Review: Yes - Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976

Een maand na de release van een gloednieuw album van Yes (Aurora) is op het album Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 te horen hoe goed de Britse symfonische rockband in zijn hoogtijdagen was.
Symfonische rock is voor mij hooguit een jeugdliefde, maar ik luister nog wel eens naar de albums van Yes en met name naar Yesshows uit 1973. Dat album krijgt er deze week een concurrent bij, want ik ben best onder de indruk van Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976. Yes speelde in 1976 niet met Rick Wakeman maar met Patrick Moraz, maar verder hoor je de ultieme bezetting van de band en Patrick Moraz valt me zeker niet tegen. Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 was al lange tijd als bootleg te vinden, maar nu is het album gewoon verkrijgbaar in een typische Yes hoes van Roger Dean. Het is voor mij vooral nostalgie, maar het muzikale vuurwerk op het album is absoluut imponerend.

Heel lang geleden was ik fan van de Britse symfonische rockband Yes. Het is een band die vorige maand met Aurora nog een nieuw album uitbracht. Het is een album dat vaag klinkt als Yes, maar qua bezetting heeft de band buiten gitarist Steve Howe weinig meer te maken met de band die met name in de jaren 70 behoorde tot de allergrootste (symfonische) rockbands. 

Op zich knap dat de band nog steeds klinkt als haar jaren 70 versie, maar ik heb Aurora toch snel weer opzij gelegd. Deze week verscheen echter wederom een album van de Britse band en dit album wakkerde de gevoelens voor deze jeugdliefde (of jeugdzonde) wel aan. Dat is op zich niet zo gek, want het deze week verschenen Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 stamt uit de hoogtijdagen van de band. 

In de jaren dat ik de muziek van Yes bijna dagelijks beluisterde, was het in 1973 verschenen live-album Yessongs met afstand mijn favoriete album van de band. Dat album werd gemaakt met de voor mij ultieme bezetting van de band met zanger Jon Anderson, gitarist Steve Howe, bassist Chris Squire, toetsenist Rick Wakeman en drummer Alan White. 

Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 werd opgenomen na de release van het album Relayer, waarop niet Rick Wakeman maar de Zwitserse muzikant Patrick Moraz was te horen. Relayer is wat mij betreft het laatste klassieke Yes-album, dat na dit album andere wegen in zou slaan. Ik luister nooit meer naar symfonische rock, maar ik werd toch behoorlijk overrompeld door Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976. 

Allereerst klinkt het album prima. Dat is ook niet zo gek want het concert werd destijds op de radio uitgezonden en werd dus opgenomen met professionele apparatuur. De opnamen zijn al lange tijd als bootleg beschikbaar, maar zit niet tussen het stapeltje bootlegs dat ik nog altijd van de band heb. 

Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 klinkt niet alleen prima, maar wat wordt er ook knap gespeeld en wat is het interessant om een volledig concert te horen (op Yesshows uit 1980 staan maar een paar tracks van deze tour). Enige liefde voor symfonische rock is nodig om te kunnen genieten van het album, maar als die liefde er is maakt Yes een verpletterende indruk. 

Het gitaarwerk is om te watertanden, de ritmesectie is geweldig en Patrick Moraz speelt wat minder bombastisch dan Rick Wakeman, wat het bandgeluid ten goede komt. Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 knalt bijna twee uur lang uit de speakers. Als de band alles uit de kast trekt wordt een duizelingwekkende hoeveelheid noten op je afgevuurd, maar Yes weet de spanning ook prachtig op te bouwen in haar songs. 

Van de stem van Jon Anderson moet je houden, maar hij is tijdens het concert in 1976 in zeer goede doen. Natuurlijk is het allemaal vreselijk bombastisch en vaak behoorlijk over de top, maar het klinkt melodieuzer dan in mijn herinnering. Het klinkt ook ruwer dan in mijn herinnering, want naast heel veel muzikaal spierballenvertoon, weet Yes tijdens het concert uit 1976 ook wat rocken is. 

Om het nostalgische gevoel van het album nog wat te versterken, is het gestoken in een hoes van Roger Dean die aansluit bij die van de Yes albums uit dezelfde periode. Ik verwacht niet dat ik door Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 de symfonische rock weer ga omarmen, maar veel meer dan alle albums die Yes maakte na 1980 (ik heb vreemd genoeg wel wat met de door de critici gekraakte albums Tormato en Drama) weet Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 bij mij nostalgische gevoelens op te roepen. Erwin Zijleman

Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 van Yes is verkrijgbaar via de Mania webshop:

3LP, 49,99 euro

2CD, 19,99 euro

Review: Sari Lightman - The Way I Saw You

De Canadese muzikante Sari Lightman maakt op The Way I Saw You folkmuziek die zo lijkt weggelopen uit de jaren 60 en 70, maar stiekem geeft ze toch ook een bijzondere draai aan de invloeden uit het verre verleden
The Way I Saw You van Sari Lightman heeft tot dusver niet veel aandacht gekregen, maar het is een bijzonder album. De Canadese muzikante, die de afgelopen jaren vooral muziek maakte met haar tweelingzus, laat zich op haar eerste soloalbum inspireren door folk uit het verleden en vooral door de folk die in de jaren 60 en 70 rond San Francisco werd gemaakt. Sari Lightman beschikt over een stem die goed past bij dit soort folk, maar ze is zeker niet blijven steken in het verleden. The Way I Saw You kleurt op subtiele wijze buiten de lijntjes van de folk van weleer en vindt op knappe wijze aansluiting bij de indiefolk van het moment. Het debuutalbum van Sari Lightman lijkt een vrij sober album, maar er gebeurt echt van alles op dit knappe album.

Het Britse muziektijdschrift Uncut was eerder deze maand heel positief over het album The Way I Saw You van Sari Lightman. Uncut noemt het album een experimenteel folkalbum, waardoor ik met enige reserves begon aan het beluisteren van het album, want experimentele folk hoeft van mij meestal niet. 

The Way I Saw You bevat acht tracks en duurt maar net iets meer dan 30 minuten, maar in die 30 minuten maakt Sari Lightman wel indruk. Het vorige maand verschenen album is het solodebuut van Sari Lightman, maar de Canadese muzikante die tegenwoordig in Los Angeles woont is zeker geen nieuwkomer. 

Zo maakte ze, samen met haar tweelingzus Romy, achtereenvolgens muziek onder de namen Ghost Bees, Tasseomancy en Lightman & Lightman en Lightman Sisters. Het leverde een drietal dromerige folkalbums op, die best een plekje op De Krenten uit de Pop hadden verdiend, maar ik hoorde ze pas deze week voor het eerst. 

Vergeleken met de albums die Sari Lightman met haar zus maakte klinkt haar solodebuut wat soberder en wat traditioneler. Bij beluistering van de eerste minuut van de openingstrack van het album begreep ik niet waarom Uncut de muziek van Sari Lightman experimentele folk noemt, maar na een minuut behoorlijk traditioneel klinkende folk, die zo uit de jaren 60 of 70 lijkt weggelopen, sluipt er inderdaad wel iets van experiment in het geluid van Sari Lightman. 

Dat betekent niet dat haar muziek opeens ontoegankelijk is, want het experiment is subtiel en het in meerdere lagen opnemen van haar stem en het net wat voller inkleuren van de songs is vooral heel mooi. Ondanks de uitstapjes buiten de gebaande paden klinkt The Way I Saw You nog altijd als een folkalbum dat ook vele decennia oud zou kunnen zijn. 

Dat heeft deels te maken met de stem van Sari Lightman, die herinnert aan meerdere roemruchte folkies uit het verleden, waaronder in ieder geval Judee Sill. Ook in muzikaal opzicht hoor ik de nodige raakvlakken met de folkmuziek zoals die in de jaren 60 en 70 werd gemaakt aan de Amerikaanse westkust. 

Sari Lightman maakte haar eerste soloalbum samen met Meg Duffy, die we ook kennen als Hand Habits. Meg Duffy is ook verantwoordelijk voor de mooie gitaarakkoorden die de muziek van Sari Lightman af en toe voorzien van een psychedelisch maar ook eigentijds tintje. Ook de andere muzikanten die op het album zijn te horen verfraaien het geluid van Sari Lightman op bijzondere wijze. 

Het levert een album op dat in de smaak zal vallen bij liefhebbers van traditionele folk uit de jaren 60 en 70, maar dat ook zal worden gewaardeerd door de liefhebbers van de indiefolk van het moment. Het album was mij bij eerste beluistering wat te sober en ook iets te traditioneel, maar ook dit is weer een album dat baat heeft bij beluistering met de koptelefoon. 

Dan hoor je immers hoe smaakvol The Way I Saw You is ingekleurd en hoe mooi de stem van Sari Lightman is. De Canadese muzikante is ook nog eens goed voor teksten die over de nodige diepgang beschikken, wat nog een extra dimensie toevoegt aan dit bijzondere album. 

Het is een album waar ik verder helemaal niets over heb gelezen, maar Uncut is al jaren een goede tipgever, zeker als het gaat om folk- en rootsalbums. Ik heb het eerdere werk van Sari Lightman er ook direct bij gepakt, maar het fraaie The Way I Saw You is wat mij betreft de mooiste van het stel. Erwin Zijleman

De muziek van Sari Lightman is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Canadese muzikante: https://sarilightman.bandcamp.com/album/the-way-i-saw-you.