Het is bijzonder hoe kleine gebeurtenissen de ervaring met een album positief of juist negatief kunnen kleuren. American Pie leerde ik kennen op een moment dat ik niet zo veel had met het soort singer-songwriter muziek dat Don McLean maakt en dat zorgde ervoor dat ik het album sindsdien altijd heb laten liggen. Kort geleden luisterde ik er nog eens naar en mijn ervaring was nu heel anders dan een aantal decennia geleden. Don McLean beschikt over een mooie stem, heeft zijn album sfeervol ingekleurd en heeft bovendien een serie prima songs geschreven. Vergelijkbare albums uit de vroege jaren 70 heb ik heel lang geleden al omarmd, maar eindelijk weet ik ook American Pie van Don McLean op de juiste waarde te schatten.
Als ik de single American Pie van Don McLean hoor moet ik altijd direct denken aan klassenavonden op de middelbare school. Een van mijn klasgenoten had de gelijknamige LP in zijn of haar bezit en om onduidelijke redenen was dit zo ongeveer de enige muziek die gedraaid werd, al kan mijn herinnering wat vertroebeld zijn.
Ik had zelf niets met de muziek van Don McLean, want ik hield destijds van hardrock en symfonische rock en niet van destijds in mijn ogen wat belegen singer-songwriters. Zo belegen was Don McLean overigens niet, want toen het album American Pie in 1971 verscheen was hij pas 26 jaar oud. Feit is wel dat ik door de paar (overigens verder prima) klassenavonden heel lang echt niets van de muziek van Don McLean moest hebben, ook toen ik ergens in de jaren 90 alsnog geïnteresseerd raakte in de muziek van singer-songwriters uit de jaren 70.
Dat American Pie een prima song is moest ik erkennen toen Madonna in de jaren 90 haar versie van de song uitbracht, maar het album van Don McLean liet ik nog altijd liggen. De laatste paar weken luister ik tijdens het wandelen vaak naar een playlist met vooral Amerikaanse muziek uit de jaren 70 en ook Don McLean komt voorbij en uiteraard met zijn grootste hit American Pie. En zo heb ik, decennia na de klassenavonden, toch nog eens geluisterd naar het tweede en volgens mij ook met afstand beste album van de muzikant uit New York, die nog steeds actief is.
American Pie uit 1971 opent met de titeltrack en bevat met de meer ingetogen ballad Vincent nog een tweede hitsingle. De andere songs op het album kwamen me niet bekend voor, al moet ik ze dus wel meerdere malen gehoord hebben. Het zijn vooral folky en ingetogen songs met een enkele keer een net wat uitbundiger klinkende uitschieter. Het zijn songs die het moeten doen zonder de hitgevoeligheid van American Pie en Vincent, maar ik vind American Pie inmiddels een mooi album.
Het is een album met songs zoals die aan het begin van de jaren 70 door meerdere singer-songwriters werden gemaakt, maar het album van Don McLean heeft wel wat. De muziek op het album is vooral ingetogen met voornamelijk een akoestische gitaar en hier en daar wat aanzwellende strijkers, maar het is muziek die warm en sfeervol klinkt.
De belangrijkste kracht van American Pie zit wat mij betreft in de stem van Don McLean. De Amerikaanse muzikant beschikt over een uit duizenden herkenbare stem, maar het is ook een mooie stem, die kleur geeft aan de songs op het album. Bij eerste beluistering sprongen voor mij vooral American Pie en Vincent eruit, maar het album bevat meer uitstekende songs en naarmate je het album vaker beluistert, groeit het aantal memorabele songs, waarvan Empty Chairs en de protestsong The Grave mijn favorieten zijn.
Don McLean brak door met het album waarvan er uiteindelijk meer dan twee miljoen werden verkocht (van de single werden er meer dan 6 miljoen verkocht), maar hij wist het succes van American Pie nooit meer te evenaren. Met American Pie maakte de Amerikaanse muzikant wel een album dat niet misstaat tussen de grote singer-songwriter albums uit de vroege jaren 70 en dat ook goed aansluit op deze albums. Ik moest er heel lang niets van hebben, maar ik ben blij dat ik het beste album van Don McLean toch nog in het hart heb gesloten. Erwin Zijleman
American Pie van Don McLean is verkrijgbaar via de Mania webshop: