01 augustus 2026

Review: Ariana Grande - petal

Ariana Grande heeft met petal een album gemaakt met de grandeur van een groots popalbum, maar het is ook een album dat anders klikt dan de bulk van de albums in dit genre en imponeert met een fraaie productie
Ik heb nog nooit een album van Ariana Grande besproken op De Krenten uit de Pop en ging ervan uit dat het deze week verschenen nieuwe album van de Amerikaanse popster daar niets aan zou gaan veranderen, maar petal heeft wat. Het album is om te beginnen een productioneel hoogstandje, maar ik vind het in muzikaal opzicht ook een spannend album, zeker als de elektronica net wat minder mainstream klinkt en de ritmes wat eigenzinniger zijn. Ariana Grande zingt verder geweldig op haar nieuwe album en heeft een aangenaam geluid in elkaar gesmeed, waarin pop en R&B prachtig in balans zijn. De recensies zijn vooral zuur en soms heel zuur, maar ik vind petal een knap en aangenaam album.



Ik had eigenlijk nog nooit goed naar de muziek van Ariana Grande geluisterd. Ik heb absoluut een zwak voor pop, maar de pop van Ariana Grande leek me vooral geschikt voor meisjes van twaalf en voor mij weinig interessant. De paar singles van de Amerikaanse muzikante die ik wel ken bevestigden dit vooroordeel. 

Als ik het merendeel van de recensies van haar deze week verschenen nieuwe album petal lees, zou ik probleemloos verder kunnen gaan met het negeren van Ariana Grande, want de meeste recensies zijn aan de zure kant, maar een enkele recensie maakte me toch ook nieuwsgierig naar het album. 

Vanaf het moment dat ik petal voor het eerst hoorde heb ik een zwak voor het album. De tijd zal moeten uitwijzen of het een ‘guilty pleasure’ is of meer, maar vooralsnog is mijn beeld van Ariana Grande flink bijgesteld en hoewel ik petal inmiddels meerdere keren heb beluisterd neemt mijn waardering voor het album nog steeds toe.

Met petal heeft Ariana Grande om te beginnen een knap popalbum gemaakt. Het is een album dat vol staat met songs die je na één keer horen gaat onthouden en het zijn songs die in geen enkel opzicht tegen de haren in strijken. Met petal heeft Ariana Grande een licht verteerbaar popalbum gemaakt, dat direct aanvoelt als het spreekwoordelijke warme bad. Alles klinkt even lekker en dit geldt wat mij betreft zowel bij aandachtige beluistering als bij het op de achtergrond laten voortkabbelen van het album. 

Ariana Grande was in het verleden volgens mij niet vies van heel veel irritante stembuiginkjes, maar op petal zingt ze geweldig. Natuurlijk past alles keurig binnen de kaders van de mainstream popmuziek van het moment, maar in dit genre hoor ik vooral minder goede zangeressen dan Ariana Grande. 

In veel recensies van petal wordt wat gemopperd over de teksten, die voorzichtig afgeven op voormalige geliefden en opdringerige fans en media, maar die teksten hoor ik ook bij popzangeressen die wel stevig bewierookt worden door de critici. In deze recensies lees ik veel te weinig over de productie van het album, want die vind ik echt geweldig. 

Ariana Grande werkt al lang samen met Ilya Salmanzadeh, die ook petal produceerde, overigens samen met Ariana Grande zelf. Ilya Salmanzadeh begon ooit als assistent van de Zweedse producer Max Martin, waar ik geen fan van ben, maar op petal laat hij horen dat hij zijn voormalige leermeester inmiddels voorbij is gestreefd wanneer het gaat om originaliteit en kwaliteit. 

Het nieuwe album van Ariana Grande klinkt werkelijk perfect, maar ik vind het geluid op petal ook spannend. Er is een flinke bak elektronica ingezet voor het album, maar de songs op het album zijn nergens heel zwaar aangezet, wat van petal een aangenaam licht en bij vlagen zelfs laidback album maakt. De met heel veel elektronica volgestopte popalbums van het moment klinken vaak hetzelfde, maar petal klinkt anders en spannender. 

Veel songs bevatten een organische onderlaag, die vervolgens is verrijkt met een dun laagje spannende elektronica, wat weer wordt gecombineerd met vaak wel net wat steviger aangezette, maar ook spannende ritmes. Met petal weet Ariana Grande mij makkelijk twaalf songs lang te boeien, mede omdat ze haar popsongs ook heeft voorzien van een flinke R&B injectie, die zorgt voor een wat authentieker geluid dan op de meeste mainstream popalbums van het moment. Ik had niet verwacht dat ik het ooit op zou schrijven, maar ik vind het nieuwe album van Ariana Grande echt een goed album. Erwin Zijleman

31 juli 2026

Review: Josaleigh Pollett - If I Let It Quiet

Josaleigh Pollett maakt vanuit Salt Lake City inmiddels al flink wat jaren bijzondere muziek, maar ze legt de lat nog wat hoger op haar nieuwe album If I Let It Quiet, dat de balans vindt tussen experiment en aangename popsongs
Ik ken de muziekscene van Salt Lake City eerlijk gezegd niet. De stad bracht ons ooit The Osmonds, maar verder ken ik geen muzikanten uit de hoofdstad van Utah. Tot deze week dan, want dankzij een tip maakte ik kennis met de muziek van Josaleigh Pollett, die laat horen dat er in Salt Lake City wel degelijk interessante muziek wordt gemaakt. If I Let It Quiet kan worden getypeerd als een singer-songwriter album, maar het is wel een singer-songwriter album vol verrassingen en vol uitstapjes buiten de gebaande paden. Josaleigh Pollett zet je soms op het verkeerde been, maar ze schrijft ook popsongs die je alleen maar wilt koesteren. Interessant album.



De Amerikaanse muziekwebsite Paste zette me vorige week op het spoor van de Amerikaanse muzikant Josaleigh Pollett. De non-binaire muzikant uit Salt Lake City, Utah, heeft de afgelopen tien jaar al heel wat muziek uitgebracht, maar ook voor Paste kwam het vorige week verschenen album If I Let It Quiet kennelijk als een verrassing. Paste noemt Josaleigh Pollett immers in de introductie van het album “a hidden treasure”. 

Daar kan ik me wel in vinden, want If I Let It Quiet is een fascinerend album en ook de vorige albums van de Amerikaanse muzikant zijn op zijn minst bijzonder en absoluut de moeite waard. Van deze albums vind ik If I Let It Quiet het meest toegankelijk en het album is wat mij betreft toegankelijk genoeg om in de smaak te vallen bij een grote groep liefhebbers van singer-songwriter muziek. 

Het nieuwe album van Josaleigh Pollett is absoluut te beschrijven als een singer-songwriter album, maar het is zeker geen doorsnee album in het genre. Het is een album dat flarden bevat van mooie en tijdloze folksongs, die makkelijk verleiden met mooie klanken en de zeer aangename stem van Josaleigh Pollett, maar de muzikant uit Salt Lake City maakt ook muziek die heel makkelijk van kleur verschiet en je minstens net zo makkelijk op het verkeerde been zet. 

De songs op het album klinken deels organisch, maar er wordt ook regelmatig elektronica ingezet, waardoor de muziek van Josaleigh Pollett ook kan opschuiven richting indiepop. Niet alleen de muziek op het album verschiet makkelijk van kleur, want ook de stem van Josaleigh Pollett kan meerdere kanten op, wat nog wat extra contrast toevoegt aan het album. 

Het zorgt voor een serie aansprekende maar ook lekker eigenzinnige songs, die anders klinken dan die op de meeste andere albums die worden gemaakt in de genres die Josaleigh Pollett bestrijkt. Nu opereert de Amerikaanse muzikant ook vanuit een andere scene, want Salt Lake City is in meerdere opzichten ver verwijderd van Nashville of Los Angeles. 

Het album klinkt nog wat eigenzinniger door de productie van Jordan Watko, die in het Japanse Osaka woont, waardoor het album op bijzondere wijze werd opgenomen. De afstand tussen Salt Lake City en Osaka zorgt voor een bijzondere sfeer, waarin de tijd af en toe lijkt te verspringen. Jordan Watko maakte overigens een bijzonder album onder de naam Crowd Shy, maar dit album ben ik nooit tegengekomen. 

Ook de andere muzikanten die zijn te horen op het album, ken ik niet, maar If I Let It Quiet is in muzikaal opzicht een spannend album, waarop van alles te ontdekken valt. Toen ik het album voor het eerst beluisterde, boden de songs van Josaleigh Pollett betrekkelijk weinig houvast, maar uiteindelijk valt alles op zijn plek en worden de bijzondere songs op het album stuk voor stuk memorabel. 

Ook de vorige albums van de Amerikaanse muzikant staan vol bijzondere songs, waardoor ik er opeens een interessant stapeltje albums bij heb. If I Let It Quiet is wat mij betreft het meest geschikte album om in te stappen, maar het album maakt je zeer waarschijnlijk nieuwsgierig naar het andere werk van Josaleigh Pollett, die af en toe stevig experimenteert, maar de toegankelijke popsong ook nooit helemaal uit het oog verliest. Wederom een hele interessante tip van Paste dus. Erwin Zijleman

De muziek van Josaleigh Pollett is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://josaleighpollett.bandcamp.com/album/if-i-let-it-quiet.