I’m Your Man bevond zich in 1988 wat buiten mijn muzikale comfort zone, maar ik was onmiddellijk onder de indruk van het album. Op het album haalde Leonard Cohen zijn jaren 70 geluid de jaren 80 in. Dat deed hij onder andere door synths toe te voegen aan zijn geluid, maar ook de grote rol voor een heel contingent aan achtergrondzangeressen viel op. Het klinkt een aantal decennia later misschien ietwat gedateerd, maar ik vind I’m Your Man nog altijd prachtig. Dat ligt ook aan de songs, want I’m Your Man bevat achteraf bezien een groot aantal klassiekers uit het oeuvre van de Canadese muzikant, die vele jaren na I’m Your Man nog een indrukwekkende comeback zou maken.
Ik had in de jaren 80, buiten John Lennon, Paul McCartney en Harry Nilsson, nog niet zo heel veel met de grote singer-songwriters uit de jaren 70. Leonard Cohen kende ik alleen van Suzanne, maar mijn eerste echte kennismaking met de muziek van de Canadese muzikant stamt uit 1988, toen het album I’m Your Man verscheen. Het is een album waar ik nog steeds een enorm zwak voor heb, al valt er ook wel wat op het album aan te merken.
Met de oren van nu hoor je een album dat deels klinkt als een typisch jaren 80 album. Dat hoor je vooral in de soms wat cheesy synths op het album en ook het gebruik van de fade out hoor je tegenwoordig gelukkig niet vaak meer. Aan de synths stoor ik me persoonlijk overigens niet, want ze slagen er in om het geluid van Leonard Cohen te vernieuwen en wat mij betreft klinken ze functioneel. Leonard Cohen vertrouwt op I’m Your Man overigens niet alleen op 80s synths, want er zijn op het album nogal wat topmuzikanten te horen, die het album verrijken met strijkers en blazers en heel mooi gitaarwerk en bijdragen van de pedal steel.
Ik stoor me ook niet aan de rijke of zelfs overdadige achtergrondkoortjes op het album. De stem van Leonard Cohen is op I’m Your Man al wat monotoon, al zingt de Canadese muzikant nog veel meer dan op de albums die hij in de laatste jaren van zijn carrière zou maken. De stem van Leonard Cohen wordt op I’m Your Man ondersteund en opgetild door flink wat achtergrondzangeressen, onder wie Jude Johnstone, Anjani Thomas en vooral Jennifer Warnes, die in veel tracks een hoofdrol opeist.
I’m Your Man krijgt hier en daar het etiket synthpop opgeplakt, maar dat vind ik persoonlijk nergens op slaan. Op het album bouwt Leonard Cohen verder aan het geluid dat hij ook op voorganger Various Positions liet horen en verrijkt hij dit geluid met de synths van dat moment. Ze klinken heel af en toe inderdaad wel wat cheesy, maar over het algemeen genomen vind ik de synths op I’m Your Man zeker niet misplaatst.
Ik heb de laatste dagen weer wat vaker naar het album geluisterd en merk dat het album me sinds de late jaren 80 alleen maar dierbaarder is geworden. Op I’m Your Man is de stem van de Canadese muzikant misschien wel op zijn mooist en ook de achtergrondkoortjes werden niet mooier dan op het album uit 1988. En uiteraard zijn ook de teksten weer geweldig.
Ook qua arrangementen is I’m Your Man wat mij betreft een van de hoogtepunten in het oeuvre van Leonard Cohen. Het is een album vol memorabele melodieën en een album met heel veel mooie muziek, met de synths als extra laag. Natuurlijk is mijn liefde voor I’m Your Man wat gekleurd door de herinneringen die ik heb aan het album en door het feit dat het album mijn eerste echte kennismaking met de muziek van de legendarische singer-songwriter was, maar ook de songs op I’m Your man liegen niet.
De setlist van de laatste en eindeloze tour van Leonard Cohen bevatte flink wat songs van I’m Your Man en dat is begrijpelijk. Songs als First We Take Manhattan, Ain't No Cure For Love, Everybody Knows, I'm Your Man, Take This Waltz en Tower of Song doen niet onder voor de beste songs van Leonard Cohen en deden het ook met aangepaste arrangementen met wat minder synths uitstekend. Het is lastig kiezen in het unieke oeuvre van een van de grootste singer-songwriters aller tijden, maar ik kies nog steeds voor I’m Your Man. Erwin Zijleman
