10 november 2026

Review: Sylvie - New Season

Sylvie is zeker niet de eerste band die teruggrijpt op de Laurel Canyon folk en andere Westcoast muziek uit de jaren 60 en 70, maar zo mooi en tijdloos als op het nieuwe album van het project van Ben Schwab klinkt het echt maar zelden.
Het debuutalbum van Sylvie heb ik vier jaar geleden gemist, maar ik ben inmiddels zeer gesteld geraakt op het deze week verschenen album New Season. Het is een album dat echt geen moment een geheim maakt van de belangrijkste inspiratiebronnen. Als ik niet beter zou weten zou ik direct geloven dat het album van Sylvie een vergeten klassieker is uit de hoogtijdagen van de Laurel Canyon folk of de countryrock uit dezelfde periode. De inspiratie voor de songs op New Season komt uit een heel ver verleden, maar het album van het project van de uit Los Angeles afkomstige muzikant Ben Schwab doet het ook in 2026 echt fantastisch. En vervelen doet het album ook na talloze luisterbeurten niet.



De Amerikaanse band Sylvie kan rekenen op uitstekende recensies in Britse muziektijdschriften als Mojo en Uncut. Dat begrijp ik volledig, want de band uit Los Angeles maakt het soort nostalgische muziek dat perfect aansluit bij de voorkeuren van deze gerenommeerde tijdschriften. 

Sylvie is niet echt een band, maar een project van de Amerikaanse muzikant Ben Schwab. Hij ziet Sylvie als een collectief waarbij muzikale vrienden kunnen aanhaken en dat doen er dan ook heel wat op New Season, het tweede album van Sylvie. De Amerikaanse muzikant begon met het opnemen van het tweede album van Sylvie in zijn thuisstudio in Los Angeles, maar kwam uiteindelijk terecht in de fameuze Abbey Road Studios in Londen. 

Als ik luister naar New Season hoor ik echter vooral Californië, al klinkt You and Me absoluut Beatlesque. Ben Schwab en de muzikanten die hij om zich heen heeft verzameld maken muziek die zo lijkt weggelopen uit de hoogtijdagen van de Laurel Canyon folk uit de jaren 60 en 70. Ook de Westcoast pop en countryrock uit deze periode hebben hun sporen nagelaten op New Season, dat heerlijk nostalgisch klinkt. 

Er wordt de afgelopen jaren heel veel muziek gemaakt die zich heeft laten inspireren door alle muziek die in de jaren 60 en 70 werd gemaakt in Californië, maar zo aangenaam als op het tweede album van Sylvie klinkt het maar zelden. Ben Schwab heeft zoals gezegd flink wat muzikanten om zich heen verzameld en die hebben zijn songs voorzien van een warm en gloedvol geluid, dat de sfeer van een broeierige zomeravond in de heuvels rond Los Angeles ademt. 

Het is een geluid dat niet alleen heel aangenaam klinkt, maar dat ook is volgestopt met muzikale verleidingen en dat prachtig is opgebouwd, ook over het album heen. Die verleidingen komen de ene keer van zwoele blazers of stemmige strijkers, maar net zo goed van subtiele gitaarakkoorden of een stemmige piano. Het is muziek die op de kille avonden van het moment de ruimte zeer aangenaam verwarmt, maar het is ook muziek die uitnodigt tot uitpluizen, zodat geen enkel detail je ontgaat. Het is bovendien muziek die, ondanks alle zonnestralen, de nodige melancholie in zich draagt. 

Ik heb nog geen hele nauwkeurige lijst met credits gezien, maar ik vind met name het gitaarspel op het album bijzonder mooi. Het is gitaarwerk dat New Season de kant van de countryrock op kan duwen, maar het klinkt net zo makkelijk jazzy of sluit aan bij de softpop van de jaren 70. 

Ook de zang op New Season valt in positieve zin op. De mannenvocalen zijn volgens mij vooral van Ben Schwab zelf en klinken aangenaam laidback. In de af en toe opduikende harmonieën hoor ik echo’s van Crosby. Stills & Nash, maar iedere song op het album laat weer net iets anders horen. 

De muzikant uit Los Angeles vertrouwt zeker niet alleen op zijn eigen stem, maar heeft ook een aantal zangeressen uitgenodigd. Het zijn niet de minsten, want met Courtney Marie Andrews, Sierra Ferrell en Kacy Lee Anderson heeft Ben Schwab niet alleen drie grote namen gestrikt, maar ook drie van mijn favoriete zangeressen en ze geven het album absoluut een impuls. 

Ik ging luisteren naar het album na de positieve recensies in de Britse muziektijdschriften en kan me inmiddels helemaal vinden in deze recensies. Luister naar New Season van Sylvie en je wordt niet alleen een aantal decennia teruggeworpen in de tijd, maar komt bovendien even terecht in een wereld die vrediger, zorgelozer en meer ontspannen is dan de wereld van het moment. Erwin Zijleman

De muziek van Sylvie is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://sylvie-music.bandcamp.com/album/new-season.


New Season van Sylvie is verkrijgbaar via de Mania webshop:



09 november 2026

Review: Katie Gregson-MacLeod - Albatross

De Schotse muzikante Katie Gregson-MacLeod wist me bij beluistering van haar debuutalbum Albatross direct te raken met haar stem en sindsdien is dit intieme folkalbum alleen maar mooier en indrukwekkender geworden.
Ik luister niet zo heel vaak naar traditionele Britse folk, maar de laatste tijd zijn er toch meerdere albums met flink wat invloeden uit het genre die ik koester. Albatross van Katie Gregson-MacLeod kan aan dit stapeltje worden toegevoegd, want wat is dit een mooi en indringend album. Het is een album dat sober maar smaakvol is ingekleurd en dat vol staat met verzorgde maar ook emotievolle folksongs. Het mooist van alles is echter de stem van Katie Gregson-MacLeod, die op haar debuutalbum met heel veel gevoel zingt. Het is een stem waarvan je moet houden, maar als de zang van de Schotse muzikante eenmaal binnenkomt, komt die ook hard binnen. Wat een mooi album.



Katie Gregson-MacLeod maakte de afgelopen jaren al een viertal EP’s, maar heeft deze week met Albatross haar debuutalbum uitgebracht. Ik heb haar EP’s volgens mij niet beluisterd, maar dat ga ik alsnog doen, want het deze week verschenen debuutalbum Albatross smaakt absoluut naar meer. 

Katie Gregson-MacLeod is voor mij een nieuwe naam, maar de muzikante die een jaar of vier geleden nog als barista werkte, is in andere bubbels een stuk bekender. Naar verluidt ging haar song complex een paar jaar geleden viraal op TikTok, wat verklaart dat de twee versies van de song alleen op Spotify al meer dan 60 miljoen keer zijn beluisterd. 

Het is soms wonderlijk hoe sociale media platforms werken, want bij de muziek van Katie Gregson-MacLeod denk ik eerlijk gezegd geen moment aan muziek die het goed doet op TikTok. De songs van haar debuutalbum moeten het vooralsnog overigens doen met zeer bescheiden aantallen luisteraars op Spotify, maar zelf ben ik zeer gecharmeerd van het eerste album van Katie Gregson-MacLeod. 

De Schotse muzikante maakt op Albatross muziek die is te omschrijven als Britse folk. Het is Britse folk met flink wat echo’s uit het verleden, maar ze is zeker niet in het verleden blijven hangen. Ik hou meestal niet zo van hele traditionele Britse folk, maar ook als Albatross teruggrijpt op de Britse folk van lang geleden, raakt het album mij. 

Dat is vooral de verdienste van de bijzondere stem van de Schotse muzikante. Katie Gregson-MacLeod beschikt over een expressieve en emotievolle stem. Het is het soort stem dat het goed doet in wat traditioneel aandoende Britse folk, maar het is ook het soort stem dat bij mij niet altijd in de smaak valt. Traditionele Britse folk klinkt me vaak wat te pastoraal, maar ook als Katie Gregson-MacLeod haar stem inzet zoals de Britse folkies uit het verleden dat deden of Joni Mitchell vibes laat horen, weet ze me te raken met haar bijzondere zang. 

De zang op Albatross klinkt het hele album folky, maar de Schotse muzikante kan flink variëren met haar stem, wat ervoor zorgt dat de songs op Albatross het ene moment traditioneel en het volgende moment eigentijds kunnen klinken. Ik moest absoluut even wennen aan de zang op het album, maar echt iedere noot van Katie Gregson-MacLeod is raak en wat klinkt haar stem puur en intiem. 

Het is niet alleen de zang van de muzikante uit Inverness die van Albatross zo’n mooi album maakt, want de songs op het album zijn stuk voor stuk voorzien van prachtige muziek. De klanken op het album zijn over het algemeen sober, maar het akoestische geluid op het album is ook subtiel versierd met fraaie extra’s. 

Katie Gregson-MacLeod produceerde haar debuutalbum samen met Dom Monks, die we kennen van Laura Marling en Billie Marten, maar ook van Big Thief. Albatross van Katie Gregson-MacLeod doet me, naast de meest intieme albums van Laura Marling, wel wat denken aan de onlangs verschenen albums van Elanor Moss en Clara Mann, die ook indruk maakten met folky songs zonder opsmuk en met veel emotie. 

Ik kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat Albatross een album is dat viraal gaat op TikTok of een ander groot publiek gaat aanspreken, maar liefhebbers van intieme en indringende folksongs met mooie klanken en bijzondere zang moeten zeker eens naar dit album luisteren. Erwin Zijleman


Albatross van Katie Gregson-MacLeod is verkrijgbaar via de Mania webshop: