Linda Ronstadt kondigde ruim 15 jaar geleden haar pensioen aan, maar maakte in de decennia dat ze actief was in de muziek een flinke stapel albums. Halverwege de jaren 70 maakte ze haar beste albums en van deze albums springt Heart Like a Wheel er wat mij betreft uit. Het album werd gemaakt met een ware sterrencast en bevat een serie fraaie songs van anderen. Toch is Linda Ronstadt zelf de ster op het album, want ze zingt echt geweldig op Heart Like a Wheel. Het is een album dat ontbreekt in de meeste lijstjes met de beste singer-songwriter albums uit de jaren 70, maar ik ben aangenaam verrast door het album, dat Linda Ronstadt voor mij alsnog op de kaart heeft gezet als interessante muzikante.
Ik had me tot voor kort nog nooit verdiept in de muziek van Linda Ronstadt. Ik kende hooguit een paar singles van de in Tucson, Arizona, geboren singer-songwriter, maar dat was het dan ook wel. Ik ben me op een gegeven moment gaan verdiepen in flink wat tijdgenoten van Linda Ronstadt, maar ik liet haar albums tot voor kort altijd liggen. Ten onrechte, want het rijke oeuvre van de Amerikaanse muzikante bevat een aantal prima albums.
Linda Ronstadt studeerde nog toen ze haar eerste stappen in de muziek zette met de band The Stone Poneys, maar aan het eind van de jaren 60 begon ze aan een solocarrière. In eerste instantie liet Linda Ronstadt zich vooral door traditionele countrymuziek beïnvloeden, maar het succes kwam met het in 1971 verschenen titelloze album, waarop naast country ook wat West Coast pop invloeden zijn te horen. Fun fact is dat de band die op het album is te horen niet veel later zou doorbreken onder de naam The Eagles.
Linda Ronstadt maakte tussen 1967 en 2006 ruim 25 albums. Ik heb er inmiddels flink wat beluisterd en ben eigenlijk alleen gecharmeerd van de albums die ze in de jaren 70 maakte. In de jaren 80 maakte ze overigens wel een prima album als onderdeel van het trio dat ze vormde met Dolly Parton en Emmylou Harris, maar de meeste soloalbums uit de jaren 80 en 90 zijn wat mij betreft albums om snel te vergeten.
Dat geldt zoals gezegd niet voor haar albums uit de jaren 70 en van deze albums vind ik het in 1974 uitgebrachte Heart Like a Wheel met afstand het beste album. Het is het album dat opent met de single You’re No Good, een van de weinige songs van Linda Ronstadt die ik voor mijn ontdekking van haar oeuvre kende.
Het is overigens een song die ze niet zelf schreef en dat geldt ook voor alle andere songs op Heart Like a Wheel. Het album bevat songs van onder andere Phil Everly, James Taylor, Lowell George, Anna McGarrigle en J.D. Souther, maar Linda Ronstadt maakt er op het album haar eigen songs van.
Het zijn songs die zich bewegen tussen aan de ene kant Amerikaanse rootsmuziek en aan de andere kant de pop en rock die in de eerste helft van de jaren 70 in Los Angeles werd gemaakt. Het album bevat een aantal songs die niet eens zo ver verwijderd zijn van de muziek die Fleetwood Mac een paar jaar later op Rumours zou maken, maar Linda Ronstadt blijft ook de country en de folk van haar eerdere albums trouw en laat horen dat ze ook uit de voeten kan met soul.
In de credits van het album duiken bekende namen op als Andrew Gold, David Lindley, Cissy Houston, Don Henley, Emmylou Harris, Glenn Frey, J.D. Souther, Sneaky Pete Kleinow en Timothy B. Schmit, waardoor het geen verbazing wekt dat het album in muzikaal opzicht makkelijk indruk maakt.
Heart Like a Wheel maakt echter vooral indruk met de stem van Linda Ronstadt. Ik had op voorhand geen idee dat Linda Ronstadt zo’n goede zangeres was, maar de zang op Heart Like a Wheel is echt geweldig. De Amerikaanse muzikante beschikt over een hele krachtige stem die flink kan uithalen, maar die ook meer ingetogen kan klinken. Het is een stem die het goed doet in het country-getinte repertoire op het album, maar ook in de wat stevigere songs en in de songs met een randje soul imponeert Linda Ronstadt als zangeres.
Ik dacht eerlijk gezegd dat ik de beste singer-songwriter albums uit de jaren 70 zo langzamerhand wel kende, maar Heart Like a Wheel van Linda Ronstadt hoort daar wat mij betreft zeker bij. Erwin Zijleman
