooral door het gitaarwerk bedwelmend mooie songs van de Amerikaanse band worden nog wat mooier door de stemmen van Audrey Keelin en Nicholas Byrne, die het dromerige karakter van de muziek van Hiding Places nog wat verder versterken. Ik had dit album bijna gemist, maar koester inmiddels iedere noot.

Ik kan me niet herinneren dat ik de bandnaam Hiding Places twee weken geleden ben tegengekomen bij het doorploegen van de vele lijstjes met nieuwe albums. Dat is op zich bijzonder, want de Amerikaanse website Paste, een van mijn vaste tipgevers, noemde het album wel degelijk als een van de interessante albums van die week. 

Ik weet wel zeker dat ik twee weken geleden niet heb geluisterd naar het debuutalbum van de Amerikaanse band. Dat deed ik eergisteren voor het eerst na het lezen van een zeer positieve recensie, die me op zijn minst nieuwsgierig maakte naar het album, dat nog niet overdreven veel aandacht heeft gekregen. 

Ik heb The Secret To Good Living inmiddels meerdere keren beluisterd en het debuutalbum van Hiding Places is nog veel en veel beter dan de recensie die me op het spoor zette van de band suggereerde. Sterker nog, The Secret To Good Living van Hiding Places is een album dat goed genoeg is om aan het eind van het jaar hoog op te duiken in heel veel aansprekende jaarlijstjes en ook in mijn jaarlijstje gaat het album hoge ogen gooien. 

Hiding Places werd opgericht toen de leden van de band studeerden aan de University of North Carolina in Chapel Hill, maar de muziek van de band kreeg pas echt vorm toen de band op het platteland van Georgia de tijd nam voor het vinden van haar muzikale vorm. Hiding Places heeft de zuidelijke staten van de Verenigde Staten inmiddels verlaten en heeft zich gevestigd in Brooklyn, New York. 

De geografische reis die de band heeft afgelegd hoor je terug in de muziek op The Secret To Good Living. De muziek van Hiding Places heeft het broeierige dat je vaker hoort bij bands uit North Carolina en Georgia, maar maakt ook de rockmuziek van de grote stad. Het debuutalbum van de band is absoluut een van de betere gitaarplaten die je dit jaar zult horen en het is ook een verrassend veelzijdige gitaarplaat. 

The Secret To Good Living zal vooral het stempel indierock opgedrukt krijgen, maar ik hoor echt allerlei invloeden in het geluid van de band. Zeker als het tempo wat lager ligt hoor ik heel veel invloeden uit de slowcore, maar ook invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek hebben hun weg gevonden naar het geluid van de band. 

De muziek van Hiding Places klinkt af en toe heerlijk dromerig, maar de band kan ook flink uithalen met stevig gitaarwerk. Het album opent lekker stevig met redelijk rechttoe rechtaan indierock, maar eindigt met bijna verstilde klanken. Het zorgt ervoor dat het debuutalbum van de band uit New York het best tot zijn recht komt wanneer je het in zijn geheel beluistert, wat goed is voor een fascinerende luisterervaring van 47 minuten en 12 seconden. 

The Secret To Good Living is een album vol fantastisch gitaarwerk, maar ook de zang op het album is geweldig. Hiding Places beschikt met Audrey Keelin en Nicholas Byrne over twee geweldige stemmen, die afwisselend het voortouw nemen, maar elkaar ook kunnen versterken. Ook de twee andere leden van de band dragen bij aan het prachtige geluid van Hiding Places met prima bas- en drumwerk en subtiele bijdragen van keyboards. 

Bij beluistering van het album moet ik met enige regelmaat aan de band Wednesday denken, die vorig jaar de beste gitaarplaat van het jaar maakte, maar de muziek van Hiding Places laat zich niet vergelijken met die van één enkele band. Op The Secret To Good Living hoor je echo’s van een aantal decennia gitaarmuziek, gecombineerd in een verpletterend mooi geluid. Als gerechtigheid bestaat is Hiding Places over niet al te lange tijd een hele grote band. Erwin Zijleman

De muziek van Hiding Places is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://hidingplacesnc.bandcamp.com/album/the-secret-to-good-living-2.

