Het is in mijn bubbel vooralsnog opvallend stil rond het deze week verschenen debuutalbum van de jonge Amerikaanse muzikante Bella Kay. Dat is best bijzonder want ze wist het afgelopen jaar een miljoenenpubliek aan zich te binden met een aantal zeer succesvolle singles. Ze heeft bovendien een album afgeleverd dat niet alleen een mainstream pop publiek bedient. My Reckless Abandon flirt wel met mainstream pop, maar het album heeft ook een andere kant. De ‘coming of age’ songs van Bella Kay neigen hier en daar ook naar indie en laten dan horen dat de jonge Amerikaanse muzikante interessanter is dan de meeste van haar collega popsterren. Het levert een album op dat zeker boven het maaiveld uitsteekt.
Bella Kay bracht nog geen jaar geleden haar eerste single The Sick uit. De single is inmiddels meer dan 150 miljoen keer beluisterd op Spotify en de andere streamingplatforms en sociale media zullen waarschijnlijk niet heel ver achter zijn gebleven. The Sick werd gevolgd door meer singles en een EP, die ervoor hebben gezorgd dat Bella Kay inmiddels al bijna een jaar lang met veel succes aan de weg timmert en met de single Iloveitiloveitiloveit in meerdere landen de hitlijst heeft aangevoerd.
Iloveitiloveitiloveit is alleen op Spotify al bijna 400 miljoen keer beluisterd en dat zijn aantallen waar menig muzikant jaloers op zal zijn. Ik vind het dan ook niet zo gek dat haar platenmaatschappij Atlantic vorige week flink uitpakte met berichten over het debuutalbum van Bella Kay, maar in mijn bubbel bleef het verder helemaal stil rond het eerste album van de jonge Amerikaanse muzikante.
Dat begrijp ik op zich wel, want de muziekwebsites die ik bezoek moeten meestal niet veel hebben van popsterren die met een paar singles een miljoenenpubliek weten te veroveren. Toch vind ik het te makkelijk om het debuutalbum van Bella Kay bij voorbaat al aan de kant te schuiven. De in Texas geboren maar in Florida opgegroeide Bella Kathleen Ann Williams heeft bovendien een best aardig album gemaakt.
Het is een album dat zich heeft laten inspireren door zo ongeveer alle grote popzangeressen van het moment, maar Bella Kay heeft ook een hoorbare zwak voor indiepop, wat haar debuutalbum My Reckless Abandon interessanter maakt dan de mainstream popalbums van het moment.
My Reckless Abandon is een ‘coming of age album’ en daar zijn er heel veel van, maar de songs van Bella Kay klinken wat mij betreft oprecht, mede omdat ze haar songs over de ellende die het volwassen worden met zich meebrengt ook al vertolkte toen ze nog een onbekende muzikante was.
Zeker als de Amerikaanse muzikante wat verder weg blijft van de succesformule van de hedendaagse popmuziek slaagt ze erin om anders te klinken dan de meeste grote popzangeressen van het moment en is haar debuutalbum interessanter dan veel andere popalbums van het moment.
Dat was waarschijnlijk anders geweest als haar platenmaatschappij Bella Kay had gekoppeld aan een van de grote producers van het moment, maar in plaats hiervan kozen ze voor de succesvolle maar ook nog minder bekende Idarose, het alter ego van Alexis Kesselman, die vooral songs voor films heeft geschreven maar die ook werkte met Suki Waterhouse.
Op My Reckless Abandon laten Bella Kay en Idarose zich af en toe verleiden tot het bewandelen van de gebaande paden van de mainstream pop, maar deze worden ook met enige regelmaat verlaten om te flirten met afwisselend indie en R&B. De stem van Bella Kay staat centraal op haar debuutalbum en het is een stem die ik bij eerste beluistering nog niet heel overtuigend vond, maar die beter is dan ik had gedacht.
Als My Reckless Abandon een debuutalbum van een jonge muzikante binnen de indiepop was geweest waren de kritieken waarschijnlijk lovend geweest, maar nu wordt het album van de superster in de dop door de alternatieve muziekmedia vooral doodgezwegen. Dat is wat mij betreft niet terecht, want het debuutalbum van Bella Kay is zo slecht nog niet. Erwin Zijleman