Het tweede album van Claire Rosinkranz had ik zomaar aan de kant kunnen schuiven, want de eerste songs vond ik niet zoveel. Ik herinnerde me echter haar debuutalbum, dat ook wel iets leuks en eigenzinnigs had. Dat leuke en eigenzinnige komt ook naar boven als My Lover vordert. Het tweede album van Claire Rosinkranz is geen album dat ik ga koesteren als een groot popalbum, maar ik hoor genoeg leuks op My Lover om haar naam te blijven onthouden. Als Claire Rosinkranz de groei die is te horen op haar tweede album meeneemt naar haar derde album zou ze zomaar tot grootse dingen in staat kunnen zijn. Je hoort het af en toe al op het lekker eigenwijze My Lover.
Ik vond Just Because van Claire Rosinkranz in 2023 eigenlijk best een grappig album. Je hoorde dat de Amerikaanse muzikante nog piepjong (18) was toen ze album opnam en je hoorde bovendien dat ze wel erg in de richting van de dansbare en wat eendimensionale popmuziek van dat moment werd geduwd, maar Just Because had ook iets fris en eigenwijs.
Ik vond Just Because uiteindelijk lang niet onderscheidend genoeg tussen alle geweldige popalbums van dat moment, maar het debuutalbum van Claire Rosinkranz was wat mij betreft wel net interessant en eigenzinnig genoeg om haar naam in het achterhoofd te houden.
Ik was haar naam inmiddels natuurlijk al lang weer vergeten, net als haar debuutalbum, maar haar deze week verschenen tweede album stond wel op mijn lijstje met te beluisteren albums. Claire Rosinkranz is nog altijd pas 22 jaar oud, maar ze klinkt op haar tweede album een stuk volwassener dan op haar debuutalbum.
Op My Lover zet de Californische muzikante een flinke stap vooruit, maar zeker op het eerste gehoor bevond de muziek van Claire Rosinkranz zich behoorlijk ver buiten mijn muzikale comfort zone. Ik heb absoluut iets met pop en met de grote popsterren van dit moment, maar ze raken me wel of ze raken me niet.
Ik hoor weinig of niets op Brat van Charli xcx en ik hoor niets op de albums van Sabrina Carpenter en Dua Lipa, om maar een paar namen te noemen. Op hetzelfde moment hoor ik wel van alles op de albums van Billie Eilish, Olivia Rodrigo, Chappell Roan en recent nog August Ponthier. Waar de scheidslijn precies ligt is niet zo makkelijk aan te geven, maar meestal weet ik het direct als ik naar een nieuw popalbum luister.
Bij My Lover van Claire Rosinkranz vind ik het op een of andere manier niet zo makkelijk. Het tweede album van de muzikante uit Malibu, California, bevat een aantal popsongs van het soort waar ik niet zoveel mee heb, maar na een paar wat doorsnee popsongs komt de jonge Amerikaanse muzikante op de proppen met een aantal songs die ik wel zeer kan waarderen, waardoor ik het album niet zomaar afschrijf.
Claire Rosinkranz werkt op haar nieuwe album samen met songwriter Oliver Frid, die onder andere songs schreef voor Dua Lipa en Ariana Grande en met producer Ragnar Rosinkranz, ook haar vader. Beiden zitten vooral in de hoek van de mainstream pop en dat is niet het subgenre dat ik het interessantst vind binnen de pop.
Ik noemde het debuutalbum van Claire Rosinkranz eerder grappig, fris en eigenwijs en het zijn termen die wat mij betreft ook opgaan voor haar tweede album. Naarmate het album vordert slaat Claire Rosinkranz steeds weer net wat andere wegen in. Het ene moment is het weinig onderscheidend en nogal mainstream, maar het volgende moment gaat de Amerikaanse muzikante haar eigen weg en weet ze zich wat mij betreft makkelijk te onderscheiden van de bulk van de popzangeressen van het moment.
Zeker als Claire Rosinkranz wat invloeden uit de R&B toevoegt aan haar songs of kiest voor sober ingekleurde songs hoor je haar eigenzinnigheid maar ook haar talent. Claire Rosinkranz is volgens mij al behoorlijk succesvol, maar in artistiek opzicht kan ze volgens mij nog veel beter. Ik blijf haar ook na het prima My Lover in de gaten houden. Erwin Zijleman