Review: Agnes Obel - The Meaning of Flowers

De Deense muzikante Agnes Obel heeft de tijd genomen voor haar nieuwe album, maar ook op The Meaning of Flowers creëert ze weer haar eigen en volkomen unieke muzikale universum, dat mooier en mooier wordt naarmate je het album vaker hoort.
Ik geef eerlijk toe dat ik met enige scepsis begon aan beluistering van het nieuwe album van Agnes Obel. Ik heb haar absoluut hoog zitten, maar na enige tijd vind ik haar muziek ook altijd wel wat vaag en zweverig, waardoor mijn aandacht verslapt. Op The Meaning of Flowers laat Agnes Obel dit niet zomaar gebeuren. Ze heeft haar akoestische en vaak wat neo-klassiek aandoende geluid ook dit keer verrijkt met elektronische impulsen, waardoor er van alles gebeurt op haar nieuwe album. Zeker bij beluistering met de koptelefoon valt er veel op zijn plek en imponeert Agnes Obel met fascinerende klanken en haar bijzondere zang. Inmiddels is alle scepsis verdwenen en ben ik diep onder de indruk van dit fascinerende album.

Ik heb inmiddels al zestien jaar een enigszins moeizame relatie met de muziek van Agnes Obel. Het begon in 2010 met Philharmonics, het debuutalbum van de Deense muzikante. Het is een album dat ik een groot deel van de tijd echt betoverend mooi vind, maar op een gegeven moment wordt het me ook te zweverig en gaat het me tegenstaan. 

Ik had soortgelijke ervaringen met de albums die volgden. Ook op Aventine uit 2013, Citizen of Glass uit 2016 en Myopia uit 2020 maakt Agnes Obel muziek die ik een groot deel van de tijd echt prachtig vind, tot het moment komt dat ik er een beetje kriegel van word. 

Deze week is na een stilte van zes jaar een nieuw album verschenen van de Deense muzikante en The Meaning of Flowers is in meerdere opzichten een typisch Agnes Obel album. Dat betekent dat het bij vlagen echt betoverend mooi en razend spannend is, maar het zweverige aspect van de muziek van Agnes Obel wordt me ook dit keer wel eens wat te veel. 

Nu ontdekte ik met name bij het luisteren naar Myopia uit 2020 dat het helpt wanneer je met volledige aandacht luistert naar de muziek van de inmiddels al een tijd in Berlijn woonachtige muzikante. Myopia vergeleek ik in mijn recensie op De Krenten uit de Pop met het werk van Kate Bush en omschreef ik als het album dat Kate Bush had kunnen maken wanneer ze in de jaren 70 en 80 de beschikking had gehad over de technologie waarover Agnes Obel kan beschikken op haar albums. Een mooiere aanbeveling voor de muziek van Agnes Obel kan ik niet bedenken. 

Ook bij beluistering van The Meaning of Flowers maakt het nogal uit hoe ik naar het album luister. Bij beluistering op de achtergrond of zonder volledige aandacht ben ik de Deense muzikante op een gegeven moment kwijt en vervliegt alles dat ik hoor. Het is totaal anders wanneer ik met de koptelefoon luister naar het nieuwe album van Agnes Obel en mijn aandacht echt volledig richt op haar muziek. Dan hoor je hoe mooi en bijzonder haar muziek is, want wat valt er veel te ontdekken op The Meaning of Flowers. 

De muziek van Agnes Obel was op haar debuutalbum nog wel te omschrijven met labels als neo-klassiek en ‘chamber pop’, maar klassiek aandoende klanken worden op het nieuwe album moeiteloos gecombineerd met soms licht schurende elektronica. De vaak in meerdere lagen opgenomen zang maakt de geluidstapijten van de Deense muzikante nog wat dikker en veelkleuriger, maar wat het ene moment zwaar en experimenteel klinkt, klinkt het volgende moment juist vederlicht en bijna minimalistisch. 

Zeker laatstgenoemde passages vond ik in het verleden vaak wat te zweverig, maar in het muzikale universum van Agnes Obel zijn ze absoluut functioneel. Ook de zang van de Deense muzikante beviel me in het verleden niet altijd even goed, maar op The Meaning of Flowers klinkt het allemaal prachtig. 

Agnes Obel heeft een album gemaakt waarbij het bijzonder aangenaam wegdromen is en dat af en toe zorgt voor totale ontspanning, maar aan de andere kant is het ook een album dat is volgestopt met bijzondere wendingen en geniale vondsten. De flirts met elektronica werden zes jaar geleden niet door iedereen op prijs gesteld en dat zal dit keer niet anders zijn, maar ik vind de muziek op The Meaning of Flowers ruim vijftig minuten lang fascinerend. 

Zeker nu ik weet wat ik nodig heb om optimaal te kunnen genieten van de muziek van Agnes Obel grijp ik steeds vaker naar haar nieuwe album en The Meaning of Flowers intrigeert en betovert me steeds meer. Erwin Zijleman

The Meaning of Flowers van Agnes Obel is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 34,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Kelly Hunt - Requiem for a Sleepless Night

De Amerikaanse muzikante Kelly Hunt maakte twee albums waarop haar geweldige banjospel centraal stond, maar op het deze week verschenen album Requiem for a Sleepless Night kiest ze voor een ander, meer gitaargeoriënteerd geluid.
De muziek van de vanuit New Orleans opererende singer-songwriter Kelly Hunt klinkt behoorlijk traditioneel, waardoor ik met name bij haar debuutalbum over een drempel heen moest. Uiteindelijk werd ik echter toch gegrepen door de bijzondere songs van Kelly Hunt, haar fraaie banjospel en haar mooie stem. De Amerikaanse muzikante maakt het me steeds iets makkelijker, want na het wat toegankelijker klinkende album uit 2023 zet ze nu de banjo grotendeels opzij en kiest ze voor de akoestische gitaar. Requiem for a Sleepless Night klinkt nog altijd wat traditioneel, maar het is net zo goed een tijdloos klinkend folkalbum, waarop heel veel moois te horen is.

Even the Sparrow, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Kelly Hunt uit 2019, besprak ik pas toen ik het album, vele maanden na de release, zag opduiken in een aantal op Amerikaanse rootsmuziek gerichte jaarlijstjes. Ook toen was ik niet onmiddellijk overtuigd, want Kelly Hunt maakt op haar debuutalbum muziek die zich net buiten mijn muzikale comfort zone bevindt. 

Centraal in de muziek op Even the Sparrow staat haar bijna honderd jaar oude banjo, waarvan Kelly Hunt ondanks de leeftijd van het instrument veel vergt. De Amerikaanse muzikante maakt met haar banjo vooral traditioneel klinkende rootsmuziek met veel invloeden uit de Appalachen folk en daar val ik over het algemeen wat minder makkelijk voor dan voor moderner klinkende rootsmuziek met een vleugje pop. 

Even the Sparrow bleek echter een prachtalbum vol muzikaal vuurwerk en met een hoofdrol voor de bijzonder mooie stem van Kelly Hunt en haar poëtische teksten. Het in de herfst van 2023 verschenen album Ozark Symphony overtuigde me nog een stuk makkelijker. Naast invloeden uit de Appalachen folk waren er op het tweede album van Kelly Hunt veel meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek te horen, waardoor Ozark Symphony wat toegankelijker klonk dan het debuutalbum van Kelly Hunt. 

