Review: Greg Mendez - Beauty Land

Ook met Beauty Land heeft de Amerikaanse muzikant Greg Mendez weer een album gemaakt dat onmiddellijk aan Elliott Smith doet denken, maar het is ook een wonderschoon album van een zeer getalenteerde muzikant
Ik had drie jaar geleden wel wat met het doorbraakalbum van Greg Mendez. Het is een album dat in iedere recensie werd vergeleken met de muziek van Elliott Smith en dat kon ook bijna niet anders, want het album zou niet hebben misstaan in het oeuvre van de betreurde muzikant. Het zal niet anders zijn in de recensies van het deze week verschenen nieuwe album van Greg Mendez, want ook Beauty Land roept associaties op met de muziek van Elliott Smith, of je dat nu wilt of niet. Erg is dat niet, want de muziek van Elliott Smith is nog altijd prachtig en hetzelfde kan gezegd worden van de muziek van Greg Mendez, die overtuigt met intieme en persoonlijke songs.

De Amerikaanse muzikant Greg Mendez zette in 2009 zijn eerste muziek op MySpace, destijds het platform waar je als startende (alternatieve) muzikant moest zijn. Ik keek zelf niet al te vaak op het inmiddels in een andere vorm actieve platform en ontdekte de muziek van Greg Mendez pas veel later. Ik was zeker niet de enige die de muziek van de Amerikaanse muzikant pas later ontdekte, want het in 2023 uitgebrachte titelloze album wordt het doorbraakalbum van Greg Mendez genoemd. 

Ik vind het nog altijd een erg mooi album en het is ook nog altijd een album dat me inspireert om weer eens een album van Elliott Smith uit de kast te trekken. Het titelloze album van Greg Mendez klinkt immers in alle opzichten als een verloren gewaand Elliott Smith album, wat de muzikant uit Philadelphia, Pennsylvania, ook wel wat kritiek opleverde. 

Ik had en heb persoonlijk geen moeite met het hoge Elliott Smith gehalte op het album. Elliott Smith is door zijn veel te vroege dood blijven steken op een beperkt aantal albums en Greg Mendez vulde met zijn vorige album de enorme leegte die Elliott Smith in 2003 achterliet. 

Deze week is de opvolger van het titelloze album van Greg Mendez verschenen en ook Beauty Land is weer een erg mooi album. Ook Beauty Land roept weer associaties op met de muziek van Elliott Smith, maar ik hoor ook wel wat echo’s uit de folkmuziek van de jaren 60 en 70, die overigens ook te horen zijn op de albums van Elliott Smith. 

Greg Mendez nam Beauty Land grotendeels in zijn eentje op, waardoor het album behoorlijk Spartaans klinkt. In een van de tracks tekent Veronica Mendez voor achtergrondzang en in een andere track bespeelt Jarret Nathan de “ride bell”, maar verder hoor je alleen Greg Mendez op het album. In de meeste gevallen hoor je niet meer dan de akoestische gitaar en de stem van de Amerikaanse muzikant, maar op een of andere manier hebben de songs van Greg Mendez ook niet meer nodig. 

Beauty Land duurt slechts 26 minuten, maar bevat desondanks 14 tracks. Het zijn zoals gezegd tracks met invloeden uit de folk uit de jaren 60 en 70en een flinke dosis Elliott Smith, maar ik hoor ook hier en daar een vleugje van The Beatles. Het zijn songs zonder al te veel opsmuk, maar het zijn ook mooie en sfeervolle songs. Het zijn bovendien songs met een behoorlijk intiem en ook wel wat melancholisch karakter. 

Ik heb wel wat met de songs van Greg Mendez, die absoluut bedreven is in het schrijven van songs die wat met je doen en die ook blijven hangen. Ook bij beluistering van Beauty Land heb ik de behoefte om weer eens te luisteren naar Either/Or of XO, mijn favoriete Elliott Smith albums, maar Beauty Land wakkert ook het verlangen naar albums van oude folkies aan. 

Al deze albums zullen even geduld moeten hebben, want ik ben na een paar keer horen ook zeer gehecht geraakt aan het nieuwe album van Greg Mendez. Nog meer dan op zijn vorige album overtuigt de Amerikaanse muzikant met persoonlijke songs, wat weemoedige teksten, sobere maar ook sfeervolle muziek en een mooie stem. 

Het siert de Amerikaanse muzikant dat hij een album als Beauty Land heeft gemaakt, want hoeveel muzikanten durven nog een album als dit te maken. Ik vraag me ook af hoeveel muzikanten zouden weten te overtuigen met een album als Beauty Land, maar denk dat het er niet veel zijn. Greg Mendez doet het wel en dat is echt heel knap. Erwin Zijleman

De muziek van Greg Mendez is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://gregmendez.bandcamp.com/album/beauty-land.

Beauty Land van Greg Mendez is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (crystal clear), 29,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: feeble little horse - bitknot

De Amerikaanse band feeble little horse groeide drie jaar geleden uit tot de lievelingen van de Amerikaanse muziekcritici en de band uit Pittsburgh bevestigt deze status met het deze week verschenen en nog interessantere album bitknot
Ik heb na de zomer van 2023 niet veel meer geluisterd naar Girl with Fish van feeble little horse, maar toen ik de eerste lovende recensies las over het deze week verschenen nieuwe album van de Amerikaanse band begon het weer te dagen. Drie jaar geleden hoorde ik vooral 90s indierock in de muziek van feeble little horse, maar op bitknot klinkt de band zachter en melodieuzer, al kunnen de gitaren af en toe nog wel ontsporen op het album. De dromerige popsongs van feeble little horse klinken aangenaam, maar de band is gelukkig nog altijd lekker eigenzinnig, waardoor je steeds weer wordt verrast. Het nieuwe album bevat elf ruwe diamanten van gemiddeld net iets meer dan twee minuten en je mag ze zelf slijpen.

Alternatieve Amerikaanse muziekwebsites als Paste en Pitchfork waren in de zomer van 2023 razend enthousiast over het album Girl with Fish van de Amerikaanse band feeble little horse. Dat het album werd geschaard onder de beste albums van de eerste helft van 2023 vond ik wat overdreven, want toen ik voor de eerste keer naar het album luisterde hoorde ik vooral indierock zoals die in de jaren 90 wel vaker werd gemaakt, waar wat mij betreft overigens niets mis mee is. 

Uiteindelijk maakte feeble little horse ook op mij meer indruk met het nog geen half uur durende Girl with Fish, want naast indierock hoorde ik ook invloeden uit de lo-fi, slowcore, folk en psychedelica. De twee gitaristen van de band lieten ook nog eens fraaie patronen horen en de band beschikte in persoon van Lydia Slocum bovendien over een prima zangeres. 

Het tweede album van de band uit Pittsburgh, Pennsylvania, deed in Nederland niet veel en eerlijk gezegd was ik feeble little horse zelf ook alweer vergeten. Deze week herhaalt de geschiedenis zich. In Nederland is het stil rond het derde album van de Amerikaanse band, maar Paste en Pitchfork namen bitknot op in hun lijstje met de beste albums van deze week. Ik kan de Amerikaanse muziekwebsites alleen maar gelijk geven, want feeble little horse heeft wederom een uitstekend album gemaakt. 

Je ziet vaak dat bands na een goed ontvangen album kiezen voor een net wat toegankelijker geluid om een breder publiek aan te kunnen spreken, maar daar doet feeble little horse niet aan mee. Op bitknot kiest de band uit Pittsburgh nog altijd voor een zeer eigenzinnig geluid en het is een geluid dat anders klinkt dan op het vorige album drie jaar geleden. 

In de openingstrack Doorway knallen de gitaren uit de speakers, wat wordt gecombineerd met gesproken woord van Lydia Slocum. Het is een behoorlijk heftige openingstrack, maar vanaf de tweede track Poison kiest de Amerikaanse band juist voor bijna lieflijke klanken en hele mooie zang van Lydia Slocum. Op bitknot heeft feeble little horse het geluid van haar vorige album doorontwikkeld en dat schiet vooral de kant op van mooie en wat dromerig klinkende songs, al duikt af en toe nog een gitaarexplosie op. 

Met elf songs in maar net iets meer dan 25 minuten heeft de muziek van de band nog altijd een lo-fi karakter, maar de korte songs van de band zijn wat mij betreft af. Veel songs op bitknot klinken zachter en melodieuzer dan we van de band gewend zijn, maar feeble little horse klinkt nooit doorsnee. Vergeleken met het vorige album klinkt de band meer als een band van deze tijd en minder als een band uit de jaren 90 en dat vind ik persoonlijk in het voordeel spreken van de band. 

Waar de muziek van feeble little horse me drie jaar geleden vooral intrigeerde, ben ik dit keer geraakt door de ruwe schoonheid van de muziek van de Amerikaanse band. Lydia Slocum zingt prachtig, het gitaarwerk is subtiel en de dromerige klanken voegen iets zachts toe aan de nog altijd ruwe muziek van de band. 

Ik denk niet dat feeble little horse de wereld gaat veroveren met dit nieuwe album, maar liefhebbers van eigenzinnige popmuziek met zowel zachte als ruwe randjes horen op bitknot veel moois. Ik ben in ieder geval onder de indruk van dit nieuwe album en het zou ook wel eens een album met heel veel groeipotentie kunnen zijn. Erwin Zijleman

De muziek van feeble little horse is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://feeblelittlehorse.bandcamp.com/album/bitknot.