21 november 2026

Review: Cleo Sol - Gentlewoman

De Britse muzikante Cleo Sol leverde al vier uitstekende en wat mij betreft jaarlijstjeswaardige albums af, maar het afgelopen zomer verschenen Gentlewoman lijkt, ondanks de torenhoge kwaliteit, wat tussen wal en schip te vallen, wat doodzonde is.
Ik sta meestal niet vooraan wanneer het gaat om albums waarop invloeden uit de R&B en soul centraal staan, maar ik vond Mother van Cleo Sol vijf jaar geleden een verpletterend mooi album. De Britse muzikante bevestigde haar talent met de in 2023 vlak na elkaar verschenen albums Heaven en Gold en doet dat opnieuw met haar afgelopen zomer al verschenen album Gentlewoman. Het is opnieuw een album vol prachtig klinkende en zeer fraai geproduceerde muziek met vooral invloeden uit de R&B en soul, maar het is de stem van Cleo Sol die de meeste aandacht trekt en die ook op Gentlewoman diepe indruk maakt. Jammer dat ik het album nu pas ontdek, maar het is nog niet te laat voor mijn jaarlijstje.



In de meest recente editie van de Mania, het tijdschrift van Plato en Concerto, las ik een paar dagen geleden een recensie van een nieuw album van Cleo Sol. Ik heb onmiddellijk opgezocht wanneer dit album zou verschijnen, maar tot mijn grote verbazing staat het al een aantal maanden op de streamingplatforms. 

Ik ontdekte de Britse muzikante in het najaar van 2021, toen iemand me het in de zomer van dat jaar verschenen album Mother tipte. Cleo Sol was voor de release van Mother, overigens haar tweede album, al te horen op de albums van Sault en wist Inflo, de man achter het project en bovendien haar echtgenoot, te strikken voor de productie van het album. 

Mother haalde aan het eind van 2021 met veel overtuiging de top 10 van mijn jaarlijstje en daar sta ik nog altijd volledig achter. Op Mother laat Cleo Sol horen dat ze een geweldige zangeres is, maar ook de mix van R&B en soul uit het verleden en het heden spreekt zeer tot de verbeelding. De werkelijk prachtige productie van Inflo is de kers op de taart. 

In 2023 leverde Cleo Sol in korte tijd twee albums af en ook Heaven en Gold zijn uitstekende en wat mij betreft jaarlijstjeswaardige albums. Heaven laat wat meer invloeden uit de jazz horen, terwijl Gold de soulmuziek juist wat steviger omarmt, maar op beide albums laat Cleo Sol, die wederom samenwerkt met Inflo, een bijzonder hoog niveau horen. 

We hebben wat langer moeten wachten op het vijfde album van de muzikante uit Londen, maar Gentlewoman pakt wel flink uit met vijftien songs en meer dan een uur muziek. Het album opent met de ingetogen pianotrack I Only Look to You, waarmee Cleo Sol mij weer direct te pakken had. 

Ze beschikt over een bijzonder mooie stem vol soul en warmte en in tegenstelling tot de meeste andere R&B- en soulzangeressen blijft ze ver weg van een opeenstapeling van krachtige uithalen en een overdaad aan stembuigingen. Gentlewoman klinkt direct als een soulalbum uit een ver verleden, maar ook dit keer slaat Cleo Sol bruggen naar het heden en naar genres als bossa nova en jazz. 

De meeste tracks op Gentlewoman zijn voorzien van een lekker laidback en wat broeierig soulgeluid en dat is een geluid dat uitstekend past bij de prachtige zang. Ook Gentlewoman is weer geproduceerd door Inflo en klinkt echt fantastisch. Alle instrumenten komen glashelder uit de speakers, waarna de zang zich als een warme deken om je heen slaat. 

Er zijn heel veel jonge soulzangeressen die in dezelfde vijver vissen als Cleo Sol, maar Gentlewoman tikt in alle opzichten een hoger niveau aan. Natuurlijk gaat veel aandacht uit naar de stem van Cleo Sol en de productie van Inflo, maar er is veel meer moois te horen op het album. Ik vind het vaak uiterst subtiele gitaarwerk op het album van een bijzondere schoonheid en ook de wijze waarop de partijen voor de achtergrondzangeressen, de vele strijkers en de harp zijn gearrangeerd, streelt ruim een uur lang genadeloos het oor. Ook de dit keer vooral introspectieve teksten maken indruk. 

Het is bijna onvoorstelbaar dat ik het nieuwe album van Cleo Sol, na drie onbetwiste jaarlijstjesalbums zomaar had kunnen missen, maar ik vind het ook lastig om te accepteren dat een wonderschoon album als Gentlewoman het de afgelopen maanden heeft moeten doen met zeer bescheiden aandacht. Na Mother, Heaven en Gold lag de lat enorm hoog, maar ook Gentlewoman gaat er weer overheen. Wat een talent deze Cleo Sol. Erwin Zijleman

De muziek van Cleo Sol is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://cleosol.bandcamp.com/album/gentlewoman.



20 november 2026

Review: Gretta Ray - Heartsong

De Australische muzikante Gretta Ray maakte in 2024 een prima popalbum, kende vervolgens een moeilijke periode, en keert nu terug met het zeer smaakvol klinkende album Heartsong, dat meer een singer-songwriter album is.
Heartsong van Gretta Ray heeft een paar weken op de stapel gelegen, want het aanbod aan albums van vrouwelijke singer-songwriters was de afgelopen weken groot. Ik heb het album deze week toch van de stapel afgehaald, want ik vind het nieuwe album van de Australische muzikante echt een prima album. Het is een album waarop ze na een ingrijpende en een levensbedreigende ervaring de pure pop achter zich heeft gelaten en kiest voor mooi klinkende singer-songwriter muziek met een randje pop. De concurrentie in het genre is al tijden moordend, maar de songs van Gretta Ray klinken net wat anders en springen er daarom uit. En Heartsong wordt beter wanneer je het album vaker hoort.



Er verschijnen de afgelopen weken verrassend veel uitstekende albums van vrouwelijke muzikanten, waaronder flink wat zeer veelbelovende debuutalbums. Heartsong van Gretta Ray is zeker geen debuutalbum, maar het deze week verschenen vierde album van de Australische muzikante is mijn eerste kennismaking met haar muziek. 

Ik heb voordat ik in Heartsong dook even snel naar het vorige album van Gretta Ray geluisterd en vind Positive Spin + uit 2024 eigenlijk best een lekker album. Op het album maakt de muzikante uit Melbourne pure pop en het is pop met een vleugje en af en toe zelfs een behoorlijke vleug Taylor Swift. De songs zijn aanstekelijk, de productie is lekker vol en Gretta Ray beschikt over een prima stem. 

Dat ik ondanks de prima kwaliteit van Positive Spin + nooit iets heb gelezen over het album, heeft mogelijk alles te maken met het onderscheidend vermogen van Gretta Ray, want dat is op haar vorige album wat mij betreft redelijk beperkt. Het heeft ook te maken met de bubbels waarin ik zit, want Gretta Ray was met haar popalbums behoorlijk succesvol, zeker in eigen land. 

Haar deze week verschenen album Heartsong viel me wel direct op en laat horen dat de Australische muzikante ook muziek kan maken die zich makkelijker weet te onderscheiden van alles dat er al is. Als ik luister naar Heartsong heb ik geen associaties meer met Taylor Swift en dat is wat mij betreft goed nieuws. 

Ook op haar nieuwe album maakt Gretta Ray muziek die deels past in het hokje pop, maar het is wel een ander soort pop dan op Positive Spin + en persoonlijk zou ik het eerder een singer-songwriter album noemen. Dat ligt deels aan de muziek op het album, die veel minder vertrouwt op de elektronica die zo veel popalbums van het moment domineert. 

Heartsong is voorzien van een warm, smaakvol en vooral organisch klinkend geluid. Het is een geluid dat de songs van de muzikante uit Melbourne wat meer in de richting van de vooral folky singer-songwriter muziek opduwt. Heartsong doet me wel wat denken aan het laatste album van Lizzy McAlpine, die op dit album de knop met popinvloeden ook flink heeft teruggedraaid. 

De muzikale koerswijziging van Gretta Ray volgt op een heftige periode in haar leven, waarin ze het slachtoffer werd van een levensbedreigende infectie en haar relatie op de klippen zag lopen. Het heeft zijn sporen nagelaten op de nieuwe songs, maar Heartsong is zeker geen donker of zwaar melancholisch album. 

Op haar nieuwe album is Gretta Ray de pop zeker niet vergeten, maar in de meeste songs op het album laat ze een nieuw geluid horen en het is een geluid dat mij bijzonder makkelijk weet te overtuigen. Ik vond de zang op het vorige album best oké, maar op Heartsong zingt Gretta Ray echt veel beter. 

Met Heartsong heeft ze een album gemaakt dat in de smaak moet kunnen vallen bij liefhebbers van tijdloze singer-songwriter muziek, maar ook liefhebbers van sfeervolle popmuziek moeten kunnen vallen voor de vele charmes van Heartsong, dat Gretta Ray overigens maakte met de Australische muzikanten en producers Matt Corby en Gab Strum. 

Het album heeft inmiddels een handvol terecht zeer positieve recensies gekregen, maar met Heartsong verdient Gretta Ray echt veel meer aandacht dan ze tot dusver krijgt. Erwin Zijleman


Review: Land of Talk - LASTS

Land of Talk is inmiddels al bijna twintig jaar goed voor geweldige albums en ook op het deze week verschenen album LASTS steekt de band rond de prachtig zingende Elizabeth Powell weer in een intrigerend goede vorm.
Ik ontdekte de Canadese band Land of Talk pas een paar jaar geleden, maar sindsdien koester ik de albums die inmiddels zijn verschenen. Daar wordt deze week weer een uitstekend album aan toegevoegd, want het nieuwe album LASTS durf ik best jaarlijstjeswaardig te noemen. Elizabeth Powell maakte het album met slechts twee medemuzikanten en dat verklaart dat de muziek van de band wat ruwer klinkt dan op het vorige album. LASTS staat vol met eigenzinnig en veelkleurig gitaarwerk dat het album een volstrekt eigen geluid geeft. De songs op het album zijn absoluut avontuurlijk te noemen, maar het zijn ook songs met een enorme verleidingskracht. Mijn liefde voor Land of Talk is weer wat groter geworden.



De Canadese band Land of Talk bestaat dit jaar twintig jaar en viert dat deze week met het uitbrengen van het zevende album van de band of zelfs het achtste album, als je de akoestische versie van het debuutalbum meetelt. 

De band uit Montreal bewoog zich lange tijd buiten mijn gezichtsveld, want ik ontdekte Land of Talk pas in 2020 toen het album Indistinct Conversations verscheen. Het in de eerste zomer van de coronapandemie uitgebrachte album trok destijds niet direct mijn aandacht, maar toen ik de muziek van de band eenmaal gehoord had was ik verkocht. 

Ik vind Indistinct Conversations nog altijd een fantastisch album. De muziek van de Canadese band is betoverend mooi en aangenaam dromerig, maar het album is ook bijzonder avontuurlijk en op een of andere manier rauw. In muzikaal opzicht is Indistinct Conversations een even mooi als fascinerend album en dan is er ook nog eens de geweldige stem van Elizabeth Powell. 

Ik was aan het einde van de zomer van 2020 fan van de band en mijn liefde voor de muziek van Land of Talk werd alleen maar groter toen ik de eerdere albums had beluisterd. Indistinct Conversations werd in de herfst van 2023 gevolgd door het misschien nog wel betere Performances. Het is een album dat eigenlijk in alle opzichten anders klinkt dan zijn voorganger, maar ook Performances is een album dat de fantasie uitvoerig prikkelt met bijzondere klanken, spannende songs en de verslavend mooie stem van Elizabeth Powell. 

Ik heb drie jaar uitgekeken naar de opvolger van Performances en dat wachten werd deze week beloond. Op het deze week verschenen LASTS klinkt de Canadese band weer anders dan op het vorige album en schuift het weer iets op in de richting van Indistinct Conversations. 

De gitaren zijn weer wat nadrukkelijker aanwezig op het nieuwe album, maar ook de elektronische impulsen van het vorige album zijn niet helemaal verdwenen. Het bijzondere van de muziek van Land of Talk is dat de songs van de band verrassend toegankelijk klinken, maar op hetzelfde moment zijn volgestopt met bijzondere dingen. 

Op LASTS staan vaak wat stevig aangezette gitaarakkoorden centraal, maar er draait van alles omheen. Ook het nieuwe album van de Canadese band is weer een album dat het uitstekend doet met de koptelefoon. Er wordt bijzonder knap gemusiceerd op het album en ook in productioneel opzicht is LASTS een prachtalbum. 

De songs van Land of Talk klinken weliswaar toegankelijk, maar zijn niet zomaar in een hokje te duwen. In een aantal opzichten lijkt de muziek op het nieuwe album schatplichtig aan de postpunk, maar ik ga het zeker geen postpunk album noemen. Zeker als de muziek wat langer uitgesponnen is, zoals in het fascinerende Saffron, zit je op het puntje van de stoel, maar ook als Land of Talk kiest voor lekker in het gehoor liggende popsongs, gebeurt er van alles. 

Het gitaarwerk op LASTS is echt fantastisch, maar ook de stem van Elizabeth Powell draagt weer stevig bij aan de hoge kwaliteit van de muziek van Land of Talk. De albums van de band werden tot nu toe allemaal alleen maar beter naarmate je ze vaker hoorde en dat is ook weer het geval bij LASTS, dat steeds meer geheimen prijsgeeft naarmate je het album vaker hoort. Land of Talk is veel minder bekend dan de band zou moeten zijn, maar luister naar LASTS en je bent direct om. Erwin Zijleman

De muziek van Land of Talk is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Canadese band: https://landoftalk.bandcamp.com/album/lasts.


LASTS van Land Of Talk is verkrijgbaar via de Mania webshop:




19 november 2026

Review: Silver Lining - Bygones

De Noorse hoofdstad Oslo heeft een bloeiende muziekscene met een zwak voor Amerikaanse rootsmuziek, wat een paar maanden geleden was te horen op het album van The Northern Belle en deze week op het album van Silver Lining.
Silver Lining beschikt met Stine Andreassen en Live Miranda Solberg over twee geweldige zangeressen, die allebei ook andere dingen doen. Op Bygones van Silver Lining combineren ze hun talenten en dat levert een fraai album op. De Noorse band flirtte op haar vorige album nog met pop en elektronica, maar op het nieuwe album staat de Amerikaanse rootsmuziek centraal. Het is een genre waarin de concurrentie moordend is, maar dankzij de Noorse touch klinkt Silver Lining anders dan de Amerikaanse concurrenten. Bygones had van mij wat langer mogen duren, maar alles wat de band uit Oslo laat horen op haar derde album is absoluut de moeite waard.



Noorwegen en (Amerikaanse) rootsmuziek gaan verrassend goed samen en dat heeft de afgelopen jaren een stapeltje uitstekende albums opgeleverd. Zo waren er de afgelopen maanden de echt prachtige albums van Martine Haugen (Hardships and Hopes) en The Northern Belle (Even Cowgirls Get Sad), terwijl wat langer geleden zeer fraaie rootsalbums werden afgeleverd door bands als Darling West en Silver Lining en door de singer-songwriter Louien. 

Silver Lining debuteerde in 2018 met het album Heart and Mind Alike, dat vier jaar later werd gevolgd door het nog betere Go Out Nowhere. Op het laatste album had Silver Lining met Stine Andreassen en Live Miranda Solberg twee topzangeressen in de gelederen. Het zijn zangeressen met banden met de andere bands die ik noemde, want Stine Andreassen maakte in het verleden deel uit van de band Darling West en maakt nog steeds deel uit van The Northern Belle, terwijl Live Miranda Solberg de vrouw achter het project Louien is. 

Het verdelen van de aandacht over meerdere bands zorgt helaas voor wat kortere albums, maar verder valt er niets te klagen. Na het album van The Northern Belle dat nog geen half uur duurde is ook Bygones van Silver Lining met bijna 33 minuten aan de korte kant, maar het is wel weer een album om blij van te worden. 

Ook op het derde album van Silver Lining bundelen Stine Andreassen en Live Miranda Solberg weer de krachten, maar ook Halvor Falck Johansen en Bjørnar Ekse Brandseth zijn nog steeds van de partij. Het derde album van de band uit Oslo bevat negen tracks en het zijn allemaal tracks die in het hokje (Amerikaanse) rootsmuziek passen. 

Het is wel rootsmuziek waarin ook ruimte is voor invloeden uit de popmuziek en het is popmuziek die vooral herinnert aan Californische popmuziek uit het verleden, maar ik hoor heel soms ook subtiel een vleugje ABBA, zoals in de openingstrack. Muziek uit Scandinavië kan wel eens donker en wat zwaar op de hand zijn, maar Silver Lining is op Bygones niet vies van flink wat zonnestralen. 

De Noorse band nodigde een aantal gastmuzikanten uit, wat een lekker vol en warm geluid oplevert. Het is een geluid met veel snareninstrumenten, waarbij uiteraard een plekje is gereserveerd voor de pedal steel. De band beschikt met Stine Andreassen, Live Miranda Solberg en Halvor Falck Johansen over drie mooie stemmen en die hebben allemaal een plek gekregen op het nieuwe album. Het zal niemand verbazen dat ik een voorkeur heb voor de stemmen van Stine Andreassen en Live Miranda Solberg, maar ook als de mannenstem het voortouw neemt overtuigt Silver Lining makkelijk. 

De Noorse band was op haar vorige album niet vies van pop en ook het gebruik van synths werd niet geschuwd. Dat klonk zeer overtuigend, maar het wat organischer en meer op Amerikaanse rootsmuziek gebaseerde geluid op Bygones past wat mij betreft beter bij de stemmen van de drie Noorse muzikanten. 

Het kleurt allemaal prachtig bij de regenachtige herfstavonden van het moment en net als het een paar maanden geleden verschenen album van The Northern Belle is ook het nieuwe album van Silver Lining een album dat de concurrentie met de Amerikaanse rootsmuziek uit Nashville best aan kan. Bij Oslo denk je misschien niet aan Amerikaanse rootsmuziek, maar met de albums van The Northern Belle en Silver Lining zet de Noorse hoofdstad zich ook dit jaar op de kaart als een interessante leverancier van het genre. Erwin Zijleman

De muziek van Silver Lining is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Noorse band: https://silverliningnorway.bandcamp.com/album/bygones.



18 november 2026

Review: Ruby Gill - Fishing is not about fishing

Pas aan het begin van dit jaar ontdekte ik het op dat moment al bijna een jaar oude tweede album van Ruby Gill en nu is er alweer een derde album van deze bijzondere muzikante, dat minstens even mooi en intrigerend is.
Ruby Gill maakt op Fishing is not about fishing muziek die voortborduurt op muziek uit het verleden, maar die op hetzelfde moment ook uniek klinkt. De muzikante uit Melbourne kan in haar songs meerdere kanten op, maar het zijn songs die altijd opvallen door intensiteit en eigenzinnigheid. Ook het derde album van Ruby Gill zou ik niet direct een heel toegankelijk album noemen, maar ontoegankelijk is het ook zeker niet. Aansprekend is het absoluut, want de Zuid-Afrikaanse muzikante heeft haar songs fraai en fantasierijk ingekleurd en beschikt over een bijzonder mooie en veelkleurige stem. Fishing is not about fishing is geen album dat TikTok op zijn kop gaat zetten, maar de fijnproevers weten hier wel raad mee.



De in Zuid-Afrika geboren maar vanuit het Australische Melbourne opererende muzikante Ruby Gill debuteerde in 2022 met het album I'm gonna die with this frown on my face. Het is een album met een mooie titel, maar ook in muzikaal opzicht wist Ruby Gill op te vallen. Voor iedereen die het horen wilde dan, want het album kreeg nauwelijks aandacht en is ook mij ontgaan. 

Begin vorig jaar bracht Ruby Gill haar tweede album Some Kind Of Control uit en ook dit album bleef lange tijd onder de radar. Ik besprak Some Kind Of Control pas aan het begin van dit jaar, nadat ik het album in een jaarlijstje was tegengekomen. Het is een fascinerend album, waarop Ruby Gill begint bij de singer-songwriter muziek zoals die in de jaren 60 en 70 in de heuvels rond Los Angeles werd gemaakt, maar ze neemt de luisteraar vervolgens mee door de tijd om in het heden te eindigen. 

Naast folkies uit de jaren 60 en 70 noemde ik ook PJ Harvey en Fiona Apple als vergelijkingsmateriaal, maar op Some Kind Of Control klinkt Ruby Gill vooral als zichzelf. Dat doet ze met hele bijzondere klanken en complexe songs, maar ik was eerder dit jaar vooral gecharmeerd van haar stem. 

Ondanks een aantal zeer positieve recensies kreeg Some Kind Of Control veel te weinig aandacht en dat zorgde ervoor dat er tot dusver ook nauwelijks aandacht is voor het vorige maand verschenen derde album van Ruby Gill. Gelukkig tipte iemand me het album, zodat ik er dit keer eens redelijk vroeg bij ben. 

Ik ben zelf heel blij met Fishing is not about fishing, want ook op haar derde album laat de muzikante uit Melbourne een duidelijk eigen geluid horen. Ruby Gill heeft wel wat met opvallende titels, want naast de opvallende albumtitel heeft ze ook een aantal fraaie songtitels voor je in petto, waaronder Lord, let me be a pastry chef en A crush on a firefighter at an inappropriate time. 

Eerstgenoemde track is de openingstrack van Fishing is not about fishing en het is er een die direct goed laat horen hoe bijzonder de muziek van Ruby Gill is. Het is een track die iets meer dan zes minuten lang genoeg heeft aan sobere pianoakkoorden en een stem. Het is niet veel muzikanten gegeven om de aandacht met zulke eenvoudige middelen zes minuten lang vast te houden, maar Ruby Gill doet het. Dat doet ze met een mooie stem, maar ook met zang die je mee kan nemen door de song, die met hart en ziel wordt vertolkt. 

Net als op Some Kind Of Control wordt er ook op Fishing is not about fishing flink gevarieerd. Ruby Gill kan uit de voeten met een door piano gedomineerde song, maar draait ook haar hand niet om voor voller en steviger klinkende gitaarklanken. Fishing is nog about fishing is een singer-songwriter album, maar het is ook een indierock album, een folkalbum, een jazzalbum en een experimenteel album. 

Ook bij beluistering van het derde album van Ruby Gill heb ik af en toe associaties met de muziek van Fiona Apple, zeker als de pianoklanken wat donkerder zijn en Ruby Gill wat soulvoller zingt. Het is een van de mooiste complimenten die ik Ruby Gill kan maken, want Fiona Apple reken ik tot de meest bijzondere muzikanten die ik ken. Iedereen die de muziek van Ruby Gill niet kent zal flink moeten wennen aan Fishing is not about fishing, maar investeer wat tijd in het album en je ontdekt haar unieke en aansprekende eigen geluid. Erwin Zijleman

De muziek van Ruby Gill is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Zuid-Afrikaanse muzikante: https://rubygill.bandcamp.com/album/fishing-is-not-about-fishing.



17 november 2026

Review: Sam Burton - Fairweather Friend

De Amerikaanse muzikant Sam Burton maakte in 2023 een prachtig album met Dear Departed en herhaalde dat kunstje eind vorige maand met het wat soberder klinkende maar wederom bijzonder mooie Fairweather Friend.
Luister naar het nieuwe album van Sam Burton en je waant je in de jaren 70. Zijn muziek bevat allerlei invloeden uit de singer-songwriter muziek uit de jaren 70, maar het is vooral de stem die nostalgische gevoelens oproept. Het betekent niet dat de muzikant uit Los Angeles is blijven hangen in het verleden, want Fairweather Friend is ook een album van deze tijd. Sam Burton deed voor zijn vorige album nog een beroep op topproducer Jonathan Wilson, maar voor zijn nieuwe album koos hij voor een organisch bandgeluid zonder opsmuk. Het pakt fantastisch uit, want Sam Burton heeft een tijdloos klinkend album gemaakt dat het uitstekend doet in deze koude en donkere seizoenen.



Na het beluisteren van het prachtige nieuwe album van de Amerikaanse band Sylvie, schakelde Spotify over naar een ander album en dat album beviel me echt uitstekend. Het bleek te gaan om Fairweather Friend van de Palestijns-Amerikaanse muzikant Sam Burton. Het album verscheen eind vorige maand al en is me toen eerlijk gezegd niet opgevallen. 

Dat is bijzonder, want met zijn vorige album, het in de zomer van 2023 verschenen Dear Departed, haalde Sam Burton met overtuiging mijn jaarlijstje. Dear Departed ontdekte ik overigens pas een week voor het samenstellen van dat lijstje, maar ik was direct verknocht aan het door Jonathan Wilson geproduceerde album. Je zou dus kunnen zeggen dat ik er met Fairweather Friend nog snel bij ben, maar ook dit is een album dat ik in de week van de release had willen overladen met superlatieven. 

Dat Spotify me Fairweather Friend tipte na het beluisteren van Sylvie's nieuwe album is niet zo gek, want ook Sam Burton maakt wat nostalgisch aandoende muziek met een hang naar de jaren 70. Hij maakt bovendien deel uit van de huidige bezetting van Sylvie, al krijgt singer-songwriter Ben Schwab hier de meeste credits voor. 

Sam Burton groeide op in Utah, maar heeft inmiddels al enige tijd Los Angeles als thuisbasis. Ook voor het opnemen van zijn nieuwe album nam hij in eerste instantie zijn intrek in de studio van Jonathan Wilson in Topanga Canyon, Californië, maar hij was niet tevreden met het eindresultaat en nam de songs voor Fairweather Friend uiteindelijk opnieuw op met zijn band en deed dat live. 

Het werken zonder producer heeft nogal wat gevolgen gehad voor het geluid van Sam Burton, want Fairweather Friend klinkt flink anders dan Dear Departed. Het nieuwe album moet het doen zonder de rijke orkestraties en weelderige arrangementen van zijn voorganger en is voorzien van een relatief sober geluid. 

Dat is aan de ene kant jammer, want ik was zeker gecharmeerd van de bijzondere productie van Jonathan Wilson, maar ik vind het geluid op Fairweather Friend ook prachtig. Het vorige album van Sam Burton klonk als een verloren gewaand meesterwerk uit de jaren 70 en dat kan ook gezegd worden over het nieuwe album. 

Alleen de stem van Sam Burton zorgt er al voor dat je een aantal decennia wordt teruggeslingerd in de tijd, maar ook de muziek op Fairweather Friend zit vol nostalgisch aandoende ingrediënten. Het levert een album op dat ruim veertig minuten klinkt als het soort album dat de grote singer-songwriters uit de jaren 70 maakten met Bob Dylan en Leonard Cohen als referentiepunten, al is de zang op Fairweather Friend flink anders. 

Sam Burton heeft zijn nieuwe album voorzien van een warm en organisch klinkend geluid met gitaren als basis en subtiele versiersels van uiteenlopende instrumenten. Het klinkt allemaal bijzonder mooi en het past bovendien perfect bij de unieke stem van Sam Burton. Zeker op een kille herfstavond doet Fairweather Friend van Sam Burton wonderen en verwarmen zijn songs op zeer aangename wijze de ruimte. 

Ik heb, zoals bekend, een voorkeur voor vrouwenstemmen, maar de stem van Sam Burton vind ik echt heel mooi en ook de songs van de Amerikaanse muzikant doen het bij mij uitstekend. De albums van Sam Burton ontdek ik kennelijk pas na enige tijd, maar ook het nieuwe album van de muzikant uit Los Angeles is een prachtalbum. Erwin Zijleman

De muziek van Sam Burton is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://samburton.bandcamp.com/album/fairweather-friend.


Fairweather Friend van Sam Burton is verkrijgbaar via de Mania webshop:



16 november 2026

Review: Schaefer Llana - Full Circle

De Amerikaanse muzikante Schaefer Llana heeft met Full Circle een uitstekend debuutalbum afgeleverd, dat vermaakt met uitstekende songs en fraaie gitaarklanken en imponeert met de echt prachtige stem van de muzikante uit Austin.
Ik had de naam Schaefer Llana al een paar keer voorbij zien komen in mailings, maar was niet voorbereid op de impact die haar debuutalbum op me zou hebben. Al na een paar noten was ik betoverd door haar prachtige stem en die stem wordt alleen maar mooier en indrukwekkender. Het is niet het enige dat de Amerikaanse muzikante te bieden heeft, want ze schrijft uitstekende songs, heeft deze prachtig geproduceerd en mooi ingekleurd met vooral gitaren. Full Circle zet Schaefer Llana wat mij betreft op de kaart als een van de grote talenten binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment, maar met een prachtalbum als dit is ze de belofte eerlijk gezegd ook al voorbij.



Schaefer Llana werd geboren in Mississippi, maar heeft inmiddels Austin, Texas, als thuisbasis. Haar naam zingt al een tijdje rond, maar haar deze week verschenen debuutalbum Full Circle is mijn eerste kennismaking met haar muziek. Het is een verpletterende kennismaking, want direct toen de eerste noten van het album uit de speakers kwamen, was ik verkocht. 

Het heeft alles te maken met de stem van de Amerikaanse muzikante, want de zang van Schaefer Llana is precies het soort zang waar ik gek op ben. Ze beschikt over een mooie en warme stem, maar het is ook een stem die, in ieder geval bij mij, direct de aandacht opeist. In de openingstrack van Full Circle wordt de prachtige stem van Schaefer Llana gecombineerd met subtiele klanken, maar ook wanneer de muziek op haar debuutalbum wat voller of steviger klinkt, blijft de zang prachtig. 

Schaefer Llana heeft voor de afwisseling eens niet gekozen voor een bestaan in Nashville, Tennessee, maar heeft onderdak gevonden in de muziekscene van Austin. Ook de Texaanse stad is een bloeiende muziekstad en het is er een met een geheel eigen smoel. Je hoort het terug op Full Circle dat minder gepolijst klinkt dan de meeste rootsalbums die in Nashville worden gemaakt. Schaefer Llana moet op haar eerste album ook niets hebben van invloeden uit de pop en heeft een puur rootsalbum gemaakt, waarop ze haar roots in het diepe zuiden van de Verenigde Staten in Mississippi niet is vergeten. 

Het is een album waarop gitaren de belangrijkste rol spelen en deze kunnen zowel ingetogen als net wat ruwer klinken. Tot echte uitbarstingen komt het niet en dat is een verstandige keuze, want de zang staat centraal op Full Circle en moet dat ook. Schaefer Llana had me zoals gezegd al bij de eerste noten te pakken, maar naarmate het album vordert wordt haar zang alleen maar mooier en ook nu ik het album veel vaker heb gehoord ben ik steeds net wat meer onder de indruk van de stem van Schaefer Llana. 

Het is een stem die prachtig ingetogen kan zingen, maar die ook wat meer gas kan geven. De Amerikaanse muzikante zingt met veel gevoel en precisie en kan fraai doseren, waardoor iedere noot raak is. Luister naar een track als KK’s Blues en je begrijpt wat ik bedoel. Door de prachtige stem van de muzikante uit Austin is Full Circle voor mij een echt kippenvel album, maar ook buiten de zang valt er veel te genieten. 

Het is een album met een serie lekker in het gehoor liggende songs en het zijn songs die zeer trefzeker zijn ingekleurd met warme gitaarakkoorden. Ook de productie van het album, van de hand van Schaefer Llana en Starlin Browning, verdient alle lof, want wat klinkt het album mooi ruimtelijk en wat komt alles helder uit de speakers. 

Het album werd overigens niet in Austin opgenomen, maar in de Dial Back Sound studio in Water Valley, Mississippi, waar Schaefer Llana een paar jaar geleden nog als studiotechnicus werkte. Full Circle is een album dat mij direct een goed gevoel geeft, maar dat me ook raakt met de persoonlijke teksten, en dat is na meerdere keren horen nog niet veranderd. 

2026 heeft al heel veel uitstekende debuutalbums opgeleverd, zeker binnen de Amerikaanse rootsmuziek, en ook Full Circle van Schaefer Llana is er een en het zou voor mij zomaar een van de beste debuutalbums van 2026 kunnen zijn, al is het maar omdat ze een duidelijk eigen sound heeft. Erwin Zijleman

De muziek van Schaefer Llana is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://schaeferllana.bandcamp.com/album/full-circle.


Full Circle van Schaefer Llana is verkrijgbaar via de Mania webshop:



15 november 2026

Review: Judee Sill - Heart Food (1973)

Judee Sill overleed op 35-jarige leeftijd aan een overdosis drugs en zou slechts twee albums maken, maar zowel haar titelloze debuutalbum uit 1971 als opvolger Heart Food uit 1973 zijn prachtige albums die het predicaat klassieker absoluut verdienen.
Het debuutalbum van Judee Sill uit 1971 ken ik noot voor noot, maar ik was veel minder bekend met haar tweede album uit 1973. Heart Food is niet alleen bij mij veel minder bekend dan het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante, maar in kwalitatief opzicht doen de albums niet voor elkaar onder. Heart Food zou uiteindelijk de zwanenzang van Judee Sill blijken, maar het is een album dat ook meer dan 50 jaar later nog aandacht verdient. Het is een album met de folk zoals die aan het begin van de jaren 70 werd gemaakt, maar Judee Sill verwerkt ook andere invloeden en laat op Heart Food horen dat ze een grote songwriter en een geweldige zangeres was.



Ik heb nog altijd een groter zwak voor de Amerikaanse folkies uit de jaren 60 en 70 dan voor hun Britse collega’s, al is mijn liefde voor Britse folk de afgelopen jaren wel wat gegroeid. Ik heb een stapeltje Amerikaanse folkalbums dat ik koester en van die albums vind ik het titelloze debuutalbum van Judee Sill uit 1971 een van de mooiste. 

Judee Sill groeide op in Hollywood en kreeg de nodige trauma’s te verwerken toen eerst haar vader en toen haar broer overleed. Ze verliet het ouderlijk huis toen ze niet overweg bleek te kunnen met haar stiefvader en viel al snel ten prooi aan een ernstige heroïneverslaving. 

De redding kwam van de Amerikaanse platenbaas David Geffen, die onder de indruk raakte van de talenten van Judee Sill, haar een contract aanbood bij zijn nieuwe platenlabel Asylum Records en ook Graham Nash interesseerde in haar talent. Het debuutalbum van Judee Sill was het eerste album dat op het label verscheen en leverde haar veel aandacht op. 

Het debuutalbum van Judee Sill is een typisch jaren 70 album, maar ik vind het ook een folkalbum dat de tand des tijds verrassend goed heeft doorstaan. Ik luister eigenlijk altijd naar het debuutalbum van Judee Sill, maar ze maakte ook nog een tweede album. Door haar perfectionisme duurde het opnemen van dit album veel langer dan gepland en toen Heart Food uiteindelijk in 1973 verscheen was het momentum voorbij. 

De critici waren Judee Sill nog niet vergeten en schreven zeer positief over het tweede album, maar de verkoop van het album viel zo tegen dat de muzikale toekomst van Judee Sill er slecht uitzag. De Amerikaanse muzikante verdween uit beeld en raakte naar verluidt opnieuw verstrikt in heroïne- en cocaïnegebruik. Ze zou nooit toekomen aan een derde album. In 1975 waren er al stevige geruchten over een fatale overdosis drugs, maar de drugs zouden Judee Sill pas in 1979 het leven kosten. Ze werd slechts 35 jaar oud. 

Haar tweede album was lange tijd een wat vergeten album en ook ik kende het album eigenlijk nauwelijks, maar ik heb de laatste tijd wat vaker gekozen voor Heart Food in plaats van het debuutalbum, dat ik noot voor noot ken. Ik heb inmiddels wel wat met Heart Food, dat niet onder doet voor de veel bekendere voorganger. 

Op Heart Food zijn de arrangementen wat sfeervoller, zeker wanneer strijkers worden ingezet, maar ook de andere instrumenten op het album klinken wat warmer en meer ingetogen en laten goed horen dat een sterrencast opdook in de studio in Los Angeles. Ik vind Heart Food ook wat minder een folkalbum dan het debuutalbum. 

Waar het eerste album van Judee Sill veel songs bevat met een hoofdrol voor de akoestische gitaar en haar stem, laat Heart Food een wat voller geluid horen, waarin naast invloeden uit de folk ook plaats is voor invloeden uit de country , gospel, barokke pop en klassieke muziek. De twee albums liggen soms dicht bij elkaar, maar op Heart Food zoekt Judee Sill ook de grenzen op en kiest ze bovendien voor complexere songs. 

Een ding is hetzelfde en dat is de mooie stem van de Amerikaanse muzikante, die ondanks haar ruige levenswandel beschikt over een mooie en zuivere stem. Het blijft doodzonde dat Judee Sill uiteindelijk maar twee albums maakte, maar het zijn wel twee uitstekende albums. Het is jammer dat veel en met name jonge liefhebbers van folky muziek de albums van Judee Sill niet kennen, al is het maar om te horen hoeveel invloed ze heeft gehad op singer-songwriters van de afgelopen decennia en van het moment. Erwin Zijleman


Heart Food van Judee Sill is verkrijgbaar via de Mania webshop:


Review: Emma Ogier - Fly 1111

Ik was de naam Emma Ogier nog niet eerder tegengekomen, maar sinds haar deze week verschenen debuutalbum Fly 1111 me werd getipt, ben ik behoorlijk in de ban van dit album dat zich makkelijk weet te onderscheiden van de moordende concurrentie.
Sinds ik het debuutalbum van Emma Ogier tegenkwam in een lijst met de opvallende albums van deze week, heb ik meerdere keren geluisterd naar Fly 1111 en iedere keer dat ik de twaalf tracks van het album heb beluisterd, ben ik nog wat meer onder de indruk van de songs, de muziek en de stem van de muzikante uit Houston, Texas. Het debuut van Emma Ogier begint bij de indierock uit de jaren 90, maar komt uiteindelijk uit bij de indie van het moment, waarbij ze zich niet vastpint op één genre. Fly 1111 bevat een aantal bekende ingrediënten, maar deze worden gecombineerd in een recept dat net wat anders klinkt. Het klinkt voor mij bijzonder verslavend, want wat vind ik dit een leuk album.



Ik had mijn selectie voor de komende week op De Krenten uit de Pop eigenlijk al wel rond, maar zoals zo vaak kwam de Amerikaanse muziekwebsite Paste op de valreep nog met een tip die alles weer omgooide. Paste tipte me immers het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Emma Ogier. Het is een naam die ik nog niet eerder had gehoord, maar haar debuutalbum Fly 1111 is absoluut een interessant album en voor mij een van de opvallendste albums van deze week. 

Ik heb dit jaar al heel veel albums van vrouwelijke muzikanten beluisterd, waardoor het niet meevalt om nog op te vallen, maar Emma Ogier doet het wat mij betreft met haar eerste album. Fly 1111 is een album dat in ieder geval het etiket indie verdient, maar binnen de indie kan de muzikante uit Houston, Texas, meerdere kanten op. Ze schakelt makkelijk tussen indiepop en indierock en ook invloeden uit indiefolk hebben een plek gekregen op het album. Hier blijft het niet bij, want ik hoor ook zeker invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek in een aantal songs. 

Houston, Texas, is vooralsnog geen hofleverancier van vrouwelijke singer-songwriters, maar de afwijkende thuisbasis zorgt er misschien juist voor dat Fly 1111 anders klinkt dan de meeste andere albums van het moment. Emma Ogier dook een paar jaar geleden op en wordt sindsdien in kleine kring geschaard onder de grote beloften. Paste stelt dat het met die kleine kring wel meevalt en opent het aanprijzen van het debuutalbum van Emma Ogier met de volgende zin: “Either today is your first day with an internet connection, or you’ve already been seeing Emma Ogier’s name just about everywhere”. 

Het is mij, ook met een internetverbinding, allemaal ontgaan, want zonder Paste had ik dit album nooit ontdekt. Emma Ogier is inmiddels 23 jaar oud en heeft lang gewerkt aan haar debuutalbum, dat in Nashville en Woodstock, maar ook deels bij haar thuis live werd opgenomen. De Amerikaanse muzikante werkt op haar debuutalbum met producer David Baron, die ik vooral ken van zijn werk voor The Lumineers. 

Hij heeft Fly 1111 voorzien van een behoorlijk ruwe productie. Centraal in deze productie staat gitaarwerk dat alle kanten op kan en varieert van akoestische gitaarakkoorden tot vlammende maar ook melodieuze gitaarsolo’s of gruizige riffs. De songs op Fly 1111 doen me soms aan Phoebe Bridgers denken, maar ik heb ook associaties met de indierock uit de jaren 90. 

Zeker door het gitaarwerk klinkt het album af en toe wat ruw of zelfs lo-fi, maar intussen is veel aandacht besteed aan het geluid van het album. Het bijzondere karakter van het geluid van de songs van Emma Ogier wordt versterkt door haar stem, die ook anders klinkt dan op de meeste andere indie-albums van het moment. 

Met name door de zang heb ik af en toe associaties met de muziek van Phoebe Bridgers, maar de stemmen van de twee zijn slechts ten dele vergelijkbaar. Emma Ogier beschikt over een karakteristiek geluid, waaraan ik in de eerste tracks moest wennen, maar naarmate het album vordert, wordt de zang van de Amerikaanse muzikante alleen maar mooier. 

Ik begrijp inmiddels wel dat er hier en daar heel druk wordt gedaan over Fly 1111, want het album heeft alles om uit te groeien tot één van de indie-sensaties van 2026, al kan het album ook zomaar ondersneeuwen, zoals vooralsnog in Nederland gebeurt. Mij heeft Emma Ogier inmiddels wel overtuigd met dit uitstekende en opvallende debuutalbum. Erwin Zijleman


14 november 2026

Review: Radie Peat - No Human Tongue Can Tell

No Human Tongue Can Tell, het eerste soloalbum van Radie Peat, houdt je vanaf de eerste noten in een wurggreep en de Ierse muzikante met de unieke stem laat pas los wanneer na bijna een uur muziek de laatste noten wegsterven.
Radie Peat kennen we natuurlijk als zangeres van de bands Lankum en ØXN, die de afgelopen jaren prachtige albums afleverden waarop stokoude Ierse folk op bijna beangstigende wijze tot leven werd gewekt. Ook de songs op het solodebuut van Radie Peat zijn voorzien van een bijzondere lading en een wat beklemmende sfeer. Producer John “Spud” Murphy pakt niet zo uit als op de albums van de bands van Radie Peat, maar ook naar No Human Tongue Can Tell kun je alleen maar ademloos luisteren. Zowel de muziek als de productie van het album zijn prachtig, maar het is de unieke stem van Radie Peat die van No Human Tongue Can Tell een wonderschoon album maakt.



De Ierse muzikante Radie Peat heeft deze week met No Human Tongue Can Tell haar eerste soloalbum uitgebracht. Het is een album waar ik al een tijdje naar uit heb gekeken en dat heeft alles te maken met de bijdragen die Radie Peat de afgelopen jaren heeft geleverd aan de albums van de bands waarvan ze deel uitmaakt. 

De Ierse muzikante bepaalde met haar unieke stem voor een belangrijk deel het geluid van de Ierse bands Lankum en ØXN, wat een aantal wonderschone albums heeft opgeleverd. Het zijn albums die beginnen met de Ierse folk uit een heel ver verleden en hier vervolgens een bijzondere en vaak bijna spookachtige draai aan geven. 

Lankum en ØXN maakten in muzikaal opzicht indruk met folk vol imposante spanningsbogen, waarna de stem van Radie Peat het bezwerende karakter van de muziek van de bands nog wat indrukwekkender maakte. Ik was op voorhand benieuwd of Radie Peat op haar soloalbum zou kiezen voor een totaal ander geluid, maar dat blijkt niet het geval. 

Net als de albums van Lankum en ØXN is ook No Human Tongue Can Tell geproduceerd door John “Spud” Murphy, die ook het soloalbum van Radie Peat naar zijn hand heeft gezet. De Ierse muzikante vertolkt op No Human Tongue Can Tell een aantal folktraditionals uit een ver verleden en sleept deze op bijzondere wijze het heden in. 

Het is knap hoe Radie Peat deze traditionals aan de ene kant stokoud kan laten klinken, maar aan de andere kant ook voorziet van een bijzondere twist die alleen maar uit het heden kan komen. Die twist komt vooral van de muziek op het album en van de productie van John “Spud” Murphy. 

Ook als de instrumentatie van de songs vooral sober en organisch klinkt hebben de songs van Radie Peat een bijzonder geluid. Het is een wat beklemmend en duister geluid vol onderhuidse spanning. Radie Peat maakt muziek om bang van te worden, maar het is ook bijzonder mooi. 

In een aantal songs op het album wordt net wat meer uit de kast getrokken en zijn de spanningsbogen wat hoger en is de bezwerende werking nog wat sterker. Luister naar het met flink wat elektronica verrijkte The Moon and Stars en je begrijpt wat ik bedoel, maar ook als een harmonium genoeg is grijpt de muziek op het album je makkelijk bij de strot. 

Het zit af en toe heel dicht tegen de muziek van Lankum en ØXN aan, maar op No Human Tongue Can Tell klinkt alles net wat subtieler en mag alleen Radie Peat schitteren met haar stem en dat is zeker geen straf. Ik ken geen andere zangeres met een stem als die van de Ierse muzikante en het is een stem die gemaakt lijkt voor dit soort spookachtige folk. 

De spanning in de songs op het album wordt deels opgebouwd met de muziek, maar ook de stem van Radie Peat draagt bij aan de oplopende onderhuidse spanning in haar songs. Die opbouw van spanning is het meest indrukwekkend wanneer de Ierse muzikante kiest voor langere songs en die zijn goed vertegenwoordigd op No Human Tongue Can Tell. 

Vier van de negen songs op het album duren langer dan zes minuten en dan zijn er ook nog een song die meer dan acht minuten en een song die bijna dertien minuten duurt. Er zijn niet veel zangeressen die je bijna ademloos naar zulke lange tracks laten luisteren, maar het kost Radie Peat geen enkele moeite. 

De lat lag na de albums van Lankum en ØXN bijna absurd hoog, maar het eerste soloalbum van Radie Peat doet wat mij betreft niet onder voor de albums van haar bands. Lankum en ØXN haalden in het verleden de hoogste regionen van mijn jaarlijstje. Het zou me niet verbazen als dat Radie Peat dit jaar gaat lukken. Erwin Zijleman

De muziek van Radie Peat is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Ierse muzikante: https://radiepeat.bandcamp.com/album/no-human-tongue-can-tell.


No Human Tongue Can Tell van Radie Peat is verkrijgbaar via de Mania webshop:



13 november 2026

Review: Ex:Re - Save As

De Britse muzikante Elena Tonra timmert aan de weg met haar band Daughter, maar maakt ook als Ex:Re interessante muziek, wat te horen is op het deze week verschenen album Save As, dat langzaam maar zeker steeds meer geheimen prijsgeeft.
Er verschijnen momenteel nogal wat ingetogen, sfeervolle en intieme albums van vrouwelijke singer-songwriters, maar Elena Tonra weet zich met haar project Ex:Re makkelijk te onderscheiden. De Britse muzikante, die ook de band Daughter aanvoert, maakte acht jaar geleden al eens een bijzonder album als Ex:Re en keert nu terug. De songs van Elena Tonra bevatten ingrediënten uit de folk, maar Save As is geen typisch folkalbum. Het is een album waarop in muzikaal opzicht van alles gebeurt, wat de sfeervolle en wat melancholische songs op het album uiteenlopende kanten op trekt. Constante factor is de mooie stem van Elena Tonra, die wat mij betreft indruk maakt.



Ik was er eerlijk gezegd van overtuigd dat ik acht jaar geleden aandacht had besteed aan het titelloze debuutalbum van Ex:Re. In het archief van De Krenten uit de Pop is echter niets te vinden en een archief liegt niet, dus ik ga ervan uit dat het album een tijd op de stapel heeft gelegen, maar het uiteindelijk niet heeft gehaald. 

Dat is jammer, want het debuutalbum van het project van Elena Tonra, die we ook kennen van de band Daughter, is een interessant album. Het is bovendien een album dat nagenoeg perfect aansluit op mijn muzieksmaak. Op het titelloze debuutalbum van Ex:Re worden sobere maar zeer smaakvolle klanken gecombineerd met een mooie stem, wat een fraai en intiem album oplevert. 

De naam Ex:Re blijft bij mij blijkbaar niet echt hangen, want ook het deze week verschenen nieuwe album van Elena Tonra was bijna tussen wal en schip gevallen, terwijl ook Save As een album naar mijn hart is. Elena Tonra had Ex:Re eigenlijk bedacht als eenmalig project voor het uitbrengen van een aardedonker breakup album, maar de afgelopen jaren kwamen er toch weer nieuwe songs in haar hoofd, die geschikter leken voor Ex:Re dan voor Daughter. 

Het tweede album van Ex:Re is, net als het debuutalbum, een album dat kan worden omschreven als een sfeervol en intiem album met vooral sobere en smaakvolle klanken en een mooie stem, maar Elena Tonra legt op het nieuwe album wel andere accenten. De muziek op Save As is wat ruwer en experimenteler dan op het debuutalbum en een enkele keer net wat steviger, al is ook Save As vooral een loom en dromerig album. 

Centraal staat ook dit keer de mooie stem van de Britse muzikante, die wederom vooral fluisterzacht zingt, maar toch voldoende variatie aanbrengt met haar stem. Het is een stem die het goed doet in combinatie met de sobere en vooral ook donkere klanken, want ook Save As is een album dat het daglicht maar nauwelijks kan verdragen. 

Save As is een album voor de kleine uurtjes en het is dan een album dat in een laag tempo voortkabbelt met subtiele en wat melancholische klanken. Wanneer je het album met volledige aandacht beluistert, hoor je echter hoe knap er wordt gemusiceerd op het album. Save As bestaat voor een deel uit lome, donkere en wat dromerige klankentapijten, maar deze zijn verrijkt met mooie en ook spannende details. 

Pak de koptelefoon erbij en je hoort alles nog wat beter. Het is allemaal bijzonder mooi geproduceerd door de Britse producer en studiotechnicus Fabian Prynn, wiens naam ik vorige week ook al tegenkwam op het uitstekende album van Clara Mann en die eerder werkte met onder andere Alice Boman, Allie Crow Buckley, Big Thief, Emma Anderson en Fabiana Palladino. 

De muziek op het album is in de meeste tracks wat donker, maar de teksten van de Britse muzikante kunnen verrassend lichtvoetig zijn, wat zorgt voor bijzondere contrasten. Save As van Ex:Re is geen album dat schreeuwt om aandacht. Niet iedereen zal gecharmeerd zijn van de donkere tinten, de wat beklemmende sfeer en de zachte zang op het album en ook de soms complexe songs zullen niet bij iedereen in de smaak vallen, maar als je vatbaar bent voor de bijzondere muziek van Elena Tonra is Save As, net als zijn voorganger, een heel mooi en interessant album. Erwin Zijleman

De muziek van Ex:Re is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://ex-re.bandcamp.com/album/save-as.


Save As van Ex:Re is verkrijgbaar via de Mania webshop:



12 november 2026

Review: The Church - Lacuna

Er zijn niet veel bands die 45 jaar na oprichting nog fris en relevant klinken, maar de Australische band The Church stak de afgelopen jaren al in een uitstekende vorm en doet er op het hoogstaande Lacuna nog een schepje bovenop.
Na drie geweldige albums op rij was ik heel nieuwsgierig naar het deze week verschenen nieuwe album van The Church, het 28e album van de band uit Sydney, en de band rond veteraan Steve Kilbey heeft me wederom niet teleurgesteld. The Church heeft zich er nooit makkelijk van afgemaakt en dat doen ze ook dit keer niet met 80 minuten muziek en maar liefst 17 nieuwe The Church songs. Met Lacuna voegt de band weer 17 uitstekende The Church songs toe aan een even omvangrijk als intrigerend oeuvre en het knappe is dat Lacuna niet onder doet voor het beste werk van de band. The Church is voor velen altijd een cultband gebleven, maar een diepe buiging is op zijn plaats voor de Australiërs.



De Australische band The Church werd in 1980 geformeerd en bestaat inmiddels dus meer dan 45 jaar. Ik ken de band zelf sinds het album Starfish uit 1988, overigens een van de betere albums uit de vroege periode van de band, maar heb The Church sindsdien zeker niet altijd even intensief gevolgd. 
Als ik kijk naar de eerste twee dozijn albums van de band uit Sydney, denk ik dat ik ongeveer de helft ken. Ik ben nog eens van plan om het oeuvre van The Church volledig te doorgronden, maar dat is inmiddels dus een flinke klus. 

Ik was in het verleden niet altijd bij de les, maar de afgelopen jaren ben ik dat wel. Ik was op De Krenten uit de Pop zeer positief over de albums Man Woman Life Death Infinity uit 2017, The Hypnogogue uit 2023 en Eros Zeta and the Perfumed Guitars uit 2024 en hoefde ook niet lang na te denken over het deze week verschenen Lacuna, dat volgens de band hun 28e album is. Van de leden van het eerste uur is alleen voorman Steve Kilbey nog over, maar ook de andere leden van de huidige bezetting gaan inmiddels een tijd mee. 

Na de conceptalbums The Hypnogogue en Eros Zeta and the Perfumed Guitars kiest The Church op Lacuna weer voor een wat lossere selectie songs. Ook dit keer heeft de band niet bezuinigd op de speelduur, want Lacuna bevat 17 songs en in totaal bijna 80 minuten muziek. Het is nog altijd muziek die deels is geworteld in de new wave en andere genres uit de jaren 80, maar de muziek van The Church heeft ook altijd een psychedelisch tintje. 

Veel songs van The Church doen me denken aan die van landgenoten The Go-Betweens, maar de band heeft ook absoluut een eigen geluid. Het is een geluid met een aantal nostalgische ingrediënten, maar ook Lacuna klinkt zeker niet alleen als een vergeten album uit de jaren 80. 

Ik vind het altijd lastig om te beschrijven wat ik precies goed vind aan de albums van The Church en dat valt ook bij het beschrijven van Lacuna niet mee. De nieuwe muziek van The Church klinkt voor mij misschien nog het meest als muziek uit de jaren 80 die ik nog steeds goed vind en dat kan ik niet van alle muziek uit dit decennium zeggen. 

The Church was op haar vorige drie albums in topvorm, maar Lacuna dringt zich wat mij betreft nog wat makkelijker op. Dat heeft alles te maken met de hoge kwaliteit van de songs, maar ook op de uitvoering heb ik niets aan te merken. Ik zeg het bij meer albums, maar ook Lacuna van The Church is een echt koptelefoonalbum. Bij beluistering met de koptelefoon valt immers pas goed op hoeveel aandacht is besteed aan de muziek en de arrangementen op het album. 

The Church put misschien vooral uit de new wave van de jaren 80, maar Lacuna staat echt bol van de invloeden. Hier en daar hoor ik progrock-achtige passages of trippy psychedelica, maar dat zijn slechts twee van de vele genres die hun sporen hebben nagelaten op het album. Het is een album dat is volgespeeld door een inmiddels zeer ervaren band en dat hoor je, bijvoorbeeld in het fraaie gitaarwerk. 

Steve Kilbey is de zeventig inmiddels gepasseerd, maar zijn karakteristieke stem klinkt op Lacuna uitstekend en misschien wel beter dan op de vroege albums van de band. 80 minuten muziek is een lange zit, maar als ik eenmaal begin aan Lacuna is het geen probleem om het album tot de laatste noot te beluisteren. Met Lacuna heeft The Church me weten te verrassen en dat is voor een band die meer dan 45 jaar meegaat een hele knappe prestatie. Erwin Zijleman

De muziek van The Church is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Australische band: https://thechurchofficial.bandcamp.com/album/lacuna.


Lacuna van The Church is verkrijgbaar via de Mania webshop: