25 mei 2026

Review: Alela Diane - Who's Keeping Time?

Alela Diane maakt inmiddels al heel wat jaren tijdloze rootsalbums van zeer hoge kwaliteit en dat is niet anders op het deze week verschenen album Who’s Keeping Time?, waarop met name haar stem weer fantastisch klinkt
De Amerikaanse muzikante Alela Diane maakt albums die makkelijk een aantal decennia oud kunnen zijn, maar die ook zeker niet misstaan in deze tijd. Ook haar nieuwe album Who’s Keeping Time? is weer zo’n album. De muzikante uit Portland heeft een aantal geweldige muzikanten naar haar huis gehaald. Het zorgt voor een ontspannen en tijdloos, maar ook zeer smaakvol geluid. Ook de zang van Alela Diane klinkt zoals gewoonlijk heerlijk ontspannen, maar wat zingt ze ook weer mooi en met veel gevoel. Het is niet eens zo makkelijk om te beschrijven wat zo bijzonder is aan haar albums, maar ook Who’s Keeping Time? is weer een prachtig album dat je al snel wilt koesteren, net als haar vorige albums.



De carrière van de Amerikaanse singer-songwriter Alela Diane kwam wat moeizaam op gang, maar inmiddels is ze al vele jaren een vaste waarde binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Ze dook in 2003 voor het eerst op vanuit Nevada City, California, met haar debuutalbum Forest Parade, dat stevig werd gepromoot door stadgenoot Joanna Newsom, maar desondanks helaas niet veel deed. 

Haar tweede album A Pirate’s Gospel had meerdere pogingen nodig, maar zette Alela Diane uiteindelijk wel op de kaart als groot talent. Vanuit Portland, Oregon, bouwde de Amerikaanse muzikante vervolgens aan een fraai oeuvre, dat inmiddels bestaat uit een stapeltje uitstekende albums. 

Het deze week verschenen Who’s Keeping Time? is de opvolger van het in 2022 uitgebrachte Looking Glass, dat de afgelopen jaren is uitgegroeid tot mijn favoriete Alela Diane album. Het door topproducer Tucker Martine geproduceerde album klinkt prachtig, bevat een serie sterke en zeer persoonlijke songs over de pieken en dalen in het leven en imponeert met de mooie en gevoelige stem van de Amerikaanse muzikante. 

Alela Diane heeft in haar hele carrière de tijd genomen voor haar albums en dat heeft ze ook dit keer gedaan, al bracht ze na Looking Glass ook nog een kerstalbum uit. Het deze week verschenen Who’s Keeping Time? is wat mij betreft de echte opvolger van het uitstekende Looking Glass en het is wederom een album van hoge kwaliteit. 

Alela Diane maakte het album samen met muzikant en co-producer Sam Weber, die ik ken van een album van Anna Tivel, en het is een intiem album geworden. De Amerikaanse muzikante bleef dit keer dicht bij huis en nam haar nieuwe album op de zolder van haar huis in Portland, Oregon, op. 

Een aantal songs op Who’s Keeping Time? is voorzien van betrekkelijk sobere klanken, maar er kwamen uiteindelijk flink wat muzikanten naar de zolder van het huis van Alela Diane. Er is volgens mij niet heel veel gesleuteld aan het geluid op Who’s Keeping Time?, dat warm en puur klinkt. Door de inzet van flink wat instrumenten is het een gevarieerd klinkend album geworden, maar alle songs op het album klinken warm en sfeervol. 

Who’s Keeping Time? is een behoorlijk laidback album, maar als je wat beter luistert naar de muziek, hoor je hoe knap en hoe mooi er wordt gemusiceerd op het album. Alle instrumenten die op het album zijn te horen dragen bij aan het smaakvolle geluid, dat volledig in dienst staat van de stem van Alela Diane. 

Ook op haar nieuwe album zingt de Amerikaanse muzikante weer prachtig. Haar stem klinkt altijd ontspannen, maar ze zingt ook met veel gevoel en met veel precisie, waardoor iedere noot raak is. Alela Diane heeft de afgelopen jaren veel tijd besteed aan het moederschap, maar de dood van vriend en muzikant Michael Hurley inspireerde haar tot een aantal persoonlijke songs, die ook terugkijken op haar eigen leven. 

Alela Diane heeft ook dit keer een aantal mooie en indringende teksten geschreven en deze zijn verpakt in aansprekende songs. Ook Who’s Keeping Time? is weer een typisch Alela Diane album. Het is een album dat niet direct opvalt en zich ook niet direct opdringt, tot je wordt gegrepen door de prachtige stem van de muzikante uit Portland en door alle muzikale pracht op het wonderschone Who’s Keeping Time?. Erwin Zijleman

De muziek van Alela Diane is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://aleladiane.bandcamp.com/album/whos-keeping-time.


Who's Keeping Time? van Alela Diane is verkrijgbaar via de Mania webshop:



24 mei 2026

Review: Warren Zevon - Warren Zevon (1976)

De Amerikaanse singer-songwriter Warren Zevon brak door met het in 1978 verschenen Excitable Boy, maar ik vind persoonlijk zijn in 1976 uitgebrachte titelloze album nog een stuk indrukwekkender
Warren Zevon maakte zijn zwanenzang in 2003 met flink wat muzikale vrienden. Veel van deze vrienden waren ook al te horen op het in 1976 verschenen titelloze album. Het album wordt inmiddels het debuutalbum van Warren Zevon genoemd, maar het was feitelijk zijn tweede album. Het album deed in 1976 niet heel veel en dat is opmerkelijk, zeker als je ziet wie er allemaal meespelen op het album. De donkere songs van Warren Zevon vielen minder in de smaak bij het grote publiek, maar het album uit 1976 is echt in alle opzichten een geweldig album. De carrière van Warren Zevon ging met ups en downs en hij werd slechts 53 jaar oud, maar het oeuvre van de Amerikaanse muzikant is het ontdekken zeker waard.



Tot voor kort had ik maar naar één album van de Amerikaanse singer-songwriter Warren Zevon geluisterd. Het is het album The Wind, dat een paar weken voor het overlijden van de Amerikaanse muzikant verscheen. Warren Zevon had een jaar eerder gehoord dat hij niet lang meer te leven had en zette alles op alles om zijn laatste album te maken. 

The Wind, dat hem postuum twee Grammy Awards zou opleveren, werd gemaakt met een flink aantal muzikale vrienden, onder wie grootheden als Bruce Springsteen, Jackson Browne, Tom Petty, Dwight Yoakam, Ry Cooder en Don Henley. The Wind is een uitstekend album, maar het album inspireerde me in 2003 kennelijk niet om dieper in het oeuvre van Warren Zevon te duiken. 

Het is een oeuvre dat bestaat uit een dozijn studioalbums, waaronder een handvol echt hele goede albums. Naast The Wind ben ik inmiddels vooral gecharmeerd van Bad Luck Streak in Dancing School uit 1980, Sentimental Hygiene uit 1987 en Life'll Kill Ya uit 2000, maar ik vind het titelloze album dat Warren Zevon in 1976 uitbracht nog net wat beter. 

Het is niet het debuutalbum van Warren Zevon, want in 1969 maakte hij met de eigenzinnige producer Kim Fowley het album Wanted Dead or Alive, dat echter hopeloos flopte (en dat was niet helemaal onterecht). Warren Zevon ging vervolgens als pianist aan de slag bij The Everly Brothers, woonde een tijdje in een huis met twee andere talentvolle popmuzikanten die ook maar niet aan de bak kwamen (maar dat zou snel veranderen voor Stevie Nicks en Lindsey Buckingham) en raakte bevriend met Jackson Browne, die hem uiteindelijk aan een platencontract hielp. 

Jackson Browne produceerde ook het in 1976 verschenen titelloze en officiële debuutalbum van Warren Zevon, dat de Amerikaanse muzikant wel op de kaart zette als een talentvolle singer-songwriter. Het album werd gemaakt met een cast waarvan je nu alleen maar kunt kwijlen. Bonnie Raitt, Carl Wilson, David Lindley, Don Henley, Glenn Frey, Jackson Browne, Lindsey Buckingham, Phil Everly en Stevie Nicks zijn allemaal te horen op het album en het zijn niet eens alle grote namen die in de credits zijn terug te vinden. 

Het zorgt ervoor dat het album van Warren Zevon fantastisch klinkt, maar de Amerikaanse muzikant draagt ook zelf stevig bij aan de kwaliteit van het album. Het is een album dat deels klinkt als de albums die in de tweede helft van de jaren 70 werden gemaakt in en rond Los Angeles, maar de songs van Warren Zevon zijn eigenzinniger dan die van de meeste van zijn collega’s. 

Je hoort het in de soms venijnige of donkere teksten en je hoort het ook in de stem van de Amerikaanse muzikant, die wat rauwer klinkt. Het doet af en toe wel wat denken aan de cynische songs van Randy Newman, maar in muzikaal opzicht zit Warren Zevon dichter aan tegen de muziek van zijn muzikale vrienden. 

In commercieel opzicht was het titelloze album van Warren Zevon geen succes. Dat is aan de ene kant best wonderlijk gezien de hoge kwaliteit van de songs en de sterrencast op het album, maar aan de andere kant was de concurrentie in het genre moordend en lag de muziek van deze concurrentie vaak net wat makkelijk in het gehoor. De critici waren wel extreem lovend over het album van Warren Zevon uit 1976 en dat begrijp ik inmiddels volledig. Erwin Zijleman


Warren Zevon van Warren Zevon is verkrijgbaar via de Mania webshop: