Review: Gracie Abrams - Daughter from Hell

Gracie Abrams werd in een paar jaar tijd een wereldster en bevestigt die status met haar derde album Daughter from Hell, waarop ze deels terugkeert naar de singer-songwriter pop van haar debuutalbum Good Riddance
De Amerikaanse muzikante Gracie Abrams lijkt alles goed voor elkaar te hebben in haar leven, maar dat is niet te merken in de teksten van de songs op haar nieuwe album Daughter from Hell. Het is een album met zeer persoonlijke songs waarin de donkere wolken het overtuigend winnen van de zonnestralen. Gracie Abrams heeft wederom gekozen voor de samenwerking met Aaron Dessner en dat levert een prachtig klinkend album op. Het is een album waarop de Amerikaanse muzikante doet waar ze goed in is, maar af en toe ook net wat buiten de lijntjes kleurt. Daughter from Hell valt vooralsnog niet erg in de smaak bij de critici, maar voor mij is dit een van de beste albums van 2026 en Daughter from Hell groeit nog wel even door.

Gisteren verscheen Daughter from Hell, het derde album van de Amerikaanse muzikante Gracie Abrams. Het is een album dat tot dusver gemengde, maar toch overwegend negatieve reacties oproept. De Britse kwaliteitskrant The Guardian noemt het album zelfs bloedeloos en geeft het een dikke onvoldoende, maar ook een aantal Amerikaanse muziekwebsites die ik hoog heb zitten komen niet verder dan een magere voldoende voor Daughter from Hell. 

Ik heb het album zelf inmiddels meerdere keren beluisterd en ervaar het nieuwe album van Gracie Abrams echt totaal anders. Nu ben ik ook wel een fan van de muzikante uit Los Angeles, die met haar eerste twee albums mijn jaarlijstje haalde. Ik was twee jaar geleden erg enthousiast over The Secret of Us, maar het debuutalbum van Gracie Abrams, het in 2023 uitgebrachte Good Riddance, vind ik nog veel beter en is wat mij betreft een van de beste popalbums van dit decennium. 

Het is voor mij dan ook goed nieuws dat Gracie Abrams na het wat richting pop opgeschoven The Secret of Us op Daughter from Hell weer kiest voor het geluid van haar debuutalbum. Ook het derde album van de Amerikaanse muzikante is een popalbum, maar op Daughter from Hell horen we toch weer vooral de singer-songwriter Gracie Abrams. 

Het is een behoorlijk donker album geworden, want vrijwel alle teksten op het album gaan over thema’s als kwetsbaarheid, onzekerheid, liefdesverdriet en het lastige pad naar volwassenheid. Het voegt wat mij betreft flink wat emotionele lading toe aan het album, waardoor ik het album persoonlijk verre van bloedeloos vind. 

Gracie Abrams maakte ook haar derde album weer met producer Aaron Dessner, in een aantal tracks bijgestaan door Justin Vernon (Bon Iver). Aaron Dessner schreef ook mee aan de songs en ook dit keer is er een beperkte bijdrage van Audrey Hobert, die zo’n belangrijke rol speelde op The Secret of Us, maar inmiddels zelf als muzikante aan de weg timmert (check haar geweldige album Who’s The Clown? uit 2025). 

Daughter from Hell is een vooral ingetogen album, maar bevat ook een aantal uptempo songs. In deze songs, zoals bijvoorbeeld Look at My Life, zit de muziek van Gracie Abrams heel dicht tegen die van Taylor Swift op albums als Midnights en The Tortured Poets Department aan. Ik heb zelf dan ook een duidelijke voorkeur voor de meer ingetogen singer-songwriter songs op Daughter from Hell, waarop Gracie Abrams een meer eigen geluid laat horen. 

Het is een geluid waarin de vrij zachte, maar bijzonder mooie en ook karakteristieke stem van Gracie Abrams centraal staat. Mij raakt ze keer op keer met de zestien songs op haar nieuwe album, waarop ze wat mij betreft nog beter en met meer gevoel zingt dan op haar eerste twee albums. 

In muzikaal opzicht is Daughter from Hell misschien een vrij veilig album, maar de chemie tussen Gracie Abrams en Aaron Dessner werkt wat mij betreft nog steeds. Het spannendst zijn wat mij betreft de songs waarop Gracie Abrams zich net iets buiten de gebaande paden beweegt, zoals in de met gruizige gitaren gevulde titeltrack of het juist minimalistisch ingekleurde Cold Goodbyes, maar ook de vintage Gracie Abrams songs zijn van een hoog niveau. 

Ik ben voorlopig nog lang niet uitgekeken op het bijna een uur durende en bezielde Daughter from Hell, dat ik hoger inschat dan het zo succesvolle The Secret of Us en dat niet onderdoet voor het geweldige Good Riddance. Erwin Zijleman

Daughter from Hell van Gracie Abrams is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP (grey), 39,99 euro

2LP, 39,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: sura sol - i will be dead

De Belgische muzikante Rachel Solomon bracht begin dit jaar onder de naam sura sol het helaas nauwelijks opgemerkte album i will be dead uit, maar gelukkig krijgt het prachtige album nog een tweede kans
Luister naar i will be dead van sura sol en de wereld draait opeens een stuk minder snel. Het alter ego van de Brusselse wereldburger Rachel Solomon maakt sobere en zich langzaam voortslepende muziek, maar de klanken op i will be dead zijn ook loom en dromerig. Het past prachtig bij de bijzondere stem van de Belgische muzikante en de eigenzinnige manier van zingen. Ik moest zelf even wennen aan i will be dead van sura sol, maar toen ik het album wat vaker hoorde drongen de bijzondere songs van Rachel Solomon zich steeds nadrukkelijker op. Het album krijgt vooralsnog niet heel veel aandacht, maar dit is een album dat je al snel gaat koesteren.

Onlangs wees iemand me op het album i will be dead van sura sol (geen hoofdletters). Het begin dit jaar verschenen album zou volgens de tipgever perfect aansluiten op mijn muzieksmaak, wat me uiteraard nieuwsgierig maakte. Ik had de naam sura sol nog niet eerder gehoord, maar het blijkt het alter ego van de Belgische muzikante Rachel Solomon, die eerder deel uitmaakte van de band Las Lloronas, die ik overigens ook niet ken. 

Het debuutalbum van sura sol, het eind 2022 verschenen roar, werd in België goed ontvangen, maar ik kan me niet herinneren dat ik het album heb beluisterd. Helaas sneeuwde het tweede album van sura sol, mede door de geboorte van het zoontje van Rachel Solomon, eerder dit jaar compleet onder, maar gelukkig krijgt het album nu een tweede kans en dat is volkomen terecht. 

Het tweede album van de muzikante uit Brussel kreeg in eigen land al een aantal uitstekende recensies en ik hoop dat het album ook in Nederland nu snel wordt opgepikt. In een aantal van deze recensies wordt benoemd dat de muziek van sura sol lastig te beschrijven is en tijd vraagt van de luisteraar en dat zijn twee observaties die ik volledig onderschrijf. 

Het zorgt vooralsnog ook voor wat cryptische en ook wat wollige recensies en dat is jammer, want de muziek van sura sol kan ook worden omschreven als fantasierijk en wonderschoon. De songs van de Belgische muzikante zijn over het algemeen sober ingekleurd, waardoor de stem van Rachel Solomon centraal staat. Het is een mooie stem die makkelijk verleidt, maar de zang op i will be dead is ook veelkleurig en het is zang die af en toe kiest voor bijzondere wendingen. 

Dat doet sura sol ook met de muziek op het album, wat ervoor zorgt dat i will be dead, in ieder geval voor mij, geen album is dat zich onmiddellijk genadeloos opdringt. Toen ik het album voor het eerst beluisterde, zocht ik vooral naar houvast en die had ik niet direct gevonden. 

De muziek van sura sol klinkt soms als de psychedelische folkalbums van vele decennia geleden, maar op andere momenten ook weer helemaal niet. Invloeden uit de folk spelen een belangrijke rol op het tweede album van sura sol, maar ook invloeden uit de jazz en wereldmuziek zijn hoorbaar. De laatste invloeden zijn deels het gevolg van de wortels van Rachel Solomon, die op meerdere continenten liggen. 

De meeste songs op i will be dead zijn zoals gezegd behoorlijk sober, hebben een intiem karakter en gebruiken stilte als instrument, maar desondanks gebeurt er van alles in de songs en zijn er steeds weer opvallende wendingen die je op het puntje van de stoel houden en die ervoor zorgen dat het album steeds mooier en interessanter wordt. Die opvallende wendingen in de zang en in de muziek zijn meestal uiterst subtiel, maar dit komt het bijzondere karakter van de muziek van sura sol alleen maar ten goede. 

Zeker de songs met vooral akoestische gitaar, een vleugje bossa nova en de stem van Rachel Solomon, die haar teksten soms (bijna) uitspreekt, hebben een loom en dromerig karakter en zijn gemaakt voor het huidige seizoen en dan vooral voor de vroege en late uurtjes, maar i will be dead is ook een album dat het verdient om met volledige aandacht beluisterd en uitgeplozen te worden. Het duurde bij mij even voor ik om was, maar sindsdien komt i will be dead van sura sol met grote regelmaat voorbij en wordt het album wat mij betreft steeds mooier en interessanter. Erwin Zijleman

De muziek van sura sol is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Belgische muzikante: https://surasolmusic.bandcamp.com/album/i-will-be-dead.