Review: Kevin Morby - Little Wide Open

Voor zijn nieuwe album Little Wide Open wist de Amerikaanse singer-songwriter Kevin Morby niemand minder dan Aaron Dessner als producer te strikken en dat geeft zijn songs nog net wat meer glans
Ik omarm albums van vrouwelijke singer-songwriters net wat makkelijker dan albums van hun mannelijke collega’s, maar ik ben zeer gecharmeerd van het nieuwe album van Kevin Morby, die in het verleden natuurlijk ook al een aantal prima albums afleverde. De Amerikaanse muzikant maakt songs die op het eerste gehoor niet heel opvallend zijn en dat is dit keer niet anders. Zijn stem is oké maar niet geweldig en de muziek lijkt betrekkelijk eenvoudig, maar er valt steeds meer op zijn plek in de songs van de Amerikaanse muzikant, waardoor Little Wide Open een steeds aangenamer album wordt. Het is een album dat nog wat verder wordt opgetild door de fraaie productie van een van de meest gewilde producers van het moment.

Het deze week uitgebrachte Little Wide Open is het negende studioalbum van de Amerikaanse muzikant Kevin Morby. Van de vorige acht besprak ik er slechts drie, hetgeen op zijn minst iets zegt over mijn liefde voor zijn muziek. Het zegt niet alles, want vanwege mijn duidelijke voorkeur voor vrouwenstemmen vallen albums van mannelijke muzikanten makkelijker buiten de boot. Verder was ik wel zeer gecharmeerd van de albums van Kevin Morby die ik wel besprak, waarvan ik Singing Saw uit 2016 zelfs opnam in mijn jaarlijstje. 

Kevin Morby verruilde het mondaine Los Angeles een paar jaar geleden voor Kansas City, Missouri, maar brengt tegenwoordig ook weer veel tijd door in Californië, waar hij samenleeft met Katie Crutchfield, beter bekend als Waxahatchee. Little Wide Open werd niet opgenomen in Missouri of Californië, maar in Stuyvesant, New York. 

Kevin Morby nam het album gedurende het grootste deel van 2025 op en kreeg in de studio gezelschap van flink wat muzikanten van naam en faam, onder wie Lucinda Williams, Meg Duffy (aka Hand Habits) en Justin Vernon (aka Bon Iver). De grootste verrassing is echter de naam van de producer, want niemand minder dan Aaron Dessner produceerde het album. 

Aaron Dessner werkte de afgelopen jaren met een aantal grote popsterren, maar werkt gelukkig ook nog met muzikanten als Kevin Morby. Aaron Dessner heeft Little Wide Open van Kevin Morby betrekkelijk sober geproduceerd, maar zeker als je het album met de koptelefoon beluistert hoor je wel het vakwerk van de Amerikaanse topproducer. 

Bij beluistering van de vorige albums van Kevin Morby kwam ik snel tot de conclusie dat zijn songs op het eerste gehoor misschien niet heel opzienbarend klinken, maar zich uiteindelijk verrassend makkelijk opdringen. Het is niet anders bij beluistering van Little Wide Open, dat me steeds beter bevalt.

Kevin Morby heeft zijn songs betrekkelijk sober ingekleurd met vooral snareninstrumenten. Het grotendeels akoestische geluid klinkt redelijk eenvoudig, maar ook zeer aangenaam. Het geldt ook voor de zang van de Amerikaanse muzikant. Kevin Morby beschikt op het eerste gehoor niet over een hele mooie of bijzondere stem. Het is een stem met een randje Bob Dylan en een redelijk beperkt bereik, maar net als de muziek klinkt ook de zang op Little Wide Open steeds aangenamer als je het album vaker hoort. 

Kevin Morby bezingt ook op zijn nieuwe album het leven op het Amerikaanse platteland in het voor buitenstaanders dodelijk saaie midden van de Verenigde Staten. Het is inmiddels een bekend thema, maar het past uitstekend bij zijn songs, die in het hokje Amerikaanse rootsmuziek passen en vrij zijn van opsmuk. De productie van Aaron Dessner is subtiel, maar het doet veel voor de songs van Kevin Morby. 

Het zijn van die songs die je snel overtuigen en je vervolgens alleen maar dierbaarder worden. Dat ligt deels aan de productionele vaardigheden van Aaron Dessner en zeker ook aan de kwaliteit van de muzikanten die hebben bijgedragen aan het album, maar het ligt toch vooral aan de songwriting skills van Kevin Morby, die een groot deel van de bijna 60 minuten die Little Wide Open duurt weet te overtuigen. Ik heb de laatste jaren niet zo veel meer naar zijn muziek geluisterd, maar na beluistering van zijn nieuwe album sla ik Kevin Morby toch weer wat hoger aan. Erwin Zijleman

De muziek van Kevin Morby is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://kevinmorby.bandcamp.com/album/little-wide-open.

Little Wide Open van Kevin Morby is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP (eco mix), 36,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Éléonore Dessureault - Le sentier des fougères

De Canadese muzikante Éléonore Dessureault heeft met Le sentier des fougères een indrukwekkend debuutalbum afgeleverd dat verrast met bijzondere arrangementen en opvalt door haar geweldige zang
Mede door mijn beperkte kennis van het Frans houd ik de Franstalige popmuziek minder goed bij dan de Engelstalige variant, maar gelukkig dwing ik mezelf af en toe om me te verdiepen in Franstalige albums. De tip die ik kreeg om eens te luisteren naar het debuutalbum van de Canadese muzikante Éléonore Dessureault pakte vervolgens uitstekend uit, want wat heeft ze een mooi album gemaakt. Het debuutalbum van de muzikante uit Québec klinkt als een tijdloos singer-songwriter album, maar is ook veel meer dan dat. In muzikaal opzicht gebeurt er van alles op het werkelijk prachtige ingekleurde album en ook de songs en de stem van Éléonore Dessureault zijn van een bijzonder hoog niveau. Prachtig album.

Ik heb af en toe een bijna onweerstaanbare behoefte aan Franstalige popmuziek. Het is een behoefte die meestal bevredigd kan worden door een bezoek te brengen aan de website Filles Sourires (https://fillessourires.com) van muziekjournalist Guuz Hoogaerts, ook bekend als Guuzbourg. Ik kwam er vorige week weer eens langs en mijn aandacht werd getrokken door een bericht over de Canadese muzikante Éléonore Dessureault. 

Toen ik haar naam eenmaal goed had overgetypt in Spotify, kwam ik haar debuutalbum Le sentier des fougères tegen, dat op de eerste dag van deze maand is verschenen. Het is een album met acht songs en bijna 28 minuten muziek, wat ik persoonlijk wat aan de korte kant vind, maar in die kleine 28 minuten maakt de muzikante uit het Canadese Saint Gédéon in Québec wat mij betreft wel veel indruk. 

Veel van de Franstalige albums die momenteel in Frankrijk worden gemaakt leunen sterk tegen de (dansbare) elektronische popmuziek van het moment aan, maar daar moet Éléonore Dessureault op haar debuutalbum niet veel van hebben. Op Le sentier des fougères maakt ze vooral organisch klinkende singer-songwriter muziek met een hoofdrol voor haar piano. 

Bij eerste beluistering van het album had ik vooral associaties met de muziek die Kate Bush op haar eerste twee albums maakte. Deels door de hoge en bijzondere stem van Éléonore Dessureault, maar ook zeker vanwege de sfeer. De Canadese muzikante gaat ook nog wat verder terug in de tijd met wat jazzy singer-songwriter muziek zoals die ook in de jaren 70 werd gemaakt. 

Het debuutalbum van de singer-songwriter uit Québec maakt, zeker op het eerste gehoor, een wat nostalgische indruk en daar ben ik persoonlijk niet vies van. Ik vond Le sentier des fougères direct een bijzonder aangenaam album, maar toen ik wat vaker naar de songs van de Canadese muzikante luisterde, raakte ik steeds meer onder de indruk van haar muzikaliteit. 

Éléonore Dessureault neemt zelf een deel van het prachtige pianospel op het album voor haar rekening, maar laat zich ook begeleiden door een flink aantal muzikanten, die de rijke arrangementen van de songs prachtig inkleuren met onder andere synths, een pedal steel en flink wat strijkers. 

Het debuutalbum van Éléonore Dessureault heeft een groot deel van de tijd een duidelijke jaren 70 vibe, waarbij invloeden uit de singer-songwriter muziek uit het decennium een belangrijke rol spelen, maar Le sentier des fougères heeft ook het beeldende van de Franse filmmuziek uit deze periode. 

Ik vind het in muzikaal opzicht een bijzonder album, maar de stem van Éléonore Dessureault maakt haar debuutalbum nog wat specialer. De website van Guuz Hoogaerts richtte zich oorspronkelijk op de Franse zuchtmeisjes en daar behoort Éléonore Dessureault zeker niet toe. Ze klinkt als een klassiek geschoolde zangeres, die met veel precisie zingt. Haar stem past echt prachtig bij de sfeervolle klanken op het album en bij haar avontuurlijke en diepgravende songs. 

Toen ik de website Filles Sourires bezocht, was ik eerlijk gezegd op zoek naar veel lichtvoetiger Franstalig vermaak dan wordt geboden op Le sentier des fougères, maar het is echt een prachtig album, dat iets toevoegt aan de andere Franstalige albums van de afgelopen jaren die ik koester. Le sentier des fougères is op zijn minst een veelbelovend debuut, maar is de belofte wat mij betreft ook al voorbij. Erwin Zijleman

De muziek van Éléonore Dessureault is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Canadese muzikante: https://eleonoredessureault.bandcamp.com/album/le-sentier-des-foug-res.