Review: Gin Wigmore - Beautiful Mess

Het is lang geleden dat de Nieuw-Zeelandse muzikante Gin Wigmore zo verpletterend mooi debuteerde, en ook haar vierde album is inmiddels acht jaar oud, maar gelukkig keert ze deze week terug met een nieuw en wederom prima album
De stem van Gin Wigmore lijkt gekweekt met veel whisky en sigaretten of een flinke hoeveelheid schuurpapier, maar de rauwe stem van de Nieuw-Zeelandse muzikante spreekt mij ook aan. Het is een stem die in het verleden uitstekend uit de voeten kon met soul en rock ’n roll, maar de stem van Gin Wigmore doet het ook uitstekend op het met pop en rock gevulde en net wat gepolijster klinkende Beautiful Mess. Het album is verschenen na een lange periode van stilte, maar Gin Wigmore kan het nog steeds. Al haar albums lopen wat mij betreft over van de belofte, maar de Nieuw-Zeelandse muzikante laat op haar nieuwe album ook horen dat ze de belofte al lang voorbij is.

Zeventien jaar geleden debuteerde de Nieuw-Zeelandse muzikante Gin Wigmore met het fantastische Holy Smoke. Het album profiteerde flink van de topproductie van Mike Elizondo (Fiona Apple) en van de bijdragen van de band van Ryan Adams, maar Gin Wigmore stal zelf de show met haar rauwe stem vol soul en met de opwindende songs op haar debuutalbum, die een dampende mix van soul, rock ’n roll en alt-country lieten horen. 

Ik vond het tweede album van Gin Wigmore, het in 2011 uitgebrachte en nog wat meer richting soul opgeschoven Gravel & Wine, nog wat beter en ook over Ivory uit 2018, dat juist weer wat veelzijdiger klonk, was ik zeer te spreken. Tussendoor verscheen ook nog het prima album Blood To Bone, dat ik heb gemist, maar de afgelopen acht jaar was het helaas stil rond de Nieuw-Zeelandse muzikante. 

Daar kwam deze week verandering in, want met Beautiful Mess is een nieuw album van Gin Wigmore verschenen. Direct vanaf de eerste noten is er de ruwe strot van de Nieuw-Zeelandse muzikante en dat is nog steeds haar sterkste wapen. De afgelopen jaren stonden voor Gin Wigmore in het teken van de liefde, het moederschap en een op de klippen gelopen relatie, waarna ze terugkeerde naar Nieuw-Zeeland na een lang verblijf in de Verenigde Staten. 

Voor het opnemen van Beautiful Mess keerde ze in ieder geval even terug naar de VS, want het album werd opgenomen in Palm Springs. Op haar vorige album schakelde de Nieuw-Zeelandse muzikante makkelijk tussen meerdere genres, al stonden invloeden uit de soul centraal. Ook Beautiful Mess klinkt af en toe soulvol, maar het nieuwe album van Gin Wigmore is vooral gevuld met lekker in het gehoor liggende pop en rock. 

Centraal staat haar stem en die is in de loop der jaren alleen maar ruwer gaan klinken. Ik vind de zang op Beautiful Mess op het randje, want met een nog wat rauwere strot had ik de stem van Gin Wigmore waarschijnlijk niet meer mooi gevonden. Op Beautiful Mess kan het net en zorgt de zang voor het onderscheidend vermogen. 

In muzikaal opzicht is het nieuwe album wat veiliger dan de voorgangers, maar de nieuwe songs van Gin Wigmore liggen lekker in het gehoor en de muziek op het album is over de hele linie smaakvol. Het zijn songs met af en toe een randje melancholie, maar heel zwaar of een breakup-album vol tranen wordt het nooit. 

Ik heb weinig info over het album, maar weet dat het gemaakt is met Dave Goodison en Steven Padin. Er zijn ook prima muzikanten op het album te horen, want Beautiful Mess klinkt niet alleen heel aangenaam, maar ook als vakwerk. Het levert een album op dat in de smaak moet kunnen vallen bij een groot publiek, al moet je wel houden van de karakteristieke stem van Gin Wigmore. 

Ik heb wel wat met de zang op Beautiful Mess, die emotie en doorleving toevoegt aan de songs. In artistiek opzicht sla ik de vroege albums van Gin Wigmore net wat hoger aan, maar de songs op Beautiful Mess zijn echt geweldig en wat is het goed om de stem van de Nieuw-Zeelandse muzikante weer te horen. 

Ik was Gin Wigmore na acht jaar stilte wel min of meer vergeten, maar met haar vijfde album is ze weer helemaal terug. Een album midden in de zomer uitbrengen is misschien niet heel handig, maar het nieuwe album van Gin Wigmore verdient echt alle aandacht. Erwin Zijleman

Review: Cinder Well - A Blooming Body

Cinder Well staat ook op A Blooming Body weer garant voor behoorlijk sober en donker klinkende folksongs, maar het zijn wederom folksongs vol bijzondere details en bijzonder mooie en indringende zang
Ik ken de muziek van Cinder Well inmiddels al een jaar of tien, maar ik was pas drie jaar geleden echt onder de indruk van de muziek van Amelia Baker. Cadence is nog altijd een prachtig album, maar het deze week verschenen A Blooming Body vind ik nog wat mooier. Het is wederom een sober maar zeer smaakvol ingekleurd album en ook dit keer is het een album met een wat donkere sfeer. Het is op hetzelfde moment ook een wonderschoon album en dat is ook zeker de verdienste van de bijzonder mooie stem van Amelia Baker, die zich ook dit keer weet te onderscheiden met zang die van alles met je doet. Het zal niet bij iedereen in de smaak vallen, maar als dit album je raakt, raakt het je ook stevig.

Het deze week verschenen A Blooming Body is alweer het vijfde album van Cinder Well. Het alter ego van de Amerikaanse muzikante Amelia Baker maakt inmiddels al meer dan tien jaar uitstekende albums, maar ik was vooral onder de indruk van haar vorige album, het in 2023 uitgebrachte Cadence. 

Op dit album sloeg Cinder Well op fraaie en bijzondere wijze een brug tussen Amerikaanse en Ierse folk. Het sober maar ook spannend ingekleurde album moest bij mij even indalen, maar vervolgens kon ik geen genoeg krijgen van de bezwerende songs op het album. Dat was voor een belangrijk deel de verdienste van de zang van Amelia Baker, die op Cadence betoverde met haar stem. 

Ik heb het album deze week weer eens beluisterd en was direct weer onder de indruk van de bijzondere klanken, de intieme songs en de geweldige vocalen op het album. Alle reden dus om met hoge verwachtingen te beginnen aan het nieuwe album van Cinder Well en ook A Blooming Body is weer een prachtig album. 

Ook het vijfde album van de muzikante uit Los Angeles is weer behoorlijk sober ingekleurd. Toch komen er behoorlijk wat instrumenten voorbij op het album, waarvan Amelia Baker er zelf een handvol bespeelt. A Blooming Body klinkt het grootste deel van de tijd misschien behoorlijk sober, maar er is absoluut aandacht besteed aan de arrangementen, die zeker bij beluistering met de koptelefoon oorstrelend mooi zijn. 

Net als het vorige album van Cinder Well is ook A Blooming Body weer een stemmig, melancholisch of zelfs donker klinkend album, zeker als de viool een voorname rol speelt in de instrumentatie, wat vaak het geval is. Ondanks de relatief sobere klanken weet Cinder Well een hele bijzondere sfeer te creëren met de muziek op het album en het is een sfeer die zich vrijwel onmiddellijk opdringt. 

Het relatief lage tempo van de songs versterkt de bezwerende uitwerking die het album heeft en het effect dat A Blooming Body heeft wordt sterker naarmate je het album vaker beluistert. De muziek op het nieuwe album van Cinder Well is echt prachtig, maar ook dit keer ben ik het meest onder de indruk van de stem van Amelia Baker. Het is een karakteristieke stem die af en toe doet denken aan die van Natalie Merchant en het is net als de stem van deze Amerikaanse grootheid een stem met veel gevoel. 

Amelia Baker werd ooit verliefd op Ierland en op Ierse muziek en dat is ook weer te horen op haar nieuwe album, al vind ik de Ierse invloeden dit keer subtiel. Ik zou A Blooming Body zelf omschrijven als folk-noir, maar het label folk volstaat wat mij betreft ook. Net als de vorige albums van Cinder Well is ook A Blooming Body weer een sober en intiem album, maar waar ik drie jaar geleden nog erg moest wennen aan Cadence, maakte het vijfde album van de Amerikaanse muzikante direct een onuitwisbare indruk. 

A Blooming Body past misschien niet heel goed in het seizoen, want dit is een album voor de donkere en koude seizoenen van het jaar, maar ook in de relatieve koelte van het moment komt het album uitstekend tot zijn recht. Liefhebbers van uiterst ingetogen folkalbums vol emotie vallen waarschijnlijk als een blok voor het nieuwe album van Cinder Well, maar ook liefhebbers van andere genres zouden zomaar kunnen vallen voor de charmes van dit mooie en fascinerende album. Erwin Zijleman

De muziek van Cinder Well is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://cinderwell.bandcamp.com/album/a-blooming-body.