Megan Moroney groeide de afgelopen jaren uit tot mijn favoriete countrypopzangeres, maar in haar kielzog verschenen een heleboel prima volgelingen. Ashley Cooke is er een van en levert deze week met haar nieuwe album een album af dat mee kan met het beste dat de countrypop in 2026 te bieden heeft. De muzikante uit Nashville beschikt over een stem die het geweldig doet in het genre, maar ook haar songs en veelzijdigheid dragen stevig bij aan de kwaliteit van haar nieuwe album. Eind vorig jaar bracht ze met Ace nog een geweldig mini-album uit, maar op haar nieuwe album legt Ashley Cooke de lat nog net wat hoger en komt ze heel dicht in de buurt van bijvoorbeeld Megan Moroney.
Er zijn op het moment wel heel countrypopzangeressen, maar Ashley Cooke viel me in 2022 op met haar debuutalbum of eigenlijk mini-album Already Drank That Beer. De Amerikaanse muzikante wist zich wat mij te onderscheiden met haar stem en met haar muziek, waarin country en pop op een goede wijze in balans waren, De wat clichématige teksten deden hier niets aan af.
Het in 2023 verschenen shot in the dark vond ik nog een stuk beter en met haar eerste volwaardige album schaarde Ashley Cooke zich wat mij betreft onder de grote beloften van de countrypop, samen met onder andere Megan Moroney, die inmiddels moet worden gerekend tot een van de smaakmakers en sterren in het genre.
Eind vorig jaar liet Ashley Cooke weer van zich horen met het album Ace, al was dat met negen tracks en bijna 27 minuten muziek eigenlijk meer een mini-album. Mini-album of niet, met Ace maakte de Amerikaanse muzikante wat mij betreft wel indruk en liet zo horen dat het geweldige shot in the dark geen toevalstreffer was.
In muzikaal opzicht lag Ace in het verlengde van shot in the dark, maar in tekstueel opzicht was Ashley Cooke duidelijk gegroeid, hierbij gevoed door de nodige misère in haar familie en haar persoonlijke leven. Ruim een half jaar na Ace is Ashley Cooke terug met een nieuw album, dat geen titel heeft meegekregen buiten haar naam in kleine letters.
Na het wat korte Ace heeft de muzikante uit Nashville, Tennessee, met ashley cooke weer een volwaardig album afgeleverd met 15 tracks en een kleine 50 minuten muziek. Het is een behoorlijk ambitieus album geworden, waarmee de Amerikaanse muzikante zich zomaar zou kunnen scharen tussen de groten binnen de countrypop van het moment.
Ook ashley cooke is een album dat het etiket countrypop verdient en Ashley Cooke maakt nog altijd countrypop met een flinke dosis pop, maar nog net wat meer invloeden uit de countrymuziek. In een aantal songs kruipt het nieuwe album van Ashley Cooke dicht tegen de muziek van Megan Moroney aan en dat vind ik persoonlijk geen probleem, maar de muzikante uit Nashville heeft ook een veelzijdig album gemaakt.
Het is een album dat deels is gevuld met lekker in het gehoor liggende countrypop, maar er zijn ook een aantal wat intiemere songs, die dichter tegen de wat traditionelere Amerikaanse rootsmuziek aan zitten. In een track als high school sweetheart hoor ik opeens heel veel raakvlekken met de muziek van Kacey Musgraves en zelfs zoveel dat ik even het idee had dat Ashley Cooke had gekozen voor de samenwerking met producers Daniel Tashian en Ian Fitchuk, wat overigens niet het geval is.
Het album schuift hier en daar ook op richting de countrypop die in de jaren 90 werd uitgevonden door Shania Twain, maar het grootste deel van de tijd hoor ik de lekker vol geproduceerde countrypop die momenteel populair is in Nashville. Het is een genre waarin de concurrentie momenteel enorm is, maar Ashley Cooke beschikt over de perfecte stem voor dit soort muziek en blinkt uit met haar songs.
Ik vind de meer ingetogen songs op ashley cooke het mooist, maar ook als ze een flinke draai geeft aan de slinger met popinvloeden of kiest voor een net wat steviger gitaargeluid overtuigt Ashley Cooke mij makkelijk. De groten in het genre hebben er met Ashley Cooke een serieuze concurrent bij. Erwin Zijleman
