Review: Laura Veirs - Temple Songs

Ik raakte zo langzamerhand wat uitgekeken op de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter Laura Veirs, maar met haar geïnspireerd klinkende nieuwe album Temple Songs weet ze me toch weer te verrassen.
Laura Veirs kon lang rekenen op de diensten van topproducer Tucker Martine, maar het einde van hun huwelijk maakte ook een einde aan de geslaagde samenwerking. Sindsdien doet Laura Veirs alles in haar eentje en dat is moedig, maar niet altijd verstandig. Dat het ook goed kan uitpakken is te horen op haar deze week verschenen nieuwe album Temple Songs. Het is vaak een wat sober album met de folksongs die we van Laura Veirs kennen, maar het album vliegt ook subtiel en soms minder subtiel uit de bocht, wat Temple Songs interessanter maakt dan de vorige albums van de Amerikaanse muzikante. Ik had het niet verwacht, maar Temple Songs is een mooi en interessant album.

Bij Laura Veirs denk ik in eerste instantie aan haar in 2001 verschenen tweede album The Triumphs & Travails of Orphan Mae. Ik vind het nog altijd het met afstand beste album van de Amerikaanse muzikante, maar het blijft ook een wat atypisch album in het inmiddels behoorlijk uitgedijde oeuvre van Laura Veirs. 

The Triumphs & Travails of Orphan Mae springt er voor mij duidelijk bovenuit in dit oeuvre, maar dat betekent zeker niet dat de andere albums van de muzikante uit Portland, Oregon, tegenvallen. Ik koester meerdere albums van Laura Veirs, waaronder zeker Carbon Glacier uit 2004, Year of Meteors uit 2005 en het breakup album My Echo uit 2020 en eigenlijk vind ik bijna alle albums die ze tot nu toe maakte op zijn minst goed. 

Toch raakte ik de afgelopen jaren steeds meer uitgekeken op haar muziek en het in 2023 verschenen Phone Organs heb ik niet eens meer besproken op De Krenten uit de Pop en daar vind ik nog steeds veel voor te zeggen. Het deze week verschenen Temple Songs stond daarom niet hoog op mijn lijstje, maar gezien het verleden van Laura Veirs kon ik het album natuurlijk niet onbeluisterd laten. 

Na het typen van de bovenstaande tekst heb ik weer eens geluisterd naar The Triumphs & Travails of Orphan Mae, want ik had het album al een tijd niet meer gehoord en was bang dat ik het album ten onrechte een mythische status had gegeven. Dat bleek niet het geval, want The Triumphs & Travails of Orphan Mae is nog altijd een fantastisch album, waarop Laura Veirs wat ruwer klinkt en durft te experimenteren. 

Ik moet eerlijk toegeven dat ik Temple Songs, na de wederom verpletterende ervaring met het 25 jaar oude album, in eerste instantie wat vond tegenvallen, want ook het nieuwe album klinkt, vergeleken met The Triumphs & Travails of Orphan Mae, wat gezapig. Dat is een relatief begrip, want hoewel het tempo laag ligt op het album en zowel de muziek als de zang over het algemeen genomen ingetogen klinken, gebeurt er op Temple Songs genoeg. 

Laura Veirs werkte op de meeste van haar albums met producer en echtgenoot Tucker Martine, maar sinds hun huwelijk op de klippen liep, maakt ze haar albums grotendeels alleen. Ook Temple Songs produceerde ze weer zelf en het is een behoorlijk sober album geworden. 

Laura Veirs nam haar nieuwe album op in de studio in haar achtertuin en had in de basis genoeg aan haar gitaren en haar stem. Het album werd opgenomen met relatief eenvoudige apparatuur (twee microfoons en een laptop), maar dat hoor je er niet aan af, mede omdat de gelouterde Phil Weinrobe tekende voor de mix. 

Temple Songs bevat veel relatief sobere folksongs, maar een enkele keer gaat Laura Veirs ook flink los, zoals in het bijzondere Pulse, waarin een scheurende saxofoon opduikt en de muziek van de Amerikaanse muzikante opeens verrassend jazzy klinkt. Zeker als je Temple Songs meerdere keren hebt beluisterd, hoor je dat er veel extra’s zijn toegevoegd aan het geluid, waarbij Laura Veirs niet bang is om ruw en experimenteel te klinken. 

Het is nog geen The Triumphs & Travails of Orphan Mae, maar ik vind Temple Songs wel een van de betere albums van Laura Veirs, mede omdat ze zacht, maar echt heel mooi zingt en vaker buiten de lijntjes kleurt dan je op het eerste gehoor zou denken. Laura Veirs weet na al die jaren en zo veel albums toch weer te verrassen en dat is knap. Erwin Zijleman

De muziek van Laura Veirs is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://lauraveirs.bandcamp.com/album/temple-songs.

Temple Songs van Laura Veirs is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 34,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: Reb Fountain - Water for Gasoline

Ik weet inmiddels een jaar of zes dat de Nieuw-Zeelandse muzikante Reb Fountain bijzonder mooie albums maakt, maar met haar nieuwe album Water for Gasoline grijpt ze me nog net wat steviger bij de strot met haar geweldige stem.
Het vorige album van Reb Fountain is pas ruim een jaar oud, maar deze week verschijnt er alweer een nieuw album van de muzikante uit Auckland. Je hoort mij er niet over klagen, want Reb Fountain staat garant voor kwaliteit. Het in haar garage opgenomen Water for Gasoline klinkt net wat intiemer dan haar vorige albums, maar ook dit keer is de muziek zeer sfeervol. Het past prachtig bij de stem van Reb Fountain, die ik reken tot mijn favoriete zangeressen. De Nieuw-Zeelandse muzikante zingt op haar nieuwe album echt prachtig en voorziet de al trefzekere songs op het album van wat extra zeggingskracht en gevoel. Muziek uit Nieuw-Zeeland krijgt hier niet altijd de aandacht die het verdient, maar dit album zou ik zeker niet laten liggen.

Ik ontdekte de Nieuw-Zeelandse muzikante Reb Fountain in 2020 toen ze een titelloos album uitbracht. Het bleek niet het debuutalbum van de muzikante uit Auckland, want ze bracht tussen 2006 en 2017 al drie albums uit. Het album uit 2020 was wel het eerste album op het roemruchte label Flying Nun Records, dat me, samen met de nieuwsbrief van Flying Out Records, op het spoor zette van de muziek van Reb Fountain. 

Het titelloze album van de Nieuw-Zeelandse muzikante, die overigens werd geboren in de Verenigde Staten, maakte op mij een verpletterende indruk en verdiende uiteindelijk een plek in mijn jaarlijst. Ook IRIS uit 2021 en het vorig jaar uitgebrachte How Love Bends vond ik goed genoeg voor mijn jaarlijst, waardoor Reb Fountain voor mij inmiddels een vaste waarde is. Ik was dan ook zeer aangenaam verrast toen ik haar naam, verrassend snel na de release van haar vorige album, zag opduiken in de lijsten met de nieuwe albums van deze week. 

Wanneer ik kijk naar mijn jaarlijsten over 2020, 2021 en 2025 valt op dat de albums van Reb Fountain genoegen moeten nemen met bescheiden posities in deze lijsten, terwijl ik Reb Fountain, IRIS en How Love Bends inmiddels veel hoger inschat. Ik heb de afgelopen week alle drie de albums nog eens beluisterd en vond ze nog veel mooier dan in mijn beleving. 

Ook het deze week verschenen Water for Gasoline zal waarschijnlijk nog even moeten rijpen, maar ook bij eerste beluistering van het album imponeerde Reb Fountain onmiddellijk. Iedereen die de vorige albums van Reb Fountain kent, weet dat ze beschikt over een geweldige stem. Het is een mooie en warme stem, maar het is ook een stem vol gevoel en zeggingskracht, die de teksten van de songs voorziet van veel urgentie. Net als bijvoorbeeld Patti Smith beschikt Reb Fountain over het vermogen om haar songs via de zang te voorzien van heel veel lading, waardoor ook Water for Gasoline zich weer genadeloos opdringt. 

In muzikaal opzicht ligt het nieuwe album van de muzikante uit Auckland in het verlengde van haar vorige albums. Ook op Water for Gasoline staat de muziek in dienst van de geweldige stem van Reb Fountain, maar ook dit keer zijn de klanken die haar stem omringen zeer smaakvol en sfeervol. Het grotendeels organisch klinkende geluid is warm en bevat zowel flarden uit het verleden als invloeden van het moment. 

De muziek van Reb Fountain bevat flink wat invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook invloeden uit de Amerikaanse folk uit de jaren 60 en 70, variërend van de Laurel Canyon folk tot de psychedelische folk die in San Francisco werd gemaakt, spelen een rol op het album. In mijn recensie van het titelloze album uit 2020 noemde ik de naam van Patti Smith en dat is een naam die bij beluistering van Water for Gasoline regelmatig opkomt, vooral vanwege de sfeer op het album en de urgentie van de songs. 

Ik was altijd al onder de indruk van de stem van Reb Fountain, maar op haar nieuwe album vind ik de zang nog wat mooier. De stem van de Nieuw-Zeelandse muzikante komt nog wat harder binnen en is op hetzelfde moment betoverend mooi. De vorige albums van Reb Fountain waren stuk voor stuk prachtig en Water for Gasoline doet er zeker niet voor onder. Integendeel zelfs. 

Absoluut jaarlijstjesmateriaal, maar het zou me niet verbazen als dit album wat hoger in de lijst gaat opduiken. De Nieuw-Zeelandse muziekscene heeft veel te bieden en Reb Fountain is absoluut een van de smaakmakers. Ga dat horen! Erwin Zijleman

De muziek van Reb Fountain is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Nieuw-Zeelandse muzikante: https://rebfountain.bandcamp.com/album/water-for-gasoline.