Soms hoor je een album en weet je bijna zeker dat het de maker van het album heel groot gaat maken. Fig Tree van Rozzi is wat mij betreft zo’n album. De Amerikaanse muzikante beschikt over een uitstekende stem met veel soul, schrijft aansprekende songs vol hitpotentie en heeft een producer gestrikt die haar album heeft voorzien van een warm geluid dat is gemaakt voor aangename zomerdagen. Fig Tree van Rozzi is vanaf de eerste noten een bijzonder aangenaam album en blijft dit veertien songs lang. Of het Rozzi heel groot gaat maken is de vraag, want Fig Tree is al even uit en het is al het derde album van de Amerikaanse muzikante, die op mij flinke indruk heeft gemaakt.
Ik weet niet meer precies waar ik de naam Rozzi onlangs tegenkwam of wat over haar werd geschreven, maar ik vond het kennelijk interessant genoeg om haar naam op te schrijven. Rozzi is het alter ego van de Amerikaanse muzikante Rosalind Elizabeth Crane, die een maand of twee geleden het album Fig Tree uitbracht.
Het is tot mijn verbazing al het derde album van de Amerikaanse muzikante, die al in 2018 haar debuutalbum uitbracht. Ik weet inmiddels dat ze op 19-jarige leeftijd werd ontdekt door Maroon 5 zanger Adam Levine, die haar meenam met een aantal tours van zijn band en vervolgens een platencontract aanbood bij zijn label. Ik moet nog eens luisteren naar de eerste twee albums van Rozzi, maar vooralsnog gaat al mijn aandacht uit naar het dit voorjaar verschenen Fig Tree.
Ik had zelf zoals gezegd nog nooit van Rozzi gehoord, maar ook in andere bubbels lijkt ze gezien het relatief bescheiden aantal volgers en likes op bijvoorbeeld TikTok vooralsnog niet heel erg bekend. Het verbaast me echt, want als ik luister naar Fig Tree hoor ik een album dat bij een heel groot publiek in de smaak moet kunnen vallen en een muzikante die over de potentie beschikt om grote zalen te vullen.
De soulvolle pop van Rozzi is niet zo heel ver verwijderd van de wel zeer succesvolle soulvolle pop van Olivia Dean, die vorige maand nog indruk maakte in de Amsterdamse Ziggo Dome. Waar Olivia Dean momenteel niet over aandacht heeft te klagen, heeft Rozzi dat wel. Fig Tree verscheen twee maanden geleden en heeft tot dusver nauwelijks aandacht gekregen.
Het heeft niets te maken met de kwaliteit van het album, want die is hoog. Het begint bij de stem van de muzikante uit Los Angeles en die stem overtuigt makkelijk. Rozzi zingt om te beginnen met heel veel soul, maar ze varieert ook flink met haar stem en verstaat bovendien de kunst van het doseren.
In de uptempo songs kan de Amerikaanse muzikante met veel kracht zingen, maar ze zingt ook verrassend vaak ingetogen. Er zijn veel zangeressen met een soulvolle stem, maar ik vind de stem van Rozzi mooier dan de meeste andere stemmen in het genre en het is ook nog eens een karakteristieke stem.
Fig Tree heeft meer te bieden, want ook de productie van Mocky mag er zijn. De Amerikaanse producer werkte in het verleden vaak met Feist, maar hij produceerde ook het fraaie Take Me Apart van Kelela, dat ik in 2017 schaarde onder de beste R&B albums. Mocky heeft Fig Tree voorzien van een mooi en organisch klinkend geluid en het is een geluid dat alle ruimte biedt aan de mooie stem van Rozzi.
Vaak klinken dit soort soulvolle popalbums wat overgeproduceerd, maar het geluid van Mocky is zeer smaakvol. Het is een geluid met flarden soulmuziek uit het verleden, maar Fig Tree klinkt ook fris, zeker wanneer de instrumentatie vrij sober is en de ritmesectie de hoofdrol opeist.
Fig Tree is een heerlijk zomeralbum met lome, zwoele en aanstekelijke soulsongs, maar het is ook een album dat vol staat met uitstekende songs. Het zijn songs die zoals gezegd in de smaak moeten kunnen vallen bij een breed publiek, maar het zijn ook songs die in alle opzichten kwaliteit ademen.
Fig Tree is zo’n album dat eindeloos aangenaam voortkabbelt op de achtergrond, maar het is ook een album dat het verdient om uitgeplozen te worden, om vervolgens te concluderen dat Rozzi een topalbum heeft gemaakt, dat alleen maar leuker wordt als je het vaker hoort. Erwin Zijleman