Liefhebbers van wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek vol invloeden smulden twee jaar geleden van het debuutalbum van Page Plaisance, die imponeerde als zangeres. De muzikante uit Austin, Texas, keert deze week terug met een nieuw album en ook Swampwater klinkt weer heerlijk. De mix van country, blues, soul en honky tonk klinkt gloedvol en de stem van Page Plaisance maakt ook dit keer weer makkelijk indruk. Swampwater klinkt als een album dat ook decennia oud zou kunnen zijn, maar het album klinkt ook fris. Rootsmuziek uit Austin klinkt net wat anders dan de muziek uit Nashville, waardoor Page Plaisance zich makkelijk onderscheidt binnen het enorme aanbod van het moment.
Louisiana Lonely, het in de zomer van 2024 verschenen debuutalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Page Plaisance, ontdekte ik zelf pas aan het begin van 2025, toen het album opnieuw onder de aandacht werd gebracht. De hernieuwde aandacht voor het album was volkomen terecht, want met Louisiana Lonely leverde Page Plaisance een geweldig rootsalbum af.
De Amerikaanse muzikante had op dat moment Austin, Texas, als thuisbasis, maar op haar debuutalbum was duidelijk te horen dat ze is opgegroeid aan de modderige oevers van de Mississippi op het platteland van Louisiana. Louisiana Lonely is een wat traditioneel klinkend rootsalbum met vooral invloeden uit de country, soul, blues en honky tonk, maar ondanks mijn voorliefde voor wat moderner klinkende Amerikaanse rootsmuziek viel ik onmiddellijk voor de muzikale charmes van het album.
Het is een album dat is voorzien van een lekker vol en warm geluid en dat is een geluid waarin de soulvolle stem van Page Plaisance het echt geweldig doet. De muzikante uit Austin keert deze week terug met een nieuw album en ook Swampwater klinkt direct vanaf de eerste noten fantastisch. Swampwater ligt in het verlengde van het debuutalbum van Page Plaisance en is net als dit album een wat traditioneel aandoend rootsalbum.
Het album werd opgenomen in Austin, maar ook Swampwater klinkt alsof het in Memphis of elders aan de oevers van de Mississippi werd opgenomen en dat kan zowel in het heden als in een ver verleden zijn. Page Plaisance nam het album op met haar band The Yeah You Right Boys en die pakken flink uit. Ook Swampwater is voorzien van een behoorlijk vol geluid met veel snareninstrumenten, waaronder uiteraard de pedal steel en de viool, maar ook de piano en incidenteel blazers spelen een voorname rol op het album.
Het is een wat broeierig (of swampy) geluid en dat past uitstekend bij de mix van country, soul, blues en honky tonk die Swampwater laat horen. In muzikaal opzicht staat het als een huis, maar net als op haar debuutalbum zingt Page Plaisance ook op haar tweede album de sterren van de hemel. Ze beschikt over een wat rauwe en soulvolle stem, maar het is ook een mooie stem, die gemaakt is voor het repertoire op het album. Ik vind de zang op Swampwater misschien nog wel beter dan op Louisiana Lonely, waarop Page Plaisance imponeerde met haar stem.
Ook Swampwater is weer een tijdloos klinkend album, wat alles heeft te maken met de muziek op het album en de invloeden die worden verwerkt, maar ook de songs op het album hebben iets nostalgisch, ook in de teksten. Het zijn bovendien songs die direct vertrouwd klinken, waardoor Swampwater zich als de spreekwoordelijke warme deken om je heen slaat.
Naast moderne countrypop wordt er in Nashville op het moment ook weer steeds meer wat traditioneler klinkende rootsmuziek gemaakt. De muziek van Page Plaisance klinkt door haar thuisbasis in Texas en haar achtergrond in Louisiana net wat anders dan de muziek die in Nashville wordt gemaakt, waardoor Swampwater op zou moeten vallen in het enorme aanbod van het moment. Dat is bij mij in ieder geval gelukt en iedere keer als ik naar Swampwater luister, word ik weer net wat gelukkiger van het album. Erwin Zijleman