Review: Mitski - Nothing's About To Happen To Me

Mitski lijkt op ieder nieuw album alleen maar beter te worden en dat is ook weer het geval op het deze week verschenen Nothing's About To Happen To Me, dat deels bekend, maar toch ook weer anders klinkt
Mitski eindigt met haar albums steeds net wat hoger in mijn jaarlijstjes en die lijn kan ze wel eens door gaan trekken met haar nieuwe album. The Land Is Inhospitable And So Are We haalde in 2023 de top 10 van mijn jaarlijstje, maar het deze week verschenen Nothing's About To Happen To Me vind ik nog wat beter. De zang is echt prachtig, de muziek verschiet keer op keer fraai van kleur en de songs zijn reuze spannend. Het klinkt onmiskenbaar als Mitski, maar de muzikante uit New York verlegt ook dit keer haar grenzen met een combinatie van sfeervolle country, rijk georkestreerde pop en een vleugje indierock. En Nothing's About To Happen To Me wordt voorlopig alleen maar beter.

De eerste drie albums van Mitski (Miyawaki) trokken nog niet heel veel aandacht en ontsnapten ook aan mijn aandacht, maar sinds Puberty 2 uit 2016 bouwt de muzikante met Amerikaanse en Japanse wortels succesvol aan een indrukwekkend oeuvre. Puberty 2 vond ik goed genoeg voor mijn jaarlijstje en ook Be The Cowboy (2018), Laurel Hell (2022) en The Land Is Inhospitable And So Are We (2023) schaarde ik onder de beste albums van de betreffende jaren. 

Het zijn albums waarop de muzikante uit New York steeds weer een andere kant van zichzelf laat horen en net zo makkelijk indruk maakt met Amerikaanse rootsmuziek of toegankelijke pop als met stekelige indierock of synthpop. In het voorjaar van 2024 zag ik Mitski in Carré en liet ze horen en zien dat ze ook op het podium een fascinerende muzikante is. 

Alle reden dus om met hele hoge verwachtingen uit te kijken naar haar achtste album dat deze week is verschenen. Nothing's About To Happen To Me gaat in de eerste track verder waar The Land Is Inhospitable And So Are We in de herfst van 2023 ophield. Het is een track die wordt gedragen door invloeden uit de countrymuziek en die opvalt door zeer sfeervolle pedal steel klanken en door de mooie stem van Mitski. 

Aan het einde van de track worden de ingetogen klanken vervangen door rijke orkestraties en weet je weer dat de muziek van Mitski net zo vaak van kleur kan verschieten als een hyperactieve kameleon. Dat blijkt direct weer als ze in de tweede track opschuift richting in de indierock waarmee ze ooit doorbrak, maar ook deze track eindigt met bombastische klanken. 

Ik vind Nothing's About To Happen To Me op zijn mooist wanneer Mitski ingetogen zingt en zich omringt met sfeervolle klanken een vleugje country, zoals in de derde track en in veel tracks die volgen. Haar stem klonk wat mij betreft nog niet eerder zo mooi als op haar nieuwe album, maar ook in muzikaal opzicht is Nothing's About To Happen To Me van Mitski een prachtig album. 

Het is knap hoe de muzikante uit New York haar geluid steeds verder verfijnt, want nog niet eerder klonk een album van Mitski zo mooi en zo veelzijdig. Het is prachtig hoe het album steeds weer schakelt tussen door Amerikaanse rootsmuziek beïnvloede klanken, fraaie orkestraties en opeens aanzwellende gitaren en bij Mitski klinkt het altijd logisch en functioneel. 

De band waarmee ze inmiddels een aantal jaren tourt tekent voor de muziek op het nieuwe album, terwijl Drew Erickson, met wie Mitski al eerder werkte, de orkestraties voor zijn rekening nam. Ook voor de productie kiest de Amerikaans-Japanse muzikante voor de inmiddels bekende weg, want ook Nothing's About To Happen To Me werd weer geproduceerd door Patrick Hyland. 

Het vertrouwen op vaste waarden zorgt er voor dat de muziek van Mitski op het nieuwe album vertrouwd en ontspannen klinkt, maar ik hoor ook dit keer groei in de muziek, de zang, de songs en de fantasierijke teksten. Nothing's About To Happen To Me is een album dat de ruimte elf songs lang op aangename wijze verwarmt, maar het is ook een album waarop veel valt te ontdekken. 

Ik begon met hoge verwachtingen aan het nieuwe album van Mitski, maar deze werden direct meer dan waar gemaakt. Ik ken de muziek van Mitski inmiddels een jaar of tien, maar ik was nog niet eerder zo onder de indruk van haar muziek als bij beluistering van het geïnspireerd klinkende Nothing's About To Happen To Me en dat is een indrukwekkende prestatie. Erwin Zijleman

De muziek van Mitski is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaans-Japanse muzikante: https://mitski.bandcamp.com/album/nothings-about-to-happen-to-me.

Nothing's About To Happen To Me van Mitski is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (yellow), 29,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Annabelle Dinda - Some Things Never Leave

Some Things Never Leave van Annabelle Dinda trok eerder dit jaar niet heel veel aandacht, maar het is een mooi en bijzonder album dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht anders klinkt dan de meeste andere albums van het moment
Ik kwam bij toeval op het spoor van de Amerikaanse muzikante Annabelle Dinda, maar haar nieuwe album, het blijkt overigens al haar vierde, is een album dat ik niet graag had gemist. Het is een album dat makkelijk schakelt tussen tijdloze singer-songwriter muziek en eigentijdse indiefolk en het is een album dat wat meer lo-fi klinkt dan vergelijkbare albums. In muzikaal opzicht klinkt Some Things Never Leave vrij basic, waardoor de stem van Annabelle Dinda alle aandacht krijgt. De muzikante uit New York beschikt over een zeer karakteristiek stemgeluid en zingt met veel gevoel, waardoor de songs op haar nieuwe album makkelijk de aandacht trekken en zich vervolgens snel opdringen.

Er zijn flink wat met name Amerikaanse websites die op basis van de waardering van zowel critici als muziekliefhebbers lijsten maken met de best beoordeelde albums van het moment. De website Album of the Year houdt ook een lijstje bij met de beste singer-songwriter albums van het moment. Op het lijstje van AOTY kwam ik flink wat albums tegen die ik de afgelopen weken heb besproken, maar ik zag ook een aantal nieuwe namen. 

Een aantal door AOTY genoemde albums konden mij niet bekoren, maar Some Things Never Leave van Annabelle Dinda sprak me wel direct aan. Het is een naam die ik nog niet eerder had gehoord, waardoor ik uitging van een debuutalbum, maar de muzikante uit New York blijkt al vier albums op haar naam te hebben staan. De eerste drie moet ik nog eens beluisteren, maar voorlopig gaat alle aandacht uit naar Some Things Never Leave. 

Het is een album dat moet concurreren met stapels hele goede singer-songwriter albums, want over het aanbod heb ik in de eerste weken van 2026 echt niets te klagen. Bij een aanbod van deze omvang moet een album er wel echt uit springen om de aandacht te trekken en vervolgens ook vast te houden, maar dat doet het album van Annabelle Dinda wat mij betreft. 

Het is een album dat hier en daar een indiefolk album wordt genoemd, maar op andere plekken een indierock of indiepop album. Voor beide is wat te zeggen, maar ik zou zelf ook zeker het etiket lo-fi op het album plakken, dat overigens ook kan klinken als een tijdloos singer-songwriter album. 

De muziek van Annabelle Dinda klinkt immers ruwer en rommeliger dan het gemiddelde indiepop album en steviger dan de meeste albums in het hokje indiefolk. Ook aan het etiket lo-fi kleven wel wat nadelen, want ik associeer het genre ook met half afgemaakte songs en extreem korte songs, maar beiden vind je niet op het vierde album van Annabelle Dinda. 

De muzikante uit New York kiest voor een wat ruw geluid, maar ze heeft wel degelijk aandacht besteed aan de inkleuring van haar songs, bijvoorbeeld door het toevoegen van fraaie bijdragen van de viool. Op hetzelfde moment is Some Things Never Leave ook voorzien van een geluid zonder opsmuk. Het is een geluid dat charmant rammelt en dat past wel bij de stem van Annabelle Dinda. 

Haar zang is soms wat rommelig, maar de karakteristieke stem van de Amerikaanse muzikante maakt van Some Things Never Leave wel een bijzonder album. Het is een album met meer gevoel en expressie dan het gemiddelde wat voortkabbelende indiefolk album en het is een album met iets scherpere randjes en ruwere kantjes dan het gemiddelde indiepop album. 

Heel af en toe doet het me denken aan de debuutalbums van Tori Amos en Alanis Morissette, maar dan zonder de hysterie van de eerste en zonder de blinkende popsongs en fraaie productie van de tweede. Het betekent niet dat Annabelle Dinda niet af en toe de grenzen opzoekt met haar stem en het betekent ook zeker niet dat de songs van de muzikante uit New York niet af zijn. 

Some Things Never Leave van Annabelle Dinda is een album dat af en toe wat kan schuren, maar het is ook een album dat relatief makkelijk overtuigt, zeker als je van wat minder gepolijste producties houdt. Voor mij is het vooral een album dat me weet te raken en dat is een groot goed. Het nieuwe album van Annabelle Dinda komt op de website Album of the Year tot een verrassend hoge gemiddelde score en daar valt wat mij betreft echt niets op af te dingen. Erwin Zijleman

Review: Caroline Jones - Good Omen

Caroline Jones gaat al even mee, maar de singer-songwriter uit Nashville zet een flinke stap op haar vierde album Good Omen, dat niet alleen overtuigt in vocaal en muzikaal opzicht, maar ook vol staat met sprankelende songs
Het is momenteel dringen in Nashville en zeker voor de liefhebbers van countrypop valt er veel te genieten. Good Omen van Caroline Jones past wel in het hokje countrypop, maar de Amerikaanse muzikante maakt zeker geen dertien in een dozijn Nashville countrypop. Caroline Jones liet op haar vorige albums al horen dat ze een prima muzikante en een uitstekende zangeres is, maar dankzij een aantal gelouterde songwriters uit de Amerikaanse hoofdstad van de countrymuziek, komen de talenten van Caroline Jones op Good Omen beter uit de verf. Good Omen is een fris en aanstekelijk countrypop album, maar de Amerikaanse muzikante is ook haar meer traditionele wortels niet vergeten. Knap album!

Ik heb de drie albums die de Amerikaanse muzikante Caroline Jones de afgelopen jaren heeft uitgebracht allemaal laten liggen. Ik was drie keer onder de indruk van de stem van de muzikante uit Nashville, die ook deel uitmaakt van de band van Zac Brown, en ook in muzikaal opzicht was het allemaal dik in orde, maar op een of andere manier spraken de albums me onvoldoende aan. 

Het klonk me allemaal net wat te braaf en gewoontjes en dit ondanks de muzikaliteit en de goede stem van de Amerikaanse muzikante. Ook het vorige week verschenen vierde album van Caroline Jones heb ik in eerste instantie laten liggen, maar Good Omen bleef op een of andere manier toch ook hoog op de stapel liggen. 

Op haar vierde album maakt Caroline Jones nog steeds makkelijk indruk met haar stem en ook in muzikaal opzicht zit het direct goed, maar deze keer heeft de muzikante uit Nashville ook een stap gezet wanneer het gaat om de kwaliteit van haar songs. Ze laat zich op Good Omen bijstaan door een aantal topkrachten uit Nashville en dat geeft haar songs de boost die ze nodig hadden. 

Het nieuwe album van Caroline Jones bevat songs die er direct uit springen, waardoor het album zich makkelijker opdringt dan zijn voorgangers. Good Omen klinkt als de betere albums die momenteel in Nashville worden gemaakt en daar hou ik wel van. Het knappe van het nieuwe album van Caroline Jones is dat het aan de ene kant aansluit bij de countrypop zoals die momenteel in Nashville wordt gemaakt, maar aan de andere kant ook authentiek klinkt. 

Caroline Jones verwerkte ook op haar vorige albums zowel eigentijdse als meer traditionele invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar dat doet ze nog wat beter op Good Omen. Het album bevat absoluut invloeden uit de wat traditioneler klinkende countrymuziek en de bluegrass, maar Good Omen heeft ook een fris popgeluid. Het zorgt er voor dat de nieuwe songs van Caroline Jones bijzonder lekker in het gehoor liggen en makkelijk overtuigen, maar het zijn ook songs die voldoende authentiek klinken voor de liefhebber van wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek. 

Vergeleken met de meeste albums die het etiket countrypop opgeplakt krijgen schakelt Caroline Jones makkelijk tussen meer pop georiënteerde en traditioneler klinkende songs en dat is bijzonder in het genre. De songs op Good Omen zijn wat mij betreft een stuk aansprekender dan die op de vorige albums van Caroline Jones en dat tilt ook de sterke punten van deze albums verder op. 

Ik vond Caroline Jones op haar vorige albums al een prima zangeres, maar in het gloedvolle en aansprekende geluid van Good Omen komt haar krachtige stem beter tot zijn recht. Het is een stem die het goed doet in de meer uptempo songs op het album, maar ook in de meer ingetogen songs overtuigt de muzikante uit Nashville makkelijk als zangeres. 

Ook de muziek op het nieuwe album spreekt me meer aan dan het geluid op de vorige albums. Enige liefde voor pop is noodzakelijk om te kunnen houden van Good Omen, maar als aan deze voorwaarde is voldaan, is het nieuwe album van Caroline Jones ook in muzikaal opzicht een prima album. Het is behoorlijk druk binnen de countrypop van het moment, maar Caroline Jones laat op haar vierde album wat mij betreft meer dan genoeg kwaliteit horen. Erwin Zijleman

Review: Hilary Duff - luck… or something

Tienersterren slagen er maar zelden in om langer dan een paar jaar mee te gaan, maar Hilary Duff (Lizzy McGuire) keert elf jaar na haar laatste wapenfeit terug met het verrassend goede luck… or something
Bij de naam Hilary Duff dacht ik tot voor kort aan een Disney tienerster die op een gegeven moment ook zo nodig muziek moest gaan maken. Tot meer dan een enkele aardige single kwam ze in mijn herinnering niet, waardoor ik haar deze week verschenen comebackalbum niet direct opschreef voor een plekje op de krenten uit de pop. Toch wel tot mijn verbazing waren de alternatieve Amerikaanse muziekwebsites opvallend positief over het album, waardoor ik luck… or something toch heb beluisterd. Bijna niemand had het verwacht, maar Hilary Duff heeft een opvallend leuk popalbum gemaakt, dat hier en daar stiekem zaagt aan de stoelpoten van de grote popzangeressen van het moment. Een onverwacht geslaagde comeback.

Hilary Duff ambieerde op hele jonge leeftijd een carrière als actrice en kreeg al op haar tiende haar eerste filmrol. Ze werd wereldberoemd toen ze de hoofdrol kreeg in de Disney-serie Lizzie McGuire, die aan het begin van dit millennium ook in Nederland heel populair was. Hilary Duff besloot vervolgens dat ze ook wilde zingen en maakte een aantal albums, die het heel goed deden. 

Ook in Nederland bracht ze een aantal succesvolle singles uit, waaronder een enkele oorwurm, en precies twintig jaar geleden wist ze zelfs de Heineken Music Hall (nu AFAS Live) uit te verkopen. Na een aantal succesvolle jaren ging de carrière van Hilary Duff echter als een nachtkaars uit en werd zowel in de muziek als in de film weinig meer van haar vernomen. 

De Amerikaanse muzikante en actrice heeft inmiddels vier kinderen, is 38 jaar oud en keert deze week terug in de muziek. luck… or something is het eerste album van Hilary Duff in elf jaar tijd en ik ging er eerlijk gezegd van uit dat het een album zou worden waar je maar het beste met een hele wijde boog omheen kan lopen. 

Mijn vooroordelen over de muzikale kwaliteiten van de voormalige tienerster werden echter verrassend snel gelogenstraft, want het comeback album van Hilary Duff is zeker geen slecht album, sterker nog, ik vind het eigenlijk een heel leuk album. Dat vind ik niet als enige, want de recensies die tot dusver zijn geschreven over luck… or something zijn overwegend positief tot zeer positief. Ik kan deze recensies alleen maar onderschrijven, want nadat ik met de nodige scepsis was begonnen aan het album, moest ik al snel concluderen dat er flink wat uitstekende popsongs zijn te vinden op luck… or something. 

Bij eerste beluistering van het album ging ik er van uit dat Hilary Duff een producer van naam en faam had weten te strikken voor haar comeback album, maar dat blijkt niet het geval. De productie van het album had zomaar van de hand van meesterproducer Jack Antonoff kunnen zijn, maar Hilary Duff maakte het album samen met haar echtgenoot Matthew Koma, die meeschreef aan de songs en het album produceerde. 

Ze leveren samen knap werk, want na een stilte van elf jaar is luck… or something een verrassend fris en eigentijds popalbum geworden. Hilary Duff was in haar tienerjaren niet de beste zangeres van haar tijd en dat is ze nog steeds niet, maar de zang op het album is wat mij betreft oké. 

Meer dan oké zijn de songs op luck… or something, want Hilary Duff komt niet alleen met haar beste songs tot dusver op de proppen, maar vindt ook aansluiting bij de grote popzangeressen van dit moment. Als ik de nieuwe muziek van de voormalige tienerster moet vergelijken met die van anderen kom ik bij Taylor Swift uit. 

luck… or something bevat een aantal songs die dicht tegen songs van Taylor Swift aan schuren (en Roommates doet dat wel erg opzichtig), maar ik vind de songs van Hilary Duff eerlijk gezegd frisser en aansprekender dan die op het laatste album van Taylor Swift, dat bij mij maar niet wil landen. 

Het is dan altijd even afwachten of een album leuk blijft of niet, maar na een paar keer horen bevalt het nieuwe album van Hilary Duff me alleen maar beter. De grote popzangeressen van het moment hebben vast geen rekening gehouden met de inmiddels 38 jaar oude muzikante, maar ze hebben er een geduchte concurrent bij. Erwin Zijleman

luck… or something van Hilary Duff is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (pink), 39,99 euro

LP (orange), 39,99 euro

CD (limited deluxe), 19,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Claire Rosinkranz - My Lover

My Lover van Claire Rosinkranz is op het eerste gehoor misschien geen heel opzienbarend popalbum, maar de jonge Amerikaanse muzikante kiest wel haar eigen weg en overtuigt steeds iets meer
Het tweede album van Claire Rosinkranz had ik zomaar aan de kant kunnen schuiven, want de eerste songs vond ik niet zoveel. Ik herinnerde me echter haar debuutalbum, dat ook wel iets leuks en eigenzinnigs had. Dat leuke en eigenzinnige komt ook naar boven als My Lover vordert. Het tweede album van Claire Rosinkranz is geen album dat ik ga koesteren als een groot popalbum, maar ik hoor genoeg leuks op My Lover om haar naam te blijven onthouden. Als Claire Rosinkranz de groei die is te horen op haar tweede album meeneemt naar haar derde album zou ze zomaar tot grootse dingen in staat kunnen zijn. Je hoort het af en toe al op het lekker eigenwijze My Lover.

Ik vond Just Because van Claire Rosinkranz in 2023 eigenlijk best een grappig album. Je hoorde dat de Amerikaanse muzikante nog piepjong (18) was toen ze album opnam en je hoorde bovendien dat ze wel erg in de richting van de dansbare en wat eendimensionale popmuziek van dat moment werd geduwd, maar Just Because had ook iets fris en eigenwijs. 

Ik vond Just Because uiteindelijk lang niet onderscheidend genoeg tussen alle geweldige popalbums van dat moment, maar het debuutalbum van Claire Rosinkranz was wat mij betreft wel net interessant en eigenzinnig genoeg om haar naam in het achterhoofd te houden. 

Ik was haar naam inmiddels natuurlijk al lang weer vergeten, net als haar debuutalbum, maar haar deze week verschenen tweede album stond wel op mijn lijstje met te beluisteren albums. Claire Rosinkranz is nog altijd pas 22 jaar oud, maar ze klinkt op haar tweede album een stuk volwassener dan op haar debuutalbum. 

Op My Lover zet de Californische muzikante een flinke stap vooruit, maar zeker op het eerste gehoor bevond de muziek van Claire Rosinkranz zich behoorlijk ver buiten mijn muzikale comfort zone. Ik heb absoluut iets met pop en met de grote popsterren van dit moment, maar ze raken me wel of ze raken me niet. 

Ik hoor weinig of niets op Brat van Charli xcx en ik hoor niets op de albums van Sabrina Carpenter en Dua Lipa, om maar een paar namen te noemen. Op hetzelfde moment hoor ik wel van alles op de albums van Billie Eilish, Olivia Rodrigo, Chappell Roan en recent nog August Ponthier. Waar de scheidslijn precies ligt is niet zo makkelijk aan te geven, maar meestal weet ik het direct als ik naar een nieuw popalbum luister. 

Bij My Lover van Claire Rosinkranz vind ik het op een of andere manier niet zo makkelijk. Het tweede album van de muzikante uit Malibu, California, bevat een aantal popsongs van het soort waar ik niet zoveel mee heb, maar na een paar wat doorsnee popsongs komt de jonge Amerikaanse muzikante op de proppen met een aantal songs die ik wel zeer kan waarderen, waardoor ik het album niet zomaar afschrijf. 

Claire Rosinkranz werkt op haar nieuwe album samen met songwriter Oliver Frid, die onder andere songs schreef voor Dua Lipa en Ariana Grande en met producer Ragnar Rosinkranz, ook haar vader. Beiden zitten vooral in de hoek van de mainstream pop en dat is niet het subgenre dat ik het interessantst vind binnen de pop. 

Ik noemde het debuutalbum van Claire Rosinkranz eerder grappig, fris en eigenwijs en het zijn termen die wat mij betreft ook opgaan voor haar tweede album. Naarmate het album vordert slaat Claire Rosinkranz steeds weer net wat andere wegen in. Het ene moment is het weinig onderscheidend en nogal mainstream, maar het volgende moment gaat de Amerikaanse muzikante haar eigen weg en weet ze zich wat mij betreft makkelijk te onderscheiden van de bulk van de popzangeressen van het moment. 

Zeker als Claire Rosinkranz wat invloeden uit de R&B toevoegt aan haar songs of kiest voor sober ingekleurde songs hoor je haar eigenzinnigheid maar ook haar talent. Claire Rosinkranz is volgens mij al behoorlijk succesvol, maar in artistiek opzicht kan ze volgens mij nog veel beter. Ik blijf haar ook na het prima My Lover in de gaten houden. Erwin Zijleman

Review: Hemi Hemingway - Wings Of Desire

De Nieuw-Zeelandse muzikant Hemi Hemingway heeft met Wings Of Desire een album gemaakt dat drie kwartier lang klinkt als een jaren 80 playlist en het is nog een hele goede en aangename 80s playlist ook
Tips van de Nieuw-Zeelandse muziekwinkel Flying Out neem ik heel serieus en ik luisterde vrijdag daarom zo ongeveer als eerste naar het album van de Nieuw-Zeelandse muzikant Shaun Blackwell, die muziek maakt onder de naam Hemi Hemingway. Het is muziek die anders klinkt dan de vrouwelijke singer-songwriter die Flying Out me normaal gesproken adviseert, maar Wings Of Desire overtuigde me snel. Hemi Hemingway maakt op zijn tweede album geen geheim van zijn belangrijkste inspiratiebronnen, want luister naar Wings Of Desire en je waant je midden in de jaren 80. De songs van de Nieuw-Zeelandse muzikant zijn wat theatraal, maar wat klinkt het allemaal lekker. Wat kan nostalgie toch fijn zijn.

Uiteraard gaf de nieuwsbrief van de Nieuw-Zeelandse muziekwinkel Flying Out Records de afgelopen week hoog op over het nieuwe album van de eveneens Nieuw-Zeelandse muzikant Hemi Hemingway, maar ook de muziekpers in de Verenigde Staten was behoorlijk enthousiast over het tweede album van de muzikant uit de Nieuw-Zeelandse hoofdstad Wellington. 

Hemi Hemingway, het alter ego van Shaun Blackwell, is onlangs weer teruggekeerd naar zijn vaderland, na een lang verblijf in het Verenigd Koninkrijk. Dat verblijf hoor je terug in zijn muziek die met enige regelmaat behoorlijk Brits klinkt. Bij mijn eerste beluistering van Wings Of Desire had ik vooral associaties met Britse muziek waar ik in de jaren 80 naar luisterde. Marc Almond, The The, ABC en Gavin Friday waren de eerste namen die bij me opkwamen, maar ik hoorde ook wel wat van David Bowie en Roxy Music. 

Daar kan ik inmiddels nog een heleboel namen aan toevoegen, maar dat maakt deze recensie niet direct beter. Laat ik het er maar op houden dat de muziek van Hemi Hemingway zich heel stevig heeft laten beïnvloeden door muziek uit de jaren 80 en dat de Nieuw-Zeelandse muzikant hierbij een duidelijke voorkeur had voor muziek met veel expressie, drama en pathos. 

Nu luister ik nog met enige regelmaat naar de muzikanten die ik hierboven wel noem, waardoor ik muziek die hier op voortborduurt meestal overbodig vind, maar het tweede album van Hemi Hemingway heeft wat, waardoor ik bij beluistering steeds enthousiaster werd over Wings Of Desire. 

Zo is het album in muzikaal opzicht smaakvol en zeer gevarieerd ingekleurd. Het geluid van Hemi Hemingway is een gelaagd geluid dat bestaat uit een organische laag en een laag die vooral met elektronica is gevuld. Wanneer de elektronica overheerst zit je echt midden in de jaren 80, maar de organische klanken met hier en daar fraai saxofoon bijdragen hebben ook wel een jaren 70 sfeertje. 

Wings Of Desire herinnert zoals gezegd aan een flink stapeltje albums uit de jaren 80, waaronder een aantal van mijn persoonlijke favorieten, maar de muziek van Hemi Hemingway klinkt niet oubollig of achterhaald, waardoor het album prima in het heden past.

Bij het over het algemeen volle geluid past een vol stemgeluid en daarover beschikt de Nieuw-Zeelandse muzikant zeker. Ook de stem van Hemi Hemingway zet aan tot associëren, maar uiteindelijk hoor ik een eigen geluid en het is een wat mij betreft een zeer aangenaam geluid, zeker als hij zich laat ondersteunen door vrouwenstemmen. De Nieuw-Zeelandse muzikant zingt met veel expressie en de nodige dramatiek, maar de zang op Wings Of Desire is ook mooi en veelzijdig. 

Ik luister niet zo heel vaak naar nieuwe albums vol jaren 80 nostalgie en glam, maar Hemi Hemingway tekent op zijn tweede albums niet alleen voor een geluid vol herinneringen en een mooie stem, maar heeft ook een serie prima songs geschreven, die beter worden wanneer je ze vaker hoort. 

Ik wandel vaak met een alternatieve jaren 80 playlist door de oortjes en Wings Of Desire blijkt een prima alternatief voor deze playlist en profiteert van de wat modernere productie van het album. 

Bij eerste beluistering omarmde ik het album uit Nieuw-Zeeland nog als een ‘guilty pleasure’, maar inmiddels vind ik de songs, de muziek en de stem van Hemi Hemingway daar veel te goed voor. Ik laat albums als Wings Of Desire meestal liggen ten gunste van mijn eigen jaren 80 herinneringen, maar ik ben blij dat ik de muziek van Hemi Hemingway wel heb opgepikt. Erwin Zijleman

De muziek van Hemi Hemingway is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Nieuw-Zeelandse muzikant: https://hemihemingway.bandcamp.com/album/wings-of-desire-lp.

Wings Of Desire van Hemi Hemingway is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (red & orange), 29,99 euro

LP, 29,99 euro

Review: Mirah - Dedication

Het is heel lang stil geweest rond de Amerikaanse muzikante Mirah, maar met Dedication voegt de muzikante uit Brooklyn, New York weer een fraai en zeer interessant album toe aan haar zo bijzondere oeuvre
Ik heb al heel wat jaren een zwak voor de muziek van singer-songwriter Mirah, die inmiddels al meer dan 25 jaar haar eigen weg kiest. Ze heeft de tijd genomen voor haar nieuwe album, dat voor het eerst vorm kreeg tijdens de coronapandemie en waarop ze onder andere wordt bijgestaan door Jenn Wasner (Wye Oak) en Meg Duffy (Hand Habits). Dedication is binnen het oeuvre van Mirah een behoorlijk toegankelijk album, maar de Amerikaanse muzikante graaft nog altijd dieper dan de meeste van haar collega’s en schrijft lekker eigenzinnige songs. Neem even de tijd voor het nieuwe album van Mirah en je hebt echt een heel mooi en overtuigend album in handen en het is een album waar de spotlights best even op gericht mogen worden.

De Amerikaanse muzikante Mirah Yom Tov Zeitlyn, beter bekend als Mirah, maakt inmiddels al meer dan 25 jaar muziek. Heel bekend is ze er tot dusver helaas niet mee geworden, maar iedereen die het werk van Mirah kent weet dat de muzikante uit Brooklyn, New York, hele interessante albums maakt. 

Van deze albums vind ik C'mon Miracle uit 2004 duidelijk de beste, maar ook de andere albums van de Amerikaanse muzikante zijn zeker de moeite waard. Het zijn albums die meestal etiketten als indiefolk, indierock en lo-fi krijgen opgeplakt, maar ook het label singer-songwriter past wat mij betreft bij de muziek van Mirah. 

De laatste jaren was het stil rond Mirah, waardoor het uit 2018 stammende en zeer overtuigende Understanding tot voor kort haar laatste wapenfeit was. Sindsdien kreeg de Amerikaanse muzikante te maken met het overlijden van haar vader, met de coronapandemie die haar stevig raakte in haar bestaan als muzikante en met het moederschap. 

De aandacht voor de muziek verdween even naar de achtergrond, maar deze week keert Mirah gelukkig terug met een nieuw album. Dedication is in alle opzichten een typisch Mirah album en het is er een waar ik persoonlijk blij van word. Mirah is altijd een eigenzinnige muzikante geweest en dat is ze nog steeds. Het betekent zeker niet dat haar songs ontoegankelijk zijn, maar het zijn wel songs die een eigen weg zoeken, die wat stekeliger zijn dan gemiddeld in het genre en die zich niet laten vastpinnen op een genre. 

Een aantal ingrijpende gebeurtenissen stonden de afgelopen jaren centraal in het leven van Mirah en deze krijgen een plek op Dedication, dat wederom een persoonlijk album is. Het is een album dat, net als de vorige albums van de Amerikaanse muzikante, opvalt door de grote variëteit aan stijlen. 

Mirah kan op Dedication uit de voeten met intieme folksongs, maar haar songs kunnen ook ruwer en gruiziger klinken of juist opschuiven richting behoorlijk toegankelijke pop of lastiger te doorgronden jazz. Het nieuwe album van de muzikante uit Brooklyn verwerkt ook dit keer bovendien invloeden uit heden en verleden. In een aantal songs klinkt Mirah als de indie folkies van het moment, maar ze schuwt ook een jaren 80 of 90 vibe niet. 

Een intieme popsong als After The Rain met fraaie atmosferische klanken en hele mooie zang zou Mirah zomaar een groot publiek op kunnen leveren als het achter het juiste TikTok filmpje wordt geplakt, maar Dedication bevat ook een aantal net wat minder aanstekelijke songs, die weer minder in de smaak zullen vallen bij het TikTok publiek. Ik ben zelf niet vies van toegankelijke popsongs, maar juist als Mirah wat dieper graaft en net wat meer tegen de haren in strijkt vind ik haar songs zeer aansprekend. 

Net als alle vorige albums van Mirah is Dedication een album dat je bij voorkeur een paar keer moet horen voor je een oordeel velt. Bij eerste beluistering valt lang niet alles op zijn plek en ik moet ook zelf altijd even wennen aan de zang van Mirah. Als liefhebber van haar muziek ben ik inmiddels een aantal keer horen verder en Dedication bevalt me uitstekend. 

Mirah heeft de tijd genomen voor haar nieuwe album dat hierdoor wat minder lo-fi klinkt dan een aantal van zijn voorgangers en bovendien een voorkeur heeft voor wat meer ingetogen songs. Een groot publiek gaat Mirah ook met Dedication vast niet bereiken, maar de liefhebber van eigenzinnige vrouwelijke muzikanten weet genoeg. Erwin Zijleman

De muziek van Mirah is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://mirah.bandcamp.com/album/dedication.

Review: Daniel Lanois - Acadie (1989)

Daniel Lanois is vooral bekend als producer, maar zijn eerste soloalbum uit 1989 mag er ook zijn, want ook Acadie heeft de mooie en unieke sfeer die ook het productiewerk van de Canadese muzikant en producer kenmerkt
Toen Daniel Lanois in 1989 zijn soloalbum Acadie uitbracht was hij een van de meest gevraagde producers van het moment. Die status dankte hij aan een stapeltje inmiddels tot klassiekers uitgegroeide albums. Zijn eigen albums zijn veel minder bekend, maar het in 1989 verschenen debuutalbum Acadie is misschien wel een van de mooiste producties van de Canadese producer. Acadie is een prachtig klinkend album, maar op zijn solodebuut laat Daniel Lanois horen dat hij ook aansprekende songs kan schrijven en vertolken en bovendien een getalenteerd gitarist is. Ik vind het nog altijd het beste soloalbum van Daniel Lanois en het past wat mij betreft tussen zijn grote producties uit die tijd.

De naam van de Canadese muzikant Daniel Lanois komt op deze website vaak voorbij. Ik besprak een aantal van zijn albums en ook als producer wordt hij een enkele keer genoemd. In de meeste gevallen noem ik de naam van Daniel Lanois echter als een album de sfeer van zijn legendarische producties heeft en dat gebeurt nogal eens. 

Voor een grote muzikant en legendarisch producer is het cv van de Canadese muzikant eigenlijk redelijk beperkt. Hij maakte sinds het einde van de jaren 80 ongeveer tien albums, die lang niet allemaal in brede kring werden opgepikt, en ook het aantal albums dat hij produceerde is niet overdreven groot. Het dozijn onbetwiste klassiekers dat hij produceerde stamt bovendien uit een inmiddels redelijk ver verleden. 

Ook het laatste album dat ik van Daniel Lanois oppikte, het overigens uitstekende Heavy Sun, is alweer vijf jaar oud. Naast Heavy Sun reken ik Shine uit 2003 tot mijn favoriete albums van Daniel Lanois, maar als ik mijn favoriete album moet kiezen, kom ik uit bij Acadie uit 1989. 

Daniel Lanois was in de vijf jaar die vooraf gingen aan zij debuutalbum een veelgevraagd producer geworden. Hij begon in 1983 met het album van de Canadese band Martha & The Muffins, die ik alleen ken van hun single Echo Beach, maar via albums van onder andere Jon Hassell, Harold Budd en Brian Eno versterkte Daniel Lanois zijn reputatie. 

Brian Eno vroeg hem voor de productie van The Unforgettable Fire van U2, waarna een fraai stapeltje albums met onder andere So van Peter Gabriel, The Joshua Tree van U2, het titelloze album van Robbie Robertson, Oh Mercy van Bob Dylan en Yellow Moon van The Neville Brothers volgde. 

Op al deze albums hoor je dat Daniel Lanois begon in de ambient hoek, want al zijn albums hebben een bijzonder geluid en een al even bijzondere sfeer. Het is een sfeer die ook is te horen op het in 1989 verschenen solodebuut van Daniel Lanois, Acadie. 

Daniel Lanois had U2 een flinke boost gegeven en mede hierom is de ritmesectie van de Ierse band te horen op het debuutalbum van de Canadese muzikant. Ook Brian Eno, Aaron Neville en rechterhand Malcom Burn zijn te horen op Acadie, dat in 1989 kon rekenen op uitstekende recensies. 

Ook op Acadie hoor je het bijzondere geluid dat zo karakteristiek zou worden voor Daniel Lanois. Het is het geluid dat is te horen op de albums die hij voor Acadie maakte, maar je hoort het misschien nog wel beter op wat mij betreft zijn beste productie, Wrecking Ball van Emylou Harris. 

Op Acadie laat Daniel Lanois niet alleen horen dat hij een uitstekende producer is, maar ook een geweldige gitarist en een competente zanger en songwriter. Ik luister nog wel met enige regelmaat naar de producties van Daniel Lanois, maar eigenlijk maar zelden naar zijn albums. Acadie blijft echter een uitstekend album en het is een album dat echt fantastisch klinkt. 

Het geluid op het album is nog altijd de blauwdruk voor het unieke Daniel Lanois geluid, maar songs als Still Water, The Maker en Where the Hawkwind Kills blijven prachtsongs en ook sfeervolle en door Brian Eno beïnvloede tracks als White Mustang II blijven na al die al jaren makkelijk overeind., net als het prachtige, door Aaron Neville gezongen, Amazing Grace. 

Daniel Lanois geeft ook een eigen en Canadese draai aan zijn soloalbum door een deel van de songs in het Frans te zingen. Op Spotify staat inmiddels een flink uitgebreide versie van het album, die laat horen dat Daniel Lanois bij het opnemen van zijn solodebuut niet over inspiratie te klagen had. Uiteindelijk toch redelijk onmisbaar dit eerste album van de Canadese muzikant. Erwin Zijleman

Review: Tim Easton - fIREHORSE

De Amerikaanse muzikant Tim Easton heeft inmiddels een stuk of 15 albums op zijn naam staan, maar is nog steeds goed voor uitstekende albums, zoals hij ook weer laat horen op het deze week verschenen fIREHORSE
Ik had echt alk een flinke tijd niet meer naar een album van Tim Easton geluisterd, maar een aantal positieve recensies hebben me toch weer op het spoor gezet van de Amerikaanse muzikant. Met fIREHORSE heeft Tim Easton inderdaad een uitstekend album gemaakt. Samen met een aantal muzikanten uit de band van countryster Lainey Wilson tekent de gelouterde Amerikaanse muzikant voor een verrassend veelzijdig geluid, dat varieert van rauwe blues tot meer ingetogen folk. De band speelt geweldig, met een hoofdrol voor fraai gitaarwerk, en Tim Easton laat nog maar eens horen dat hij een getalenteerd zanger, songwriter en verhalenverteller is. Prima album.

Ik besprak op de krenten uit de pop nog niet eerder een album van de Amerikaanse muzikant Tim Easton. Ik ken wel een aantal van zijn albums, maar die stammen uit 2001, 2003 en 2006 en zijn dus van voor het bestaan van deze website. Sindsdien had Tim Easton de pech dat mijn voorkeur voor vrouwelijke muzikanten binnen de Amerikaanse rootsmuziek steeds sterker werd, wat ten koste ging van de mannelijke muzikanten. 

Gisteren las ik op de op Amerikaanse rootsmuziek gespecialiseerde website No Depression een mooi verhaal over het nieuwe album van Tim Easton en was mijn nieuwsgierigheid naar fIREHORSE gewekt. De afgelopen 20 jaar heb ik volgens mij niet naar muziek van Tim Easton geluisterd, maar zijn nieuwe album beviel me eigenlijk direct. 

fIREHORSE, overigens gestoken in een werkelijk prachtige hoes, werd geproduceerd door multi-instrumentalist en producer Kevin Nolan uit Nashville, Tennessee. Deze Kevin Nolan speelt ook in de band van de fantastische Lainey Wilson (check haar album Whirlwind uit 2024) en rekruteerde direct ook de ritmesectie van haar band voor het nieuwe album van Tim Easton. 

fIREHORSE opent prachtig met River, dat een donker en bluesy geluid laat horen. Het is een geluid dat zomaar van de hand van Daniel Lanois zou kunnen zijn en het is een track die niet zou hebben misstaan op een van de latere en wat bluesy albums van Bob Dylan. De ritmesectie speelt subtiel, maar alle aandacht gaat uit naar het lekker rauwe gitaarspel en de doorleefde stem van Tim Easton, die zich laat bijstaan door een vrouwenstem. 

De Amerikaanse muzikant had van mij een heel album met dit soort bluesy tracks kunnen maken, maar net als de albums die ik van hem ken is ook fIREHORSE een album dat binnen de Americana op een breed terrein uit de voeten kan. De tweede track is een stuk lichtvoetiger dan de openingstrack en bevat meer invloeden uit de folk dan uit de blues. En ook op de rest van het album kan Tim Easton meerdere kanten op. 

fIREHORSE bevat ingetogen songs met invloeden uit de folk en de country en wat ruwere songs met invloeden uit de blues en de rock. In alle songs laat Tim Easton horen dat hij een uitstekend songwriter is en bovendien een prima zanger. Ik heb nog altijd een duidelijke voorkeur voor vrouwenstemmen, maar de stem van Tim Easton, die af en toe wat aan John Hiatt doet denken, bevalt me wel. 

Het is een stem die ook goed past bij het snarenrijke geluid op fIREHORSE, dat werd opgenomen met een compacte band, die niet meer speelt dan nodig is. De ritmesectie speelt echt uitstekend, maar het veelkleurige gitaarspel op het album eist de meeste aandacht op en incidenteel zijn er de keyboards van Kevin Nolan. 

Op het eerste gehoor klinkt het allemaal mooi maar ook oerdegelijk, want Tim Easton doet geen nieuwe dingen op zijn zoveelste album. fIREHORSE is echter wel een album dat het verdient om wat vaker beluisterd te worden. Dan hoor je beter hoe veelzijdig de songs op het album zijn en is er ook de tijd om te luisteren naar de verhalen die Tim Easton vertelt in zijn songs. 

Albums als fIREHORSE van Tim Easton laat ik meestal liggen ten gunste van nieuw en vrouwelijk talent, maar ik heb het album inmiddels enkele malen met veel plezier beluisterd en daar gaat het zeker niet bij blijven. fIREHORSE is een prima album van de gelouterde Amerikaanse muzikant. Erwin Zijleman

Review: Megan Moroney - Cloud 9

De Amerikaanse muzikante Megan Moroney maakte de afgelopen jaren twee fantastische countrypop albums en ook het deze week verschenen en nog wat betere Cloud 9 kan ik echt met geen mogelijkheid weerstaan
Lucky en Am I Okay? van Megan Moroney zijn van die countrypop albums waarop echt alles klopt. Het zijn albums vol aansprekende popsongs met ruim voldoende country, albums met een warm en gloedvol geluid en albums met een stem waarvoor je alleen maar kunt smelten. Het zijn ingrediënten die allemaal terugkeren op Cloud 9, waarop de muzikante uit Nashville, Tennessee, haar geluid heeft geperfectioneerd, maar zonder concessies te doen. Cloud 9 klinkt vanaf de eerste noten vertrouwd en houdt 15 songs een zeer hoog niveau vast. Megan Moroney is inmiddels groot in de Verenigde Staten en verdient dezelfde status in Nederland, want countrypop hoor je echt niet beter dan dit.

Megan Moroney maakte met Lucky uit 2023 en Am I Okay? uit 2024 wat mij betreft twee van de allerbeste countrypop albums van de afgelopen jaren. De uit Savannah, Georgia, afkomstige muzikante ambieerde al op jonge leeftijd een carrière in de muziek, maar maakte eerst haar opleiding af, voordat ze in 2020 naar Nashville verhuisde. Daar ging het vervolgens snel en een paar jaar later is Megan Moroney een van de grote sterren van de Nashville countrypop. 

Dat is volkomen terecht, want Megan Moroney heeft veel te bieden. Ze schrijft het soort songs dat je na één keer horen niet meer kunt vergeten en het zijn songs waarin invloeden uit de country en pop in nagenoeg perfecte verhoudingen worden gemengd. Invloeden uit de country domineren in de muziek van Megan Moroney, maar de Amerikaanse muzikante verwerkt deze invloeden in perfecte songs. 

Het sterkste wapen van Megan Moroney is nog niet benoemd, want dat is haar onweerstaanbaar lekkere stem. Het is een stem die is gemaakt voor de countrypop die ze maakt, maar het is ook een stem met een prachtig ruw randje. Dat haar teksten vooral over foute mannen gaan en alle clichés uit de countrymuziek aanraken maakt mij niet zoveel uit. 

Ik viel als een blok voor Lucky en vond Am I Okay? nog beter. Beide albums haalden met gemak de top 5 van mijn jaarlijstje, maar grappig genoeg duiken ze ook allebei op in de top 10 van de meest bezochte recensies aller tijden op de krenten uit de pop. Vorig jaar verscheen een livealbum van de tour die haar ook naar de Amsterdamse Melkweg bracht, maar het deze week verschenen Cloud 9 is het echte derde album van Megan Moroney. 

De muzikante uit Nashville heeft wederom gekozen voor artwork waarvan het glazuur van je tanden springt en ook verder is er niet zo veel veranderd op het derde album van Megan Moroney. Ook Cloud 9 voelt direct vanaf de eerste noten aan als een warm bad. Het album bevat misschien een vleugje meer pop dan zijn twee voorgangers, maar de hoeveelheid country in de muziek van Megan Moroney is nog altijd dik in orde. 

Je hoort goed dat de muzikante uit Nashville een wat ruimer budget heeft voor het opnemen van haar muziek dan een paar jaar geleden, want wat klinkt Cloud 9 fantastisch. Het wederom door Kristian Bush geproduceerde album is voorzien van een warm en zeer smaakvol geluid, dat aansluit bij de conventies van de Nashville pop van het moment, maar dat ook voldoende authentiek klinkt. 

Nog meer dan op de vorige twee albums staat de stem van Megan Moroney centraal op Cloud 9 en wat heb ik veel met deze stem. Ik was weer direct in katzwijm toen de eerste noten uit de speakers kwamen en dat bleef 15 songs en ruim vijftig minuten zo. De stem van Megan Moroney heeft op mij hetzelfde effect als de stem van Kacey Musgraves en laat die nou opduiken voor een fraai duet. 

Het album bevat overigens ook een duet met Ed Sheeran, maar op duetten met de Britse muzikant moet wat mij betreft zo snel mogelijk een verbod worden ingesteld. Het zorgt voor het enige minpuntje op het uitstekende Cloud 9. De muziek op Cloud 9 klinkt prachtig en de stem van Megan Moroney is echt fantastisch op haar nieuwe album, maar ze tekent ook wederom voor een flinke serie 24-karaat popsongs. 

Het zijn songs waarin wederom een blik foute mannen wordt opengetrokken, maar het zijn ook songs die na één keer horen voorgoed in het geheugen zitten. De lat lag na Lucky en Am I Okay? extreem hoog voor Megan Moroney, maar ze gaat er weer met gemak overheen. Wat een onweerstaanbaar lekker album. Erwin Zijleman

Cloud 9 van Megan Moroney is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP, 44,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Delaney Bailey - Concave

Net als zoveel indiepop zangeressen zingt Delaney Bailey fluisterzacht, maar haar debuutalbum Concave valt in het genre op met betoverend mooie klanken, fantasierijke songs en een hele bijzondere sfeer
De Amerikaanse muzikante Delaney Bailey debuteerde vorige maand met Concave. Het is een album dat wat is ondergesneeuwd en dat is jammer, want de Amerikaanse muzikante tekent op haar eerste album voor een serie bijzondere songs. Het zijn songs die opvallen door fraaie klanken, een laag tempo en een wat bedwelmende sfeer. Het past perfect bij de zachte stem van Delaney Bailey, maar ze heeft ook een hele mooie stem. Hier en daar schuurt de muzikante uit Chicago tegen de indiepop van het moment aan, maar veel vaker is ze goed voor beeldende songs die de fantasie uitvoerig prikkelen. Concave is echt veel te mooi om direct weer vergeten te worden.

Ik weet niet eens meer waar ik het precies tegen kwam, maar op een van de socal media platforms kwam ik een post tegen over het een maand geleden verschenen album van Delaney Bailey. Ik weet ook niet meer wat precies de inhoud was van de betreffende post, maar het maakte me direct nieuwsgierig naar het album, dat ik een maand geleden niet tegen ben gekomen in de lijsten met nieuwe albums. 

Die nieuwsgierigheid bleek terecht, want Delaney Bailey maakt het soort muziek waar ik gek op ben. Concave is het debuutalbum van Delaney Bailey, die in 2022 een mini-album uitbracht. Ik weet inmiddels dat de Amerikaanse muzikante, die opgroeide in Indiana en inmiddels Chicago als thuisbasis heeft, na dit mini-album ook nog twee EP’s uitbracht en dat haar muziek in kleine kring kon rekenen op zeer positieve recensies. 

Haar single j’s lullaby (darlin’i’d wait for you) haalde zelfs een lijst van de New York Times met de beste songs van 2022 en werd inmiddels bijna 150 miljoen keer gestreamd. De aantallen voor de tracks op haar debuutalbum zijn vooralsnog bescheiden, maar ik weet zeker dat het goed gaat komen met het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante, als gerechtigheid bestaat tenminste. 

Delaney Bailey dook tijdens de coronapandemie op het intieme bedroom pop, maar inmiddels klinkt haar muziek een stuk voller. De muziek op Concave duwt de Amerikaanse muzikante direct richting een eigen geluid. Het album is voorzien van een redelijk vol maar ook ruimtelijk geluid, dat zowel vertrouwt op organische als op elektronische klanken en dat een uitbarsting niet schuwt. 

Het is een toegankelijk geluid dat zich heeft laten beïnvloeden door een aantal decennia popmuziek en dat zowel invloeden uit de jaren 80 en 90 als invloeden uit het heden bevat. Bij eerste beluistering viel Concave me in muzikaal opzicht niet direct op, al vond ik het album wel direct aangenaam klinken. Het debuutalbum van Delaney Bailey wint in muzikaal opzicht wel snel aan kracht. 

Het klinkt allemaal verzorgd en aantrekkelijk, maar de muziek van Concave voorziet de songs van de Amerikaanse muzikante ook van een bijzondere sfeer. Het is een sfeer die wordt versterkt door het over het algemeen genomen wat lage tempo op het album. Het is een wat donkere en licht broeierige sfeer, maar Delaney Bailey grijpt af en toe ook nog wel terug op de intieme bedroom pop van haar eerste releases. 

Intiem zijn ook de teksten van de Amerikaanse muzikante, die in de meeste gevallen gaan over ingrijpende gebeurtenissen in haar leven. Zeker de wat atmosferisch klinkende songs op het album hebben een behoorlijk bezwerend karakter en dit wordt weer versterkt door de zang van Delaney Bailey. 

Het is de stem van de Amerikaanse muzikante die van een goed album een uitstekend album maakt. De zang van Delaney Bailey is over het algemeen zacht en dromerig, maar ik vind haar stem ook verleidelijk, zeker wanneer je een subtiel ruw randje hoort. 

Het is allemaal op zijn mooist wanneer het tempo in zowel de zang als de muziek nog wat verder omlaag gaat en het geluid op Concave nog wat onderscheidender wordt. Bij beluistering met de koptelefoon wordt het allemaal nog wat mooier, want dan hoor je pas goed hoe mooi de stem van Delaney Bailey is en hoe subtiel maar ook trefzeker de muziek op dit prachtige album is. Erwin Zijleman

Review: Morgan Myles - Laced

Morgan Myles is, zeker in Europa, nog niet heel bekend, maar met haar tweede album Laced heeft de muzikante uit Nashville een in kwalitatief opzicht hoogstaand album gemaakt met veel country, een vleugje pop en een geweldige stem
Het valt niet mee om bij te blijven in de Amerikaanse rootsmuziek van het moment, want wekelijks verschijnen stapels nieuwe albums. Albums in het genre vallen daarom makkelijk tussen wal en schip en er zitten albums tussen die echt veel te mooi zijn om direct weer vergeten te worden. Laced van Morgan Myles is absoluut zo’n album. Het is een album dat in muzikaal en productioneel opzicht staat als een huis en dat vol staat met songs die zich direct in het geheugen nestelen. Het zijn songs met veel Amerikaanse rootsmuziek en een beetje pop en het zijn songs die worden gedragen door de heerlijke stem van Morgan Myles, die met Laced echt een fantastisch album heeft gemaakt.

Ik heb de afgelopen jaren een stevig zwak ontwikkeld voor countrypop en ook in 2026 laat ik me vooralsnog makkelijk verleiden door albums in het genre. Morgen verschijnt het nieuwe album van Megan Moroney en dat is wat mij betreft een van de smaakmakers in het genre, maar gelukkig dient zich ook continu nieuw talent aan. 

Het is dringen binnen de countrypop van het moment, maar ik ben wel redelijk kieskeurig in het genre. Ik hoor graag wat meer country dan pop (minimaal een verhouding 60-40), heb een zwak voor lekker in het gehoor liggende maar ook interessante songs en heb verder een voorkeur voor de meer karakteristieke en vaak wat ruwere stemmen. Dat er in tekstueel opzicht met clichés wordt gestrooid, en dat is redelijk gangbaar in het genre, maakt me dan weer niet zoveel uit. 

Door deze criteria heb ik dit jaar al flink wat countrypop albums opzij gelegd, maar ik ben wel zeer gecharmeerd van Laced van Morgan Myles. Ik was haar naam nog niet eerder tegengekomen en omdat ik de ontwikkelingen binnen de countrypop redelijk goed volg ging ik uit van nieuw talent. Dat blijkt niet te kloppen, want Morgan Myles draait naar verluidt al een kleine twintig jaar mee en debuteerde in 2020 met het album Therapy. 

Het is een album dat werd geïnspireerd door een aantal heftige gebeurtenissen in het leven van Morgan Myles, die opgroeide in Williamsport, Pennsylvania, maar inmiddels Nashville, Tennessee als thuisbasis heeft. De Amerikaanse muzikante, die eerder de aandacht trok met haar deelname aan de Amerikaanse versie van The Voice, gebruikte muziek als therapie, wat de titel van haar debuutalbum verklaart. 

Ik heb Therapy in 2020 niet opgemerkt, maar met de kennis van nu zou ik Morgan Myles waarschijnlijk een grote belofte voor de toekomst hebben genoemd. Die belofte komt er uit op het deze week verschenen Laced, dat nog een stuk beter is dan het destijds in Europa nauwelijks opgemerkte debuutalbum. 

Laced heeft wat mij betreft alles dat een goed countrypop album moet hebben. Het is een album met flink meer country dan pop, een album met aansprekende songs en Morgan Myles beschikt ook nog eens over een fantastischee stem, die niet lijkt op het gros van de stemmen in het genre. Dat haar teksten ook nog eens ergens over gaan is goed voor bonuspunten. 

Laced is een album dat zich zeker niet beperkt tot de countrypop. Morgan Myles is niet vies van een wat steviger rockgeluid, maar voegt ook jazzy en andere accenten toe aan haar geluid. De competente muzikanten die haar begeleiden zetten een fraai geluid neer waarin de pop het echt verkiest van de country (en de rock) en dat klinkt geweldig, zeker als de gitaren het voortouw nemen. 

Het mooist aan Laced van Morgan Myles vind ik echter de stem van de Amerikaanse muzikante. Het is een stem die lekker ruw klinkt, maar ook voldoende emotie laat horen. Het is een behoorlijk krachtige stem, maar de Amerikaanse muzikante kan gelukkig ook doseren. 

Ze doet dit in zeer aansprekende songs, die makkelijk blijven hangen en die je bij eerste beluistering al jaren lijkt te kennen. Morgan Myles is zeker geen nieuwkomer en dat blijkt ook wel uit de uitstekende muzikanten en songwriters die ze om zich heen heeft verzameld, waaronder een aantal van naam en faam. De gloedvolle productie van de met een Grammy beloonde Ross Hogarth is de kers op de taart. Ik lees, zeker in Nederland, nog nauwelijksiets over Laced van Morgan Myles, maar dit is echt een uitstekend rootsalbum met veel rock en een subtiel randje pop. Erwin Zijleman

De muziek van Morgan Myles is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://morganmyles.bandcamp.com/album/laced.

Review: U2 - Days Of Ash - EP

De laatste keer dat U2 me wist te verrassen met goede muziek kan ik me nauwelijks herinneren, maar met de vandaag uit het niets verschenen EP Days Of Ash raakt de Ierse band wat mij betreft de juiste snaar
Het vandaag verschenen Days Of Ash bevat zes, of eigenlijk vijf, nieuwe songs van U2. Ik ga niet beweren dat de Ierse band in de buurt komt van haar allerbeste werk, want dat is niet zo, maar Days Of Ash is wat mij betreft het beste dat U2 in vele, vele jaren heeft gemaakt. De EP bevat voor mij vier prima songs en het zijn songs die zich uitspreken over het onrecht in de wereld van het moment. Alleen dat al levert bonuspunten op voor U2, maar voor het eerst in lange tijd heb ik weer eens met plezier naar nieuwe muziek van U2 geluisterd. Respect dus.

Ik ben al een jaar of vijfentwintig of zelfs nog tien jaar langer niet meer geïnteresseerd in nieuwe muziek van U2. De Ierse band maakte vooral met Boy, War, The Unforgettable Fire, The Joshua Tree en Achtung Baby albums die ik hoog heb zitten of zelfs reken tot mijn 100 favoriete albums aller tijden, maar zeker de album die de Ierse band de afgelopen 25 jaar maakte konden mij totaal niet boeien. 

Slappe en ongeïnspireerde albums die wat mij betreft niet eens in de buurt kwamen van de grauwe middelmaat. Ik had er niet op gerekend dat dit nog ooit zou veranderen, maar vandaag is uit het niets een nieuwe EP van de band verschenen met zes nieuwe songs en het bevalt me eigenlijk wel.

Days Of Ash is een EP met een aantal politiek getinte songs. U2 spreekt zich met veel vuur uit over oorlogsmisdadigers als Putin en Netanyahu en ook de malloot die momenteel zetelt in het Witte Huis krijgt een verdiende veeg uit de pan voor het ondermijnen van de democratie en het schenden van mensenrechten. 

Ik werd in het verleden wel eens moe van wereldverbeteraar met Messias-neigingen Bono, maar op het moment is wat politiek activisme in de muziek wel op zijn plaats. In tekstueel opzicht is het nieuwe werk van U2 dan ook dik in orde, maar toch wel enigszins tot mijn verbazing is Days Of Ash ook in muzikaal opzicht helemaal niet zo slecht. 

Daarmee doe ik de Ierse band zelfs nog wat tekort, want eerlijk gezegd vind ik minstens een aantal van de nieuwe songs van U2 best te pruimen. Dat geldt zeker voor opener American Obituary dat qua ruwe energie wel wat doet denken aan de band in haar jonge jaren en dat ook in muzikaal opzicht lekker stevig klinkt. Het heeft een beetje een Achtung Baby vibe en daar is niets mis mee. 

The Tears Of Things is juist verrassend ingetogen, maar wederom weet U2 te overtuigen, zeker wanneer de akoestische gitaren worden vervangen door fantasierijk gitaarspel van The Edge en gloedvolle vocalen van Bono. Songs Of The Future is weer wat minder opvallend, maar wel lekker aanstekelijk, met wederom een prima rol voor The Edge, die de tweede helft van de track optilt. 

Wildpeach is meer een intermezzo met gesproken woord, maar met One Life At A Time pakt de Ierse band de goede vorm weer op met een song die past bij het album dat U2 helemaal aan het begin van dit millennium maakte. Afsluiter Yours Eternally met onder andere Ed Sheeran hoeft van mij dan weer niet, al is wederom het gitaarwerk van The Edge dik in orde. 

Met vier prima songs laat U2 wat mij betreft wel horen dat er nog leven in de band zit en het was een tijd geleden dat ik dat op de plaat gehoord had. Veel te veel muzikanten houden zich op het moment stil en spreken zich niet uit tegen de groep heren op leeftijd die democratieën ondermijnen en verantwoordelijk zijn voor talloze onschuldige doden. U2 spreekt zich gelukkig wel uit en doet het met haar beste muziek in jaren. Ik vind Days Of Ash een groot deel van de tijd een flinke verrassing. Erwin Zijleman