Review: The Milk Carton Kids - Lost Cause Lover Fool

Kenneth Pattengale en Joey Ryan lieten zich in eerste instantie inspireren door de harmonieën van The Everly Brothers, maar laten ook op het deze week verschenen Lost Cause Lover Fool weer een duidelijker eigen geluid horen
Het Amerikaanse duo The Milk Carton Kids gaat inmiddels zo’n vijftien jaar mee en heeft inmiddels zes albums op haar naam staan. Zeker de laatste drie van deze albums zijn van hoog niveau. Ook op Lost Cause Lover Fool werkt het Amerikaanse duo aan een duidelijker eigen geluid, dat bestaat uit sobere klanken, mooie zang en subtiel ingezette harmonieën. Het klinkt allemaal behoorlijk sober, maar eenvoud is de kracht van de muziek van The Milk Carton Kids. Ik was zeer gecharmeerd van het drie jaar geleden verschenen I Only See the Moon, maar het deze week verschenen Lost Cause Lover Fool schat ik nog net wat hoger in en is vooralsnog de kroon op het werk van Kenneth Pattengale en Joey Ryan.

Toen het Amerikaanse duo The Milk Carton Kids in 2011 debuteerde met het album Prologue hoorde ik twee hele mooie stemmen en af en toe betoverend mooie harmonieën, maar toch was ik niet heel erg onder de indruk van het album. Er waren destijds nogal wat duo’s en bands die met gouden kelen het werk van The Everly Brothers en in iets mindere mate Simon & Garfunkel eerden en ik vond The Milk Carton Kids minder aansprekend dan bijvoorbeeld The Cactus Blossoms of Don en Phil Everly zelf. 

The Milk Carton Kids, oftewel Kenneth Pattengale en Joey Ryan, overtuigden me pas met hun vierde album, het in 2018 verschenen All the Things That I Did and All the Things That I Didn’t Do. Door het succes van de eerdere albums in met name de Verenigde Staten, kon het duo voor dit album een beroep doen op een aantal geweldige muzikanten en op topproducer Joe Henry, die het geluid van The Milk Carton Kids een geweldige boost gaf. Op All the Things That I Did and All the Things That I Didn’t Do zijn nog flink wat echo’s van de muziek van The Everly Brothers te horen, maar het duo voegt ook wat toe aan alle invloeden uit het verleden. 

Op het na een stilte van bijna vijf jaar in 2023 uitgebrachte I Only See the Moon kozen Kenneth Pattengale en Joey Ryan voor een meer ingetogen en wat veelzijdiger geluid, dat afweek van het geluid op de eerder uitgebrachte albums. I Only See the Moon laat een meer eigen geluid horen, dat minder vertrouwt op de harmonieën van de eerdere albums. Dat lijkt misschien een wonderlijk besluit, maar het pakt op het vijfde album van The Milk Carton Kids uitstekend uit. 

Ook op het deze week verschenen Lost Cause Lover Fool zetten Kenneth Pattengale en Joey Ryan de harmonieën slechts spaarzaam in. Dat is aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant is de ingetogen leadzang prachtig en komen de harmonieën misschien nog wel harder binnen als ze slechts sporadisch worden ingezet. 

Op het drie jaar geleden verschenen I Only See the Moon koos het Amerikaanse duo voor een meer ingetogen geluid en die lijn wordt doorgetrokken op Lost Cause Lover Fool. De songs op het nieuwe album van het tweetal zijn spaarzaam ingekleurd met vooral banjo, mandoline en gitaar, wat het geluid van The Milk Carton Kids wat meer de kant van de Amerikaanse rootsmuziek opduwt. 

Dat kan soms behoorlijk traditioneel klinken, met hier en daar raakvlakken met de Appalachenfolk. De muzikale erfenis van Don en Phil Everly is inmiddels behoorlijk uit beeld verdwenen uit de muziek van het duo uit Los Angeles. Als ik relevant vergelijkingsmateriaal moet bedenken kom ik misschien nog wel het meest uit bij de albums van Gillian Welch en David Rawlings, maar Kenneth Pattengale, die Lost Cause Lover Fool fraai produceerde, en Joey Ryan hebben inmiddels ook een duidelijk eigen geluid. 

Het is een geluid dat overigens niet eens zo heel ver is verwijderd van dat op het eerder genoemde debuutalbum Prologue, dat ik vijftien jaar geleden echt niet op de juiste waarde heb geschat. Dat geldt in iets mindere mate ook voor de twee albums die volgden, wat de conclusie rechtvaardigt dat het oeuvre van The Milk Carton Kids inmiddels absoluut indrukwekkend mag worden genoemd. Erwin Zijleman

De muziek van The Milk Carton Kids is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Amerikaanse duo: https://themilkcartonkids.bandcamp.com/album/lost-cause-lover-fool.

Lost Cause Lover Fool van The Milk Carton Kids is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 29,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: Mikaela Davis - Graceland Way

De Amerikaanse muzikante Mikaela Davis leek een jaar of acht geleden klaar voor een carrière in de pop, maar doet sindsdien nadrukkelijk haar eigen ding, wat deze week met Graceland Way een zeer overtuigend album oplevert
Je hebt van die albums die bij beluistering steeds weer andere associaties oproepen en Graceland Way van Mikaela Davis is zo’n album. De Amerikaanse muzikante laat zich ook dit keer vooral beïnvloeden door Amerikaanse rootsmuziek, maar sleept er echt van alles bij op haar nieuwe album. Los Angeles is de basis van al deze invloeden en de inspiratie komt uit meerdere decennia muziekgeschiedenis. Het levert een bijzonder lekker klinkend album op, dat ook nog eens onderstreept hoe getalenteerd Mikaela Davis is. Het siert de Amerikaanse muzikante dat ze steeds andere keuzes maakt en de keuzes op Graceland Way pakken alleen maar uitstekend uit.

Op YouTube kom je nog altijd de filmpjes tegen die Mikaela Davis heel lang geleden online zette. Het zijn filmpjes waarin ze songs van onder andere Elliott Smith covert, waarbij ze zichzelf begeleidt op de harp, het instrument waarin ze is geschoold. De harp speelt ook een belangrijke rol op het in 2012 verschenen titelloze debuutalbum van Mikaela Davis, dat overigens niet meer is te vinden op de streamingplatforms, maar dat ook nog op YouTube opduikt. 

Ik ontdekte de Amerikaanse muzikante overigens zelf pas in 2018 toen het album Delivery verscheen. Het is een album waarop Mikaela Davis de harp heeft verruild voor met name gitaren en de piano. Ik heb sindsdien niet vaak meer naar Delivery geluisterd, maar toen ik dat onlangs weer eens deed was ik aangenaam verrast door het niveau van het album, dat ik in mijn recensie vergeleek met Til Tuesday, de eerste band van Aimee Mann. 

Met het door niemand minder dan John Congleton geproduceerde Delivery schaarde Mikaela Davis zich in 2018 onder de aanstormende talenten binnen de popmuziek, maar die popmuziek liet ze achter zich op het pas in 2023 uitgebrachte And Southern Star. Op And Southern Star ging Mikaela Davis nadrukkelijk haar eigen weg en liet ze zich niet langer in het keurslijf van de pop persen. 

Ze produceerde het album zelf en verruilde de pop voor een vooral door countryrock beïnvloed geluid, al is er ook op And Southern Star ruimte voor een randje pop. And Southern Star viel zeer in de smaak bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek, maar klonk ook anders dan andere albums in het genre, bijvoorbeeld omdat Mikaela Davis de harp weer inzette. 

De muzikante uit Catskill, New York, keert deze week terug met een nieuw album, Graceland Way. Het nieuwe album van Mikaela Davis werd opgenomen in Los Angeles en heeft zich absoluut laten beïnvloeden door de rijke muziekgeschiedenis van de Amerikaanse stad en de omgeving ervan. Ook op Graceland Way kiest Mikaela Davis voor meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek dan uit de pop, al zijn ook laatstgenoemde invloeden zeker hoorbaar op het album. 

Graceland Way begint bij de countryrock uit de jaren 70, maar Mikaela Davis verrijkt haar geluid vervolgens met invloeden uit de kosmische country, de Laurel Canyon folk en invloeden uit zowel de psychedelische als de tijdloze popmuziek en rockmuziek die de afgelopen decennia in Californië werd gemaakt. Graceland Way klinkt als de perfecte soundtrack voor een roadtrip door Californië, maar doet het ook wat dichter bij huis uitstekend. 

Het nieuwe album van Mikaela Davis klinkt echt prachtig, zeker wanneer ze de harp inzet, maar wat mij betreft nergens te gepolijst. Hetzelfde geldt voor de stem van de Amerikaanse muzikante, die veel rijker en warmer klinkt dan in de jonge jaren die nog op YouTube te vinden zijn. Het is wat mij betreft een van de mooiere stemmen van het moment.

Graceland Way werd gemaakt met flink wat muzikanten, van wie onder andere Madison Cunningham en Karly Hartzman (Wednesday) ook vocalen bijdragen, maar Mikaela Davis is de ster. Mikaela Davis zette flinke stappen op haar vorige album en doet dit nogmaals op Graceland Way, dat je ruim veertig minuten lang aan de speakers gekluisterd houdt met muziek die zich door van alles en nog wat heeft laten beïnvloeden, maar die ook fris en eigentijds klinkt. Erwin Zijleman

De muziek van Mikaela Davis is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://mikaeladavis.bandcamp.com/album/graceland-way.

Graceland Way van Mikaela Davis is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 34,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: Kaya - In the Belly of the Whale

De Amsterdamse singer-songwriter Kaya bracht nog geen drie maanden geleden haar eerste track uit en maakt nu indruk met de in meerdere opzichten bijzonder mooie en interessante EP In the Belly of the Whale
Ik was de naam van Juyane Kaya of Kaya nog niet eerder tegengekomen, maar de omschrijving van haar deze week verschenen eerste EP maakte me nieuwsgierig naar haar muziek. Het is nieuwsgierigheid die al snel omsloeg in bewondering, want Kaya tikt op In the Belly of the Whale een opvallend hoog niveau aan. De songs van de Amsterdamse muzikante zijn interessant en de fantasierijke inkleuring van deze songs voorziet de eerste EP van Kaya van een bijzondere sfeer. Het is een sfeer die nog wat verder wordt versterkt door de mooie maar ook interessante stem van de Nederlandse muzikante. Deze eerste EP doet uitzien naar het debuutalbum van Kaya, dat zowel nationaal als internationaal wel eens zeer in de smaak kan gaan vallen.

Er verschijnen momenteel zoveel interessante nieuwe albums dat ik de verschenen EP’s vrijwel altijd laat liggen. Soms verschijnt er echter een EP die zoveel indruk maakt dat ik er niet omheen kan en als het dan ook nog eens een EP van eigen bodem is, vergeet ik even de regel dat albums voorgaan op De Krenten uit de Pop. Het overkwam me deze week met In the Belly of the Whale van Kaya. 

Achter de naam Kaya gaat de Amsterdamse singer-songwriter Juyane Kaya schuil. De conservatoriumgeschoolde muzikante koos oorspronkelijk voor de harp, maar de afgelopen jaren maakte ze ook indruk met haar gitaarspel, onder andere bij de Nederlandse indiefolk belofte Sarah Julia, wiens later dit jaar te verschijnen debuutalbum wel eens voor een sensatie kan gaan zorgen. 

Juyane Kaya doet dat deze week al met de onder de naam Kaya uitgebrachte EP In the Belly of the Whale. Het is een EP met vijf tracks en ruim 18 minuten muziek en in die 18 minuten laat Kaya horen dat de Nederlandse muziekscene er een zeer getalenteerde vrouwelijke singer-songwriter bij heeft. Kaya is niet alleen zeer getalenteerd, maar ook eigenzinnig, want de songs op haar eerste EP klinken anders dan die van al die jonge vrouwelijke singer-songwriters die momenteel aan de weg timmeren. 

Wat direct opvalt bij beluistering van In the Belly of the Whale is dat de songs van Kaya in muzikaal opzicht van hoog niveau zijn. Volgens de informatie op Spotify laat Kaya zich op haar eerste EP begeleiden door een drummer en een bassist en neemt ze zelf de gitaarpartijen en de bijdragen van de harp voor haar rekening. De ritmesectie speelt subtiel maar trefzeker, maar vooral het gitaarspel van Juyane Kaya trekt de aandacht bij beluistering van In the Belly of the Whale. 

Ik las ergens dat de Amsterdamse muzikante haar gitaren bespeelt zoals ze de harp bespeelt, wat misschien verklaart waarom het gitaarspel zo nadrukkelijk de aandacht trekt. Bij het luisteren naar de muziek van Kaya hoor je ook wel dat ze het conservatorium heeft doorlopen, want in muzikaal opzicht kiest ze nooit voor de makkelijkste weg, wat overigens niet betekent dat In the Belly of the Whale vol staat met muzikaal spierballenvertoon of moeilijkdoenerij. 

De muziek op de EP van Kaya is vijf tracks lang bijzonder mooi en dat geldt ook voor de arrangementen die Kaya heeft bedacht voor haar songs. De muziek en de arrangementen op In the Belly of the Whale zorgen voor een wat donkere sfeer en het is een sfeer waarmee Kaya zich weet te onderscheiden van alle honingzoete folk die momenteel wordt gemaakt. 

Met haar songs en de inkleuring hiervan klinkt Kaya eigenlijk geen moment als een debuterende muzikante en steekt ze meteen flink wat gelouterde folkies naar de kroon. Dat doet de Amsterdamse muzikante misschien nog wel het meest met haar stem, want die maakt op mij nog meer indruk dan al het andere moois dat Kaya op In the Belly of the Whale te bieden heeft. 

Juyane Kaya is nog een twintiger, maar haar stem klinkt rijper en doorleefder dan die van de meeste van haar leeftijdsgenoten. Het is een stem met een bijzondere klank, die de songs van Kaya nog wat onderscheidender maakt dan ze al waren. Nederland heeft momenteel absoluut geen gebrek aan talentvolle vrouwelijke singer-songwriters, maar met Kaya hebben we er een hele interessante en zeer talentvolle bij. Erwin Zijleman

In the Belly of the Whale van Kaya is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 19,99 euro

Review: Rosalía - Los Ángeles (2017)

Voordat Rosalía definitief een wereldster werd, bracht ze in 2017 haar debuutalbum Los Ángeles uit, waarop ze traditionele Spaanse flamencomuziek terugbrengt tot de essentie en imponeert als zangeres
Rosalía is met haar album LUX en de wereldtournee die volgt op het album definitief uitgegroeid tot een van de allergrootste en meest interessante popsterren van het moment. Dat was een jaar of tien geleden wel anders, want een jonge Rosalía kreeg maar lastig een voet aan de grond in de Spaanse muziekscene. Dat veranderde in Spanje met haar debuutalbum Los Ángeles, maar de rest van de wereld zou pas een album later kennismaken met het unieke talent van Rosalía. Op Los Ángeles hoor je het talent van Rosalía al, al is het nog wat ruw en minder veelzijdig dan op haar latere albums. Die albums zijn absoluut indrukwekkender, maar ook Los Ángeles is goed voor een indrukwekkende luisterervaring.

Ik ben nog altijd diep onder de indruk van het in alle opzichten imponerende concert dat de Spaanse muzikante Rosalía de afgelopen week gaf in de Amsterdamse Ziggo Dome. Het is een concert dat ik schaar onder de meest memorabele en meest indrukwekkende concerten die ik de afgelopen decennia heb gezien en de lat lag hoog. Het concert van Rosalía komt hiermee in een illuster rijtje.

Ik heb de laatste maanden echt heel veel geluisterd naar LUX, het laatste album en wat mij betreft onbetwiste meesterwerk van de Spaanse muzikante en een album dat alleen maar indrukwekkender wordt wanneer je er vaker naar luistert, maar ik heb de afgelopen dagen ook haar andere albums weer eens intensief beluisterd. 

MOTOMAMI uit 2022 was in muzikaal opzicht misschien niet echt mijn ding, maar het blijft in alle opzichten een razend knap en baanbrekend album. El Mal Querer uit 2018 ontdekte ik aan het eind van dat jaar via een aantal zeer aansprekende jaarlijstjes, waaronder die van The Guardian, en is het album waarmee Rosalía terecht een wereldster werd. Naar het in 2017 verschenen debuutalbum van Rosalía had ik tot een paar dagen geleden nog nooit geluisterd, maar als je het werk van de Spaanse muzikante compleet wilt doorgronden is ook Los Ángeles verplichte kost. 

Rosalía kwam in 2017 net van het conservatorium, maar probeerde op dat moment al een aantal jaren voet aan de grond te krijgen als muzikante. Ze deed op haar vijftiende mee aan een talentenjacht op de Spaanse televisie, maar de jury was niet onder de indruk van haar zang, waardoor ze veroordeeld leek tot het zingen in bars en restaurants. 

Langzaam maar zeker trok Rosalía echter steeds meer aandacht en het definitieve keerpunt kwam toen ze in contact kwam met de Spaanse muzikant en producer Raül Refree. Samen maakten ze het album Los Ángeles, waarmee Rosalía in eigen land door zou breken. 

Toen de wereldwijde doorbraak ruim een jaar later kwam met El Mal Querer werd weinig meer gesproken over het debuutalbum van Rosalía, dat werd weggezet als een traditioneel flamencoalbum. Dat is niet zo gek, want Los Ángeles is in muzikaal opzicht heel ver verwijderd van het veelzijdige en baanbrekende El Mal Querer. Vergeleken met de flamencoalbums die ik ken is Los Ángeles echter wel een heel sober flamencoalbum. 

Rosalía maakte het album zoals gezegd samen met Raül Refree, die bijdroeg aan de songs en tekende voor de muziek, de productie en de arrangementen op het album. In de meeste tracks op het album bestaat de muziek bijna uitsluitend (in de openingstrack zijn strijkers te horen) uit het akoestische gitaarspel van Raül Refree. Het is vaak behoorlijk stevig aangezet gitaarspel, dat de songs op Los Ángeles voorziet van dynamiek en passie, maar de Spaanse muzikant kan ook prachtig ingetogen spelen. 

Ik ben geen kenner van Spaanse muziek, maar in de Spaanse muziek die ik ken speelt percussie een belangrijke rol. Percussie is afwezig op Los Ángeles, dat traditionele Spaanse muziek terugbrengt tot de essentie. Rosalía vertolkt op haar debuutalbum vooral traditionals met de dood als thema, wat van Los Ángeles een donker en intens album maakt. 

De Spaanse muzikante, die een paar jaar eerder nog werd weggezet als een vals zingende bakvis in een talentenjacht, maakt op Los Ángeles diepe indruk als zangeres en slaagt er, net als op haar volgende albums, in om te ontroeren met haar stem, die de traditionals op het album voorziet van emotionele lading. 

Het is allemaal nog een stuk ruwer dan op de albums die zouden volgen en het is door het sobere en traditionele karakter van de muziek ook wat minder toegankelijk, maar het unieke talent van Rosalía en haar vermogen om je diep te raken met haar stem is ook al hoorbaar op Los Ángeles, dat overigens prachtig wordt afgesloten met een indringende versie van Bonnie “Prince” Billy’s I See A Darkness. Erwin Zijleman

Review: Gia Margaret - Singing

Het debuutalbum van Gia Margaret is inmiddels alweer acht jaar oud, maar krijgt nu pas een echt vervolg met het mooie maar ook spannende Singing, waarop de Amerikaanse muzikante de belofte van haar debuut waarmaakt
Gia Margaret raakte een paar jaar geleden haar stem kwijt en maakte noodgedwongen twee voornamelijk instrumentale albums, waarvan de laatste met de track Hinoki Wood een onverwachte TikTok hit opleverde. Op Singing keert de stem van Gia Margaret terug, wat een prachtig album oplevert. Singing maakt de belofte van There's Always Glimmer absoluut waar en overtuigt met prachtige klanken, spannende songs en de mooie stem van Gia Margaret. De Amerikaanse muzikante neemt de ervaringen van haar vorige twee albums mee en verrast met hele bijzondere klanken, die echter verrassend goed passen bij haar stem en de aansprekende songs op het album.

There's Always Glimmer, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Gia Margaret, verscheen in de zomer van 2018, maar ik ontdekte het album zelf pas aan het begin van 2020. Ik schreef uiteindelijk een zeer lovende recensie over het album op De Krenten uit de Pop, maar toen ik There's Always Glimmer deze week weer eens beluisterde vond ik deze recensie eerlijk gezegd nog wat aan de zuinige kant. 

Op haar debuutalbum maakt Gia Margaret immers veel indruk met vaak wat dromerige popsongs met zowel invloeden uit de folk als uit de indierock. Het zijn songs die bijzonder mooi zijn ingekleurd met zowel gitaren als synths, die samenvloeien in een wat atmosferisch klinkend geluid. Het is een geluid dat fraai kleurt bij de aansprekende stem van Gia Margaret, die de songs op There's Always Glimmer nog wat mooier en dromeriger maakt. 

De afgelopen jaren verschenen nog twee albums van Gia Margaret, maar dat zijn albums waar ik niet zo veel mee kon. Op het titelloze tweede album van de muzikante uit Chicago uit 2020 waren alleen synths, piano en soundscapes te horen en ook op het in 2023 uitgebrachte Romantic Piano was geen rol weggelegd voor de stem van Gia Margaret. 

Ik heb beide albums snel opzij geschoven zonder me verder te verdiepen in de achtergrond en dat had ik misschien wel moeten doen. Gia Margaret maakte immers twee instrumentale albums omdat ze na de release van There's Always Glimmer haar stem kwijt raakte. Ze zocht de uitdaging in klanken en sferen en leverde twee albums af die wel wat meer aandacht verdiend hadden, ook van mij. 

Gia Margaret heeft haar stem inmiddels gelukkig terug, waardoor haar deze week verschenen nieuwe album toepasselijk de titel Singing heeft meegekregen. De Amerikaanse muzikante zingt op haar nieuwe album vooral zacht, maar de stem van Gia Margaret is op Singing ook mooi en gevoelig. 

Gia Margaret heeft zich de afgelopen jaren noodgedwongen moeten focussen op de muziek op haar albums en dat werpt ook op Singing zijn vruchten af. Ook het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante is, net als de twee vorige albums, voorzien van fantasierijke en beeldende klanken, waarvoor flink wat muzikanten uit de kast zijn getrokken. 

Het raakt af en toe aan ambient, maar echt heel zweverig wordt het nooit. Het zijn wel klanken die het beeldende en dromerige karakter van de muziek van Gia Margaret verder versterken en die haar songs voorzien van meerdere lagen. Het is muziek die de fantasie prikkelt en uitnodigt tot dagdromen, maar de prachtige klanken staan op Singing meestal in dienst van de stem en van de songs van Gia Margaret, al bevat het album ook een aantal tracks zonder zang. 

De bijzondere muziek op Singing voorziet het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante van een duidelijk eigen geluid en het is een heel mooi en sfeervol geluid. Er gebeurt echt van alles in de songs op Singing, maar Gia Margaret heeft de songs met een kop en een staart nooit helemaal uit het oog verloren, waardoor Singing wat mij betreft een behoorlijk toegankelijk album is. 

Ook de zang op het album is overigens bijzonder mooi, zeker wanneer deze in meerdere lagen is opgenomen of subtiel wordt vervormd. Het levert een album op dat verwondert en betovert en dat alleen maar mooier wordt wanneer je er vaker naar luistert. Ik ben heel blij met deze terugkeer van Gia Margaret. Erwin Zijleman

De muziek van Gia Margaret is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://giamargaret.bandcamp.com/album/singing.

Singing van Gia Margaret is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (sunshine), 32,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: The Reds, Pinks & Purples - Acknowledge Kindness

Glenn Donaldson blijft met zijn band The Reds, Pinks & Purples het ene na het andere prachtalbum uit de hoge hoed toveren en ook het net wat meer ingetogen Acknowledge Kindness is weer wonderschoon
Een jaar of zes geleden luisterde ik bij toeval naar het tweede album van de band The Reds, Pinks & Purples en ik was direct verkocht. Glenn Donaldson nam me met zijn songs mee terug naar de jaren 80, maar overtrof de bands die ik destijds liefhad. Sindsdien volgen de albums van The Reds, Pinks & Purples elkaar in rap tempo op, maar de kwaliteit blijft hoog. Ook het deze week verschenen album Acknowledge Kindness staat weer vol met songs die ik eindeloos wil koesteren, maar op zijn zoveelste album in slechts een paar jaar tijd zet Glenn Donaldson wederom stappen. Acknowledge Kindness voegt daarom weer iets toe aan het inmiddels imponerende oeuvre van The Reds, Pinks & Purples en dat is razend knap.

Anxiety Art, het debuutalbum van The Reds, Pinks & Purples, heb ik in 2019 niet opgemerkt, maar sinds het verschijnen van You Might Be Happy Someday in 2020 volg ik de verrichtingen van de band van Glenn Donaldson op de voet. De muzikant uit San Francisco heeft inmiddels een respectabel stapeltje albums op zijn naam staan en ik vind ze allemaal even mooi. 

Dat heeft deels te maken met de nostalgische gevoelens die de muziek van The Reds, Pinks & Purples bij mij oproept. Met al zijn albums neemt Glenn Donaldson me direct mee terug naar de jaren 80. Het is het decennium waarin ik volwassen werd, ging studeren, op kamers ging en uiteindelijk begon aan een werkend bestaan. Het is ook het decennium van eerste liefdes, minder serieuze en uiteindelijk ook serieuze relaties en het decennium van grootse dromen en serieuze teleurstellingen. 

Maar de jaren 80 is voor mij ook zeker het decennium waarin mijn liefde voor de muziek tot bloei kwam. Ik luister nog regelmatig naar muziek uit de jaren 80, wat altijd goed is voor mooie herinneringen. Het bijzondere van de muziek van The Reds, Pinks & Purples is dat muziek die pas de afgelopen vijf jaar is gemaakt deze herinneringen net zo makkelijk naar boven brengt en misschien zelfs wel makkelijker. 

In mijn recensies van de vorige albums van de band kwam ik standaard met een flinke lijst aan jaren 80 bands waarvan ik echo’s hoorde in de muziek van The Reds, Pinks & Purples. Dat deed ik vorig jaar, toen Glenn Donaldson op The Past Is a Garden I Never Fed een greep deed uit zijn archieven, eens niet, want je doet de albums van The Reds, Pinks & Purples ook tekort met vergelijken. 

Ik ben inmiddels zo verknocht aan de muziek van de band dat ik wel durf te stellen dat The Reds, Pinks & Purples in de jaren 80 met afstand mijn favoriete band zou zijn geweest. Deze week verscheen alweer een nieuw album, want Glenn Donaldson heeft over inspiratie niet te klagen. 

Ook Acknowledge Kindness had maar een paar noten nodig om me een paar decennia terug te werpen in de tijd. Dat nostalgische gevoel blijft heerlijk, maar met het steeds weer benadrukken dat Glenn Donaldson de sfeer van de jaren 80 zo goed weet te vangen doe ik de Amerikaanse muzikant tekort. 

Ook op Acknowledge Kindness strooit hij immers weer met bitterzoete popsongs die niet alleen in de jaren 80 tot grote hoogte waren gestegen, maar dat ook hadden gedaan in de jaren 90, 00 en 10 en dat doen in de jaren 20. Acknowledge Kindness laat een inmiddels bekend geluid horen, maar het album voegt absoluut iets toe aan al die prachtige voorgangers. 

Op zijn nieuwe album kiest Glenn Donaldson net iets vaker voor ingetogen songs en het zijn songs waarin de melancholie het even wint van de zonnestralen. Ik hou zielsveel van de uptempo gitaarsongs van The Reds, Pinks & Purples, maar ook het wat meer ingetogen en deels piano gedreven werk van de band is van een bijzondere schoonheid. 

In muzikaal opzicht streelt ook Acknowledge Kindness weer genadeloos het oor en dat doen ook de betoverend mooie songs van Glenn Donaldson, die ook dit keer de verleiding compleet maakt met zijn stem. Ook Acknowledge Kindness is weer een album dat uitnodigt tot wandelen door een zonnig Leiden met de muziek van The Reds, Pinks & Purples door de oortjes, waarna verleden, heden en toekomst op bijzondere wijze samensmelten. Wat een prachtig album weer. Erwin Zijleman

De muziek van The Reds, Pinks & Purples is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://theredspinksandpurples.bandcamp.com/album/acknowledge-kindness.

Acknowledge Kindness van The Reds, Pinks & Purples is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (dark cloud), 34,99 euro

LP (subconscious window pane), 34,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Kathryn Mohr - Carves

De Amerikaanse muzikante Kathryn Mohr houdt niet van zonnige popsongs die je na één keer horen koestert, maar haar donkere, intense en ruwe songs dringen zich uiteindelijk toch verrassend makkelijk op
Laat je niet misleiden door de openingstrack van het deze week verschenen album Carves van Kathryn Mohr, want de Amerikaanse muzikante heeft zich niet laten verleiden tot het maken van een album vol lastig te plaatsen klanken. Vanaf de tweede track regeren de songs en die zijn net als op het ruim een jaar geleden verschenen Waiting Room donker en dreigend, maar ook mooi en intens. Het zijn songs die behoorlijk ruw en stevig kunnen klinken, maar de songs van Kathryn Mohr zijn op een of andere manier ook sober. Je moet even het juiste moment vinden voor dit toch behoorlijk donkere album, maar uiteindelijk heeft Kathryn Mohr weer heel veel te bieden op Carves.

Over het begin vorig jaar verschenen album Waiting Room van Kathryn Mohr schreef ik op De Krenten uit de Pop het volgende: “Waiting Room van de Amerikaanse muzikante Kathryn Mohr zal een winterdepressie eerder versterken dan verzwakken, maar onder de donkere klanken op het album zit ook veel schoonheid verstopt”. Het zijn woorden waar ik nog steeds achter sta en inmiddels weet ik ook dat het album ook mooi is gebleven toen de lente en de zomer hun intrede deden in Nederland. 

Er was dan ook geen reden voor de Amerikaanse muzikante om haar muziek aan te passen nu haar nieuwe album in de lente is verschenen en dat heeft Kathryn Mohr dan ook niet gedaan. Ook het deze week verschenen Carves is weer een donker tot aardedonker album, maar ook dit keer zijn de songs van de Amerikaanse muzikante op een bijzondere manier mooi. Dat hoor je overigens nog niet in de openingstrack, die vooral uit een bak wat ondefinieerbare herrie bestaat, maar als de stem van Kathryn Mohr in de tweede track invalt, begeeft Carves zich weer op redelijk bekend terrein. 

Ik noem de muziek van Kathryn Mohr hierboven mooi, maar zo zal niet iedereen de behoorlijk ruwe klanken op het album beschrijven. Zeker als Kathryn Mohr kiest voor stevigere gitaren klinkt haar muziek behoorlijk rauw en hard. Ik vergeleek het vorig jaar met de muziek van een jonge PJ Harvey en dat is nog steeds relevant vergelijkingsmateriaal. 

Ook wanneer Kathryn Mohr zich omringt met stevigere gitaren vind ik haar songs folky genoeg om ze folksongs te noemen, al zijn het wel andere folksongs dan gebruikelijk in het genre. Niet alleen PJ Harvey draagt relevant vergelijkingsmateriaal aan, want ik hoor soms ook wel wat van Hole. Die band had dankzij de aanwezigheid van Courtney Love de schijn enorm tegen, maar was bij vlagen een geweldige band. Zeker wanneer de muziek van Kathryn Mohr nog wat donkerder en deprimerender klinkt, moet ik ook denken aan Grouper, al bevat Carves relatief veel songs met een kop en een staart en een min of meer standaard structuur. 

Kathryn Mohr kwam na de tour die volgde op haar vorige album in de Mojavewoestijn terecht en werd gegrepen door de schoonheid van het landschap. Gewapend met een gitaar en eenvoudige opnameapparatuur keerde ze terug naar de woestijn om de basis van haar nieuwe album op te nemen in een Airbnb. Het in een isolement opnemen van een album zorgt meestal voor een bijzondere sfeer en dat is op Carves niet anders. 

Het nieuwe album van Kathryn Mohr klinkt donker en eenzaam, maar ook puur en intens. Het gitaarspel van de Amerikaanse muzikante zorgt voor een ruwe onderlaag, die zo nu en dan bijna klinkt als de drones die door een aantal bands worden geproduceerd. Het maakt van de beluistering van Carves een intense luisterervaring, maar uiteindelijk vind ik de nieuwe songs van Kathryn Mohr zeker niet ontoegankelijk. 

Het zijn wel songs die beter tot zijn recht komen wanneer je ze wat vaker hebt gehoord, wat vooral geldt voor de songs waarin Kathryn Mohr het experiment wat meer opzoekt. En natuurlijk is Carves van Kathryn Mohr geen album dat je opzet in de aangename lentezon van het moment, maar wat later op de dag is het gelukkig nog altijd behoorlijk kil en donker en begint dit album snel te groeien. Erwin Zijleman

De muziek van Kathryn Mohr is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://kathrynmohr.bandcamp.com/album/carve.

Carves van Kathryn Mohr is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (seaweed green), 34,99 euro

LP, 34,99 euro

CD, 22,99 euro

Review: Anana Kaye - Are You There?

Anana Kay leverde vorige maand een album af dat helaas niet heel breed is opgepikt, maar het bijzonder klinkende Are You There? is een onderscheidend album dat absoluut de aandacht verdient
Ik heb lang getwijfeld over Are You There? van Anana Kaye en niet omdat ik twijfelde aan de kwaliteit van het album. Anana Kaye is een uitstekende zangeres en een getalenteerde songwriter en ook in muzikaal en productioneel opzicht hoor je de kwaliteit van haar nieuwe album. Het is wel een album dat wat lastig te plaatsen is, want waar past Are You There? precies in? Daarbij gaat het zowel om genres als om de tijd. De muziek van Anana Kaye past niet goed in een hokje en lijkt zich vrijelijk door de tijd te bewegen, met soms zeer nostalgische en soms eigentijdse klanken. Ik heb het album hierdoor een paar keer opzij gelegd, tot ik opeens wel hoorde waar Anana Kaye naartoe wil.

Vorige maand verscheen Are You There? van de van oorsprong Georgische muzikante Anana Kaye. Het is een album waar ik de afgelopen weken maar geen vat op kon krijgen en als ik eerlijk ben is dat me nog steeds niet helemaal gelukt. Het is een album dat volgens mij beschikt over de potentie om een heel groot publiek aan te spreken, maar het is ook een album dat zomaar compleet tussen wal en schip kan vallen omdat het niet goed past in een van de gangbare hokjes. 

Anana Kaye opereert vanuit Nashville, Tennessee, waar ze intensief samenwerkt met de muzikant Irakli Gabriel. Kennelijk zelfs zo intensief dat de twee op de bandcamp-pagina van Anana Kaye worden aangeprezen als duo. Dat Nashville de thuisbasis is van Anana Kaye hoor je in de invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek die zijn te horen op Are You There?, maar het is zeker geen standaard rootsalbum. 

Op de bandcamp pagina van Anana Kaye staat ook een beschrijving van haar muziek en deze is als volgt: “Anana Kaye and Irakli Gabriel deliver a unique and distinctly European sound rarely experienced in such potent doses today. With influences including Kate Bush, Nick Cave and David Bowie their music is a genre bending experience akin to twisting kaleidoscope”. 

Dat Anana Kaye en Irakli Gabriel hun muziek omschrijven als Europees heeft te maken met het feit dat ze oorspronkelijk uit Georgië komen, maar Nashville is inmiddels een paar jaar de thuisbasis van de twee. Anana Kaye heeft eerder al een aantal albums gemaakt en maakte ook een album met David Olney. 

Are You There? is mijn eerste kennismaking met de muziek van Anana Kaye en het is zoals gezegd een ingewikkelde kennismaking. Laat ik beginnen met de opmerking dat ik niet veel hoor van Kate Bush, Nick Cave en David Bowie in de songs op Are You There?, maar wat hoor ik dan wel? 

Het is niet eenvoudig om de muziek van Anana Kaye te omschrijven. Het is zoals gezegd muziek met invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar invloeden uit de pop zijn minstens even belangrijk. De muziek van Anana Kaye bevat ook absoluut invloeden uit de soul en ik hoor ook nog wel wat subtiele Georgische invloeden op het album. 

Het is een mix van invloeden die je, buiten de Georgische invloeden, wel vaker hoort, maar toch laat het nieuwe album van Anana Kaye zich lastig vergelijken met andere albums van het moment. Are You There? heeft iets zwaar nostalgisch, wat het album voorziet van een bijzondere sfeer en een bijzonder geluid. 

Waar dat nostalgische precies in zit kan ik niet precies zeggen, maar het heeft ongetwijfeld te maken met de stem en de zang van Anana Kaye. Het is wat atypische zang, maar het klinkt ook wel bekend, al zou ik niet weten waar ik het van ken. De stem van Anana Kaye drukt een zwaar stempel op Are You There? en het is zang die je mooi vindt of niet. Ik twijfelde daar zelf over, maar op een gegeven moment was ik overtuigd van de schoonheid van de stem van de muzikante uit Nashville. 

Vervolgens gaat het snel, want het album is voorzien van mooie arrangementen en prachtige klanken en ook op de soms bijna Daniel Lanois-achtige productie van Anana Kaye en Irakli Gabriel maakt makkelijk indruk. Je moet Are You There? echt een paar keer horen voor je het album op de juiste waarde kunt schatten, maar vervolgens kun je alleen maar concluderen dat Anana Kaye heel fraai werk heeft afgeleverd. Erwin Zijleman

De muziek van Anana Kaye is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Georgische muzikante: https://ananakaye.bandcamp.com/album/are-you-there.

Review: Rosalía, Ziggo Dome, Amsterdam, 22 april 2026

foto: Robert Kloosterman

De Spaanse muzikante Rosalía leverde vorig jaar met Lux een in alle opzichten opzienbarend album af en begon vorige maand aan de Lux Tour, die haar de komende zes maanden in Europa, Noord‑Amerika en Latijns‑Amerika brengt. Gisterenavond stond ze in de Ziggo Dome, waar ze ook vanavond is te zien.

Ik heb het concert dat ik gisteren heb gezien inmiddels een kleine 24 uur kunnen laten bezinken, maar het gevoel dat ik een volkomen uniek concert heb gezien en een concert dat voorgoed in mijn geheugen staat gegrift is nog niet verdwenen. Dat geldt niet alleen voor mij, want ik heb vandaag alleen maar lyrische recensies gelezen. En terecht. Rosalía liet gisterenavond in de Ziggo Dome zien en horen dat ze een wereldster is en bovendien een wereldster van een unieke soort. De show van de Spaanse muzikante is in alle opzichten opzienbarend, net als haar album vorig jaar. 

Dat begint bij de band die haar begeleidt tijdens de Lux Tour. Rosalía wordt bijgestaan door een twintigkoppig orkest, dat voor het podium is geplaatst. De klassiek aandoende klanken van het orkest worden gecombineerd met af en toe stevig aangezette elektronica en alles komt met een heel stevig volume uit de speakers. Het orkest komt uitstekend van pas bij het vertolken van de songs van Lux, maar speelt ook een rol in de songs van MOTOMAMI die in het tweede deel van de set voorbij komen.

Ook in visueel opzicht is de Lux Tour bijzonder indrukwekkend. Het sober maar ook fraai vormgegeven podium biedt Rosalía de mogelijkheid om zichzelf steeds weer op een andere manier te presenteren. De in kwalitatief opzicht uitstekende schermen aan de zijkanten van het podium zorgen ervoor dat je niets hoeft te missen en iedere subtiele beweging of blik van de Spaanse muzikante meekrijgt. Het ziet er iedere keer weer anders uit, maar het is zonder uitzondering prachtig.

Er is heel goed nagedacht over de muziek en het podium, maar ook over de wijze waarop Rosalía en de dansers die haar omringen over het podium bewegen. Er is een topchoreograaf aan het werk geweest, die ervoor heeft gezorgd dat alle songs op de setlist zijn voorzien van een aansprekende en ook interessante choreografie. Rosalía laat zien dat ze meerdere dansstijlen beheerst en wordt keer op keer prachtig in beeld gebracht.

foto: Robert Kloosterman

Het oeuvre van Rosalía wordt gekenmerkt door een bijna onwerkelijk grote diversiteit en die komt ook terug in de setlist van de Lux Tour. Van klassiek aandoende stukken en opera tot stuwende Latin en zelfs een blokje techno. Het is slechts het topje van de ijsberg. Rosalía beweegt zich op een ongekend breed terrein, maar het klinkt geen moment onlogisch. Het is slechts weinigen gegeven.

Het levert een setlist op die in ongeveer twee uur het ene hoogtepunt afwisselt met het andere. Het kippenvel zit direct in het eerste deel van de set met onder andere Sexo, Violencia y Llantas, Reliquia, en Mio Cristo Piange Diamanti, waarna een imponerende versie van Berghain volgt. De Frankie Valli cover Can't Take My Eyes Off You is een opvallende, maar het pakt net zoals al het andere in de setlist prachtig uit. 

Een intermezzo waarin Rosalía de biecht afneemt duurt misschien net wat te lang, maar het wordt gecompenseerd door prachtige versies van La Perla (met een weergaloze choreografie) en Sauvignon Blanc, waarin de Spaanse muzikante met goud wordt overgoten terwijl ze een subtiele ballad brengt. Hierna komen de hits van MOTOMAMI voorbij, waarna de show prachtig eindigt, met wederom fraaie beelden waarin Rosalía laat zien hoe goed ze de camera kan bespelen.

foto: Robert Kloosterman

De show van Rosalía zit vol religieuze symboliek en talloze verwijzingen naar kunst. Die komen ook terug in de teksten, die keurig vertaald naar het Nederlands werden getoond. Dat leek me op voorhand storend, maar ik keek er toch verrassend vaak met een schuin oog naar en vond het zeker iets toevoegen, want ook de teksten van de Spaande muzikante zijn fascinerend.

Ik heb nog één ding niet benoemd en dat is misschien wel het belangrijkste van alles: de stem van Rosalía. Die was direct vanaf de eerste noten bijzonder indrukwekkend en bleef dat de hele show lang. Ik kreeg er meer dan eens kippenvel van en ook qua diversiteit leverde de muzikante uit Barcelona met haar zang een topprestatie. Het maakte het concert in de Ziggo Dome nog wat mooier, imponerender en ontroerender.

De show van Rosalía in de Ziggo Dome benaderde gisteren in alle opzichten de perfectie, maar het was op hetzelfde moment een warm, puur en oprecht concert van een innemende podiumpersoonlijkheid. Ik ga het niet snel vergeten. Erwin Zijleman

Review: Grace Ives - Girlfriend

Grace Ives kan in de Verenigde Staten rekenen op uitstekende recensies voor haar tweede album Girlfriend en daar valt vanwege de onweerstaanbare maar ook interessante popsongs echt niets op af te dingen
Ik was het debuutalbum van Grace Ives, het bijna vier jaar oude Janky Star, eerlijk gezegd alweer vergeten en ook het vorige maand verschenen Girlfriend kwam niet direct binnen. Dat is inmiddels wel anders, want waar de albums van de Amerikaanse muzikante op het eerste gehoor misschien klinken als standaard popalbums, blijkt bij herhaalde beluistering al snel dat de popsongs van Grace Ives veel meer zijn dan standaard popsongs. De muzikante uit New York laat ook op Girlfriend weer haar eigenzinnigheid horen, waardoor het album voor mij inmiddels is uitgegroeid tot een van de betere popalbums van het moment. Dat wisten de betere Amerikaanse muziekwebsites al lang, maar ik weet het nu ook.

Een maand geleden verscheen Girlfriend, het tweede album van Grace Ives (het in 2019 verschenen 2nd zie ik toch meer als een mini-album). Het is een album dat bij mij op de stapel terecht kwam, tot ik het vorige week, geïnspireerd door een aantal zeer positieve recensies, toch een nieuwe kans gaf. Girlfriend is een album dat misschien niet helemaal mijn smaak is, maar het is ook een album dat me op een of andere manier intrigeert. 

Het intrigeerde me deze week nog een stuk meer dan een maand geleden, toen ik het album uiteindelijk niet goed genoeg vond. Deze week kwam Girlfriend van Grace Ives wel makkelijk door mijn selectie en ging ik op zoek naar meer informatie over de Amerikaanse muzikante. Hierbij kwam ik, echt tot mijn grote verbazing, terecht bij mijn eigen recensie van het bijna vier jaar geleden verschenen Janky Star, het debuutalbum van Grace Ives. Het is een album waar ik in eerste instantie geen duidelijke herinnering aan had, tot ik er weer eens naar luisterde. 

Over Janky Star schreef ik in de zomer van 2022 het volgende: “Bij hele vluchtige beluistering leek Janky Star van de New Yorkse muzikante Grace Ives me een aangenaam maar niet heel bijzonder popalbum, maar na een keer aandachtig luisteren wist ik wel beter. Grace Ives schrijft lekker in het gehoor liggende popliedjes, maar het zijn ook popliedjes die op alle mogelijke manieren buiten de lijntjes kleuren. Soms is het pure pop, soms is het synthpop en soms neigt het naar R&B of bedroom pop, maar op een of andere manier smeedt Grace Ives alles aan elkaar in songs die haar bijzondere handtekening dragen. Hoe beter je luistert, hoe meer bijzonders je hoort. Volkomen terecht overladen met jubelrecensies in de Verenigde Staten”. 

Het zijn woorden die grotendeels ook van toepassing zijn op het tweede album van de muzikante uit New York. Grace Ives ging na het succes van Janky Star in mentaal en fysiek opzicht door een zware periode, wat je terughoort in de teksten van de songs, maar haar popsongs zijn nog net zo onweerstaanbaar als vier jaar geleden. 

Ook op Girlfriend maakt Grace Ives popmuziek waarmee ze de wereld aan haar voeten zou moeten kunnen krijgen, maar de songs van de Amerikaanse muzikante zijn ook nog altijd lekker eigenzinnig. Het is een bijzondere combinatie die maar weinig popzangeressen gegeven is, maar Grace Ives heeft het. 

Vergeleken met het debuutalbum klinkt Girlfriend iets conventioneler, maar het is absoluut geen mainstream popalbum. Hiervoor zijn de songs van Grace Ives te wispelturig en te eigenwijs, al bevatten haar songs zeker ingrediënten van perfecte popsongs. 

Vergeleken met de meeste grote popalbums is Girlfriend voorzien van een vrij sobere productie, die het album iets intiems geeft. Ik moet bij beluistering van het tweede album van Grace Ives vaak aan Lorde denken en dat is wat mij betreft een groot compliment voor Girlfriend (al is het maar omdat het laatste album van Lorde vorig jaar mijn jaarlijstje aanvoerde). 

Ook Grace Ives is op haar album niet vies van stevige aangezette en soms wat tegendraadse elektronica, wat Girlfriend voorziet van een wat donkere sfeer. Het is een album dat af en toe een jaren 90 vibe heeft, maar Grace Ives maakt ook popmuziek van het moment en af en toe popmuziek van de toekomst. Ik was niet direct om, maar vind ook dit weer een razendknap album van Grace Ives. Erwin Zijleman

De muziek van Grace Ives is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://graceives.bandcamp.com/album/girlfriend.

Review: Wendy Eisenberg - Wendy Eisenberg

Wendy Eisenberg heeft een album gemaakt dat bij eerste beluistering misschien nog wat tegen de haren instrijkt, maar dat mooier en interessanter wordt naarmate je de bijzondere folksongs op het album vaker hoort
Wendy Eisenberg heeft al meerdere albums gemaakt, maar het onlangs verschenen nieuwe en titelloze album krijgt meer aandacht dan zijn voorgangers en kan rekenen op zeer positieve recensies. Deze recensies hebben me aangemoedigd om wat vaker te luisteren naar het album en dat was ook nodig om het kwartje te laten vallen. Zowel in muzikaal als vocaal opzicht is het album van Wendy Eisenberg immers geen alledaags album. Het is een album dat raakt aan de psychedelische folk uit de jaren 60 en 70 en het is folk waarin improvisatie en experiment niet uit de weg worden gegaan. Ook de stem van Wendy Eisenberg vraagt om enige gewenning, tot het moment dat opeens alles op zijn plek valt.

De Amerikaanse singer-songwriter Wendy Eisenberg, die zichzelf overigens identificeert als non-binair en queer, heeft de afgelopen jaren al een handvol albums gemaakt. Het zijn albums waarvan ik er zeker een aantal heb beluisterd, maar tot een plekje op De Krenten uit de Pop kwam het tot dusver nog niet. Ook het begin deze maand verschenen nieuwe album van Wendy Eisenberg leek in eerste instantie buiten de boot te vallen, maar dankzij een tweetal net wat slappere weken qua releases kreeg het album van mij alsnog de aandacht die het zeker verdient. 

Het onlangs verschenen titelloze nieuwe album van Wendy Eisenberg is, net als eerdere albums, een album dat zich, in ieder geval bij mij, niet direct opdringt. De ingetogen songs van de muzikant uit Brooklyn, New York, moeten het niet hebben van aanstekelijke refreinen of direct memorabele melodieën, waardoor je ook het nieuwe album weer wat vaker moet horen voor het beklijft. 

Wat ook niet helpt voor een onuitwisbare eerste indruk is dat Wendy Eisenberg ervan houdt om via improviseren tot songs te komen, wat er voor zorgt dat de songs van de Amerikaanse muzikant vol bijzondere wendingen zitten. En omdat de muzikant uit Brooklyn ook makkelijk schakelt tussen genres bieden de albums ook in dat opzicht weinig houvast. 

Vergeleken met de vorige albums is het nieuwe album wel wat stijlvaster, want de meeste songs op het album zijn te typeren als folksongs. Wendy Eisenberg is een uitstekende gitarist, maar op het deze maand verschenen nieuwe album is het geluid wat voller dan gebruikelijk en is er ook ruimte voor andere instrumenten. Co-producer Mari Rubio voegt pedal steel, synths en strijkersarrangementen toe aan het geluid op het album en ook een ritmesectie is het hele album van de partij. 

In een aantal songs is de instrumentatie redelijk rechttoe rechtaan en moet Wendy Eisenberg het vooral hebben van fraai en inventief gitaarspel en subtiele bijdragen van andere instrumenten, maar in een aantal andere songs op het album gaat Wendy Eisenberg improvisatie en experiment niet uit de weg. Het maakt beluistering van het album in eerste instantie niet makkelijk, maar uiteindelijk wel interessant. 

Folk vormt de basis van de songs op het album, maar het is zeker geen dertien in een dozijn folk die Wendy Eisenberg maakt. Het heeft af en toe wel wat van de psychedelische folk uit de jaren 60 en 70 en niet alleen vanwege de muziek. Ook de zang van Wendy Eisenberg is immers wat atypisch en het is zang die ik in eerste instantie niet heel mooi vond. Ook de zang van de Amerikaanse muzikant lijkt af en toe wat te improviseren en klinkt dan wat onvast, maar na enige gewenning vind ik de stem van Wendy mooi en het is zeker een karakteristieke stem. Ook qua zang doet de muzikant uit Brooklyn overigens wel wat denken aan de psychedelische folkies uit de jaren 60 en 70. 

Ik ben al met al blij dat het nieuwe album van Wendy Eisenberg alsnog is komen bovendrijven. Het is een album vol bijzonder klinkende songs, waarin je lang nieuwe dingen blijft ontdekken en waarin Wendy Eisenberg meer dan eens een andere afslag neemt dan je had verwacht. Liefhebbers van in artistiek opzicht interessante folk vallen zich zeker geen buil aan dit bijzondere album, dat door Pitchfork overigens is beloofd met een dikke 8. Erwin Zijleman

De muziek van Wendy Eisenberg is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://wendyeisenberg.bandcamp.com/album/wendy-eisenberg.

Wendy Eisenberg van Wendy Eisenberg is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (oxblood), 34,99 euro

CD, 17,99 euro