Deze week is het derde album verschenen van de muzikante die werd geboren in Memphis, Tennessee, lange tijd Kansas City, Missouri, als thuisbasis had en nu opereert vanuit New Orleans, Louisiana. Ook op haar nieuwe album Requiem for a Sleepless Night maakt Kelly Hunt muziek die als traditionele Amerikaanse rootsmuziek zal worden omschreven, maar sinds het vorige album van de Amerikaanse muzikante is er veel veranderd. 

Wat direct opvalt bij beluistering van Requiem for a Sleepless Night is dat Kelly Hunt veel minder vertrouwt op de banjo dan op haar eerste twee albums. De meeste songs op het album hebben haar akoestische gitaarspel als belangrijkste ingrediënt en dat klinkt duidelijk anders dan het virtuoze banjospel van de Amerikaanse muzikante. Ik ben er zelf niet rouwig om, want ik vind de banjo op zijn tijd best mooi, maar ik vind door banjo’s gedomineerde albums ook altijd wat gejaagd klinken. 

De muziek van Kelly Hunt klinkt op haar nieuwe album een stuk minder gejaagd en wat mij betreft komt haar stem in dit nieuwe geluid nog beter tot zijn recht. Door de stem van Kelly Hunt doet ook Requiem for a Sleepless Night wat traditioneler aan dan het gemiddelde rootsalbum, maar het album valt wat mij betreft wel op in het aanbod van het moment. 

Kelly Hunt trekt op haar derde album de aandacht met tijdloos klinkende folksongs, die ze met veel expressie en gevoel vertolkt. Ik vind de zang op Requiem for a Sleepless Night echt heel mooi, maar ook de muziek op het album spreekt me aan. Het akoestische gitaarspel van de muzikante uit New Orleans klinkt warm, terwijl accenten van met name de viool ervoor zorgen dat er van alles gebeurt in de songs van Kelly Hunt, die ze overigens samen met producer Dirk Powell en zijn dochter Amelia, die tekent voor de achtergrondzang, opnam. 

Requiem for a Sleepless Night klinkt vaak als een folkalbum van een flink aantal decennia geleden, maar de Amerikaanse muzikante geeft ook een eigen draai aan de invloeden uit het verleden op dit fraaie, opvallende en bijzonder knappe album. Erwin Zijleman

De muziek van Kelly Hunt is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://kellyhuntmusic.bandcamp.com/album/requiem-for-a-sleepless-night.

Review: beabadoobee - Pylon

De liefde voor (90’s) indierock leek op het vorige album van beabadoobee helaas wat bekoeld, maar ze heeft deze liefde gelukkig weer helemaal hervonden op haar nieuwe album Pylon, dat weer ouderwets gruizig klinkt.
Met haar vorige drie albums groeide beabadoobee uit tot een van de smaakmakers van de indiepop en indierock van het moment. Ze heeft op de sociale media flinke aantallen fanatieke fans, vult inmiddels grote zalen en haar albums doen het goed bij zowel haar fans als de critici. Ze leek zich op haar vorige album wat af te keren van de 90s indierock die op met name haar debuutalbum zo aangenaam klonk, maar bijgestaan door een aantal van haar muzikale helden omarmt ze de indierock weer volledig op haar nieuwe album Pylon, dat steviger klinkt dan zijn voorganger. De Brits-Filipijnse muzikante schuwt de aanstekelijke indierocksongs niet, maar op Pylon graaft ze vooral dieper, wat een interessant album oplevert.

Ik was op De Krenten uit de Pop behoorlijk enthousiast over de eerste drie albums van beabadoobee, het alter ego van de van oorsprong Filipijnse muzikante Beatrice Kristi Ilejay Laus, vaak afgekort als Bea Kristi. Fake It Flowers (2020), Beatopia (2022) en This Is How Tomorrow Moves (2024) wisten zich alle drie makkelijk te onderscheiden binnen het enorme aanbod van indiepop en indierock albums en beabadoobee liet op haar albums ook nog eens iedere keer groei horen. 

Eind 2024 stond de Brits-Filipijnse muzikante twee keer in een uitverkocht Paradiso en later dit jaar staat ze twee keer in de AFAS Live. Ik was erbij in Paradiso en vond er eerlijk gezegd niet veel aan. Dat is blijven hangen, want ik begon met lage verwachtingen aan mijn beluistering van haar nieuwe album, wat misschien meer over mij zegt dan over beabadoobee. 

This Is How Tomorrow Moves werd twee jaar geleden geproduceerd door de legendarische rockproducer Rick Rubin, die de Brits-Filipijnse muzikante opvallend genoeg wat verder wegtrok van de indierock die op haar eerste twee albums een veel prominentere rol speelde. 

Op het deze week verschenen album Pylon werkt beabadoobee met een team van wat minder bekende producers en de productie van het album is ook deels van haar eigen hand. Op het vorige album leek haar liefde voor 90s indierock wat bekoeld, maar deze liefde is weer helemaal opgebloeid op Pylon. 

Op haar nieuwe album werkt ze samen met een aantal jeugdhelden, onder wie Hayley Williams van Paramore en leden van bands als Turnstile, Deftones en Pinegrove, allemaal persoonlijke favorieten van Bea Kristi. De invloeden uit de pop die de afgelopen jaren aan terrein wonnen op de albums van beabadoobee, zijn op Pylon naar de achtergrond verdwenen en hebben plaats gemaakt voor invloeden uit de indierock. 

Het zijn deels invloeden uit de indierock zoals die in de jaren 90 werd gemaakt, maar Pylon past ook uitstekend binnen het aanbod aan indierock van het moment. Het klinkt allemaal lekker gruizig en uiteraard wordt er gespeeld met hard-zacht dynamiek, maar beabadoobee laat zich niet volledig in het stramien van de 90s indierock duwen. 

De songs op Pylon laten horen dat de Brits-Filipijnse muzikante is gegroeid als songwriter. Haar nieuwe songs zitten knap in elkaar, bevatten fraaie spanningsbogen en bijzondere wendingen en bieden ook nog eens flink wat variatie, waardoor er ook plaats is voor meer ingetogen songs. Mijn lage verwachtingen maakten dan ook al snel plaats voor bewondering voor het nieuwe album van beabadoobee, die op haar nieuwe album ook beter en zelfverzekerder zingt en beschikt over een stem die is gemaakt voor dit soort indierock. 

De rechttoe rechtaan songs op Pylon overtuigen in eerste instantie het makkelijkst, maar de songs waarin Bea Kristi wat meer experimenteert met andere klanken en songstructuren vind ik uiteindelijk het interessantst, waardoor Pylon absoluut een groeialbum is. 

Het is misschien wel wat druk in dit genre, waardoor het steeds lastiger wordt om je te onderscheiden, maar beabadoobee laat op haar nieuwe album horen dat ze behoort tot het kleine groepje muzikanten dat er net wat uitspringt. Na mijn ervaring in Paradiso laat ik de concerten van beabadoobee in de AFAS Live zitten, maar naar Pylon ga ik nog vaak luisteren. Erwin Zijleman

De muziek van beabadoobee is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Brits-Filipijnse muzikante: https://beabadoobee.bandcamp.com/album/pylon.

Pylon van beabadoobee is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP  (translucent light blue), 32,99 euro

LP (oyster), 32,99 euro

LP (sea foam), 29,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Lizzy McAlpine - Angel

De Amerikaanse muzikante Lizzy McAlpine maakte twee jaar geleden met Older een prachtig album en legt de lat nog wat hoger op het wat meer naar Laurel Canyon folk neigende en verrassend ingetogen nieuwe album Angel.
Ik was twee jaar geleden enorm onder de indruk van de talenten van Lizzy McAlpine, die met Older een helaas wat onderschat album afleverde. Op Older liet ze al horen dat ze in muzikaal opzicht en met haar stem meer had te bieden dan de meeste van haar concurrenten en dat is nog wat duidelijker te horen op haar nieuwe album Angel. Lizzy McAlpine neemt wat meer afstand van de pop van het moment en laat zich hoorbaar beïnvloeden door folk uit het verleden. Haar nieuwe songs zijn van een bijzondere schoonheid en die wordt versterkt door het subtiele maar bijzonder mooie geluid op het album en door de prachtige stem van de Amerikaanse muzikante, die nog mooier is gaan zingen. Ik vind Angel echt een enorme verrassing.

Older van Lizzy McAlpine is wat mij betreft een van de beste albums van 2024. Het is een album dat niet onder doet voor de beste popalbums van dat jaar, maar ook de vergelijking met de meeste singer-songwriter albums uit 2024 valt uit in het voordeel van Lizzy McAlpine. Na Older ontdekte ik ook de eerste twee albums van de aan het prestigieuze Berklee College of Music in Boston opgeleide muzikante en werd duidelijk dat Older zeker geen toevalstreffer was. 

Older verraste met afwisselend ingetogen en intieme folksongs en wat rijker georkestreerde popsongs en ze waren allemaal even mooi. Dankzij topkrachten als Jon Brion, Pino Palladino, Matt Chamberlain en Rob Moose klonk Older in muzikaal opzicht fantastisch, maar ook de stem van Lizzy McAlpine sprong eruit in het aanbod van 2024. 

Omdat de songs op Older ook nog eens beschikken over diepgang werd het album eigenlijk alleen maar beter en met de kennis van nu zou ik het derde album van Lizzy McAlpine misschien wel in de top 5 van mijn jaarlijstje over 2024 zetten. Alle reden dus om heel nieuwsgierig te zijn naar de deze week verschenen opvolger van Older. 

Lizzy McAlpine maakte sinds de release van haar vorige album haar theater- en filmdebuut en tourde uitgebreid, maar tussendoor vond ze ook de tijd voor het schrijven en opnemen van nieuwe songs. De Amerikaanse muzikante werkte net als op Older samen met producers Taylor Mackall en Mason Stoops en ook dit keer was de lijst met gastmuzikanten goed gevuld. 

Op Older schakelde Lizzy McAlpine makkelijk tussen singer-songwriter muziek en meer pop-georiënteerde songs, maar op haar nieuwe album Angel hoor je vooral de singer-songwriter Lizzy McAlpine aan het werk. De meeste songs op Angel zijn behoorlijk ingetogen en verrassend sober ingekleurd. De nadruk ligt op de stem van de Amerikaanse muzikante en die stem klinkt op Angel zachter maar ook mooier en gevoeliger dan op Older. 

Laurel Canyon folk was naar verluidt een belangrijke inspiratiebron voor het nieuwe album en dat hoor je. Veel songs op het album doen qua sfeer denken aan de muziek die decennia geleden werd gemaakt in de heuvels rond Los Angeles, wat overigens niet betekent dat Angel gedateerd klinkt. 

Met Angel verliest Lizzy McAlpine mogelijk de connectie met de liefhebbers van pure pop, maar liefhebbers van singer-songwriter muziek die Older net te veel pop vonden zullen aangenaam verrast worden door het nieuwe album. Ik was, zoals gezegd, zeer gecharmeerd van Older, maar het nieuwe album van Lizzy McAlpine vind ik misschien nog wel mooier, wat nog wordt versterkt door de zeer persoonlijke songs en teksten. 

De zang op het album is echt prachtig, terwijl de muziek op het album in eerste instantie sober lijkt, maar bij beluistering met de koptelefoon blijkt te zijn voorzien van heel veel prachtige details. Angel is wat mij betreft niet alleen een wonderschoon album, maar ook een moedig album. Lizzy McAlpine had met een doorsnee popalbum kunnen aansluiten bij de grote popsterren van het moment, maar ze kiest voor een andere weg. 

Bij eerste beluistering verlangde ik nog wel even naar het wat lichtvoetigere popgeluid van Older, maar nu ik Angel een paar keer heb gehoord, raak ik langzaam maar zeker in de ban van het nieuwe album, dat veertien tracks en een uur lang van een ontzettend hoog niveau is en het enorme talent van Lizzy McAlpine nog eens met nadruk onderstreept. Erwin Zijleman

Angel van Lizzy McAlpine is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP (beige/white), 39,99 euro

2LP (transparant), 34,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Mary McCaslin - Way Out West (1974)

Mary McCaslin behoorde in de jaren 70 niet tot de bekendste singer-songwriters binnen de Californische folkscene, maar leverde met het in 1974 uitgebrachte Way Out West wel een album af dat het verdient om herinnerd te worden.
Op een Amerikaanse website kwam ik een lijstje tegen met tien vergeten folkalbums uit de jaren 70. Er zat één album tussen dat me direct aansprak en dat album is me inmiddels dierbaar. Het gaat om Way Out West van de Amerikaanse muzikante Mary McCaslin. De muzikante uit Californië had het geluk niet altijd aan haar zijde en moest bovendien concurreren met een aantal hele grote tijdgenoten. Way Out West deed het in 1974 best aardig, maar raakte in de vergetelheid, net als de andere albums van Mary McCaslin en de Amerikaanse muzikante zelf. Way Out West heeft de tand des tijds niet volledig doorstaan, maar na enige gewenning hoor je absoluut het talent van deze vergeten singer-songwriter.

Op zondagavond sta ik op De Krenten uit de Pop meestal stil bij een album uit het verleden, wat varieert van een vergeten album van een jaar geleden tot albums die vele decennia oud zijn. Meestal vind ik deze albums tussen mijn persoonlijke favorieten, maar ik speur ook graag naar pagina’s op het internet met wat obscuurdere albums of vergeten klassiekers. 

Op zo’n pagina kwam ik Way Out West van Mary McCaslin tegen. Het is een naam die ik nog nooit was tegengekomen en dat is ook niet zo gek, want ze stond in de jaren 70 in de schaduw van de groten in de folkscene en was hierna nauwelijks meer actief. Mary McCaslin werd geboren in Indianapolis, Indiana, maar groeide op in Californië, waar ze uiteindelijk haar geluk zocht in de muziek. 

In 1969 bracht ze een nauwelijks opgemerkt album met covers uit, waaronder twee Beatles covers, maar met het in 1974 verschenen Way Out West wist de Amerikaanse muzikante wel de aandacht op zich te vestigen. Way Out West bevat met Randy Newman’s Livin' Without You en het oorspronkelijk door Gilbert Bécaud maar door The Everly Brothers bekend geworden Let It Be Me ook twee covers, maar alle andere songs werden geschreven door Mary McCaslin zelf. 

Way Out West is een typisch jaren 70 folk album en sluit aan bij de grote Amerikaanse folkalbums uit dit decennium. Het album laat echo’s van de Laurel Canyon folk horen, maar ook echo’s van de folk die in San Francisco werd gemaakt klinken door. Het is een album dat in 2026 misschien wat gedateerd klinkt, maar wanneer je je onderdompelt in de songs op het album en in je hoofd de tijdreis naar 1974 maakt, hoor je dat Mary McCaslin veel te bieden heeft op haar album. 

De twee covers op het album klinken natuurlijk het bekendst, maar de andere songs op het album laten horen dat Mary McCaslin het schrijven van songs in 1974 uitstekend beheerste. De Amerikaanse muzikante neemt naast de zang ook de bijdragen van de banjo en de akoestische gitaar voor haar rekening. Deze snareninstrumenten staan centraal in het geluid op Way Out West, maar het album klinkt niet zo sober als veel andere albums uit deze periode. 

Mary McCaslin wordt bijgestaan door flink wat andere muzikanten, die onder andere tekenen voor fraai pianospel, nog wat extra snareninstrumenten en af en toe strijkers. De muziek op het album is smaakvol en sfeervol, maar staat in dienst van de stem van Mary McCaslin. 

Ook aan de zang moet je misschien even wennen, want ook vocaal gezien is Way Out West een typisch jaren 70 album. Ik vind de stem van de Amerikaanse muzikante inmiddels alleen maar mooier en gevoeliger klinken en Way Out West is uitgegroeid tot een album dat zeker vaker voorbij zal komen. 

Mary McCaslin maakte in de jaren 70 nog een aantal albums, maar ze waren niet zo succesvol en ook niet zo goed als het album uit 1974. In de jaren 80 verdween ze uit beeld toen haar echtgenoot ernstig ziek werd. In 1994 verscheen nog een album en ook in 2006 liet Mary McCaslin nog een keer van zich horen, maar het niveau van Way Out West wist ze niet meer te bereiken. Ze overleed een paar jaar geleden op 76-jarige leeftijd, maar zal herinnerd worden door de albums die op de streamingplatforms zijn te vinden, waaronder haar meesterwerk Way Out West uit 1974. Erwin Zijleman

Review: Laci Kaye Booth - Love Ain’t For The Faint Of Heart

Het blijft vooralsnog behoorlijk stil rond het nieuwe album van Laci Kaye Booth, terwijl ze op Love Ain’t For The Faint Of Heart laat horen dat ze sinds haar geweldige debuutalbum uit 2024 alleen maar beter is geworden.
Sinds mijn liefde voor countrypop een paar jaar geleden aan de oppervlakte kwam, heb ik talloze albums omarmd, maar The Loneliest Girl In The World van Laci Kaye Booth uit 2024 vind ik een van de mooiste. De Amerikaanse muzikante heeft deze week haar nieuwe album uitgebracht en ook Love Ain’t For The Faint Of Heart wist me onmiddellijk te verleiden, zoals bijvoorbeeld ook de albums van Kacey Musgraves dat kunnen. Laci Kaye Booth blijft de countrypop deels trouw op haar nieuwe album, maar ze kiest ook voor een wat veelzijdiger geluid dat de grenzen van het genre opzoekt. Gebleven is haar bijzonder mooie stem, die je ook dit keer weer makkelijk doet smelten. Love Ain’t For The Faint Of Heart is een prachtig album.

De Amerikaanse muzikante Laci Kaye Booth bracht in 2017 het mini-album Something New uit. Ik hoorde het deze week voor het eerst en was eigenlijk best onder de indruk van de eerste muziek die de in Livingston, Texas, geboren muzikante uitbracht. Het mini-album bevat authentiek klinkende Amerikaanse rootsmuziek met veel invloeden uit de country en valt vooral op door de mooie en warme stem van Laci Kaye Booth. 

Het mini-album was een opstapje naar deelname aan de Amerikaanse tv-talentenjacht American Idol, waarin ze uiteindelijk bij de laatste vijf eindigde. Het was haar ticket voor een mooie carrière in Nashville, waar ze in 2021 een titelloos mini-album uitbracht, dat wat meer naar pop neigde. Toen het succes uitbleef, zette haar platenmaatschappij haar echter direct weer aan de kant en leek het gedaan met de carrière van Laci Kaye Booth. 

Het liep gelukkig anders. Mijn eerste kennismaking met de muziek van Laci Kaye Booth stamt uit het voorjaar van 2024 toen haar debuutalbum The Loneliest Girl in The World verscheen. The Loneliest Girl in The World vond en vind ik een van de beste countrypop albums van 2024. Dat ligt voor een belangrijk deel aan de mooie en karakteristieke stem van de Amerikaanse muzikante, maar ook de songs op het album en de mooie mix van veel countrymuziek en een klein beetje pop spraken zeer tot de verbeelding. 

Ik had eigenlijk verwacht dat Laci Kaye Booth zich met The Loneliest Girl in The World zou scharen onder de meest succesvolle muzikanten binnen de countrypop van het moment, maar dat valt vooralsnog tegen. Ik ben haar nieuwe album Love Ain’t For The Faint Of Heart deze week in de meeste releaselijsten niet tegengekomen en dat verbaast me echt. 

Direct in de openingssong Ride or Die laat Laci Kaye Booth horen dat ze beschikt over een van de mooiste stemmen in de country(pop) van het moment. Het samen met producer Ben West, die eerder werkte met onder andere Carly Pearce en Ella Langley, gemaakte Love Ain’t For The Faint Of Heart bevalt me echt uitstekend. Ik vond de stem van de Amerikaanse muzikante op haar vorige album al prachtig, maar op Love Ain’t For The Faint Of Heart klinkt haar stem nog wat meer ontspannen en wat warmer. 

Op The Loneliest Girl in The World sloot de muziek van Laci Kaye Booth nog goed aan op de countrypop van dat moment, maar op haar nieuwe album laat ze zich breder beïnvloeden. Ook Love Ain’t For The Faint Of Heart past met enige fantasie nog wel in het hokje countrypop, maar het album klinkt, mede door de af en toe flinke inzet van strijkers, anders dan de meeste andere albums in het genre. Het wat lome, aangename en gloedvolle geluid op het album bevat ook invloeden uit de singer-songwriter muziek in bredere zin, maar het gehalte Amerikaanse rootsmuziek in de songs van Laci Kaye Booth is ook dit keer ruim voldoende. 

