06 mei 2026

Review: Jesca Hoop - Long Wave Home

De albums van Jesca Hoop vragen altijd wat tijd van de luisteraar, want de songs van de Amerikaanse muzikante zijn rijk en complex, wat ook weer het geval is op het deze week verschenen Long Wave Home
Het nieuwe album van Jesca Hoop klinkt, meer dan haar vorige albums, als een folkalbum, maar het is wel een folkalbum met het unieke stempel van de Amerikaanse muzikante. Jesca Hoop heeft voor Long Wave Home een aantal persoonlijke en maatschappijkritische songs geschreven en het zijn songs die ze heeft volgestopt met bijzondere details en verrassende wendingen. Het voorziet het album van een wat mysterieuze sfeer, waardoor het even duurt voor de songs op Long Wave Home landen, wat wordt versterkt door de bijzondere zang van de Amerikaanse muzikante, die dit keer haar album zelf produceerde. Long Wave Home is zeker geen makkelijk album, maar wat heeft het uiteindelijk veel te bieden.


In al mijn recensies van albums van de Amerikaanse muzikante Jesca Hoop vertel ik hoe haar carrière in de muziek van de grond kwam. Het blijft een prachtig verhaal en daarom vertel ik nog maar een keer dat Jesca Hoop vijf jaar lang de oppas van de kinderen van Tom Waits was en via een optreden voor deze kinderen indruk wist te maken op vader Waits, die haar vervolgens aan een platencontract hielp. 

Mijn eerste kennismaking met de muziek van Jesca Hoop kwam in 2007, toen haar geweldige debuutalbum Kismet verscheen. Sindsdien heeft de Amerikaanse muzikante een aantal hele bijzondere albums gemaakt. Bij Jesca Hoop weet je nooit precies waar je aan toe bent, want al haar albums klinken anders. 

Het deze week verschenen Long Wave Home is de opvolger van het in 2022 verschenen Orders of Romance (het vorig jaar uitgebrachte tussendoortje Selective Memories met akoestische versies van songs van het uit 2017 stammende Memories Are Now tel ik even niet mee). Op Orders of Romance werkte Jesca Hoop samen met de met name van PJ Harvey bekende producer John Parish en deed ze verder een beroep op de Britse muzikant en arrangeur Jesse Vernon, die ook bekend is van de albums van This Is The Kit en op Orders of Romance verantwoordelijk was voor fraaie blazersarrangementen. 

Jesse Vernon is ook weer van de partij op het nieuwe album van Jesca Hoop, maar dit keer nam ze zelf de productie voor haar rekening, wat een moedige stap is voor een muzikante die tot dusver altijd met topproducers heeft gewerkt. Ik moest ook in het verleden altijd even wennen aan de muziek van Jesca Hoop, maar het deze week verschenen Long Wave Home pakte me in eerste instantie helemaal niet. 

Het album ligt deels in het verlengde van het vorige album, maar Jesca Hoop, die de Verenigde Staten achter zich heeft gelaten en zich in het Verenigd Koninkrijk heeft gevestigd, maakt het me met haar nieuwe album lastiger dan met Orders of Romance. Het is niet eens zo makkelijk om uit te leggen waar dat aan ligt. 

Net als op haar vorige album zijn de blazersarrangementen van Jesse Vernon aansprekend en ook de rest van de muziek op Long Wave Home spreekt tot de verbeelding. De klanken op het album zijn sfeervol maar ook zeker fantasierijk, waardoor Long Wave Home anders klinkt dan de meeste andere albums. 

Dat doet het album ook zeker door de zang van Jesca Hoop. De Amerikaanse muzikante beschikt over een mooie stem, maar ze gebruikt hem op geheel eigen wijze met hier en daar echo's van Joni Mitchell. Ook in de songs op haar nieuwe album kiest Jesca Hoop voor het avontuur, waardoor het album zeker bij eerste beluistering weinig houvast biedt en wat fragmentarisch klinkt. 

Meer dan in het verleden hebben de songs van Jesca Hoop een folky inslag, maar Long Wave Home is zeker geen standaard folkalbum. Ik werd bij de eerste beluisteringen vooral onrustig van Long Wave Home, waarop echt ontzettend veel gebeurt, maar uiteindelijk viel er veel op zijn plek. 

Ik vergeleek de muziek van Jesca Hoop in het verleden vaak met de muziek van Fiona Apple en ondanks het feit dat Long Wave Home muzikaal en vocaal ver is verwijderd van de albums van Fiona Apple, is het een vergelijking die nog steeds op gaat vanwege de complexiteit en het detailniveau van de songs op het nieuwe album van Jesca Hoop, dat ook wel wat weg heeft van de albums van This Is The Kit en Rozi Plain. Het levert een interessant album op dat misschien wat geduld vraagt, maar uiteindelijk toch indruk maakt. Erwin Zijleman

De muziek van Jesca Hoop is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://jescahoop.bandcamp.com/album/long-wave-home.


Long Wave Home van Jesca Hoop e is verkrijgbaar via de Mania webshop:



05 mei 2026

Review: Tori Amos - In Times Of Dragons

Het is niet realistisch om te verwachten dat Tori Amos na meer dan dertig jaar nog in de buurt komt van haar erkende meesterwerken, maar het deze week verschenen In Times Of Dragons komt verrassend dichtbij
Tori Amos debuteerde aan het eind van de jaren 80 weinig opzienbarend als Y Kant Tori Read, maar sinds haar debuutalbum onder haar eigen naam behoort ze tot de meest interessante en succesvolle vrouwelijke singer-songwriters van de laatste decennia. De Amerikaanse muzikante maakte tussen 1992 en 1998 vier geweldige albums en vervolgens een stapel heel behoorlijke albums. Op haar laatste twee albums lag het niveau wat mij betreft weer hoger en dit ligt nog wat hoger op het uitstekende In Times Of Dragons. Het is een album dat herinnert aan de beste albums van Tori Amos, die laat horen dat iedereen die haar al had afgeschreven wat te vroeg was.



Bij Tori Amos denk ik vooral aan albums als Little Earthquakes, Under the Pink, Boys for Pele en From the Choirgirl Hotel. Het zijn de eerste vier albums van de Amerikaanse muzikante en het zijn allemaal albums die ze in de jaren 90 uitbracht en gemiddeld inmiddels dertig jaar oud zijn. 
Het zijn albums waarmee Tori Amos niet alleen haar uit duizenden herkenbare eigen geluid op de kaart zette, maar ook een belangrijke inspiratiebron werd voor talloze jonge vrouwelijke singer-songwriters. 

Ik heb Tori Amos nog lang na haar vierde album gevolgd, maar op een gegeven moment ben ik afgehaakt met de conclusie dat het beste er wel af was bij de Amerikaanse muzikante. Dat deed ik precies op het verkeerde moment, want het in 2017 verschenen Native Invader is een verrassend sterk album. Dat ontdekte ik zelf pas in 2021 toen de opvolger van dat album verscheen. 

Ook op Ocean to Ocean haalde Tori Amos wat mij betreft niet het niveau van haar eerste albums, maar ze kwam wel in de buurt, wat knap is voor iemand die al sinds het eind van de jaren 80 actief is in de muziek. Op het deze week verschenen In Times Of Dragons doet Tori Amos er nog een schepje bovenop en voegt ze nog een geweldig album toe aan haar inmiddels omvangrijke oeuvre. 

In de prachtige openingstrack Shush laat Tori Amos direct haar zo karakteristieke eigen geluid horen. Het pianospel is zwaar aangezet, de onderhuidse spanning wordt langzaam opgebouwd en natuurlijk is er de bijzondere stem van de Amerikaanse muzikante, die nog altijd met veel expressie zingt en wiens stem de tand des tijds verrassend goed heeft doorstaan. 

De openingstrack van In Times Of Dragons zou niet hebben misstaan op Little Earthquakes en dat zegt alles over het niveau van de eerste kennismaking met het nieuwe album van Tori Amos. Tori Amos weet in de zestien tracks die volgen een hoog niveau vast te houden, al vind ik de openingstrack uiteindelijk de meest indrukwekkende track op het album. 

In Times Of Dragons is een behoorlijk ambitieus album geworden met zeventien tracks en vijf kwartier muziek en teksten die kritisch kijken naar de wereld waarin we momenteel leven. In Times Of Dragons is volgens Tori Amos zelf “a metaphorical story about the fight for Democracy over Tyranny, reflecting the current abhorrent non accidental burning down of democracy in real time by the 'Dictator believing Lizard Demons' in their usurpation of America". Het is een verhaal dat is verpakt in zeer aansprekende songs. 

Ik werd in het verleden na enige tijd ook wel eens moe van albums van de Amerikaanse muzikante, maar de vooral met piano ingekleurde songs op haar nieuwe album dringen zich makkelijk op en liggen niet al te zwaar op de maag. Tori Amos produceerde haar nieuwe album zelf en dat heeft ze knap gedaan. In Times Of Dragons is voorzien van een warm geluid en het is een geluid waarin het pianospel en de stem van de Amerikaanse muzikante fraai in balans zijn en synths zorgen voor extra glans. 

Verder had Tori Amos niet al teveel nodig voor het maken van haar nieuwe album, al is de geweldige drummer Matt Chamberlain wel van de partij en zingt dochter Natashya ook in een aantal tracks mee. Vijf kwartier nieuwe muziek van Tori Amos leek me op voorhand een lange en niet erg gemakkelijke zit, maar ze heeft me nog wat meer verrast dan met haar vorige twee albums en heeft wat mij betreft haar beste album sinds From the Choirgirl Hotel uit 1998 gemaakt. Erwin Zijleman


In Times Of Dragons van Tori Amos is verkrijgbaar via de Mania webshop: