18 mei 2026

Review: Dua Saleh - Of Earth & Wires

Dua Saleh heeft met Of Earth & Wires een album gemaakt dat zich makkelijk beweegt tussen genres, dat soms wat tegen de haren instrijkt, maar dat ook intrigeert en vermaakt met even bijzondere als aangename songs
Ik heb een zwak voor R&B die de grenzen van het genre opzoekt. Ik ben er nog niet helemaal uit of Of Earth & Wires van Dua Saleh zo’n album is, want een echt R&B album is het niet. De muzikant uit Los Angeles verwerkt wel invloeden uit de R&B in de songs op het album, maar het zijn songs die zich in diverse richtingen bewegen. Ik moest wel even wennen aan de stem van de Soedanees-Amerikaanse muzikant, maar het is een stem die de songs een eigen geluid geeft. Of Earth & Wires is een spannend album dat wat tijd vraagt van de luisteraar, zeker als deze niet vaak naar dit soort muziek luistert, maar het is absoluut een album dat veel te bieden heeft.



De muziek van de Soedanees-Amerikaanse muzikant Dua Saleh werd tot dusver vooral in hokjes als hiphop en rap geduwd en dat zijn hokjes die zich te ver buiten mijn muzikale comfort zone bevinden. Op het deze week verschenen nieuwe album werkt de muzikant uit Los Angeles, die zichzelf ziet als non-binair persoon, in een aantal tracks samen met de Amerikaanse singer-songwriter Bon Iver en wordt wat mij betreft hele andere muziek gemaakt. 

Nu ben ik op zich geen groot fan van Bon Iver, dus zijn naam was voor mij nog niet direct een aanbeveling, maar bij snelle beluistering van het tweede album van Dua Saleh was ik op zijn minst geïntrigeerd door de muziek op het album. Ik heb Of Earth & Wires vervolgens nog wel een paar keer moeten beluisteren voor er iets op zijn plek viel, maar inmiddels vind ik het een bijzonder album. 

Ik heb intussen ook nog even naar de eerdere muziek van Dua Saleh geluisterd en hoewel ik die muziek zelf niet snel als hiphop of rap zal bestempelen, kan ik met de vorige albums niet goed uit de voeten. Het grootste verschil tussen deze albums en het deze week verschenen Of Earth & Wires is de inzet van elektronica en de dichtheid van de productie. 

Elektronica werd behoorlijk zwaar ingezet in de eerdere muziek van de muzikant uit Los Angeles, waarbij ook de zang werd vervormd in de wat mij betreft wel erg volle productie. Op het nieuwe album vertrouwt Dua Saleh in eerste instantie op uiterst sober akoestisch getokkel en lijkt een folkalbum in de maak. Het is getokkel dat wordt gecombineerd met mooie ingehouden zang, maar de muziek op Of Earth & Wires verschiet sneller van kleur dan de gemiddelde kameleon. 

De openingstrack 5 Days begint als een uiterst sobere folksong, maar in de tweede helft van de track duikt alsnog de elektronica op en schreeuwt de Soedanees-Amerikaanse muzikant het uit. B r e a t h e (met spaties) klinkt opeens weer als een redelijk rechttoe rechtaan popliedje, maar als in Flood Bon Iver voor het eerst opduikt, gaat het tempo weer flink omlaag, al bevat de track ook lome beats. 

De stem van Bon Iver kleurt prachtig bij de bijzondere stem van Dua Saleh, die ook in de derde track dicht tegen de pop aan schuurt. Ertegenaan schuren is het juiste woord, want de popsongs van Dua Saleh klinken op zich toegankelijk, maar schuren ook altijd wat, met name door het bijzondere stemgebruik. 

Ook op Of Earth & Wires is er uiteindelijk weer een voorname rol voor elektronica, maar de muziek op het album is over het algemeen genomen redelijk ingetogen. Zeker in de met lome beats ingekleurde songs schuift Dua Saleh wat op richting met R&B invloeden verrijkte pop, maar het blijft eigenzinnig. 

Dat geldt ook voor de hoge stem van de muzikant uit Los Angeles, die af en toe de grenzen van het aangename opzoekt met de zang, maar altijd aan de goede kant van de streep blijft. Ik vind persoonlijk de combinatie van akoestische klanken en de soulvolle stem van Dua Saleh het mooist, maar ook als het experiment wordt opgezocht en het album zich verder buiten mijn muzikale comfort zone begeeft vind ik Of Earth & Wires een interessant album. 

Zeker de sterkste songs op het album laten horen dat Dua Saleh veel te bieden heeft en een bijzonder eigen geluid creëert. Dat komt nog niet altijd uit de verf, waardoor ik de muzikant uit Los Angeles vooralsnog vooral zie als een belofte voor de toekomst en nieuwsgierig ben naar het volgende album. Erwin Zijleman

De muziek van Dua Saleh is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Soedanees-Amerikaanse muzikant: https://duasaleh.bandcamp.com/album/of-earth-wires.


Of Earth & Wires van Dua Saleh is verkrijgbaar via de Mania webshop:



17 mei 2026

Review: Yazoo - Upstairs at Eric's (1982)

De combinatie van kille elektronica en een warme en soulvolle stem was aan het begin van de jaren 80 niet gangbaar, wat van het debuutalbum van het Britse duo Yazoo een bijzonder en ook invloedrijk album maakt
Vince Clarke zocht, nadat hij uit Depeche Mode was gestapt, de samenwerking met de Britse zangeres Alison Moyet. Het was een wonderlijke combinatie, maar de mix van vooral door Kraftwerk geïnspireerde elektronica van Vince Clarke en de rauwe soulstem van Alison Moyet werkte verrassend goed. Upstairs at Eric’s is bijna 45 jaar na de release een wat vergeten album, maar het is een album dat verrassend goed houdbaar blijkt en dat meer invloed heeft gehad dan we in 1982 konden vermoeden. De samenwerking tussen Alison Moyet en Vince Clarke hield niet lang stand, maar Upstairs at Eric’s is een uitstekend album dat nog altijd de aandacht verdient.



De elektronische popmuziek die in de jaren 70 ontstond was in eerste instantie niet erg gericht op popsongs met een kop en een staart. De grotendeels instrumentale elektronische popmuziek uit het decennium had wel grote invloed op de synthpop die aan het begin van de jaren 80 vorm kreeg en die wel was gericht op het maken van echte popsongs. 

De menselijke stem speelde in de synthpop uit de jaren 80 in eerste instantie een bescheiden rol en werd bij voorkeur elektronisch vervormd. Dat veranderde vooral met één album, dat opzichtig brak met alles dat in de elektronische popmuziek gewoon was. Ik had in de jaren 70 en 80 heel weinig met puur elektronische popmuziek, maar ik viel in 1982 wel direct voor de charmes van Upstairs at Eric’s van Yazoo. 

De Britse muzikant Vince Clarke maakte deel uit van de originele bezetting van Depeche Mode en schreef bijna alle songs die zijn terug te vinden op het debuutalbum van de band. Hij was echter niet tevreden met de koers die Depeche Mode insloeg en ging zijn eigen weg. Voor deze eigen weg zocht hij de samenwerking met de Britse zangeres Alison Moyet, die tot dat moment met niet heel veel succes aan de weg timmerde als blues- en soulzangeres. 

De combinatie van de kille elektronica van Vince Clarke en de warme en soulvolle strot van Alison Moyet was in 1982 een wonderlijke, al had Soft Cell vergelijkbare ingrediënten, maar het werkte verrassend goed. Yazoo scoorde direct een hit met de track Don’t Go, die het ook goed deed op de dansvloer. Situation, dat overigens niet is terug te vinden op Upstairs at Eric’s, deed het daar nog beter, maar het debuutalbum van Yazoo bevatte ook een aantal meer ingetogen songs, waaronder de hitsingle Only You. 

In muzikaal opzicht is het debuutalbum van Yazoo zwaar schatplichtig aan de muziek van Kraftwerk, die in alle songs op het album doorklinkt. Mede door de invloeden van Kraftwerk klinkt Upstairs at Eric’s, waar ik al vele jaren niet meer naar had geluisterd, na al die jaren nog verrassend fris en dat kan ik niet van alle synthpop uit de jaren 80 zeggen. 

Niet alleen in muzikaal opzicht is het debuutalbum van Yazoo een knap album, want ook de krachtige en soulvolle strot van Alison Moyet maakt van Upstairs at Eric’s een bijzonder album. De Britse zangeres zou later kiezen voor een mix van soul, jazz en pop en dat is een mix die je verwacht bij haar stem, maar de zang van Alison Moyet past ook verrassend goed bij de batterij elektronica van Vince Clarke. 

Het debuutalbum van Yazoo was zeer succesvol en werd enthousiast binnengehaald door de critici, maar de formule werkte helaas niet lang. Het in 1983 verschenen You and Me Both deed het veel minder goed dan het debuutalbum en ondanks het feit dat het album niet veel verschilde van het debuut had ik een jaar later ook weinig met het album. Yazoo werd toen de spanningen tussen Alison Moyet en Vince Clarke ook nog eens opliepen helaas snel opgedoekt, waarna Vince Clarke samen met Andy Bell de band Erasure formeerde, die deels hetzelfde deed als Yazoo, en Alison Moyet begon aan een in eerste instantie zeer succesvolle solocarrière. 

Yazoo is inmiddels grotendeels vergeten, al duikt Situation nog wel eens op als muziek bij beelden uit de jaren 80, maar Upstairs at Eric’s is absoluut een interessant en achteraf bezien invloedrijk album, dat de tand des tijds verrassend goed heeft doorstaan. Erwin Zijleman


Upstairs at Eric's van Yazoo is verkrijgbaar via de Mania webshop:

Review: Carly King - Loving you is Easy

De naam Carly King klinkt als de combinatie van de legendarische singer-songwriters Carly Simon en Carole King en ook in muzikaal opzicht herinnert het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante aan grootheden uit het verleden
Loving you is Easy, het debuutalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Carly King, is een mooi voorbeeld van ‘less is more’. Het album is relatief sober ingekleurd en bevat ook songs zonder al te veel opsmuk. Bijna alles draait om de mooie stem van Carly King en om haar persoonlijke verhalen. Loving you is Easy is een singer-songwriter album dat herinnert aan albums uit het verleden, maar de songs van Carly King klinken zeker niet gedateerd. Ik was direct bij de eerste kennismaking met de muziek van de singer-songwriter uit Nashville gecharmeerd van dit debuutalbum, maar het blijkt ook een album vol diepgang, net als de singer-songwriter albums die ik al decennia koester.



Ik heb eigenlijk geen idee hoe ik op het album Loving you is Easy van Carly King ben gestuit. Ik sla met enige regelmaat afbeeldingen van albumcovers op en de cover van het debuutalbum van Carly King zat in het mapje met de nieuwe albums van deze week. Kennelijk heb ik onlangs ergens iets gelezen over het album, maar ik kan me niet meer herinneren waar dat was. 
Het belangrijkste is dat ik Loving you is Easy heb ontdekt, want ik vind het een interessant en ook bijzonder lekker in het gehoor liggend album. 

Direct in de openingstrack Three Martinis laat Carly King weten dat ze is opgegroeid zonder vader. De vader van de in een forensenstad in New Jersey opgegroeide muzikante kwam om het leven bij de terroristische aanslagen van 11 september 2001 en liet de vierjarige Carly King achter. Het heeft zijn sporen nagelaten in de songs van de Amerikaanse muzikante, die sowieso de persoonlijke thema’s niet schuwt op haar debuutalbum. 

Carly King verruilde de Amerikaanse oostkust uiteindelijk voor Nashville, Tennessee, waar ze probeert door te breken als singer-songwriter. Daar is naast talent ook een flinke dosis geluk voor nodig, maar met het talent zit het alvast goed bij Carly King, die wat mij betreft indruk maakt met haar debuutalbum.

Vergeleken met de meeste albums die het momenteel goed doen in de muziekscene van Nashville is het debuutalbum van Carly King een wat atypisch album. Loving you is Easy klinkt een groot deel van de tijd als een singer-songwriter album van heel lang geleden. Daar hou ik persoonlijk wel van, waardoor het debuutalbum van Carly King mij makkelijk wist te overtuigen. 

De Amerikaanse muzikante heeft haar eerste album voorzien van betrekkelijk sobere klanken. Het album werd geproduceerd door de mij onbekende Shane Travis, die het album heeft voorzien van een wat nostalgisch aandoend maar zeer smaakvol geluid. Deze Shane Travis bespeelt ook de meeste instrumenten op het album, waarop Kapli Long bijdragen van de pedal steel toevoegt en Heather Mae achtergrondvocalen toevoegt. 

De piano of de akoestische gitaar staat meestal centraal in de songs op Loving you is Easy, wat alle ruimte biedt aan de stem van Carly King. Dat komt goed uit, want de zang op Loving you is Easy vind ik nog wat aansprekender dan de muziek op het album. Carly King beschikt over een hele mooie en karakteristieke stem en het is een stem die de ruimte fraai vult. 

Ook de stem van de Amerikaanse muzikante herinnert eerder aan singer-songwriters uit het verleden dan aan muzikanten van het moment, al misstaat de mix van folk en country die Carly King op haar eerste album laat horen zeker niet in het heden. De stem van Carly King trekt makkelijk de aandacht en verleidt vervolgens meedogenloos, mede door haar licht zuidelijke tongval. 

Het levert het soort album op dat tegenwoordig te weinig meer wordt gemaakt. Het is een album zonder opsmuk, maar ook een album met sfeervolle klanken, een zeer aansprekende stem en persoonlijke songs die ergens over gaan. Van dat soort albums zijn er in het verleden veel gemaakt en er komt er af en toe nog wel eens een voorbij, maar het debuutalbum van Carly King heeft iets speciaals. 

Het is iets waarvoor ik zeer vatbaar ben en ik ga er niet van uit dat ik de enige ben die een enorm zwak heeft voor de prachtige stem en de sterke songs van de Amerikaanse muzikante. Mooi dus dat ik de albumcover een tijdje geleden heb opgeslagen. Doe er je voordeel mee. Erwin Zijleman


16 mei 2026

Review: Naaz, Arminiuskerk, Rotterdam, 15 mei 2026


Er zijn niet veel muzikanten die ik de afgelopen paar jaar meer dan twee keer op het podium heb gezien en zelfs twee keer komt nauwelijks voor. De enige uitzondering is de Nederlandse muzikante Naaz, die ik sinds haar zo memorabele comeback concert in Carré aan het begin van 2023 een keer of zes heb gezien. Eind vorig jaar maakte ze nog indruk in TivoliVredenburg en gisteren stond ze in de Rotterdamse Arminiuskerk.

Er is sinds het concert in Utrecht wel wat veranderd, want eind maart verscheen The Sky Knows I Exist, het tweede album van de Koerdisch-Nederlandse muzikante. Tracks van het nieuwe album domineren in de setlist van de nieuwe tour, terwijl een half jaar geleden nog flink wat tracks van het debuutalbum van Naaz voorbij kwamen.

Het was gisteren in Rotterdam dus weer een flink ander concert, maar voor meer van hetzelfde ben je bij Naaz altijd al aan het verkeerde adres geweest, waardoor ik iedere keer weer met hoge verwachtingen naar haar concerten uitkijk. Gisteren stond Naaz zoals gezegd op het podium van de Arminiuskerk in Rotterdam, de stad waarin ze opgroeide. Het is een bijzondere en ook intieme locatie met een prima akoestiek, die goed past bij het soort optredens dat Naaz geeft.

Naaz complimenteerde gisteren meerdere keren haar band en dat is terecht, want met toetsenist Willem 't Hart, drummer Tom Koonen en gitarist Anne Roos Peterse heeft ze een drietal uitstekende muzikanten om zich heen staan. Het zijn muzikanten die prachtig ingetogen kunnen spelen, maar ook het vollere en stevigere werk niet schuwen. Het stond allemaal als een huis op het podium van de Rotterdamse kerk.


In de setlist staan zoals gezegd de tracks van het onlangs verschenen The Sky Knows I Exist centraal en dat is logisch. Het is opvallend dat Naaz op haar nieuwe album alleen heeft gekozen voor het Engels als taal, maar gelukkig kwamen de twee in het Koerdisch gezongen tracks van haar debuutalbum wel voorbij, overigens de enige twee tracks van Never Have I Ever dat ik aan het eind van 2023 bovenaan mijn jaarlijstje zette.

Kche Baralla zorgde voor een van de meest opvallende momenten van de avond toen Naaz het publiek vroeg om mee te zingen en een operazangeres in het publiek dit met verve deed en vervolgens ook nog even de microfoon kreeg. Azadi was ook gisteren wat mij betreft het hoogtepunt van de set en dat is zo ongeveer het enige dat de afgelopen jaren constant is gebleven tijdens de concerten van Naaz.

De track die oorspronkelijk werd geschreven voor het opeisen van haar eigen vrijheid en hierna een eerbetoon werd aan de Iraanse Mahsa Jina Amini, die door de Iraanse moraalpolitie werd vermoord omdat ze haar hoofddoek niet goed droeg, is inmiddels een steunbetoon aan iedereen die niet in vrijheid leeft en dat zijn helaas heel veel mensen. Naaz en haar band speelden ook dit keer een ingetogen verdrietige versie en een uitbundige en boze versie van Azadi en beide versies waren goed voor kippenvel en tranen.

In muzikaal opzicht stond zoals gezegd de hele set als een huis, maar ook in vocaal opzicht maakte Naaz weer diepe indruk. Ze kan van alles met haar stem, waardoor de setlist steeds van kleur verschiet, zonder maar een moment te verslappen. Zeker als ze de grenzen van haar bereik opzoekt laat ze horen dat ze een uitzonderlijke zangeres is.


Ik heb Naaz zoals gezegd vaak gezien in de afgelopen jaren, maar dit was misschien wel de beste en meest bijzondere keer. Naaz zoekt altijd de verbinding met haar publiek en creëert een intieme sfeer. Net als Rosalía, die een paar weken geleden imponeerde in de Ziggo Dome, is ze een innemende podiumpersoonlijkheid van wie je eigenlijk alleen maar kunt houden, wat haar concerten uniek maakt.

Naaz tourt de komende tijd nog door België en Nederland. Ik zou het zeker gaan zien! Zie de info op haar website, waar je ook haar albums kunt vinden. Zelf kijk ik alweer uit naar de volgende tour, die vast weer een andere kant van Naaz gaat laten zien. Erwin Zijleman

Review: Tamikrest - Assikel

Tamikrest dook een jaar of vijftien geleden op en wordt alleen maar beter, zeker nu de band uit Mali op haar nieuwe album Assikel de grenzen van de woestijnblues opzoekt en een fascinerend mooi geluid creëert
Ik luister best vaak naar de albums van Tamikrest, sinds het album Chatma uit 2013 wat mij betreft de meest interessante woestijnblues band. De band uit Mali leverde sindsdien een aantal prachtige albums af, maar overtreft zichzelf wat mij betreft met het echt prachtige Assikel. Het nieuwe album van de band bevat alles dat de woestijnblues zo mooi, bijzonder en zeker ook bezwerend maakt, maar het album klinkt ook anders. Deels door het gitaarwerk dat ruw en psychedelisch klinkt, maar ook door het toevoegen van onder andere de pedal steel, die flarden Amerikaanse rootsmuziek toevoegt aan dit in alle opzichten werkelijk prachtige klinkende album, dat wat mij betreft de voorlopige kroon op het werk van Tamikrest is.


Twee maanden geleden verscheen een nieuw album van Tinariwen. De band is de onbetwiste vaandeldrager van het genre dat afwisselend woestijnrock of woestijnblues, Tuareg blues, Sahara rock of Mali blues wordt genoemd en dat aan het eind van de jaren 90 opdook. Ik heb het nieuwe album van Tinariwen gisteren nog maar eens beluisterd, maar ik blijf bij mijn conclusie dat het allemaal prachtig klinkt, maar dat ik echt niets nieuws hoor. 

Gisteren verscheen ook het nieuwe album van Tamikrest, de band die ooit opdook in het kielzog van Tinariwen, maar inmiddels ook al meer dan 15 jaar meegaat. Ik vind met name de laatste paar albums van Tamikrest echt geweldig en begon dan ook met hoge verwachtingen aan het nieuwe album van de band, maar ook met de angst dat ook dit album me niet zou raken.

Assikel, het zesde album van Tamikrest, doet echter direct in de openingstrack wat Tinariwen nalaat op haar nieuwe album. Openingstrack Adagh Oyantid bevat alle ingrediënten die we kennen uit het genre, maar door het toevoegen van de pedal steel en synths klinkt het ook anders. Het is een prachtige verrijking van het geluid van Tamikrest, dat wat mij betreft imponeert met de openingstrack van het nieuwe album. 

Het betekent niet dat de band de tradities van de muziek van de Tuareg, volgens Wikipedia Tishoumaren genoemd, verloochent, want Assikel bevat ook alles dat de vorige albums van de band uit Mali zo mooi maakte. Tamikrest nam haar nieuwe album op in Haarlem en deed dit met vintage apparatuur. Het zorgt voor een mooi en warm geluid, dat goed past bij de bijzondere muziek van de band. 

Assikel is voor mij een echt koptelefoon album, want wat hoor je veel moois en bijzonders als je alle details kunt horen. Net als Tinariwen en andere bands in het genre staan de gitaren centraal in de muziek van Tamikrest en deze krijgen echt alle ruimte. Het gitaarwerk op Assikel is nog wat psychedelischer dan ik van de band gewend ben en het is ruw maar ook beeldend. Je ziet de eindeloze vlaktes in de woestijn bijna voor je als je de ogen sluit, wat de kracht van het album verder versterkt.

Er werden in Haarlem heel veel instrumenten uit de kast getrokken, waronder flink wat traditionele Afrikaanse instrumenten, waardoor het album klinkt als een vintage woestijnblues album, maar het is wel een woestijnblues album dat de Sahara af en toe verruilt voor de Mojavewoestijn, zeker als de pedal steel en de steelgitaar opduiken in het prachtige klankentapijt. 

Woestijnblues heeft altijd een bezwerend karakter en dat is niet anders op Assikel. De lome percussie hypnotiseert je vrijwel onmiddellijk, waarna de prachtige gitaarakkoorden en de karakteristieke  mannen- en vrouwenstemmen de rest doen. Ik heb Assikel inmiddels meerdere keren beluisterd en ik vind het een steeds bezwerender maar ook steeds knapper album. Tamikrest slaagt er in om alles dat de woestijnblues zo mooi en fascinerend maakt te behouden, maar moderniseert het album ook door op subtiele wijze meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek toe te laten in haar muziek. 

Assikel bevat acht songs en in totaal 37 minuten muziek, maar als de laatste noten van het album wegsterven ben ik nog lang niet verzadigd, wat ook een nieuwe ervaring is bij beluistering van albums in dit genre. Het is misschien wat vroeg om Assikel uit te roepen tot het allerbeste woestijnblues album tot dusver, maar het is zeker een van de beste. Erwin Zijleman

De muziek van Tamikrest is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Malinese band: https://tamikrest.bandcamp.com/album/assikel.


Assikel van Tamikrest is verkrijgbaar via de Mania webshop:



15 mei 2026

Review: Broken Social Scene - Remember The Humans

Het nieuwe album van het Canadese muzikantencollectief Broken Social Scene heeft heel lang op zich laten wachten, maar het wederom fantasierijke Remember The Humans was het wachten weer zeker waard
Bij Broken Social Scene denkt menigeen aan hele experimentele en moeilijke muziek en dat is niet terecht. Ook op Remember The Humans maakt de Canadese band weer muziek die razend knap in elkaar zit en waarin steeds dingen gebeuren die je niet verwacht, maar de songs op het album klinken ook zeker aangenaam. Uiteraard zijn er ook dit keer mooie vrouwenstemmen, maar de fraaie blazersarrangementen vallen misschien nog wel meer op. Remember The Humans is een spannend album vol bijzondere wendingen, maar het is ook een bijzonder aansprekend album, dat een fraaie aanvulling biedt op het bijzondere oeuvre van de band uit het Canadese Toronto.



Het Canadese muzikantencollectief Broken Social Scene werd in 1999 opgericht in Toronto. De lijst met muzikanten die de afgelopen vijfentwintig jaar hebben bijgedragen aan de albums van het collectief bevat grote namen, waaronder die van Leslie Feist (Feist), Emily Haines (Metric) en Amy Millan (Stars). 

Broken Social Scene maakte tussen 2001 en 2010 met Feel Good Lost, You Forgot It in People, Broken Social Scene en Forgiveness Rock Record vier uitstekende albums, maar vervolgens werd het stil rond de band en ging de aandacht uit naar de andere projecten van de leden van het collectief. De stilte werd in 2017 doorbroken met het uitstekende album Hug of Thunder, maar de afgelopen negen jaar was het helaasn weer stil rond Broken Social Scene. 

Tot deze week dan, want met Remember The Humans is toch nog een zesde album van de Canadese band verschenen. Op de bandcamp pagina van Broken Social Scene is helaas maar weinig informatie te vinden over het nieuwe album, maar duidelijk is wel dat de band wederom samenwerkt met producer David Newfeld, die ook het tweede en het derde album van Broken Social Scene produceerde. 

De oprichters van de band, Kevin Drew en Brendan Canning, zijn nog altijd van de partij en omringen zich ook dit keer met flink wat andere muzikanten en een drietal gastzangeressen. Van de gastzangeressen is Leslie Feist een oude bekende, maar ook Hannah Georgas en Lisa Lobsinger kunnen worden toegevoegd aan de lange lijst met muzikanten die hebben bijgedragen aan de albums van de Canadese band. 

