Dancing Alone on the Concrete van Stef Chura wordt deze week warm onthaald door de wat alternatievere Amerikaanse muziekpers en gelijk hebben ze. De muzikante uit Detroit heeft heel lang gewerkt aan de opvolger van het zeven jaar oude Midnight, dat in 2019 indruk maakte. Midnight was vooral een ruw en wat lo-fi gitaaralbum, maar op Dancing Alone on the Concrete laat Stef Chura horen dat ze van alles kan. Ik heb wel wat met haar stem, maar ook met haar songs en haar muziek laat ze horen dat ze anders klinkt dan de bulk van haar collega’s in de indierock van het moment. Aan Midnight had ik geen hele actieve herinnering, maar Dancing Alone on the Concrete gaat me zeker bijblijven.
Ik geef eerlijk toe dat ik geen enkele herinnering meer had aan Midnight, het tweede album van de Amerikaanse muzikante Stef Chura, die deze week een nieuw album heeft uitgebracht. Ik was wel heel positief over het vorige album van de muzikante uit Detroit, want ik schreef op De Krenten uit de Pop onder andere het volgende:
“Na een aardig maar niet opzienbarend debuut keert Stef Chura terug met Midnight. De singer-songwriter laat op haar tweede album flinke groei horen. Dat is mede de verdienste van Car Seat Headrest voorman Will Toledo, die het album produceerde, maar Stef Chura kan er zelf ook wat van. Het levert een verrassend veelzijdige gitaarplaat op, die het ene moment heerlijk uit de bocht vliegt met veel gitaargeweld, maar ook in de meer ingetogen passages uitstekend uit de verf komt. En als Stef Chura dan ook nog eens een song van good old Billy Idol volledig naar haar hand zet weet je zeker dat ze echt een prima album heeft afgeleverd.”
Het zijn niet eens de meeste lovende woorden uit de recensie, dus het is best bijzonder dat ik zelfs de naam van Stef Chura vergeten was. Er zijn wel wat verzachtende omstandigheden. Het aanbod in het genre is al jaren enorm groot en Midnight is bovendien alweer meer dan zeven jaar oud.
Gelukkig zijn mijn belangrijke tipgevers Paste en Pitchfork Stef Chura niet vergeten, want beiden scharen haar nieuwe album Dancing Alone on the Concrete onder de meest interessante albums van deze week en inmiddels weet ik dat daar niets op valt af te dingen.
Stef Chura heeft zeven jaar de tijd gehad om nieuwe muziek te maken, maar desondanks bevat haar nieuwe album slechts iets meer dan 27 minuten muziek. Er gebeurde ook veel in het leven van de Amerikaanse muzikante. Ze verruilde Detroit voor New Orleans en later Louisville en toch weer Detroit, ze zag een relatie op de klippen lopen, kreeg haar eerste kind, werd gevangen door de coronapandemie en probeerde ondanks alles veel te daten.
Alle ervaringen slaan neer op Dancing Alone on the Concrete, dat in eerste instantie verder gaat waar haar vorige album in de zomer van 2019 ophield. Stef Chura kan nog altijd uit de voeten met lekker ruwe en wat rammelende gitaarmuziek en had mij eigenlijk direct weer te pakken met de openingstrack van haar nieuwe album.
De concurrentie is misschien moordend binnen de indierock van het moment, maar de songs van Stef Chura klinken op een of andere manier anders. Dat heeft voor een deel te maken met haar bijzondere zang, maar ook het wat lo-fi karakter van haar muziek en haar songs geeft Dancing Alone on the Concrete een eigen gezicht.
Dat eigen karakter wordt flink versterkt door de variatie die Stef Chura heeft aangebracht op haar nieuwe album. Naast wat stevigere songs kiest de Amerikaanse muzikante ook voor wat meer ingehouden songs, waarin ze af en toe kiest voor de piano die ze afgelopen jaren heeft leren bespelen, en ook hierin klinkt haar stem onderscheidend.
Het vorige album van Stef Chura viel uiteindelijk ook op door uitstekende songs en ook de songs op Dancing Alone on the Concrete zijn stuk voor stuk geweldig, waarbij het niet zoveel uitmaakt of ze kiest voor gruizige gitaren of voor wat tegendraadse elektronica. En als in Danny zowel Peter Buck als Mike Mills aanschuiven is ze ook nog eens goed voor de perfecte R.E.M. song, terwijl ze met Babydoll een heerlijke oorwurm aflevert.
Dancing Alone on the Concrete duurt helaas maar 27 minuten, maar wat komt er in dat kleine half uur veel moois en bijzonders voorbij. Ik ga de naam van Stef Chura in ieder geval niet meer vergeten en schrijf Dancing Alone on the Concrete stiekem alvast op als outsider voor mijn jaartlijstje. Erwin Zijleman
De muziek van Stef Chura is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://stefchuraband.bandcamp.com/album/dancing-alone-on-the-concrete.
Dancing Alone on the Concrete van Stef Chura is verkrijgbaar via de Mania webshop: