25 oktober 2026

Review: Amy Winehouse - Back to Black (2006) - 20th Anniversary Edition

Het is bijna niet te geloven, maar het is alweer twintig jaar geleden dat de Britse muzikante Amy Winehouse definitief een wereldster werd met de release van haar tweede album Back to Black, dat helaas ook haar zwanenzang zou blijken.
Ik luisterde eigenlijk nooit meer naar de muziek van Amy Winehouse, maar naar aanleiding van de documentaire Amy Winehouse in Nederland, beluisterde ik een tijdje terug weer eens haar debuutalbum Frank en vervolgens opvolger Back to Black. Ik vind Frank uiteindelijk het betere album, maar ook Back to Black mag inmiddels gerust een klassieker worden genoemd en is in vocaal opzicht weer wat indrukwekkender dan het debuutalbum. Back to Black verscheen deze week in een 20th Anniversary Edition met heel veel extra bonusmateriaal en laat nog maar eens horen hoe doodzonde het is dat Amy Winehouse slechts 27 jaar oud is geworden en maar twee albums heeft gemaakt.



Bijna op de dag af twintig jaar geleden verscheen Back to Black, het tweede album van Amy Winehouse. De Britse muzikante had drie jaar eerder diepe indruk gemaakt met haar debuutalbum Frank, waarop ze op soepele wijze invloeden uit de jazz, die ze thuis met de paplepel ingegoten had gekregen, vermengde met invloeden uit de soul, R&B en hiphop. 
Frank maakte indruk met goede songs en de mooie productie van Salaam Remi, maar het was de geweldige stem van Amy Winehouse die je van je sokken blies. 

Frank deed het uitstekend en maakte van Amy Winehouse, enigszins tegen wil en dank, een ster. De Britse muzikante was een ster toen in de herfst van 2006 haar tweede album Back to Black verscheen. Ze was tegelijkertijd, en mede door haar complexe relatie met Blake Fielder-Civil, ten prooi gevallen aan drank en drugs, die al ten tijde van de release van Back to Black hun tol begonnen te eisen. 

Back to Black maakte van Amy Winehouse een wereldster, maar ervan genieten kon ze nauwelijks. Ze stond steeds vaker dronken op het podium, kwam niet meer toe aan het maken van nieuwe muziek, leed onder het sterrendom en overleed uiteindelijk in de zomer van 2011 op slechts 27-jarige leeftijd aan haar alcoholverslaving. Back to Black werd hiermee het album waarmee ze doorbrak naar een groot publiek, maar helaas ook haar zwanenzang. 

Ter ere van de release van het album twintig jaar geleden is deze week de 20th Anniversary Edition van Back to Black verschenen. Achteraf bezien vind ik het debuutalbum van Amy Winehouse in muzikaal opzicht zoals gezegd interessanter, maar het 60s soulgeluid met lekker veel blazers op Back to Black klinkt geweldig en de stem van Amy Winehouse knalt uit de speakers. 

Back to Black werd deels geproduceerd door Salaam Remi, maar ook Mark Ronson speelt een rol als producer en hij weet precies wat de stem van de Britse muzikante nodig heeft. In muzikaal en vocaal opzicht staat Back to Black ook twintig jaar na de release nog altijd als een huis. De songs op het album vind ik nog altijd niet allemaal even goed, maar You Know I'm No Good, Love Is a Losing Game en Tears Dry on Their Own vind ik nog altijd 24-karaat popsongs. De titelsong van het album vind ik nog wat beter en is echt om te janken zo mooi. 

Back to Black is absoluut schatplichtig aan de soulmuziek uit de jaren 60 en met name aan girlgroups als The Ronettes en The Shirelles en de soulmuziek van Motown, maar Salaam Remi en Mark Ronson hebben ook invloeden uit de reggae en R&B toegevoegd aan het geluid van Back to Black. 

Als ik naar het album luister vind ik het vooral doodzonde dat het de zwanenzang van Amy Winehouse is. Ik zag pas een interview met haar waarin ze aangaf dat het haar droom was om als oude jazz-zangeres door het leven te gaan. Het had vast nog veel mooie muziek opgeleverd. 

De 20th Anniversary Edition van Back to Black is uiteraard aangevuld met extra materiaal. Het originele album duurde maar net een half uur, maar de nieuwe versie bevat bijna twee uur extra muziek. Het is niet allemaal even interessant, maar de demo-versies van een aantal songs van het album vind ik wel interessant. Wel is het jammer dat de originele versie van Valerie ontbreekt, er is alleen een live-versie  opgenomen. 

Ook de derde disc mag er zijn, want deze bevat het concert dat Amy Winehouse in 2007 gaf in het Amsterdamse Paradiso en laat horen dat Amy Winehouse in 2007 absoluut nog wat kon op het podium. Al met al een mooi eerbetoon aan een memorabel album en aan een bijzondere en veel te vroeg overleden muzikante. Erwin Zijleman


Back to Black, 20th Anniversary Edition van Amy Winehouse is verkrijgbaar via de Mania webshop: