George Harrison trok binnen The Beatles niet de meeste aandacht en dat deed hij ook niet met zijn solowerk, dat ik tot voor kort nauwelijks kende. Ook het in 1970 verschenen All Things Must Pass had ik eigenlijk nooit goed beluisterd, al kende ik wel de singles van het album. Het album werd gemaakt met een ware sterrencast en mede geproduceerd door de legendarische Phil Spector. Op All Things Must Pass is de erfenis van The Beatles duidelijk hoorbaar, maar George Harrison schuift ook op richting rock en verwerkt invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek in zijn songs. Het album wordt gerekend tot de beste soloalbums van de leden van The Beatles en inmiddels begrijp ik eindelijk waarom.
Pas in de jaren 90 ben ik echt serieus aan de slag gegaan met het solowerk van de leden van The Beatles. Hierbij ging de aandacht in eerste instantie uit naar het solowerk van Paul McCartney, die niet alleen het meest productief was na het uit elkaar vallen van The Beatles, maar zich wat mij betreft ook in kwalitatief opzicht makkelijk wist te onderscheiden van zijn voormalige collega’s.
Het solowerk van John Lennon heb ik pas veel later leren waarderen en ook van Ringo Starr vond ik nog wel wat albums die de moeite waard zijn (Ringo uit 1973 is een zwaar onderschat album). Het solowerk van George Harrison heeft van mij altijd veel minder aandacht gekregen en dat ondanks het feit dat ik het door hem geschreven Something misschien wel de mooiste song van The Beatles vind en ook While My Guitar Gently Weeps behoort tot mijn favoriete songs van de band.
George Harrison maakte tussen 1968 en 2001 (het jaar van zijn overlijden) een ruim dozijn albums. Van deze albums kende ik tot voor kort Cloud Nine uit 1987 het best, want dat album kocht ik in het betreffende jaar. Het is het album van de single Got My Mind Set on You en het samen met Jeff Lynne gemaakte When We Was Fab, maar het is ook eeb albun waarmee ik weinig heb.
Binnen het oeuvre van “the Quiet Beatle” wordt het album All Things Must Pass uit 1970 gezien als het onbetwiste meesterwerk van George Harrison. Het is een album waarvan ik tot voor kort eigenlijk alleen de single My Sweet Lord kende en dat heb ik altijd een net wat te zweverige single gevonden met het aanroepen van Hindoeïstische goden.
Vorige week heb ik me toch eens gezet tot het beluisteren van All Things Must Pass. Reden was de track What Is Life die ik tegenkwam in een jaren 70 playlist en me verraste met een productie die me aan Phil Spector deed denken. Dat is niet zo gek, want Phil Spector produceerde All Things Must Pass samen met George Harrison en dat hoor je duidelijk in een deel van de tracks, waaronder What Is Life.
Ik dacht altijd dat All Things Must Pass een wat zweverig album was, maar dat valt reuze mee. Het is meer een album dat laat horen dat George Harrison in The Beatles misschien tweede viool speelde achter John Lennon en Paul McCartney, maar wel degelijk belangrijk was voor het geluid van de roemruchte Britse band.
All Things Must Pass verscheen een half jaar na de release van het laatste album van The Beatles en laat horen dat het met de muzikale erfenis van The Beatles wel goed zit. Het album staat vol met geweldige songs, is wat zwaar, maar ook heel mooi geproduceerd en laat horen dat George Harrison een prima zanger is.
Het is ook een album met heel veel muzikaal vuurwerk, wat ook niet anders kan met bijdragen van topkrachten als Eric Clapton, Alan White, Billy Preston, Gary Wright, Ginger Baker, Klaus Voormann en Peter Frampton. Van de collega Beatles is alleen Ringo Starr te horen op het album.
Met de oren van nu klinkt All Things Must Pass wel wat gedateerd, zeker als Phil Spectors alle registers opentrekt of als er uitvoerig gejamd wordt, maar het album is ook van hoge kwaliteit en doet niet onder voor het solowerk uit de vroege jaren 70 van de andere Beatles. Best gek dat ik nog nooit naar dit album had beluisterd, maar ik heb George Harrison inmiddels wel een stuk hoger zitten. Erwin Zijleman
All Things Must Pass van George Harrison is verkrijgbaar via de Mania webshop: