Review: Don McLean - American Pie (1971)

Don McLean scoorde met de single American Pie met afstand zijn grootste hit, maar ook het gelijknamige album uit 1971 is zeer de moeite waard en klinkt inmiddels als een volstrekt tijdloos singer-songwriter album
Het is bijzonder hoe kleine gebeurtenissen de ervaring met een album positief of juist negatief kunnen kleuren. American Pie leerde ik kennen op een moment dat ik niet zo veel had met het soort singer-songwriter muziek dat Don McLean maakt en dat zorgde ervoor dat ik het album sindsdien altijd heb laten liggen. Kort geleden luisterde ik er nog eens naar en mijn ervaring was nu heel anders dan een aantal decennia geleden. Don McLean beschikt over een mooie stem, heeft zijn album sfeervol ingekleurd en heeft bovendien een serie prima songs geschreven. Vergelijkbare albums uit de vroege jaren 70 heb ik heel lang geleden al omarmd, maar eindelijk weet ik ook American Pie van Don McLean op de juiste waarde te schatten.

Als ik de single American Pie van Don McLean hoor moet ik altijd direct denken aan klassenavonden op de middelbare school. Een van mijn klasgenoten had de gelijknamige LP in zijn of haar bezit en om onduidelijke redenen was dit zo ongeveer de enige muziek die gedraaid werd, al kan mijn herinnering wat vertroebeld zijn. 

Ik had zelf niets met de muziek van Don McLean, want ik hield destijds van hardrock en symfonische rock en niet van destijds in mijn ogen wat belegen singer-songwriters. Zo belegen was Don McLean overigens niet, want toen het album American Pie in 1971 verscheen was hij pas 26 jaar oud. Feit is wel dat ik door de paar (overigens verder prima) klassenavonden heel lang echt niets van de muziek van Don McLean moest hebben, ook toen ik ergens in de jaren 90 alsnog geïnteresseerd raakte in de muziek van singer-songwriters uit de jaren 70. 

Dat American Pie een prima song is moest ik erkennen toen Madonna in de jaren 90 haar versie van de song uitbracht, maar het album van Don McLean liet ik nog altijd liggen. De laatste paar weken luister ik tijdens het wandelen vaak naar een playlist met vooral Amerikaanse muziek uit de jaren 70 en ook Don McLean komt voorbij en uiteraard met zijn grootste hit American Pie. En zo heb ik, decennia na de klassenavonden, toch nog eens geluisterd naar het tweede en volgens mij ook met afstand beste album van de muzikant uit New York, die nog steeds actief is. 

American Pie uit 1971 opent met de titeltrack en bevat met de meer ingetogen ballad Vincent nog een tweede hitsingle. De andere songs op het album kwamen me niet bekend voor, al moet ik ze dus wel meerdere malen gehoord hebben. Het zijn vooral folky en ingetogen songs met een enkele keer een net wat uitbundiger klinkende uitschieter. Het zijn songs die het moeten doen zonder de hitgevoeligheid van American Pie en Vincent, maar ik vind American Pie inmiddels een mooi album. 

Het is een album met songs zoals die aan het begin van de jaren 70 door meerdere singer-songwriters werden gemaakt, maar het album van Don McLean heeft wel wat. De muziek op het album is vooral ingetogen met voornamelijk een akoestische gitaar en hier en daar wat aanzwellende strijkers, maar het is muziek die warm en sfeervol klinkt. 

De belangrijkste kracht van American Pie zit wat mij betreft in de stem van Don McLean. De Amerikaanse muzikant beschikt over een uit duizenden herkenbare stem, maar het is ook een mooie stem, die kleur geeft aan de songs op het album. Bij eerste beluistering sprongen voor mij vooral American Pie en Vincent eruit, maar het album bevat meer uitstekende songs en naarmate je het album vaker beluistert, groeit het aantal memorabele songs, waarvan Empty Chairs en de protestsong The Grave mijn favorieten zijn. 

Don McLean brak door met het album waarvan er uiteindelijk meer dan twee miljoen werden verkocht (van de single werden er meer dan 6 miljoen verkocht), maar hij wist het succes van American Pie nooit meer te evenaren. Met American Pie maakte de Amerikaanse muzikant wel een album dat niet misstaat tussen de grote singer-songwriter albums uit de vroege jaren 70 en dat ook goed aansluit op deze albums. Ik moest er heel lang niets van hebben, maar ik ben blij dat ik het beste album van Don McLean toch nog in het hart heb gesloten. Erwin Zijleman

American Pie van Don McLean is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 29,99 euro

CD, 9,99 euro

Review: Willow Avalon - Pink Pocket Pistol

Willow Avalon keert redelijk snel na haar debuutalbum Southern Belle Raisin' Hell terug met een nieuw album en laat op Pink Pocket Pistol flinke groei horen in zowel haar songs als met haar bijzondere stem
Liefhebbers van countrymuziek zoals die in het verleden werd gemaakt door onder andere Dolly Parton, Tammy Wynette, Loretta Lynn en Lynn Anderson kunnen waarschijnlijk goed uit de voeten met het nieuwe album van Willow Avalon. Countrymuziek uit de jaren 70 is een belangrijke inspiratiebron voor de in Georgia geboren muzikante, die met haar nieuwe album ver weg blijft van de countrypop zoals die momenteel in Nashville wordt gemaakt. De karakteristieke stem van Willow Avalon zal voor velen even wennen zijn, maar het is een stem die perfect past bij de wat traditioneel klinkende countrymuziek die ze maakt en die op Pink Pocket Pistol echt perfect wordt uitgevoerd.

Ik herinner me mijn eerste kennismaking met de muziek van Willow Avalon nog heel goed. Het is ook nog niet zo lang geleden, want haar debuutalbum Southern Belle Raisin' Hell verscheen aan het begin van 2025. Bij eerste beluistering van het album had ik grote moeite met de stem van de Amerikaanse muzikante, zeker als die wat bibberde, en het duurde even voor ik gewend was aan de zang van Willow Avalon. 

Uiteindelijk vond ik de stem van Willow Avalon, overigens de dochter van de eigenzinnige muzikant Jim White, misschien wel het sterkste punt van Southern Belle Raisin' Hell. Het album had meer aansprekende punten, want de muzikante uit Nashville stopte lekker veel traditionele country in haar songs en combineerde in haar teksten de nodige clichés uit de countrymuziek met heel veel humor. 

Southern Belle Raisin' Hell zat dichter tegen de albums van de grote countryzangeressen uit de jaren 70 aan dan tegen de countrypop van het moment, maar Willow Avalon was zeker niet vies van pop, waardoor haar songs zich makkelijk opdrongen. Southern Belle Raisin' Hell krijgt redelijk snel een vervolg, want anderhalf jaar na het verschijnen van haar debuutalbum verscheen deze week Pink Pocket Pistol. 

Iedereen die de muziek van Willow Avalon niet kent, zal waarschijnlijk even moeten wennen aan de stem van de Amerikaanse muzikante. Ik wist wat ik kon verwachten, waardoor het nieuwe album van Willow Avalon me direct beviel. Ik vind de zang op Pink Pocket Pistol overigens wel een stuk beter dan op het vorige album en denk daarom dat de drempel dit keer minder hoog is. 

Willow Avalon zingt net wat meer ingetogen dan op haar debuutalbum, waardoor haar stem wat minder schel klinkt en ook wat minder bibbert, al heeft ze de countrysnik niet helemaal afgezworen. Gebleven is de heerlijke zuidelijke tongval, die haar songs voorziet van iets extra’s. 

Pink Pocket Pistol opent prachtig met de titeltrack, waarin de stem van Willow Avalon wordt gecombineerd met beeldende klanken, die niet zouden hebben misstaan in een Amerikaanse western uit de jaren 50. In Easy on the Eyes worden de beeldende klanken vervangen door blazers en een pedal steel en keert Willow Avalon terug naar de countrymuziek van weleer. 

Het lijkt af en toe wel wat op de muziek die Sierra Ferrell maakt, maar ook vergelijkingsmateriaal uit een veel verder verleden is relevant. Ook Pink Pocket Pistol raakt in muzikaal opzicht aan de grote countryzangeressen uit de jaren 60 en 70, maar ook in tekstueel opzicht sluit het album makkelijk aan bij countryalbums uit het verleden, al neemt Willow Avalon zeker geen blad voor de mond. Op Pink Pocket Pistol zijn gastrollen weggelegd voor Midland, Kaitlin Butts en Jason Isbell, die alle drie laten horen dat de stem van Willow Avalon zich uitstekend leent voor een duet. 

Er verschijnen de laatste jaren heel veel country- en countrypop albums, waardoor verzadiging, zelfs bij mij, op de loer ligt, maar vergeleken met de meeste van haar concurrenten heeft Willow Avalon iets eigenzinnigs en voegt ze iets toe aan alle muziek die verschijnt in deze genres. Het is ook de verdienste van de mij onbekende, maar echt uitstekend spelende muzikanten op het album, die Pink Pocket Pistol hebben voorzien van een veelkleurig geluid dat zowel nostalgisch als eigentijds kan klinken. Erwin Zijleman

Your Day Will Come van Chanel Beads is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 29,99 euro

CD, 19,99 euro

Review - Chanel Beads - Your Day Will Come

Chanel Beads maakte in 2024 met Your Day Will Come een ongrijpbaar en uniek klinkend popalbum en herhaalt dit kunstje met deze week verschenen en wederom Your Day Will Come getitelde nieuwe album
De New Yorkse band Chanel Beads is op haar tweede album Your Day Will Come goed voor flarden van nagenoeg perfecte popsongs, maar het zijn popsongs die zich niet in een keurslijf laten dwingen en volop experimenteren met prachtige en vaak wat zweverige klanken. Ontoegankelijk is de muziek van Chanel Beads zeker niet, maar de songs van de band uit New York lijken niet op de songs van andere bands. Het zijn songs met hier en daar duidelijke echo’s uit de jaren 80 en 90, maar Chanel Beads maakt ook de indiepop van het moment en ook alvast die van de toekomst. Het debuutalbum van de band was al indrukwekkend, maar het tweede album is nog een stuk mooier en interessanter.

In het voorjaar van 2024 wees de Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork me op het debuutalbum van de Amerikaanse band Chanel Beads. Pitchfork omschreef Your Day Will Come als “a dreamy and druggy pop album” en dat was een mooie en rake omschrijving van het debuutalbum van de New Yorkse band. Chanel Beads kan op haar debuutalbum niet kiezen tussen dromerige popsongs vol invloeden uit de jaren 80 en 90 en behoorlijk zweverige klanken en geluidstapijten en dat levert een fascinerend album op. 

Ik was het album zelf al lang weer vergeten toen ik aan het eind van 2024 mijn jaarlijstje samenstelde, maar toen ik deze week weer eens luisterde naar Your Day Will Come was ik direct weer onder de indruk van de bijzondere sfeer op het album, van de prachtige klanken, van de mooie combinatie van een mannen- en een vrouwenstem en van de songs die zo makkelijk schakelen tussen benevelende klanken en wonderschone popsongs. 

Your Day Will Come van Chanel Beads werd in 2024 niet heel breed opgepikt volgens mij, maar de band heeft destijds wel de zaadjes geplant die er, mede dankzij de steun van onder andere Billie Eilish, Rosalía en Lorde, voor hebben gezorgd dat er deze week veel aandacht is voor het tweede album van de band uit New York. 

Dat tweede album heeft dezelfde titel gekregen als het vorige album, Your Day Will Come. Het betekent niet dat de band ook in muzikaal opzicht uit precies hetzelfde vaatje tapt, want het tweede album klinkt toch weer net wat anders dan het debuutalbum van de band.

Gebleven is de eigenzinnigheid en de onvoorspelbaarheid van de muziek van Chanel Beads en ook de liefde voor wat zweverige klanken is gebleven. In de sfeervolle openingstrack blijft de band ver verwijderd van de toegankelijke popsong en domineren sprookjesachtige klanken, maar in de tweede track, Song for the Messenger, komt Chanel Beads direct weer met een memorabele popsong op de proppen, al krijgen ook de atmosferische klanken alle ruimte. 

De muziek van de band liet twee jaar geleden flink wat echo’s uit de jaren 80 en 90 horen. Die hoor ik ook zeker op het tweede album van de band, dat flarden bevat van de muziek van bands die me dierbaar zijn, maar ik ken geen band uit de jaren 80 of 90 muziek maakte die klinkt als de muziek van Chanel Beads. 

Chanel Beads is een project van de Amerikaanse muzikant Shane Lavers, die op het tweede album van zijn band nog wat nadrukkelijker zijn talent laat horen. Het tweede album van Chanel Beads bevat nog altijd wel wat lekker in het gehoor liggende popsongs, maar over de hele linie is er meer ruimte voor experiment of voor wat complexere songs. 

Het doet me in muzikaal opzicht af en toe wel wat denken aan The Blue Nile en ook Prefab Sprout is af en toe relevant vergelijkingsmateriaal, maar Chanel Beads klinkt uiteindelijk vooral als zichzelf, waarmee het zich onderscheidt val al die andere bands die de inspiratie vinden in de jaren 80 en 90. 

Your Day Will Come is vaak behoorlijk stemmig ingekleurd, wat uitstekend past bij de stemmen van Shane Lavers en Maya McGrory, die ook dit keer worden ondersteund door de fraaie klankentapijten van violist Zachary Paul. Chanel Beads begeeft zich op haar nieuwe album continu buiten de gebaande paden van de popmuziek, maar toch staat Your Day Will Come vol met songs waar je onmiddellijk van houdt. Wat een fascinerend album. Erwin Zijleman

De muziek van Chanel Beads is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://chanelbeads.bandcamp.com/album/your-day-will-come-2.

Your Day Will Come van Chanel Beads is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (pink), 29,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Charlie Marie - Signs

De Amerikaanse muzikante Charlie Marie woont tegenwoordig ver weg van Nashville, maar heeft met Signs een geweldig album gemaakt, dat zeker moet worden opgepikt in de Amerikaanse muziekhoofdstad
Het eerste dat opvalt bij beluistering van het album Signs van Charlie Marie is haar stem. Het is een stem met heel veel kracht, maar de Amerikaanse muzikante zingt ook met veel gevoel en souplesse. Het is een stem die is gemaakt voor countrymuziek en die maakt Charlie Marie dan ook, al is het geen countrymuziek die makkelijk in een hokje is te plaatsen. Signs bevat invloeden uit de traditionele countrymuziek uit het verleden, kan af en toe lekker stevig klinken, maar het album klinkt ook eigentijds. Het is de stem van Charlie Marie die de meeste indruk maakt, maar in muzikaal opzicht staat het album als een huis en ook de songs zijn van hoog niveau. Mis dit geweldige album niet.

Ik was ruim vijf jaar geleden heel enthousiast over Ramble On, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Charlie Marie. Het is een album dat vaak klinkt als een wat traditioneel countryalbum van vele decennia geleden, maar je hoort ook wel dat het een album van deze tijd is. Charlie Marie laat zich op haar debuutalbum begeleiden door een fantastische band en maakt indruk met prima songs, maar ze imponeert met haar buitengewoon krachtige stem, die af en toe met orkaankracht uit de speakers komt, maar ook fraai kan doseren. 

Ondanks mijn goede ervaringen met het debuutalbum van Charlie Marie, viel het begin deze maand verschenen Signs bijna tussen wal en schip. Dat was een misser van jewelste geweest, want het tweede album van Charlie Marie is nog een stuk beter dan haar debuutalbum en misstaat zeker niet tussen de beste rootsalbums van het moment. 

De muzikante uit Warren, Rhode Island, heeft de tijd genomen voor de opvolger van Ramble On. Na de release van haar debuutalbum reisde ze lange tijd door de Verenigde Staten, waarbij ze werd omringd met heel muziek uit het verleden en het heden. Het leverde heel veel inspiratie op voor haar tweede album, dat voortborduurt op haar debuutalbum, maar ook stappen zet. 

Charlie Marie maakte haar tweede album met een compacte band, maar ook Signs klinkt weer geweldig. De ritmesectie speelt degelijk, de steel gitaar zorgt voor mooie accenten, maar het geluid op het album wordt vooral bepaald door de geweldig spelende gitarist Nick Mercado. 

Net als Ramble On is ook Signs een album dat ver verwijderd blijft van de countrypop zoals die momenteel in Nashville wordt gemaakt. Ook op haar nieuwe album laat Charlie Marie zich beïnvloeden door countrymuziek uit het verleden, maar het klinkt geen moment als retro. De Amerikaanse muzikante beweert op haar bandcamp pagina dat ze “classic country music for the modern world” maakt en dat is een mooie omschrijving. 

Het is muziek die anders klinkt dan de gepolijste countrypop van het moment, maar ik hoor ook niet meer dan wat invloeden van de traditionele countrymuziek uit het verleden. De muziek is soms lekker stevig, maar de band van Charlie Marie laat ook veel ruimte over. Die ruimte vult de Amerikaanse muzikante ook dit keer met haar imposante stem. 

Ook op Signs valt op hoe krachtig de stem van Charlie Marie is. Ze kan stevig uithalen met haar stem, maar ik vind de zang op Signs nergens over de top. De zang knalt af en toe uit de speakers, maar Charlie Marie kan ook meer ingetogen en met veel gevoel zingen. Het is knap hoe ze binnen een paar noten kan doseren van orkaankracht naar een subtiel briesje, zonder dat het gekunsteld klinkt. Ook als ze vol uithaalt is de zang van Charlie Marie zuiver en dat is knap. Het is een stem die is gemaakt voor wat traditioneler klinkende countrymuziek en voor wat stevigere countryrock en honky tonk, maar ook als Charlie Marie gas terugneemt met haar stem, maakt ze makkelijk indruk. 

Ik kan er nog steeds niet bij dat ik dit album bijna over het hoofd heb gezien en begrijp ook niet dat er tot dusver vrij weinig aandacht is voor Signs, want wat is dit een topalbum. Charlie Marie opereert ver van de spotlights in Nashville, maar ze verdient haar plekje in deze spotlights absoluut. Erwin Zijleman

De muziek van Charlie Marie is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://charliemarie.bandcamp.com/album/signs.

Review: Alex Amen - Sun of Amen

De Amerikaanse muzikant Alex Amen heeft een laidback singer-songwriter album gemaakt dat je onmiddellijk mee terugneemt naar de jaren 60 en 70, maar dat ook uitstekend tot zijn recht komt bij de tropische temperaturen van nu
Alex Amen heeft de pech dat ik echt een enorme voorkeur heb voor vrouwelijke singer-songwriters, waardoor zijn debuutalbum Sun of Amen twee weken geleden buiten de boot viel. Ten onrechte, want het debuutalbum van de muzikant uit Los Angeles is een bijzonder aangenaam album. Het is ook een heel goed album, want de laidback songs op het album zijn bijzonder fraai ingekleurd en Alex Amen beschikt over een mooie stem. Het heeft allemaal een hoog jaren 60 en 70 gehalte, maar Sun of Amen roept zo veel associaties op dat ik niet direct een klassieker uit het verleden opzet. Sun of Amen is de perfecte soundtrack voor tropische dagen, maar ook hierna gaat dit album het prima doen.

Het weer heeft absoluut invloed op de muziek waar ik bij voorkeur naar luister. Er is muziek die voor mij het best tot zijn recht komt op koude en donkere winteravonden, er is muziek die uitstekend gedijt bij een voorzichtige lentezon of een aangename zomerzon en er is muziek die de perfecte soundtrack biedt voor een stevige herfststorm. De tropische temperaturen van het moment vragen voor mij weer om hele andere muziek, want het is snel te veel. 

Ik heb de afgelopen dagen veel geluisterd naar singer-songwriters uit de jaren 70, want die maakten vaak het soort laidback en zorgeloze muziek die past bij de extreme temperaturen van het moment. Op een gegeven moment vond Spotify kennelijk dat ik lang genoeg in het verre verleden had vertoefd, want het streamingplatform adviseerde me het pas twee weken geleden verschenen Sun of Amen van Alex Amen. 

Het is een naam die ik twee weken geleden wel ben tegengekomen, maar ik kwam er toen niet toe om te luisteren naar het debuutalbum van de muzikant uit Los Angeles, California. Inmiddels ben ik behoorlijk gehecht geraakt aan het album, dat het echt geweldig doet bij de code rood van vandaag. 

Sun of Amen verscheen zoals gezegd precies twee weken geleden, maar het album klinkt alsof het aan het einde van de jaren 60 of aan het begin van de jaren 70 is gemaakt. Ik denk dat Alex Amen het destijds goed zou hebben gedaan en een geduchte concurrent zou zijn geweest van Jim Croce, Harry Nilsson en Don McLean. 

Het zijn drie vrij willekeurig gekozen namen, want Sun of Amen van Alex Amen roept bij mij associaties op met talloze singer-songwriter albums uit deze periode en ook zeker met de eerste albums van The Eagles. Het zijn albums waar ik nog vaak naar luister, maar ook het debuutalbum van de muzikant uit Los Angeles gaat hier nog vaak voorbij komen. 

Sun of Amen streelt immers op allerlei manieren het oor en toen ik het album één keer had gehoord was ik verkocht. Alex Amen heeft zijn debuutalbum voorzien van een laidback geluid, maar het is ook een warm en gloedvol geluid. De Amerikaanse muzikant heeft vooral snareninstrumenten ingezet op zijn debuutalbum, dat een fraai gitaargeluid laat horen, verrijkt met bijdragen van onder andere de pedal steel, banjo, mandoline en hier en daar wat violen. 

Alex Amen heeft zijn album zelf geproduceerd en dat heeft hij knap gedaan. Sun of Amen klinkt immers als een verloren gewaande klassieker uit de jaren 70 en het is er een die met name bij beluistering met de koptelefoon prachtig klinkt. In muzikaal en productioneel opzicht trok Sun of Amen onmiddellijk mijn aandacht, maar ik was ook direct gecharmeerd van de stem van Alex Amen. 

Hij beschikt over het soort stem dat in de jaren 60 en 70 gangbaar was en het is er een die het laidback karakter van zijn muziek versterkt. Ik heb normaal gesproken een enorme voorkeur voor vrouwenstemmen, maar de zang op Sun of Amen is uitstekend en lijkt bij de temperaturen van het moment nog net wat mooier, zeker als op de achtergrond toch nog wat vrouwenstemmen worden toegevoegd. 

De jaren 60 en 70 vibe die je hoort in de zang, de muziek en de productie wordt nog wat versterkt door de songs, die volstrekt tijdloos klinken en het debuutalbum van Alex Amen nog wat verder optillen. Echt een heel mooi album. Erwin Zijleman

De muziek van Alex Amen is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://alexamen.bandcamp.com/album/sun-of-amen.

Sun of Amen van Alex Amen is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Johnny Blue Skies - Mutiny After Midnight

De Amerikaanse muzikant Sturgill Simpson kon niet kiezen op de albums die hij onder zijn eigen naam uitbracht en dat kan hij ook niet op het tweede album van zijn project Johnny Blue Skies, maar wat klinkt het weer lekker
Luister naar Mutiny After Midnight van Johnny Blue Skies & The Dark Clouds en je zou zomaar kunnen vermoeden dat je luistert naar een obscure verzamelaar uit de jaren 70. Dat Sturgill Simpson, de man achter Johnny Blue Skies, een groot liefhebber is van muziek uit de jaren 70 is bekend, maar hij klonk nog niet eerder zo veelzijdig als op zijn nieuwe album. Country, blues, rock, soul, disco, funk, het komt allemaal voorbij op Mutiny After Midnight en alles klinkt even lekker. Het is een bijzonder oeuvre dat Sturgill Simpson de afgelopen vijftien jaar heeft opgebouwd en het fraaie Mutiny After Midnight valt in dat bijzondere oeuvre zeker niet uit de toon.

Mutiny After Midnight, het tweede album van Johnny Blue Skies, verscheen in eerste instantie alleen fysiek en niet op de streamingplatforms, maar daar dook het album eerder deze maand gelukkig alsnog op. Het wachten op het tweede album van het project van de Amerikaanse muzikant Sturgill Simpson is beloond, want Mutiny After Midnight bevat op de streamingplatforms drie extra tracks en heeft een speelduur van ruim 57 minuten. Op de albumcover staat overigens niet alleen de naam van Johnny Blue Skies maar ook die van zijn band The Dark Clouds. 

Mutiny After Midnight is de opvolger van het bijna twee jaar geleden verschenen Passage Du Désir, het debuutalbum van Johnny Blue Skies. Voordat Sturgill Simpson opdook met zijn nieuwe project Johnny Blue Skies, maakte hij tussen 2013 en 2021 een aantal opvallende albums onder zijn eigen naam, waarvan ik vooral Metamodern Sounds in Country Music (2014) en A Sailor's Guide to Earth (2016) erg goed vind. 

Het zijn albums die laten horen dat Sturgill Simpson muziek maakt die niet in een hokje is te duwen, want tussen maar ook op zijn albums is een enorme variëteit te horen. Dat gold ook weer voor het debuutalbum van Johnny Blue Skies, dat weer wat dichter tegen de countryrock van Metamodern Sounds in Country Music aan zat, maar zich ook in alle richtingen bewoog. 

Het is niet anders op Mutiny After Midnight, dat door Sturgill Simpson zijn dansalbum is genoemd. Dat dat niet voor niets is hoor je in de openingstrack Make America Fuk Again, dat is voorzien van een funky beat. Persoonlijk vind ik de muziek van Sturgill Simpson best vaak op het randje, maar hij slaat altijd precies op tijd weer een juiste weg in. Zo verandert de wat mij betreft niet heel overtuigende openingstrack net op tijd in een ZZ Top achtige rocksong, die in muzikaal opzicht niet had misstaan op de albums waarop ZZ Top een hitmachine bleek. 

Johnny Blue Skies kan ook op Mutiny After Midnight nog rocken, want na de openingstrack volgt een bluesy rocksong die zo lijkt weggelopen uit de jaren 70. Het wordt gevolgd door een met blazers verrijkte countrysong uit dezelfde periode, waardoor Sturgill Simpson meteen in de eerste drie tracks van het nieuwe album zijn liefde voor muziek uit de jaren 70 weer eens etaleert. Het is niet anders in de tracks die volgen, waarbij het niet zoveel uitmaakt of funk, blues, disco, country, soul of rock ’n roll de basis is. 

Het nadeel van de muziek die Johnny Blue Skies maakt is dat het zoveel kanten op schiet dat het een allegaartje wordt en mede hierdoor vond ik Mutiny After Midnight in eerste instantie best lekker klinken, maar deed het album me verder niet zo veel. Dat veranderde toen ik het album meerdere keren had beluisterd, want wat zijn de songs goed en wat is Sturgill Simpson in vorm op het tweede album van Johnny Blue Skies. 

De bonustrack A Whiter Shade of Pale leek me op voorhand een vrij overbodige versie van de klassieker van Procol Harum, maar wat is het een goede versie. Dat geldt voor alle songs op het album, dat zich aan de ene kant laat beluisteren als een verzamelalbum met vergeten songs uit de jaren 70, maar dat aan de andere kant ook een typisch Sturgill Simpson album is. Ook voor liefhebbers van bijzondere teksten heeft Mutiny After Midnight nog het een en ander te bieden, maar ik hou het dit keer op de muziek. Erwin Zijleman

Mutiny After Midnight van Johnny Blue Skies & The Dark Clouds is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP  (coloured), 39,99 euro

LP, 39,99 euro

CD, 22,99 euro

Review: Natalie Jane Hill - Hopeful Woman

Ik dacht met Hopeful Woman van Natalie Jane Hill een wat obscuur rootsalbum te hebben ontdekt, maar het album van de Amerikaanse singer-songwriter ligt hier gewoon in de winkel en dat is volkomen terecht
Zonder het halfjaarlijstje van een mij tot voor kort onbekende muziekwebsite was ik nooit op het spoor gekomen van het derde album van de Amerikaanse muzikante Natalie Jane Hill, maar gelukkig heb ik Hopeful Woman toch nog ontdekt. Het is een rootsalbum met mooi verzorgde songs met vooral invloeden uit de folk. Van dit soort albums zijn er heel veel, maar Natalie Jane Hill is de concurrentie in alle opzichten een stap voor. Het album is bijzonder mooi ingekleurd met een tijdloos geluid, haar songs houden de aandacht makkelijk vast en prikkelen de fantasie en Natalie Jane Hill beschikt ook nog eens over een bijzonder mooie stem. Echt een heel mooi rootsalbum.

Bij gebrek aan gloednieuwe albums laat ik me deze weken flink inspireren door de vele halfjaarlijstjes die momenteel worden gepubliceerd. De lijstjes met de beste albums van 2026 tot dusver, die worden gepubliceerd door de bekende en vooral Amerikaanse muziekwebsites, zijn verrassend consistent, maar leveren me eerlijk gezegd niet heel veel interessante nieuwe albums op. De meest interessante ontdekkingen deed ik in de halfjaarlijst van de voor mij tot voor kort onbekende Amerikaanse blog No Expectations, waarop ik een aantal uitstekende recente albums vond. 

Een van deze albums is Hopeful Woman van Natalie Jane Hill. Op de streamingplatforms kwam ik nog twee albums van deze Amerikaanse muzikante tegen en ik was er vrij zeker van dat ik haar vorige album, het in 2021 verschenen Solely, had besproken op De Krenten uit de Pop. Dat blijkt niet het geval, maar ik weet wel dat ik het album destijds meerdere keren heb overwogen. 

Hopeful Woman, het derde album van de muzikante uit Asheville, North Carolina, heb ik eerder dit jaar niet opgemerkt, maar het is wederom een prima album. Dat ik het vorige album van Natalie Jane Hill niet heb besproken heeft alles te maken met het genre waarin de Amerikaanse muzikante opereert. Natalie Jane Hill maakte op haar tweede album mooi klinkende Amerikaanse rootsmuziek, maar het is ook rootsmuziek van het soort dat momenteel heel veel wordt gemaakt. 

Nu ik Solely nog eens heb beluisterd denk ik dat het album zeker een plekje op De Krenten uit de Pop had verdiend en dat geldt ook zeker voor het in het voorjaar verschenen Hopeful Woman, dat ik nog wat hoger aansla. Hopeful Woman is een album dat opvalt door een aangename en wat laidback sfeer. De songs van de Amerikaanse muzikante hebben in de meeste gevallen een laag tempo en zijn voorzien van wat lome klanken en dat klinkt heerlijk bij de temperaturen van het moment. 

Natalie Jane Hill nam haar nieuwe album deels op in haar thuisstaat Texas en deels in North Carolina, waar ze momenteel woont. Ze deed dit samen met een aantal prima muzikanten, onder wie haar partner en multi-instrumentalist Mat Davidson, die de muziek op het album voorziet van allerlei fraaie accenten, waaronder bijdragen van de pedal steel en de viool. 

De songs van Natalie Jane Hill hebben in de basis genoeg aan haar akoestische gitaar en haar stem, maar de extra inkleuring van de songs zorgt voor een warm en tijdloos geluid. Het begrip tijdloos is ook van toepassing op de songs op Hopeful Woman, dat ook flink wat jaren oud had kunnen zijn, wat overigens zeker niet betekent dat het album ouderwets klinkt. 

Ik begrijp inmiddels waarom de blog uit Chicago zo hoog opgeeft over het derde album van Natalie Jane Hill, want de songs zijn aansprekend en de muziek klinkt echt prachtig. Het wordt nog wat mooier door de stem van de Amerikaanse muzikante. Ook de zang van Natalie Jane Hill voorziet haar album van een tijdloos karakter, maar het is ook een mooie, warme en karakteristieke stem, die zich ook makkelijk weet te onderscheiden in de overvolle vijver van de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. 

Alle reden dus om de muzikante uit North Carolina vanaf nu nauwlettend in de gaten te houden, want ook haar eerste twee albums zijn absoluut de moeite waard. Het zijn net als het nieuwe album allebei albums zonder opsmuk, maar alles dat Natalie Jane Hill toevoegt is raak. Erwin Zijleman

De muziek van Natalie Jane Hill is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://nataliejanehill.bandcamp.com/album/hopeful-woman.

Hopeful Woman van Natalie Jane Hill is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (transparent red), 29,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: The Veils - Fragile World

The Veils is inmiddels al een tijdje een soloproject van zanger Finn Andrews, maar ook het wat minder donker en wat voller klinkende Fragile World is weer een uitstekend album van de Nieuw-Zeelandse muzikant
Maar net iets meer dan een jaar na het behoorlijk donkere Asphodels is er alweer een nieuw album van The Veils verschenen. Finn Andrews werkt op dit nieuwe album samen met producer Tom Healy, die Fragile World heeft voorzien van een wat toegankelijker en wat minder donker geluid. De strijkers van het vorige album zijn vervangen door pianoklanken, waardoor de muziek van The Veils nog altijd stemmig klinkt. Dat hoor je vooral in de wat meer ingetogen songs op het album, die aan Nick Cave doen denken, maar Fragile World bevat ook een aantal wat voller klinkende songs, die weer een net wat andere kant van The Veils, of eigenlijk Finn Andrews, laten horen.

De in eerste instantie vanuit Nieuw-Zeeland opererende band The Veils debuteerde in 2004 met het album The Runaway Found, dat in 2006 werd gevolgd door het minstens even goede Nux Vomica. Het zijn volgens de critici en ook wat mij betreft nog altijd de twee beste albums van The Veils, maar ik heb altijd een zwak gehouden voor de band, die inmiddels acht albums heeft gemaakt. 

Zanger Finn Andrews, de zoon van XTC en Shriekback toetsenist Barry Andrews, was altijd al het belangrijkste lid van The Veils, maar de laatste albums van de band zijn feitelijk meer soloalbums van Finn Andrews dan albums van een band. Het geldt ook weer voor het deze week verschenen Fragile World, de opvolger van het vorig jaar verschenen Asphodels. 

Finn Andrews maakte het in Nieuw-Zeeland opgenomen Fragile World voor een belangrijk deel samen met producer Tom Healy, die onder andere albums van Tiny Ruins, The Chills en Folk Bitch Trio op zijn cv heeft staan. De twee maakten ook vrijwel alle muziek op het album, waarvoor verder alleen drummer Joseph McCallum werd ingeschakeld voor een aantal tracks. 

Finn Andrews komt vrij snel op de proppen met de opvolger van het pas vorig jaar verschenen Asphodels en wilde naar verluidt een wat opgewekter album maken na het behoorlijk donkere vorige album. Dat is wat mij betreft gelukt, al is ook Fragile World een album dat het, in ieder geval voor mij, het beste doet wanneer de zon onder is. Zeker in de meer ingetogen songs op het album vind ik het verschil met het vorige album niet eens zo heel groot, maar Fragile World bevat ook een aantal wat voller ingekleurde en meer uptempo songs. 

In de ingetogen songs domineert de stem van Finn Andrews en die kan af en toe wat opschuiven in de richting van Nick Cave en daar ben ik persoonlijk geen fan van. Ik vind de muziek van The Veils wel wat minder dramatisch dan die van Nick Cave en de stem van Finn Andrews is de afgelopen twintig jaar mooier geworden. 

De net wat voller klinkende songs op Fragile World hebben echter mijn voorkeur en voegen bovendien wat toe aan het oeuvre van The Veils. Het schuift wat op richting een band als The National, maar ik hoor af en toe ook wel wat subtiels van Roxy Music en dat bevalt me wel. 

De muziek op Fragile World is warm en sfeervol, maar Finn Andrews en Tom Healy hebben ook een mooi geluid vol fraaie details in elkaar geknutseld, dat van Fragile World ook zeker een koptelefoon album maakt, want met de koptelefoon komen de songs op het album net wat makkelijker tot leven. 

De critici zijn dit keer wat verdeeld in hun oordeel over het nieuwe album van The Veils, maar ik ben zelf zeer te spreken over het net wat luchtigere geluid van de band en ook de flirts met toegankelijkere pop en rock spreken me aan, net als de hier en daar toegevoegde dynamiek in de songs waarin drums zijn toegevoegd. 

Als ik mijn favoriete albums van The Veils moet kiezen, kom ik nog altijd uit bij de eerste twee albums, maar ook Fragile World is weer een album dat aardig in de buurt komt en iets toevoegt aan de vorige zeven albums van de band. Als ik mag kiezen, schuift het volgende album weer wat meer op richting een wat steviger geluid, maar ook de stemmige klanken op de afgelopen albums laten het talent van Finn Andrews horen. Erwin Zijleman

Fragile World van The Veils is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 29,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: Star Moles - Highway to Hell

Volgens met name de alternatieve Amerikaanse muziekpers is Highway to Hell van Star Moles een van de beste albums van 2026 tot dusver en na een paar keer luisteren, hoor ik er inderdaad wel wat bijzonders in
Star Moles is een project van de Amerikaanse muzikante Emily Moanes, die de afgelopen jaren veel albums heeft uitgebracht. Ik heb er niets van meegekregen, maar ik zie het laatste album van Star Moles wel opduiken in de lijstjes met de beste albums van 2026 tot dusver. Dat zijn lijstjes die flink afwijken van mijn eigen lijstje, maar ik heb wel wat met Highway to Hell van Star Moles. Het is aan de ene kant een album dat teruggrijpt op de singer-songwriter muziek uit het verleden, maar het is ook een indie-album met een randje lo-fi. Het is een album waaraan ik moest wennen, maar inmiddels ben ik gecharmeerd van de bijzondere songs van Emily Moanes en haar al even bijzondere zang.

Er verschijnen deze week niet zo heel veel interessante nieuwe albums meer en daarom ben ik eens gaan kijken in de lijstjes met de volgens een aantal muziekwebsites beste albums van 2026 tot dusver. Ondanks het feit dat het in de meeste gevallen gaat om muziekwebsites die ik met grote regelmaat volg, ben ik nog flink wat verrassingen tegengekomen in deze lijstjes. 

Highway to Hell van Star Moles is zo’n verrassing. De naam Star Moles is echt nieuw voor mij, maar tot mijn verbazing zag ik al een enorme rij albums op de streamingplatforms. Ik ben niet de enige die al deze albums heeft gemist, want ook voor een aantal van de websites die het album bejubelen is Highway to Hell de eerste kennismaking met de muziek van Star Moles. 

Star Moles is een project van de Amerikaanse muzikante Emily Moanes, die op haar bandcamp pagina nog meer releases aanbiedt dan op de streamingplatforms. De muzikante uit Philadelphia, Pennsylvania, maakte haar nieuwe album samen met producer Kevin Basko. Met z’n tweeën bespelen ze de meeste instrumenten die zijn te horen op het album, maar in ongeveer de helft van de tracks wordt ook nog een elektrische gitaar toegevoegd. 

Bij de albumtitel Highway to Hell heb ik natuurlijk direct associaties met de legendarische song van AC/DC, maar die verdwijnen onmiddellijk wanneer de eerste noten van de openingstrack The End uit de speakers komen. The End moet het in eerste instantie doen met de piano en de stem van Emily Moanes. Het geluid van de piano doet wat denken aan singer-songwriter albums uit de jaren 70, maar de zang van Emily Moanes is een stuk eigenzinniger. 

Op het eerste gehoor vond ik de zang wat onvast klinken en hier en daar op het randje, maar uiteindelijk heeft de stem van de Amerikaanse wel wat bijzonders en zingt ze beter dan ik in eerste instantie dacht. Halverwege de openingstrack duikt een elektrische gitaar op, maar ook dan steekt Star Moles AC/DC niet naar de kroon. 

De eerste track op Highway to Hell eindigt na tweeënhalve minuut wat plotseling, wat de muziek van Star Moles een lo-fi randje geeft, maar het draagt ook bij aan zowel de charme als de eigenzinnigheid van de muziek van Emily Moanes. Ik hoorde niet direct wat met name de Amerikaanse muziekmedia zo goed vinden aan het nieuwe album van Star Moles, maar na een paar keer horen heb ik wel wat met dit album. 

Emily Moanes slaat op Highway to Hell op knappe wijze een brug tussen de tijdloze singer-songwriter muziek uit de jaren 70 en de indie van het moment. Naarmate ik het album meerdere keren hoorde, raakte ik meer onder de indruk van de stem van de Amerikaanse muzikante en ook de inkleuring van de songs, met hier en daar wat accenten van de saxofoon, spreekt me steeds meer aan. 

De gerenommeerde Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork noemt onder andere Weyes Blood en Fiona Apple als vergelijkingsmateriaal en met name de vergelijking met Weyes Blood begrijp ik wel en in plaats van Fiona Apple denk ik eerder aan Tori Amos. Het is op het eerste gehoor wel de lo-fi variant van Weyes Blood en Tori Amos, maar niet alleen de zang en de muziek op Highway to Hell worden steeds aansprekender, want ook de tien songs op het album winnen nog lange tijd aan kracht. Ik ben blij dat dit bijzondere album toch nog op mijn weg is gekomen. Erwin Zijleman

De muziek van Star Moles is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://starmoles.bandcamp.com/album/highway-to-hell.

Review: Hollie Cook - Shy Girl in Dub

Hollie Cook wordt nog altijd ‘de dochter van Sex Pistols drummer Paul Cook’ genoemd, maar ze heeft inmiddels zelf ook een oeuvre om trots op te zijn, zeker na de release van het uitstekende Shy Girl in Dub!
Hollie Cook maakt muziek die zich redelijk ver buiten mijn muzikale comfort zone begeeft, maar wanneer de temperaturen tot onaangename hoogten stijgen, groeit mijn liefde voor de reggae die Hollie Cook maakt. Ik vond de dub-versie van haar vorige album Happy Hour een stuk leuker dan het origineel en dat geldt misschien nog wel in sterkere mate voor de dub-versie van haar vorig jaar verschenen album Shy Girl. Shy Girl in Dub is precies wat je van een dub-album verwacht, misschien buiten de zang van Hollie Cook, die haar songs wat mij betreft juist extra aangenaam maakt. Hollie Cook heeft in ieder geval de soundtrack voor een mooie zomer gemaakt en misschien nog wel meer dan dat.