Ik was echt direct vanaf de eerste noten van het album verslaafd aan de stem van de Amerikaanse muzikante, maar ook het bijzonder aangename geluid op het album en de aansprekende songs hebben ervoor gezorgd dat ik Love Ain’t For The Faint Of Heart inmiddels koester. Na het geweldige The Loneliest Girl in The World hoefde ik al niet meer overtuigd te worden van het talent van Laci Kaye Booth, maar hopelijk wint ze er met het fraaie Love Ain’t For The Faint Of Heart nog flink wat zieltjes bij. Erwin Zijleman

Review: Babehoven - I See Them, I See Me

Het Amerikaanse duo Babehoven maakte de afgelopen jaren twee prachtige albums die ook door mij veel te snel zijn vergeten, maar Maya Bon en Ryan Albert leveren deze week met I See Them, I See Me een album af dat een onuitwisbare indruk maakt.
Het blijft bijzonder hoe sommige door alternatieve Amerikaanse muziekwebsites bewierookte albums in Nederland direct worden opgepikt, maar andere albums vrijwel onmiddellijk in de vergetelheid raken. Het laatste gebeurde met de prachtige eerste twee albums van het Amerikaanse duo Babehoven, die ik zelf wel bejubelde maar vervolgens ook snel vergat. Het deze week verschenen album I See Them, I See Me ontsnapte daarom bijna aan mijn aandacht, maar gelukkig heb ik het voor mij mooiste album van deze week niet gemist. Babehoven maakt ook op I See Them, I See Me indruk met betoverend mooie popsongs en ze klinken nog net wat mooier en interessanter dan op de eerste twee albums van het duo.

Op een of andere manier blijft de naam Babehoven bij mij niet goed hangen. De naam was me niet echt opgevallen in de releaselijsten van deze week en pas toen de Amerikaanse muziekwebsite Paste het album opnam in de lijst met de beste albums van deze week, begon het weer een beetje te dagen. 

Het verklaart misschien waarom de eerste twee albums van het Amerikaanse duo niet zijn te vinden in mijn jaarlijstjes uit 2022 en 2024, terwijl ik eerder in deze jaren in mijn recensies van deze albums superlatieven tekort kwam bij het beschrijven van de schoonheid van de songs. 

Ik heb deze week weer eens geluisterd naar de albums Light Moving Time (2022) en Water's Here in You (2024) en was direct weer onder de indruk van de wonderschone popsongs van het duo uit Hudson, New York. Maya Bon en Ryan Albert maken op hun eerste twee albums muziek die meestal wordt omschreven als indiefolk, maar ik hoor ook invloeden uit met name de indierock, folkrock en psychedelica in hun zeer smaakvol ingekleurde songs, die stuk voor stuk prachtsongs worden door de bijzonder mooie stem van Maya Bon. 

Ik ben volgens mij niet de enige bij wie de naam Babehoven niet blijft hangen, want op het muziekplatform MusicMeter, waar ook obscure parels over het algemeen warm worden ontvangen, staan alleen mijn recensies bij de twee albums van het duo. Ik ga vanaf nu mijn uiterste best doen om de naam Babehoven te onthouden en hoop bovendien dat het deze week verschenen derde album wat meer aandacht gaat krijgen. 

Ook I See Them, I See Me is weer een prachtig album en het is wat mij betreft een album waarop Maya Bon en Ryan Albert nog net wat meer indruk maken. Het duo uit Hudson deed op de eerste twee albums vrijwel alles zelf, maar op het nieuwe album worden de credits voor de productie gedeeld met Phil Weinrobe. 

De producer van onder andere Big Thief, Adrianne Lenker, Tomberlin en Cass McCombs staat bekend om zijn sobere en intieme maar tegelijkertijd ook ruwe producties en zijn hand is ook op I See Them, I See Me duidelijk hoorbaar. Het is een album dat in het verlengde ligt van de vorige twee albums van Babehoven, want ook dit keer betovert Babehoven met prachtige popsongs en de wonderschone zang van Maya Bon. 

Het tweetal zoekt wel nog wat nadrukkelijker de grenzen van de indiefolk op. I See Them, I See Me bevat een aantal vooral folky songs, maar de muziek van Babehoven klinkt af en toe ook wat steviger, luister bijvoorbeeld naar When You Look at Me en flirt ook net wat meer met country, zoals in het prachtige Something True. Maya Bon en Ryan Albert nemen ook dit keer een groot deel van de muziek voor hun rekening, maar door de bijdragen van meerdere gastmuzikanten klinken de songs op I See Them, I See Me wel wat voller en gevarieerder dan die op de eerste twee albums. 

De eenvoud van de songs droeg zeker bij aan de schoonheid van Light Moving Time en Water's Here in You, maar ondanks het wat vollere geluid hebben de songs van Babehoven hun intieme karakter behouden. De eerste twee albums van het Amerikaanse duo verdienden veel meer aandacht dan ze uiteindelijk kregen, maar het zou me echt verbazen als I See Them, I See Me niet veel breder wordt opgepikt. Ik ga Babehoven dit jaar zeker niet vergeten in mijn jaarlijstje en het derde album van het tweetal zou wel eens verrassend hoog kunnen eindigen. Erwin Zijleman

De muziek van Babehoven is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Amerikaanse duo: https://babehoven.bandcamp.com/album/i-see-them-i-see-me.

I See Them, I See Me van Babehoven is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 29,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: Asher White - Love Aggregates

Love Aggregates is al het tweede album van de Amerikaanse muzikante Asher White dit jaar en het is een album dat je continu op het verkeerde been zet, maar dat ook verrast met prachtige melodieën en echo’s uit het verleden.
Asher White is pas 25 jaar oud en maakt al tien jaar muziek. Dat doet ze ook nog eens in flinke hoeveelheden, want ze heeft inmiddels een aardig stapeltje albums op haar naam staan en na Jessica Pratt is Love Aggregates al haar tweede album dit jaar. Als je luistert naar de muziek van Asher White hoor je muziek die alle kanten op schiet, die wat stekelig kan zijn en niet altijd makkelijk is te doorgronden, maar op een of andere manier zijn haar songs ook toegankelijk. Je moet misschien even wennen aan het bijzondere geluid van de Amerikaanse muzikante, maar hierna valt alles op zijn plek en wordt het bijzondere Love Aggregates alleen maar leuker en interessanter.

De Amerikaanse muzikante Asher White verraste eerder dit jaar met haar album Jessica Pratt. Zoals de titel en de cover van het album al deden vermoeden, bleek het album van Asher White inderdaad een integrale uitvoering van het debuutalbum van Jessica Pratt uit 2013. 

Integrale uitvoeringen van albums uit het verleden zijn meestal voorbehouden aan de onbetwiste klassiekers uit de geschiedenis van de popmuziek, waar het debuutalbum van Jessica Pratt nog niet tot wordt gerekend, al is het een uitstekend album. Die nieuwe versies van albums uit het verleden vind ik ook maar zelden een succes, waarbij het niet zoveel uitmaakt of de nieuwe versie is gemaakt door de originele vertolkers of door iemand anders. 

Ook wat dat betreft was het album van Asher White atypisch, want het album beviel me uitstekend. Asher White deed ook zeker niet haar best om het album van Jessica Pratt nauwgezet te reproduceren, maar ondanks de andere instrumentatie en de andere zang deden beide versies van het album me denken aan de psychedelische folk die in de jaren 60 en 70 werd gemaakt. 

Asher White bleek al een enorme stapel albums op haar naam te hebben staan, wat knap is gezien het feit dat ze pas 25 jaar oud is, en het zijn allemaal albums die laten horen dat ze een talentvolle en eigenzinnige muzikante is. Dat betekent nog niet dat haar albums zich makkelijk opdringen, want dat deden de vroegere albums van Asher White bij mij in ieder geval niet. 

Het was niet anders met het vorige maand verschenen Love Aggregates, dat in eerste instantie flinke barrières opwierp. Er zijn niet zo veel albums die ik zo vaak heb weggelegd en er toch weer heb bij gepakt als het nieuwe album van Asher White, maar langzaam maar zeker werd mijn oordeel steeds positiever en inmiddels heb ik wel wat met het album. 

Op Jessica Pratt koos de muzikante uit Providence, Rhode Island, voor een redelijk consistent geluid, maar op Love Aggregates kan het alle kanten op. Ook op haar nieuwe album doet Asher White heel veel zelf. Ze heeft een heel arsenaal aan instrumenten uit de kast getrokken en vult het veelkleurige geluid op het album ook nog eens aan met samples en ‘field recordings’, terwijl gastmuzikanten nog strijkers en blazers toevoegen. 

Het levert muziek op die nauwelijks in een hokje is te duwen, maar ik heb vaak associaties met singer-songwriter muziek uit de jaren 70. Asher White geeft wel een heel eigen draai aan die jaren 70 singer-songwriter muziek, al kan Love Aggregates ook verrassend toegankelijk, rijk georkestreerd en aangenaam klinken, maar net zo makkelijk ruw en licht tegendraads. 

Ook de zang van de Amerikaanse muzikante is op het eerste gehoor bijzonder en niet altijd per definitie mooi, maar ook hier valt na enige gewenning steeds meer op zijn plek. Wat opvalt bij beluistering van het album is hoe melodieus de songs van Asher White zijn. Melodieën vormen de basis van alle songs op het album en de zang en veelzijdige instrumentatie draaien hier omheen. 

Af en toe verliest Asher White zich in het experiment, maar het is knap hoe ze uiteindelijk altijd weer weet terug te keren naar de popsong met een kop en een staart. Oordeel vooral niet te snel over dit album, want ik had er de eerste keren echt niets mee, terwijl ik Love Aggregates van Asher White inmiddels een fascinerend maar ook mooi album vind. Erwin Zijleman

De muziek van Asher White is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://asherwhite.bandcamp.com/album/love-aggregates.

Love Aggregates van Asher White is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 34,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Mama's Broke - Reunion

Amy Lou Keeler en Lisa Maria sleepten bijna tien jaar geleden al een prestigieuze Canadese folkprijs in de wacht en maken ook op hun onlangs verschenen derde album Reunion indruk met indringende folksongs vol invloeden.
Ik zeg wel vaker dat ik niet gek ben op traditioneel klinkende folk, maar ik was eigenlijk direct onder de indruk van Reunion, het derde album van het Canadese duo Mama’s Broke. De muziek van Amy Lou Keeler en Lisa Maria is absoluut traditioneel te noemen en invloeden uit de folk domineren op het album. Dat traditionele hoor je in de muziek op het album, maar ook in de songs en in de zang. Die zang is net als de muziek bijzonder mooi, want de stemmen van Amy Lou Keeler en Lisa Maria versterken elkaar prachtig. Reunion heeft door het lage tempo en de precisie waarmee wordt gezongen en gespeeld ook nog eens een onthaastend karakter. Ook voor de niet-folkies onder ons een aanrader.

Reunion van Mama’s Broke doet het deze maand heel goed in de EuroAmericana Chart (https://www.euroamericanachart.eu/euroamericanachart). Het lijstje dat ik zelf aanlever voor deze ranglijst wijkt meestal flink af van de top van de lijst, maar ik ga toch altijd even luisteren naar de hoog geklasseerde albums. Het zorgde er deze maand voor dat ik het nieuwe album van The Jayhawks terecht een nieuwe kans gaf, maar ik kwam ook uit bij Reunion van Mama’s Broke. 

Mama’s Broke is een duo uit Halifax, Nova Scotia, en bestaat uit Amy Lou Keeler en Lisa Maria. Het Canadese duo gaat al even mee, want ze wonnen in 2017 al eens de Canadian Folk Music Award. Dat deden ze met hun debuutalbum Count the Wicked, dat in 2022 werd gevolgd door het album Narrow Line. 

De twee nemen de tijd voor hun albums, want het vorige maand verschenen Reunion is pas het derde album van Mama’s Broke in een kleine tien jaar tijd. Zonder de EuroAmericana Chart zou ik het album waarschijnlijk niet hebben ontdekt, want het stond niet op mijn lijstjes en ook de vorige twee albums wisten me niet te bereiken. 

Het heeft waarschijnlijk alles te maken met het feit dat de muziek van Amy Lou Keeler en Lisa Maria vooral het etiket ‘traditionele folk’ krijgt opgeplakt en dat is niet het genre waar mijn eerste voorkeur naar uit gaat. Het etiket dat op Reunion is geplakt is overigens volkomen terecht, maar ik werd eigenlijk direct gegrepen door de muziek van het Canadese duo. 

De folk van Mama’s Broke doet me vaak denken aan de Appalachen folk, die onder andere door de geweldige film O Brother, Where Art Thou? van de Coen Brothers uit 2000 weer op de kaart werd gezet. Maar Amy Lou Keeler en Lisa Maria kunnen ook uit de voeten met traditionele folk uit andere oorden en raken hier en daar ook wel aan de spookachtige Ierse folk die de afgelopen jaren in Ierland wordt gemaakt en aan de bluegrass. 

Centraal op Reunion staan de stemmen van de twee Canadese muzikanten. Het zijn stemmen die individueel sterk zijn, maar de zang op het album is het sterkst wanneer Amy Lou Keeler en Lisa Maria hun stemmen combineren in harmonieën. Het klinkt allemaal wat traditioneel, maar dat doen de albums uit de Appalachen folk en de Ierse folk die ik koester ook.

De mooie stemmen van de twee worden gecombineerd met vooral snareninstrumenten, die het traditionele karakter van het album versterken. Amy Lou Keeler tekent voor gitaar en banjo (en de shruti box), terwijl Lisa Maria viool, mandoline en banjo toevoegt aan het geluid van Mama’s Broke. Gastmuzikanten voegen nog bas en in een van de tracks ook pedal steel toe aan het akoestische en over het algemeen genomen behoorlijk sobere geluid op het album. 

Het is een album waarop af en toe flink de tijd wordt genomen voor de muziek, waardoor de muziek van Mama’s Broke een bezwerend effect heeft. Het zorgt ervoor dat de twaalf songs op Reunion makkelijk mijn aandacht vast houden, wat in dit genre zeker niet vanzelfsprekend is. 

Het derde album van Mama’s Broke is bovendien een album dat aan kracht wint wanneer je het vaker hoort en meer aandacht hebt voor de details in de muziek en de schoonheid van de stemmen van Amy Lou Keeler en Lisa Maria. Dat het album de hoogste regionen van de EuroAmericana Chart heeft gehaald, begrijp ik inmiddels helemaal. Erwin Zijleman

De muziek van Mama's Broke is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Canadese tweetal: https://mamasbroke.bandcamp.com/album/reunion.

Reunion van Mama's Broke is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 26,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: This is Lorelei - The Singer in My Band

Na het onverwachte succes van Box for Buddy, Box for Star krijgt de Amerikaanse muzikant Nate Amos deze week heel veel aandacht voor het nieuwe album van This is Lorelei, waarop een wat consistenter maar ook wat minder spannend geluid is te horen.
Ik heb best lang moeten wennen aan het in 2024 zo goed ontvangen album van This is Lorelei, maar het deze week verschenen The Singer in My Band voelde direct aan als het spreekwoordelijke warme bad. Na het veelzijdige en af en toe tegendraadse geluid van Box for Buddy, Box for Star klinkt het nieuwe album van This is Lorelei een stuk conventioneler, maar het schrijven van memorabele popsongs is Nate Amos zeker niet verleerd. Het nieuwe album van de Amerikaanse muzikant schuift wat op richting Amerikaanse rootsmuziek en bevat songs vol mooie verhalen en memorabele melodieën. Het is misschien wat minder avontuurlijk dan in het verleden, maar ook als singer-songwriter maakt Nate Amos makkelijk indruk.

Ik heb in 2024 een paar keer geluisterd naar het album Box for Buddy, Box for Star van de Amerikaanse band This is Lorelei, zeker toen ik het album aan het einde van dat jaar in flink wat jaarlijstjes zag opduiken. Ik hoorde op dat moment niet wat de critici in het album hoorden en liet het album liggen. 

Achteraf bezien heb ik Box for Buddy, Box for Star niet op de juiste waarde geschat, want ik ben inmiddels veel enthousiaster over het album. De muziek van This is Lorelei springt misschien wat van de hak op de tak en slaat de plank ook wel eens flink mis, maar de band rond de Amerikaanse muzikant Nate Amos vermaakt ook met minstens een handvol geweldige popsongs. Ik moet inmiddels dan ook toegeven dat met name de Amerikaanse muziekcritici het in 2024 een stuk beter hebben gehoord dan ik. 

Box for Buddy, Box for Star werd vorig jaar gevolgd door het album Holo Boy, waarop Nate Amos eerder werk opnieuw uitvond. De Amerikaanse muzikant maakte voor Box for Buddy, Box for Star al een handvol nauwelijks opgemerkte albums, waarvan een aantal songs opnieuw werd opgenomen. Nate Amos is daarnaast bekend van zijn band Water from Your Eyes, waar ik overigens ook nooit goed naar geluisterd heb. 

This is Lorelei keert deze week terug met een nieuw album en The Singer in My Band moet worden gezien als de echte opvolger van het inmiddels ruim twee jaar oude Box for Buddy, Box for Star. Er is inmiddels veel veranderd voor Nate Amos. This is Lorelei was twee jaar geleden nog een redelijk obscuur project, maar met zijn nieuwe album staat de Amerikaanse muzikant in het middelpunt van de belangstelling. Het op het roemruchte Matador label uitgebrachte The Singer in My Band wordt deze week geschaard onder de grote releases en kan rekenen op heel veel aandacht. 

Net als zijn vorige albums nam Nate Amos ook zijn nieuwe album thuis op, maar het album klinkt voller en meer geproduceerd dan Box for Buddy, Box for Star. The Singer in My Band klinkt ook wat consistenter dan zijn voorganger, die nog alle kanten op schoot. Dat is aan de ene kant jammer, want de scherpe kantjes en ruwe randjes zijn er wel wat af op het nieuwe album, maar Nate Amos doet op The Singer in My Band wel waar hij heel goed in is en dat is het maken van aanstekelijke popsongs met vooral invloeden uit de indierock en de Amerikaanse rootsmuziek. 

Iedereen die met name gecharmeerd was van de meer avontuurlijke uitspattingen op Box for Buddy, Box for Star, zal het nieuwe album misschien wat gezapig of zelfs saai vinden, maar voor liefhebbers van lekker in het gehoor liggende popsongs met vooral rootsinvloeden valt er op het nieuwe album van This is Lorelei veel te genieten. De songs op het album klinken eenvoudig en de inkleuring is er een zonder opsmuk, maar Nate Amos vertelt op zijn nieuwe album mooie verhalen en overtuigt wat mij betreft met songs die direct vermaken en vervolgens lekker blijven hangen. 

Als je wat beter naar het album luistert vallen de subtiele details op, waarvoor de Amerikaanse muzikant onder andere een aantal familieleden inschakelde. Deze details zorgen ervoor dat de op het eerste gehoor mooie maar misschien niet heel spannende songs op The Singer in My Band steeds interessanter worden. Ik ben met terugwerkende kracht behoorlijk enthousiast over het terecht bewierookte Box for Buddy, Box for Star, maar ook met het nieuwe album van This is Lorelei kan ik uitstekend uit de voeten. Erwin Zijleman

De muziek van This is Lorelei is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://thisislorelei.bandcamp.com/album/the-singer-in-my-band.

The Singer in My Band van This is Lorelei is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 26,99 euro

LP, 26,99 euro

CD, 14,99 euro

Review: Ciska Ciska - Page Of Cups (Reversed)

Ik was de naam Ciska Ciska nog niet eerder tegengekomen, maar wat het project van de Belgische muzikante Ciska Dhaenens laat horen op haar debuutalbum Page Of Cups (Reversed) is buitengewoon indrukwekkend.
Het stapeltje albums van Belgische vrouwelijke muzikanten dat ik koester is de afgelopen jaren echt enorm gegroeid. Er zit nog meer in het vat, want ook het debuutalbum van Ciska Ciska is er een die direct opvalt in het aanbod van het moment. De muzikante uit Gent kan ontroeren met intieme en uiterst ingetogen songs, maar ze kan je ook bij de strot grijpen met stevigere en indringende songs. Het zijn songs met een duidelijk eigen geluid, maar Ciska Ciska staat ook garant voor songs die direct memorabel en verrassend toegankelijk zijn. De tien songs op Page Of Cups (Reversed) schieten echt alle kanten op, maar bij elke song veer je weer enthousiast op, al is het maar vanwege de bijzondere zang. Wat een talent deze muzikante uit Gent.

Net als Nederland heeft ook België de afgelopen jaren absoluut niet te klagen over vrouwelijk singer-songwriter talent. Vorig jaar maakte vooral het prachtige album van Emmy d’Arc diepe indruk, maar ook de albums van onder andere ISE, Naima Joris, Head On Stone, Few Bits, Benni, BLUAI, Lili Grace, Camille Camille, Meskerem Mees, Alderson, Kids With Buns, Valerie and the Rain, Ivy Falls, Bobbi Lu en sura sol deden de afgelopen jaren niet onder voor die van de internationale concurrentie. 

En dan waren er ook nog eens de prachtige albums van volkomen unieke Belgische talenten als Isolde Lasoen, Sylvie Kreusch, Camille Yembe, Melanie De Biasio en Angèle. Het is niet eens een uitputtend overzicht, wat alles zegt over het vrouwelijke muzikale talent dat momenteel in België aan de weg timmert. Deze week kan nog een fraai album worden toegevoegd aan de bovenstaande lijst, want ook het debuutalbum van Ciska Ciska is er een om te koesteren. 

Ik vind omschrijvingen op bandcamp maar zelden informatief, maar de tekst op de pagina van Ciska Ciska is dat wel. “Ciska Ciska is the project of Ghent-based Ciska Dhaenens, a singer-songwriter with the ability to wrap fragile strength in beautiful songs. With subtle guitar, piano and a golden voice, Dhaenens draws the listener into her inner world, where she stands both vulnerably and fearlessly”. Het is een treffende beschrijving van de Belgische muzikante en haar muziek. 

Net als zoveel van haar leeftijdgenoten in de muziek kiest de muzikante uit Gent voor zeer persoonlijke teksten en is ‘coming of age’ het centrale thema. Ciska Dhaenens heeft niet de makkelijkste periode achter zich en dat merk je in haar teksten en in de kleur van haar songs, die vaak wat donker getint zijn. 

Page Of Cups (Reversed) valt in meerdere opzichten op. Allereerst is er de mooie en bijzondere stem van de Belgische muzikante. Ciska Dhaenens tekent op haar debuutalbum zoals gezegd voor zeer persoonlijke songs waarin het nodige leed voorbij komt en dat hoor je in haar stem, die overloopt van gevoel en wat melancholisch klinkt. 

Ik ben echt onder de indruk van de schoonheid van de zang op Page Of Cups (Reversed), maar de emotievolle zang van de Belgische muzikante zorgt er ook voor dat het album je makkelijk vastgrijpt. Dat doet Ciska Ciska vooral met de intieme en ingetogen songs op het album, maar Page Of Cups (Reversed) is een behoorlijk gevarieerd album. Naast de ingetogen en melancholische songs is er ook ruimte voor wat meer uptempo songs, die ook kunnen rocken. In deze songs komen af en toe ook wat zonnestralen voorbij, tot de donkere wolken het toch weer overnemen. 

Net als veel van de bovengenoemde vrouwelijke muzikanten of bands waarin vrouwelijke muzikanten het geluid bepalen, slaagt ook Ciska Ciska erin om anders te klinken dan de mainstream vrouwelijke singer-songwriters binnen en buiten de indie-scene. Het zorgt ervoor dat Page Of Cups (Reversed) eigenzinnig klinkt, maar op hetzelfde moment zijn de popsongs van de muzikante uit Gent ook verrassend toegankelijk. 

Het zijn popsongs zonder opsmuk, maar ieder accent dat is toegevoegd aan de songs, waaronder fraaie gitaarlijnen, tilt deze songs net wat verder op. Emmy d’Arc haalde vorig jaar de top 10 van mijn jaarlijstje en ik sluit niet uit dat Ciska Ciska dit jaar een vergelijkbare plek gaat halen met het bijzonder fraaie en zeer indrukwekkende Page Of Cups (Reversed). Erwin Zijleman

De muziek van Ciska Ciska is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Belgische muzikante: https://ciskaciska.bandcamp.com/album/page-of-cups-reversed.

Page Of Cups (Reversed) van Ciska Ciska is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Dottie Andersson - Andersson Funeral Home

Er verschijnen de afgelopen weken zo veel albums dat alles wat niet mainstream is makkelijk tussen wal en schip valt, maar dat mag wat mij betreft niet gebeuren met het eigenzinnige debuutalbum van de Zweedse muzikante Dottie Andersson.
Ik heb nog niet veel gelezen over het debuutalbum van Dottie Andersson, terwijl Andersson Funeral Home zeker een interessant album is. Dottie Andersson komt echter niet uit het Verenigd Koninkrijk of de Verenigde Staten maar uit Zweden en dan trek je net wat minder makkelijk de aandacht. Ik ben blij dat ik het album wel heb ontdekt, want Andersson Funeral Home is een aangenaam maar ook interessant album. De songs van Dottie Andersson raken aan de indiepop van het moment, maar gaan ook hun eigen weg. Andersson Funeral Home is bovendien een veelzijdig album, dat steeds weer net wat anders klinkt. Ik heb zeker wat met Zweden en ook met dit interessante Zweedse album.

Andersson Funeral Home, het debuutalbum van de Zweedse muzikante Dottie Andersson, ligt inmiddels een week op twee op de stapel met albums die ik interessant genoeg vind voor een plekje op De Krenten uit de Pop. Het is een album dat me ook wel wat heen en weer slingert en waar ik niet zo makkelijk een mening over kan vormen, al ben ik inmiddels uitsluitend positief over het album. 

Op de bandcamp pagina van Dottie Andersson is niet heel veel informatie te vinden over de Zweedse muzikante en over haar eerste album. Ze omschrijft zichzelf met de trefwoorden ‘Swedish songwriter, drummer vampire, born at Ikea, garage pop’. Het laatste zegt iets over haar muziek, die ik zelf eerder zou omschrijven als lo-fi pop of toch gewoon als indiepop. 

Dottie Andersson maakte haar album samen met de Britse producer en muzikant Ben Jackson-Cook. Samen schreven ze de songs en met zijn tweeën zijn ze verantwoordelijk voor de muziek op en de productie van Andersson Funeral Home. Ik noemde de muziek op het album hierboven voorzichtig lo-fi pop. Dat heeft alles te maken met het rammelende karakter van de songs op het album en het feit dat niet alle songs volledig uitgewerkt lijken. 

Aan de andere kant zijn de songs op Andersson Funeral Home voorzien van een rijk en interessant instrumentarium en staan er ook flink wat wel volledig uitgewerkte songs op het album. Ik hou het dus toch maar op indiepop, maar binnen de indiepop van het moment is Dottie Andersson wel een bijzonder geval. 

Andersson Funeral Home raakt soms aan de indiepop zoals die wordt gemaakt door een aantal van de smaakmakers in het genre. Denk aan Phoebe Bridgers, maar vooral aan de muzikanten die zich door haar hebben laten beïnvloeden. De raakvlakken met de indiepop van het moment zitten vooral in de zang, de sfeer en een deel van de muziek op het album. 

Een song als Babycake klinkt direct vertrouwd, maar het debuutalbum van Dottie Andersson bevat ook flink wat songs die wat verder buiten de lijntjes van de standaard indiepop kleuren. Het maakt van Andersson Funeral Home een lekker eigenzinnig album en daar hou ik wel van. 

Door het eigenzinnige karakter van de songs van de Zweedse muzikante landt het album misschien wat minder snel dan de wat toegankelijker klinkende albums in het genre, maar uiteindelijk dringen haar songs zich wel makkelijk op. Dat geldt in eerste instantie voor de redelijk vertrouwd klinkende songs op het album, waaronder de single I Love Being Sad, maar ook de songs waarop Dottie Andersson wat meer de randen opzoekt zijn me inmiddels dierbaar. 

Dat is mede de verdienste van het veelkleurige geluid op het album, waarvoor ook wat minder gangbare instrumenten zijn ingezet, maar ook de stem van de Zweedse muzikante spreekt absoluut tot de verbeelding. Hetzelfde geldt voor de arrangementen die knapper blijken dan je bij oppervlakkige beluistering hoort. 

En als Dottie Andersson het Engels verruilt voor het Zweeds bevindt haar muziek zich opeens in een duidelijk ander muzikaal universum. Ze heeft de pech dat haar album is uitgebracht in een overvolle releaseweek, maar bij mij kwam Andersson Funeral Home uiteindelijk toch bovendrijven en ik hoop dat dit niet alleen bij mij gebeurt, want dit is echt een leuk album. Erwin Zijleman

De muziek van Dottie Andersson is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Zweedse muzikante: https://dottieandersson.bandcamp.com/album/andersson-funeral-home.

Andersson Funeral Home van Dottie Andersson is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 34,99 euro