06 november 2026

Review: Eliza Edens - Death Drive

Death Drive is het vierde album van de mij tot voor kort onbekende muzikant Eliza Edens en het is een bijzonder mooi album dat opvalt met een bijzondere mix van invloeden, mooi en veelkleurig gitaarwerk en een prachtige stem.
Ik probeer de ontwikkelingen binnen de popmuziek goed bij te houden en speur wekelijks naar nieuw talent, maar Eliza Edens heb ik de afgelopen jaren over het hoofd gezien. De Amerikaanse muzikant heeft deze week een vierde album uitgebracht, dat gelukkig hier en daar aandacht heeft gekregen. Die aandacht is terecht, want Death Drive is een zeer aansprekend album. Eliza Edens is een uitstekende songwriter en heeft een serie zeer persoonlijke songs geschreven. Het zijn songs die vooral zijn ingekleurd met fraai gitaarwerk dat de songs steeds net wat anders laat klinken. De mooie en bijzondere stem van de muzikant uit Brooklyn tilt het niveau van het uitstekende Death Drive nog wat verder op.



Ik kwam de naam van Eliza Edens de afgelopen week tegen op de Amerikaanse muziekwebsite No Depression, die de ontwikkelingen binnen de Amerikaanse rootsmuziek inmiddels al meer dan dertig jaar nauwlettend in de gaten houdt. No Depression is behoorlijk positief over het deze week verschenen album Death Drive. 

Het is zo te zien al het vierde album van de muzikant uit Brooklyn, New York, die zich overigens identificeert als non-binair persoon. Ik kan me niet herinneren dat ik de naam Eliza Edens eerder had gehoord, maar ik kan me zeker vinden in de positieve woorden van No Depression. 

De Amerikaanse muziekwebsite, die ooit begon als een inmiddels legendarisch tijdschrift dat in eerste instantie gericht was op de alt-country beweging, bestrijkt inmiddels een breed palet binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Het is een hokje waarin de muziek van Eliza Edens maar zeer ten dele past, want ik hoor veel invloeden uit de indiepop en vooral de indierock op Death Drive. 

Eliza Edens staat op de cover van het album afgebeeld met een gitaar en dat is niet voor niets. Het gitaarspel van de Amerikaanse muzikant speelt een voorname rol op het album, dat buiten de gitaren redelijk subtiel is ingekleurd, al kunnen zomaar verrassende accenten als die van een saxofoon, strijkers of synths opduiken. 

Het gitaarwerk van Eliza Edens is niet alleen dominant in haar geluid, maar ook mooi en veelkleurig, wat van Death Drive een gevarieerd album maakt. Het is een album dat flink wat raakvlakken met de indierock van het moment laat horen, maar ik hoor ook veel invloeden uit het verleden. 

Hoe vaker ik luister naar Death Drive, hoe meer ik gecharmeerd raak van het afwisselend akoestische en elektrische gitaarwerk, dat ook jazzy of funky kan klinken en ook lekker mag soleren. Vooral de ruimtelijke gitaarakkoorden vind ik bijzonder mooi, maar ook het stevigere of juist het subtiele werk raakt de juiste snaar. 

Het album heeft echter meer te bieden, want Eliza Edens schrijft aansprekende songs, die zich zeker niet beperken tot Amerikaanse rootsmuziek, indiepop en indierock. De songs voor het album zijn van hoog niveau, maar werden in de meeste gevallen geschreven tijdens workshops waarin binnen één dag een song moest worden opgeleverd. Het zegt iets over de kwaliteiten van de Amerikaanse muzikant als songwriter. 

De dood van de moeder van Eliza Edens is een centraal thema op Death Drive, wat er een persoonlijk album van maakt. Het mooiste heb ik echter nog altijd niet benoemd, want dat is wat mij betreft de stem van Eliza Edens. Het is een zeer karakteristieke maar ook zeer aangenaam klinkende stem. 

De zang van de muzikant uit Brooklyn doet het uitstekend in de songs die wat meer naar indierock neigen, maar ook als het experiment wordt gezocht, als in een song als Bigger, trekt de stem van Eliza Edens in zeer positieve zin de aandacht. 

Death Drive trekt de aandacht met zeer veelzijdig gitaarwerk en ook met de zang weet het album steeds net weer wat anders te klinken. Het is zoals gezegd het vierde album van Eliza Edens en dat hoor je ook wel, want de songs op het album klinken niet als die van een beginnende muzikant. Het blijft bijzonder dat juist No Depression me wees op het album, want het is er een die ook bij een muziekwebsite als Pitchfork in de smaak zou moeten kunnen vallen. Erwin Zijleman

De muziek van Eliza Edens is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://eliza-edens.bandcamp.com/album/death-drive.



05 november 2026

Review: Kaitlin Butts - Hello, Honky Tonk

De albums van Kaitlin Butts vond ik tot dusver veel te traditioneel en dat gold in eerste instantie ook voor het deze week verschenen album Hello, Honky Tonk, maar toen de Amerikaanse muzikante me opeens te pakken had, was ik direct volledig om.
Het eerste dat opvalt bij het beluisteren van het nieuwe album van Kaitlin Butts is haar stem. De Amerikaanse muzikante beschikt over een imposant stemgeluid, dat imponeert wanneer ze vol gas geeft en betovert wanneer ze meer ingehouden zingt. Ik ging er tot voor kort van uit dat haar muziek zich te ver buiten mijn muzikale comfort zone bevond, maar Hello, Honky Tonk is niet eens zo heel ver verwijderd van de countrygetinte albums van Kacey Musgraves. Jaarlijstjesmateriaal dus. In vocaal opzicht is het een imponerend album, maar ook in muzikaal opzicht maakt Kaitlin Butts er een feestje van. Ik heb haar muziek jarenlang volkomen verkeerd ingeschat, want wat is dit een aangename energiebom.



De muziek van Kaitlin Butts ken ik al meer dan tien jaar, maar ik heb op De Krenten uit de Pop nog nooit aandacht besteed aan haar muziek. De drie albums die ze tussen 2015 en 2024 maakte trokken wel mijn aandacht en waren absoluut goed voor een glimlach, maar uiteindelijk vond ik de behoorlijk traditioneel klinkende mix van countrymuziek en honky tonk toch niet in mijn muzikale straatje passen. 

Dat was niet anders toen ik vorige week voor het eerst naar haar nieuwe album Hello, Honky Tonk luisterde. Ik was direct geamuseerd door het intro waarmee het album begint en even onder de indruk toen de stem van Kaitlin Butts de ruimte volledig vulde, maar vervolgens ging ik er weer vrij snel van uit dat dit net niet mijn ding is. 

Ik weet niet hoe het is veranderd, maar toen ik een wandeling maakte met Hello, Honky Tonk door de oortjes, werd ik opeens gegrepen door het nieuwe album van de muzikante die opgroeide in Tulsa, Oklahoma, maar zich uiteindelijk in Nashville vestigde. Gedurende de wandeling werden mijn bewondering en liefde voor het album alleen maar groter en inmiddels vind ik Hello, Honky Tonk echt een fantastisch album. 

Dat heeft alles te maken met de stem van de Amerikaanse muzikante. Het is een stem die uit de speakers kan knallen, maar Kaitlin Butts kan ook meer ingetogen zingen. Het is een stem met ongelooflijk veel power, maar waar ik dit soort stemmen vaak schel vind klinken, is de stem van Kaitlin Butts echt heel mooi. 

Zeker als ze vol gas geeft herinnert ze aan grote countryzangeressen uit het verleden, maar in de ingetogen passages is ze niet eens zo heel ver verwijderd van Kacey Musgraves, die wat mij betreft beschikt over een van de mooiste stemmen die ik ken. De stem van Kaitlin Butts is niet alleen mooi en krachtig, maar het is ook een stem die haar songs voorziet van heel veel energie, waardoor luisteren naar Hello, Honky Tonk mij echt een enorme energieboost geeft. 

Die energie komt ook uit de aansprekende songs, die vol humor zitten en die alle bekende country-clichés met een knipoog tegemoet gaan. Het zijn songs waaraan werd meegeschreven door grootheden uit Nashville, onder wie Natalie Hemby. Ook in muzikaal opzicht is het nieuwe album van Kaitlin Butts een buitengewoon energiek album. Ik heb niet veel informatie over het album, maar wat wordt er met veel passie gespeeld. 

Kaitlin Butts begint bij de countrymuziek en honky tonk uit het verleden, maar ze slaagt er wat mij betreft ook in om niet alleen traditioneel te klinken. Zeker in de wat meer ingetogen songs op het album sluit Hello, Honky Tonk ook aan bij de countrymuziek van het moment. 

Ik begrijp er inmiddels niets meer van dat ik de muziek van Kaitlin Butts tot dusver steeds heb laten liggen en dat ik ook haar nieuwe album in eerste instantie terzijde schoof, want als ik nu begin aan Hello, Honky Tonk blijf ik luisteren tot de laatste noten en ben ik ruim drie kwartier onder de indruk. 

Ik heb geen idee hoe groot Kaitlin Butts in de Verenigde Staten is, maar stiekem heb ik al gefantaseerd over hoe het zou klinken in de Leidse Qbus. Ik ga de komende weken ook nog eens goed naar de eerste drie albums van de Amerikaanse muzikante luisteren, maar voorlopig krijg ik zoveel energie van haar nieuwe album dat ik Hello, Honky Tonk blijf beluisteren en alleen maar meer onder de indruk raak van Kaitlin Butts. Erwin Zijleman