De Britse muzikante Hollie Cook bracht vijftien jaar geleden, nadat ze enige tijd deel had uitgemaakt van de legendarische Britse band The Slits, haar debuutalbum uit en heeft inmiddels acht albums op haar naam staan. De dochter van Sex Pistols drummer Paul Cook heeft een duidelijke voorliefde voor reggae en dat is een genre waar ik niet zo heel vaak naar luister. 

Nu doet reggae het bij mij wel een flink stuk beter wanneer de buitentemperatuur boven de 25 graden komt, waarmee het deze week verschenen nieuwe album van Hollie Cook goed getimed is. De Britse muzikante maakte in het verleden al twee keer een dub-versie van een eerder uitgebracht album en de in 2023 verschenen dub-versie van het uit 2022 stammende Happy Hour kwam in een warme zomerweek drie jaar geleden precies op het juiste moment. 

Deze week herhaalt de geschiedenis zich, want het vorig jaar uitgebrachte Shy Girl verschijnt deze week in een dub-versie en valt samen met dagen met extreem hoge temperaturen. Ik luister zoals gezegd vrijwel nooit naar reggae en nog minder naar dub, maar Shy Girl in Dub! bevalt me echt uitstekend. 

Ik vond de dub-versie van Happy Hour drie jaar geleden leuker dan het originele album en ook Shy Girl in Dub! wint het wat mij betreft van de originele versie van het album. Ik ben zeker geen kenner van het genre, maar het nieuwe album van Hollie Cook klinkt echt fantastisch. 

De geweldig spelende ritmesectie zit lekker vooraan in de mix met lome en diepe baslijnen en fantastisch drumwerk. Dit wordt gecombineerd met de voor de reggae en dub zo karakteristieke gitaarakkoorden, maar de gitaren mogen ook af en toe soleren. Het geluid op Shy Girl in Dub! wordt nog wat zompiger door de subtiel ingezette keyboards en krijgt een funky injectie door de inzet van blazers. 

Zoals het hoort op een goed dub-album zijn de songs lang uitgesponnen, wordt er veel herhaald in de instrumentatie en is er uiteraard nog flink wat galm, vertraging, echo en vervorming toegevoegd. Het is de perfecte muziek voor een warme zomerdag, maar wat wordt er ook geweldig gespeeld op het nieuwe album van Hollie Cook. 

Producer Ben McKone tekende ook voor de productie van het originele album en is geen typische dub-producer, maar hij levert vakwerk met het fantastische geluid op Shy Girl in Dub!, dat op de zomerdagen van het moment echt vrijwel onweerstaanbaar is en de hitte aangenaam in plaats van ondraaglijk maakt. 

Het wordt nog wat onweerstaanbaarder door de mooie en soepele stem van Hollie Cook, die zich prachtig om alle muzikale hoogstandjes op het album heen draait. Ik heb voor de zekerheid toch ook nog even naar het vorig jaar uitgebrachte Shy Girl geluisterd, maar ik heb kennelijk toch meer met dub dan met de wat toegankelijker klinkende reggae en rock van het originele album. 

Ik ga ervan uit dat het nieuwe album van Hollie Cook het bij mij minder goed gaat doen wanneer de temperaturen weer gaan dalen, maar ik vind het album nu zo geweldig klinken dat ik me daar nog niets bij voor kan stellen. Wie weet wordt het zo’n reggae- of dub-album dat ik wel met enige regelmaat beluister, zoals Tribute to the Martyrs van Steel Pulse, Sinsemilla en Red van Black Uhuru en natuurlijk The Dub Factor van laatstgenoemde band uit 1983. Hoogste tijd dat ik een wat recenter album toevoeg aan dit lijstje. Erwin Zijleman

De muziek van Hollie Cook is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://holliecook.bandcamp.com/album/shy-girl-in-dub.

Shy Girl in Dub! van Hollie Cook is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 34,99 euro

CD, 14,99 euro

Review: Tommy Bolin - Teaser (1975)

De Amerikaanse gitarist Tommy Bolin werd slechts 25 jaar oud, maar maakte in de laatste twee jaar van zijn leven twee uitstekende albums, die laten horen dat hij veel meer was dan een uitzonderlijk goede gitarist
Ik kocht het album Teaser van Tommy Bolin heel lang geleden in de uitverkoop, maar het album sloot destijds niet aan op mijn smaak en verdween in de kast. Toen ik pas eens naar het album luisterde op de streamingplatforms was ik wel onder de indruk van het debuutalbum van de Amerikaanse gitarist, die op 25-jarige leeftijd overleed aan een overdosis heroïne. Op Teaser hoor je vooral een geweldige gitarist, maar ook een prima zanger, een getalenteerde songwriter en een muzikant die openstaat voor invloeden uit zeer uiteenlopende genres. Teaser is bovendien een album vol belofte voor de toekomst, maar hoe goed Tommy Bolin zou kunnen worden kwamen we helaas nooit te weten.

Het ontdekken van nieuwe muziek is tegenwoordig zoveel makkelijker dan in mijn jeugd. Voor nieuwe albums vertrouwde ik destijds uitsluitend op Muziekkrant OOR en voor het ontdekken van de parels uit de muziekgeschiedenis had ik de popencyclopedie van dezelfde uitgever. 

Die parels uit de geschiedenis van de popmuziek kon je vaak redelijk goedkoop te pakken krijgen in de uitverkoop, bijvoorbeeld bij winkels waar geluidsapparatuur werd verkocht. De goedkope uitgaven waren te herkennen aan het knipje in de albumhoes en vaak was luisteren naar albums niet of nauwelijks mogelijk. 

Ik heb op basis van het met behulp van de popencyclopedie samengestelde lijstje min of meer blind stapels goedkoop vinyl gekocht en dat was niet altijd een succes. Ik vond de albums van mijn favoriete bands meestal toch beter, waarna ik de goedkoop aangeschafte albums weer verkocht (meestal bij Elpee) of ze op de stapel verdwenen. 

Bij het verplaatsen van vinyl dat ik al decennia niet meer had aangeraakt, kwam ik een tijdje geleden het album Teaser van Tommy Bolin tegen. De naam zei me eerlijk gezegd niets, maar naast Teaser bleek ik ook het album Private Eyes nog in de kast te hebben staan. De in 1975 en 1976 uitgebrachte albums zijn de enige twee albums van de Amerikaanse muzikant, die aan het eind van 1976 zou overlijden aan een overdosis heroïne en slechts 25 jaar oud zou worden. 

