Review: Tessa Rose Jackson - The Lighthouse

Na drie wonderschone albums als Someone heeft Tessa Rose Jackson weer een album onder haar eigen naam gemaakt en ook The Lighthouse is weer een album van een bijzondere schoonheid en kwaliteit
Sinds mijn allereerste kennismaking met de muziek van Tessa Rose Jackson ben ik fan van de Brits-Nederlandse singer-songwriter. Haar albums zijn stuk voor stuk prachtig, maar het zijn ook albums die zijn volgestopt met bijzondere ingrediënten en het zijn albums die iedere keer een net wat andere weg in slaan. Shapeshifter, dat in 2021 mijn jaarlijstje aanvoerde, is mijn favoriete album van Tessa Rose Jackson of in dit geval Someone, maar het deze week verschenen The Lighthouse is me na een paar keer horen al bijna net zo dierbaar en de rek is er nog lang niet uit. Tessa Rose Jackson heeft een album gemaakt dat je na de eerste keer horen alleen maar wilt koesteren en dat vervolgens alleen maar mooier en indrukwekkender wordt.

Het is alweer bijna dertien jaar geleden dat ik voor het eerst kennis maakte met de muziek van Tessa Rose Jackson. De van oorsprong Britse, maar destijds in Amsterdam woonachtige, singer-songwriter leverde na het doorlopen van de prestigieuze BRIT school met Songs From The Sandbox een prachtig debuutalbum af, dat in kleine kring terecht werd geprezen. 

Op haar debuutalbum maakte Tessa Rose Jackson indruk met even fantasierijke als diepgravende folky popsongs, die opvielen door de fraaie inkleuring en de mooie en overtuigende stem van de Britse muzikante. Songs From The Sandbox was de start van veel meer moois, waarvoor Tessa Rose Jackson in eerste instantie wel een andere naam koos. 

Als Someone leverde ze met ORBIT II, Shapeshifter en Owls drie wonderschone albums af. Het zijn albums die alle drie mijn jaarlijstje haalden en Shapeshifter was in 2021 zelfs mijn album van het jaar. Met het psychedelische ORBIT II, het ingetogen Shapeshifter en het elektronischer klinkende Owls leverde Tessa Rose Jackson ook nog eens drie behoorlijk verschillende albums af en schaarde ze zich wat mij betreft onder de meest interessante singer-songwriters van dat moment. 

De Brits-Nederlandse muzikante laat deze week de naam Someone weer even achter zich en heeft met The Lighthouse haar tweede album onder haar eigen naam gemaakt. Het is een album dat bij mij helaas niet direct opdook in Spotify en dat ook niet alle releaselijsten heeft gehaald, maar de Britse kwaliteitskrant The Guardian heeft gelukkig wel opgelet en riep het nieuwe album van Tessa Rose Jackson gisteren uit tot folkalbum van de maand. 

Het is volkomen terecht, want The Lighthouse is een prachtig album, dat nog maar eens onderstreept hoe goed Tessa Rose Jackson is. De Brits-Nederlandse muzikante nam haar nieuwe album op in Frankrijk en het is haar meest persoonlijke album tot dusver. Het is een album over leven en dood, volwassen worden en overleven in een complexe wereld en het is een album waarop Tessa Rose Jackson aan de ene kant ingetogen en folky songs maakt, maar het album bevat ook een aantal meer uptemo en voller klinkende songs. 

The Lighthouse lijkt door het folky karakter het meest op het prachtige Shapeshifter, maar klinkt toch ook weer anders. Tessa Rose Jackson produceerde haar nieuwe album samen met Darius Timmer, die ook op de albums van Someone van de partij was en ze hebben er weer een bijzonder klinkend geheel van gemaakt. De arrangementen van de songs zijn niet alleen bijzonder mooi, maar ook fantasierijk, waardoor iedere song op het album een kunststukje op zich is.

De basis van gitaren en keyboards wordt op The Lighthouse verrijkt met een smaakvol spelende ritmesectie en hiernaast spelen strijkers een belangrijke rol in een aantal tracks op The Lighthouse. Het klinkt altijd mooi, intiem en warm, maar de muziek op het nieuwe album van Tessa Rose Jackson is ook avontuurlijk en doet af en toe denken aan dat van Britse smaakmakers als Rozi Plain en This Is The Kit. Het is muziek waarin je steeds weer nieuwe lagen en accenten ontdekt, waardoor de songs van de Brits-Nederlandse muzikante steeds mooier en interessanter worden. 

Ik was altijd al zeer gecharmeerd van de stem van Tessa Rose Jackson, maar in de songs op The Lighthouse klinkt haar stem nog wat mooier, zeker als de muziek een stapje terug doet en de zang zacht en subtiel is. Tessa Rose Jackson zingt niet alleen mooi, maar ook met veel gevoel, wat haar songs voorziet van een bijzondere lading. Het is een stem die makkelijk betovert en dat doet de Brits-Nederlandse muzikante dan ook volop op haar nieuwe album.

Na een veelbelovend soloalbum en drie onbetwiste jaarlijstjesalbums van Someone vindt Tessa Rose Jackson zichzelf nog een keer opnieuw uit en weet ze zichzelf weer te verbeteren. Natuurlijk is het volslagen belachelijk om nog voor de eerste maand van het jaar er op zit al te beginnen over jaarlijstjes, maar ik vraag me echt af wie hier voor mij nog overheen gaat in 2026. Wat een prachtig album. Erwin Zijleman

De muziek van Tessa Rose Jackson is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Brits-Nederlandse muzikante: https://tessarosejackson.bandcamp.com/album/the-lighthouse.

Review: Lucinda Williams - World's Gone Wrong

Car Wheels On A Gravel Road blijft de klassieker in het oeuvre van Lucinda Williams, maar met het deze week verschenen World’s Gone Wrong heeft de Amerikaanse muzikante wel een van haar beste albums gemaakt
Ik had persoonlijk geen hoge verwachtingen van het nieuwe album van Lucinda Williams, maar met het deze week verschenen World’s Gone Wrong verrast ze vriend en vijand. Geïnspireerd door de toestand in de Verenigde Staten heeft Lucinda Williams een aantal uitstekende songs geschreven. De Amerikaanse muzikante wordt over een paar dagen 73 jaar oud, maar haar stem klinkt op World’s Gone Wrong verrassend goed. Het is een stem die wordt ondersteund door een aantal geweldige muzikanten, die al heel wat jaren mee gaan, maar op het album ook kunnen spelen als een stel jonge honden. Het levert een album op dat herinnert aan de beste albums van Lucinda Williams en dat is echt razend knap.

Lucinda Williams maakte aan het begin van de jaren 70 al muziek, maar het grote publiek leerde haar pas kennen toen in 1998 het werkelijk prachtige Car Wheels On A Gravel Road verscheen. Het stevig bewierookte album leverde Lucinda Williams de eretitel Queen Of Americana op en is inmiddels terecht uitgegroeid tot een klassieker in het genre. 

Ook met de opvolgers van Car Wheels On A Gravel Road was niets mis, maar over de albums die de Amerikaanse muzikante de afgelopen vijf jaar maakte was ik persoonlijk wat minder enthousiast. De handvol albums met uitsluitend songs van anderen vond ik zelf wat overbodig, zeker toen ze zich stortte op het werk van The Beatles, maar dat is een mening die volgens mij niet heel breed wordt gedeeld. 

Mijn angst dat de Amerikaanse muzikante, die over een paar dagen haar 73e verjaardag viert, zo langzamerhand toe is aan overdracht van de troon, wordt gelukkig keihard gelogenstraft door het deze week World’s Gone Wrong. Met haar nieuwe album laat Lucinda Williams niet alleen horen dat ze de eretitel Queen Of Americana nog altijd verdient, maar heeft ze bovendien haar beste album in vele jaren afgeleverd. 

De Amerikaanse muzikante vond de inspiratie voor haar nieuwe album door te kijken naar de toestand in de wereld en dan met name naar de idiotie die regeert in haar vaderland, wat scherpe en geëngageerde teksten oplevert. De songs op World’s Gone Wrong klinken opvallend geïnspireerd, maar wat vooral opvalt bij beluistering van het album is dat Lucinda Williams geweldig zingt. 

Ik vond haar stem de afgelopen jaren wel wat achteruit gaan, maar de zang op World’s Gone Wrong is geweldig en zorgt er voor dat het album zich moeiteloos onderscheid van de albums van de jonkies in het genre. De lekker ruwe en doorleefde stem van Lucinda Williams voorziet de songs op het album van urgentie en zorgt er bovendien voor dat je song na song bij de strot wordt gegrepen. 

De stem van de Amerikaanse muzikante wordt op World’s Gone Wrong omringd door een lekker ruw geluid met invloeden uit de Americana en de rock. Het klinkt misschien ruw, maar ondertussen zijn er wel fantastische muzikanten te horen op het album. Met gitaristen Doug Pettibone en Marc Ford, bassist David Sutton en toetsenist Rob Burger valt er al heel veel te genieten op het album, maar de drums van de geweldige Brady Blade maken het helemaal af. 

Alles is trefzeker geproduceerd door Ray Kennedy en Tom Overby en ook de bijdragen van gastvocalisten Brittney Spencer, Mavis Staples en Norah Jones zijn fraai, maar de onbetwiste ster op World’s Gone Wrong is natuurlijk Lucinda Williams zelf. Ik had eerlijk gezegd zelf niet verwacht dat ze ooit nog in de buurt zou komen van haar beste albums, maar ze doet het op World’s Gone Wrong. 

Ondanks de muzikale virtuositeit op het album klinken de nieuwe songs van Lucinda Williams ook rauw en spontaan, waardoor het album uit de speakers knalt. Het is een album dat past in het hokje Americana, al bestrijkt de Amerikaanse muzikante binnen dit genre wel een breed palet. 

Het is negen songs prachtig, maar het duet met Norah Jones waarmee het album afsluit vind ik nog wat indrukwekkender, al is het maar omdat er in deze track een laagje extra gruis op de stembanden van Lucinda Williams zit en de band op de toppen van zijn kunnen speelt. Onverwacht goed dit nieuwe album van de nog altijd onbetwiste Queen of Americana. Erwin Zijleman

World's Gone Wrong van Lucinda Williams is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 34,99 euro

LP, 34,99 euro

CD, 16,99 euro