10 mei 2026

Review: Tacoma Radar - No One Waved Goodbye (2004)

De muziekscene van Glasgow bloeide als nooit tevoren in 2004, wat een aantal inmiddels erkende klassiekers opleverde, maar ook het wonderschone debuutalbum van Tacoma Radar, dat helaas tussen wal en schip viel
Als ik No One Waved Goodbye van de Schotse band Tacoma Radar in 2004 zou hebben ontdekt, zou het album waarschijnlijk zijn uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums van dat jaar en tot een album dat ik tot op de dag van vandaag nog met enige regelmaat zou hebben beluisterd. Ik hoorde het debuutalbum en direct ook het slotakkoord van de band uit Glasgow de afgelopen week echter pas voor het eerst. Het is een prachtig album met invloeden uit de slowcore, sadcore, indierock, shoegaze en dreampop. Het is de muziek die mijn favoriete bands van destijds maakten, maar Tacoma Radar doet het op haar debuutalbum minstens even goed. Wat een ontdekking, maar helaas meer dan twintig jaar te laat.



Eind vorig jaar las ik op het internet een kort artikel over een reissue van een op dat moment ruim twintig jaar oud album van een mij totaal onbekende band. Afgaande op de omschrijving leek het me echter wel een interessant album en daarom noteerde ik de naam van de band in het notitieblokje dat ik bij de hand houd tijdens het lezen van tijdschriften, boeken en artikelen op het internet. 

Ik bladerde het notitieblokje de afgelopen week weer eens door en kwam de een paar maanden geleden opgeschreven naam van de band tegen. Dit keer besloot ik om wel eens te luisteren naar de muziek achter deze naam. Zonder hoge verwachtingen begon ik aan de beluistering van het enige album van de band, maar ik werd binnen enkele minuten compleet verpletterd. 

Ik weet niet meer welke albums in 2004 in mijn jaarlijstje stonden, al vermoed ik dat Funeral van The Arcade Fire of You Are the Quarry van Morrissey het lijstje aanvoerde, maar als ik het lijstje nu opnieuw zou mogen maken zou waarschijnlijk No One Waved Goodbye van Tacoma Radar bovenaan staan. 

Ik kan me niet herinneren dat ik in 2004 de naam Tacoma Radar wel eens voorbij heb zien komen en ik ben zeker niet de enige die het debuutalbum van de Schotse band in 2004 heeft gemist. No One Waved Goodbye werd immers nauwelijks opgepikt, waardoor het debuutalbum van Tacoma Radar direct ook het slotakkoord werd van de band uit Glasgow. 

Dat het album zo weinig aandacht kreeg is best opvallend, want er was aan het begin van dit millennium veel aandacht voor de op dat moment bloeiende muziekscene van Glasgow. 2004 is misschien zelfs wel het jaar waarin de muziekscene van Glasgow floreerde met jaarlijstjesalbums van Franz Ferdinand, Camera Obscura, The Blue Nile en The Delgados. 

Het debuutalbum van Tacoma Radar had niet misstaan in dit lijstje, maar het liep helaas anders. De Schotse band deelde overigens een bandlid met het wel succesvolle Camera Obscura, maar maakte totaal andere muziek. Het is het soort muziek dat het in 2004 prima deed, dus ook dat is geen verklaring voor het uitblijven van succes voor Tacoma Radar. 

Als ik No One Waved Goodbye in een hokje moet stoppen, kom ik uit bij hokjes als slowcore, shoegaze, dreampop, sadcore en indierock. Qua tempo doet de muziek van de Schotse band denken aan bands als Low, Codeine en Galaxie 500, maar ik hoor ook zeker wat van bands als The Sundays en Mazzy Star. De laatste band reken ik tot mijn favoriete bands aller tijden, waardoor ik zeker weet dat het debuutalbum van Tacoma Radar in 2004 bij mij zeer in de smaak zou zijn gevallen. 

Het tempo op No One Waved Goodbye ligt laag, de gitaarakkoorden zijn even dromerig als bezwerend en de songs van de band zijn even gruizig als melodieus. No One Waved Goodbye is een album vol prachtige spanningsbogen en een album met bedwelmende muziek, die prachtig combineert met de wat zachte stem van Jennifer Cosgrove, die vaak doet denken aan Harriet Wheeler van The Sundays, maar ook wel iets heeft van Hope Sandoval van Mazzy Star. 

No One Waved Goodbye is een album dat in 2004 een veel beter lot had verdiend en dat ik 22 jaar eerder had moesten koesteren dan nu het geval is. Een vorig jaar verschenen reissue laat ongeveer alles horen dat de band uit Glasgow tijdens zijn veel te korte bestaan heeft gemaakt. Het is wat mij betreft een schatkist die is opengegaan en die wat mij betreft een belangrijke voetnoot toevoegt aan de geschiedenis van de muziekscene van Glasgow aan het begin van dit millennium. Erwin Zijleman

De muziek van Tacoma Radar is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Schotse band: https://tacomaradar.bandcamp.com/album/no-one-waved-goodbye.


No One Waved Goodbye van Tacoma Radar is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Review: Abigail Lapell - Shadow Child

Abigail Lapell was zwanger toen ze haar album over het moederschap maakte en Shadow Child is een mooi en intiem folkalbum geworden, waarop de prachtige stem van de Canadese muzikante wederom de hoofdrol opeist
Ik was vier jaar geleden zeer gecharmeerd van de muziek van de Canadese singer-songwriter Abigail Lapell. Stolen Time had in muzikaal opzicht veel te bieden, maar de meeste indruk maakte de stem van Abigail Lapell. Die stem schittert ook weer op het deze week verschenen Shadow Child. De stem van de muzikante uit Toronto doet wel wat denken aan de zo karakteristieke stem van Natalie Merchant, maar Abigail Lapell heeft ook een eigen geluid. Shadow Child is een vrij ingetogen en grotendeels akoestisch album en dat past goed bij de zang. Het is ook een persoonlijk album, wat de songs van Abigail Lapell nog wat extra lading geeft. Prachtig album weer.



De Canadese singer-songwriter Abigail Lapell haalde in 2022 de top 20 van mijn jaarlijstje met het prachtige album Stolen Time. Het was mijn eerste kennismaking met haar muziek, maar het bleek al het vierde album van de muzikante uit Toronto, die in eigen land destijds al de nodige muziekprijzen in de wacht had gesleept. 

Stolen Time is nog altijd een wonderschoon folkalbum, dat zowel indruk maakt met de afwisselend rijke of spaarzame maar altijd sfeervolle instrumentatie als met de prachtige stem van Abigail Lapell. Het is een stem die op Stolen Time meer dan eens aan die van Natalie Merchant doet denken en dat is een van mijn favoriete zangeressen aller tijden. Geen wonder dus dat ik Stolen Time in 2022 onmiddellijk omarmde en nog altijd koester. 

Stolen Time werd in 2023 gevolgd door het mini-album Lullabies met acht slaapliedjes in verschillende talen, maar met het in 2024 uitgebrachte Anniversary verscheen de echte opvolger van Stolen Time. Op het in een oude kerk opgenomen Anniversary werkte Abigail Lapell samen met Tony Dekker van de Canadese band Great Lake Swimmers. 

Vergeleken met Stolen Time klinkt Anniversary voller, maar ook wat ruwer. Op het album verwerkt de Canadese muzikante hier en daar invloeden uit de psychedelica, maar het album bevat ook een aantal folksongs die dichter bij de songs op Stolen Time liggen. Luister naar een track als Footsteps en je denkt ook dit keer bijna zeker te weten dat je met Natalie Merchant te maken te hebben. 

Associaties met de stem van Natalie Merchant heb ik ook weer bij beluistering van het deze week verschenen Shadow Child. Abigail Lapell zal zelf waarschijnlijk wel eens moe worden van de voortdurende vergelijking met de voormalige 10,000 Maniacs zangeres, maar veel zangeressen zouden tekenen voor een stem als die van Abigail Lapell. Ik vind de zang op Shadow Child vanaf de eerste noten prachtig en ook dit keer houdt de Canadese muzikante mijn aandacht makkelijk een album lang vast met haar stem. 

Shadow Child schuift in muzikaal opzicht weer wat meer op in de richting van Stolen Time. Ook op haar nieuwe album maakt de muzikante vooral folksongs en het zijn songs die afwisselend net wat voller of juist meer ingetogen zijn ingekleurd. Akoestische klanken domineren op het album en dat zijn wat mij betreft klanken waarbij de stem van de muzikante uit Toronto het best tot zijn recht komt. 

Shadow Child is een emotioneel album over het moederschap, dat voor Abigail Lapell niet vanzelf kwam. Ze maakte het album tijdens haar zwangerschap en nodigde een aantal collega muzikanten en moeders uit in de studio op Vancouver Island, onder wie Frazey Ford, Pharis Romero en Jill Barber, terwijl de mij onbekende Colin Stewart tekende voor de productie. 

Het levert een album op vol ruwe emotie, prachtige vocalen, warme akoestische klanken en persoonlijke songs. Anniversary vond ik uiteindelijk toch een stuk minder indrukwekkend dan Stolen Time, maar Shadow Child kan zich wat mij betreft meten met het album dat met zoveel overtuiging mijn jaarlijstje haalde. Het nieuwe album van Abigail Lapell kan zich niet alleen meten met haar vroegere werk, maar ook met de andere topalbums die de laatste tijd in dit genre zijn verschenen. Erwin Zijleman

De muziek van Abigail Lapell is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Canadese muzikante: https://abigaillapell.bandcamp.com/album/shadow-child.


Shadow Child van Abigail Lapell is verkrijgbaar via de Mania webshop: