Het is niet veel muzikanten gegeven om als twintiger een onbetwist meesterwerk af te leveren, maar Stevie Wonder deed het in 1976 met het album Songs in the Key of Life. Het album volgde op ook al niet misselijke albums als Where I'm Coming From uit 1971, Music of My Mind en Talking Book uit 1972, Innervisions uit 1973 en Fulfillingness' First Finale uit 1974, maar Songs in the Key of Life wordt over het algemeen beschouwd als het meesterwerk van Stevie Wonder, die na het album overigens niet veel bijzonders meer zou maken, al is Hotter Than July uit 1980 geen slecht album.
Songs in the Key of Life is dit jaar precies 50 jaar oud en dat was voor Stevie Wonder aanleiding om het album integraal uit te voeren tijdens de tour die hem momenteel over de wereld voert. Het is een buitengewoon ambitieus project, want er kwam destijds nogal wat kijken bij het maken van het album. Gisteren stond de Amerikaanse muzikant in een uitverkochte Ziggo Dome in Amsterdam en liet hij vanaf de eerste noten horen dat hij op 76-jarige leeftijd nog altijd tot grootse daden in staat is.
Bij de meeste muzikanten die de leeftijd van 75 jaar zijn gepasseerd laat de stem het steeds meer afweten, maar de stem van Stevie Wonder klonk direct geweldig en bleef dit het hele concert doen. Hij staat er tijdens zijn tour zeker niet alleen voor, want hij laat zich begeleiden door een zeer omvangrijke band. Ik was op een gegeven moment de tel kwijt, maar er stonden alles bij elkaar meer dan 25 muzikanten op het podium, wat een imposant geluid opleverde.
De omvangrijke band bestaat uit geweldige muzikanten, waaronder een aantal oudgedienden, die uitstekend uit de voeten kunnen met de soms behoorlijk complexe songs en arrangementen van Stevie Wonder, die op Songs in the Key of Life invloeden uit onder andere de soul, gospel, funk, rock en jazz aan elkaar smeedt. De muzikanten kregen alle ruimte om te soleren, wat Stevie Wonder de tijd gaf om op adem te komen. Het geweldige ondersteunende bas- en drumwerk mag overigens niet onvermeld blijven en hetzelfde geldt voor de uitstekende achtergrondvocalisten.
In de setlist was er nauwelijks ruimte voor verrassingen, want het album Songs in the Key of Life staat centraal tijdens deze tour en wordt integraal uitgevoerd. De songs zijn in een aantal gevallen wel flink langer uitgesponnen, waarbij met name de toetsenisten en de gitaristen alle ruimte kregen om te soleren, wat ze op weergaloze wijze deden.
Met name het eerste deel van de set was gisteren verpletterend mooi. In muzikaal opzicht knalde het van het podium, Stevie Wonder zong geweldig en visueel zag het er ook fraai en toegankelijk uit. Met toptracks als Village Ghetto Land (prachtig uitgevoerd met alleen strijkers), Sir Duke, I Wish en You Are the Sunshine of My Life was het bovendien een feest van herkenning.
Iedereen die Songs in the Key of Life kent wist precies wat er ging komen, maar via improvisatie kwam Stevie Wonder uit bij een stukje Billie Jean van Michael Jackson. Na veertien songs en talloze hoogtepunten waren we tot en met Ebony Eyes gekomen en was het tijd voor een korte pauze.
Ik begrijp dat zo'n pauze voor Stevie Wonder nodig is om op adem te komen, maar het haalde wel wat de vaart uit het concert, dat werd hervat met een toespraak en een mooie versie van Isn't She Lovely. Daarna was het een paar songs gewoon heel goed, maar wat mij betreft niet zo imponerend als in het eerste deel van de set. Gelukkig had Stevie Wonder in het resterende deel van de tweede set nog veel moois in petto en kreeg het concert de afsluiters die het verdiende.
De Amerikaanse muzikant speelde grotendeels dezelfde set als tijdens zijn concerten in Engeland, Duitsland en Scandinavië, maar de medley met onder andere I Just Called to Say I Love You werd ons in Amsterdam onthouden, waar ik persoonlijk alleen maar blij mee was.
Ik had Stevie Wonder nog niet eerder gezien, maar kan alle uiterst lovende recensies die zijn verschenen alleen maar onderschrijven. De Amerikaanse muzikant liet niet alleen horen dat hij nog in muzikale topvorm verkeert, maar maakte bovendien nog maar eens duidelijk dat zijn album uit 1976 de tand des tijd probleemloos heeft doorstaan, wat van heel veel 50 jaar oude albums niet kan worden gezegd.
Iedereen die erbij was heeft een zeer memorabel concert gezien, iedereen die er niet bij was heeft iets gemist. Of er een volgende kans komt is maar de vraag, maar als de kans komt ben ik er zeker weer bij. Erwin Zijleman