21 augustus 2026

Review: Grace Cummings - Bloodhorse!

Het is misschien even wennen aan het imposante stemgeluid van Grace Cummings en de volle productie, maar na enige gewenning heeft ook het deze week verschenen album Bloodhorse! weer heel veel te bieden.
Grace Cummings laat er vanaf de eerste noten van haar vierde album geen gras over groeien. De muziek klinkt vol, de productie is uitbundig en de stem van de Australische muzikante knalt weer uit de speakers. Het lijkt overdadig, maar de songs op Bloodhorse! zitten knap in elkaar en naast bombast is er ook ruimte voor subtielere klanken. Bloodhorse! is een album dat je wat vaker moet horen, maar als alles op zijn plek valt is er veel te ontdekken op het album. Vergeleken met de vorige albums van Grace Cummings is Bloodhorse wat veelzijdiger en ook complexer, maar de zang vind ik net wat toegankelijker klinken. Het levert wederom een album met een uniek eigen geluid op.



De Australische muzikante Grace Cummings bracht de afgelopen jaren met Refuge Cove (2019), Storm Queen (2022) en Ramona (2024) drie bijzondere albums uit. Het zijn albums die me in muzikaal opzicht onmiddellijk wisten te overtuigen en ook van de songs was ik onmiddellijk onder de indruk, maar ik moest wel wennen aan de stem van de muzikante uit Melbourne. 

Haar tweede album Storm Queen had wat dat betreft een toepasselijke titel, want de imposante stem van Grace Cummings komt af en toe met orkaankracht uit de speakers en ook als ze behoorlijk ingetogen zingt is haar stem opvallend krachtig. Toen ik eenmaal gewend was aan de bijzondere stem van Grace Cummings en haar al even bijzondere manier van zingen, wist ze me ook snel te overtuigen met haar stem en omarmde ik Refuge Cove, Storm Queen en Ramona. 

De Australische muzikante heeft deze week haar vierde album uitgebracht en ook Bloodhorse! is weer een heftig album. Ik wist na drie albums natuurlijk wat ik kon verwachten, maar toch was het weer even wennen aan de krachtige stem van Grace Cummings. 

Het is een stem die in de openingstrack wordt gecombineerd met behoorlijk zwaar aangezette muziek, wat de song nog wat imposanter maakt. Grace Cummings was nooit vies van bombastische klanken, maar ze begint haar album bijna pompeus met bakken vol strijkers en blazers (al dan niet van synths), zwaar aangezette baslijnen en stevige drums en gitaren. 

De meeste muzikanten zouden niet wegkomen met dit soort klanken, al is het maar omdat hun stem zou verzuipen in de muur van geluid, maar de imposante strot van Grace Cummings kan het aan. Ik hou normaal gesproken niet zo van rijk georkestreerde albums die vol gaan voor het bombast en drama, maar het past bij de stem van Grace Cummings. 

Bloodhorse! weet steeds de aandacht te trekken met bijzondere muziek, de ene keer met zwaar aangezette ritmes en elektronica, de andere keer met fraaie pianoklanken en heel veel strijkers. Het is muziek die je even moet laten landen, maar inmiddels vind ik Bloodhorse! in muzikaal opzicht een fantastisch album. 

Dat het ondanks de muzikale overdaad zo fantastisch klinkt is de verdienste van producer Jonathan Wilson, die ook het vorige album van Grace Cummings produceerde en inmiddels een indrukwekkende staat van dienst heeft als producer (Father John Misty, Angel Olsen, Margo Price), al ben ik de uitstekende albums die hij zelf maakte ook niet vergeten. 

Het knappe van de productie van het in de studio van Jonathan Wilson in Topanga, California, opgenomen Bloodhorse! is dat het album ondanks het volle geluid makkelijk schakelt tussen bombast en stilte, wat het album voorziet van een bijzondere dynamiek. De zang van Grace Cummings is nog altijd bijzonder, maar ze weet veel beter te doseren met de kracht in haar stem, waardoor ik de zang op Bloodhorse! mooier en toegankelijker vind dan de zang op haar vorige albums. 

De Australische muzikante valt ook op haar nieuwe album weer op met haar bijzondere en vaak persoonlijke en donkere teksten, maar wat ook opvalt is de grote variëteit op het album, dat niet zo makkelijk in een hokje is te duwen. Iedereen die de muziek van Grace Cummings kent, zal ook met Bloodhorse! uit de voeten kunnen. Iedereen die haar muziek niet kent adviseer ik om niet te snel te oordelen. Erwin Zijleman

De muziek van Gracce Cummings is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Australische muzikante: https://gracecummings.bandcamp.com/album/bloodhorse.


Bloodhorse! van Grace Cummings is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Review: Laura Veirs - Temple Songs

Ik raakte zo langzamerhand wat uitgekeken op de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter Laura Veirs, maar met haar geïnspireerd klinkende nieuwe album Temple Songs weet ze me toch weer te verrassen.
Laura Veirs kon lang rekenen op de diensten van topproducer Tucker Martine, maar het einde van hun huwelijk maakte ook een einde aan de geslaagde samenwerking. Sindsdien doet Laura Veirs alles in haar eentje en dat is moedig, maar niet altijd verstandig. Dat het ook goed kan uitpakken is te horen op haar deze week verschenen nieuwe album Temple Songs. Het is vaak een wat sober album met de folksongs die we van Laura Veirs kennen, maar het album vliegt ook subtiel en soms minder subtiel uit de bocht, wat Temple Songs interessanter maakt dan de vorige albums van de Amerikaanse muzikante. Ik had het niet verwacht, maar Temple Songs is een mooi en interessant album.



Bij Laura Veirs denk ik in eerste instantie aan haar in 2001 verschenen tweede album The Triumphs & Travails of Orphan Mae. Ik vind het nog altijd het met afstand beste album van de Amerikaanse muzikante, maar het blijft ook een wat atypisch album in het inmiddels behoorlijk uitgedijde oeuvre van Laura Veirs. 

The Triumphs & Travails of Orphan Mae springt er voor mij duidelijk bovenuit in dit oeuvre, maar dat betekent zeker niet dat de andere albums van de muzikante uit Portland, Oregon, tegenvallen. Ik koester meerdere albums van Laura Veirs, waaronder zeker Carbon Glacier uit 2004, Year of Meteors uit 2005 en het breakup album My Echo uit 2020 en eigenlijk vind ik bijna alle albums die ze tot nu toe maakte op zijn minst goed. 

Toch raakte ik de afgelopen jaren steeds meer uitgekeken op haar muziek en het in 2023 verschenen Phone Organs heb ik niet eens meer besproken op De Krenten uit de Pop en daar vind ik nog steeds veel voor te zeggen. Het deze week verschenen Temple Songs stond daarom niet hoog op mijn lijstje, maar gezien het verleden van Laura Veirs kon ik het album natuurlijk niet onbeluisterd laten. 

Na het typen van de bovenstaande tekst heb ik weer eens geluisterd naar The Triumphs & Travails of Orphan Mae, want ik had het album al een tijd niet meer gehoord en was bang dat ik het album ten onrechte een mythische status had gegeven. Dat bleek niet het geval, want The Triumphs & Travails of Orphan Mae is nog altijd een fantastisch album, waarop Laura Veirs wat ruwer klinkt en durft te experimenteren. 

Ik moet eerlijk toegeven dat ik Temple Songs, na de wederom verpletterende ervaring met het 25 jaar oude album, in eerste instantie wat vond tegenvallen, want ook het nieuwe album klinkt, vergeleken met The Triumphs & Travails of Orphan Mae, wat gezapig. Dat is een relatief begrip, want hoewel het tempo laag ligt op het album en zowel de muziek als de zang over het algemeen genomen ingetogen klinken, gebeurt er op Temple Songs genoeg. 

Laura Veirs werkte op de meeste van haar albums met producer en echtgenoot Tucker Martine, maar sinds hun huwelijk op de klippen liep, maakt ze haar albums grotendeels alleen. Ook Temple Songs produceerde ze weer zelf en het is een behoorlijk sober album geworden. 

Laura Veirs nam haar nieuwe album op in de studio in haar achtertuin en had in de basis genoeg aan haar gitaren en haar stem. Het album werd opgenomen met relatief eenvoudige apparatuur (twee microfoons en een laptop), maar dat hoor je er niet aan af, mede omdat de gelouterde Phil Weinrobe tekende voor de mix. 

Temple Songs bevat veel relatief sobere folksongs, maar een enkele keer gaat Laura Veirs ook flink los, zoals in het bijzondere Pulse, waarin een scheurende saxofoon opduikt en de muziek van de Amerikaanse muzikante opeens verrassend jazzy klinkt. Zeker als je Temple Songs meerdere keren hebt beluisterd, hoor je dat er veel extra’s zijn toegevoegd aan het geluid, waarbij Laura Veirs niet bang is om ruw en experimenteel te klinken. 

Het is nog geen The Triumphs & Travails of Orphan Mae, maar ik vind Temple Songs wel een van de betere albums van Laura Veirs, mede omdat ze zacht, maar echt heel mooi zingt en vaker buiten de lijntjes kleurt dan je op het eerste gehoor zou denken. Laura Veirs weet na al die jaren en zo veel albums toch weer te verrassen en dat is knap. Erwin Zijleman

De muziek van Laura Veirs is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://lauraveirs.bandcamp.com/album/temple-songs.


Temple Songs van Laura Veirs is verkrijgbaar via de Mania webshop: