De stem van Gin Wigmore lijkt gekweekt met veel whisky en sigaretten of een flinke hoeveelheid schuurpapier, maar de rauwe stem van de Nieuw-Zeelandse muzikante spreekt mij ook aan. Het is een stem die in het verleden uitstekend uit de voeten kon met soul en rock ’n roll, maar de stem van Gin Wigmore doet het ook uitstekend op het met pop en rock gevulde en net wat gepolijster klinkende Beautiful Mess. Het album is verschenen na een lange periode van stilte, maar Gin Wigmore kan het nog steeds. Al haar albums lopen wat mij betreft over van de belofte, maar de Nieuw-Zeelandse muzikante laat op haar nieuwe album ook horen dat ze de belofte al lang voorbij is.
Zeventien jaar geleden debuteerde de Nieuw-Zeelandse muzikante Gin Wigmore met het fantastische Holy Smoke. Het album profiteerde flink van de topproductie van Mike Elizondo (Fiona Apple) en van de bijdragen van de band van Ryan Adams, maar Gin Wigmore stal zelf de show met haar rauwe stem vol soul en met de opwindende songs op haar debuutalbum, die een dampende mix van soul, rock ’n roll en alt-country lieten horen.
Ik vond het tweede album van Gin Wigmore, het in 2011 uitgebrachte en nog wat meer richting soul opgeschoven Gravel & Wine, nog wat beter en ook over Ivory uit 2018, dat juist weer wat veelzijdiger klonk, was ik zeer te spreken. Tussendoor verscheen ook nog het prima album Blood To Bone, dat ik heb gemist, maar de afgelopen acht jaar was het helaas stil rond de Nieuw-Zeelandse muzikante.
Daar kwam deze week verandering in, want met Beautiful Mess is een nieuw album van Gin Wigmore verschenen. Direct vanaf de eerste noten is er de ruwe strot van de Nieuw-Zeelandse muzikante en dat is nog steeds haar sterkste wapen. De afgelopen jaren stonden voor Gin Wigmore in het teken van de liefde, het moederschap en een op de klippen gelopen relatie, waarna ze terugkeerde naar Nieuw-Zeeland na een lang verblijf in de Verenigde Staten.
Voor het opnemen van Beautiful Mess keerde ze in ieder geval even terug naar de VS, want het album werd opgenomen in Palm Springs. Op haar vorige album schakelde de Nieuw-Zeelandse muzikante makkelijk tussen meerdere genres, al stonden invloeden uit de soul centraal. Ook Beautiful Mess klinkt af en toe soulvol, maar het nieuwe album van Gin Wigmore is vooral gevuld met lekker in het gehoor liggende pop en rock.
Centraal staat haar stem en die is in de loop der jaren alleen maar ruwer gaan klinken. Ik vind de zang op Beautiful Mess op het randje, want met een nog wat rauwere strot had ik de stem van Gin Wigmore waarschijnlijk niet meer mooi gevonden. Op Beautiful Mess kan het net en zorgt de zang voor het onderscheidend vermogen.
In muzikaal opzicht is het nieuwe album wat veiliger dan de voorgangers, maar de nieuwe songs van Gin Wigmore liggen lekker in het gehoor en de muziek op het album is over de hele linie smaakvol. Het zijn songs met af en toe een randje melancholie, maar heel zwaar of een breakup-album vol tranen wordt het nooit.
Ik heb weinig info over het album, maar weet dat het gemaakt is met Dave Goodison en Steven Padin. Er zijn ook prima muzikanten op het album te horen, want Beautiful Mess klinkt niet alleen heel aangenaam, maar ook als vakwerk. Het levert een album op dat in de smaak moet kunnen vallen bij een groot publiek, al moet je wel houden van de karakteristieke stem van Gin Wigmore.
Ik heb wel wat met de zang op Beautiful Mess, die emotie en doorleving toevoegt aan de songs. In artistiek opzicht sla ik de vroege albums van Gin Wigmore net wat hoger aan, maar de songs op Beautiful Mess zijn echt geweldig en wat is het goed om de stem van de Nieuw-Zeelandse muzikante weer te horen.
Ik was Gin Wigmore na acht jaar stilte wel min of meer vergeten, maar met haar vijfde album is ze weer helemaal terug. Een album midden in de zomer uitbrengen is misschien niet heel handig, maar het nieuwe album van Gin Wigmore verdient echt alle aandacht. Erwin Zijleman