The Secret To Good Living van Hiding Places is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 32,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Holly Humberstone - Cruel World

Het is dringen binnen de door Amerikaanse zangeressen gedomineerde vrouwelijke popmuziek van het moment, maar de Britse muzikante Holly Humberstone doet met haar nieuwe album Cruel World zeker mee
Holly Humberstone beschikt over een stem waar je van moet houden. Het is een stem die wat mij betreft goed past bij de popmuziek die ze maakt. De Britse muzikante kreeg in het verleden nog wel eens het etiket indie opgeplakt, maar op haar nieuwe album Cruel World kiest ze vol voor de pop. Het is pop die is voorzien van een behoorlijk zwaar aangezette productielaag, waardoor het album nogal mainstream klinkt, ook vergeleken met het debuutalbum van Holly Humberstone. Het is daarom even doorbijten als je pop liever indie dan mainstream hebt, maar uiteindelijk valt er op Cruel World veel de goede kant op en vindt Holly Humberstone aansluiting bij de subtop van de pop.

Paint My Bedroom Black, het vorige album van de Britse muzikante Holly Humberstone en feitelijk haar debuutalbum na een album waarop haar eerdere EP’s waren gecombineerd, verscheen eind 2023 ongeveer gelijk met The Rise and Fall of a Midwest Princess, het in alle opzichten briljante debuutalbum van Chappell Roan. 

Het duurde daarom even voor ik op De Krenten uit de Pop aandacht had voor het debuutalbum van Holly Humberstone, maar ook Paint My Bedroom Black vond ik uiteindelijk een prima popalbum, dat aan het einde van het jaar kon rekenen op een positieve recensie. 

Deze week keert de Britse muzikante terug met een nieuw album en ook Cruel World is wat mij betreft een album dat mee kan met de betere popalbums van het moment. Dat is niet iedereen met mij eens, want ik ben flink wat behoorlijk zure recensies tegengekomen, waarin er niet veel overblijft van de kwaliteiten van Holly Humberstone. 

Als ik zelf niet uit de voeten kan met een album, schrijf ik er niets over, maar dat is een persoonlijke keuze. Ik kan wel uit de voeten met Cruel World van Holly Humberstone, want ik ben niet vies van pure pop en dat is het soort muziek dat de Britse muzikante maakt op haar tweede album. 

Op Paint My Bedroom Black hoorde ik af en toe nog wel een dun randje indie, maar op Cruel World omarmt Holly Humberstone vooral of zelfs bijna uitsluitend de blinkende popmuziek. Het album staat dan ook vol met lekker in het gehoor liggende en vaak aanstekelijke songs en het zijn songs waarop producer Rob Milton zich flink heeft kunnen uitleven. 

Holly Humberstone is Brits, maar ik vind Cruel World vooral Amerikaans klinken. Het album past in het rijtje grote Amerikaanse popalbums van de afgelopen jaren en valt in dit rijtje zeker niet tegen. Over de zangkwaliteiten van Holly Humberstone zijn de meningen zeer verdeeld, maar ik vind haar tegelijkertijd zoete en wat kwetsbare stem aangenaam klinken en het is een stem die goed past bij de popsongs die op Cruel World zijn te horen. 

Als ik echt moet kiezen heb ik meer met indiepop dan met de blinkende pop die domineert op het album, waardoor ik de licht naar indie neigende songs net wat beter vind, maar zo op zijn tijd klinkt de pure pop van Holly Humberstone zeer aangenaam. Het is nog niet zo goed als de pop van de allergrootsten in het genre, maar met Cruel World past de Britse muzikante wel prima in de subtop. 

Cruel World is een groot deel van de tijd een mainstream popalbum, maar hier en daar is er ruimte voor wat meer ingetogen songs, waarin Holly Humberstone ook wat persoonlijkere teksten kwijt kan. 

Na twee albums met Rob Milton ben ik wel benieuwd wat de Britse muzikante kan met een van de Amerikaanse topproducers binnen de pop, bijvoorbeeld Jack Antonoff of John Congleton, want ik heb het idee dat Holly Humberstone nog beter kan dan ze tot dusver heeft laten horen. 

Cruel World is in de tussentijd een album dat baat heeft bij herhaalde beluistering, want nu ik het album meerdere keren heb gehoord hoor ik wat meer diepgang dan bij mijn eerste kennismaking met het album en is ook de kwaliteit van de songs wat gestegen. Voor liefhebbers van de popmuziek van het moment is er dan ook alle reden om Cruel World van Holly Humberstone eens te proberen. Erwin Zijleman

Cruel World van Holly Humberstone is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (red chevy), 34,99 euro

LP, 34,99 euro

CD, 18,99 euro