Ik had wel wat met de albums van het Amerikaanse duo Girlpool en was twee jaar geleden dan ook benieuwd naar de verrichtingen van Harmony Tividad, die na het einde van Girlpool was begonnen aan een solocarrière. Ik kon helaas helemaal niets met haar solodebuut, waardoor ik met lage verwachtingen begon aan het deze week verschenen tweede album van de Amerikaanse muzikante. Lifetime klinkt gelukkig totaal anders dan het eendimensionale solodebuut en laat horen dat Harmony Tividad ook uit de voeten kan met folksongs. Het zijn fraai geproduceerde folksongs die uiteindelijk toch vooral popsongs moeten worden genoemd en het zijn goede popsongs.
Harmony Tividad maakte tussen 2013 en 2022 deel uit van het uit Los Angeles afkomstige duo Girlpool, dat ze al in haar tienerjaren vormde met Cleo Tucker. Girlpool maakte uiteindelijk vier albums, waarvan ik het in 2017 verschenen Powerplant het interessantst vind. Het is een album dat zich door van alles en nog wat laat beïnvloeden en vol staat met eigenzinnige indiepopsongs.
Cleo Tucker werd uiteindelijk Avery Tucker, wat in 2019 het persoonlijke en nog steeds interessante album What Chaos Is Imaginary opleverde. Forgiveness uit 2022, het slotakkoord van Girlpool, leunde wat zwaarder tegen de elektronische popmuziek aan, maar ik vind ook het vierde album van het duo een interessant album.
Dat kan ik niet zeggen van Gossip, het album waarmee Harmony Tividad in 2024 haar solodebuut maakte. Het album is gevuld met nogal pompeuze elektronische popsongs, ook wel hyperpop genoemd, die bij mij in ieder geval totaal niet in de smaak vielen en ik heb het vanwege mijn zwak voor de muziek van Girlpool echt heel vaak geprobeerd.
Na het uiterst zwakke Gossip had ik Harmony Tividad eerlijk gezegd al afgeschreven, tot met name de alternatieve Amerikaanse muziekwebsites eind vorige week uiterst positief schreven over het tweede soloalbum van de muzikante uit Los Angeles, dat deze week is verschenen.
Ook Lifetime is vooral een popalbum, maar het klinkt echt totaal anders dan Gossip twee jaar geleden. De te zwaar aangezette en wat goedkoop klinkende elektronica van het eerste soloalbum van Harmony Tividad is vervangen door een bijzonder aangenaam organisch klinkend geluid. Het is een geluid dat de singer-songwriter in Harmony Tividad laat horen en dit keer hoor ik weer wel haar talent.
De op zich niet heel krachtige stem van de Amerikaanse muzikante verzoop volledig in het pompeuze geluid op Gossip, maar komt goed tot zijn recht in het meer open en ingetogen en aangenaam warme geluid op Lifetime. Het is een geluid dat zich heeft laten beïnvloeden door de zonnige Californische pop van alle tijden en dat hier en daar vleugjes van de folk die in het verleden in de Amerikaanse stad werd gemaakt laat horen.
Op Lifetime maakt Harmony Tividad echter vooral de popmuziek van deze tijd. Dat hoor je als subtiel de autotune wordt ingezet, maar je hoort het ook in de wat minder geproduceerd klinkende songs, waarin invloeden uit de folk worden verpakt in een mooi opgepoetst laagje pop en in songs die verrassend makkelijk blijven hangen.
Op haar solodebuut hoorde ik echt niets meer van de interessante muziek van Girlpool, maar op Lifetime hoor ik weer wel echo’s van de muziek van het duo waarvan Harmony Tividad bijna tien jaar deel uitmaakte. Het album bevat een serie persoonlijke songs, die fraai zijn geproduceerd door Yves Rothman, die ik vooral ken van zijn werk voor Blondshell.
De productie van Lifetime is over het algemeen redelijk licht, al kan de Amerikaanse producer af en toe ook uitpakken, waardoor de songs van Harmony Tividad redelijk puur klinken. Het album klinkt door alle Californische invloeden ook aangenaam zomers, wat momenteel goed van pas komt.
Bij eerste beluistering van Lifetime vroeg ik me nog wel af hoe lang de songs van Harmony Tividad leuk zouden blijven, maar na een paar keer horen bevalt het album me eigenlijk alleen maar beter. Wat mij betreft een mooie comeback van Harmony Tividad. Erwin Zijleman