06 juli 2026

Review: Lorde - XRAYS

Lorde heeft met XRAYS een zeer omvangrijke collectie demo’s van de songs op haar vorig jaar verschenen album Virgin beschikbaar gemaakt en dat is echt veel interessanter dan het waarschijnlijk klinkt
Virgin was wat mij betreft het beste album van 2025 en ik vind het ook het beste album van Lorde. De Nieuw-Zeelandse muzikante gaf zich op de cover van het album bloot en doet daar nu nog een schepje bovenop. Op het deze week via haar website beschikbare XRAYS hoor je immers de ruwe demo’s van de songs op Virgin en hoor je hoe de songs tot stand kwamen en werden aangekleed. De demo’s laten in een aantal gevallen subtiele verschillen horen met de uiteindelijke versies van de songs, maar de verschillen zijn in een aantal andere gevallen best substantieel. XRAYS lijkt alleen interessant voor de echte fans, maar hoe vaker ik naar de 49 demo’s luister, hoe mooier en interessanter ik ze vind.



Tussen de nieuwe releases van deze week vond ik een hele bijzondere. XRAYS van Lorde is geen nieuw album van de Nieuw-Zeelandse muzikante, maar een flinke verzameling ruwe demo’s van de songs die uiteindelijk op haar vorig jaar verschenen album Virgin terecht zouden komen. Lorde heeft er voor de liefhebber ook nog een stapel foto’s bij gedaan, maar mijn interesse ging in eerste instantie uit naar de muziek. 

Nu zijn er weinig muzikanten die mij blij kunnen maken met 49 demo’s van eerder uitgebrachte songs, maar van XRAYS word ik wel blij. Heel blij zelfs. Allereerst omdat Virgin van Lorde mijn favoriete album uit 2025 is, maar ook omdat Lorde een eigenzinnige muzikante is die continu sleutelt aan een nieuw geluid, zoals ook is te horen op XRAYS.

Ik ben zelf uitermate tevreden met de versies van de songs die vorig jaar op Virgin terecht zijn gekomen en waarop de Nieuw-Zeelandse muzikante kiest voor een behoorlijk zwaar gezet elektronisch geluid. Het is het geluid dat ze eind vorig jaar op geweldige wijze naar het podium bracht, maar de songs op Virgin hadden ook anders kunnen klinken, zoals is te horen op XRAYS. 

De 49 tracks laten meerdere versies van de songs of flarden van de songs op Virgin horen en dat klinkt soms heel bekend en soms net wat of juist flink anders. Als ik luister naar XRAYS hoor ik misschien wel drie versies van Virgin en het zijn drie versies met bekende songs maar verschillende accenten, die best veel effect kunnen hebben. 

Het maakt nogal wat uit of Lorde kiest voor een refrein met zwaar aangezette en vervormde elektronica of juist voor wat dromerige synths en een kabbelende piano en ook het verschil tussen strakke ritmes en wat avontuurlijkere ritmes is levensgroot. Het knappe van XRAYS is dat alle varianten fantastisch klinken en nieuwe dimensies toevoegen aan de songs van Virgin die me zo dierbaar zijn. 

Door meerdere demo’s van dezelfde song te beluisteren hoor je goed hoe de songs van Lorde vorm hebben gekregen tijdens het opnameproces en hoor je hoe bepaalde keuzes terugkeren in meerdere demo’s of juist na één keer alweer verdwijnen. Om beluistering van XRAYS nog wat interessanter te maken is het aan te raden om na het beluisteren van een handvol demo’s van een song ook te luisteren naar de versie die uiteindelijk op het album is terechtgekomen om te horen welke ingrediënten Lorde heeft meegenomen en welke niet. 

Het beluisteren van de demo’s op XRAYS is interessant vanwege het proces dat de Nieuw-Zeelandse muzikante heeft doorgemaakt tijdens het opnemen, maar ik vind de verzameling demo’s ook heel erg goed. Virgin klinkt uiteindelijk wat koel en afstandelijk en soms ook wat ruw en hard. Dat is ook de kracht van het album, maar het is bijzonder hoe de demo’s van dezelfde songs ook warm en intiem kunnen klinken. De zang van Lorde klinkt over de hele linie zachter en gevoeliger dan op het album, maar ook de batterij synths die op het album is te horen neemt geregeld flink gas terug, wat iets doet met de songs. 

Natuurlijk is een collectie van 49 demo’s heel veel en voor veel luisteraars waarschijnlijk te veel, maar ik vind XRAYS echt een schatkist vol moois of op zijn minst een koektrommel vol lekkers. En op een of andere manier is mijn waardering voor Virgin alleen maar gegroeid door dit inzicht in het opnameproces en is het album me nu nog wat dierbaarder dan het al was. Erwin Zijleman

XRAYS kan worden gedownload van de website van de Nieuw-Zeelandse muzikante: https://www.lorde.co.nz/xrays.

05 juli 2026

Review: George Harrison - All Things Must Pass (1970)

Alle vier de leden van The Beatles kwamen snel na het uit elkaar vallen van de band met geweldig solowerk op de proppen en dat gold ook voor George Harrison, die samen met Phil Spector stevig uitpakte op All Things Must Pass
George Harrison trok binnen The Beatles niet de meeste aandacht en dat deed hij ook niet met zijn solowerk, dat ik tot voor kort nauwelijks kende. Ook het in 1970 verschenen All Things Must Pass had ik eigenlijk nooit goed beluisterd, al kende ik wel de singles van het album. Het album werd gemaakt met een ware sterrencast en mede geproduceerd door de legendarische Phil Spector. Op All Things Must Pass is de erfenis van The Beatles duidelijk hoorbaar, maar George Harrison schuift ook op richting rock en verwerkt invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek in zijn songs. Het album wordt gerekend tot de beste soloalbums van de leden van The Beatles en inmiddels begrijp ik eindelijk waarom.



Pas in de jaren 90 ben ik echt serieus aan de slag gegaan met het solowerk van de leden van The Beatles. Hierbij ging de aandacht in eerste instantie uit naar het solowerk van Paul McCartney, die niet alleen het meest productief was na het uit elkaar vallen van The Beatles, maar zich wat mij betreft ook in kwalitatief opzicht makkelijk wist te onderscheiden van zijn voormalige collega’s. 

Het solowerk van John Lennon heb ik pas veel later leren waarderen en ook van Ringo Starr vond ik nog wel wat albums die de moeite waard zijn (Ringo uit 1973 is een zwaar onderschat album). Het solowerk van George Harrison heeft van mij altijd veel minder aandacht gekregen en dat ondanks het feit dat ik het door hem geschreven Something misschien wel de mooiste song van The Beatles vind en ook While My Guitar Gently Weeps behoort tot mijn favoriete songs van de band. 

George Harrison maakte tussen 1968 en 2001 (het jaar van zijn overlijden) een ruim dozijn albums. Van deze albums kende ik tot voor kort Cloud Nine uit 1987 het best, want dat album kocht ik in het betreffende jaar. Het is het album van de single Got My Mind Set on You en het samen met Jeff Lynne gemaakte When We Was Fab, maar het is ook eeb albun waarmee ik weinig heb. 

Binnen het oeuvre van “the Quiet Beatle” wordt het album All Things Must Pass uit 1970 gezien als het onbetwiste meesterwerk van George Harrison. Het is een album waarvan ik tot voor kort eigenlijk alleen de single My Sweet Lord kende en dat heb ik altijd een net wat te zweverige single gevonden met het aanroepen van Hindoeïstische goden. 

Vorige week heb ik me toch eens gezet tot het beluisteren van All Things Must Pass. Reden was de track What Is Life die ik tegenkwam in een jaren 70 playlist en me verraste met een productie die me aan Phil Spector deed denken. Dat is niet zo gek, want Phil Spector produceerde All Things Must Pass samen met George Harrison en dat hoor je duidelijk in een deel van de tracks, waaronder What Is Life. 

Ik dacht altijd dat All Things Must Pass een wat zweverig album was, maar dat valt reuze mee. Het is meer een album dat laat horen dat George Harrison in The Beatles misschien tweede viool speelde achter John Lennon en Paul McCartney, maar wel degelijk belangrijk was voor het geluid van de roemruchte Britse band. 

All Things Must Pass verscheen een half jaar na de release van het laatste album van The Beatles en laat horen dat het met de muzikale erfenis van The Beatles wel goed zit. Het album staat vol met geweldige songs, is wat zwaar, maar ook heel mooi geproduceerd en laat horen dat George Harrison een prima zanger is. 

Het is ook een album met heel veel muzikaal vuurwerk, wat ook niet anders kan met bijdragen van topkrachten als Eric Clapton, Alan White, Billy Preston, Gary Wright, Ginger Baker, Klaus Voormann en Peter Frampton. Van de collega Beatles is alleen Ringo Starr te horen op het album. 

Met de oren van nu klinkt All Things Must Pass wel wat gedateerd, zeker als Phil Spectors alle registers opentrekt of als er uitvoerig gejamd wordt, maar het album is ook van hoge kwaliteit en doet niet onder voor het solowerk uit de vroege jaren 70 van de andere Beatles. Best gek dat ik nog nooit naar dit album had beluisterd, maar ik heb George Harrison inmiddels wel een stuk hoger zitten. Erwin Zijleman


All Things Must Pass van George Harrison is verkrijgbaar via de Mania webshop: