16 mei 2026

Review: Tamikrest - Assikel

Tamikrest dook een jaar of vijftien geleden op en wordt alleen maar beter, zeker nu de band uit Mali op haar nieuwe album Assikel de grenzen van de woestijnblues opzoekt en een fascinerend mooi geluid creëert
Ik luister best vaak naar de albums van Tamikrest, sinds het album Chatma uit 2013 wat mij betreft de meest interessante woestijnblues band. De band uit Mali leverde sindsdien een aantal prachtige albums af, maar overtreft zichzelf wat mij betreft met het echt prachtige Assikel. Het nieuwe album van de band bevat alles dat de woestijnblues zo mooi, bijzonder en zeker ook bezwerend maakt, maar het album klinkt ook anders. Deels door het gitaarwerk dat ruw en psychedelisch klinkt, maar ook door het toevoegen van onder andere de pedal steel, die flarden Amerikaanse rootsmuziek toevoegt aan dit in alle opzichten werkelijk prachtige klinkende album, dat wat mij betreft de voorlopige kroon op het werk van Tamikrest is.


Twee maanden geleden verscheen een nieuw album van Tinariwen. De band is de onbetwiste vaandeldrager van het genre dat afwisselend woestijnrock of woestijnblues, Tuareg blues, Sahara rock of Mali blues wordt genoemd en dat aan het eind van de jaren 90 opdook. Ik heb het nieuwe album van Tinariwen gisteren nog maar eens beluisterd, maar ik blijf bij mijn conclusie dat het allemaal prachtig klinkt, maar dat ik echt niets nieuws hoor. 

Gisteren verscheen ook het nieuwe album van Tamikrest, de band die ooit opdook in het kielzog van Tinariwen, maar inmiddels ook al meer dan 15 jaar meegaat. Ik vind met name de laatste paar albums van Tamikrest echt geweldig en begon dan ook met hoge verwachtingen aan het nieuwe album van de band, maar ook met de angst dat ook dit album me niet zou raken.

Assikel, het zesde album van Tamikrest, doet echter direct in de openingstrack wat Tinariwen nalaat op haar nieuwe album. Openingstrack Adagh Oyantid bevat alle ingrediënten die we kennen uit het genre, maar door het toevoegen van de pedal steel en synths klinkt het ook anders. Het is een prachtige verrijking van het geluid van Tamikrest, dat wat mij betreft imponeert met de openingstrack van het nieuwe album. 

Het betekent niet dat de band de tradities van de muziek van de Tuareg, volgens Wikipedia Tishoumaren genoemd, verloochent, want Assikel bevat ook alles dat de vorige albums van de band uit Mali zo mooi maakte. Tamikrest nam haar nieuwe album op in Haarlem en deed dit met vintage apparatuur. Het zorgt voor een mooi en warm geluid, dat goed past bij de bijzondere muziek van de band. 

Assikel is voor mij een echt koptelefoon album, want wat hoor je veel moois en bijzonders als je alle details kunt horen. Net als Tinariwen en andere bands in het genre staan de gitaren centraal in de muziek van Tamikrest en deze krijgen echt alle ruimte. Het gitaarwerk op Assikel is nog wat psychedelischer dan ik van de band gewend ben en het is ruw maar ook beeldend. Je ziet de eindeloze vlaktes in de woestijn bijna voor je als je de ogen sluit, wat de kracht van het album verder versterkt.

Er werden in Haarlem heel veel instrumenten uit de kast getrokken, waronder flink wat traditionele Afrikaanse instrumenten, waardoor het album klinkt als een vintage woestijnblues album, maar het is wel een woestijnblues album dat de Sahara af en toe verruilt voor de Mojavewoestijn, zeker als de pedal steel en de steelgitaar opduiken in het prachtige klankentapijt. 

Woestijnblues heeft altijd een bezwerend karakter en dat is niet anders op Assikel. De lome percussie hypnotiseert je vrijwel onmiddellijk, waarna de prachtige gitaarakkoorden en de karakteristieke  mannen- en vrouwenstemmen de rest doen. Ik heb Assikel inmiddels meerdere keren beluisterd en ik vind het een steeds bezwerender maar ook steeds knapper album. Tamikrest slaagt er in om alles dat de woestijnblues zo mooi en fascinerend maakt te behouden, maar moderniseert het album ook door op subtiele wijze meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek toe te laten in haar muziek. 

Assikel bevat acht songs en in totaal 37 minuten muziek, maar als de laatste noten van het album wegsterven ben ik nog lang niet verzadigd, wat ook een nieuwe ervaring is bij beluistering van albums in dit genre. Het is misschien wat vroeg om Assikel uit te roepen tot het allerbeste woestijnblues album tot dusver, maar het is zeker een van de beste. Erwin Zijleman

De muziek van Tamikrest is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Malinese band: https://tamikrest.bandcamp.com/album/assikel.


Assikel van Tamikrest is verkrijgbaar via de Mania webshop: