Susanna Thomson en Maia Sinaiko vormen met hun stemmen en gitaren de spil van de Californische band Sour Widows. Het leverde een uitstekend debuutalbum op dat deze week wordt overtroffen door het tweede album Sigil. Het fraai door Melina Duterte (Jay Som) geproduceerde album is nog wat veelzijdiger dan het debuut en integreert een aantal invloeden uit het verleden en het heden in een eigen geluid. In dat geluid komen de gitaren en zeker ook de stemmen van de twee nog wat beter tot hun recht, wat een album oplevert dat volgens mij in de smaak moet kunnen vallen bij een breder publiek dan de band tot dusver wist te bereiken met haar muziek.
De band Sour Widows ken ik van hun debuutalbum Revival Of A Friend dat midden in de zomer van 2024 verscheen. Het is een album dat direct bij de eerste keer beluisteren associaties opriep met rockmuziek uit de jaren 90, maar Revival Of A Friend bleek uiteindelijk niet zo makkelijk in een hokje te duwen.
De band uit Californië begon bij de slowcore en indierock uit de jaren 90, maar sleepte er vervolgens ook invloeden uit de shoegaze en dreampop bij. Hier bleef het niet bij, want de songs van Sour Widows werden ook nog eens voorzien van een eigenzinnige twist, waardoor het album, waaraan de band heel lang had gewerkt, alleen maar interessanter werd.
Ik heb sindsdien niet vaak meer naar het album geluisterd, maar toen ik deze week weer eens luisterde naar het debuut van Sour Widows was ik direct weer onder de indruk van de mooie productie van Maryam Qudus, van de stemmen van Susanna Thomson en Maia Sinaiko, van het veelkleurige gitaarspel op het album, van de dynamiek in de melancholische songs en zeker ook van de bijzondere spanningsbogen in de songs van Sour Widows.
Met Sigil heeft Sour Widows deze week haar tweede album afgeleverd. De band werkte tien jaar aan het debuutalbum, maar moest de klus nu in een veel kortere periode klaren. Hiervoor werd de hulp ingeroepen van muzikante en producer Melina Duterte, die we kennen als de muzikante Jay Som, maar die als producer haar sporen verdiende voor onder andere Hatchie, boygenius en Lucy Dacus.
Melina Duterte heeft ook voor Sour Widows fraai werk geleverd, want Sigil klinkt nog wat onderscheidender dan het debuutalbum van de band. Jay Som heeft wat meer aandacht besteed aan de stemmen van Susanna Thomson en Maia Sinaiko, die vaker tweestemmig uit de speakers komen. Het pakt uitstekend uit, want ik vind de zang van de twee nog een stuk mooier dan op het debuutalbum van Sour Widows, zeker als er wordt gekozen voor boygenius achtige harmonieën.
In muzikaal opzicht gaat Sigil deels verder waar Revival Of A Friend ophield. Ook op het nieuwe album van de Californische band hoor ik invloeden uit de 90s indierock, slowcore, shoegaze en dreampop, maar het album is ook wat opgeschoven richting de indierock van het moment. Sour Widows laat hiernaast wat meer invloeden uit de folk, pop en rock toe, wat ervoor zorgt dat ik af en toe ook hele andere associaties heb bij beluistering van de muziek van de band, waaronder associaties met de muziek van ‘Til Tuesday, de band waarmee Aimee Mann ooit doorbrak.
Sigil kreeg vorm na een apocalyptische droom van Maia Sinaiko, wat je terughoort in de uitbarstingen op het album, dat wederom grossiert in fraaie spanningsbogen. Sour Widows wist zich ruim twee jaar geleden wat mij betreft te onderscheiden met muziek die deels bekend klonk, maar ook nieuwe dingen liet horen en dat is op Sigil niet anders.
Er zijn momenteel nogal wat bands die de rockmuziek uit de jaren 90 vooral reproduceren, maar de band van Susanna Thomson en Maia Sinaiko integreert alle invloeden in een bijzonder totaalgeluid dat door genres en door de tijd springt. Sour Widows laat vergeleken met het prima debuutalbum bovendien flink wat groei horen en heeft volgens mij alles wat nodig is om zich te scharen onder de grote indierockbands van het moment. Erwin Zijleman
De muziek van Sour Widows is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaans band: https://sourwidows.bandcamp.com/album/sigil.
