Een nieuw album van Tift Merritt is een goede reden om weer eens te luisteren naar haar oudere werk. Met name haar eerste twee albums zijn nog altijd van een bijzonder hoog niveau, maar ook het album dat tot voor kort haar laatste album was, Stitch of the World uit 2017, mag er zijn. Het zijn albums die nauwelijks te overtreffen zijn en dat doet het deze week verschenen Sugar dan ook niet, maar ook het nieuwe album van Tift Merritt is een album dat binnen de Amerikaanse rootsmuziek met de beste albums mee kan. De stem van de Amerikaanse muzikante klinkt wat ruwer dan in het verleden, maar het is nog altijd een stem die je weet te raken.
Zeg Tift Merritt en ik zeg Bramble Rose. Het in de zomer van 2002 verschenen debuutalbum van de Amerikaanse muzikante maakte destijds een verpletterende indruk en ik vind het nog altijd haar beste album. Bramble Rose is nog altijd een geweldig album en het is wat mij betreft een van de beste rootsalbums van de afgelopen vijfentwintig jaar.
Het is de verdienste van de werkelijk fabelachtige productie van Ethan Johns en van de geweldige muzikanten op het album, maar Tift Merritt is met haar fantastische stem zelf de ster op Bramble Rose, dat ook nog eens vol staat met direct memorabele songs. Het debuutalbum van Tift Merritt is nauwelijks te overtreffen, maar de Amerikaanse muzikante deed in 2004 een serieuze poging met haar tweede album Tambourine.
Tambourine is een album dat net wat soulvoller klinkt dan het debuutalbum en laat horen dat de stem van Tift Merritt zeker niet minder is geworden sinds haar debuut. Na Bramble Rose en Tambourine volgde tussen 2008 en 2013 een respectabel stapeltje albums. Het zijn allemaal albums die wat mij betreft bovengemiddeld goed zijn, maar ik vind ze allemaal net wat minder goed dan de eerste twee albums van de muzikante uit Raleigh, North Carolina, die overigens ook een aantal jaren New York als thuisbasis had.
Aan het begin van 2017 verscheen Stitch of the World en dat album kan wat mij betreft de concurrentie met de eerste twee albums aan. Stitch of the World knalt uit de speakers met het geweldige drumwerk van Jay Bellarose en het inventieve gitaarwerk van Marc Ribot, maar Tift Merritt steelt zelf de show met spannende songs en met nog altijd geweldige zang.
Na Stitch of the World is meer dan negen jaar lang, buiten de reissue van Tambourine en een album met restopnamen vorig jaar, niets vernomen van Tift Merritt, die begon aan een academische carrière, maar deze week keert ze terug met een nieuw album. Sugar is de opvolger van het meer dan uitstekende Stitch of the World, dat de lat hoog heeft gelegd, maar het nieuwe album van Tift Merritt laat direct vanaf de eerste noten horen dat ze het nog steeds kan.
De Amerikaanse muzikante trekt bij eerste beluistering van Sugar vooral de aandacht met haar stem. Het is een stem die iets rijper en ook iets ruwer klinkt, maar het is ook een stem die mij nog steeds makkelijk inpakt. Sugar is geproduceerd door muzikant en producer Lawrence Rothman, die eerder muziek van onder andere Margo Price, Bartees Strange en Amanda Shires produceerde.
Lawrence Rothman heeft het nieuwe album van Tift Merritt voorzien van een tijdloos en warm geluid met hier en daar flink wat strijkers. Het is een geluid dat makkelijk wat zoetsappig kan klinken, maar in combinatie met de krachtige stem van Tift Merritt klinkt het prachtig.
Sugar is een album dat niet onder doet voor de albums die Tift Merritt maakte tussen 2008 en 2013, maar dat het net aflegt tegen Bramble Rose, Tambourine en Stitch of the World. Dat zijn ook excellente albums, maar ook de mix van country, folk en soul op Sugar mag er zijn.
Tift Merritt houdt zich tegenwoordig vooral met andere dingen bezig, maar ik ben blij dat ze ook weer eens de tijd heeft genomen voor het maken van muziek. Met Sugar heeft ze immers een rootsalbum gemaakt waar heel wat muzikanten in het genre best jaloers op mogen zijn. Erwin Zijleman
Sugar van Tift Merritt is verkrijgbaar via de Mania webshop: