Ik was vorig jaar enthousiast over het debuutalbum van de uit Londen afkomstige Matilda Mann. Het is een album dat aansluit bij de indiepop van het moment, maar dat door een soul- en R&B-injectie ook net wat anders klinkt dan al die andere albums in het genre. Op haar deze week verschenen tweede album schuift Matilda Mann wat op richting pop en het is pop van het lome en zonnige soort. Toch is Matilda Mann ook haar liefde voor indie niet vergeten, wat haar songs iets bijzonders geeft. De Britse muzikante leverde vorig jaar een prima album af, maar op Kismet doet ze alles een stuk beter. Het levert een album op dat van Matilda Mann zomaar een ster kan maken.
De Britse muzikante Matilda Mann debuteerde begin vorig jaar met het album Roxwell. De jonge muzikante uit Londen moest met haar eerste album concurreren met hordes jonge vrouwelijke muzikanten in de indiepop, maar ze viel wat mij betreft voldoende op met Roxwell.
Dat deed het album vooral door de grote variëteit aan stijlen. Roxwell bevat een aantal intieme en fluisterzacht gezongen indiepopsongs zoals die momenteel heel vaak gemaakt worden, maar Matilda Mann flirt ook op geslaagde wijze met invloeden uit de soul en de R&B. Het zorgt ervoor dat Roxwell als geheel anders klinkt dan de meeste andere albums in het genre en dat is wat mij betreft een pre.
Roxwell werd redelijk positief ontvangen door de critici en was ook behoorlijk succesvol, waardoor het deze week verschenen tweede album van Matilda Mann prominent wordt vermeld op de verschillende releaselijsten. Dat vertaalt zich nog niet in veel recensies en dat verbaast me, want ook Kismet is een album dat wat mij betreft opvalt en het is bovendien een album dat door een groot publiek kan worden omarmd.
Roxwell was anderhalf jaar geleden een echt ‘coming of age’ album, waarop Matilda Mann zich zeer kwetsbaar op durfde te stellen. Ook Kismet is een persoonlijk album, maar in de teksten is de Britse muzikante een stuk zelfverzekerder. Die zelfverzekerdheid hoor je ook op andere manieren terug op het album. De stem van de muzikante uit Londen klinkt wat minder zacht dan op haar debuutalbum en heeft aan kracht en souplesse gewonnen. Ook de songs op Kismet klinken krachtiger en zelfverzekerder.
Op haar debuutalbum schakelde Matilda Mann makkelijk tussen ingetogen folksongs en veel voller klinkende popsongs en ook op haar nieuwe album kan ze meerdere kanten op. Veel songs op het album passen in het hokje pop en zijn voorzien van een zonnige en soulvolle vibe. Kismet past niet altijd even goed in het hokje indie, maar dat maakt mij niet zo veel uit.
Matilda Mann maakt op haar tweede album tijdloos klinkende popsongs die aangenaam klinken maar ook interessant zijn. Het heeft af en toe wel wat van de muziek van Clairo, al zijn de songs van Matilda Mann wat lichtvoetiger en nog wat meer pop georiënteerd. Het album verschijnt misschien net iets te laat, want als ik luister naar Kismet verlang ik naar lange zomerdagen en lome zomeravonden en die hebben we net achter ons gelaten.
Matilda Mann maakte haar nieuwe album voor een belangrijk deel met songwriter, muzikant en producer Jonah Summerfield, die ik verder alleen ken van Holly Humberstone. De Britse producer heeft Kismet voorzien van een lekker broeierig geluid met af en toe wat blazers. Het doet me af en toe ook wel wat denken aan de muziek van Olivia Dean, al heeft die meer soul dan Matilda Mann.
Het klinkt allemaal behoorlijk gelikt en soms wat aan de gladde kant, maar alles op Kismet zit goed in elkaar en de stem van de Britse muzikante is meer dan eens onweerstaanbaar lekker. Het zal misschien net wat minder in de smaak vallen bij het indie-publiek dat enthousiast was over haar debuutalbum, maar ook met Kismet moet Matilda Mann het nodige succes kunnen oogsten. Ik vind het soms net wat te gepolijst en te veel pop, maar zo op zijn tijd klinkt het ook ongelooflijk lekker. Erwin Zijleman
