Review: Dead Gowns - Vegas

Bij de naam Dead Gowns denk je waarschijnlijk aan een death-metal band, maar het alter ego van de Amerikaanse muzikante Geneviève Beaudoin heeft met haar nieuwe album Vegas een verpletterend mooi singer-songwriter album gemaakt.
Ik was het vorige album van Dead Gowns, het begin 2025 verschenen It's Summer, I Love You, and I'm Surrounded by Snow, eerlijk gezegd alweer vergeten, maar het is echt een prachtig album. Toch verbleekt het vorige album van de Amerikaanse muzikante bij haar deze week verschenen album Vegas, dat direct vanaf de eerste noten imponeert en ontroert. De spanningsbogen van haar vorige album zijn verder geperfectioneerd en de stem van de muzikante uit Maine komt nog wat harder binnen. Ook in muzikaal opzicht overtreft Vegas het vorige album ruimschoots en dan zijn er ook nog eens de persoonlijke songs over een verloren vriendschap. Vegas is een droom van een album.

Het was uiteraard de Amerikaanse muziekwebsite Paste die me aan het begin van 2025 wees op het album It's Summer, I Love You, and I'm Surrounded by Snow van Dead Gowns. Ik had bij de naam Dead Gowns (vrij vertaald: dode jurken) niet direct gedacht aan een album van een vrouwelijke singer-songwriter en zou het album zonder de hulp van Paste daarom zeker hebben gemist. Het bleek echter een gouden tip van de Amerikaanse muziekwebsite, want It's Summer, I Love You, and I'm Surrounded by Snow van Dead Gowns was en is een wonderschoon album. 

Dead Gowns is het alter ego van de uit Portland, Maine, afkomstige muzikante Geneviève Beaudoin, die op haar album niet alleen verrast met een prachtige stem, maar ook met geweldige songs met invloeden uit de folk, country en indierock. Het met bescheiden middelen opgenomen album klonk ook nog eens fantastisch, waardoor ik het album terecht bestempelde als een droomdebuut. 

Ik verloor Dead Gowns vervolgens helaas weer snel uit het oog, waardoor het album mijn jaarlijstje over 2025 niet haalde, maar toen ik het album een paar dagen geleden weer eens beluisterde kon ik alleen maar concluderen dat It's Summer, I Love You, and I'm Surrounded by Snow van Dead Gowns moet worden gerekend tot de beste albums van het betreffende jaar. 

Ik ben niet de enige die Dead Gowns snel is vergeten, want haar vorige week verschenen nieuwe album Vegas is ook aan de aandacht ontsnapt van Paste en andere Amerikaanse tipgevers. Het album werd me de afgelopen week gelukkig getipt op MusicMeter, want ook het nieuwe album van Dead Gowns is weer bijzonder mooi. 

De openingstrack Everything You Wanted is direct van een verpletterende schoonheid. De track opent met een sober gitaarakkoord, waarna even sobere pianoklanken en de prachtige stem van Geneviève Beaudoin invallen. Het was bij mij direct goed voor kippenvel, maar de openingstrack van Vegas wordt alleen mooier wanneer atmosferische synths opduiken en de track aan het eind fraai ontspoort met gitaargeweld. 

Het is een van de mooiste tracks die ik dit jaar heb gehoord en daar volgen er nog veel meer van. Op Vegas vertelt Geneviève Beaudoin het verhaal van een reis die ze met een goede vriendin maakte naar Las Vegas, waar deze vriendin een nieuw leven wilde beginnen. De reis naar Las Vegas betekende echter ook het einde van hun vriendschap en dat kan net zulke diepe wonden slaan als het verbreken van een liefdesrelatie. Het levert een persoonlijk en emotioneel album op, dat zich vanaf de eerste noten genadeloos opdringt en je vervolgens ruim veertig minuten in de greep houdt. 

Geneviève Beaudoin nam het album op in een oude boerderij annex studio in Maine, waar ze werd bijgestaan door muzikanten Colin Lester Fleming, Luke Kalloch en Sam Kassirer. Ik was al onder de indruk van het geluid op het vorige album van Dead Gowns, maar Vegas klinkt nog veel mooier. Het geluid is over het algemeen ingetogen, maar een uitbarsting is nooit ver weg, wat de songs van Dead Gowns voorziet van een bijzondere onderhuidse spanning. 

Het is doodzonde dat er niet veel aandacht is voor het nieuwe album van Geneviève Beaudoin, want Vegas is in alle opzichten jaarlijstjesmateriaal en het album wordt alleen maar mooier en indrukwekkender. It's Summer, I Love You, and I'm Surrounded by Snow is echt prachtig, maar Vegas is van een bijna onwerkelijke schoonheid. Erwin Zijleman

De muziek van Dead Gowns is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://deadgowns.bandcamp.com/album/vegas.

Review: Sour Widows - Sigil

De Amerikaanse band Sour Widows maakte twee jaar geleden indruk met het debuutalbum Revival Of A Friend, dat veel origineler was dan ik in eerste instantie dacht, en het geluid van dat album wordt verder geperfectioneerd op Sigil.
Susanna Thomson en Maia Sinaiko vormen met hun stemmen en gitaren de spil van de Californische band Sour Widows. Het leverde een uitstekend debuutalbum op dat deze week wordt overtroffen door het tweede album Sigil. Het fraai door Melina Duterte (Jay Som) geproduceerde album is nog wat veelzijdiger dan het debuut en integreert een aantal invloeden uit het verleden en het heden in een eigen geluid. In dat geluid komen de gitaren en zeker ook de stemmen van de twee nog wat beter tot hun recht, wat een album oplevert dat volgens mij in de smaak moet kunnen vallen bij een breder publiek dan de band tot dusver wist te bereiken met haar muziek.

De band Sour Widows ken ik van hun debuutalbum Revival Of A Friend dat midden in de zomer van 2024 verscheen. Het is een album dat direct bij de eerste keer beluisteren associaties opriep met rockmuziek uit de jaren 90, maar Revival Of A Friend bleek uiteindelijk niet zo makkelijk in een hokje te duwen. 

De band uit Californië begon bij de slowcore en indierock uit de jaren 90, maar sleepte er vervolgens ook invloeden uit de shoegaze en dreampop bij. Hier bleef het niet bij, want de songs van Sour Widows werden ook nog eens voorzien van een eigenzinnige twist, waardoor het album, waaraan de band heel lang had gewerkt, alleen maar interessanter werd. 

Ik heb sindsdien niet vaak meer naar het album geluisterd, maar toen ik deze week weer eens luisterde naar het debuut van Sour Widows was ik direct weer onder de indruk van de mooie productie van Maryam Qudus, van de stemmen van Susanna Thomson en Maia Sinaiko, van het veelkleurige gitaarspel op het album, van de dynamiek in de melancholische songs en zeker ook van de bijzondere spanningsbogen in de songs van Sour Widows. 

Met Sigil heeft Sour Widows deze week haar tweede album afgeleverd. De band werkte tien jaar aan het debuutalbum, maar moest de klus nu in een veel kortere periode klaren. Hiervoor werd de hulp ingeroepen van muzikante en producer Melina Duterte, die we kennen als de muzikante Jay Som, maar die als producer haar sporen verdiende voor onder andere Hatchie, boygenius en Lucy Dacus. 

Melina Duterte heeft ook voor Sour Widows fraai werk geleverd, want Sigil klinkt nog wat onderscheidender dan het debuutalbum van de band. Jay Som heeft wat meer aandacht besteed aan de stemmen van Susanna Thomson en Maia Sinaiko, die vaker tweestemmig uit de speakers komen. Het pakt uitstekend uit, want ik vind de zang van de twee nog een stuk mooier dan op het debuutalbum van Sour Widows, zeker als er wordt gekozen voor boygenius achtige harmonieën. 

In muzikaal opzicht gaat Sigil deels verder waar Revival Of A Friend ophield. Ook op het nieuwe album van de Californische band hoor ik invloeden uit de 90s indierock, slowcore, shoegaze en dreampop, maar het album is ook wat opgeschoven richting de indierock van het moment. Sour Widows laat hiernaast wat meer invloeden uit de folk, pop en rock toe, wat ervoor zorgt dat ik af en toe ook hele andere associaties heb bij beluistering van de muziek van de band, waaronder associaties met de muziek van ‘Til Tuesday, de band waarmee Aimee Mann ooit doorbrak. 

Sigil kreeg vorm na een apocalyptische droom van Maia Sinaiko, wat je terughoort in de uitbarstingen op het album, dat wederom grossiert in fraaie spanningsbogen. Sour Widows wist zich ruim twee jaar geleden wat mij betreft te onderscheiden met muziek die deels bekend klonk, maar ook nieuwe dingen liet horen en dat is op Sigil niet anders. 

Er zijn momenteel nogal wat bands die de rockmuziek uit de jaren 90 vooral reproduceren, maar de band van Susanna Thomson en Maia Sinaiko integreert alle invloeden in een bijzonder totaalgeluid dat door genres en door de tijd springt. Sour Widows laat vergeleken met het prima debuutalbum bovendien flink wat groei horen en heeft volgens mij alles wat nodig is om zich te scharen onder de grote indierockbands van het moment. Erwin Zijleman

De muziek van Sour Widows is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Amerikaans band: https://sourwidows.bandcamp.com/album/sigil.

Review: Clara Mann - Wishbone

Clara Mann maakte vorig jaar een mooi maar helaas niet heel breed opgepikt debuutalbum, maar op haar deze week verschenen tweede album Wishbone maakt de Britse singer-songwriter nog wat meer indruk met in alle opzichten prachtige folksongs.

Er zijn momenteel heel veel goede Britse folkies, die vooral ingetogen albums afleveren. Ik ben nog altijd diep onder de indruk van het album van Elanor Moss, maar van de week ontdekte ik ook het nieuwe album van Clara Mann. Het is al haar tweede album na het debuutalbum The Rift uit 2025. Dat album heb ik helaas gemist, maar het deze week verschenen Wishbone is nog veel mooier. Het album is prachtig geproduceerd door Fabian Prynn, die het album heeft voorzien van een uiterst ingetogen maar ook zeer smaakvol geluid. Het is de perfecte basis voor de bijzonder mooie stem van Clara Mann, die nog veel beter zingt dan op haar wat over het hoofd geziene debuutalbum. Wishbone verdient absoluut een beter lot.

Er zijn momenteel zo veel goede vrouwelijke singer-songwriters, dat het zelfs voor een groot liefhebber van het genre als ik niet meevalt om alles dat verschijnt te beluisteren. Soms kom ik een album tegen dat absoluut een plekje op De Krenten uit de Pop had verdiend en Rift van Clara Mann is zo’n album. 

Het debuutalbum van de Britse singer-songwriter verscheen aan het begin van 2025 en werd in de herfst van 2025 nog eens uitgebracht met een aantal extra tracks. Ik heb het album twee keer gemist en kan me ook niet herinneren dat Rift is besproken in de Britse muziektijdschriften die ik lees en waarin het album ook zeker niet had misstaan. 

Dat ik het album deze week alsnog heb ontdekt heeft alles te maken met het tweede album van Clara Mann, dat deze week is verschenen. Op Rift maakt de Britse muzikante vooral sober ingekleurde en zeer intense en intieme muziek. Rift valt op door de mooie en ook intense stem van Clara Mann en het is een stem die ook weer centraal staat op haar deze week verschenen tweede album Wishbone. 

Het is een album dat in het verlengde ligt van het debuutalbum, want ook op haar nieuwe album maakt Clara Mann vooral sober ingekleurde folksongs. Toch is er ook wel wat veranderd in de anderhalf jaar die sinds de release van haar debuutalbum is verstreken. Ook Wishbone is een album zonder opsmuk, maar de muziek op het album klinkt net wat voller dan die op het debuutalbum. 

De akoestische gitaar staat nog altijd centraal, maar wordt omringd door prachtige bijdragen van onder andere viool, cello en de dubbele bas. Clara Mann maakte het album samen met muzikant, producer en studiotechnicus Fabian Prynn. Het is een naam die me niet direct bekend voorkwam, maar de Brit heeft een mooi cv als producer en studiotechnicus en werk van onder andere Alice Boman, Allie Crow Buckley, Big Thief, Emma Anderson en Fabiana Palladino. 

Hij was ook betrokken bij het debuutalbum van Clara Mann, maar ik vind haar nieuwe album veel mooier klinken dan haar debuut. Ook Wishbone is een ingetogen of zelfs sober klinkend album, maar de mooie akoestische klanken op het album zijn zeer smaakvol en sfeervol. Ik vind Wishbone niet alleen in muzikaal opzicht mooier dan Rift, want ook de zang van Clara Mann klinkt net anders. 

Ik vond haar zang op het eerste album mooi en intiem, maar soms ook net wat te expressief. Op Wishbone zingt de muzikante uit Londen meer ingehouden en vooral meer ontspannen. Het zorgt ervoor dat niet alleen de muziek op het album zich als een warme deken om je heen slaat, maar ook de zang direct zorgt voor ontspanning. 

Wishbone van Clara Mann kabbelt heerlijk voort op de achtergrond en doet net met name in de kleine uurtjes uitstekend, maar het album wordt nog interessanter wanneer je oog hebt voor alle bijzondere details in de muziek op het album en met volledige aandacht luistert naar de mooie, warme en soepele zang op het album. 

Er zijn momenteel veel meer van dit soort stemmige en ingetogen folkalbums, maar Clara Mann legt de lat hoog met de fraaie klanken, haar prachtige stem en zeker ook de mooie songs op haar tweede album. Ook over Wishbone lees ik nog niet veel, maar voor liefhebbers van vrouwelijke folkies is het echt genieten. Erwin Zijleman

De muziek van Clara Mann is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://claramann.bandcamp.com/album/wishbone.

Review: Kacy Lee Anderson - Hello, I'm Irrelevant

De Canadese muzikante Kacy Lee Anderson vierde successen als helft van het duo Kacy & Clayton, maar gaat nu haar eigen weg met het bijzonder eigenzinnige, maar al snel ook mooie en interessante soloalbum Hello, I'm Irrelevant.
Met een stem als die van Kacy Lee Anderson kun je geen slecht album maken, maar de songs van de muzikante uit het Canadese Saskatchewan klonken wel eens toegankelijker dan op haar solodebuut. Bij eerste beluistering van het album verlangde ik terug naar de albums van Kacy & Clayton, het duo dat Kacy Lee Anderson vormde met haar neef, maar Hello, I'm Irrelevant dwingt al snel respect af. Het album klinkt soms wat experimenteler en soms zwaar nostalgisch, maar ik hoor ook wel wat van de prachtalbums van Kacy & Clayton. Hello, I'm Irrelevant is waarschijnlijk commerciële zelfmoord, maar het siert de Canadese muzikante dat ze doet waar ze zelf zin in heeft en ook dat is meer dan eens prachtig.

De naam Kacy Lee Anderson klonk me onmiddellijk bekend in de oren, maar ik wist niet direct waarom dit zo was. Ik ken haar natuurlijk van het duo dat ze vormt (of vormde) met haar neef Clayton Linthicum, ook bekend van de band The Deep Dark Woods, al is het al even geleden dat het laatste album van Kacy & Clayton verscheen. 

Het duo uit Wood Mountain, Saskatchewan, leverde met The Day Is Past & Gone (2013), Strange Country (2015), The Siren's Song (2017) en Carrying On (2019) vier geweldige albums af, waarvan met name de laatste twee, door Jeff Tweedy, geproduceerde albums bijzonder mooi en volgens mij ook behoorlijk succesvol waren. 

Het zijn albums die opvallen door het gitaarwerk van Clayton Linthicum, maar imponeren door de geweldige stem van Kacy Anderson, die meer dan eens is vergeleken met die van de Britse folkie Sandy Denny. Kacy & Clayton verwerkten in eerste instantie vooral invloeden uit de Britse folk en folkrock, maar sleepten er aan de hand van Jeff Tweedy steeds meer invloeden uit de countryrock en de psychedelica bij. 

In 2020 doken Kacy & Clayton nog op met het samen met de Nieuw-Zeelandse muzikant Marlon Williams gemaakte en overtuigende Plastic Bouquet, maar sindsdien was het stil rond het Canadese duo, al verscheen nog wel muziek van The Deep Dark Woods waarin ook Kacy Anderson was te horen. 

De Canadese muzikante duikt deze week op als Kacy Lee Anderson en heeft met Hello, I'm Irrelevant haar eerste soloalbum uitgebracht. Het is volgens haar bandcamp pagina de muziek die ze zelf wilde maken en die niet onder druk van de muziekindustrie tot stand kwam. 

Het levert een album op waaraan ik aan de ene kant moest wennen, maar dat me aan de andere kant direct wist te overtuigen. Dat laatste heeft vooral te maken met de stem van de muzikante uit Saskatchewan. Ook op haar eerste soloalbum zingt Kacy Lee Anderson echt prachtig, waardoor ik direct geïnteresseerd was in het album. 

Ik moest wel wat wennen aan de muziek op Hello, I'm Irrelevant en aan de nieuwe songs van de Canadese muzikante. Kacy Lee Anderson doet op haar soloalbum precies waar ze zelf zin in heeft en dat kan meerdere kanten op. Een deel van de songs heeft een duidelijk hang naar de jaren 60 en met name naar de folk uit dit decennium, maar er zit veel variatie tussen de songs op Hello, I'm Irrelevant. 

Kacy Lee Anderson maakte haar album samen met haar partner Micah Erenberg en producer Michael John Dubue en voor het opnemen van het album werd, midden in de strenge Canadese winter, uitgeweken naar een oude kerk in Quebec. Het album klinkt soms wat ruw of zelfs lo-fi, maar dat vind ik juist de charme van het album. 

In eerste instantie miste ik de consistentie van de albums van Kacy & Clayton, maar al snel ging ik de eigenzinnige songs van Kacy Lee Anderson meer waarderen. De songs waarin ik echo’s van de laatste twee albums van Kacy & Clayton hoor, vind ik nog steeds het mooist, maar de Canadese muzikante verdient respect voor het kiezen van een eigen weg en zingt echt geweldig, ook in de songs die tegen popmuziek uit de jaren 50 en 60 aanschuren en een rock ’n roll vibe toevoegen aan het geluid van Kacy Lee Anderson. 

Ik denk niet dat Hello, I'm Irrelevant het succes van de albums van Kacy & Clayton gaat benaderen, maar het album verdient het absoluut om gehoord te worden. Wel jammer overigens dat Hello, I'm Irrelevant maar net iets meer dan twintig minuten duurt. Erwin Zijleman

De muziek van Kacy Lee Anderson is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Canadese muzikante: https://kacyleeanderson.bandcamp.com/album/hello-im-irrelevant.

Hello, I'm Irrelevant van Kacy Lee Anderson is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 29,99 euro

Review: Stevie Wonder, Ziggo Dome, Amsterdam, 28 oktober 2026

Het is niet veel muzikanten gegeven om als twintiger een onbetwist meesterwerk af te leveren, maar Stevie Wonder deed het in 1976 met het album Songs in the Key of Life. Het album volgde op ook al niet misselijke albums als Where I'm Coming From uit 1971, Music of My Mind en Talking Book uit 1972, Innervisions uit 1973 en Fulfillingness' First Finale uit 1974, maar Songs in the Key of Life wordt over het algemeen beschouwd als het meesterwerk van Stevie Wonder, die na het album overigens niet veel bijzonders meer zou maken, al is Hotter Than July uit 1980 geen slecht album.

Songs in the Key of Life is dit jaar precies 50 jaar oud en dat was voor Stevie Wonder aanleiding om het album integraal uit te voeren tijdens de tour die hem momenteel over de wereld voert. Het is een buitengewoon ambitieus project, want er kwam destijds nogal wat kijken bij het maken van het album. Gisteren stond de Amerikaanse muzikant in een uitverkochte Ziggo Dome in Amsterdam en liet hij vanaf de eerste noten horen dat hij op 76-jarige leeftijd nog altijd tot grootse daden in staat is.

Bij de meeste muzikanten die de leeftijd van 75 jaar zijn gepasseerd laat de stem het steeds meer afweten, maar de stem van Stevie Wonder klonk direct geweldig en bleef dit het hele concert doen. Hij staat er tijdens zijn tour zeker niet alleen voor, want hij laat zich begeleiden door een zeer omvangrijke band. Ik was op een gegeven moment de tel kwijt, maar er stonden alles bij elkaar meer dan 25 muzikanten op het podium, wat een imposant geluid opleverde.

foto: Robert Kloosterman

De omvangrijke band bestaat uit geweldige muzikanten, waaronder een aantal oudgedienden, die uitstekend uit de voeten kunnen met de soms behoorlijk complexe songs en arrangementen van Stevie Wonder, die op Songs in the Key of Life invloeden uit onder andere de soul, gospel, funk, rock en jazz aan elkaar smeedt. De muzikanten kregen alle ruimte om te soleren, wat Stevie Wonder de tijd gaf om op adem te komen. Het geweldige ondersteunende bas- en drumwerk mag overigens niet onvermeld blijven en hetzelfde geldt voor de uitstekende achtergrondvocalisten.

In de setlist was er nauwelijks ruimte voor verrassingen, want het album Songs in the Key of Life staat centraal tijdens deze tour en wordt integraal uitgevoerd. De songs zijn in een aantal gevallen wel flink langer uitgesponnen, waarbij met name de toetsenisten en de gitaristen alle ruimte kregen om te soleren, wat ze op weergaloze wijze deden. 

Met name het eerste deel van de set was gisteren verpletterend mooi. In muzikaal opzicht knalde het van het podium, Stevie Wonder zong geweldig en visueel zag het er ook fraai en toegankelijk uit. Met toptracks als Village Ghetto Land (prachtig uitgevoerd met alleen strijkers), Sir Duke, I Wish en You Are the Sunshine of My Life was het bovendien een feest van herkenning.

Iedereen die Songs in the Key of Life kent wist precies wat er ging komen, maar via improvisatie kwam Stevie Wonder uit bij een stukje Billie Jean van Michael Jackson. Na veertien songs en talloze hoogtepunten waren we tot en met Ebony Eyes gekomen en was het tijd voor een korte pauze.

Ik begrijp dat zo'n pauze voor Stevie Wonder nodig is om op adem te komen, maar het haalde wel wat de vaart uit het concert, dat werd hervat met een toespraak en een mooie versie van Isn't She Lovely. Daarna was het een paar songs gewoon heel goed, maar wat mij betreft niet zo imponerend als in het eerste deel van de set. Gelukkig had Stevie Wonder in het resterende deel van de tweede set nog veel moois in petto en kreeg het concert de afsluiters die het verdiende.

De Amerikaanse muzikant speelde grotendeels dezelfde set als tijdens zijn concerten in Engeland, Duitsland en Scandinavië, maar de medley met onder andere I Just Called to Say I Love You werd ons in Amsterdam onthouden, waar ik persoonlijk alleen maar blij mee was.

Ik had Stevie Wonder nog niet eerder gezien, maar kan alle uiterst lovende recensies die zijn verschenen alleen maar onderschrijven. De Amerikaanse muzikant liet niet alleen horen dat hij nog in muzikale topvorm verkeert, maar maakte bovendien nog maar eens duidelijk dat zijn album uit 1976 de tand des tijd probleemloos heeft doorstaan, wat van heel veel 50 jaar oude albums niet kan worden gezegd.

Iedereen die erbij was heeft een zeer memorabel concert gezien, iedereen die er niet bij was heeft iets gemist. Of er een volgende kans komt is maar de vraag, maar als de kans komt ben ik er zeker weer bij. Erwin Zijleman

Review: Fenne Lily - Win Win

De Britse singer-songwriter Fenne Lily is pas 29 jaar oud, maar heeft met het deze week verschenen album Win Win inmiddels vier hoogstaande albums op haar naam en verdient absoluut een plekje tussen de smaakmakers van de indiefolk.
Ik vergeet steeds weer hoe goed Fenne Lily is en ik ben volgens mij niet de enige. Haar eerste drie albums waren bovengemiddeld goed en ook het deze week verschenen Win Win mag er weer zijn. De Britse muzikante heeft haar vaderland inmiddels achter zich gelaten en heeft zich gevestigd in Brooklyn, New York. Of het ermee te maken heeft, weet ik niet, maar Win Win klinkt wat Amerikaanser dan zijn drie voorgangers. Fenne Lily gooit er nog maar eens een breakup album tegenaan, maar klinkt verrassend zonnig op haar nieuwe album. Ze is op Win Win duidelijk gegroeid als zangeres, maar ook de songwriter Fenne Lily wordt steeds interessanter.

Ik volg de Britse singer-songwriter Fenne Lily al sinds 2018 en heb tot dusver al haar albums besproken op De Krenten uit de Pop. Toch had ik, toen ik vorige week haar nieuwe album zag opduiken in de lijsten met nieuwe albums, geen duidelijke herinnering aan haar muziek. Het zegt alles over het enorme aantal vrouwelijke singer-songwriters dat momenteel aan de weg timmert. 

Even luisteren naar de vorige albums van Fenne Lily bracht de herinneringen aan haar muziek overigens direct terug, want On Hold (2018), BREACH (2020) en Big Picture (2023) zijn drie uitstekende albums, die ik niet voor niets uitvoerig prees op De Krenten uit de Pop. 

Toen ze haar debuutalbum uitbracht was ze pas 20 jaar oud, maar het deels door niemand minder dan John Parish (PJ Harvey) geproduceerde On Hold is een indringend breakup album met hele mooie en emotievolle zang. BREACH was twee jaar later nog een stuk indrukwekkender en manoeuvreerde zich ergens tussen Laura Marling en Phoebe Bridgers in. Fun-fact is dat producer Steve Albini bijdroeg aan het over het algemeen genomen behoorlijk ingetogen album. 

Fenne Lily liet drie jaar geleden horen dat ze nog beter kon op het zeer fraaie Big Picture, dat in Durham, North Carolina, werd opgenomen met topproducer Brad Cook, die Fenne Lily wat meer de kant van de indiefolk opduwde. Het zijn albums die ik me niet onmiddellijk herinnerde, maar toen ik ze beluisterde was ik direct weer onder de indruk van de zachte maar mooie en gevoelige stem van de Britse muzikante. 

Die stem staat ook weer centraal op het deze week verschenen vierde album van de talentvolle singer-songwriter, die haar vorige woonplaatsen Dorset en Bristol volgens haar Bandcamp pagina heeft verruild voor Brooklyn, New York. Fenne Lily produceerde Win Win samen met haar vaste kompaan Sam Skinner en werkte voor haar nieuwe album zowel met Britse als Amerikaanse muzikanten. 

Win Win is al het tweede breakup-album dat ze aflevert, maar het klinkt minder donker en verdrietig dan haar debuutalbum On Hold. Op Win Win, dat live werd opgenomen in de studio, klinkt de muziek van Fenne Lily vaak net wat Amerikaanser en zeker als de banjo wordt ingezet krijgen haar folky songs ook een subtiele country vibe. Win Win is echter zeker niet alleen een folkalbum, want er staan ook net wat steviger ingekleurde songs op, die meer indie klinken. 

Ik heb de afgelopen week ook naar de vorige albums geluisterd en zeker als ik Win Win vergelijk met haar acht jaar oude debuut, valt op hoe de stem van Fenne Lily zich heeft ontwikkeld. Ze zingt nog steeds zacht, maar er zit veel meer warmte en diepte in de zang op het nieuwe album. Ook de songs van de Britse muzikante zijn een stuk volwassener, wat ook niet zo gek is wanneer je je beseft dat ze een deel van de songs op haar debuutalbum schreef toen ze 15 jaar oud was. 

Haar vorige albums waren zoals gezegd uitstekend, maar ik vind Win Win in alle opzichten nog net wat beter. Fenne Lily is een stuk minder bekend dan de grote namen in de indiefolk en omliggende genres, maar met Win Win heeft ze een album gemaakt dat de concurrentie in het genre moeiteloos aankan. Na haar uitstekende vierde album ga ik Fenne Lily in ieder geval niet meer vergeten. Erwin Zijleman

De muziek van Fenne Lily is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://fennelily.bandcamp.com/album/win-win.

Win Win van Fenne Lily is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 26,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Sorrel Nation - Creeping Thyme

De Britse muzikante Sorrel Nation is in Nederland helaas nog behoorlijk onbekend, maar na haar uitstekende debuutalbum Lost En Route, is ook haar prachtige nieuwe album Creeping Thyme weer van een bijzonder hoog niveau.
Lost En Route, het debuutalbum van de Britse muzikante Sorrel Nation, viel vooral in de smaak bij folkies. Die zullen ook weer smullen van het deze week verschenen Creeping Thyme, want ook het tweede album van Sorrel Nation bevat flink wat invloeden uit de Britse folk van weleer. Het is wat meer folk dan folkrock dit keer en ook invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek hebben nog wat vaker hun weg gevonden naar het album. Gebleven is de schoonheid van de stem van de Britse muzikante en ook in muzikaal opzicht maakt ze weer makkelijk indruk. Het klinkt net wat ingetogener dan het debuutalbum, maar ook op Creeping Thyme laat Sorrel Nation weer een fraai eigen geluid horen.

Ruim twee jaar geleden stuurde iemand me de single Crazy for You van de mij onbekende muzikante Sorrel Nation. Ik vond het echt verpletterend mooi. Op haar single imponeerde de Britse muzikante met een bijzonder mooie stem en ook het elektrische gitaarwerk in Crazy for You raakte bij mij direct de juiste snaar. Dat deed vervolgens ook haar net iets meer dan twee jaar geleden verschenen debuutalbum Lost En Route. 

Het is een album dat er uitsprong door de prachtige stem van de muzikante uit het Britse Kent, maar ook in muzikaal opzicht vond ik Lost En Route een interessant album. Het is een album waarop Sorrel Nation geen geheim maakt van haar liefde voor Britse folkrock uit het verleden, maar het album bevat ook absoluut invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. 

De muziek van Sorrel Nation is op haar eerste album zeer smaakvol ingekleurd en de warme klanken passen uitstekend bij haar mooie stem. Omdat ook de songs op Lost En Route van hoog niveau waren, sprong het debuut van Sorrel Nation er wat mij betreft makkelijk uit in de herfst van 2024, waardoor ik heel nieuwsgierig was naar haar deze week verschenen nieuwe album. 

Ook Creeping Thyme heeft me weer niet teleurgesteld en ik vind het album misschien nog wel mooier dan het debuutalbum. Sorrel Nation (ik blijf het een bijzondere naam vinden) gaat op haar tweede album deels verder waar haar debuut twee jaar geleden ophield, maar Creeping Thyme klinkt ook anders dan Lost En Route. 

Over het algemeen genomen zijn de songs op het nieuwe album wat meer ingetogen dan die op zijn voorganger. Ik hoor ook wat meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en wat minder invloeden uit de Britse folkrock op Creeping Thyme, maar de Britse muzikante heeft absoluut haar eigen geluid behouden. 

Het eerste album van Sorrel Nation is misschien pas twee jaar oud, maar op Creeping Thyme hoor je een gelouterde muzikante. Dat klopt ook wel want ze reist al jaren het Verenigd Koninkrijk rond in haar camper en is een vaste waarde op de Britse podia en dat hoor je.

Op haar tweede album neemt ze vergeleken met het debuutalbum flink gas terug. De akoestische gitaar speelt een grotere rol en in een deel van de songs moeten we het doen met het fraaie akoestische gitaarspel en de bijzonder mooie stem van de Britse muzikante. Die stem klinkt nog wat mooier dan op het debuutalbum en is zeker in de ingetogen songs van een bijzondere schoonheid. 

De akoestische gitaar staat centraal op Creeping Thyme, maar er hebben meerdere muzikanten bijgedragen aan het nieuwe album van Sorrel Nation. Van de instrumenten die op het album te horen zijn vallen vooral de viool en de cello op, maar ook de andere klanken op het album zijn prachtig. 

Met name de strijkers voorzien Creeping Thyme van een bijzondere sfeer en het is een sfeer die uitstekend past bij de herfst die vorige week zijn intrede deed in Nederland. Creeping Thyme van Sorrel Nation, dat overigens ook qua teksten interessant is, is een album dat zowel liefhebbers van Britse folk(rock) als van Amerikaanse rootsmuziek zal aanspreken. Het is een album dat anders klinkt dan de meeste andere albums van het moment en dat de concurrentie qua schoonheid keer op keer het nakijken geeft. Erwin Zijleman

De muziek van Sorrel Nation is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://sorrelnationmusic.bandcamp.com/album/creeping-thyme-album.

Review: Lennon Stella - Sleeping Lion

De Canadese muzikante Lennon Stella verruilt de elektronische pop van haar debuutalbum uit 2020 op haar nieuwe album voor een warm en organisch klinkend singer-songwriter geluid, dat uitstekend past bij het huidige seizoen.
Ik kwam de naam Lennon Stella voor het eerst tegen toen ik het album Kissing Other ppl van Rachel Baiman + Viv & Riley beluisterde. Op dit album stond een song van de Canadese muzikante en die bracht me bij haar geweldige maar helaas ondergesneeuwde popalbum uit 2020. Lennon Stella keert deze week terug met haar tweede album en op Sleeping Lion heeft ze de aanstekelijke pop van haar debuut verruild voor een warm en sfeervol singer-songwriter geluid. Het is een vakkundig door Andy Shauf geproduceerd geluid dat opvalt door bijzondere accenten en bovendien uitstekend past bij de zachte maar mooie stem van Lennon Stella, die een totaal andere kant van zichzelf laat horen op dit mooie album.

Lennon Stella ken ik van het album Three.Two.One, dat in het voorjaar van 2020 verscheen, maar dat ik zelf pas een aantal jaren later ontdekte. De release van het debuutalbum van de Canadese muzikante viel vrijwel samen met de start van de coronapandemie in Europa en de Verenigde Staten, waardoor het album helaas wat tussen wal en schip viel. 

Three.Two.One is het debuutalbum van Lennon Stella, maar als tiener had ze al haar momenten in de spotlights. Haar ouders deden onder de naam The Stellas mee aan een talentenjacht in Nashville en deden het heel aardig. Lennon en haar zus Maisy werden vervolgens gecast voor de populaire tv-serie Nashville, waarin ze ook hun muzikale talenten lieten horen. 

Een carrière in Nashville lag voor de hand, maar Lennon Stella koos op haar debuutalbum vol voor de pop. Het vooral met elektronica ingekleurde album had met een beetje geluk kunnen uitgroeien tot een van de grote popalbums van dat moment. De Canadese muzikante had echter pech met de timing van de release. 

Op basis van Three.Two.One had ik hoge verwachtingen van het deze week verschenen tweede album van Lennon Stella. Sleeping Lion heeft me zeker niet teleurgesteld, maar het is wel een totaal ander album geworden dan ik had verwacht. Op haar tweede album kiest Lennon Stella immers voor een duidelijk andere koers. 

De vooral met elektronica ingekleurde pop van haar debuutalbum heeft op Sleeping Lion plaatsgemaakt voor een meer ingetogen, vooral akoestisch en meer folky geluid. Op haar nieuwe album heeft de popster Lennon Stella plaatsgemaakt voor de singer-songwriter Lennon Stella en dat is een wereld van verschil. 

Om haar nieuwe geluid vorm te geven, zocht ze naar een geschikte producer en die vond ze in de Canadese muzikant en producer Andy Shauf, die we kennen van een aantal uitstekende soloalbums en van zijn werk met de band Foxwarren. Sleeping Lion van Lennon Stella is volgens mij zijn eerste klus als producer van een album van een andere muzikant, maar het is absoluut een geslaagd project geworden. 

Andy Shauf heeft het tweede album van Lennon Stella voorzien van een zeer smaakvol geluid. Het is een grotendeels akoestisch en warm geluid en het is een geluid dat niet erg op de voorgrond treedt. Het is tegelijkertijd ook een veelkleurig geluid, dat accenten van uiteenlopende instrumenten bevat. 

De warme en akoestische klanken passen uitstekend bij de zang op Sleeping Lion. Lennon Stella zingt op haar tweede album vooral zacht, maar de vaak in meerdere lagen opgenomen vocalen treden makkelijk op de voorgrond. De zang op het album is niet erg krachtig, maar ik vind de stem van de Canadese muzikante wel erg mooi, zeker in combinatie met de muziek. 

Andy Shauf tilt het album flink op met de smaakvolle productie van het album, maar het talent van Lennon Stella is ook duidelijk te horen in haar zang en in haar persoonlijke en wat melancholische songs. Haar tweede album is vooral een singer-songwriter album, maar een aantal van de songs heeft ook een subtiele indiepop vibe, waardoor het een breed publiek moet kunnen aanspreken.

Het debuutalbum van de Canadese muzikante had ruim zes jaar geleden een veel beter lot verdiend en ook het totaal anders klinkende tweede album verdient meer aandacht dan het vooralsnog krijgt. Het siert Lennon Stella dat ze durft te kiezen voor een totaal andere koers en het pakt wat mij betreft geweldig uit. Erwin Zijleman

Review: Grey DeLisle - Don't Turn Around

Grey DeLisle liet na het album Iron Flowers uit 2005 lang niets van zich horen als muzikante, maar de afgelopen jaren brengt ze het ene na het andere klassieke countryalbum uit en ook Don't Turn Around is weer een uitstekend album.
Ik was de albums die Grey DeLisle zo’n twintig jaar eerder maakte al lang vergeten toen ze in 2022 terugkeerde met het album Borrowed, maar sindsdien is ze uiterst productief. Met Don't Turn Around voegt ze weer een album toe aan haar oeuvre en het is wat mij betreft een van haar betere albums. Het is wederom een album dat in eerste instantie vooral nostalgische gevoelens oproept, want Grey DeLisle maakt countrymuziek die herinnert aan muziek uit vervlogen tijden. Het levert wederom een fraai album op met gloedvolle klanken, prachtig snarenwerk en de fantastische stem van Grey DeLisle, die associaties oproept met de grote countryzangeressen uit het verleden.

De Amerikaanse muzikante Grey DeLisle maakte aan het begin van dit millennium met Homewrecker (2002), Graceful Ghost (2004) en Iron Flowers (2005), drie prachtige countryalbums, die zo leken weggelopen uit de jaren 50, 60 of 70. Vervolgens was het heel lang stil rond de muzikante uit Los Angeles, die met hele andere dingen bezig was, maar een paar jaar geleden dook ze weer op en leek de tijd stil te hebben gestaan. 

Sindsdien heeft Grey DeLisle de smaak weer te pakken, want met Borrowed (2022), She's an Angel (2023), Driftless Girl (2024) en The Grey Album (2025) was ze de afgelopen tijd jaarlijks goed voor een album. Ik ging ervan uit dat we het dit jaar zouden moeten doen met het samen met Les Greene gemaakte Grey & Greene, dat een maand of vijf geleden verscheen. Dat album beviel me trouwens minder goed dan de soloalbums van Grey DeLisle en liet ik daarom liggen. 

Er zat gelukkig nog meer in het vat dit jaar, want deze week is alweer een soloalbum van de Amerikaanse muzikante verschenen. Don't Turn Around is het vijfde album van Grey DeLisle in een kleine vijf jaar tijd en het is weer een goed album. Ook op Don't Turn Around neemt Grey DeLisle je weer mee terug in de tijd, want ook haar nieuwe album bevat nostalgisch klinkende countrymuziek. 

Het is countrymuziek die je mee terugneemt naar de klassieke countrymuziek uit de jaren 70, maar ook invloeden uit de jaren 50 en 60 sijpelen door in de songs op Don't Turn Around. Voor haar nieuwe album zocht Grey DeLisle de samenwerking met de legendarische producer Andy Paley (die werkte met iedereen tussen Jerry Lee Lewis en Brian Wilson en The Ramones en Madonna), die helaas overleed voordat het album was afgerond. 

Haar vaste partner Marvin Etzioni zette uiteindelijk de puntjes op de i. In productioneel opzicht klinkt ook het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante weer fantastisch, maar ook in muzikaal opzicht is het album van hoog niveau. De crème de la crème van de countryscene dook op in de studio en tussen de muzikanten zie ik onder andere de naam van pedal steel virtuoos Greg Leisz. 

Met name het snarenwerk op het album is fantastisch en zorgt voor een gloedvolle basis, waarop Grey DeLisle mag schitteren. Dat doet ze ook dit keer met een stem die is gemaakt voor nostalgisch klinkende countrymuziek. Ook op Don't Turn Around komt de zang weer uit de tenen en hoewel ik lang niet altijd gek ben op dit soort nostalgisch klinkende countrymuziek, viel ik wederom als een blok voor de vocale verleidingen van Grey DeLisle en voor de mooie verhalen die ze vertelt en waarin uiteraard de pieken en dalen van de liefde niet mogen ontbreken. 

Don't Turn Around is net als zijn voorgangers een gevarieerd klinkend album met zowel uptempo als meer ingetogen songs en beide soorten songs passen uitstekend bij de stem van de muzikante uit Los Angeles. En als Dave Alvin opdraaft voor een duet herleven ook nog eens de hoogtijdagen van Nancy Sinatra en Lee Hazlewood. 

Grey DeLisle werd in de jaren na haar eerste drie albums overigens een veelgevraagd stemactrice en dat doet ze nog steeds. Ze liep producer Andy Paley tegen het lijf tijdens het opnemen van stemmen voor de nieuwe SpongeBob SquarePants film, waarin ze ook is te horen. Dat is vast ook knap, maar ik hoor haar liever zingen en dat doet ze ook op Don't Turn Around weer op onnavolgbare en weergaloze wijze. Erwin Zijleman

De muziek van Grey DeLisle is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://greydelisle.bandcamp.com/album/dont-turn-around.

Don't Turn Around van Grey DeLisle is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Amy Winehouse - Back to Black (2006) - 20th Anniversary Edition

Het is bijna niet te geloven, maar het is alweer twintig jaar geleden dat de Britse muzikante Amy Winehouse definitief een wereldster werd met de release van haar tweede album Back to Black, dat helaas ook haar zwanenzang zou blijken.
Ik luisterde eigenlijk nooit meer naar de muziek van Amy Winehouse, maar naar aanleiding van de documentaire Amy Winehouse in Nederland, beluisterde ik een tijdje terug weer eens haar debuutalbum Frank en vervolgens opvolger Back to Black. Ik vind Frank uiteindelijk het betere album, maar ook Back to Black mag inmiddels gerust een klassieker worden genoemd en is in vocaal opzicht weer wat indrukwekkender dan het debuutalbum. Back to Black verscheen deze week in een 20th Anniversary Edition met heel veel extra bonusmateriaal en laat nog maar eens horen hoe doodzonde het is dat Amy Winehouse slechts 27 jaar oud is geworden en maar twee albums heeft gemaakt.

Bijna op de dag af twintig jaar geleden verscheen Back to Black, het tweede album van Amy Winehouse. De Britse muzikante had drie jaar eerder diepe indruk gemaakt met haar debuutalbum Frank, waarop ze op soepele wijze invloeden uit de jazz, die ze thuis met de paplepel ingegoten had gekregen, vermengde met invloeden uit de soul, R&B en hiphop. Frank maakte indruk met goede songs en de mooie productie van Salaam Remi, maar het was de geweldige stem van Amy Winehouse die je van je sokken blies. 

Frank deed het uitstekend en maakte van Amy Winehouse, enigszins tegen wil en dank, een ster. De Britse muzikante was een ster toen in de herfst van 2006 haar tweede album Back to Black verscheen. Ze was tegelijkertijd, en mede door haar complexe relatie met Blake Fielder-Civil, ten prooi gevallen aan drank en drugs, die al ten tijde van de release van Back to Black hun tol begonnen te eisen. 

Back to Black maakte van Amy Winehouse een wereldster, maar ervan genieten kon ze nauwelijks. Ze stond steeds vaker dronken op het podium, kwam niet meer toe aan het maken van nieuwe muziek, leed onder het sterrendom en overleed uiteindelijk in de zomer van 2011 op slechts 27-jarige leeftijd aan haar alcoholverslaving. Back to Black werd hiermee het album waarmee ze doorbrak naar een groot publiek, maar helaas ook haar zwanenzang. 

Ter ere van de release van het album twintig jaar geleden is deze week de 20th Anniversary Edition van Back to Black verschenen. Achteraf bezien vind ik het debuutalbum van Amy Winehouse in muzikaal opzicht zoals gezegd interessanter, maar het 60s soulgeluid met lekker veel blazers op Back to Black klinkt geweldig en de stem van Amy Winehouse knalt uit de speakers. 

Back to Black werd deels geproduceerd door Salaam Remi, maar ook Mark Ronson speelt een rol als producer en hij weet precies wat de stem van de Britse muzikante nodig heeft. In muzikaal en vocaal opzicht staat Back to Black ook twintig jaar na de release nog altijd als een huis. De songs op het album vind ik nog altijd niet allemaal even goed, maar You Know I'm No Good, Love Is a Losing Game en Tears Dry on Their Own vind ik nog altijd 24-karaat popsongs. De titelsong van het album vind ik nog wat beter en is echt om te janken zo mooi. 

Back to Black is absoluut schatplichtig aan de soulmuziek uit de jaren 60 en met name aan girlgroups als The Ronettes en The Shirelles en de soulmuziek van Motown, maar Salaam Remi en Mark Ronson hebben ook invloeden uit de reggae en R&B toegevoegd aan het geluid van Back to Black. 

Als ik naar het album luister vind ik het vooral doodzonde dat het de zwanenzang van Amy Winehouse is. Ik zag pas een interview met haar waarin ze aangaf dat het haar droom was om als oude jazz-zangeres door het leven te gaan. Het had vast nog veel mooie muziek opgeleverd. 

De 20th Anniversary Edition van Back to Black is uiteraard aangevuld met extra materiaal. Het originele album duurde maar net een half uur, maar de nieuwe versie bevat bijna twee uur extra muziek. Het is niet allemaal even interessant, maar de demo-versies van een aantal songs van het album vind ik wel interessant. Wel is het jammer dat de originele versie van Valerie ontbreekt, er is alleen een live-versie  opgenomen. 

Ook de derde disc mag er zijn, want deze bevat het concert dat Amy Winehouse in 2007 gaf in het Amsterdamse Paradiso en laat horen dat Amy Winehouse in 2007 absoluut nog wat kon op het podium. Al met al een mooi eerbetoon aan een memorabel album en aan een bijzondere en veel te vroeg overleden muzikante. Erwin Zijleman

Back to Black, 20th Anniversary Edition van Amy Winehouse is verkrijgbaar via de Mania webshop:

3LP (clear), 59,99 euro

3CD, 22,99 euro

Review: Fine - Jazz dreams

Het is in eerste instantie lastig om naar Jazz dreams van Fine te luisteren zonder aan Mazzy Star zangeres Hope Sandoval te denken, maar luister wat langer naar het album en je ontdekt het bijzondere muzikale universum van de Deense muzikante.
Fine Glindvad is een muzikante uit Kopenhagen die muziek maakt onder de naam Fine. Met Jazz dreams heeft ze een fascinerend album gemaakt. Het begint bij haar stem die zich beweegt tussen Hope Sandoval en Lana Del Rey en die het dromerige karakter van de muziek van Fine versterkt. Ook in muzikaal opzicht is Jazz dreams een fascinerend album. De muziek op het album is soms jazzy, maar net zo makkelijk folky of psychedelisch. Ik was door de zang vrijwel onmiddellijk in katzwijm, maar nu ik het album meerdere keren heb gehoord vind ik Jazz dreams van Fine ook in muzikaal opzicht een fantastisch album. Het waren natuurlijk Paste en Pitchfork die het album oppikten en bejubelden en wat hebben ze weer gelijk.

Met name de Amerikaanse muziekmedia zijn enthousiast over het album Jazz dreams van Fine. Bij het beschrijven van de muziek van Fine noemen ze de naam van Hope Sandoval en dan is mijn interesse direct gewekt. Mazzy Star is een van mijn favoriete bands aller tijden en ook het solowerk van zangeres Hope Sandoval heb ik hoog zitten. 

Als ik luister naar Jazz dreams van Fine, begrijp ik de vergelijking, want de zang op het album herinnert inderdaad aan Mazzy Star. Dat doet het album ook af en toe in muzikaal opzicht, al is de muziek van Fine soms ook redelijk ver verwijderd van die van de Amerikaanse band, die haar beste muziek in de jaren 90 maakte. 

Jazz dreams is zo te zien het tweede album van Fine, dat ik zonder de lovende woorden van Pitchfork en Paste waarschijnlijk nooit zou hebben ontdekt. Dat de Amerikaanse muziekmedia Fine wel hebben ontdekt is best bijzonder, want het is een project van de Deense muzikante en producer Fine Glindvad. Volgens de bandcamp pagina van Fine heeft Fine Glindvad op Jazz dreams alles zelf gedaan, maar verder is er helaas geen informatie over het album te vinden. De muziek moet dan maar voor zich spreken en dat doet Jazz dreams gelukkig ook. 

Het eerste wat opvalt bij beluistering van het album is inderdaad de stem van Fine Glindvad, die sprekend lijkt op die van Hope Sandoval. Ook de stem van de Deense muzikante is zacht, zwoel en dromerig en zorgt, als je er gevoelig voor bent, voor de ultieme verleiding. Ik ben er als fan van Mazzy Star zeer gevoelig voor en alleen vanwege de zang vond ik Jazz dreams van Fine direct een geweldig album. 

Als de muziek op het album wat psychedelisch klinkt is de Mazzy Star vibe compleet, maar Fine Glindvad heeft het tweede album van haar project veelzijdig ingekleurd. De muziek op Jazz dreams is vaak subtiel, maar er is hoorbaar veel aandacht besteed aan de accenten van verschillende instrumenten. De muziek van Fine is folky, soms psychedelisch, maar kan ook klinken als jangle pop uit de jaren 90. De muziek op het album is redelijk sober en soms bijna minimalistisch, maar op een of andere manier klopt alles. 

Pitchfork omschrijft het fraai als “Lana if she fronted the Warm Inventions, Hope Sandoval if she made Honeymoon, a Bond girl who’s also Julee Cruise”. Zeker wanneer de strijkers aanzwellen hoor ik inderdaad wel wat van Lana Del Rey, maar de muziek van Fine kan naast zwoel en verleidelijk ook experimenteel klinken. 

Vanwege de vergelijking met Hope Sandoval was ik direct verkocht, maar nu ik het album van Fine een paar keer heb gehoord vind ik het een stuk mooier en interessanter. Zeker als je het album met de koptelefoon beluistert valt op hoe knap de muziek op het album in elkaar zit en begrijp je ook waarom het album Jazz dreams heet. Ook de stem van Fine Glindvad is door de koptelefoon nog wat mooier en krijgt bovendien een meer eigen geluid. 

Ik ben vooral onder de indruk van de schoonheid en intimiteit van de songs van de Deense muzikante, maar Jazz dreams is ook een album dat inspireert tot poëtische uitspraken. Die laat ik dit keer aan Paste Magazine: “Jazz dreams is a universe you visit in the sleeping hours. It exists in underwater coves and windy glens, in the pages of half-erased fairytales and the far-off years of impossible histories. It’s colored in sepia. It’s fuzzy, and when you squint, it just gets fuzzier. There is a suspended, mysterious magic to this music, a feeling of blurred, profound truth.” Zo is het maar net. Erwin Zijleman

De muziek van Fine is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Deense muzikante: https://finefinefinefine.bandcamp.com/album/jazz-dreams.

Review: Michael Kiwanuka - FUDGE

De Britse muzikant Michael Kiwanuka nam vrijwel gelijk met zijn geweldige vorige album Small Changes uit 2024 nog een album op en het is een album dat wat ruwer en soberder klinkt, maar dat nog altijd diepe indruk maakt.
FUDGE van Michael Kiwanuka stond op de releasekalender voor 2025, maar werd uitgesteld vanwege zijn ernstige gezondheidsproblemen. Het album is deze week alsnog verschenen en het is een prachtalbum. FUDGE doet het zonder het productionele vakwerk van Danger Mouse en Inflo, wat een wat kaler en ruwer, maar ook een intiemer album oplevert. Het is een album waarop Michael Kiwanuka laat horen dat hij een groot soulzanger is, maar ook in muzikaal opzicht is FUDGE weer een schitterend album en het is een album dat wederom iets toevoegt aan het inmiddels fascinerende oeuvre van de Britse muzikant, die je een uur lang in zijn greep houdt met betoverend mooie songs.

Als ik kijk naar mijn jaarlijstje over 2012 begrijp ik nog steeds niet dat er geen plek was voor Home Again, het debuutalbum van de Britse muzikant Michael Kiwanuka. Ik heb het album niet eens gerecenseerd, terwijl ik het inmiddels schaar onder de memorabele albums van de afgelopen vijftien jaar. 

In dat lijstje krijgt Home Again gezelschap van Love & Hate (2016), Kiwanuka (2019) en Small Changes (2024), de drie albums die Michael Kiwanuka maakte met producers Danger Mouse en Inflo, de man achter het project Sault. 

Nog meer dan het debuutalbum van de Britse muzikant, klinken zijn tweede, derde en vierde albums als vergeten soulklassiekers uit de jaren 60 en 70 met onder andere Marvin Gaye en Curtis Mayfield als ijkpunten. Het zijn albums die soms zo lijken weggelopen uit de hoogtijdagen van de psychedelische soul, maar Michael Kiwanuka, zijn twee topproducers en flink wat geweldige muzikanten slaan ook bruggen naar andere genres en naar het heden. 

Vrijwel gelijktijdig met Small Changes nam Michael Kiwanuka nog een album op. Dit keer zonder Danger Mouse en Inflo, zonder gerenommeerde sessiemuzikanten en niet in een blinkende studio, maar in zijn eigen sobere studio in Southampton. FUDGE had vorig jaar moeten verschijnen en werd zelfs al gerecenseerd in enkele Britse muziektijdschriften, maar het noodlot sloeg toe voor Michael Kiwanuka. Hij werd getroffen door een zware hersenbloeding, waarvan hij nog steeds herstellende is. 

FUDGE is deze week alsnog verschenen en het is het vijfde prachtige album van de Britse muzikant met Oegandese wortels. FUDGE wordt vergeleken met het debuutalbum Home Again en daar zit wat in. Het nieuwe album moet het doen zonder de prachtige productie van Danger Mouse en Inflo en klinkt wat soberder en ook wat rommeliger, dat laatste overigens in de positieve zin van het woord. 

Toch zijn er ook wel verschillen tussen Home Again en FUDGE. Het debuutalbum was een authentiek klinkend soulalbum, dat redelijk netjes binnen de lijnen kleurde. Op FUDGE hoor je het experiment dat de volgende albums van Michael Kiwanuka typeerde en ook in vocaal opzicht ligt het nieuwe album dichter bij zijn voorgangers dan bij Home Again. 

FUDGE klinkt soms ruw en bijna lo-fi en in een aantal songs uiterst ingetogen, maar het album bevat ook prachtige strijkersarrangementen en meer psychedelische passages. Het album opent met een citaat van jazzpianist Chick Corea, die stelt dat je muziek moet maken die je zelf mooi vindt en niet de muziek die anderen van je verwachten. Dat doet Michael Kiwanuka, die naar verluidt ook inspiratie vond bij klassiekers uit het verleden, waaronder Neil Young’s On The Beach. 

De vorige drie albums van de Britse muzikant ontleenden een deel van hun kracht aan de productie van Danger Mouse en Inflo, maar ik mis de producers niet op FUDGE. Het nieuwe album klinkt wat losser en geïmproviseerd en dat voorziet het album van een ontspannen en ongedwongen sfeer. 

Ook in een dergelijke sfeer is Michael Kiwanuka in staat tot grootse daden, want ook FUDGE klinkt als een vergeten soulklassieker uit de jaren 60 of 70, alleen is het dit keer een album van een soort die destijds niet gemaakt werd. Het is een album dat prachtige muziek bevat, maar het is ook dit keer de soulstem van de Britse muzikant die het meest schittert. Of we ooit nog nieuwe muziek van Michael Kiwanuka gaan horen is de vraag, maar gelukkig is het wonderschone FUDGE nu wel verschenen. Erwin Zijleman

FUDGE van Michael Kiwanuka is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP (mint green), 39,99 euro

2LP, 39,99 euro

CD, 19,99 euro