zaterdag 26 november 2022

Flora Sophi - If/When

De Amsterdamse muzikante Flora Sophi levert met If/When een prachtig debuutalbum af, dat elf songs lang intrigeert met bijzondere elektronische klanken en betovert met wonderschone vocalen en eigenzinnige songs
Het was de afgelopen weken dringen wanneer het ging om nieuwe releases, waardoor het debuutalbum van Flora Sophi nog niet de aandacht heeft gekregen die het verdient. Als je If/When deze aandacht geeft word je al snel ondergedompeld in een even mooi als fascinerend klankentapijt, waarin fraaie pianoklanken worden gecombineerd met spannende elektronica. Flora Sophi zoekt op haar debuutalbum nadrukkelijk het experiment, maar haar songs betoveren door de mooie zang makkelijk. Het levert een fascinerend album op, waarop je steeds nieuwe dingen blijft horen en waarop de Amsterdamse muzikante meer en meer indruk maakt met haar bijzondere songs.


If/When van Flora Sophi verscheen twee weken geleden op een dag met heel veel interessante nieuwe releases, waardoor het album helaas wat ondersneeuwde. Hopelijk wordt het album gered door de slappe weken van het moment, want If/When is een bijzonder klinkend album en wat mij betreft een album van een bijzondere of zelfs unieke schoonheid. 

Achter Flora Sophi gaat de Amsterdamse muzikante Flora Dekkers schuil. De Nederlandse muzikante verhuisde na haar studie aan het Amsterdamse conservatorium een paar jaar geleden naar Berlijn, waar ze haar geluk zocht in de muziek. In Berlijn werkte ze samen met de Duitse multi-instrumentalist Benjamin Geyer en de Britse geluidstechnicus Jethro Cooke, wat een eerste EP opleverde. 

If/When, het debuutalbum van Flora Sophi, kon worden gerealiseerd na een geslaagde crowdfunding campagne en ook op haar eerste album werkt de Nederlandse muzikante samen met Benjamin Geyer en Jethro Cooke. Op If/When neemt Flora Dekkers haar in Berlijn gevormde geluid mee terug naar Amsterdam. 

Het is zoals gezegd een bijzonder geluid en het is wat mij betreft ook een geluid dat je even op je in moet laten werken. Het debuutalbum van Flora Sophi is aan de ene kant een bijna minimalistisch ingekleurd album, maar aan de andere kant gebeurt er zoveel in de songs op het album dat je oren tekort komt. 

De songs op If/When bestaan deels uit mooie en betrekkelijk sobere pianoklanken, die fraai combineren met de geschoolde stem van de Amsterdamse muzikante, die al even spaarzaam wordt ingezet. Alleen de combinatie van piano en de stem van Flora Dekkers zou al een mooi album hebben opgeleverd, maar If/When wordt een razend spannend album door de toevoegingen van flink wat elektronica. 

Deze elektronica wordt al even subtiel ingezet als de piano en de zang, maar door het avontuurlijke en hier en daar behoorlijk experimentele karakter van de toegevoegde elektronica ontstaat uiteindelijk een ruimtelijk klankentapijt vol fraaie details. If/When is een complex album, maar ontoegankelijk is de muziek van Flora Sophi zeker niet. De Amsterdamse muzikante zingt geen noot teveel, maar iedere zing die ze zingt is raak. 

If/When is het mooist als je er met volledige aandacht naar luistert. Dan immers valt op hoe mooi de pianoklanken de ruimte vullen, hoe betoverend mooi de stem van Flora Dekkers is en hoe fascinerend de steeds weer opduikende impulsen van elektronica zijn. Deze elektronica bevat hier en daar flarden van de Duitse elektronica pioniers uit de jaren 70, maar klinkt op hetzelfde moment eigentijds. Flora Sophi kiest in alle songs op If/When voor een net wat andere invalshoek, waardoor het album de hele speelduur fascineert. 

Flora Dekkers heeft zich naar verluidt laten inspireren door de muziek van Björk (ik hoor zelf meer Lauri Anderson overigens), maar waar het laatste album van de IJslandse muzikante ten onder ging aan een overdosis moeilijkdoenerij en ik er echt doodmoe van werd, is If/When van Flora Sophi een album dat laat horen dat ongeremd experimenteren en lak hebben aan conventies absoluut een wonderschoon album op kan leveren, dat bovendien een brede groep muziekliefhebbers aan moet kunnen spreken. Flora Sophi maakt het je op haar debuutalbum geen moment makkelijk, maar als If/When er op zit wil je alleen maar meer. Erwin Zijleman

If/When van Flora Sophi is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Nederlandse muzikante: https://florasophi.bandcamp.com/album/if-when.



vrijdag 25 november 2022

Gladie - Don’t Know What You’re In Until You’re Out

De Amerikaanse band Gladie grijpt op haar tweede album nadrukkelijk terug op de indierock uit de jaren 90, maar trekt ook de aandacht met een geweldig gitaargeluid, gevarieerde songs en de persoonlijkheid van Augusta Koch
Er is tot dusver weinig aandacht voor Don’t Know What You’re In Until You’re Out van Gladie, maar ik vind het persoonlijk een erg leuk album. De Amerikaanse band citeert stevig uit de archieven van de leukere indierock uit de jaren 90, maar Gladie is ook lekker eigenzinnig. Dat hoor je in de songs die flink afwijken van de 90s indierock, maar het is vooral frontvrouw Augusta Koch die de aandacht trekt. Dat doet ze met een bijzonder stemgeluid, met zeer persoonlijke teksten en met songs die even aanstekelijk als stekelig zijn. Het lekker volle gitaargeluid op het album maakt het helemaal af. Het levert een album op dat steeds leuker wordt.



De wekelijkse selectie van de muziekwebsite Paste zette me de afgelopen week op het spoor van Don’t Know What You’re In Until You’re Out van de Amerikaanse band Gladie. Het is een album waarover ik verder nog niet heel veel lees, maar ik ben zelf blij met deze tip van de Amerikaanse muziekwebsite, die bijna wekelijks minstens één album toevoegt aan mijn selectie voor de krenten uit de pop. 

Gladie is een band uit Philadelphia, Pennsylvania, en heeft songwriter Augusta Koch als belangrijkste lid. De frontvrouw van de band heeft vorig jaar na een jarenlange verslaving de drank afgezworen en heeft met Don’t Know What You’re In Until You’re Out haar eerste album afgeleverd dat niet onder invloed van alcohol is gemaakt. 

Het is het tweede album van Gladie, maar Augusta Koch maakte ook al een aantal albums met het eveneens uit Philadelphia afkomstige punk en riot grrrl trio Cayetana. Met Gladie is de Amerikaanse muzikante wat opgeschoven richting indierock en het is indierock waarin flink wat invloeden uit de jaren 90 zijn verwerkt. 

Zeker in de uptempo en vaak rauwe en gruizige rocksongs is het geluid van Gladie op het eerste gehoor niet heel onderscheidend, al moet ik wel zeggen dat het bijzonder lekker klinkt. Dit is deels de verdienste van de meerdere lagen gitaren in het geluid van de band, maar ook de zang van Augusta Koch tilt de muziek van Gladie net een stukje op. De stem van Augusta Koch is op zich niet heel mooi, maar heeft wel iets bijzonders. 

Gladie vertrouwt op Don’t Know What You’re In Until You’re Out niet alleen op ruwere rocksongs met een hoog jaren 90 gehalte, maar heeft ook een aantal meer ingetogen en opvallend melodieuze songs op het album gezet. Het zijn deze songs die in eerste instantie mijn aandacht trokken en die de songwriting skills van Augusta Koch het makkelijkst blootleggen. 

Ook de uptempo songs zitten overigens knapper in elkaar dan je bij eerste beluistering kunt vermoeden en met name het gitaarwerk in deze songs wordt mooier en mooier. Het einde van de drankverslaving van Augusta Koch speelt een belangrijke rol op een album vol persoonlijke songs, wat Don’t Know What You’re In Until You’re Out voorziet van extra diepte en meer emotie. 

Bij beluistering van albums van bands die teruggrijpen op de indierock uit de jaren 90, en dat zijn er de laatste jaren nogal wat, heb ik vrijwel altijd associaties met een specifiek album of een specifieke band uit dit decennium, maar bij beluistering van Don’t Know What You’re In Until You’re Out van Gladie regent het namen, waarvan er uiteindelijk niet één echt blijft hangen. 

Het tweede album van de band uit Philadelphia komt misschien niet in aanmerking voor de originaliteitsprijs, maar meer van hetzelfde is het ook zeker niet. Nadat ik de tip van Paste eenmaal had omarmd vond ik Don’t Know What You’re In Until You’re Out in eerste instantie vooral een lekker rockalbum zonder poespas, maar nu ik wat vaker naar het album heb geluisterd, hoor ik steeds meer bijzonders in de songs, de muziek en de persoonlijke ontboezemingen van Augusta Koch. 

In Nederland is er tot dusver nog helemaal geen aandacht voor het tweede album van Gladie, maar ik ga er van uit dat er ook hier flink wat rockliefhebbers rondlopen die minstens net zo blij worden van dit album als ik. Erwin Zijleman

De muziek van Gladie is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://gladie.bandcamp.com/album/dont-know-what-youre-in-until-youre-out.



The Bullfight - Some Divine Gift

De Rotterdamse band The Bullfight verrijkt haar al zo bijzondere oeuvre met een prachtig en veelkleurig 'spoken word' album, dat niet alleen bij de liefhebbers van dit genre in de smaak zal vallen
Dat de Nederlandse band The Bullfight garant staat voor prachtige albums weten we inmiddels een kleine twintig jaar, maar de afgelopen jaren verrast de band ook met bijzondere projecten. Na het in artistiek opzicht zeer geslaagde 'murder ballads' project, richt de aandacht van de Rotterdamse band zich dit keer op het gesproken woord. Ik heb normaal gesproken niet veel met muziek met gesproken woord, maar The Bullfight laat, samen met een aantal aansprekende gastmuzikanten, horen dat het ook anders kan. Some Divine Gift sleept zich van hoogtepunt naar hoogtepunt en is ook nog eens prachtig vormgegeven. Een parel in de platenkast en voor het oog en oor.


Ik heb er op zich begrip voor als een band er voor kiest om een album niet digitaal uit te brengen. Een fysieke release heeft immers absoluut meerwaarde, zeker wanneer een album mooi verpakt wordt. Aan de andere kant zijn er tegenwoordig flink wat muziekliefhebbers die de platenspeler en de cd-speler naar zolder hebben verhuisd en alle muziek digitaal tot zich nemen. 
Beiden staan bij mij overigens nog gewoon in de woonkamer, maar ook ik beluister zeker 75% van de muziek die ik beluister digitaal. 

De Nederlandse band The Bullfight sluit met de keuze voor het alleen fysiek uitbrengen van haar nieuwe album een flinke groep muziekliefhebbers uit, maar een ieder die zich laat verleiden tot de aanschaf van de LP- of cd-versie van Some Divine Gift, krijgt wel iets moois en bijzonders in handen. 

De Rotterdamse band The Bullfight timmert inmiddels een kleine twintig jaar aan de weg en iedereen die de band kent, weet dat dit inmiddels een stapeltje prachtige albums heeft opgeleverd. De reguliere albums van The Bullfight zijn stuk voor stuk van hoge kwaliteit, maar de band rond muzikant en platenbaas Thomas van der Vliet, maakt ook indruk met bijzondere projecten. 

In 2019 verscheen het werkelijk prachtig verpakte Eggs & Marrowbone, waarop The Bullfight een serie murder ballads vertolkte. Het album met de ondertitel The Art Of The Murder Ballad was verpakt in een werkelijk schitterend vormgegeven boek, waarin een aantal bekende kunstenaars hun interpretatie van de murder ballad weergaven. Het album is inmiddels ook digitaal beschikbaar, maar hiermee krijg je hooguit de helft van dit unieke project in handen. 

Het onlangs verschenen Some Divine Gift is misschien niet zo spectaculair verpakt als Eggs & Marrowbone, maar zeker de LP-versie van het album ziet er prachtig uit. Ook Some Divine Gift is een bijzonder project. The Bullfight eert op haar nieuwe album het gesproken woord en doet dit met een aantal interessante gastmuzikanten. 

Ik moet direct toegeven dat ik niet gek ben op het genre 'spoken word'. Van de meeste albums met voorgedragen teksten word ik heel onrustig, waardoor ik tot voor kort alleen het nieuwe album van Dry Cleaning heb opgepikt. Ik heb daar inmiddels Some Divine Gift van The Bullfight aan toegevoegd, want ook het nieuwe project van de Rotterdamse band is zeer geslaagd. 

Voor het gesproken woord heeft de band in een aantal tracks een beroep gedaan op gastmuzikanten, wat met onder andere Barry Hay, Spinvis, David Boulter, Henry Rollins en Alex Roeka een aansprekend lijstje namen oplevert. Al deze gastmuzikanten geven hun eigen invulling aan de vertolking van het gesproken woord en gelukkig doet The Bullfight dit zelf ook. 

Veel albums in het 'spoken word' genre degraderen de muziek wat mij betreft tot al dan niet functioneel behang, maar op Some Divine Gift zijn de muziek en het gesproken woord in balans en is de muziek even spannend als de wijze waarop de gastmuzikanten aan de gang zijn gegaan met hun teksten. 

Some Divine Gift bevat een aantal tracks waarin het gesproken woord wordt gecombineerd met fraaie en sfeervolle klanken, maar The Bullfight laat horen dat het ook best mag schuren met experimentele songs vol ontsporende gitaren en blazers. Het levert een fascinerend album op, waarop ik steeds weer nieuwe dingen hoor. Ik luister zoals gezegd veel muziek digitaal, maar luisteren met een prachtige hoes, een aantal fraaie kunstwerken en de teksten in handen heeft toch ook wel wat. Geslaagd project dus. Erwin Zijleman

Twee tracks van het album (zonder gastmuzikanten) zijn te vinden op de streaming media diensten:




Op YouTube staat deze mooie videoclip:




Some Divine Gift van The Bullfight is verkrijgbaar via de Mania webshop:

Het album kan ook worden besteld via: info@brandyalexander.nl.

donderdag 24 november 2022

Big Joanie - Back Home

De Britse band Big Joanie heeft wortels in de punk en een diepe liefde voor postpunk, maar het drietal uit Londen sleept er op Back Home van alles bij, wat een fascinerend album oplevert dat maar groeit en groeit
Big Joanie debuteerde een jaar of vier geleden aardig met het wat onevenwichtige Sistahs. Op haar tweede album Back Home zet de Britse band een reuzenstap. Back Home is een album waar het etiket postpunk op wordt geplakt, maar het tweede album van Big Joanie is echt veel meer dan dat. Het drietal uit Londen verwerkt op haar nieuwe album tal van invloeden en kan zowel uit de voeten met donkere postpunk als met melodieuze songs vol andere invloeden. In muzikaal opzicht overtuigt Big Joanie onmiddellijk, waarna het nog even wennen is aan de zang, die uiteindelijk toch een van de sterke wapens van de band blijkt. Fascinerend album, dat het met een beetje geluk ver gaat schoppen.


Back Home van de Britse band Big Joanie verscheen een paar weken geleden en het is een album dat ik na een eerste schifting opzij heb gelegd. Met pijn in het hart overigens, want in muzikaal opzicht vond ik het tweede album van het drietal uit Londen direct fantastisch. Over de zang was ik minder te spreken en dit zorgde er uiteindelijk voor dat het album niet door de selectie kwam. 
Back Home van Big Joanie is kennelijk een album dat even moet rijpen, want toen ik het album er deze week weer bij pakte stond de zang me veel minder tegen dan bij eerste beluistering en inmiddels vind ik de zang op het album zelfs sterk. 

Big Joanie is een bijzondere band, die bestaat uit drie zwarte vrouwen met een liefde voor postpunk, wat normaal gesproken een nogal wit genre is. Bij beluistering van Back Home hoor je flink wat invloeden uit de postpunk zoals die aan het eind van de jaren 70 en het begin van de jaren 80 werd gemaakt, maar Big Joanie is zeker geen dertien in een dozijn postpunk band die is blijven steken in het verleden. 

De Britse band laat zich immers niet alleen inspireren door postpunk, maar verwerkt ook invloeden uit de punk, new wave, Krautrock, lo-fi, Riot-grrrl en indierock in haar songs, die af en toe ook nog eens voorzichtig tegen de pop aan schuren. Het levert een fascinerend album op met een aantal ruwere uptempo songs, maar ook een aantal songs waarin flink gas wordt teruggenomen. 

De wat ruwere songs hebben meestal genoeg aan gitaar, bas en drums en verwerken vooral invloeden uit de postpunk, terwijl de wat meer ingetogen songs wolken synths toevoegen. Het zijn songs die soms rauw en stekelig klinken, maar Big Joanie kan op haar tweede album ook uit de voeten met verrassend melodieuze songs. 

Met de diepe bassen, strakke drums en rafelige gitaren staat de band uit Londen met één been in de postpunk, maar je hoort op Back Home ook het punkverleden van de band en hoort verder dat er volop wordt rondgeneusd in omliggende genres. De songs op het album zijn aansprekend en in muzikaal opzicht vind ik Back Home echt heerlijk, maar de zang is er ook nog. 

In eerste instantie vond ik de vlakke en op het eerste gehoor wat geknepen zang een zwak punt van de muziek van Big Joanie, maar het is zang die bij enige gewenning aan kracht wint en het is bovendien zang die zorgt voor evenwicht in het dynamische geluid van het Londense drietal. Ik vind de zang op Back Home daarom steeds beter, zeker wanneer het drietal er mooie koortjes aan toevoegt, maar het hele album staat vol groeibriljanten. 

Het is knap hoe Big Joanie begint bij de basis van de punk en de postpunk, maar er bijna achteloos van alles bij sleept. De songs van de Britse band zitten vol energie en vaart, maar laten ook een verrassende drang tot experimenteren horen, waardoor de postpunk af en toe compleet naar de achtergrond verdwijnt om een paar noten later toch weer op te duiken.

Zeker bij herhaalde beluistering valt verder op hoe urgent de songs van het feministische drietal klinken, waarbij het niet zoveel uitmaakt of wordt gekozen voor donkere postpunk of voor bijna zonnige klanken met een randje pop. Ik liet het album bijna liggen, maar inmiddels vind ik dit spannende en dynamische album er absoluut een voor de jaarlijstjes. Erwin Zijleman

De muziek van Big Joanie is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse band: https://bigjoanie.bandcamp.com/album/back-home.


Back Home van Big Joanie is verkrijgbaar via de Mania webshop:



woensdag 23 november 2022

Sarah Lee Langford & Will Stewart - Bad Luck & Love

Drie jaar na haar geweldige debuutalbum, keert Sarah Lee Langford, dit keer samen met Will Stewart, terug met Bad Luck & Love dat al net zo imponeert met geweldig gitaarwerk en uitstekende zang
Two Hearted Rounder van Sarah Lee Langford was voor mij een van de grootste roots verrassingen van 2019. We hebben even moeten wachten op een nieuw album van de Amerikaanse muzikante, maar deze week duikt ze op met het samen met Will Stewart gemaakte Bad Luck & Love. In vocaal opzicht klinkt het album door de bijdragen van Will Stewart net wat anders, maar alle sterke punten van Two Hearted Rounder zijn gelukkig behouden. Ook dit keer domineren invloeden uit de country en is gekozen voor een door gitaren bepaald geluid, waarin de stemmen van Will Stewart en Sarah Lee Langford mogen schitteren. Ik vind het weer prachtig.


Sarah Lee Langford zorgde aan het eind van 2019 voor een daverende verrassing met haar debuutalbum Two Hearted Rounder. De muzikante uit Birmingham, Alabama, maakte wat mij betreft behoorlijk wat indruk met een mooie mix van country en rootsrock, met een geweldig geluid vol uitstekend snarenwerk, met uitstekende songs en met een overtuigende stem, die veel emotie en doorleving toevoegde aan haar countrysongs. 
Dat Two Hearted Rounder hoog eindigde in mijn jaarlijstje over 2019 was voor mij dan ook geen verrassing, maar het album had veel meer waardering verdiend. 

Deze week keert Sarah Lee Langford eindelijk terug met de opvolger van het verrassend sterke debuutalbum. Op Bad Luck & Love prijkt niet alleen de naam van Sarah Lee Langford, maar ook die van de eveneens uit Birmingham, Alabama, afkomstige Will Stewart. Bad Luck & Love klinkt door de aanwezigheid van Will Stewart anders dan het zo goede Two Hearted Rounder, maar de verschillen tussen beide albums moeten niet overdreven worden. 

Ook op Bad Luck & Love domineren country en rootsrock en zijn de songs zonder uitzondering sterk. Net als op haar debuutalbum imponeert Sarah Lee Langford met haar stem, die met enige regelmaat fraai samenvloeit met die van Will Stewart. Net als op het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante domineren op Bad Luck & Love de gitaren en de pedal steel, waarvoor wederom een beroep is gedaan op muzikanten van de bands The Dexateens en Vulture Whale. 

Bad Luck & Love is hierdoor een logische opvolger van Two Hearted Rounder, met een paar fraaie duetten als bonus. Wanneer het gaat om duetten in de country en countryrock ligt de lat hoog, maar ook Sarah Lee Langford en Will Stewart kunnen er wat van. Het zijn overigens duetten waarin Sarah Lee Langford meestal de hoofdrol opeist en Will Stewart vooral ondersteunt, maar het resultaat mag er zijn, overigens ook wanneer de rollen worden omgedraaid. 

Op Bad Luck & Love ben je bij Sarah Lee Langford en Will Stewart aan het verkeerde adres voor muzikale vernieuwing. Het album van de twee muzikanten uit Alabama is vooral een degelijk rootsalbum, maar daar is in dit geval niets mis mee. Met name het snarenwerk op het album is prachtig en ook in vocaal opzicht stellen Sarah Lee Langford en Will Stewart geen moment teleur. 

Het komt allemaal ook nog eens prachtig door de speakers, maar belangrijker is nog het feit dat de twee Amerikaanse muzikanten zeer aansprekende songs hebben geschreven. Het zijn songs die stuk voor stuk vanaf de eerste beluistering vertrouwd aanvoelen en het zijn bovendien songs die binnen de bandbreedte van de genres waarbinnen Sarah Lee Langford en Will Stewart opereren voldoende gevarieerd klinken. 

Two Hearted Rounder wist me uiteindelijk volledig in te pakken en wist het tot jaarlijstjesalbum te schoppen en ik sluit niet uit dat dit ook Bad Luck & Love gaat lukken. Zeker wanneer prachtig gitaarwerk wordt gecombineerd met de prachtige stem van Sarah Lee Langford zorgt ook dit nieuwe album immers makkelijk voor kippenvel en bereiken de twee Amerikaanse muzikanten een niveau dat wat mij betreft niet onder doet voor dat van de beste rootsalbums die 2022 ons tot dusver heeft opgeleverd. Erwin Zijleman

De muziek van Sarah Lee Langford (en Will Stewart) is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://sarahleelangford.bandcamp.com/album/bad-luck-love.


Bad Luck & Love van Sarah Lee Langford en Will Stewart is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Caitlin Rose - CAZIMI

Na negen lange jaren wachten keert Caitlin Rose terug met CAZIMI, dat er wederom in slaagt om een brug te slaan tussen country uit het verleden en het heden en lekker in het gehoor liggende popmuziek
Met The Stand-In gaf Caitlin Rose net iets meer dan negen jaar geleden een indrukwekkend visitekaartje af. Op haar derde album eerde de Amerikaanse muzikante de countrymuziek uit het verleden, maar was ze ook niet vies van invloeden uit de pop, zonder direct te vervallen in de countrypop zoals die in Nashville zo veel wordt gemaakt. Caitlin Rose trekt de lijn van haar vorige album door op CAZIMI, waarop het geluid van The Stand-In verder is geperfectioneerd. CAZIMI is een prachtig klinkend album met sterke vocalen en uitstekende songs en het is een album dat laat horen dat Caitlin Rose best mag worden geschaard onder de grote talenten in Nashville.


Caitlin Rose groeide op in Nashville, Tennessee, waar haar moeder Liz een veelgevraagd songwriter was, die onder andere samenwerkte met een jonge Taylor Swift. Caitlin Rose, een leeftijdgenoot van Taylor Swift, ambieerde ook al op jonge leeftijd een carrière in de muziek en schreef als tiener haar eerste songs. 
De carrière van Caitlin Rose verliep wat minder voorspoedig dan die van Taylor Swift, maar met haar tweede album, het in 2010 verschenen Own Side Now, trok de jonge Amerikaanse muzikante nadrukkelijk de aandacht. 

Own Side Now vond ik vooral een aardig album, maar ook een album vol belofte en die belofte maakte Caitlin Rose wat mij betreft waar met het in 2013 verschenen The Stand-In. Op dit album greep de Amerikaanse singer-songwriter terug op de muziek van de countryzangeressen uit het verre verleden, maar The Stand-In had ook een aangename poptwist en schuurde bovendien tegen de alt-country aan. 

Ik omschreef het album ruim negen jaar geleden als een cocktail die bestond uit gelijke delen Patsy Cline, Linda Rondstadt en Laura Cantrell en dat bleek een cocktail die naar veel meer smaakte. Caitlin Rose heeft ons geduld sindsdien flink op de proef gesteld. Na het succes van The Stand-In en de hiermee gepaard gaande druk trok ze zich een tijdje terug, waarna de in 2017 gemaakte opnamen voor de opvolger van The Stand-In in de prullenbak verdwenen. 

Bij een volgende poging sloeg de coronapandemie hard toe en daarom hebben we uiteindelijk meer dan negen jaar moeten wachten op het nieuwe album van Caitlin Rose. Desondanks zijn de verschillen tussen The Stand-In en het deze week verschenen CAZIMI niet zo heel groot. Hier en daar lijkt Caitlin Rose de afslag richting pop te hebben genomen, maar CAZIMI is het grootste deel van de tijd ook een rootsalbum. 

Laat ik het er maar op houden dat de singer-songwriter op CAZIMI een nog wat breder palet bestrijkt. Dat is in de rootsmuziek niet altijd handig, want lang niet alle liefhebbers van het genre stellen de frivoliteiten die zijn te horen op CAZIMI op prijs. Zelf hou ik er wel van als rootsmuzikanten de vernieuwing zoeken en dat is Caitlin Rose wat mij betreft uitstekend gelukt. 

Ze heeft hierbij niets aan het toeval over gelaten, want de lijst muzikanten die heeft bijgedragen aan het album is imposant. Naast multi-instrumentalist en co-producer Jordan Lehning leveren onder andere Spencer Cullum, Courtney Marie Andrews en de band met wie Caitlin Rose speelde tijdens een David Berman tribute een bijdrage aan het album en dat is nog maar het topje van de ijsberg. 

Door de bijdrage van flink wat snarenwonders klinkt CAZIMI werkelijk fantastisch en ook in vocaal opzicht stelt Caitlin Rose niet teleur. De muzikante uit Nashville maakt echter de meeste indruk als songwriter. Caitlin Rose verwerkt op haar nieuwe album niet alleen heel veel invloeden, maar springt ook kris kras door de tijd, waardoor ze een geluid creëert dat zeker niet inwisselbaar is. Verder is ze er in geslaagd om songs te schrijven die bijzonder aangenaam in het gehoor liggen, maar die ook in artistiek opzicht interessant zijn. 

Na The Stand-In waren de verwachtingen hooggespannen en die verwachtingen zijn alleen maar hoger geworden door het lange wachten. Na een paar keer horen durf ik echter al wel te concluderen dat Caitlin Rose de verwachtingen waar maakt. Zo beroemd als Taylor Swift is ze nog lang niet, maar het talent is er absoluut. Erwin Zijleman

De muziek van Caitlin Rose is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://caitlinrose.bandcamp.com/album/cazimi.


CAZIMI van Caitlin Rose is verkrijgbaar via de Mania webshop:



dinsdag 22 november 2022

Ruthie Foster - Healing Time

De Texaanse muzikante Ruthie Foster behoort al ruim twintig jaar tot de allerbeste soulzangeressen van deze tijd en laat op het veelzijdige en krachtige Healing Time nog maar eens horen waarom dat zo is
Er zijn de afgelopen twintig jaar nog wat jonge soulsensaties gelanceerd, die vervolgens even met veel succes aan de weg timmeren, maar vervolgens snel vergeten worden. Geen van deze soulsensaties was zo goed als de Amerikaanse muzikante Ruthie Foster, die inmiddels een stapeltje geweldige soulalbums op haar naam heeft staan. Het zijn albums die te weinig waardering krijgen en dat gaat Healing Time waarschijnlijk niet veranderen. Ook op haar nieuwe album laar Ruthie Foster echter weer horen dat ze behoort tot de beste soulzangeressen van het moment en bewijst ze bovendien dat ze in alle uithoeken van de soulmuziek uit de voeten kan.


Het nieuwe album van Bruce Springsteen maakte vorige week maar weer eens pijnlijk duidelijk wat er gebeurt als een soulalbum geen soul heeft. Met de soul zit het bij de Amerikaanse zangeres Ruthie Foster gelukkig altijd wel goed. De Texaanse muzikante dook aan het eind van de jaren 90 op en staat inmiddels ruim twintig jaar garant voor prima soulmuziek. Het heeft haar inmiddels vier Grammy nominaties opgeleverd, maar ik overdrijf niet als ik zeg dat het een schande is dat Ruthie Foster nog altijd niet wordt geëerd als een van de grootse soulzangeressen van het huidige millennium. 

Ook het deze week verschenen Healing Time is nog maar net onderweg als Ruthie Foster de veters uit je schoenen zingt met haar fantastische stem. Het is een stem die herinnert aan de grote soulzangeressen uit het verleden, met Aretha Franklin voorop. Er zijn niet veel soulzangeressen die dit kunnen of mogen zeggen, maar Ruthie Foster maakt het inmiddels al ruim twintig jaar waar. 

De Texaanse zangeres maakte haar nieuwe album met een aantal ervaren krachten uit de muziekscene van Austin, Texas, onder wie de onder andere van Lucinda Williams bekende topproducer Mark Howard, die Healing Time heeft voorzien van een geluid met zowel invloeden uit de soul en de gospel, als uit de blues en de rock. 

Het is een behoorlijk vol geluid en dat heeft Ruthie Foster eigenlijk niet nodig. Ook bij sobere klanken vult de soulvolle strot van de Amerikaanse muzikante immers met gemak de hele ruimte, waardoor een vol geluid alleen maar ten koste gaat van het vocale vuurwerk. Dat hoor je goed wanneer in What Kind Of Fool net wat meer ruimte overblijft voor de zang en Ruthie Foster imponeert met rauwe soulstrot. In dezelfde track zit overigens ook een prachtige gitaarsolo van Sonny Landreth, die de luisteraar weer eens ouderwets van zijn of haar sokken blaast. 

Ik vond Healing Time in eerste instantie wat te vol en bij vlagen ook wat te glad ingekleurd en ook dat kan een soulalbum om de zeep helpen. Naarmate ik het album wat vaker had gehoord begon ik de productie van Mark Howard en de bijdragen van de fantastische muzikanten op het album overigens wel wat meer te waarderen, al mogen de albums van Ruthie Foster wat mij betreft best wat soberder klinken. 

De zang maakt echter alles goed. Ook op Healing Time laat presteert Ruthie Foster in vocaal opzicht weer op de toppen van haar kunnen. Haar stem kan klinken als een zwoel briesje op een snikhete zomerdag, maar de zang van de Texaanse muzikante kan ook tot orkaankracht aanzwellen. Ook als alle registers open gaan blijft Ruthie Foster zingen, wat een wereld van verschil is vergeleken met al die schreeuwende jonge soulzangeressen van het moment. 

Het zou mooi zijn als ook Healing Time Ruthie Foster weer een Grammy nominatie op gaat leveren, maar deze keer mag ze hem van mij wel eens winnen. Ook in Nederland verdient de Amerikaanse zangeres veel meer aandacht dan ze tot dusver krijgt, want laat haar nieuwe album uit de speakers knallen en je hoort een soulzangeres die de tijden van de allergrootsten in het genre doet herleven. De naar mijn smaak net wat mindere tracks op het album laten bovendien horen dat Ruthie Foster haar topvorm nog niet heeft bereikt, want een onbetwiste soulklassieker ligt absoluut binnen haar bereik. Erwin Zijleman


Healing Time van Ruthie Foster is verkrijgbaar via de Mania webshop:


maandag 21 november 2022

Anna Mieke - Theatre

De Ierse singer-songwriter Anna Mieke heeft een prachtig folky album afgeleverd, dat een fraai evenwicht heeft gevonden tussen invloeden uit het verleden en songs die in alle opzichten buiten de lijntjes kleuren
Theatre van Anna Mieke is een album dat bol staat van de invloeden uit de traditionele Britse en Ierse folk, maar toch is het geen moment een echt traditioneel folkalbum. Daarvoor zijn de songs, maar ook de instrumentatie en de zang op het tweede album van de Ierse muzikante te spannend. De instrumentatie bestaat in de basis uit fraai akoestisch gitaarspel, maar Anne Mieke omringt dit gitaarspel met bijzondere accenten van een arsenaal aan instrumenten en kleurt ook met haar stem deels buiten de lijntjes van de traditionele folk. Het levert een album op dat onmiddellijk indruk maakt, maar de bijzondere geheimen van Theatre moet je dan nog leren kennen.


Bij de naam Anna Mieke dacht ik in eerste instantie aan een Nederlandse muzikante, maar dat blijkt niet het geval. Anna Mieke (Bishop) is afkomstig uit het Ierse Wicklow en het deze week verschenen Theatre is haar tweede album en de opvolger van het in 2020 verschenen Idle Mind. Dat de wieg van Anna Mieke in Ierland stond is overigens goed te horen op haar nieuwe album, dat absoluut invloeden uit de Ierse folk bevat. 

Dat levert al snel nogal traditioneel klinkende albums op en daar ben ik meestal niet zo gek op. Anna Mieke heeft op Theatre echter de balans gevonden tussen invloeden uit het verleden en meer eigentijdse klanken. De Ierse muzikante heeft ook nog eens een opvallend spannend album gemaakt, dat zich makkelijk opdringt, maar dat ook beschikt over de nodige groeipotentie. 

Dat spannende zit allereerst in de muzikale inkleuring van de songs van de Ierse muzikante. Theatre trekt direct de aandacht door een warm geluid vol muzikaal vuurwerk. Anna Mieke maakte haar nieuwe album met een aantal prima muzikanten en de songs op het album werden in de basis opgenomen in een live setting. Het muzikale vuurwerk komt vooral van het knappe en soms onnavolgbare akoestische gitaarwerk, maar ook de bijdragen van onder andere orgel, saxofoon, klarinet, synths, viool en harp dragen bij aan een veelkleurig geluid, waarin, mede ook door de bijzondere percussie, van alles gebeurt. 

Het is een geluid dat absoluut folky genoemd mag worden, maar ik vind het een stuk avontuurlijker dan het geluid op de wat traditioneler aandoende Britse of Ierse folkalbums. Theatre heeft af en toe wel wat weg van de vroege albums van Kathryn Williams, van het geweldige What A Boost van Rozi Plain en van de albums van This Is The Kit, maar Anna Mieke weet zich ook te onderscheiden van haar soortgenoten. 

In muzikaal opzicht is Theatre een spannend maar ook bijzonder mooi album en ook de songs op het album bieden zowel avontuur als schoonheid. De meeste songs op Theatre kiezen voor een betrekkelijk laag tempo en kabbelen aan de ene kant aangenaam voort, maar de muziek van Anna Mieke laat aan de andere kant ook vrijwel continu bijzondere dingen horen, waardoor je geen moment wilt missen van het album. 

Anna Mieke geeft de bijzondere instrumentatie op haar nieuwe album alle ruimte, maar ze maakt ook songs met een kop en een staart en is bovendien een uitstekend zangeres. Ook de zang op Theatre is zeker niet alledaags. Anna Mieke beschikt over een stem die gemaakt lijkt voor wat traditioneel aandoende Britse folk, maar ook in vocaal opzicht kleurt het nieuwe album van de Ierse muzikante met enige regelmaat buiten de lijntjes met bijzondere zanglijnen. 

Ik was eigenlijk direct gecharmeerd van het bijzondere geluid van Anna Mieke, maar Theatre is ook een album dat de tijd moet krijgen om te groeien. Bij herhaalde beluistering ontdek je steeds weer nieuwe lagen in de razend knappe instrumentatie en strelen de bijzondere accenten in deze instrumentatie steeds nadrukkelijker het oor. Hetzelfde geldt voor bijzondere zang op het album en de vaak spannende songstructuren. Het valt met het aanbod van het moment niet mee om op te vallen, maar dit bijzondere album verdient echt alle aandacht. Erwin Zijleman

De muziek van Anna Mieke is ook verkrijgbaar via de bandcanp pagina van de Ierse muzikante: https://annamieke.bandcamp.com/album/theatre.


Theatre van Anna Mieke is verkrijgbaar via de Mania webshop:



zondag 20 november 2022

XTC - English Settlement (1982)

Er zijn maar heel weinig bands met zo’n mooi en bijzonder oeuvre als dat van de Britse band XTC, waarin het veertig jaar later nog altijd briljante English Settlement uit 1982 er voor mij net wat uitspringt
Ik grijp nog regelmatig terug op de muziek van de grote Britse bands uit het verleden, maar luister nog maar zelden naar de albums van XTC. Dat is onterecht, want de band behoort misschien niet tot de meest succesvolle, maar wel tot de beste bands uit de Britse muziekgeschiedenis. De band bouwde met name in de jaren 70 en 80 een prachtig oeuvre op, waarin English Settlement uit 1982 behoort tot de hoogtepunten. Het is een album dat XTC in 1982 niet zo groot maakte als de band had verdiend, maar veertig jaar later klinkt het album nog verrassend urgent en vallen de vijftien songs op het album op door een beangstigend hoog niveau.


Allmusic.com noemt de Britse band XTC in haar korte biografie van de band ‘the great lost pop band’. Dat is misschien wat overdreven, maar dat XTC lang niet zo succesvol is geweest als de grote bands uit de Britse muziekgeschiedenis is zeker. Aan de critici heeft het zeker niet gelegen, want vrijwel alle albums van de Britse band werden onthaald met superlatieven. Daar viel overigens niets op af te dingen, want nagenoeg alle albums van XTC zijn van een zeer hoog niveau. 

XTC werd geformeerd in 1976 en liftte in eerste instantie mee op de golven van de punk en new wave. Uiteindelijk ontsteeg de band beide genres en maakte het vooral inventieve popmuziek van een bijzonder hoog niveau. De band maakte haar meeste en ook beste albums tussen de late jaren 70 en vroege jaren 90, maar ook de in 1999 en 2000 verschenen slotakkoorden van de roemruchte band waren uitstekend. 

Het valt dan ook niet mee om er één XTC album uit te pikken. Wat mij betreft zijn Drums And Wires (1979), Black Sea (1980), English Settlement (1982), The Big Express (1984), Skylarking (1986), Oranges & Lemons (1989), Nonsuch (1992) en Apple Venus, Vol. 1 (1999) allemaal albums die het hadden verdiend om uit te groeien tot klassiekers, maar als ik er één album van de band uit moet pikken, kies ik voor English Settlement uit 1982. 

Dat doe ik vooral omdat ik dit album veel vaker heb beluisterd dan de andere albums van de band, maar ik ben zeker niet de enige die dit album noemt als het beste XTC album. English Settlement, een dubbelalbum met ruim zeventig minuten muziek, is niet alleen van de beste, maar ook een van de meest ambitieuze albums van de band rond songwriters Andy Partridge en Colin Moulding. Aan de andere kant is het een typisch XTC album, dat is gevuld met even perfecte als puntige popsongs. 

XTC liet zich beïnvloeden door de grote bands uit de jaren 60 en 70, waaronder zeker The Beatles, The Kinks en The Beach Boys, maar de band was ook vatbaar door de ruwe energie van de punk en de new wave uit de tweede helft van de jaren 70. English Settlement voegt hier ook nog wat invloeden uit de jaren 80 aan toe. 

Het knappe van de muziek van XTC is dat de Britse band op het eerste gehoor grossiert in lekker in het gehoor liggende popliedjes, maar dat je bij net wat aandachtigere beluistering hoort dat het bovendien songs zijn die vol zitten met spitsvondigheden en die keer op keer dingen doen die je niet had verwacht. 

Het was even geleden dat ik naar English Settlement had geluisterd, maar het album maakte direct weer indruk. English Settlement is een album dat me vrijwel onmiddellijk mee terugneemt naar de vroege jaren 80, maar het is ook een album dat 40 jaar na de release nog opvallend fris en urgent klinkt, wat ook een compliment is voor de productie van Hugh Padham. 

Dat frisse en urgente geldt niet voor heel veel album uit deze periode en er zijn maar heel weinig albums uit die tijd die ook in 2022 nog eigentijds of zelfs vernieuwend klinken. English Settlement doet het, net als bijvoorbeeld de meeste albums van Talking Heads en dat is een band waarmee ik uiteindelijk toch de meeste raakvlakken hoor, al is XTC wel 100% Brits. English Settlement is een razend knap album en ook een mooie gelegenheid om de rest van het oeuvre van deze unieke Britse band te herontdekken. Erwin Zijleman


English Settlement van XTC is verkrijgbaar via de Mania webshop:


Nadine Khouri - Another Life

De van oorsprong Libanese muzikante Nadine Khouri verrast met een sober maar zeer sfeervol klinkend album dat zich makkelijk weet te onderscheiden, maar dat ook nog eens de ruimte op bijzondere wijze verwarmt
Another Life is mijn eerste kennismaking met de muziek van de in Libanon geboren Nadine Khouri en het is een kennismaking die indruk heeft gemaakt. Topproducer John Parish heeft het album voorzien van een behoorlijk sober, maar ook zeer sfeervol en gloedvol geluid, dat vol fraaie accenten zit. Het past allemaal prachtig bij de bijzondere zang van Nadine Khouri, die haar zang extreem doseert en haar teksten hier en daar bijna voordraagt. Het klinkt af en toe als Mazzy Star met een flinke dosis valium, maar Nadine Khouri heeft toch vooral een eigen geluid. Dat weet een enkeling al jaren, maar voor mij is Another Life een van de grootste ontdekkingen van het moment.


Nadine Khouri werd geboren in Beirut, maar liet haar vaderland Libanon al op hele jonge leeftijd achter zich. In Londen zette ze haar eerste stappen in de muziek, wat in 2005 een in eigen beheer uitgebracht debuutalbum opleverde. Dat album, Cuts From The Inside, deed niet heel veel en is inmiddels ook nergens meer te vinden, waarna Nadine Khouri haar geluk beproefde in de Verenigde Staten. 

In 2017 verscheen het tweede album van de inmiddels weer naar Londen teruggekeerde muzikante. Het door niemand minder dan de vooral van PJ Harvey bekende John Parish geproduceerde The Salted Air trok veel meer aandacht dan het debuutalbum van Nadine Khouri, maar zelf hoorde ik het album helaas pas deze week voor het eerst. De aanleiding hiervoor was het deze week verschenen derde album van de Libanese muzikante. 

Ook op Another Life werkt Nadine Khouri samen met John Parish, die de afgelopen jaren ook mooie dingen deed voor onder andere Aldous Harding en Dry Cleaning. Ook de productie van het nieuwe album van Nadine Khouri is wat mij betreft een kunststukje. Another Life is een bijzonder klinkend album, dat er direct vanaf de eerste noten in slaagt om een bijzondere sfeer te creëren. 

Het is een sfeer die met enige regelmaat herinnert aan de Laurel Canyon folk uit de late jaren 60 en vroege jaren 70, maar Nadine Khouri heeft ook een bijzonder eigen geluid. Dat is deels de verdienste van de bijzondere instrumentatie op en productie van het album. Another Life is voorzien van een loom en warm klinkend geluid, waarin organische klanken lijken te domineren, maar waarin een batterij mellotrons ook een voorname rol speelt. Incidenteel is er een rol voor strijkers en blazers, maar John Parish zet ook de gitaren fraai op de voorgrond. 

Het is een aangenaam en gloedvol geluid, maar het is ook een geluid waarin geen noot teveel wordt gespeeld. De muziek van Nadine Khouri wordt hier en daar minimalistisch genoemd, maar ondanks het feit dat er geen noot teveel gespeeld wordt, vind ik dit predicaat niet van toepassing op de warmbloedige klanken op het album, die de ruimte op fraaie wijze vullen. 

Ook de zang van de Libanese muzikante wordt hier en daar als minimalistisch beschreven, maar hiervoor geldt eigenlijk hetzelfde als voor de instrumentatie op het album. Nadine Khouri gebruikt de kracht van de stilte in haar vaak fluisterzachte zang, die zo nu en dan tegen het gesproken woord aan schuurt, maar ook de zang op Another Life klinkt toch vooral warm en rijk. 

John Parish heeft het album prachtig geproduceerd en heeft er voor gezorgd dat de stem van Nadine Khouri en de vaak wat jazzy klanken prachtig door de speakers komen. Zeker bij beluistering met een goede koptelefoon komt Another Life op fraaie wijze tot leven, waarbij zowel de subtiele accenten in de veelzijdige instrumentatie als de bezwering in de stem van Nadine Khouri in positieve zin opvallen. 

Zeker op een winterse zondagochtend verrichten de sfeervolle klanken en de bijzondere stem van Nadine Khouri, af en toe bijgestaan door Adrian Crowley, makkelijk wonderen, maar Another Life is ook een album dat moet rijpen. Het is dringen in het genre van de vrouwelijke singer-songwriters, maar Nadine Khouri slaagt er wat mij betreft in om anders te klinken dan nagenoeg al haar genregenoten, wat een groot goed is. Erwin Zijleman

De muziek van Nadine Khouri is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Libanese muzikante: https://nadinekhouri.bandcamp.com/album/another-life-2.


Another Life van Nadine Khouri is verkrijgbaar via de Mania webshop:



zaterdag 19 november 2022

Weyes Blood - And In The Darkness, Hearts Aglow

Weyes Blood vervolgt haar imposante muzikale reis met het werkelijk prachtige And In The Darkness, Hearts Aglow, dat betovert met memorabele songs, wonderschone arrangementen en zang om van te watertanden
Na de jaarlijstjesalbums The Innocents, Front Row Seat To Earth en Titanic Rising lag de lat ontiegelijk hoog, maar het deze week verschenen And In The Darkness, Hearts Aglow gaat er wat mij betreft overheen. De songs van Natalie Mering zijn misschien wat toegankelijker geworden, maar de arrangementen op het album zijn wederom betoverend mooi, wat ook geldt voor de zang van de Amerikaanse muzikante, die hier en daar herinnert aan Karen Carpenter. And In The Darkness, Hearts Aglow slaat op fraaie wijze een brug tussen verleden en heden en voorziet de donkere avonden van het moment van een prachtige soundtrack. Schrijf maar alvast op voor de jaarlijstjes.


Natalie Mering maakte een tijdje deel uit van de Amerikaanse cultband Jackie-O Motherfucker, maar begon ruim 15 jaar geleden aan een solocarrière onder de naam Weyes Bludh. Haar eerste soloalbum bracht ze in 2011 uit onder de naam Weyes Blood & The Dark Juices, maar Natalie Mering maakte op mij voor het eerst een onuitwisbare indruk met het bijzondere The Innocents, dat in 2014 onder de naam Weyes Blood verscheen. 

Het speelse en avontuurlijke album vormde de basis voor twee net wat toegankelijkere, maar wat mij betreft wonderschone albums. Front Row Seat To Earth uit 2016 en Titanic Rising uit 2019 kregen een hoge notering in mijn jaarlijstjes over de betreffende jaren en ik was zeker niet de enige die diep onder de indruk was van de sprookjesachtige klanken, de betoverende songs en de prachtige stem van de Amerikaanse muzikante. 

Dat het nog een flink stuk beter kan laat Natalie Mering horen op het nieuwe album van Weyes Blood, het tweede deel van een trilogie die werd gestart met Titanic Rising. Ik was direct bij de eerste keer horen hopeloos verliefd op And In The Darkness, Hearts Aglow en koester het album inmiddels als één van de mooiste of misschien wel het mooiste album van 2022. Op haar nieuwe album trekt de muzikante, die zich na omzwervingen door de VS heeft gevestigd in Los Angeles, de lijn van met name Titanic Rising door, maar het nieuwe album van Weyes Blood laat ook flinke groei horen. 

Het alter ego van Natalie Mering maakt ook dit keer muziek die met één been in de jaren 70 en met één been in het heden staat. Alle songs op And In The Darkness, Hearts Aglow herinneren aan de grote vrouwelijke singer-songwriters uit de jaren 70, maar de muziek van Weyes Blood raakt dit keer ook met enige regelmaat aan die van de door mij zeer bewonderde Aimee Mann. 

Dat geldt niet direct voor de instrumentatie, want Natalie Mering pakt op haar nieuwe album flink uit met strijkers en elektronica, wat een groots en meeslepend geluid oplevert. Het is een geluid dat hier en daar tegen bombast aan schuurt, maar Natalie Mering trapt nergens in de valkuil van overdaad. And In The Darkness, Hearts Aglow is voorzien van een rijk en gloedvol geluid met hier en daar klassiek aandoende of new age achtige klanken, maar de arrangementen blijken keer op keer van een bijzondere schoonheid en trefzekerheid. 

De stem van Natalie Mering vind ik misschien nog wel mooier. Ik hoor hier en daar een randje Aimee Mann, maar ik hoor ook flarden van Karen Carpenter, die inmiddels terecht wordt geschaard onder de mooiste stemmen uit de jaren 70. De zang op And In The Darkness, Hearts Aglow is tien songs lang goed voor kippenvel, waarna de prachtige klanken de bezwering nog wat verder opvoeren. 

De meeste groei hoor ik echter in de songs van Natalie Mering. De Amerikaanse muzikante heeft een aantal betoverend mooie songs geschreven, waarin je steeds weer nieuwe lagen ontdekt. Het zijn songs vol echo’s uit het verleden, maar het nieuwe album van Weyes Blood is ook absoluut een eigentijds album. 

Het is een album dat wonderen verricht wanneer de zon onder is en de temperatuur daalt, maar And In The Darkness, Hearts Aglow is zeker niet alleen een album voor de donkere seizoenen. Weyes Blood had al drie prachtplaten op haar naam staan, maar het nieuwe album is nog een flink stuk beter. En deel drie van de trilogie hebben we nog tegoed. Bijzonder indrukwekkend. Erwin Zijleman

De muziek van Weyes Blood is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://weyesblood.bandcamp.com/album/and-in-the-darkness-hearts-aglow.


And In The Darkness, Hearts Aglow van Weyes Blood is verkrijgbaar via de Mania webshop:



vrijdag 18 november 2022

The White Buffalo - Year Of The Dark Horse

Ik had tot dusver niet zo veel met de muziek van The White Buffalo, maar Year Of The Dark Horse is een verpletterend mooi album, waarop het alter ego van Jake Smith bijzondere nieuwe wegen in slaat
White Buffalo, het alter ego van de Amerikaanse muzikant Jake Smith, gaat inmiddels al heel wat jaren mee en wist vooral liefhebbers van wat traditioneel aandoende countrymuziek aan zich te binden. Op Year Of The Dark Horse voegt Jake Smith elektronica en vooral flink wat rock aan zijn songs toe. Het levert een bijzonder en vaak fascinerend album op, dat twaalf songs lang intens en urgent klinkt en steeds weer net wat andere kanten op gaat. Op zijn nieuwe album overtreft Jake Smith zichzelf als songwriter en laat hij horen dat The White Buffalo met de besten mee kan. Year Of The Dark Horse is een mooie en soms woeste luistertrip, die alleen maar aan kracht blijft winnen.


Het blijft gek als een muzikant jarenlang weinig tot niets met je doet en je dan opeens verplettert met een nieuw album. Het is me deze week overkomen met Year Of The Dark Horse van The White Buffalo. Het alter ego van de Amerikaanse muzikant Jake Smith debuteerde zo’n twintig jaar geleden en heeft inmiddels een zeer respectabel stapeltje albums op zijn naam staan. Het zijn albums waarvan ik er een aantal heb beluisterd, waaronder het in 2020 verschenen On The Widow’s Walk, waarvan een paar weken geleden nog een luxe reissue verscheen. 

The White Buffalo maakte tot Year Of The Dark Horse vooral wat traditioneel aandoende en voornamelijk akoestische country, die mij in ieder geval niet bijzonder raakte. Jake Smith wilde op zijn nieuwe album eens wat anders doen en dat is hem uitstekend gelukt. Op Year Of The Dark Horse zijn de invloeden uit de country zeker niet verdwenen, maar The White Buffalo slaat vooral andere wegen in. Het zijn meerdere wegen, want de muzikant uit California heeft een behoorlijk veelzijdig album gemaakt. 

Het is een album dat een groot deel van de speeltijd donker tot aardedonker klinkt en dat is voorzien van een wat voller en elektronischer geluid. Ook op Year Of The Dark Horse maakt The White Buffalo ingetogen songs met invloeden uit de country, waarin de donkere stem van Jake Smith sfeerbepalend is. Ook de meer ingetogen songs van de Amerikaanse muzikant kunnen dit keer echter flink ontsporen in ruwe en woeste klanken, waarbij de duivel Jake Smith soms op de hielen zit en de zang misschien nog wel meer uit de bocht vliegt dan de gitaren. 

Jake Smith kan het ene moment nog tekenen voor rustgevende vocalen waarbij het aangenaam wegdromen is, maar kan je het volgende moment ruw wakker schudden met uithalen om bang van te worden. Year Of The Dark Horse is sowieso een album van contrasten. Hard en zacht wisselen elkaar af, net als donker en licht, maar The White Buffalo is dit keer ook niet zo stijlvast als op zijn vorige albums. 

Het levert een album op dat zich met geen enkel album laat vergelijken. Steeds weer duiken andere namen op, wat het vergelijken van de muziek van The White Buffalo met de muziek van anderen vrij zinloos maakt. Als ik dan toch namen moet noemen kom ik uit bij Tom Waits en Bruce Springsteen en kan ik alleen maar concluderen dat Year Of The Dark Horse alles heeft dat het nieuwe Springsteen album niet heeft en dat het een album is dat Tom Waits nog moet maken. 

Bijgestaan door een aantal geweldige muzikanten en een topproducer, laat Jake Smith horen dat hij een bijzondere muzikant en zanger is, maar toont hij zich vooral een geweldige songwriter. Year Of The Dark Horse bevat twaalf songs en ik vind ze stuk voor stuk bijzonder. Het zijn songs die met zevenmijlslaarzen door de muziekgeschiedenis springen en het zijn songs die lak hebben aan de grenzen van genres, maar het nieuwe album van The White Buffalo is ondanks alle dynamiek en verscheidenheid een consistent klinkend album, dat ik het liefst van kop tot staart beluister, wat goed is voor een fascinerende luistertrip van drie kwartier. 

Ik heb het voor de zekerheid ook nog even geprobeerd met de vorige albums van het alter ego van Jake Smith, maar geen van deze albums doet net zoveel met mij als het briljante Year Of The Dark Horse, ook al staat het album zeker niet volledig los van de rest van het oeuvre van The White Buffalo. Of de fans van het eerste uur uit de voeten kunnen met dit bijzondere album weet ik niet, maar een ieder die, net als ik, tot dusver niet viel voor de muzikale verrichtingen van The White Buffalo, moet Year Of The Dark Horse zeker eens proberen. Erwin Zijleman


Year Of The Dark Horse van The White Buffalo is verkrijgbaar via de Mania webshop: