Review: Remi Wolf - Mud

De Amerikaanse muzikante Remi Wolf bleef met haar vorige albums flink achter bij de grote popzangeressen van het moment, maar zet een reuzenstap met haar nieuwe album Mud, dat in alle opzichten overtuigt en van Remi Wolf een ster moet maken.
Ik heb de toekomst van een aantal jonge popzangeressen de afgelopen jaren heel goed voorspeld op De Krenten uit de Pop. Bij Remi Wolf zat ik echter fout. Ik heb wel geluisterd naar haar vorige album Big Ideas, maar hoorde niet de belofte ervan. Die belofte moet er vast geweest zijn, want de fanbase van de Amerikaanse muzikante groeide snel de afgelopen jaren. Remi Wolf is de belofte inmiddels voorbij op haar nieuwe album Mud, dat echt veel beter is dan het vorige album. In muzikaal opzicht is het nieuwe album aansprekender, de songs zijn zowel aanstekelijker als interessanter en Remi Wolf is echt veel beter gaan zingen. Mud is een uitstekend popalbum geworden, dat ook nog eens anders durft te klinken.

Remi Wolf zag ik ooit in het voorprogramma, ik weet niet meer bij wie, en dat vond ik toen best oké. Ik heb vervolgens naar haar album Big Ideas geluisterd, maar daar vond ik niet veel aan. Op het album maakt de Amerikaanse muzikante lekker in het gehoor liggende pop met af en toe invloeden uit de soul en de funk, maar het album pakte mij niet. Dat had deels te maken met de zang van Remi Wolf, die mij in ieder geval op Big Ideas niet aansprak. 

Ik ging er daarom van uit dat ik afgelopen week alleen voor de vorm moest luisteren naar haar nieuwe album Mud. Dat er mogelijk toch wat meer aandacht nodig was voor het nieuwe album van Remi Wolf bleek al uit het feit dat een aantal alternatieve Amerikaanse muziekwebsites behoorlijk positief was over het album en Mud is inderdaad een stuk beter dan het vorige album van de Amerikaanse muzikante. 

Ook op Mud valt de stem van Remi Wolf op en het is ook dit keer zang die best stevig is aangezet. De zang stond me op het vorige album tegen, maar op Mud vind ik de zang prima. Het is soms wat schreeuwerig, maar Remi Wolf is sinds haar vorige album veel beter gaan zingen. Er zijn nog altijd flink wat popzangeressen met een in technisch opzicht mooiere of betere stem, maar Mud laat in vocaal opzicht wel een net wat ander geluid horen en dat is welkom in een tijd waarin veel popalbums sprekend op elkaar lijken. 

De zang was voor mij het zwakke punt van het album uit 2024, maar zorgt er twee jaar later voor dat Mud zich in positief opzicht weet te onderscheiden. Dat doet Remi Wolf ook met de muziek en de songs op haar album. Vergeleken met haar vorige album kruipt ze wat dichter tegen de populaire pop, indiepop en indierock van het moment aan, maar ze legt wat andere accenten in de muziek, in de invloeden die ze verwerkt en in haar songs, waardoor Mud fris en eigenzinnig klinkt. 

Mud volgt op een aantal hele heftige jaren in het leven van de muzikante uit Los Angeles, die begin dit jaar haar dertigste verjaardag vierde. Ze raakte verlost van haar verslaving aan alcohol, werd mentaal en lichamelijk uitgeput door de tour die volgde op Big Ideas en zag een relatie op de klippen lopen. Ze kwam tot rust in Nashville, waar ze de persoonlijke songs schreef die zijn terecht gekomen op Mud. 

Na beluistering van het vorige album van Remi Wolf trok ik de conclusie dat ze bij lange na niet goed genoeg was om aanspraak te maken op een plekje tussen de grote popzangeressen van het moment, maar na beluistering van Mud denk ik daar anders over. Het album staat vol met aansprekende songs die een groot publiek moeten kunnen aanspreken, maar het zijn ook songs met het eigenzinnige stempel van Remi Wolf, die in alle opzichten enorme groei laat horen op haar derde album (haar debuutalbum Juno stamt uit 2021). 

Mud volgt voor de afwisseling eens niet het vaste stramien van de grote popalbums van het moment, maar kiest voor lekker veel variatie en af en toe een stap terug in de tijd. Het levert een album op dat mij bij de eerste beluistering enorm wist te verrassen, zeker gezien het kwaliteitsverschil met het vorige album, maar ik vind Mud ook na een paar keer horen nog een bijzonder leuk album, dat steeds meer bijzondere kanten van Remi Wolf laat horen en dat eigenlijk steeds meer indruk maakt met de stem die me twee jaar geleden nog zo tegenstond. Erwin Zijleman

De muziek van Remi Wolf is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://remiwolfmusic.bandcamp.com/album/mud.

Mud van Remi Wolf is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (metalic), 34,99 euro

LP (pink), 34,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Kara Cole - In The Garden

De vijver van de Amerikaanse rootsmuziek is momenteel echt overvol, maar als er nog ruimte is voor een album van een startende muzikante in het genre, zou ik het uitstekende In The Garden van Kara Cole er zeker uit vissen.
Talloze muzikanten dromen van een mooie toekomst in Nashville, Tennessee, maar die mooie toekomst is niet voor iedereen weggelegd. Het vraagt flink wat moed om de stap naar Nashville pas op je veertigste te zetten, maar het heeft in het verleden wel eens gewerkt. Ik hoop dat het Kara Cole ook gaat lukken, want ze heeft met In The Garden een interessant debuutalbum afgeleverd. Het is een album dat zich niet in het strakke Nashville keurslijf heeft laten persen en hierdoor anders klinkt dan het gemiddelde album uit de Amerikaanse muziekhoofdstad. In The Garden heeft verder in muzikaal opzicht veel te bieden en Kara Cole beschikt over een uitstekende stem. Ik zou er zeker eens naar luisteren.

Een mij tot dusver onbekende promotor van Amerikaanse rootsmuziek uit Nashville tipte mij onlangs het album In The Garden van Kara Cole. Nu worden mij vrijwel dagelijks nieuwe albums in het genre aangeboden en ik heb inmiddels ook een enorme lijst met persoonlijke favorieten, waardoor er niet veel ruimte meer is voor nieuwe spelers in het genre, maar het album van Kara Cole sprong er wat mij betreft uit in het zeer ruime aanbod van het moment. 

Uit de bij het album geleverde informatie weet ik dat Kara Cole opgroeide in Indianapolis, maar inmiddels deel uitmaakt van het legioen muzikanten dat het geluk zoekt in Nashville, Tennessee. Ik begrijp uit een bericht op haar Facebook-pagina dat ze pas op haar veertigste besloot om haar muzikale dromen te gaan verwezenlijken en naar Nashville verhuisde, waarmee ze in de categorie van de interessante laatbloeiers valt. 

Ik weet verder dat ze het afgelopen jaar veel op het podium heeft gestaan en flink wat moeite heeft moeten doen om de droom van het uitbrengen van een debuutalbum te kunnen realiseren. In The Garden is er uiteindelijk gekomen en het is een album dat is geproduceerd door Kevin Nolan, die gitaar en keyboards speelt in de band van Lainey Wilson, wiens album Whirlwind uit 2024 ik echt een geweldig album vind. 

Ik weet niet hoeveel ervaring Kevin Nolan had als producer, maar ik ben zeer te spreken over de productie van het debuutalbum van Kara Cole en overigens ook van zijn geweldige gitaarwerk op het album. In The Garden is voorzien van een smaakvol rootsgeluid en het is een geluid waarin de gitaren domineren. Binnen de Amerikaanse rootsmuziek kan het op In The Garden meerdere kanten op, maar Kara Cole draait ook haar hand niet om voor een portie ruwe rock ’n roll. 

Het is knap hoe ze kan schakelen tussen relatief sober ingekleurde songs en songs met een lekker vol en veelkleurig bandgeluid. In The Garden klinkt in muzikaal opzicht anders dan de meeste andere albums binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment en bovendien een stuk veelzijdiger. Het debuutalbum van Kara Cole laat zich niet heel makkelijk in een hokje duwen en springt bovendien makkelijk door de tijd, met hier en daar een jaren 70 vibe, maar ook raakvlakken met de rootsmuziek van het moment. 

In een track als het indrukwekkende Don’t Give In komen alle kanten van de muziek van de Amerikaanse muzikante naar boven en hoor je bovendien goed hoe krachtig de stem van Kara Cole is. De meeste aandacht gaat in Nashville momenteel uit naar de jonge stemmen van countrypopzangeressen en vergeleken met deze zangeressen klinkt de stem van Kara Cole duidelijk ruwer en doorleefder. De muzikante uit Nashville weet zich niet alleen te onderscheiden met haar muziek, maar ook met haar stem, die een zeer karakteristiek en wat mij betreft aangenaam geluid heeft. 

Het duurde even voordat Kara Cole besloot om de sprong naar Nashville te wagen, maar ik ben blij dat ze dit gedaan heeft. Ook met haar songs voegt ze immers iets toe aan alles dat er al is en alles dat momenteel in ruime mate wordt gemaakt in Nashville. Het zal binnen het enorme aanbod van het moment niet meevallen om op te vallen als startende muzikante, maar ik hoop dat de promotor van de muziek van Kara Cole niet alleen mij heeft weten te bereiken met dit uitstekende album. Erwin Zijleman

Review: Caro - Returning to Innocence

Na een geslaagd album onder de naam The Jordan laat de Nederlandse muzikante Caroline van der Leeuw op het uitstekende en onder de naam Caro uitgebrachte Returning to Innocence nogmaals horen dat er leven is na Caro Emerald.
Ik heb het album Returning to Innocence beluisterd voordat ik wist wie er schuilgaat achter de naam Caro. Ik heb het album hierdoor onbevooroordeeld kunnen beluisteren en mijn oordeel over het album was positief. Caro heeft een fris klinkend popalbum gemaakt, dat af en toe aansluiting zoekt bij de grote popalbums van het moment, maar dat ook zijn eigen weg durft te kiezen. De songs zitten goed in elkaar, in muzikaal en productioneel opzicht klinkt Returning to Innocence uitstekend en Caro is een prima zangeres. Dat ze in het verleden met heel veel succes aan de weg timmerde met totaal andere muziek zit haar niet in de weg en geeft het eerste album van Caro hopelijk het zetje in de rug dat nodig is om op te vallen.

Ik had echt helemaal niets met de muziek die de Nederlandse muzikante Caroline van der Leeuw maakte onder de naam Caro Emerald. Het was ongetwijfeld knap gemaakt en vast terecht zeer succesvol, maar mij raakte het niet en ook in muzikaal opzicht sprak de mix van muziek uit de jaren 40 en 50 met een eigentijds laagje mij totaal niet aan. 

Caroline van der Leeuw liet haar alter ego Caro Emerald, ondanks het enorme succes, uiteindelijk helemaal los. Dat was een moedige stap van de Nederlandse muzikante, die vervolgens helemaal opnieuw begon. Ze leverde begin 2023 onder de naam The Jordan het album Nowhere Near the Sky af en dat was zeker geen slecht album. Ik heb er zelf destijds overigens niet naar geluisterd en ik was zeker niet de enige, want opnieuw beginnen en een krachtige merknaam overboord gooien is zeker geen garantie op succes. 

Caroline van der Leeuw begint nu nog een keer opnieuw onder de naam Caro. Dat spreekt mogelijk een deel van de fans aan die ze verloor na het afscheid van Caro Emerald, al zullen die op het deze week verschenen album Returning to Innocence niet veel bekends horen. 

In muzikaal opzicht heeft de muziek van Caro namelijk niets te maken met die van Caro Emerald. Returning to Innocence is een modern klinkend popalbum dat nergens ruimte biedt aan de retro van Caro Emerald. Ik las inmiddels een aantal wat zure recensies over het album, maar ik heb er zelf onbevangen naar geluisterd en vind het eigenlijk best een lekker album. 

Het album van Caro bevat lekker in het gehoor liggende maar ook knap gemaakte popsongs. Het zijn songs die absoluut zijn geïnspireerd door de songs van de grote popsterren van het moment, maar Caro voegt ook iets van zichzelf toe. Ik hoor de eigen sound van de Nederlandse muzikante in de ritmes en met name in de baslijnen, maar Caro trekt ook de aandacht met haar zang en de songs. 

Ik hoorde in de muziek van Caro Emerald persoonlijk nooit een hele goede of zelfs onderscheidende zangeres, maar de zang op Returning to Innocence vind ik echt uitstekend. Bij Nederlandse muzikanten duikt altijd op een gegeven moment de Nederlandse tongval op, maar die hoor ik niet op Returning to Innocence van Caro. 

De Nederlandse muzikante kan met haar stem uitstekend uit de voeten in de gloedvolle ballads op het album en ook de zang in de wat meer uptempo tracks is prima. Ik vind de stem van Caroline van der Leeuw het meest onderscheidend in de songs die wat meer experimenteren en waarin de zang volledig centraal staat, zoals bijvoorbeeld in het hele mooie The Only One. 

Ook in muzikaal en productioneel opzicht doet Returning to Innocence van Caro niet onder voor andere popalbums van het moment en ik vind de songs van de Nederlandse muzikante veelzijdiger dan op de meeste van deze albums. Caro maakt zeker niet altijd het soort popmuziek waar ik gek op ben, bijvoorbeeld wanneer ze kiest voor bombast, maar de meeste songs op Returning to Innocence vind ik prima en het album bevat ook een aantal songs die ik echt heel goed vind. 

Het siert Caroline van der Leeuw dat ze het alter ego dat ze nog jaren met veel succes had kunnen uitmelken aan de kant heeft gezet en heeft gekozen voor een nieuwe start. Het is een nieuwe start die laat horen dat de Nederlandse muzikante ook in een totaal ander genre een geslaagd album af kan leveren en dat is knap. Erwin Zijleman

Returning to Innocence van Caro is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 32,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 16,99 euro

 

Review: Claire Cronin - The Bruise

De Amerikaanse muzikante Claire Cronin heeft met het zich langzaam voortslepende, subtiele en wonderschone album The Bruise een indringende soundtrack voor de koudste, guurste en donkerste herfst- en winteravonden afgeleverd.
Ik was uiteindelijk zeer onder de indruk van het eind 2021 verschenen album Bloodless van de Amerikaanse muzikante Claire Cronin, maar dat ging niet vanzelf. Het ging de afgelopen week een stuk gemakkelijker met haar nieuwe album The Bruise, want wat is dit een prachtig album. Claire Cronin maakt indruk met zich buitengewoon langzaam voortslepende songs met invloeden uit de folk en de slowcore. Het zijn songs die in de basis genoeg hebben aan haar sobere gitaarspel, maar de songs op The Bruise bestaan uit vele lagen en zijn prachtig versierd. Ook de zang van de Amerikaanse muzikante klinkt sober, maar wat zingt ze dit keer mooi. The Bruise zal helaas een wat obscuur album blijven, maar wat is het prachtig.

In de eerste dagen van 2022 besprak ik het album Bloodless van Claire Cronin, dat een paar maanden eerder was verschenen. Het is een album dat in de week van de release een aantal zeer positieve recensies had gekregen, maar ik kon niet direct iets met de muziek van de Amerikaanse muzikante. Bloodless, overigens al het derde album van Claire Cronin, is dan ook een bijzonder klinkend album. 

Het is een album dat uit verschillende lagen is opgebouwd. Op de voorgrond hoor je mooie, ruwe, elementaire en repetitieve gitaarlijnen, op de achtergrond domineren donkere en wat beklemmende klanken en dan zijn er ook nog de fraaie en vaak subtiele accenten van andere instrumenten en de bezwerende zang van de muzikante uit Berkeley, California. 

Claire Cronin maakt op Bloodless muziek om bang van te worden, maar toen ik eenmaal was gegrepen door de ruwe en donkere schoonheid van het album vond ik Bloodless steeds mooier en indrukwekkender. Bijna vijf jaar na Bloodless is Claire Cronin terug met een nieuw album, The Bruise, en ook dit is weer een bijzonder album.

Op haar bandcamp pagina heeft ze me alvast geholpen met het in een hokje duwen van haar muziek door een flinke selectie relevante trefwoorden aan te leveren: “folk horror / American spiritual dread / heavy music / slowcore / nocturnal mothers / uncanny atmospheres / transcendence / hauntology / family curses / sincerity / diabolus in musica / experimental doom / negative theology / childbirth / hymns”. 

Slowcore vind ik niet eens zo’n gekke omschrijving, want het tempo op The Bruise ligt laag en de muziek van Claire Cronin doet me in de openingstrack van het album wel wat denken aan de muziek die Low maakte in de jaren 90. Ook op The Bruise wordt de basis voor de songs gelegd met sobere maar ook bijzonder mooie gitaarakkoorden van de hand van Claire Cronin en met haar mooie stem, die vaak in meerdere lagen is opgenomen. 

Haar echtgenoot Ezra Buchla voegt strijkers toe, terwijl een aantal gastmuzikanten tekenen voor de wederom wat donkere en bezwerende onderlaag die is opgebouwd met harmonium, de zingende zaag en synths. Het klinkt allemaal nog wat subtieler dan op het vorige album, maar waar ik moest wennen aan Bloodless, werd ik direct gegrepen door de schoonheid van The Bruise. 

In muzikaal opzicht klinkt The Bruise wat subtieler dan het vorige album, maar de klanken op het album zijn ook veelzijdiger. Ook The Bruise is weer zo’n album dat baat heeft bij beluistering met de koptelefoon. Met de koptelefoon hoor je de schoonheid van alle subtiele klanken, die op prachtige wijze één geheel vormen. 

Op Bloodless klonk de muziek van Claire Cronin nog wel eens ruw, maar alles op haar nieuwe album klinkt even mooi. Dat gaat ook zeker op voor haar stem, waaraan ik vijf jaar geleden moest wennen, maar die me dit keer direct wist te raken. Claire Cronin schuwt in haar teksten de persoonlijke misere niet, maar er is ook ruimte voor mooie momenten in het leven, waaronder het moederschap en ook voor een kerstliedje is Claire Cronin niet bang. 

Ik heb The Bruise inmiddels meerdere keren beluisterd en het album blijft maar aan me trekken. Het is een album dat de afgelopen week uitvoerig geprezen had moeten worden, maar het is vooralsnog helaas behoorlijk stil rond dit in alle opzichten echt wonderschone album, dat mijn jaarlijstje zeker gaat halen. Erwin Zijleman

De muziek van Claire Cronin is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://clairecronin.bandcamp.com/album/the-bruise.

Review: Jess Williamson - A Mile South of Heaven

De Amerikaanse muzikante Jess Williamson maakte de afgelopen jaren een aantal geweldige albums en ook het deze week verschenen en wat meer tegen de countrymuziek aanleunende A Mile South of Heaven is er weer een.
Cosmic Wink van Jess Williamson is inmiddels alweer acht jaar oud, maar het is een album waar ik nog vaak naar luister. Ook haar andere albums komen nog met enige regelmaat voorbij, want ik vind het oeuvre van de muzikante uit Los Angeles vooralsnog indrukwekkend mooi en ze voegt er deze week weer een interessant hoofdstuk aan toe. Alle albums van Jess Williamson klinken tot dusver anders en dat geldt ook weer voor A Mile South of Heaven. De keuze voor Shooter Jennings als producer is hierin bepalend geweest, want hij heeft de muziek van Jess Williamson voorzien van een stevige countryimpuls. Het past uitstekend bij de stem van de Amerikaanse muzikante, die wat mij betreft nog wat mooier uit de speakers komt.

De eerste twee albums van de Amerikaanse singer-songwriter Jess Williamson heb ik gemist, maar wat was ik in 2018 onder de indruk van haar derde album Cosmic Wink. Op het album hoorde ik invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook uit de psychedelica, de Westcoast pop, de Laurel Canyon folk en nog veel meer. Ik heb van de week nog eens naar Cosmic Wink geluisterd en het album klinkt misschien nog wel het meest als Patti Smith die halverwege de jaren 70 niet in het harde en donkere stadsleven van New York is terechtgekomen, maar in de Californische zon.

Cosmic Wink haalde in 2018 mijn jaarlijstje, maar ik vind het in 2020 verschenen album Sorceress nog beter. Sorceress is een logisch vervolg op Cosmic Wink, maar invloeden uit de folk en country hebben een net wat grotere rol gekregen, zonder dat dit ten koste gaat van het bijzondere geluid van de muzikante uit Los Angeles. Samen met Katie Crutchfield, beter bekend als Waxahatchee, maakte Jess Williamson, tijdens de coronapandemie, een uitstekend album onder de naam Plains, dat in 2022 verscheen. 

Ook in 2023 liet Jess Williamson van zich horen en maakte ze het bijzonder mooie en indringende breakup-album Time Ain’t Accidental, dat ook mijn jaarlijstje haalde, net als het album van Plains overigens. Ook het vijfde album van Jess Williamson is weer prachtig, al is het maar vanwege haar aansprekende zang en de productie van de gewilde Brad Cook, die ook achter de knoppen zat voor het album van Plains. 

Deze week is het zesde album van Jess Williamson verschenen en dit keer koos ze voor Shooter Jennings als producer. De zoon van countrylegendes Waylon Jennings en Jessi Colter heeft de muziek van Jess Williamson een flinke countryinjectie gegeven. Het zorgt ervoor dat A Mile South of Heaven op het eerste gehoor wat minder veelzijdig en misschien ook wel wat gewoner klinkt dan met name Cosmic Wink. 

Dat is jammer, maar het betekent wat mij betreft niet dat het nieuwe album van Jess Williamson tegenvalt. Ik ben zelf juist zeer gecharmeerd van het geluid op A Mile South of Heaven, dat door Shooter Jennings is voorzien van fraaie snarenklanken en een ruimtelijk geluid dat is gevuld met wolken pedal steel. Jess Williamson schuift op haar nieuwe album wat op richting countrymuziek, maar ze heeft zeker geen doorsnee countryalbum gemaakt. 

Ook op A Mile South of Heaven weet de muzikante uit Los Angeles zich wat mij betreft te onderscheiden met haar zang. Ze zingt op haar nieuwe album met veel expressie en gevoel, maar de songs op het album klinken ook urgent. De invloeden uit andere genres zijn wat subtieler dan op de vorige albums, maar het zwak dat Jess Williamson heeft voor Laurel Canyon folk is nog steeds hoorbaar. 

Op Cosmic Wink klonk haar muziek soms overvol, maar op A Mile South of Heaven zijn de klanken soms behoorlijk subtiel, waardoor de bijzondere stem van Jess Williamson alleen maar beter tot zijn recht komt. Luister naar tracks als Country Mile en Tracking the Tropics en je begrijpt wat ik bedoel. 

Shooter Jennings haalde geweldige muzikanten naar de studio en heeft A Mile South of Heaven voorzien van een warm en organisch geluid waarvan ik heel veel plezier ga hebben tijdens de herfst- en winteravonden die eraan komen. En dat Jess Williamson ook dit jaar weer mijn jaarlijstje gaat halen, is wat mij betreft nu al een zekerheid. Erwin Zijleman

De muziek van Jess Williamson is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://jesswilliamson.bandcamp.com/album/a-mile-south-of-heaven.

A Mile South of Heaven van Jess Williamson is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured, signed), 34,99 euro

LP, 34,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: Nanci Griffith - Other Voices, Other Rooms (1993)

De Amerikaanse muzikante Nanci Griffith bleef altijd wat achter bij de allergrootste namen binnen de folk en country, maar dat ze een echt exceptioneel goede zangeres was, is goed te horen op het in alle opzichten prachtige Other Voices, Other Rooms.
In de jaren dat Nanci Griffith haar beste albums maakte, was mijn liefde voor folk- en countryzangeressen nog niet heel groot. Ik kocht ooit, op basis van heel positieve recensies, een album van haar, maar heb er destijds niet veel naar geluisterd. Inmiddels schat ik de muziek van de in 2021 overleden muzikante veel hoger in. Nanci Griffith was niet alleen een van de beste zangeressen in het genre, maar ze wist haar songs, of songs van anderen, ook op bijzondere wijze te vertolken. Het is misschien wel het best te horen op het prachtige album dat ik in 1993 kocht, maar vervolgens vooral in de kast liet staan. En het is slechts de start van de ontdekking van een bijzonder oeuvre.

Ik heb absoluut een blinde vlek voor het werk van de Amerikaanse singer-songwriter Nanci Griffith. Ik heb van de muzikante, die vijf jaar geleden op 68-jarige leeftijd overleed, precies één album in mijn bezit en eerlijk gezegd ken ik de rest van haar oeuvre nauwelijks of eigenlijk niet. Het is een behoorlijk omvangrijk oeuvre, want Nanci Griffith maakte meer dan twintig albums. 

De muzikante die werd geboren in Texas, maar zich uiteindelijk in Nashville vestigde, maakte haar beste albums in de jaren 80 en 90, maar ook hierna was er nog af en toe een positieve uitschieter. Ze bleef gedurende haar carrière in de muziek altijd wat in de schaduw van de onbetwiste grootheden binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar Nanci Griffith was zowel bij de critici als bij haar collega muzikanten zeer geliefd. 

Dat ze qua populariteit wat achterbleef bij de grote namen in het genre heeft niets te maken met de kwaliteit van haar albums, want zeker de beste albums van Nanci Griffith zijn van hoog niveau en verdienen inmiddels het predicaat klassieker. Ik heb zoals gezegd maar één album van de Amerikaanse muzikante en dat is volgens velen ook haar beste album, al zijn er ook veel liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek die het album Once in a Very Blue Moon uit 1984 hoger inschatten. 

Het enige album dat ik van Nanci Griffith heb verscheen in 1993 en is misschien wel haar bekendste en volgens mij ook haar meest succesvolle album. Other Voices, Other Rooms, dat haar ook een Grammy opleverde, laat echter niet horen dat Nanci Griffith een zeer getalenteerde songwriter was, want op het album vertolkt ze uitsluitend songs van anderen. 

Het zijn allemaal persoonlijke favorieten van de Amerikaanse muzikante en vooral songs van legendarische muzikanten, onder wie Townes van Zandt, Bob Dylan, John Prine, Woody Guthrie en Gordon Lightfoot. Nanci Griffith werd bij het opnemen van Other Voices, Other Rooms niet alleen geholpen door songs van muzikanten van naam en faam, maar kreeg in de studio ook gezelschap van grote namen als Emmylou Harris, Bob Dylan, Béla Fleck, Odetta, Guy Clark, Alison Krauss en John Prine, om maar een paar namen te noemen. 

Ook de muzikanten die op het album te horen zijn, zijn van wereldklasse, waardoor het geen verbazing wekt dat Other Voices, Other Rooms echt fantastisch klinkt. Het album bevat vooral folk- en countrysongs en ze dragen stuk voor stuk het unieke stempel van Nanci Griffith. Als ik Other Voices, Other Rooms vergelijk met rootsalbums van het moment valt me vooral op hoe ontspannen het album uit 1993 klinkt. Er is hoorbaar veel tijd genomen voor het album dat bovendien werd gemaakt in rustigere tijden. 

De songs op Other Voices, Other Rooms zijn van wereldklasse en dat geldt ook voor de muziek op het album en voor de productie van Jim Rooney, die er terecht een Grammy voor kreeg, maar de grote ster op het album is Nanci Griffith zelf. De Amerikaanse muzikante moet worden gerekend tot de beste zangeressen uit de folk en country van de jaren 80 en 90 en waarom dat zo is, hoor je uitstekend op Other Voices, Other Rooms. 

De stem van Nanci Griffith is vaak vergeleken met die van Emmylou Harris en kleurt in de openingstrack Across the Great Divide ook prachtig bij die van de Amerikaanse grootheid, zonder achter te blijven in schoonheid en gevoel. Ik heb eigenlijk geen idee waarom ik het album in 1993 kocht, maar vind het nu echt een parel in de platenkast. Erwin Zijleman

Other Voices, Other Rooms van Nanci Griffith is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP, 49,99 euro

CD, 18,99 euro

Review: Margo Cilker - Little White Cross

De Amerikaanse muzikante Margo Cilker maakte met Pohorylle en Valley of Heart’s Delight een van de mooiste rootsalbums van 2021 en 2023 en legt de lat in 2026 hoog met het wederom ijzersterke nieuwe album Little White Cross.
Iedereen die de eerste twee albums van Margo Cilker kent, zal met hoge verwachtingen hebben uitgekeken naar haar deze week verschenen derde album. Dat deed ik ook en Little White Cross heeft me zeker niet teleurgesteld. De muzikante uit Goldendale, Washington, levert ook dit keer kwaliteit en heeft een album gemaakt dat liefhebbers van authentiek klinkende Amerikaanse rootsmuziek zeer zal aanspreken. Ook op Little White Cross imponeert Margo Cilker met haar stem, maar ook in muzikaal opzicht is het een aansprekend album. Het album werd gemaakt in Texas en voegt nog wat zuidelijke ingrediënten en echt geweldig gitaarwerk toe aan de muziek van Margo Cilker, die inmiddels niet voor niets “the future Lucinda Williams of the West” wordt genoemd.

De aantrekkingskracht van Nashville, Tennessee, is nog altijd groot voor muzikanten met een voorliefde voor Amerikaanse rootsmuziek. Vrijwel alle rootsalbums die ik bespreek op De Krenten uit de Pop zijn in de Amerikaanse muziekhoofdstad gemaakt en zeker voor jonge muzikanten zijn de gouden bergen die in Nashville worden beloofd nauwelijks te weerstaan, al is inmiddels al lang bekend dat overleven in de Amerikaanse muziekhoofdstad niet zo makkelijk is. 

Margo Cilker blijft voor de afwisseling eens ver weg van Nashville. Ze leverde in 2021 haar prachtige debuutalbum Pohorylle af vanuit Enterprise, Oregon, en verhuisde na de release van dit album naar Goldendale, Washington, van waaruit ze twee jaar later haar minstens even mooie tweede album Valley of Heart’s Delight uitbracht. 

Het debuutalbum van Margo Cilker schaarde haar wat mij betreft onder de grote beloften van de Amerikaanse rootsmuziek en die belofte maakte ze waar op haar tweede album. Beide albums werden overigens geproduceerd door Sera Cahoone, die ook zelf prachtige albums maakt, en opgenomen met aansprekende muzikanten uit de muziekscenes van Oregon en Washington State. 

Margo Cilker was inmiddels waarschijnlijk bekender geweest als ze zich wel had gevestigd in Nashville, maar het siert haar dat ze haar eigen weg blijft gaan. Die weg vervolgt ze op haar derde album Little White Cross, waarop Sera Cahoone geen rol speelt als producer, maar wel tekende voor een van de songs. 

Voor Little White Cross trok Margo Cilker naar het zuiden van de Verenigde Staten en naar Texas om precies te zijn. In Texas werkte ze samen met de mij onbekende producer Bruce Robison, die ook een aantal geweldige Texaanse muzikanten naar de studio haalde. 

Voor het geluid van Margo Cilker maakt het niet zo veel uit, want ook op Little White Cross maakt ze vanaf de eerste noten indruk. Ook op haar derde album maakt de Amerikaanse muzikante pure rootsmuziek met vooral invloeden uit de countrymuziek en blijft ze ver weg van de met pop doordrenkte countrymuziek die in Nashville wordt gemaakt. 

Little White Cross is een authentiek klinkend album dat zeer smaakvol is geproduceerd. In het geluid van Margo Cilker is veel ruimte voor geweldig gitaarwerk en uiteraard voor de pedal steel, maar ook de andere instrumenten, waaronder de viool en de piano, hebben een prominente plek gekregen in de mix. De muziek op het nieuwe album van Margo Cilker is warm en smaakvol en kleurt de achtergrond prachtig in. 

De voorgrond is terecht gereserveerd voor de stem van Margo Cilker, die ook op haar derde album weer prachtig zingt. Ze beschikt over een stem die herinnert aan grote zangeressen uit het verleden en het is een stem die het uitstekend doet in de pure rootsmuziek die ze maakt. 

Little White Cross bevat een aantal nieuwe songs van de Amerikaanse muzikante, maar ze deed ook een beroep op een aantal andere songwriters. Het zorgt voor een serie songs van hoog niveau en het zijn songs die nog maar eens laten horen hoe goed Margo Cilker is. 

Little White Cross voelde direct vanaf de eerste noten als een warm bad en doet niet onder voor zijn twee geweldige voorgangers. De muzikante uit Washington State is misschien nog niet heel bekend, maar haar nieuwe album kan de concurrentie met de beste rootsalbums van het moment makkelijk aan. Erwin Zijleman

De muziek van Margo Cilker is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://margocilker.bandcamp.com/album/little-white-cross.

Review: Sarah Julia - The Fear That This Is Real

Met The Fear That This Is Real levert het Nederlandse duo Sarah Julia een razendknap debuutalbum af dat opvalt door fraaie en stemmige klanken, eigenzinnige songs en vooral twee prachtig bij elkaar kleurende stemmen.
Het debuutalbum van het duo Sarah Julia duurt helaas maar net 30 minuten, maar in die 30 minuten komt er heel veel moois voorbij. De Nederlandse zussen maken muziek met zowel invloeden uit de traditionele folk uit het verleden als de indiefolk van het moment, wisten een Amerikaanse topproducer te strikken en tekenen voor eigenzinnige songs, maar de meeste indruk maken de twee met hun stemmen. Het zijn stemmen die individueel prachtig klinken, maar die nog wat mooier worden wanneer ze worden gecombineerd in wonderschone harmonieën. Het is flink dringen binnen de folkmuziek van het moment, maar om een hoogstaand album als The Fear That This Is Real kan niemand heen.

De naam Sarah Julia zingt inmiddels al een tijdje rond, maar ik had nog niet eerder naar de muziek achter de naam Sarah Julia geluisterd. Ik had eerlijk gezegd het idee dat het om één persoon ging, maar het is een duo dat bestaat uit de zussen Sarah en Julia Nauta. Ik heb echt niet goed opgelet de afgelopen twee jaar, want de Nederlandse zussen brachten in 2024 en 2025 twee goed ontvangen EP’s uit en tekenden een platencontract bij het gerenommeerde Nettwerk label.

Ze wisten niemand minder dan de van Adrianne Lenker bekende Philip Weinrobe te strikken voor de productie van hun debuutalbum. Het deze week verschenen album The Fear That This Is Real werd opgenomen in Woodstock, New York en naar verluidt waren er slechts zes dagen nodig om de tien tracks van het album live op te nemen. 

Het debuutalbum van Sarah Julia is een ingetogen folkalbum en daar zijn er op het moment echt heel veel van en misschien wel te veel. Probeer dan als twee Nederlandse zussen maar eens op te vallen, maar met The Fear That This Is Real hebben Sarah en Julia Nauta wat mij betreft een onderscheidend album gemaakt en bovendien een album dat zich kan meten met alles wat de laatste tijd in het genre is verschenen. 

We hebben momenteel geen gebrek aan goede folkzangeressen en ook mooie harmonieën zijn in ruime mate beschikbaar. De stemmen van Sarah en Julia zijn echter mooier dan de meeste andere stemmen in de folk van het moment. In de stemmen van de twee hoor je echo’s van de grote folkzangeressen uit het verleden en het zijn stemmen die op elkaar lijken, maar ook net wat van elkaar verschillen. 

Wanneer Sarah en Julia hun stemmen combineren in harmonieën, gebeurt er iets bijzonders en dat is iets dat eigenlijk alleen zingende zussen lukt. De stemmen van de twee vloeien samen in harmonieën van een bijna onwerkelijke schoonheid en die zijn bij mij keer op keer goed voor kippenvel. De stemmen van Sarah en Julia zijn niet alleen heel mooi, maar de zussen gebruiken hun stemmen ook op bijzondere wijze, wat een geheel eigen geluid oplevert. 

Dat eigen geluid hoor je ook terug in de muziek op The Fear That This Is Real. De songs van Sarah Julia zijn in een aantal gevallen sober en stemmig ingekleurd, maar het album bevat ook een wat uitbundiger ingekleurde track, waarin ook de zang wat steviger is aangezet. Ik vind de meest ingetogen songs op The Fear That This Is Real het mooist, maar de net wat voller klinkende songs zorgen wel voor variatie en dragen ook zeker bij aan het eigen geluid van de Nederlandse zussen. 

Het is pas het debuutalbum van Sarah Julia, maar The Fear That This Is Real klinkt geen moment als een debuutalbum. De songs van Sarah en Julia zitten knap in elkaar, zijn keer op keer prachtig en origineel ingekleurd en worden prachtsongs door de bijzondere stemmen van de twee, die het beste in elkaar naar boven halen. Wat The Fear That This Is Real nog wat knapper maakt, is dat Sarah en Julia durven te experimenteren, wat een album oplevert dat je meerdere keren moet horen voordat alles op zijn plek valt. 

Het is jammer dat muziekwebsites als Paste en Pitchfork het debuutalbum van Sarah Julia nog niet op het netvlies hebben, want The Fear That This Is Real had zeker niet misstaan tussen hun aanbevelingen voor deze week. Erwin Zijleman

The Fear That This Is Real van Sarah Julia is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 24,99 euro

Review: Frankie Rose - Hila

Frankie Rose heeft een enorme staat van dienst met indierockbands die ik hoog heb zitten, maar haar solowerk vind ik niet altijd goed, al zet ze met haar uitstekende nieuwe album Hila wel een aantal hele interessante stappen.
Ik heb Hila van Frankie Rose niet direct opgepikt. Het album ging bij een eerste, vluchtige beluistering wat langs me heen, een ervaring die ik in het verleden wel vaker heb gehad met de albums van de Amerikaanse muzikante. Hila is geen album dat je op de achtergrond moet laten voortkabbelen want dan blijft er inderdaad niet veel van over. Bij aandachtige beluistering blijkt het echter een heel mooi album met bijzondere klankentapijten, maar ook interessante songs. Het klinkt flink anders dan de wat tegen de synthpop aanleunende voorganger, maar Frankie Rose verwerkt ook absoluut invloeden van haar vorige albums op het bijzondere Hila, dat op fraaie wijze uiteenlopende invloeden combineert op een donker maar ook sfeervol album.

De Amerikaanse muzikante Frankie Rose heeft haar sporen in de popmuziek inmiddels ruimschoots verdiend. Ze maakte deel uit van roemruchte bands als Fine Place, Beverly, Crystal Stilts en vooral Dum Dum Girls en Vivian Girls, maar maakt inmiddels ook al meer dan vijftien jaar soloalbums. 

Met haar solowerk komt Frankie Rose er tot dusver bekaaid van af op De Krenten uit de Pop, want van haar zes eerder verschenen soloalbums besprak ik er maar twee. Ik was in 2017 behoorlijk enthousiast over het album Cage Tropical, waarop Frankie Rose makkelijk schakelde tussen zeer verschillende genres, en ook het in 2023 verschenen en vooral met lichtvoetige synthpop gevulde Love as Projection viel zeker in de smaak. 

Het zijn ook allebei albums die niet helemaal in mijn muzikale straatje passen en dat was de reden voor het laten liggen van de andere soloalbums van de Amerikaanse muzikante. Onlangs verscheen haar nieuwe album Hila en ook dat is een album dat niet helemaal aansluit op mijn muzieksmaak. 

Ook op Hila heeft Frankie Rose de elektronica stevig omarmd. Haar vorige album werd in het hokje synthpop geduwd en ook Hila bevat een beperkt aantal songs die met enige fantasie als synthpop zijn te bestempelen. Die zijn vooral aan het begin van het album te vinden en daarmee zet Frankie Rose de luisteraar ook wel wat op het verkeerde been. Op haar nieuwe album slaat Frankie Rose immers vooral andere wegen in. 

Elektronica speelt ook op Hila een belangrijke rol, maar waar die elektronica op Love as Projection vooral werd gebruikt voor aanstekelijke en redelijk rechttoe rechtaan songs, domineren op het nieuwe album de bijzondere klankentapijten. Met behulp van elektronica creëert Frankie Rose op Hila bedwelmende, atmosferische en wat zweverige klanken, die soms aansluiten bij de dreampop, maar ook een ambient karakter kunnen hebben. 

Het zijn klanken die hier en daar breed uit mogen waaien, maar het nieuwe album van Frankie Rose bevat ook nog steeds een aantal wat toegankelijkere en compactere songs. In die laatste songs zorgt de stem van de Amerikaanse muzikante voor houvast, maar ik heb persoonlijk een duidelijke voorkeur voor de wat donkere en minder toegankelijke songs op het album. 

In die songs hoor ik ook weer de invloeden uit de postpunk die op Cage Tropical nog een belangrijke rol speelden en ook de liefde voor de muziek van The Cocteau Twins is weer hoorbaar. Het combineert verrassend goed met de incidentele impulsen uit de synthpop, die ervoor zorgen dat de muziek van Frankie Rose op Hila aangenaam wegzweeft, maar ook niet te ver van de vaste grond verwijderd raakt. 

Ik kreeg niet direct vat op het album, maar inmiddels vind ik Hila helemaal niet meer zo ver verwijderd van mijn muzikale straatje. Frankie Rose zorgt met haar nieuwe album voor frisse impulsen in dit straatje en deze impulsen krijgen nog wat extra glans wanneer ze ook een saxofoon inzet. 

Hila is een donker en persoonlijk album over verlies en rouw, maar het is ook een album vol prachtige klanken. Ik ben lang niet altijd gek op het solowerk van Frankie Rose, maar de weg die ze is ingeslagen op Hila smaakt wat mij betreft naar meer. Zeker als ik het album met de koptelefoon beluister is het van een bijzondere schoonheid en die komt in de herfst en winter alleen maar beter tot zijn recht. Erwin Zijleman

De muziek van Frankie Rose is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://frankierose.bandcamp.com/album/hila.

Hila van Frankie Rose is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 36,99 euro

Review: Libby Dale - Freehand

Er zijn rootsalbums die je vrijwel onmiddellijk overtuigen, maar er zijn ook albums in het genre die meer tijd nodig hebben maar uiteindelijk wonderschoon blijken, zoals bijvoorbeeld Freehand van de Amerikaanse muzikante Libby Dale.
Er was al geen gebrek aan bijzondere stemmen binnen de Amerikaanse rootsmuziek (en popmuziek) van het moment, maar Libby Dale voegt er nog een aan toe. Het is een stem die ik niet direct mooi vond, maar de zang op het solodebuut van de Amerikaanse muzikante blijkt al snel wonderen te kunnen verrichten. Haar album Freehand groeit vervolgens snel uit tot een tijdloos maar ook eigenzinnig klinkend rootsalbum en het is wat mij betreft een rootsalbum dat alleen maar beter wordt. Het is al een tijd dringen in het genre, maar Freehand van Libby Dale is een rootsalbum dat ik zeker niet zou laten liggen. Het is even wennen misschien, maar wat is het uiteindelijk mooi.

Met name in rootskringen was er de afgelopen week aandacht voor het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Libby Dale, maar ook een deel van de alternatieve Amerikaanse muziekpers was alert. Libby Dale is het alter ego van Libby Weitnauer, die tot dusver vooral aan de weg heeft getimmerd als violiste. Ze maakte deel uit van de bands Dallas Ugly en Tui en dat zijn bands die ik niet ken, maar ze tourde ook met onder andere Kelsey Waldon en Margo Price. 

Ik heb haar vioolspel vast gehoord op de nodige rootsalbums, maar het deze week verschenen album Freehand is mijn eerste kennismaking met de singer-songwriter Libby Weitnauer of in dit geval Libby Dale. Ik begrijp goed dat muziekwebsites die vooral zijn gericht op Amerikaanse rootsmuziek goed uit de voeten kunnen met het album van Libby Dale, want zeker bij oppervlakkige beluistering hoor je vooral traditioneel klinkende Amerikaanse rootsmuziek op het album. 

Freehand klinkt met grote regelmaat als een album dat vele decennia oud zou kunnen zijn, zeker als Libby Dale haar voorkeur voor traditionele countrymuziek laat horen. Ik hoor echter ook wel een eigenzinnige twist in een deel van de songs en die uitstapjes hebben waarschijnlijk de alternatieve Amerikaanse muziekmedia op het spoor gezet van de muzikante uit Nashville, Tennessee. 

Mijn aandacht werd in eerste instantie vooral getrokken door de zang op Freehand. De zang van Libby Dale zit voor mij op het randje van wat ik mooi en niet meer mooi vind. In de meest zuivere passages hoor ik iets van de geweldige Laura Cantrell, maar net als bijvoorbeeld Kassi Valazza en Sierra Ferrell beschikt ook Libby Dale wat mij betreft over een stem die ook wel eens wat tegen de haren instrijkt. 

Ik moet zeggen dat ik daar bij mijn eerste beluisteringen van Freehand meer last van had dan nu, want als je eenmaal gewend bent aan de zang op het album, wint de stem van de Amerikaanse muzikante snel aan schoonheid en overtuiging. Natuurlijk haalt ze af en toe ook haar viool tevoorschijn, maar heel prominent is de rol voor het instrument niet. Freehand is voorzien van een authentiek klinkend rootsgeluid met een hoofdrol voor gitaren en incidenteel de in het genre onmisbare pedal steel of een fraai orgel. 

Het klinkt allemaal redelijk sober, maar ik vind het geluid op het debuutalbum van Libby Dale ook zeer smaakvol. Dat kan ook bijna niet anders, want voor het album werden maar liefst drie producers ingezet. Thomas Bryan Eaton ken ik niet, maar Andrija Tokic en Will Johnson zijn zeer aansprekende namen. Het is misschien even wennen aan de zang, maar in muzikaal en productioneel opzicht maakt Freehand gemakkelijk indruk. 

Dat doet Libby Dale ook met aansprekende songs. Het zijn songs die klinken als tijdloze country- en folksongs, maar de muzikante uit Nashville kleurt zeker niet uitsluitend binnen de lijntjes. Ze heeft bovendien zeer persoonlijke teksten geschreven over mentale problemen en spaart zichzelf in deze teksten zeker niet. 

Meestal weet ik na één keer luisteren wel wat ik heb aan een album, maar dat was anders bij Freehand van Libby Dale, waaraan ik erg heb moeten wennen, maar dat me inmiddels steeds meedogenlozer weet te verleiden. Oordeel vooral niet te snel over dit album, dat je na een tijdje wel eens enorm kan verrassen. Ik ben echt helemaal om. Erwin Zijleman

De muziek van Libby Dale is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://libbydale.bandcamp.com/album/freehand.

Review: marguerite - guérir

In Frankrijk wordt marguerite al een tijdje gerekend tot de allergrootste talenten van de Franse popmuziek en op haar debuutalbum guérir laat de muzikante uit Parijs horen dat daar echt helemaal niets op valt af te dingen.
Natuurlijk was het de muziekblog Filles Sourires die me op het spoor zette van het debuutalbum van marguerite. Het was niet de eerste goede tip van Guuz Hoogaerts, maar wel een van de beste, want wat ben ik onder de indruk van de muziek van marguerite. De Franse muzikante beschikt over een stem waarvoor je alleen maar kunt smelten, maar ook de songs op guérir zijn van een bijzonder hoog niveau. Het is naar mijn smaak soms misschien net wat te veel pop, maar de pop van marguerite is niet alleen aanstekelijk maar ook avontuurlijk. Met guérir zet marguerite je steeds weer op het verkeerde been, maar haar songs zitten ook vol bijzondere verleidingen. Wat mij betreft een van de beste Franse popalbums van de laatste jaren.

De Krenten uit de Pop viert volgend jaar alweer de achttiende verjaardag, maar er zijn blogs die nog langer meegaan. De muziekblog Filles Sourires bestaat inmiddels al meer dan 21 jaar en is nog altijd zeer actief. De Nederlandse journalist Guuz Hoogaerts, ook bekend als Guuzbourg, begon Filles Sourires ooit als ode aan de Franse zuchtmeisjes, die aan het begin van dit millennium een nieuw genre op de kaart wisten te zetten. Inmiddels richt de muziekblog zich op “Girls, singing in French” en daar zijn er gelukkig nog altijd heel veel van. 

Mijn liefde voor zangeressen met een voorkeur voor de Franse taal blijft uiteraard wat achter bij die van Guuzbourg, maar Filles Sourires is voor mij al heel lang een bron van hele interessante muziektips. Guuz Hoogaerts was me de afgelopen week net voor, want voordat ik op zijn muziekblog kon kijken tipte hij me al het deze week verschenen album van marguerite. 

Achter marguerite gaat de Franse muzikante Marguerite Dedeyan schuil en guérir is haar debuutalbum. In Frankrijk wordt marguerite, die overigens bekend is geworden via de Franse tv-talentenjacht Star Academy, gezien als een van de grootste talenten van de Franse muziekscene van het moment en als ik naar guérir luister, begrijp ik waarom. 

Direct vanaf de openingstrack van guérir maakt de muzikante uit Parijs indruk met haar stem en dat blijft ze vervolgens een album lang doen. Het is een stem vol zoete verleiding, maar marguerite zingt ook met veel expressie en gevoel. Frankrijk heeft de afgelopen jaren niet te klagen over goede zangeressen en ook marguerite is er een. Zaz, Zaho de Sagazan, Pomme en Louane zijn mijn favoriete Franse zangeressen van het moment en krijgen wat mij betreft gezelschap van marguerite. 

Dat ligt deels aan de mooie stem op guérir, maar ook in muzikaal opzicht spreekt het album me aan. De bovengenoemde smaakmakers binnen de Franse popmuziek van het moment geven allemaal een eigen draai aan invloeden van het traditionele Franse chanson en dat doet ook marguerite. 

De invloed van het Franse chanson hoor je het best in de wat soberder ingekleurde songs op het debuutalbum van marguerite, zoals in de prachtige openingstrack cartable. Op haar debuutalbum raakt de Franse muzikante echter ook redelijk ver verwijderd van de tradities van het Franse chanson en gaat ze vol voor de Franse pop. 

Net als Zaho de Sagazan verwerkt ze flink wat elektronica in haar muziek, maar het klinkt totaal anders. De songs op guérir zijn in de meeste gevallen voorzien van een wat broeierig geluid waarin de ritmesectie een voorname rol speelt. De Franse popmuziek van het moment is me vaak wat te bombastisch of lichtvoetig, maar de songs van marguerite hebben inhoud. 

De muziek op het album heeft zich breed laten beïnvloeden, zit vol bijzondere wendingen en slaagt er bovendien constant in om de mooie stem van marguerite fraai te ondersteunen. De stem van de Parijse muzikante is niet alleen bijzonder mooi, maar heeft ook wat te melden, waardoor marguerite eigenzinniger klinkt dan de wat meer mainstream popzangeressen uit Frankrijk. 

Ik ben nog steeds diep onder de indruk van La Symphonie des Éclairs van Zaho de Sagazan, dat ik een van de beste albums van de laatste jaren vind, maar ook guérir van marguerite wordt me echt steeds dierbaarder en de rek is er nog lang niet uit. Erwin Zijleman

guérir van marguerite is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 26,99 euro

Review: Lily Seabird - Lightspheres on Their Way

De Amerikaanse muzikante Lily Seabird maakt op haar nieuwe album Lightspheres on Their Way Amerikaanse rootsmuziek, maar slaagt erin om net anders te klinken dan al haar concurrenten in dit momenteel overvolle genre.
Ik denk dat ik me in het verleden nog wel eens liet afschrikken door de stem van Lily Seabird, maar mijn tolerantie voor stemmen die buiten de lijntjes kleuren wordt steeds groter. Op haar nieuwe album Lightspheres on Their Way vind ik de stem van de Amerikaanse muzikante alleen maar heel mooi en dat geldt ook voor haar songs die variëren van ingetogen folksongs tot behoorlijk stevige rootsrocksongs. Het album klinkt lekker ruw en ook dat zorgt ervoor dat de muziek van Lily Seabird makkelijk opvalt binnen het aanbod van het moment. Ik twijfelde vorig jaar over haar vorige album, maar Lightspheres on Their Way is geen moment een twijfelgevalletje.

Een paar weken geleden verscheen het nieuwe album van Lily Seabird al in de Verenigde Staten, maar deze week is het album ook in Nederland verschenen. Ik noteerde het album een paar weken geleden al eens, want Lily Seabird was in mijn beleving een muzikante die verzekerd is van een plekje op De Krenten uit de Pop bij de release van een nieuw album. 

Toch wel enigszins tot mijn verbazing bleek ik echter nog nooit een album van de Amerikaanse muzikante te hebben besproken, terwijl ik zeker haar vorige album, het vorig jaar verschenen album Trash Mountain, meerdere keren heb beluisterd en er in mijn herinnering enthousiast over was. Ik zal het album later nog eens beluisteren, maar op dit moment gaat al mijn aandacht uit naar het deze week verschenen nieuwe album van de muzikante uit Burlington, Vermont. 

Op haar nieuwe album Lightspheres on Their Way voldoet Lily Seabird wel volledig aan het beeld dat ik van haar had toen haar nieuwe album werd aangekondigd, want ze heeft een heerlijk rootsalbum afgeleverd. Het is een album waarop de stem van Lily Seabird centraal staat. Het is een stem die niet door iedereen gewaardeerd zal worden, maar ik heb wel wat met haar hoge, ruwe en soms wat onvaste zang. 

Het is een stem die het geweldig doet wanneer Lily Seabird zich omringt met stevige gitaren, zoals in het prachtige Election Day, waarin ze gezelschap lijkt te hebben gekregen van Neil Young’s Crazy Horse. De stem van Lily Seabird doet het echter niet alleen goed in rauwe rootsrock, want ook als ze kiest voor behoorlijk ingetogen folksongs, is haar zang niet alleen karakteristiek maar ook trefzeker. 

Door uiterst ingetogen folksongs een paar keer af te wisselen met stevigere rocksongs zorgt de Amerikaanse muzikante voor flink wat dynamiek op haar album en houdt ze de luisteraar bovendien bij de les. Maar ook in de wat meer ingetogen songs, die domineren op het album, weet Lily Seabird te verrassen, bijvoorbeeld met impulsen van extra instrumenten, waaronder strijkers en blazers. 

Het zijn songs die aan de ene kant goed aansluiten bij de kaders van de Amerikaanse rootsmuziek, maar op Lightspheres on Their Way gaat Lily Seabird ook haar eigen weg. Dat doet ze zoals gezegd met haar stem, die soms bijzondere afslagen neemt, maar ze doet het ook met haar songs, die in de meeste gevallen behoorlijk intens klinken. 

Het album werd in een paar koude winterdagen opgenomen in het huis van co-producer Garrett Linck in Morrill, Maine, en is hoorbaar met bescheiden middelen gemaakt. De ruwe klanken op het album en de eveneens wat ruwe zang voorzien de songs op Lightspheres on Their Way wel van een bijzondere sfeer en wat mij betreft ook van urgentie. 

Ik denk eerlijk gezegd dat ik in het verleden vaak gestruikeld ben over de stem van Lily Seabird, maar de zang op haar nieuwe album overtuigt mij volledig. Ik ben vooral gecharmeerd van de net wat stevigere songs op het album waarin zowel de muziek als de zang af en toe uit de bocht mogen vliegen, maar ook als Lily Seabird gas terugneemt, overtuigt ze mij heel makkelijk. 

Dat doet ze overigens steeds gemakkelijker naarmate ik het album vaker hoor, want Lightspheres on Their Way heeft wel iets waaraan je moet wennen. Eenmaal gewend grijpt Lily Seabird je echter steeds steviger bij de strot met dit intense album. Erwin Zijleman

De muziek van Lily Seabird is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://lilyseabird.bandcamp.com/album/lightspheres-on-their-way.

Lightspheres on Their Way van Lily Seabird is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 29,99 euro

CD, 11,99 euro