02 oktober 2026

Review: Meg Lui - Instant Validation

Meg Lui wist niemand minder dan Sufjan Stevens te strikken voor haar debuutalbum Instant Validation, maar laat uiteindelijk vooral horen dat ze zelf een zeer getalenteerd songwriter en een geweldige zangeres is.
Ik kwam het eerste album van Meg Lui vorige week bij toeval tegen en eigenlijk vooral omdat er aandacht aan werd besteed vanwege de rol van Sufjan Stevens, maar wat ben ik inmiddels verknocht aan dit bijzondere album. Op Instant Validation neemt Meg Lui je vaak mee terug naar de jaren 60 en 70, maar ze is hier zeker niet blijven hangen. Ik vind het album het mooist wanneer het klinkt als een folky en wat minder gepolijste versie van Fleetwood Mac, maar ook de meer tegen intieme folk aanleunende songs op het album zijn echt prachtig. In muzikaal en productioneel opzicht klinkt Instant Validation geweldig, maar door de mooie zang van Meg Lui schat ik het album nog flink wat hoger in.



Deze week verscheen Instant Validation, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Meg Lui. Bij het bestuderen van de credits valt de naam van Sufjan Stevens op. Instant Validation verscheen niet alleen op zijn label Asthmatic Kitty Records, maar hij tekende ook voor de productie van het album, bespeelde een deel van de instrumenten en droeg bij aan de achtergrondzang. 

Meg Lui werd geboren in Californië, maar heeft inmiddels al geruime tijd Kingston, New York, als thuisbasis. Als ik luister naar haar debuutalbum hoor ik wel haar geboortegrond, want Instant Validation heeft een sfeer die herinnert aan de muziek die een aantal decennia geleden aan de Amerikaanse westkust werd gemaakt. Die sfeer komt deels van de muziek op het album, maar ook de stem van Meg Lui herinnert me aan de muziek die in de jaren 60 en 70 werd gemaakt aan de Amerikaanse westkust. 

Er wordt de laatste heel veel muziek gemaakt met echo’s uit deze periode, maar het debuutalbum van Meg Lui klinkt anders. Instant Validation herinnert deels aan de folk die zowel rond Los Angeles als rond San Francisco werd gemaakt, maar invloeden uit de pop spelen ook een rol op het album, dat af en toe klinkt als het album dat Fleetwood Mac halverwege de jaren 70 had kunnen maken als het net wat verder weg was gebleven dan de pop. 

Er zijn veel mensen die enthousiast opveren wanneer de naam Sufjan Stevens wordt genoemd. Ik reken me niet tot deze groep, want ik luister vrijwel nooit naar zijn muziek, maar de link met Sufjan Stevens heeft er wel voor gezorgd dat de muziek van Meg Lui wat sneller mijn aandacht trok. Vervolgens duurde het maar heel even voor ik Instant Validation een fantastisch album vond. 

Meg Lui maakt muziek met een duidelijke 70s Fleetwood Mac vibe, maar dit is zeker niet haar enige inspiratiebron geweest. Ik hoor op het album allerlei dingen die me enigszins bekend voorkomen, maar het totaalgeluid van Meg Lui vind ik origineel. Ik vind Instant Validation ook een spannend album, want in haar songs en in de muziek kiest Meg Lui niet altijd voor de makkelijkste weg en bovendien slaagt ze erin om flink wat variatie aan te brengen in haar songs. 

De jaren 60 en 70 domineren misschien op het album, maar Instant Validation stapt ook met zevenmijlslaarzen door de tijd en door genres. Het is een deels gitaar georiënteerd album, maar door het toevoegen van strijkers, blazers en keyboards is het ook een vol klinkend album, dat door Sufjan Stevens vakkundig is geproduceerd. 

De muziek op het album is prachtig en de songs, variërend van intiem tot uitbundig, zijn allemaal even aansprekend, maar het mooist vind ik de stem van Meg Lui. Het is een warme stem die op een of andere manier wat nostalgisch aandoet, maar ik vind de stem van de Amerikaanse muzikante ook zeer karakteristiek en boven alles bijzonder mooi. Het is een stem die je bijna drie kwartier meevoert langs een serie indrukwekkende songs, die je makkelijk meenemen op een reis door de tijd. 

Gezien de rol van Sufjan Stevens had ik eerlijk gezegd verwacht dat het debuut van Meg Lui wat meer aandacht zou krijgen. Die aandacht verdient het album op basis van de geleverde kwaliteit absoluut en ik merk zelf dat Instant Validation ook nog eens een album vol groeipotentie is. Erwin Zijleman

De muziek van Meg Lui is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://meglui.bandcamp.com/album/instant-validation.


Instant Validation van Meg Lui is verkrijgbaar via de Mania webshop:



01 oktober 2026

Review: Lauren Watkins - If I'm being Honest

De Amerikaanse muzikante Lauren Watkins houdt het tempo er flink in met haar derde album in drie jaar tijd, maar ook op If I’m Being Honest maakt ze weer makkelijk indruk met fraai klinkende countrypop, ijzersterke songs en een heerlijke stem.
Er verschijnen momenteel heel veel countrypop albums, waardoor het lastig kiezen is voor liefhebbers  van het genre. Ik koos met veel overtuiging voor de eerste twee albums van Lauren Watkins en ook album nummer drie is weer van hoge kwaliteit. If I’m Being Honest is een 100% countrypop album, maar het is wel een countrypop album waarop de liefde voor countrymuziek centraal staat. Het randje pop maakt de songs van Lauren Watkins net wat aanstekelijker, waardoor ook haar derde album weer garant staat voor een bijzonder aangename luistertrip. En ook op If I’m Being Honest is de bijzonder aangename maar ook mooie stem van Lauren Watkins de kers op een bijzonder smakelijke taart.



Het is de afgelopen jaren flink dringen binnen de countrypop, waardoor het niet zo makkelijk is om op te vallen. Lauren Watkins slaagde daar wat mij betreft twee keer in. Ik was in 2025 zeer gecharmeerd van haar debuutalbum The Heartbroken Record. Het is een album met countrypopsongs die bijzonder makkelijk verleiden, maar die ook na veelvuldig beluisteren nog leuk zijn. 

The Heartbroken Record is bovendien een album waarin country en pop met de juiste verhouding zijn gemengd, wat voor mij betekent dat de hoeveelheid country net wat groter is dan de hoeveelheid pop. Lauren Watkins beschikt ook nog eens over een stem die gemaakt lijkt voor countrypop. The Heartbroken Record deed me vooral denken aan de muziek van Megan Moroney, maar deed me ook met enige regelmaat denken aan de country-getinte songs van Kacey Musgraves, waarmee ik twee van mijn favoriete zangeressen te pakken heb. 

Lauren Watkins hield de goede vorm van haar debuutalbum vast op het in 2025 verschenen tweede album In a Perfect World. Het is een album waarop de verhouding tussen country en pop net wat meer opschuift richting pop, maar de hoeveelheid country is ook op In a Perfect World nog ruim voldoende. Ik hoorde op het tweede album van de muzikante uit Nashville, Tennessee, wat meer Kacey Musgraves en wat minder Megan Moroney, al heeft Lauren Watkins net als Megan Moroney een zwak voor de country-clichés in haar teksten. 

Lauren Watkins houdt de vaart er lekker in, want ze brengt voor het derde jaar op rij een album uit. Ook If I’m Being Honest is weer een album waarop het label countrypop niet misstaat en ook bij beluistering van het derde album van Lauren Watkins komen de namen van Megan Moroney en Kacey Musgraves weer op. 

Net als het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante doet If I’m Being Honest me in eerste instantie vooral aan Megan Moroney denken, al is een song als Convenient bijna vintage Kacey Musgraves. Het zijn vergelijkingen waar Lauren Watkins zich zeker niet voor hoeft te schamen, maar ik hoor op If I’m Being Honest ook voldoende haar eigen sound. 

Ook op haar derde album schudt Lauren Watkins de aanstekelijke popsongs weer uit haar mouw en het zijn ook dit keer songs met een mooie mix van country en pop. Het zijn songs die degelijk maar ook smaakvol zijn ingekleurd en ik vind zelf het geluid op het nieuwe album nog wat mooier dan op de twee al zo aangenaam klinkende voorgangers. Ook de stem van Lauren Watkins lijkt alleen maar beter te worden, al is het maar omdat ze het rauwe randje in haar stem steeds beter uitbuit. 

Mijn zwak voor countrypop houdt inmiddels al flink wat jaren aan en ik moet toegeven dat ik soms wel het idee heb dat ik wat verzadigd begin te raken. Van verzadiging is echter zeker geen sprake wanneer ik luister naar de muziek van Lauren Watkins. Beter dan op If I’m Being Honest kan Nashville countrypop wat mij betreft niet klinken en aanstekelijker en verslavender evenmin. 

Liefhebbers van pure Amerikaanse rootsmuziek zullen het soms wat te veel pop vinden, al schuift Lauren Watkins in een aantal songs behoorlijk ver op richting authentiek klinkende countrymuziek, zeker als de pedal steel zorgt voor een extra country-injectie. Als ik mijn favoriete countrypop album mag uittekenen kom ik niet heel ver van If I’m Being Honest van Lauren Watkins af denk ik. Erwin Zijleman


Review: Protomartyr - Hotel Usona

De Amerikaanse band Protomartyr geeft inmiddels al zeven albums een unieke draai aan postpunk uit het verleden en doet dat op het deze week verschenen album Hotel Usona met werkelijk weergaloze blazersarrangementen.
Ik denk bij de Amerikaanse band Protomartyr altijd dat ik nu wel weet wat ik kan verwachten van de band uit Detroit, maar bij ieder nieuw album volgt weer een sensationele verrassing. De band koos dit keer voor topproducer Dave Fridmann voor wie je bij een verrassing altijd aan het juiste adres bent. Die verrassing komt dit keer vooral van zijn zoon Jon Fridmann, die de muziek van Protomartyr heeft voorzien van behoorlijk uitbundige blazersarrangementen. Dat lijkt een wonderlijke combinatie met de postpunk van Protomartyr, maar deze postpunk was altijd al eigenzinnig en doet er op Hotel Usona nog een schepje bovenop. Ik heb niet zo gek veel meer met postpunk, maar dit album is weer sensationeel goed.



Ik ben maar zelden enthousiast over postpunk albums van het moment. Ik vind ze vaak te schreeuwerig en als er wordt gekozen voor nerveuze praatzang haak ik nog wat sneller af. Hiernaast zijn er de postpunkalbums die me op zich wel bevallen, maar die eigenlijk niets toevoegen aan de postpunk die in de late jaren 70 en vroege jaren 80 werd gemaakt. 

Er is echter één band die me album na album weet te verrassen en dat is de Amerikaanse band Protomartyr. De band uit Detroit, Michigan, maakt sinds 2012 albums die absoluut zijn te karakteriseren als postpunk albums, maar de band voegt keer op keer iets toe aan alles dat er al is in het genre. 

Het leverde een aantal geweldige albums op, waarvan The Agent Intellect (2015), Relatives in Descent (2017) en Ultimate Success Today (2020) mijn favorieten zijn, maar de andere albums doen er nauwelijks voor onder. Deze week verscheen het zevende album van Protomartyr en ook Hotel Usona is weer een geweldig album. 

Het is wederom een album dat deels klinkt als een postpunk album, maar dat ook een unieke wending geeft aan de postpunk die we sinds de late jaren 70 kennen. Met name in het baswerk en in de zang hoor je invloeden uit de klassieke postpunk. De basloopjes zijn zwaar aangezet en dat geldt ook voor de zang, die in de meest heftige momenten op het album met veel venijn wordt uitgespuugd. 

Ook in het gitaarwerk hoor ik wel wat ingrediënten die we kennen uit de postpunk, maar je hoort ook dat de gitarist van de band er allerlei invloeden bij sleept. Nog opvallender is het fantastische drumwerk, dat bijdraagt aan de solide basis, maar ook continu een bijzondere draai geeft aan de songs van Protomartyr. 

Het zijn songs waarin soms ook wordt gekozen voor stemmige pianoklanken en zo zijn er nog wel meer verrassingen te horen in het geluid van de band, die op haar vorige album nog met enige regelmaat de pedal steel inzette. Het levert soms complexe songs op, die in een aantal gevallen niet zouden misstaan in de soundtrack van een film. 

Op de vorige albums van Protomartyr was er al vaak een prominente rol voor de saxofoon, ook al geen instrument dat je vaak tegenkomt op postpunk albums. Op Hotel Usona duiken nog veel meer blazers op, waardoor het postpunk geluid van de Amerikaanse band nog wat unieker klinkt dan in het verleden. Luister naar een weergaloze track als The Knife Dream en je begrijpt precies wat ik bedoel. Het klinkt af en toe zo anders dan de postpunk die werd uitgevonden in de late jaren 70 dat je Hotel Usona met alleen het label postpunk wat te kort doet. 

De weergaloze blazersarrangementen houden je continu op het puntje van de stoel, maar ook de productie van het album is sensationeel. Voor deze productie deed de band uit Detroit een beroep op niemand minder dan Dave Fridmann, die geweldige dingen deed voor The Flaming Lips. De Amerikaanse topproducer heeft het album voorzien van een heftig geluid, maar het is ook een sfeervol geluid, met name door de fascinerende blazers, waarvoor zijn zoon Jon tekent. 

De zang is me af en toe wat te heftig, maar waar de meeste zang op postpunk albums me tegenstaat, weet de zang op Hotel Usona me wel altijd te raken. Ik weet sinds een jaar of tien dat ik de albums van Protomartyr maar beter niet kan missen, maar Hotel Usona heeft me desondanks weer zeer aangenaam verrast. Erwin Zijleman

De muziek van Protomartyr is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://protomartyr.bandcamp.com/album/hotel-usona.


Hotel Usona van Protomartyr is verkrijgbaar via de Mania webshop: