04 november 2026

Review: Heather Nova - The Orchard

Heather Nova maakte haar beste albums misschien in de jaren 90, maar de afgelopen jaren steekt ze weer in een prima vorm, wat ook weer is te horen op het deze week verschenen en bijzonder mooie album The Orchard.
Ik luister nog vaak naar Oyster, een inmiddels meer dan dertig jaar oud album van Heather Nova, maar ik ben ook zeer gesteld op het vorig jaar verschenen Breath and Air, dat niet heel ver achterbleef bij haar klassieker uit de jaren 90. Breath and Air krijgt deze week al een vervolg met The Orchard, waarop Heather Nova samenwerkt met producer en muzikant Tim Bran. Het is een album met vooral ingetogen en verrassend tijdloze songs. Het klinkt allemaal heel mooi en sfeervol en Heather Nova zingt misschien wel beter dan in haar jongere jaren. Het is alweer het vierde uitstekende album op rij, waarmee Heather Nova aan een opvallend goede serie bezig is.



Heather Nova maakte wat mij betreft haar meesterwerk in 1994, want toen verscheen haar geweldige tweede album Oyster. Luisteren naar Oyster is voor mij vermengd met allerlei bijzondere herinneringen, maar ook los daarvan is het een weergaloos album. De track Throwing Fire At The Sun schaar ik bovendien onder mijn favoriete songs aller tijden. 

Oyster zette Heather Nova onmiddellijk op de kaart als een van de populairste vrouwelijke singer-songwriters van dat moment en die status bevestigde ze met het album Siren uit 1998. Ik ken alle albums van de op Bermuda geboren muzikante en een slecht album zit er wat mij betreft niet tussen, maar op een gegeven moment raakte Heather Nova wel wat verder verwijderd van het niveau van Oyster. 

Het was echter veel te vroeg om Heather Nova af te schrijven, want met het in 2019 verschenen Pearl leverde ze een album af dat in de buurt kwam van haar beste werk. Dat geldt wat mij betreft in nog veel sterkere mate voor het vorig jaar uitgebrachte Breath and Air en ook het met louter covers gevulde Other Shores uit 2022 viel bij mij zeer in de smaak. 

Heather Nova komt betrekkelijk snel na Breath and Air alweer met een nieuw album op de proppen en gezien het niveau van dat album waren mijn verwachtingen hooggespannen. Heather Nova koos op Breath and Air voor de Britse producer Chris Bond, die het album voorzag van een mooi en aangenaam geluid. Ook voor The Orchard koos ze voor een Britse producer, want dit keer schoof producer Tim Bran aan, die overigens ook een groot deel van de instrumentatie voor zijn rekening nam. 

Tim Bran ken ik persoonlijk vooral van London Grammar, waarop de prachtige stem van Hannah Reid een centrale plek kreeg. Ook op The Orchard heeft de zang een prominente plek gekregen in de productie en de mix en dat is een verstandig besluit. Heather Nova wordt volgend jaar zestig jaar oud, maar als ik luister naar haar stem op The Orchard, vind ik de zang eigenlijk mooier dan op haar vroege albums. Haar stem schitterde op de afgelopen drie albums en doet dat misschien nog wel meer op het nieuwe album. 

Op The Orchard kiest Heather Nova vooral voor het meer ingetogen werk. Zeker de meest ingetogen songs hebben genoeg aan stemmige pianoakkoorden, maar ook als de muziek wat voller klinkt blijft The Orchard een vooral ingetogen en stemmig album. Ik was zeer gecharmeerd van de productie van Breath and Air, maar ik vind die van het nieuwe album nog wat mooier. De muziek en de zang zijn fraai in balans en met name de stem van Heather Nova klinkt echt prachtig. 

Voor een topalbum heb je ook nog goede songs nodig en daar ontbrak het wel eens aan in de jaren die volgden op de eerste gloriejaren. Voor The Orchard heeft Heather Nova een serie zeer aansprekende songs geschreven. Het zal aan de productie van Tim Bran liggen, want een deel van de songs zou volgens mij niet misstaan op een nieuw album van London Grammar. 

Het kleurt allemaal redelijk netjes binnen de lijntjes, maar de schoonheid van de muziek en de zang compenseert wat mij betreft ruimschoots voor het gebrek aan vernieuwing of avontuur. Heather Nova is al een aantal albums in topvorm en op het prachtige The Orchard doet ze er wat mij betreft weer een schepje bovenop. Erwin Zijleman


The Orchard van Heather Nova is verkrijgbaar via de Mania webshop:


Review: THAO - Show Me

Als er een nieuw album van de Amerikaanse muzikante Thao Nguyen verschijnt weet je bijna zeker dat het een eigenzinnig album zal zijn en dat gaat ook zeker weer op voor het deze week verschenen album Show Me.
Tien jaar geleden besprak ik voor het laatst een album van Thao, toen nog met haar band The Get Down Stay Down. Het is een album waarop Merrill Garbus van tUnE-yArDs haar stempel drukte en zij is ook weer van de partij op het onder de naam THAO uitgebrachte album Show Me. Het is een album dat uiteraard het unieke stempel van Thao Nguyen bevat. Dat betekent dat de grenzen tussen de genres fluïde zijn en dat de grens tussen onnavolgbare popsongs en toegankelijke popsongs steeds wordt opgezocht. Makkelijk is het allemaal niet, maar spannend is het zeker. Het verspringt continu van kleur, maar dat is precies wat je verwacht van deze bijzondere muzikante.



De Amerikaanse muzikante THAO, in het verleden ook bekend als Thao of Thao Nguyen, ken ik, al dan niet in gezelschap van haar band The Get Down Stay Down, al sinds 2008, toen het album We Brave Bee Stings and All verscheen. Het is een album waarop de Amerikaanse muzikante direct laat horen dat ze een zeer eigenzinnige muzikante is. 

We Brave Bee Stings and All werd in 2008 een folkpop album genoemd en ik denk dat we het tegenwoordig een indiepop album zouden noemen. Het is een album waarop Thao Nguyen de aandacht trekt met haar bijzondere stem en haar al even bijzondere manier van zingen en ook in muzikaal opzicht kleurt het album buiten alle gangbare lijntjes. 

Het bijzondere van de muziek van Thao & The Get Down Stay Down op We Brave Bee Stings and All is dat het geen moment conventioneel klinkt, maar toch vind ik het door Tucker Martine geproduceerde album zeker niet ontoegankelijk. Het geldt eigenlijk voor alle albums van Thao & The Get Down Stay Down en ook voor het album dat de muzikante uit Falls Church, Virginia, maakte met de al even eigenzinnige Mirah. 

Tien jaar geleden wisten Thao Nguyen en haar band voor het laatst een plekje te veroveren op de krenten uit de pop. Ik was zeker gecharmeerd van het album A Man Alive, maar het door Merrill Garbus, de vrouw achter tUnE-yArDs, geproduceerde album lag wel wat zwaarder op de maag dan zijn voorgangers. 

A Man Alive intrigeerde me wel, maar desondanks verloor ik Thao na het album uit het oog. Het in 2020 verschenen Temple zag ik daarom deze week pas voor het eerst op Spotify. Het is een album dat weer totaal anders klinkt en een stevige funkinjectie toevoegt aan de muziek van de Amerikaanse muzikante. Het is een album dat ik nog eens goed ga beluisteren, maar op dit moment gaat mijn aandacht uit naar het deze week verschenen album Show Me. 

Het nieuwe album is uitgebracht onder de naam THAO en is naar verluidt een breakup album. Thao Nguyen maakte het album zonder haar vaste band, maar deed wel weer een beroep op Merrill Garbus, die het tien jaar geleden verschenen A Man Alive van zo’n bijzonder geluid voorzag. Show Me is uiteindelijk gemaakt met vier producers, inclusief Thao Nguyen zelf. 

De Amerikaanse muzikante heeft nog nooit een echt makkelijk album gemaakt en ook Show Me is er geen. Het is een album dat continu van kleur verschiet en ingetogen tracks afwisselt met zeer uitbundige tracks. THAO kan je op haar nieuwe album zomaar de dansvloer op trekken, maar Show Me bevat ook een aantal meer introspectieve tracks. 

Zeker als je het album voor de eerste keer hoort klinkt de muziek op Show Me bij vlagen behoorlijk vervreemdend. THAO doet alles net wat anders dan de meeste andere popmuzikanten en dat doet ze niet alleen met haar muziek, maar ook met haar stem, die ook alle kanten op kan. Het is soms aan de experimentele kant, maar ook op Show Me kan haar muziek verrassend toegankelijk klinken, bijvoorbeeld als er funky impulsen worden toegevoegd. 

Ik ben lang niet altijd gek op muziek die zo opzichtig buiten de lijntjes kleurt en ik vind zeker niet alles mooi op Show Me, maar Thao Nguyen weet ook mijn fantasie te prikkelen met songs die tegelijkertijd zwaar experimenteel en voorzichtig toegankelijk klinken. Het is absoluut wennen, maar uiteindelijk valt er verrassend veel op zijn plek. Erwin Zijleman

De muziek van THAO is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://thao.bandcamp.com/album/show-me.


Show Me van THAO is verkrijgbaar via de Mania webshop: