Ik ontdekte het debuutalbum van Géonne Hartman pas een klein jaar na de release, maar was wel direct onder de indruk van de mooie maar ook avontuurlijke folksongs van de Utrechtse singer-songwriter. He Went To The Sea kreeg een aantal mooie recensies, maar werd helaas niet heel breed opgepikt. Hopelijk gebeurt dat wel met het nieuwe album Once More, dat deze week is verschenen, want het is een opvallend mooi album. Géonne Hartman heeft de tijd genomen voor haar nieuwe album en dat hoor je, want alles zit even knap in elkaar. Once More bevat in de basis redelijk sobere folksongs, maar het zijn songs waarin ook dit keer van alles gebeurt en waarin je nog lang nieuwe dingen blijft horen.
De Nederlandse singer-songwriter Géonne Hartman bracht in het voorjaar van 2022 haar debuutalbum He Went To The Sea uit. Het is wat mij betreft een van de allermooiste albums van dat jaar, maar daar kwam ik zelf helaas pas aan het begin van 2023 achter. Het debuutalbum van Géonne Hartman betoverde me direct bij de eerste beluistering en het album is sindsdien alleen maar mooier en interessanter geworden.
De Utrechtse muzikante maakt op haar debuutalbum, dat ze overigens samen met Tessa Rose Jackson produceerde, vooral ingetogen folksongs, maar het zijn absoluut geen standaard folksongs. Het begint allemaal met fantasierijk akoestisch gitaarspel en een hele mooie stem, maar de songs op He Went To The Sea zijn verrijkt met allerlei bijzondere toevoegingen en verrassende wendingen, waardoor het debuutalbum van Géonne Hartman niet alleen betoverend mooi maar ook razend spannend is.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik de naam van Géonne Hartman inmiddels alweer vergeten was, maar toen een paar weken geleden haar nieuwe album werd aangekondigd was ik direct weer bij de les. Voor Once More sloot de Nederlandse muzikante zich op in een kleine studio in een tuinhuisje in Amsterdam, waar de basis werd gelegd voor de songs op het nieuwe album. Géonne Hartman deed vrijwel alles zelf en levert in alle opzichten vakwerk af.
Bij de eerste beluistering van Once More kwamen direct weer herinneringen aan het geweldige debuutalbum van de Nederlandse muzikante naar boven. Het nieuwe album van Géonne Hartman laat immers een aantal bekende ingrediënten horen. Natuurlijk is er ook dit keer een hoofdrol voor de mooie stem van Géonne Hartman. Het is een zachte en heldere stem die er goed in slaagt om veel gevoel over te brengen.
Het is een stem die ook dit keer wordt begeleid door mooi akoestisch gitaarspel en net als op He Went To The Sea zijn fraaie en bijzondere accenten van dit keer onder andere strijkers en blazers toegevoegd aan de sobere klanken en is de zang af en toe in meerdere lagen opgenomen.
Vergeleken met het debuutalbum van Géonne Hartman is haar tweede album wel wat soberder. De arrangementen zijn ook dit keer fraai, maar ze zijn een stuk minder uitbundig dan op het debuutalbum, dat af en toe de grenzen van de (indie-)folk opzocht. Once More is een wat subtieler ingekleurd album, maar zeker wanneer je het met de koptelefoon beluistert, hoor je hoeveel moois er is toegevoegd aan de akoestische gitaar en de zang en hoe trefzeker deze accenten zijn.
Ik vind He Went To The Sea wel wat spannender dan Once More, maar ik vind het nieuwe album van de Utrechtse singer-songwriter zeker niet minder mooi. De songs op het album zijn echt wonderschoon en dat geldt ook voor de subtiele maar nog altijd fantasierijke inkleuring en voor de bijzonder mooie stem van Géonne Hartman.
Je hoort dat er lang gewerkt is aan het album, want alles klinkt even mooi en subtiel. Er verschijnen de laatste tijd wel meer van dit soort intieme folkalbums, maar Once More steekt er wat mij betreft momenteel flink bovenuit en dat is een knappe prestatie. Once More is ook nog eens een album dat mooier wordt wanneer je het vaker hoort, wat de conclusie rechtvaardigt dat Géonne Hartman een jaarlijstjesalbum heeft gemaakt. Erwin Zijleman