Ik denk dat ik bij aanschaf van de albums rechttoe rechtaan hardrock verwachtte, maar dat is niet het soort muziek dat is te horen op Teaser, dat ik net wat interessanter vind dan Private Eyes. Die associatie met hardrock is niet zo gek, want Led Zeppelin gitarist Jimmy Page was een fan van Tommy Bolin en nam hem enkele keren mee op tournee. Tommy Bolin maakte bovendien kort deel uit van Deep Purple, dat hem op het spoor kwam nadat drummer Billy Cobham Tommy Bolin had gerekruteerd voor zijn succesvolle solodebuutalbum Spectrum. 

De Amerikaanse gitarist maakte in zijn veel te korte leven vaak stevige rockmuziek, maar hij vertoefde ook graag in jazzrock-kringen. Op het in 1975 verschenen Teaser is goed te horen hoe veelzijdig Tommy Bolin was. Teaser is een album met echt geweldig gitaarwerk, maar in muzikaal opzicht kan het alle kanten op. Het album bevat een aantal uptempo bluesrock songs, maar ook volop flirts met jazzrock, funk, radiovriendelijke rockmuziek en zelfs een beetje reggae. 

Zeker als Tommy Bolin losgaat op zijn gitaren klinkt Teaser fantastisch, maar ook de complexe stukken met invloeden uit de jazzrock spreken 50 jaar later nog steeds tot de verbeelding. De Amerikaanse muzikant is ook nog eens een prima zanger, waardoor met name de wat compactere songs een breed publiek hadden moeten kunnen aanspreken in 1975. 

Tommy Bolin dankte zijn status vooral aan zijn bijdragen aan het solodebuut van Billy Cobham, maar die status ging snel rond in de muziekwereld, wat te merken is aan de goed gevulde gastenlijst met de namen van onder andere Phil Collins, David Foster, Jan Hammer, Glenn Hughes, Jeff Porcaro en David Sanborn. Ik vond Teaser van Tommy Bolin na aanschaf heel lang geleden een flinke tegenvaller, maar met de kennis van nu hoor ik een prima album van een echt geweldige gitarist, van wie we waarschijnlijk veel zouden hebben gehoord als hij de heroïne had laten staan. Erwin Zijleman

De muziek van Tommy Bolin is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina die is gemaakt voor de Amerikaanse muzikant: https://tommybolin.bandcamp.com/album/teaser.

Teaser van Tommy Bolin is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 24,99 euro

Review: Dagmar Zuniga - in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music

Dagmar Zuniga haalt met in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music de lijstjes met de beste albums van 2026 tot dusver en doet dit met hele wonderlijke maar ook mooie en bezwerende songs
Ik geef eerlijk toe dat ik in eerste instantie dacht dat de Amerikaanse muziekcritici die het debuutalbum van Dagmar Zuniga de hemel in hebben geprezen door de hitte waren bevangen, maar op de een of andere manier raakte ook ik in de ban van in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music. Het is een album dat echt aan alle kanten rammelt, dat zeer matig klinkt en dat in muzikaal opzicht behoorlijk eenvoudig en minimalistisch is, maar het album heeft ook wat. Het is een album dat vele decennia oud zou kunnen zijn en niet past in het heden, maar de songs van Dagmar Zuniga dringen zich op een of andere manier toch op en laten vervolgens hun bijzondere schoonheid horen.

Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren dat ik eerder dit jaar ook maar iets heb gelezen over het album in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music van Dagmar Zuniga, maar ik zie het album de afgelopen weken wel opduiken in meerdere lijstjes met de beste albums van de eerste zes maanden van 2026. Paste Magazine vindt het album zelfs het op één na beste album van de eerste helft van 2026, waardoor mijn interesse definitief was gewekt. 

Op basis van de recensies van het album wist ik eerlijk gezegd nog niet wat ik moest verwachten van de muziek van Dagmar Zuniga, maar luisteren naar in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music bleek al snel een unieke luisterervaring. Het debuutalbum van de muzikante uit New York verscheen vorig jaar al eens, maar kreeg eerder dit jaar een nieuwe release. 

Het debuutalbum van Dagmar Zuniga zou ook net zo goed een album uit de vroege jaren 60 kunnen zijn, want in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music lijkt meer op de psychedelische folkalbums die aan het eind van de jaren 60 werden gemaakt dan op de folkalbums van dit moment. Er zijn maar weinig muzikanten die in 2026 een album als dit durven maken, maar Dagmar Zuniga heeft het gedaan.

Je kunt tegenwoordig met relatief eenvoudige apparatuur behoorlijk professioneel klinkende opnames maken, maar het eerste album van Dagmar Zuniga klinkt af en toe alsof het met een stokoude cassetterecorder is opgenomen (het is overigens opgenomen met een behoorlijk professionele Tascam tape recorder). 

Het album opent met eenvoudige gitaarakkoorden, die ook wel eens mis zitten, en de in meerdere lagen opgenomen stem van de New Yorkse muzikante. Wanneer een fluit wordt toegevoegd klinkt het allemaal nog wat psychedelischer, maar in de tweede track doet Dagmar Zuniga er nog een schepje bovenop en is in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music helemaal niet meer van deze tijd. 

Ik kan me goed voorstellen dat het debuutalbum van Dagmar Zuniga negen van de tien keer teveel van het goede is, en dat is bij mij niet anders, maar het album heeft ook wat. In muzikaal opzicht stelt het allemaal niet heel veel voor en ik denk zelfs dat er mensen zijn die pijn aan hun oren krijgen van de eenvoudige klanken op het album, maar het album intrigeert ook. 

Bij eerste beluistering werd het debuutalbum van Dagmar Zuniga wat mij betreft gered door de stem van de Amerikaanse muzikante. Ook de zang op het album zit er wel eens naast, maar over het algemeen genomen hou ik wel van de bezwerende vocalen van de Amerikaanse muzikante. Die stem hoor je soms in redelijk toegankelijke folksongs, maar het album is ook vaak ver verwijderd van de song met een kop en een staart.

Het debuutalbum van Dagmar Zuniga is een album waar je even aan moet wennen en vervolgens vind je het verschrikkelijk of doet het album wat met je. Ik kwam al snel terecht in de tweede categorie, al vraag ik mezelf nog met grote regelmaat af wat ik aan moet met dit rare album, dat eigenlijk best beroerd klinkt en in muzikaal en vocaal opzicht geen echte hoogvlieger is en dat qua songs ook maar weinig houvast biedt. 

Maar het is ook een album dat iets met me doet en dat me niet alleen blijft verbazen, maar me ook hopeloos intrigeert. Dat in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music een van de beste albums van 2026 tot dusver is vind ik overdreven, maar het is wel een van de meest bijzondere albums van 2026 tot dusver en een album dat je het ene moment de gordijnen in kan jagen met een brei van klanken en je het volgende moment raakt met prachtige zang of een bijzondere melodie. Fascinerende muziek. Erwin Zijleman

De muziek van Dagmar Zuniga is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://dagmarzuniga.bandcamp.com/album/in-filth-your-mystery-is-kingdom-far-smile-peasant-in-yellow-music.

in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music van Dagmar Zuniga is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 29,99 euro

CD, 18,99 euro