Review: Libby Dale - Freehand

Er zijn rootsalbums die je vrijwel onmiddellijk overtuigen, maar er zijn ook albums in het genre die meer tijd nodig hebben maar uiteindelijk wonderschoon blijken, zoals bijvoorbeeld Freehand van de Amerikaanse muzikante Libby Dale.
Er was al geen gebrek aan bijzondere stemmen binnen de Amerikaanse rootsmuziek (en popmuziek) van het moment, maar Libby Dale voegt er nog een aan toe. Het is een stem die ik niet direct mooi vond, maar de zang op het solodebuut van de Amerikaanse muzikante blijkt al snel wonderen te kunnen verrichten. Haar album Freehand groeit vervolgens snel uit tot een tijdloos maar ook eigenzinnig klinkend rootsalbum en het is wat mij betreft een rootsalbum dat alleen maar beter wordt. Het is al een tijd dringen in het genre, maar Freehand van Libby Dale is een rootsalbum dat ik zeker niet zou laten liggen. Het is even wennen misschien, maar wat is het uiteindelijk mooi.

Met name in rootskringen was er de afgelopen week aandacht voor het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Libby Dale, maar ook een deel van de alternatieve Amerikaanse muziekpers was alert. Libby Dale is het alter ego van Libby Weitnauer, die tot dusver vooral aan de weg heeft getimmerd als violiste. Ze maakte deel uit van de bands Dallas Ugly en Tui en dat zijn bands die ik niet ken, maar ze tourde ook met onder andere Kelsey Waldon en Margo Price. 

Ik heb haar vioolspel vast gehoord op de nodige rootsalbums, maar het deze week verschenen album Freehand is mijn eerste kennismaking met de singer-songwriter Libby Weitnauer of in dit geval Libby Dale. Ik begrijp goed dat muziekwebsites die vooral zijn gericht op Amerikaanse rootsmuziek goed uit de voeten kunnen met het album van Libby Dale, want zeker bij oppervlakkige beluistering hoor je vooral traditioneel klinkende Amerikaanse rootsmuziek op het album. 

Freehand klinkt met grote regelmaat als een album dat vele decennia oud zou kunnen zijn, zeker als Libby Dale haar voorkeur voor traditionele countrymuziek laat horen. Ik hoor echter ook wel een eigenzinnige twist in een deel van de songs en die uitstapjes hebben waarschijnlijk de alternatieve Amerikaanse muziekmedia op het spoor gezet van de muzikante uit Nashville, Tennessee. 

Mijn aandacht werd in eerste instantie vooral getrokken door de zang op Freehand. De zang van Libby Dale zit voor mij op het randje van wat ik mooi en niet meer mooi vind. In de meest zuivere passages hoor ik iets van de geweldige Laura Cantrell, maar net als bijvoorbeeld Kassi Valazza en Sierra Ferrell beschikt ook Libby Dale wat mij betreft over een stem die ook wel eens wat tegen de haren instrijkt. 

Ik moet zeggen dat ik daar bij mijn eerste beluisteringen van Freehand meer last van had dan nu, want als je eenmaal gewend bent aan de zang op het album, wint de stem van de Amerikaanse muzikante snel aan schoonheid en overtuiging. Natuurlijk haalt ze af en toe ook haar viool tevoorschijn, maar heel prominent is de rol voor het instrument niet. Freehand is voorzien van een authentiek klinkend rootsgeluid met een hoofdrol voor gitaren en incidenteel de in het genre onmisbare pedal steel of een fraai orgel. 

Het klinkt allemaal redelijk sober, maar ik vind het geluid op het debuutalbum van Libby Dale ook zeer smaakvol. Dat kan ook bijna niet anders, want voor het album werden maar liefst drie producers ingezet. Thomas Bryan Eaton ken ik niet, maar Andrija Tokic en Will Johnson zijn zeer aansprekende namen. Het is misschien even wennen aan de zang, maar in muzikaal en productioneel opzicht maakt Freehand gemakkelijk indruk. 

Dat doet Libby Dale ook met aansprekende songs. Het zijn songs die klinken als tijdloze country- en folksongs, maar de muzikante uit Nashville kleurt zeker niet uitsluitend binnen de lijntjes. Ze heeft bovendien zeer persoonlijke teksten geschreven over mentale problemen en spaart zichzelf in deze teksten zeker niet. 

Meestal weet ik na één keer luisteren wel wat ik heb aan een album, maar dat was anders bij Freehand van Libby Dale, waaraan ik erg heb moeten wennen, maar dat me inmiddels steeds meedogenlozer weet te verleiden. Oordeel vooral niet te snel over dit album, dat je na een tijdje wel eens enorm kan verrassen. Ik ben echt helemaal om. Erwin Zijleman

De muziek van Libby Dale is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://libbydale.bandcamp.com/album/freehand.

Review: marguerite - guérir

In Frankrijk wordt marguerite al een tijdje gerekend tot de allergrootste talenten van de Franse popmuziek en op haar debuutalbum guérir laat de muzikante uit Parijs horen dat daar echt helemaal niets op valt af te dingen.
Natuurlijk was het de muziekblog Filles Sourires die me op het spoor zette van het debuutalbum van marguerite. Het was niet de eerste goede tip van Guuz Hoogaerts, maar wel een van de beste, want wat ben ik onder de indruk van de muziek van marguerite. De Franse muzikante beschikt over een stem waarvoor je alleen maar kunt smelten, maar ook de songs op guérir zijn van een bijzonder hoog niveau. Het is naar mijn smaak soms misschien net wat te veel pop, maar de pop van marguerite is niet alleen aanstekelijk maar ook avontuurlijk. Met guérir zet marguerite je steeds weer op het verkeerde been, maar haar songs zitten ook vol bijzondere verleidingen. Wat mij betreft een van de beste Franse popalbums van de laatste jaren.

De Krenten uit de Pop viert volgend jaar alweer de achttiende verjaardag, maar er zijn blogs die nog langer meegaan. De muziekblog Filles Sourires bestaat inmiddels al meer dan 21 jaar en is nog altijd zeer actief. De Nederlandse journalist Guuz Hoogaerts, ook bekend als Guuzbourg, begon Filles Sourires ooit als ode aan de Franse zuchtmeisjes, die aan het begin van dit millennium een nieuw genre op de kaart wisten te zetten. Inmiddels richt de muziekblog zich op “Girls, singing in French” en daar zijn er gelukkig nog altijd heel veel van. 

Mijn liefde voor zangeressen met een voorkeur voor de Franse taal blijft uiteraard wat achter bij die van Guuzbourg, maar Filles Sourires is voor mij al heel lang een bron van hele interessante muziektips. Guuz Hoogaerts was me de afgelopen week net voor, want voordat ik op zijn muziekblog kon kijken tipte hij me al het deze week verschenen album van marguerite. 

Achter marguerite gaat de Franse muzikante Marguerite Dedeyan schuil en guérir is haar debuutalbum. In Frankrijk wordt marguerite, die overigens bekend is geworden via de Franse tv-talentenjacht Star Academy, gezien als een van de grootste talenten van de Franse muziekscene van het moment en als ik naar guérir luister, begrijp ik waarom. 

Direct vanaf de openingstrack van guérir maakt de muzikante uit Parijs indruk met haar stem en dat blijft ze vervolgens een album lang doen. Het is een stem vol zoete verleiding, maar marguerite zingt ook met veel expressie en gevoel. Frankrijk heeft de afgelopen jaren niet te klagen over goede zangeressen en ook marguerite is er een. Zaz, Zaho de Sagazan, Pomme en Louane zijn mijn favoriete Franse zangeressen van het moment en krijgen wat mij betreft gezelschap van marguerite. 

Dat ligt deels aan de mooie stem op guérir, maar ook in muzikaal opzicht spreekt het album me aan. De bovengenoemde smaakmakers binnen de Franse popmuziek van het moment geven allemaal een eigen draai aan invloeden van het traditionele Franse chanson en dat doet ook marguerite. 

De invloed van het Franse chanson hoor je het best in de wat soberder ingekleurde songs op het debuutalbum van marguerite, zoals in de prachtige openingstrack cartable. Op haar debuutalbum raakt de Franse muzikante echter ook redelijk ver verwijderd van de tradities van het Franse chanson en gaat ze vol voor de Franse pop. 

Net als Zaho de Sagazan verwerkt ze flink wat elektronica in haar muziek, maar het klinkt totaal anders. De songs op guérir zijn in de meeste gevallen voorzien van een wat broeierig geluid waarin de ritmesectie een voorname rol speelt. De Franse popmuziek van het moment is me vaak wat te bombastisch of lichtvoetig, maar de songs van marguerite hebben inhoud. 

De muziek op het album heeft zich breed laten beïnvloeden, zit vol bijzondere wendingen en slaagt er bovendien constant in om de mooie stem van marguerite fraai te ondersteunen. De stem van de Parijse muzikante is niet alleen bijzonder mooi, maar heeft ook wat te melden, waardoor marguerite eigenzinniger klinkt dan de wat meer mainstream popzangeressen uit Frankrijk. 

Ik ben nog steeds diep onder de indruk van La Symphonie des Éclairs van Zaho de Sagazan, dat ik een van de beste albums van de laatste jaren vind, maar ook guérir van marguerite wordt me echt steeds dierbaarder en de rek is er nog lang niet uit. Erwin Zijleman

guérir van marguerite is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 26,99 euro