25 februari 2026

Review: Hilary Duff - luck… or something

Tienersterren slagen er maar zelden in om langer dan een paar jaar mee te gaan, maar Hilary Duff (Lizzy McGuire) keert elf jaar na haar laatste wapenfeit terug met het verrassend goede luck… or something
Bij de naam Hilary Duff dacht ik tot voor kort aan een Disney tienerster die op een gegeven moment ook zo nodig muziek moest gaan maken. Tot meer dan een enkele aardige single kwam ze in mijn herinnering niet, waardoor ik haar deze week verschenen comebackalbum niet direct opschreef voor een plekje op de krenten uit de pop. Toch wel tot mijn verbazing waren de alternatieve Amerikaanse muziekwebsites opvallend positief over het album, waardoor ik luck… or something toch heb beluisterd. Bijna niemand had het verwacht, maar Hilary Duff heeft een opvallend leuk popalbum gemaakt, dat hier en daar stiekem zaagt aan de stoelpoten van de grote popzangeressen van het moment. Een onverwacht geslaagde comeback.



Hilary Duff ambieerde op hele jonge leeftijd een carrière als actrice en kreeg al op haar tiende haar eerste filmrol. Ze werd wereldberoemd toen ze de hoofdrol kreeg in de Disney-serie Lizzie McGuire, die aan het begin van dit millennium ook in Nederland heel populair was. Hilary Duff besloot vervolgens dat ze ook wilde zingen en maakte een aantal albums, die het heel goed deden. 

Ook in Nederland bracht ze een aantal succesvolle singles uit, waaronder een enkele oorwurm, en precies twintig jaar geleden wist ze zelfs de Heineken Music Hall (nu AFAS Live) uit te verkopen. Na een aantal succesvolle jaren ging de carrière van Hilary Duff echter als een nachtkaars uit en werd zowel in de muziek als in de film weinig meer van haar vernomen. 

De Amerikaanse muzikante en actrice heeft inmiddels vier kinderen, is 38 jaar oud en keert deze week terug in de muziek. luck… or something is het eerste album van Hilary Duff in elf jaar tijd en ik ging er eerlijk gezegd van uit dat het een album zou worden waar je maar het beste met een hele wijde boog omheen kan lopen. 

Mijn vooroordelen over de muzikale kwaliteiten van de voormalige tienerster werden echter verrassend snel gelogenstraft, want het comeback album van Hilary Duff is zeker geen slecht album, sterker nog, ik vind het eigenlijk een heel leuk album. Dat vind ik niet als enige, want de recensies die tot dusver zijn geschreven over luck… or something zijn overwegend positief tot zeer positief. Ik kan deze recensies alleen maar onderschrijven, want nadat ik met de nodige scepsis was begonnen aan het album, moest ik al snel concluderen dat er flink wat uitstekende popsongs zijn te vinden op luck… or something. 

Bij eerste beluistering van het album ging ik er van uit dat Hilary Duff een producer van naam en faam had weten te strikken voor haar comeback album, maar dat blijkt niet het geval. De productie van het album had zomaar van de hand van meesterproducer Jack Antonoff kunnen zijn, maar Hilary Duff maakte het album samen met haar echtgenoot Matthew Koma, die meeschreef aan de songs en het album produceerde. 

Ze leveren samen knap werk, want na een stilte van elf jaar is luck… or something een verrassend fris en eigentijds popalbum geworden. Hilary Duff was in haar tienerjaren niet de beste zangeres van haar tijd en dat is ze nog steeds niet, maar de zang op het album is wat mij betreft oké. 

Meer dan oké zijn de songs op luck… or something, want Hilary Duff komt niet alleen met haar beste songs tot dusver op de proppen, maar vindt ook aansluiting bij de grote popzangeressen van dit moment. Als ik de nieuwe muziek van de voormalige tienerster moet vergelijken met die van anderen kom ik bij Taylor Swift uit. 

luck… or something bevat een aantal songs die dicht tegen songs van Taylor Swift aan schuren (en Roommates doet dat wel erg opzichtig), maar ik vind de songs van Hilary Duff eerlijk gezegd frisser en aansprekender dan die op het laatste album van Taylor Swift, dat bij mij maar niet wil landen. 

Het is dan altijd even afwachten of een album leuk blijft of niet, maar na een paar keer horen bevalt het nieuwe album van Hilary Duff me alleen maar beter. De grote popzangeressen van het moment hebben vast geen rekening gehouden met de inmiddels 38 jaar oude muzikante, maar ze hebben er een geduchte concurrent bij. Erwin Zijleman


luck… or something van Hilary Duff is verkrijgbaar via de Mania webshop:


Review: Claire Rosinkranz - My Lover

My Lover van Claire Rosinkranz is op het eerste gehoor misschien geen heel opzienbarend popalbum, maar de jonge Amerikaanse muzikante kiest wel haar eigen weg en overtuigt steeds iets meer
Het tweede album van Claire Rosinkranz had ik zomaar aan de kant kunnen schuiven, want de eerste songs vond ik niet zoveel. Ik herinnerde me echter haar debuutalbum, dat ook wel iets leuks en eigenzinnigs had. Dat leuke en eigenzinnige komt ook naar boven als My Lover vordert. Het tweede album van Claire Rosinkranz is geen album dat ik ga koesteren als een groot popalbum, maar ik hoor genoeg leuks op My Lover om haar naam te blijven onthouden. Als Claire Rosinkranz de groei die is te horen op haar tweede album meeneemt naar haar derde album zou ze zomaar tot grootse dingen in staat kunnen zijn. Je hoort het af en toe al op het lekker eigenwijze My Lover.



Ik vond Just Because van Claire Rosinkranz in 2023 eigenlijk best een grappig album. Je hoorde dat de Amerikaanse muzikante nog piepjong (18) was toen ze album opnam en je hoorde bovendien dat ze wel erg in de richting van de dansbare en wat eendimensionale popmuziek van dat moment werd geduwd, maar Just Because had ook iets fris en eigenwijs. 

Ik vond Just Because uiteindelijk lang niet onderscheidend genoeg tussen alle geweldige popalbums van dat moment, maar het debuutalbum van Claire Rosinkranz was wat mij betreft wel net interessant en eigenzinnig genoeg om haar naam in het achterhoofd te houden. 

Ik was haar naam inmiddels natuurlijk al lang weer vergeten, net als haar debuutalbum, maar haar deze week verschenen tweede album stond wel op mijn lijstje met te beluisteren albums. Claire Rosinkranz is nog altijd pas 22 jaar oud, maar ze klinkt op haar tweede album een stuk volwassener dan op haar debuutalbum. 

Op My Lover zet de Californische muzikante een flinke stap vooruit, maar zeker op het eerste gehoor bevond de muziek van Claire Rosinkranz zich behoorlijk ver buiten mijn muzikale comfort zone. Ik heb absoluut iets met pop en met de grote popsterren van dit moment, maar ze raken me wel of ze raken me niet. 

Ik hoor weinig of niets op Brat van Charli xcx en ik hoor niets op de albums van Sabrina Carpenter en Dua Lipa, om maar een paar namen te noemen. Op hetzelfde moment hoor ik wel van alles op de albums van Billie Eilish, Olivia Rodrigo, Chappell Roan en recent nog August Ponthier. Waar de scheidslijn precies ligt is niet zo makkelijk aan te geven, maar meestal weet ik het direct als ik naar een nieuw popalbum luister. 

Bij My Lover van Claire Rosinkranz vind ik het op een of andere manier niet zo makkelijk. Het tweede album van de muzikante uit Malibu, California, bevat een aantal popsongs van het soort waar ik niet zoveel mee heb, maar na een paar wat doorsnee popsongs komt de jonge Amerikaanse muzikante op de proppen met een aantal songs die ik wel zeer kan waarderen, waardoor ik het album niet zomaar afschrijf. 

Claire Rosinkranz werkt op haar nieuwe album samen met songwriter Oliver Frid, die onder andere songs schreef voor Dua Lipa en Ariana Grande en met producer Ragnar Rosinkranz, ook haar vader. Beiden zitten vooral in de hoek van de mainstream pop en dat is niet het subgenre dat ik het interessantst vind binnen de pop. 

Ik noemde het debuutalbum van Claire Rosinkranz eerder grappig, fris en eigenwijs en het zijn termen die wat mij betreft ook opgaan voor haar tweede album. Naarmate het album vordert slaat Claire Rosinkranz steeds weer net wat andere wegen in. Het ene moment is het weinig onderscheidend en nogal mainstream, maar het volgende moment gaat de Amerikaanse muzikante haar eigen weg en weet ze zich wat mij betreft makkelijk te onderscheiden van de bulk van de popzangeressen van het moment. 

Zeker als Claire Rosinkranz wat invloeden uit de R&B toevoegt aan haar songs of kiest voor sober ingekleurde songs hoor je haar eigenzinnigheid maar ook haar talent. Claire Rosinkranz is volgens mij al behoorlijk succesvol, maar in artistiek opzicht kan ze volgens mij nog veel beter. Ik blijf haar ook na het prima My Lover in de gaten houden. Erwin Zijleman