Toen Daniel Lanois in 1989 zijn soloalbum Acadie uitbracht was hij een van de meest gevraagde producers van het moment. Die status dankte hij aan een stapeltje inmiddels tot klassiekers uitgegroeide albums. Zijn eigen albums zijn veel minder bekend, maar het in 1989 verschenen debuutalbum Acadie is misschien wel een van de mooiste producties van de Canadese producer. Acadie is een prachtig klinkend album, maar op zijn solodebuut laat Daniel Lanois horen dat hij ook aansprekende songs kan schrijven en vertolken en bovendien een getalenteerd gitarist is. Ik vind het nog altijd het beste soloalbum van Daniel Lanois en het past wat mij betreft tussen zijn grote producties uit die tijd.
De naam van de Canadese muzikant Daniel Lanois komt op deze website vaak voorbij. Ik besprak een aantal van zijn albums en ook als producer wordt hij een enkele keer genoemd. In de meeste gevallen noem ik de naam van Daniel Lanois echter als een album de sfeer van zijn legendarische producties heeft en dat gebeurt nogal eens.
Voor een grote muzikant en legendarisch producer is het cv van de Canadese muzikant eigenlijk redelijk beperkt. Hij maakte sinds het einde van de jaren 80 ongeveer tien albums, die lang niet allemaal in brede kring werden opgepikt, en ook het aantal albums dat hij produceerde is niet overdreven groot. Het dozijn onbetwiste klassiekers dat hij produceerde stamt bovendien uit een inmiddels redelijk ver verleden.
Ook het laatste album dat ik van Daniel Lanois oppikte, het overigens uitstekende Heavy Sun, is alweer vijf jaar oud. Naast Heavy Sun reken ik Shine uit 2003 tot mijn favoriete albums van Daniel Lanois, maar als ik mijn favoriete album moet kiezen, kom ik uit bij Acadie uit 1989.
Daniel Lanois was in de vijf jaar die vooraf gingen aan zij debuutalbum een veelgevraagd producer geworden. Hij begon in 1983 met het album van de Canadese band Martha & The Muffins, die ik alleen ken van hun single Echo Beach, maar via albums van onder andere Jon Hassell, Harold Budd en Brian Eno versterkte Daniel Lanois zijn reputatie.
Brian Eno vroeg hem voor de productie van The Unforgettable Fire van U2, waarna een fraai stapeltje albums met onder andere So van Peter Gabriel, The Joshua Tree van U2, het titelloze album van Robbie Robertson, Oh Mercy van Bob Dylan en Yellow Moon van The Neville Brothers volgde.
Op al deze albums hoor je dat Daniel Lanois begon in de ambient hoek, want al zijn albums hebben een bijzonder geluid en een al even bijzondere sfeer. Het is een sfeer die ook is te horen op het in 1989 verschenen solodebuut van Daniel Lanois, Acadie.
Daniel Lanois had U2 een flinke boost gegeven en mede hierom is de ritmesectie van de Ierse band te horen op het debuutalbum van de Canadese muzikant. Ook Brian Eno, Aaron Neville en rechterhand Malcom Burn zijn te horen op Acadie, dat in 1989 kon rekenen op uitstekende recensies.
Ook op Acadie hoor je het bijzondere geluid dat zo karakteristiek zou worden voor Daniel Lanois. Het is het geluid dat is te horen op de albums die hij voor Acadie maakte, maar je hoort het misschien nog wel beter op wat mij betreft zijn beste productie, Wrecking Ball van Emylou Harris.
Op Acadie laat Daniel Lanois niet alleen horen dat hij een uitstekende producer is, maar ook een geweldige gitarist en een competente zanger en songwriter. Ik luister nog wel met enige regelmaat naar de producties van Daniel Lanois, maar eigenlijk maar zelden naar zijn albums. Acadie blijft echter een uitstekend album en het is een album dat echt fantastisch klinkt.
Het geluid op het album is nog altijd de blauwdruk voor het unieke Daniel Lanois geluid, maar songs als Still Water, The Maker en Where the Hawkwind Kills blijven prachtsongs en ook sfeervolle en door Brian Eno beïnvloede tracks als White Mustang II blijven na al die al jaren makkelijk overeind., net als het prachtige, door Aaron Neville gezongen, Amazing Grace.
Daniel Lanois geeft ook een eigen en Canadese draai aan zijn soloalbum door een deel van de songs in het Frans te zingen. Op Spotify staat inmiddels een flink uitgebreide versie van het album, die laat horen dat Daniel Lanois bij het opnemen van zijn solodebuut niet over inspiratie te klagen had. Uiteindelijk toch redelijk onmisbaar dit eerste album van de Canadese muzikant. Erwin Zijleman