Het vorig jaar verschenen album Le Disque Bleu heb ik destijds helemaal gemist, en dat geldt voor de meeste albums van Benjamin Biolay, maar het deze week verschenen L'Ultrableu wist me onmiddellijk te boeien. Het is een heruitgave van het album van vorig jaar, maar er zijn flink wat tracks toegevoegd aan het album, dat nu een kleine twee uur muziek bevat. Het is muziek die bol staat van de invloeden, maar één naam komt continu op bij beluistering van het album en dat is de naam van Serge Gainsbourg. Dat zegt genoeg over de hoge kwaliteit van de muziek van Benjamin Biolay, die ik persoonlijk enorm heb onderschat de afgelopen vijfentwintig jaar. Inmiddels weet ik beter.
Ik had echt een enorme blinde vlek voor het werk van de Franse muzikant Benjamin Biolay. Zijn naam wordt op De Krenten uit de Pop meerdere malen genoemd als producer van een aantal aansprekende Franse zangeressen, maar ik besprak nog nooit een van zijn albums en dat is best bijzonder.
Het heeft alles te maken met de genoemde Franse zangeressen, want mijn voorkeur voor vrouwenstemmen gaat ten koste van de aandacht voor mannelijke muzikanten. Dat vind ik meestal prima te verdedigen, maar met het negeren van het werk van Benjamin Biolay kom ik niet weg.
De Franse muzikant maakte de afgelopen 25 jaar een dozijn albums en het zijn stuk voor stuk albums van een bijzonder hoog niveau. Benjamin Biolay wordt daarom wel de Serge Gainsbourg van deze tijd genoemd en daar is wat voor te zeggen, al moet je ook voorzichtig zijn met dit soort vergelijkingen.
Een paar maanden geleden ben ik me wat meer gaan verdiepen in het werk van Benjamin Biolay en inmiddels ken ik zijn meeste albums. Na het beluisteren van een groot deel van het oeuvre van de Franse muzikant onderschrijf ik inmiddels ook de hoge kwaliteit van zijn werk en de genialiteit ervan.
Deze week heb ik een hele goede aanleiding om aandacht te besteden aan het werk van Benjamin Biolay, want deze week verscheen het album L'Ultrableu. Het is een album met maar liefst 30 songs en een kleine twee uur muziek. Van die 30 tracks is het merendeel bekend, want L'Ultrableu is een heruitgave van het ruim een jaar geleden verschenen Le Disque Bleu, dat ook al anderhalf uur muziek bevatte.
L'Ultrableu laat goed horen waartoe Benjamin Biolay in staat is. Het album bevat een aantal funky en dansbare songs die misschien niet de genialiteit van de Franse muzikant laten horen, maar wel bijzonder lekker klinken. Daarnaast zijn er wat jazzy songs en songs waarin bijzondere strijkerspartijen opduiken. De belangrijkste invloeden op L'Ultrableu komen echter uit de rijke geschiedenis van het Franse chanson en uit Zuid-Amerikaanse muziek.
Het klinkt allemaal loom en zwoel, waardoor veel songs op L'Ultrableu het uitstekend doen op de achtergrond, zeker wanneer ook nog invloeden uit de Franse filmmuziek worden toegevoegd. Het zijn songs die aan diepgang winnen wanneer je er met meer aandacht naar luistert. Dan hoor je hoe knap het allemaal in elkaar zit en hoe mooi het is geproduceerd. Ook de teksten van de Franse muzikant schijnen overigens zeer de moeite waard te zijn.
De muziek van Benjamin Biolay roept met grote regelmaat associaties op met het werk van Serge Gainsbourg. De songs en arrangementen hebben zich absoluut laten beïnvloeden door het werk van de legendarische Franse muzikant en ook de sfeer doet meer dan eens denken aan de muziek van Serge Gainsbourg, zeker wanneer vrouwenstemmen opduiken.
Ik vind het ook lastig om de muziek van Benjamin Biolay te vergelijken met die van de Franse legende. Serge Gainsbourg reken ik tot de grootste muzikanten aller tijden en hij opereerde bovendien in een totaal andere tijd. Benjamin Biolay kan op zijn albums beschikken over flink wat elektronica en kan bovendien veel verder buiten de Franse landsgrenzen kijken, waardoor hij het door Serge Gainsbourg geïnspireerde geluid verrijkt met een veelheid aan klanken.
L'Ultrableu kan echter prima los van de muziek van Serge Gainsbourg worden beluisterd en verleidt je dan met de ene na de andere geweldige popsong, met prachtige arrangementen van strijkers en blazers en met de mooie en warme stem van Benjamin Biolay, die zeker niet onvermeld mag blijven.
Ik blijf een voorkeur houden voor vrouwenstemmen, zeker in de Franse taal, maar L'Ultrableu van Benjamin Biolay houdt me moeiteloos 30 tracks aan de speakers gekluisterd en dan zijn er nog ruim tien prachtige albums te gaan. Erwin Zijleman