Het zijn albums die in het verleden vaak het etiket postrock opgeplakt hebben gekregen. Ook op Remember The Humans zijn wel wat ingrediënten uit de postrock te horen, maar net als in het verleden is de muziek van Broken Social Scene te veelzijdig om in een enkel hokje te passen. 

Dat het Canadese collectief nog altijd werkt met flink wat muzikanten is direct te horen in de openingstrack, waarin het geluid weer lekker vol is. Broken Social Scene zet op Remember The Humans flink wat blazers in en dat zorgt voor een bijzonder klinkend geluid. Het is een geluid dat bij vlagen behoorlijk complex kan klinken, maar ik vind de nieuwe songs van Broken Social Scene zeker niet ontoegankelijk. 

Dat is ook deels de verdienste van de mooie stemmen die op het album zijn te horen, waarbij naast de genoemde gastzangeressen ook de stem van Ariel Engle in positieve zin opvalt. Ik heb de afgelopen negen jaar volgens mij helemaal niet meer geluisterd naar de muziek van de band uit Toronto, maar dankzij Remember The Humans ben ik weer helemaal bij de les. 

De songs van Broken Social Scene klinken stuk voor stuk lekker, maar het zijn ook songs die overlopen van avontuur en muzikaliteit. Bij een muzikantencollectief kan het meestal alle kanten op en dat is op Remember The Humans niet anders, al zijn er ook een aantal constanten. 

Ik veer met name op wanneer de vrouwenstemmen de hoofdrol opeisen, maar Broken Social Scene weet me ook in de songs zonder vrouwenstemmen te overtuigen met songs die de fantasie prikkelen. Wat mij betreft mag het volgende album van de band wat minder lang op zich laten wachten, want er is volgens mij geen andere band die albums als Remember The Humans maakt. Erwin Zijleman

De muziek van Broken Social Scene is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Canadese band: https://brokensocialscene.bandcamp.com/album/remember-the-humans.


Remember The Humans van Broken Social Scene is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Review: India Ramey - Villain Era

De Amerikaanse muzikante India Ramey draait inmiddels al heel wat jaren mee, maar schakelt nog een tandje bij op haar zesde album Villain Era, dat zowel muzikaal als vocaal van bijzonder hoge kwaliteit is
Villain Era klinkt als een album dat ook 50 jaar geleden gemaakt had kunnen zijn. Het is een album dat klinkt als countryalbums uit vervlogen tijden en beelden van klassieke spaghetti westerns op het netvlies tovert. Het is ook een album dat is gemaakt met een topproducer en een aantal geweldige muzikanten en dat hoor je. Ster van het album is India Ramey zelf, want de muzikante uit Nashville beschikt over een geweldige stem en creëert op haar nieuwe album een geluid dat deels nostalgisch klinkt, maar ook in het hier en nu zeer tot de verbeelding spreekt. Villain Era is al het zesde album van India Ramey, maar dit album mag zo langzamerhand wel eens zorgen voor haar grote doorbraak.



Het is eigenlijk best bijzonder dat ik tot vandaag nog nooit een album van India Ramey heb besproken op De Krenten uit de Pop. De oorspronkelijk uit Birmingham, Alabama, afkomstige muzikante maakt al sinds 2010 albums en het zijn albums die in rootskringen allemaal warm zijn onthaald en ook bij de critici zeer in de smaak vielen. 

Ik heb niet alle voorgaande albums van India Ramey beluisterd, maar Shallow Graves uit 2020 en Baptized by the Blaze uit 2024 zijn zeker voorbij gekomen, maar kwamen op een of andere manier niet door mijn selectie. Het heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat de tegenwoordig vanuit Nashville, Tennessee, opererende muzikante behoorlijk traditionele Amerikaanse rootsmuziek maakt en die pik ik over het algemeen net wat minder makkelijk op dan moderner klinkende varianten. 

Ik bespreek echter ook wel degelijk traditioneler klinkende albums en India Ramey heeft heel veel te bieden, zoals ze ook weer laat horen op het deze week verschenen Villain Era. Voor het opnemen van haar zesde album bleef de Amerikaanse muzikante eens niet in Nashville, maar trok ze naar Los Angeles. Ze werkte daar met de gelouterde en succesvolle producer Eric Corne. 

Het is een naam die ik niet vaak tegenkom, maar het CV van de Amerikaanse producer is zeer indrukwekkend. Eric Corne is niet de enige grote naam die opdook in de studio in Los Angeles, want met Ted Russell Kamp, Eugene Edwards, Chris Masterson, Eleanor Whitmore, Kevin Brown en Boo Bernstein kreeg India Ramey de beschikking over een fantastische band. 

Ze had van tevoren goed nagedacht over het geluid van haar nieuwe album en gaf Eric Corne de opdracht om een geluid te creëren dat klonk alsof “Johnny Cash and Loretta Lynn had risen from the grave to score a Quentin Tarantino film”. Na beluistering van Villain Era kan ik alleen maar concluderen dat de ervaren producer de opdracht met succes heeft uitgevoerd. Villain Era van India Ramey klinkt aan de ene kant als een countryalbum uit een ver verleden, maar zou ook dienst kunnen doen als soundtrack bij een klassieke of moderne spaghetti western. 

Met de topmuzikanten die de muzikante uit Nashville wist te rekruteren voor haar nieuwe album kan Villain Era alleen maar fantastisch klinken en dat doet het album dan ook. Met name de gitaristen op het album stelen voortdurend de show, maar ook de bijdragen van de pedal steel, de blazers en de viool zijn prachtig, terwijl de ritmesectie zorgt voor een solide basis. 

De mix van met name country en honky tonk klinkt absoluut traditioneel, maar het zit me geen moment in de weg. Integendeel zelfs, want ik vind Villain Era veel beter dan een aantal wat moderner klinkende countryalbums van het moment. Dat heeft ook alles te maken met de stem van India Ramey, die zich kan meten met alle muzikale kwaliteit op het album. 

Het is een stem die gemaakt is voor traditioneel klinkende countrymuziek, maar het is ook een stem vol kracht, souplesse en gevoel. Ik twijfelde in het verleden kennelijk over de kwaliteiten van India Ramey, maar op het uitstekende Villain Era valt echt alles op zijn plek. India Ramey kreeg in het verleden al fraaie bijnamen als “The Woman in Black” en “The Wednesday Addams of country music”, maar ze hoort vanaf nu ook bij de smaakmakers in het genre. Erwin Zijleman

De muziek van India Ramey is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://indiaramey.bandcamp.com/album/villain-era.


Villain Era van India Ramey is verkrijgbaar via de Mania webshop:



14 mei 2026

Review: Silver Lake - Flowers Grow In The Saddest Parts

Min of meer door toeval ontdekte ik Flowers Grow In The Saddest Parts, het tweede album van de band Silver Lake, maar inmiddels ben ik totaal in de ban van dit in alle opzichten adembenemend mooie album
Het debuutalbum van de Haagse band Silver Lake is me drie jaar geleden niet opgevallen, maar wat ben ik blij met het deze week verschenen tweede album van de band. Als ik het voor mij perfecte album zou moeten beschrijven, zou ik heel dicht in de buurt komen van Flowers Grow In The Saddest Parts van Silver Lake. Marleen Hoebe beschikt over een stem die je eindeloos wilt koesteren, de muziek van Silver Lake klinkt warm en tijdloos, de songs van de band weten je onmiddellijk te verleiden en te betoveren maar zijn ook razendknap en dan zijn er ook nog eens de teksten die de zonnige klanken op het album van een behoorlijk melancholische schaduwzijde voorzien. Silver Lake doet op Flowers Grow In The Saddest Parts echt alles goed en heeft een prachtalbum afgeleverd.



Ik laat me meestal niet beïnvloeden door posts op de verschillende sociale media, maar het bericht dat de band Silver Lake op haar Facebook pagina plaatste intrigeerde me op een of andere manier. In de posts komen een aantal video’s voorbij die kennelijk gaan over het productieproces van het vinyl van het nieuwe album van de band. Het meest bijzondere van deze video’s is dat ze geen geluid bevatten, waardoor de muziek van Silver Lake een mysterie blijft. 

Het is een mysterie dat me enorm nieuwsgierig maakte naar de muziek van de mij onbekende band en dat werd versterkt door de titel van het nieuwe album van Silver Lake, Flowers Grow In The Saddest Parts. Ik heb geen idee of er een gedachte zit achter de Facebook posts van Silver Lake, maar ik ben blij dat ze het nieuwe album van de band onder mijn aandacht hebben gebracht. Flowers Grow In The Saddest Parts is immers een erg mooi album en een album dat nagenoeg perfect in mijn muzikale straatje past. 

Flowers Grow In The Saddest Parts is volgens mij het tweede album van Silver Lake, dat de stad waar ik ben geboren en al heel lang werk als thuisbasis heeft. Den Haag is immers de thuisbasis van de band, die bestaat uit Marleen Hoebe en Jesse Koch. Het zijn namen die ik nog niet eerder ben tegengekomen, maar met het tweede album van Silver Lake leveren ze vakwerk af. 

Als ik hun namen en de naam van hun band google, lees ik hele positieve berichten over het in 2023 verschenen titelloze debuutalbum van de band, dat vooral de aandacht trok met de mooie en prachtig bij elkaar kleurende stemmen van de twee, al werden ook het geluid en de songs van Silver Lake in 2023 al geprezen. Ik heb het debuutalbum van Silver Lake inmiddels beluisterd en het is inderdaad een album dat niet had misstaan op De Krenten uit de Pop. 

Met Flowers Grow In The Saddest Parts zet het tweetal uit Den Haag nog een volgende stap en ik vind het persoonlijk een reuzenstap. Ook bij beluistering van het tweede album van Silver Lake trekt de zang onmiddellijk de aandacht. Marleen Hoebe neemt op Flowers Grow In The Saddest Parts in vocaal opzicht het voortouw en dat begrijp ik volledig. De Nederlandse muzikante beschikt over een stem waar je alleen maar onmiddellijk verliefd op kunt worden en die je vervolgens ook nog eens weet te raken. 

Het is een stem die soms in meerdere lagen uit de speakers komt en af en toe fraai wordt ondersteund door die van Jesse Koch, die op het debuutalbum in vocaal opzicht een nog wat grotere rol had. Liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters zullen smullen van de stem van Marleen Hoebe, die met haar stem niet onderdoet voor zangeressen van naam en faam die ik al jaren koester en af en toe een randje Aimee Mann laat horen. 

Silver Lake omschrijft haar muziek op de bandcamp pagina van de band als art-pop. Dat is een label waar ik meestal niet zo veel mee kan, maar ik vind het ook niet van toepassing op de muziek van Silver Lake op Flowers Grow In The Saddest Parts. Het is wat mij betreft een album met tijdloze singer-songwriter muziek en nagenoeg perfecte pop. 

De zang op het album is van een bijzondere schoonheid, maar ook in muzikaal opzicht heeft Silver Lake een prachtig album gemaakt. De songs van de twee hebben in de basis genoeg aan piano, maar zijn vervolgens rijkelijk versierd met allerlei andere instrumenten en soms prachtige orkestraties. 

Flowers Grow In The Saddest Parts slaat je song na song als een warme deken om je heen met songs die je onmiddellijk een goed gevoel geven, maar die in alle opzichten over veel diepgang beschikken en behoorlijk melancholisch van aard blijken. Ik vind Flowers Grow In The Saddest Parts van Silver Lake echt een enorme ontdekking en de songs op het album worden me alleen maar dierbaarder. Wat een fantastisch album en vast nog mooier op vinyl. Erwin Zijleman

De muziek van Silver Lake is (hopelijk binnenkort?) verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Nederlandse band: https://songsbysilverlake.bandcamp.com/album/flowers-grow-in-the-saddest-parts.


Review: The Haunted Youth - Boys Cry Too

De Belgische band The Haunted Youth maakte in 2022 met Dawn of the Freak een debuutalbum dat nauwelijks te overtreffen is, maar de band komt met het deze week verschenen album Boys Cry Too op zijn minst in de buurt
Ik luister niet eens zo heel vaak naar het soort muziek dat The Haunted Youth maakt, maar hun aan het eind van 2022 verschenen debuutalbum vond ik verpletterend mooi. De inspiratiebronnen van de Belgische band lieten zich redelijk makkelijk raden, maar ik vond het geluid van The Haunted Youth ook absoluut eigenzinnig en eigentijds. Het is een geluid dat op het deze week verschenen Boys Cry Too grotendeels in stand is gehouden, maar op het tweede album klinkt de muziek van de band wel wat steviger, totdat een aantal fraaie rustpunten opduiken. Gebleven is de hoge kwaliteit van de songs, waardoor ook Boys Cry Too weer een geweldig album is.



Dawn of the Freak van The Haunted Youth noemde ik aan het eind van 2022 een van de meest indrukwekkende debuutalbums van het betreffende jaar en bovendien een album dat zich liet beluisteren als een verzamelalbum met alleen maar hits. We zijn inmiddels een paar jaar verder en ik neem niets terug van deze woorden. Integendeel zelfs, want het debuutalbum van de Belgische band behoort wat mij betreft tot de beste debuutalbums van de afgelopen jaren. 

The Haunted Youth laat zich op Dawn of the Freak stevig beïnvloeden door muziek uit de jaren 80, maar de muziek van de band uit het Belgische Hasselt klinkt veel eigentijdser dan die van andere bands die de inspiratie vooral vinden in de jaren 80. Na een briljant debuutalbum, want zo durf ik Dawn of the Freak wel te noemen, komt meestal een lastig tweede album en dat album is deze week verschenen. 

The Haunted Youth heeft de tijd genomen voor haar tweede album en dat is verstandig. Na een debuutalbum dat niet zomaar is te overtreffen kun je als band drie dingen doen. Je kunt de succesformule van het debuutalbum nog een keer herhalen, wat bijna altijd teleurstellende albums oplevert. Je kunt een totaal andere weg inslaan, wat risicovol is. Of je kunt het geluid van het zo geprezen debuutalbum verrijken en verder perfectioneren. The Haunted Youth heeft op Boys Cry Too voor het laatste gekozen. 

Het album opent met het meer dan acht minuten durende in my head, dat aan de ene kant veel bekends laat horen, maar ook nieuwe wegen in slaat. Gebleven zijn de bedwelmende synths en het fraaie gitaarwerk en ook de zo karakteristieke stem van Joachim Liebens duikt direct weer op. Ook op haar tweede album laat de Belgische band zich flink beïnvloeden door muziek uit de jaren 80, zeker wanneer flarden postpunk opduiken in het geluid van de band. 

De nieuwe wegen hoor je wanneer de songs van The Haunted Youth net wat steviger, ruwer en expressiever klinken. Het dromerige karakter was een van de meest aansprekende aspecten van Dawn of the Freak, maar ook als Joachim Liebens het uitschreeuwt en de gitaren ontsporen weet The Haunted Youth mij zeer te overtuigen. 

Vergeleken met het debuutalbum klinkt Boys Cry Too nog wat beter. Het geluid op het album is echt moddervet en knalt uit de speakers. Zeker in de wat stevigere songs laat The Haunted Youth de jaren 80 even achter zich en omarmt de band de indierock en de grunge uit de jaren 90, maar het album bevat ook absoluut een aantal wat dromerige en meer ingetogen songs vol echo’s uit de jaren 80. 

Ook dit keer slaagt de band uit Hasselt er echter in om invloeden uit het verleden te verwerken in een geluid dat absoluut eigentijds klinkt. De mix van bekende en nieuwe invloeden maakt ook van het beluisteren van Boys Cry Too weer een heerlijke ervaring. Boys Cry Too klinkt niet alleen fantastisch, maar is net als het debuutalbum van The Haunted Youth een album dat volstaat met geweldige songs. 

Het zijn van die songs waar ik in de jaren 80 en 90 direct als een blok voor zou zijn gevallen, maar ook een paar decennia later zijn het songs die zich direct opdringen. Het debuutalbum van The Haunted Youth was bijna drieënhalf jaar geleden een volkomen uniek album. Boys Cry Too klinkt misschien deels bekend, maar toch doet het album wat mij betreft niet heel veel of zelfs helemaal niet onder voor zijn voorganger. Wat is The Haunted Youth een geweldige band. Erwin Zijleman

De muziek van The Haunted Youth is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Belgische band: https://thehauntedyouthofficial.bandcamp.com/album/boys-cry-too-3.


Boys Cry Too van The Haunted Youth is verkrijgbaar via de Mania webshop:



13 mei 2026

Review: The Lemon Twigs - Look For Your Mind

Ook op hun nieuwe album nemen de broers Brian en Michael D'Addario, oftewel The Lemon Twigs, je weer mee terug naar de jaren 60 en 70, met wederom The Beatles en The Beach Boys als de belangrijkste ijkpunten
Bands die teruggrijpen op muziek uit de jaren 60 en 70 zijn er volop, maar er zijn er niet veel zo goed als het New Yorkse duo The Lemon Twigs. Het duurde bij mij een aantal albums voor het kwartje viel, maar sindsdien kan ik de muziek van de broers D'Addario niet of nauwelijks weerstaan. Ook Look For Your Mind klinkt weer als The Beatles met Brian Wilson achter de knoppen of als The Beach Boys bijgestaan door Lennon en McCartney. De ene na de andere perfecte popsong komt voorbij en het zijn allemaal popsongs die de zon uitbundig laten schijnen. En ondertussen wordt het geluid van The Lemon Twigs steeds verder geperfectioneerd.



Mijn eerste kennismaking met de muziek van The Lemon Twigs stamt uit 2020, toen het album Songs for the General Public verscheen. Het was het derde album van het duo dat bestaat uit de Amerikaanse broers Brian en Michael D'Addario. Het zijn de zonen van songwriter Ronnie D'Addario, die vooral in de jaren 70 en 80 aan de weg timmerde. 

The Lemon Twigs zochten de inspiratie voor Songs for the General Public in een nog wat verder verleden, want het album klonk als een omgevallen platenkast met vooral klassiekers uit de jaren 60 en 70 en ook de cover van het album kon eigenlijk alleen maar uit deze periode komen. Songs for the General Public kreeg in 2020 fantastische recensies, maar bij mij wilde het niet direct lukken met het album. Het enige dat The Lemon Twigs voor elkaar kregen was dat ik een jaren 70 playlist ging opzoeken en de muziek van Brian en Michael D'Addario snel vergat. 

Wat niet lukte met Songs for the General Public, lukte in 2023 wel met Everything Harmony. Het was wederom een album dat zich stevig liet inspireren door popmuziek uit de jaren 60 en 70, maar met name de harmonieën op het album bleken onweerstaanbaar mooi en dat gold ook voor de weergaloze productie, die meer dan eens herinnerde aan de 'wall of sound' van Phil Spector. 

Het in 2024 uitgebrachte A Dream Is All We Know beviel me op het eerste gehoor weer minder goed, maar uiteindelijk viel ik toch als een blok voor de vooral door The Beach Boys en The Beatles beïnvloede songs. Toen het album aan het einde van het betreffende jaar flink wat jaarlijstjes haalde begreep ik dat dan ook volledig. 

Omdat ik inmiddels ook met Songs for the General Public goed uit de voeten kon, begon ik eind vorige week met hoge verwachtingen aan alweer een volgend album van het duo uit New York. Ik kon al vrij snel concluderen dat The Lemon Twigs ook met Look For Your Mind weer een heerlijk album hebben gemaakt en het is een album dat wederom met minstens één been in de jaren 60 en 70 staat. 

Brian en Michael D'Addario deden op hun vorige albums heel veel zelf, maar voor Look For Your Mind werd een band samengesteld. Het geeft de muziek van The Lemon Twigs net wat extra energie, waardoor Look For Your Mind zich nog wat makkelijker opdringt dan de vorige albums van het Amerikaanse duo. 

Ook het nieuwe album van The Lemon Twigs klinkt als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast en het is een platenkast met een enorme stapel klassiekers uit de jaren 60 en 70. Ik kan de rest van deze recensie vullen met een enorme waslijst namen die zijn terug te horen op het album, maar ook dit keer beperk ik me tot The Beach Boys en The Beatles. 

De openingstrack van Look For Your Mind zou met een beetje fantasie op een van de albums van de Fab Four kunnen staan, maar in de tweede track zorgt vooral Brian Wilson voor de inspiratie. Zowel de productie als de geweldige koortjes bevatten het DNA van The Beach Boys en dat klinkt fantastisch. 

Ik heb de afgelopen dagen de winterjas weer uit de kast moeten halen, maar wanneer Look For Your Mind uit de speakers komt is het zomer. Er zijn veel meer bands die zich laten inspireren door de groten uit de jaren 60 en 70, maar The Lemon Twigs beheersen dit kunstje tot in de perfectie en komen op de proppen met songs waarvoor deze groten zich niet zouden hebben geschaamd. Erwin Zijleman

De muziek van The Lemon Twigs is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://thelemontwigs.bandcamp.com/album/look-for-your-mind.


Look For Your Mind van The Lemon Twigs is verkrijgbaar via de Mania webshop:



12 mei 2026

Review: Neil Diamond - Wild at Heart

Neil Diamond maakte in 2005 en 2008 twee uitstekende albums met topproducer Rick Rubin en maakt er nu met de release van het feitelijk ook uit 2008 stammende en eveneens uitstekende Wild At Heart een trilogie van
De stem van de Amerikaanse muzikant Neil Diamond is er een die je uit duizenden herkent. De Amerikaanse muzikant scoorde een flinke serie wereldhits en maakte stapels albums, maar zijn beste albums zijn wat mij betreft de twee albums die hij maakte met de legendarische producer Rick Rubin. Die twee albums krijgen deze week een vervolg met het album Wild At Heart. Het is een album met restmateriaal van Home Before Dark uit 2008, maar het zijn zeker geen smakeloze kliekjes die Neil Diamond ons serveert. Wild At Heart werd gemaakt met een aantal geweldige muzikanten en een topproducer, maar Neil Diamond steekt op het album zelf ook in een uitstekende vorm als songwriter en vooral als zanger.



Ik heb nooit veel met de muziek van de Amerikaanse muzikant Neil Diamond gehad. Mijn ouders waren er toen ik jong was gek op, maar ik hoorde er zelf niets in. Het heeft vast alles te maken met het feit dat de Amerikaanse muzikant, toen hij in mijn leven opdook, vooral nogal zoetsappige muziek maakte. 

Later kwam ik erachter dat Neil Diamond in de jaren 70 een aantal heel behoorlijke albums had gemaakt en vooral een aantal prima singles. Hij werd destijds ook zeker serieus genomen, want niemand minder dan Robbie Robertson produceerde het album Beautiful Noise uit 1976. 

Toen de Amerikaanse muzikant ouder werd verloor hij al snel zijn wilde haren en was er weinig rock ’n roll meer over in zijn muziek. Die rock ’n roll hoor je misschien nog wel het best op het live-album Hot August Night uit 1972, dat door velen wordt gezien als zijn beste album. 

Vanaf de tweede helft van de jaren 80 verschenen er verrassend veel kerstalbums van Neil Diamond, maar verder weinig bijzonders. De redding kwam aan het begin van dit millennium van producer Rick Rubin, die zich eerder over Johnny Cash had ontfermd en "the man in black" inspireerde tot een serie geweldige albums. 

Aan de hand van diezelfde Rick Rubin maakte Neil Diamond in 2005 het album 12 Songs. Het is een vlag die de lading dekt, want het album bevat inderdaad 12 songs, al staan er op de luxe versie die op de streamingplatforms is te vinden veel meer. Rick Rubin koos voor het album van Neil Diamond voor een uiterst sober geluid, waardoor de nadruk lag op de uit duizenden herkenbare, maar ook uitstekende stem van de Amerikaanse muzikant. 

12 Songs werd verrassend warm onthaald door de critici en daar viel wat mij betreft niets op af te dingen. Het album bevatte niet alleen geweldige songs, maar wist zich ook in vocaal opzicht moeiteloos te onderscheiden. In 2008 verscheen vervolgens het wederom met Rick Rubin gemaakte Home Before Dark, dat minstens net zo wist te overtuigen als het album da er aan voorafging. 

12 songs en Home Before Dark hebben misschien niet dezelfde status als de albums die Johnny Cash maakte met Rick Rubin, maar laten wel horen dat Neil Diamond een geweldige zanger en een prima songwriter is. Ingeklemd tussen nog meer kerstalbums maakte Neil Diamond in 2014 nog een uitstekend album. Melody Road werd niet gemaakt met Rick Rubin, maar met topproducer Don Was, die Neil Diamond ook wist te inspireren tot een van zijn betere albums. 

Neil Diamond is inmiddels 85 jaar oud en inmiddels echt met pensioen, maar deze week is toch nog een nieuw album van zijn hand verschenen. Echt nieuw is Wild At Heart niet, want het bevat restmateriaal van de sessies met Rick Rubin die in 2008 zouden leiden tot Home Before Dark. 

De songs op Wild At Heart worden vooral ingekleurd met gitaren en af en toe de keyboards van Benmont Tench. De muziek op het album is redelijk sober, want alles draait op Wild At Heart om de stem van Neil Diamond. Die stem klonk in 2008 nog fantastisch, waardoor Wild At Heart, net als 12 Songs en Home Before Dark in vocaal opzicht een ijzersterk album is. 

Neil Diamond koos vast de beste songs uit voor het album uit 2008, maar de kwaliteit van de songs op Wild At Heart valt zeker niet tegen. Sterker nog, ze drongen zich bij mij verrassend makkelijk op. Ik had in de late jaren 70 en vroege jaren 80 niet verwacht dat ik nog eens met plezier naar de stem van Neil Diamond zou luisteren, maar Wild At Heart is echt een zeer aangenaam album. Erwin Zijleman


Wild at Heart van Neil Diamond is verkrijgbaar via de Mania webshop: