01 mei 2026

Review: Carla dal Forno - Confession

“Sunlit postpunk” noemt de Britse krant The Guardian de muziek op het nieuwe album van de Australische muzikante Carla dal Forno en een mooiere omschrijving kan ik niet bedenken voor haar bijzondere muziek
Ik was absoluut gecharmeerd van de vorige twee albums van Carla dal Forno, maar het deze week verschenen nieuwe album van de Australische muzikante vind ik nog wat beter. Gebleven zijn de diepe baslijnen die de muziek van Carla dal Forno een postpunk vibe geven. Gebleven zijn ook de mooie klankentapijten van synths en de karakteristieke stem van de Australische muzikante. Het klinkt misschien allemaal net wat toegankelijker, al is toegankelijk in dit geval een relatief begrip. Wereldberoemd gaat Carla dal Forno er vast niet mee worden, maar ik vind ook Confession weer een even interessant als aangenaam album en een album met een duidelijk eigen geluid.



Het debuutalbum van de Australische muzikante Carla dal Forno uit 2016 heb ik gemist, maar ik besprak wel Look Up Sharp uit 2019 en Come Around uit 2022 en over beide albums was ik enthousiast. Op Look Up Sharp laat Carla dal Forno een eigenzinnig geluid horen. Diepe bassen die zo lijken weggelopen uit de hoogtijdagen van de postpunk worden gecombineerd met avontuurlijk klinkende synths en de ijle vocalen van de Australische muzikante. 

De muziek van Carla dal Forno heeft op haar tweede album een duidelijke jaren 80 vibe, maar ik ken geen album uit de jaren 80 dat klinkt als Look Up Sharp, al is het maar omdat Carla dal Forno invloeden uit zeer uiteenlopende genres verwerkt. Dat is ook het geval op haar derde album Come Around, dat qua sound en invloeden aansluit op zijn voorganger, maar ook nog een snufje dub toevoegt. 

Ik vergeleek beide albums van Carla dal Forno met het onvolprezen debuutalbum van Young Marble Giants en noemde verder enkele albums van Nico en een willekeurige David Lynch soundtrack als relevant vergelijkingsmateriaal. Dat is allemaal vergelijkingsmateriaal dat ik niet heel vaak tegenkom, waardoor ik met veel nieuwsgierigheid begon aan het deze week verschenen vierde album van Carla dal Forno. 

Bij veel muzikanten hoop je dat ze wat nieuws verzinnen, maar het geluid van Carla dal Forno is zo bijzonder dat ik op voorhand ook tevreden was met deels meer van hetzelfde. Het deze week verschenen Confession biedt deels meer van hetzelfde. Direct vanaf de eerste noten zijn er de zwaar aangezette baslijnen, de atmosferische synths en de soms wat ijle stem van de muzikante die via Londen en Berlijn weer in Australië is terecht gekomen. 

Confession werd opgenomen in het Australische Castlemaine en als ik de informatie op de bandcamp-pagina van Carla dal Forno moet geloven deed ze alles zelf. Pitchfork noemt Confession dan ook het werk van een “one woman postpunk band”, maar met alleen het label postpunk doe je het album wel wat te kort. 

De baslijnen komen misschien direct uit de postpunk, maar de muziek van Carla dal Forno heeft ook iets minimalistisch en verwerkt ook invloeden uit andere genres, al zijn ze niet zo makkelijk te benoemen. Net als het vorige album hoor ik ook op Confession een vleugje dub, maar op het nieuwe album van Carla dal Forno klinkt haar muziek ook anders. 

De zang van de Australische muzikante is in de loop der jaren wat minder zweverig geworden, want waar het op haar tweede album vaak nog vooral ging om een bijzondere sfeer, bevat Confession ook een aantal songs die bijna klinken als een toegankelijke popsong. De muziek op Confession bevat zeker invloeden uit de jaren 80, maar het is ook een album van deze tijd. 

Naast redelijk toegankelijke popsongs bevat het album ook (instrumentale) songs waarin ruimte is voor experiment en voor de neiging van Carla dal Forno om haar songs wat minimalistisch in te kleuren. Het is muziek die op hetzelfde moment de fantasie prikkelt en aangenaam voortkabbelt en dat is een knappe combinatie. 

Na drie albums is het geluid van Carla dal Forno misschien enigszins bekend, maar ik vond het toch weer direct een fris en origineel klinkend album. Het is een album dat net wat minder zweverig klinkt dan zijn twee voorgangers, waardoor ik Confession het beste album van Carla dal Forno vind tot dusver. Warm aanbevolen wat mij betreft. Erwin Zijleman

De muziek van Carla dal Forno is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Australische muzikante: https://carladalforno.bandcamp.com/album/confession.


Confession van Carla dal Forno is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Review: Friko - Something Worth Waiting For

Friko leverde ruim twee jaar geleden een fascinerend en met name in de Verenigde Staten goed ontvangen debuutalbum af en laat op het deze week verschenen Something Worth Waiting For horen dat het debuutalbum geen toevalstreffer was
Met Where We've Been, Where We Go from Here heeft de Amerikaanse band Friko een debuutalbum op haar naam staan dat niet zomaar te overtreffen is. Het is de band wel gelukt, want het deze week verschenen Something Worth Waiting For klinkt weliswaar iets consistenter, maar laat nog steeds het eigenzinnige Friko-geluid horen. Ondanks de inzet van topproducer John Congleton is Friko zichzelf gebleven en dat is knap. Something Worth Waiting For bevat deels indierock van het moment, maar ook een aantal songs met opvallende invloeden uit de jaren 70. Alle songs worden vertolkt met veel emotie of zelfs hysterie, wat het tweede album van Friko nog wat aantrekkelijker maakt.



De Amerikaanse band Friko leverde aan het begin van 2024 met Where We've Been, Where We Go from Here een bijzonder leuk debuutalbum af. Het is een album dat het met name in de Verenigde Staten heel goed deed, maar in Nederland was de aandacht voor het album helaas beperkt. Op het Nederlandse muziekplatform MusicMeter leverde het album slechts een ruime handvol reacties op en dat is niet veel voor een album dat door de alternatieve muziekwebsite Pitchfork werd beloond met een uitstekend rapportcijfer. 

Zelf was ik wel zeer gecharmeerd van het album, dat echt alle kanten op schoot. Friko kan op haar debuutalbum uit de voeten met aanstekelijke indierock, maar ook met folky songs, songs die opschuiven richting chamber pop of songs die juist verrassend lo-fi klinken. Het is niet anders op het deze week verschenen Something Worth Waiting For, dat, net als het debuutalbum van de band uit Chicago, Illinois, veelzijdiger is dan het gemiddelde album. 

Voor haar tweede album wist Friko een producer van naam en faam te strikken, want niemand minder dan John Congleton produceerde het tweede album van Friko. Het is een naam die ik niet direct zou hebben gekoppeld aan een band als Friko, maar het pakt goed uit. John Congleton staat normaal gesproken garant voor flink opgepoetste of zelfs blinkende producties, maar gelukkig heeft hij het bijzondere geluid van Friko in stand gehouden. 

Ook op Something Worth Waiting For blijkt Friko weer van vele markten thuis. Opener Guess is een lekker in het gehoor liggende indierocksong met een flinke spanningsboog. De track eindigt licht hysterisch en dat hoor ik vaker op het album. Het roept bij mij associaties op met de muziek van The Arcade Fire in haar hele jonge jaren, maar ik hoor ook invloeden uit de stevigere indierock en noiserock uit de jaren 90. 

Ook Still Around is een lekker ruwe indierocksong met stevige gitaren en een memorabel refrein en zo bevat Something Worth Waiting For meer songs die Friko wat de richting van de indierock duwen. Met het ingetogen en stemmige Alice slaat Friko in de vierde track toch weer een andere richting in en hoor ik voor het eerst ook wat Beatlesque ingrediënten in de muziek van de band uit Chicago. 

Die hoor ik nog veel duidelijker in het met veel strijkers versierde Certainty, dat de muziek van Friko de jaren 70 in trekt. Friko is sinds haar debuutalbum van een duo uitgegroeid tot een vierkoppige band en dat voegt nog wat extra ambitie en bravoure toe aan het geluid van de band. 

Friko blijft op de tweede helft van het album in de jaren 70 hangen, onder andere met het fraaie en weer Beatlesque Seven Degrees, maar ondanks de invloeden uit het verleden slaagt de band er ook in om haar unieke geluid te behouden. Het album sluit af met een mooie en ingehouden ode aan de fiets in wederom een lange track. 

Net als het debuutalbum is ook het tweede album van Friko wat mij betreft een album vol tegenstellingen. Op Something Worth Waiting For hoor je een band die alles heeft om heel groot te worden, maar op hetzelfde moment ook alles heeft om voorgoed een cultband te blijven. Friko sleept je misschien wat minder heen en weer tussen genres dan op haar debuutalbum, maar het kan nog altijd veel kanten op bij deze bijzondere Amerikaanse band. Erwin Zijleman

De muziek van Friko is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://friko.bandcamp.com/album/something-worth-waiting-for.


Something Worth Waiting For van Friko is verkrijgbaar via de Mania webshop: