17 oktober 2026

Review: Fontaines D.C. - Dopamine Chamber

Dopamine Chamber is alweer het vijfde album van de Ierse band Fontaines D.C. en laat een koerswijziging richting een wat toegankelijker en meer door synths gedomineerd, maar nog altijd interessant geluid horen.
Vergelijk het deze week verschenen Dopamine Chamber met het pas zes jaar oude Dogrel en je hoort goed hoe Fontaines D.C. zich de afgelopen jaren heeft ontwikkeld. De Ierse band zette zes jaar geleden de zoveelste postpunk golf in gang, maar was de postpunk ook al deels voorbij. Dat liet de band nog duidelijker horen op de albums die volgden. Op het twee jaar geleden verschenen Romance was Fontaines D.C. uitgegroeid tot een veelzijdige rockband en die band hoor je ook op Dopamine Chamber, dat kiest voor een nog wat toegankelijker en ook wat meer door synths bepaald geluid. Af en toe mis ik de ruwe spanning van de eerdere albums, maar uiteindelijk ging ik ook dit keer weer genadeloos voor de bijl.


Er verschijnen nog altijd flink wat postpunk albums die, wat mij betreft, redelijk fantasieloos voortborduren op de postpunk die sinds het eind van de jaren 70 wordt gemaakt. Het zijn albums die verrassend vaak kunnen rekenen op zeer positieve recensies, maar persoonlijk hoor ik liever postpunk bands die de grenzen blijven verleggen, zoals bijvoorbeeld Protomartyr dat al jaren doet. 

De Ierse band Fontaines D.C. bleef op haar debuutalbum Dogrel uit 2019 nog redelijk dicht bij de postpunk uit de jaren 70 en 80 en omarmde die invloeden nog wat nadrukkelijker op A Hero’s Death uit 2020. Toch vond ik Fontaines D.C. vanaf het debuutalbum van de Ierse band al veel interessanter dan de meeste andere bands die het etiket postpunk kregen opgeplakt. 

Op Skinty Fia uit 2022 liet Fontaines D.C. de postpunk al deels achter zich en dat deed de band nog wat nadrukkelijker op Romance uit 2024, dat vooral een indierock album met hier en daar wat invloeden uit de postpunk is. Met Dopamine Chamber levert de band uit Dublin alweer haar vijfde album af en het is wederom een album waarop Fontaines D.C. interessante stappen zet. 

In de openingstrack Six Shot Morning valt naast het stevig aangezette ritme vooral het gebruik van elektronica op. De stem van zanger Grian Chatten wordt omringd door een batterij aan synths, wat weer een nieuwe dimensie toevoegt aan het geluid van de band. De stem van Grian Chatten heeft zich de afgelopen jaren overigens minstens net zo veel ontwikkeld als de muziek van de band. Op het debuutalbum van Fontaines D.C. was hij bij vlagen nog een vrij irritante praatzanger, maar zijn mooie zang draagt nu nadrukkelijk bij aan het onderscheidend vermogen van de band. 

Elektronica speelt niet alleen in de openingstrack een voorname rol, want redelijk zwaar aangezette synths zijn in veel tracks op het album dominant. De muziek van de Ierse band bevat nog altijd invloeden uit de postpunk, maar ook onder andere 80s synthpop en zeker ook Britpop voegen nieuwe ingrediënten toe aan het geluid van de band. 

Fontaines D.C. is inmiddels een grote band die een breed publiek aan zich heeft weten te binden en grote zalen vult en zo klinkt de band ook op Dopamine Chamber. Het klinkt allemaal wat minder ruw en eerlijk gezegd ook wel wat minder spannend dan in het verleden, zeker wanneer de band wel heel opzichtig flirt met Britpop en 80s synthpop of bijna klinkt als New Order, zoals in Mimesis, maar ik ben toch weer onder de indruk van hetgeen dat Fontaines D.C. laat horen. 

Waar veel bands die zes jaar geleden opkwamen met de zoveelste postpunk golf nog altijd klinken als op hun debuutalbum, laat Dopamine Chamber de zoveelste metamorfose van de band uit Dublin horen. Het is misschien wat minder spannend, maar wat klinkt het allemaal lekker en aanstekelijk. En uiteindelijk wordt het ook weer spannend, bijvoorbeeld wanneer de band flink gas terug neemt of juist experimenteert met elektronica of wanneer niemand minder dan Rosalía opduikt voor een fraai en broeierig duet. 

Wanneer je Dopamine Chamber meerdere keren hebt beluisterd, hoor je naast de groots aangezette songs ook de subtiele accenten die laten horen dat Fontaines D.C. op het nieuwe album niet alleen songs heeft gemaakt die de band een nog groter publiek moeten kunnen opleveren, maar zichzelf ook wel degelijk blijft vernieuwen. Het oeuvre van de band bestaat inmiddels uit vijf albums en ik vind het een steeds indrukwekkender oeuvre. Erwin Zijleman

De muziek van Fontaines D.C. is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Ierse band: https://fontainesdc.bandcamp.com/album/dopamine-chamber.


Dopamine Chamber van Fontaines D.C. is verkrijgbaar via de Mania webshop:



16 oktober 2026

Review: @ - Autosmile

Dat een duo dat zichzelf @ noemt, bijzondere muziek maakt, is bijna vanzelfsprekend, maar het muzikale universum van de Amerikaanse muzikanten Victoria Rose en Stone Filipczak blijkt nog een stuk interessanter dan verwacht.
Autosmile van @ heeft deze week niet over aandacht te klagen. Dat is maar goed ook, want op eigen kracht is het album door de niet te googelen bandnaam mogelijk lastig te vinden. De bandnaam is niet het enige opvallende, want @ maakt op haar tweede album muziek die grenzen verlegt. Het duo uit Philadelphia begint bij de psychedelische folk van weleer, maar sleept deze op fascinerende wijze het heden in. De muziek van het tweetal klinkt het ene moment ruw en bijna lo-fi, maar bijzondere arrangementen en wonderschone harmonieën zijn nooit ver weg. Op basis van de eerste recensies twijfelde ik of Autosmile van @ iets voor mij zou zijn, maar dat is het zeker.



Googelen op “@” zal je niet snel bij het album van de gelijknamige band brengen en ook Bandcamp kan (nog) niet overweg met de naam van het duo dat oorspronkelijk uit Baltimore, Maryland, komt, maar inmiddels Philadelphia, Pennsylvania, als thuisbasis heeft. Het is dan ook verstandig dat @ (uit te spreken als At) niet heeft gekozen voor een titelloos album, want dat zou het album grotendeels onvindbaar maken. Dat zou doodzonde zijn, want Victoria Rose en Stone Filipczak hebben veel te bieden. 

Autosmile is verschenen op het roemruchte Britse 4AD-label en is het tweede album van het duo na het nauwelijks opgemerkte Mind Palace Music uit 2023. Volgens de Bandcamp-pagina van @ hebben Victoria Rose en Stone Filipczak de psychedelische folk opnieuw bedacht voor een nieuwe generatie. Dat zijn grote woorden, maar er zit wel wat in. Autosmile is een album dat inderdaad het etiket psychedelische folk verdient, maar het album klinkt flink anders dan de psychedelische folkalbums die ik ken uit het verleden. 

Ook voor hun tweede album hebben Victoria Rose en Stone Filipczak een bijzondere methode gekozen voor het opnemen van hun muziek, een methode die overigens goed heeft gewerkt bij het opnemen van het debuutalbum van @. De twee namen hun bijdragen individueel op en plakten deze later in elkaar, waarna bevriende muzikanten nog wat extra instrumenten toevoegden. 

Dit alles werd gedaan met bescheiden middelen, waardoor Autosmile soms wat lo-fi klinkt. Het lo-fi karakter van de muziek van @ wordt versterkt door het af en toe van de hak op de tak springen in de songs van het tweetal, wat van Autosmile een lekker ongrijpbaar album maakt. De muziek van Victoria Rose en Stone Filipczak klinkt soms ruw en elementair, maar de twee zijn ook niet vies van behoorlijk volle, mooie en avontuurlijke arrangementen, die eerder vakkundig geproduceerd dan lo-fi klinken. 

Folk vormt de basis van de songs van @ en dat hoor je het best wanneer de akoestische gitaar domineert in de songs. Het zijn soms verrassend melodieuze en toegankelijke songs, maar een bijzondere twist van met name de cello is nooit ver weg in de muziek van het tweetal uit Philadelphia. Deze muziek wordt gecombineerd met de stemmen van Victoria Rose en Stone Filipczak, die mooi bij elkaar passen. Ik heb een voorkeur voor de stem van Victoria Rose, maar ook de zang van haar kompaan in @ mag er best zijn. 

Zeker wanneer ook nog blazers worden toegevoegd klinkt de muziek op het album behoorlijk psychedelisch, maar de muziek van @ is te eigenzinnig en te eigentijds om heel lang aan te sluiten bij de psychedelische folk uit een ver verleden. Het is knap hoe de songs op Autosmile soms behoorlijk stevig tegen de haren in kunnen strijken, maar zomaar om kunnen slaan in songs die je direct wilt koesteren. 

Autosmile van @ wist me eigenlijk direct te betoveren en sindsdien blijf ik nieuwe dingen horen in de intrigerende songs van het Amerikaanse duo en wordt het album steeds leuker en interessanter. Tegelijkertijd vraag ik me af of er een moment komt wanneer ik alles gehoord heb en het album te veel van alles ga vinden, maar dat is iets dat de tijd gaat leren. Vooralsnog ben ik zeer gecharmeerd van het album van @ en ben ik nog lang niet uitgeluisterd. Erwin Zijleman

De muziek van @ is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Amerikaanse duo: https://atsongs.bandcamp.com/album/autosmile.


Autosmile van @ is verkrijgbaar via de Mania webshop: