19 november 2026

Review: Silver Lining - Bygones

De Noorse hoofdstad Oslo heeft een bloeiende muziekscene met een zwak voor Amerikaanse rootsmuziek, wat een paar maanden geleden was te horen op het album van The Northern Belle en deze week op het album van Silver Lining.
Silver Lining beschikt met Stine Andreassen en Live Miranda Solberg over twee geweldige zangeressen, die allebei ook andere dingen doen. Op Bygones van Silver Lining combineren ze hun talenten en dat levert een fraai album op. De Noorse band flirtte op haar vorige album nog met pop en elektronica, maar op het nieuwe album staat de Amerikaanse rootsmuziek centraal. Het is een genre waarin de concurrentie moordend is, maar dankzij de Noorse touch klinkt Silver Lining anders dan de Amerikaanse concurrenten. Bygones had van mij wat langer mogen duren, maar alles wat de band uit Oslo laat horen op haar derde album is absoluut de moeite waard.



Noorwegen en (Amerikaanse) rootsmuziek gaan verrassend goed samen en dat heeft de afgelopen jaren een stapeltje uitstekende albums opgeleverd. Zo waren er de afgelopen maanden de echt prachtige albums van Martine Haugen (Hardships and Hopes) en The Northern Belle (Even Cowgirls Get Sad), terwijl wat langer geleden zeer fraaie rootsalbums werden afgeleverd door bands als Darling West en Silver Lining en door de singer-songwriter Louien. 

Silver Lining debuteerde in 2018 met het album Heart and Mind Alike, dat vier jaar later werd gevolgd door het nog betere Go Out Nowhere. Op het laatste album had Silver Lining met Stine Andreassen en Live Miranda Solberg twee topzangeressen in de gelederen. Het zijn zangeressen met banden met de andere bands die ik noemde, want Stine Andreassen maakte in het verleden deel uit van de band Darling West en maakt nog steeds deel uit van The Northern Belle, terwijl Live Miranda Solberg de vrouw achter het project Louien is. 

Het verdelen van de aandacht over meerdere bands zorgt helaas voor wat kortere albums, maar verder valt er niets te klagen. Na het album van The Northern Belle dat nog geen half uur duurde is ook Bygones van Silver Lining met bijna 33 minuten aan de korte kant, maar het is wel weer een album om blij van te worden. 

Ook op het derde album van Silver Lining bundelen Stine Andreassen en Live Miranda Solberg weer de krachten, maar ook Halvor Falck Johansen en Bjørnar Ekse Brandseth zijn nog steeds van de partij. Het derde album van de band uit Oslo bevat negen tracks en het zijn allemaal tracks die in het hokje (Amerikaanse) rootsmuziek passen. 

Het is wel rootsmuziek waarin ook ruimte is voor invloeden uit de popmuziek en het is popmuziek die vooral herinnert aan Californische popmuziek uit het verleden, maar ik hoor heel soms ook subtiel een vleugje ABBA, zoals in de openingstrack. Muziek uit Scandinavië kan wel eens donker en wat zwaar op de hand zijn, maar Silver Lining is op Bygones niet vies van flink wat zonnestralen. 

De Noorse band nodigde een aantal gastmuzikanten uit, wat een lekker vol en warm geluid oplevert. Het is een geluid met veel snareninstrumenten, waarbij uiteraard een plekje is gereserveerd voor de pedal steel. De band beschikt met Stine Andreassen, Live Miranda Solberg en Halvor Falck Johansen over drie mooie stemmen en die hebben allemaal een plek gekregen op het nieuwe album. Het zal niemand verbazen dat ik een voorkeur heb voor de stemmen van Stine Andreassen en Live Miranda Solberg, maar ook als de mannenstem het voortouw neemt overtuigt Silver Lining makkelijk. 

De Noorse band was op haar vorige album niet vies van pop en ook het gebruik van synths werd niet geschuwd. Dat klonk zeer overtuigend, maar het wat organischer en meer op Amerikaanse rootsmuziek gebaseerde geluid op Bygones past wat mij betreft beter bij de stemmen van de drie Noorse muzikanten. 

Het kleurt allemaal prachtig bij de regenachtige herfstavonden van het moment en net als het een paar maanden geleden verschenen album van The Northern Belle is ook het nieuwe album van Silver Lining een album dat de concurrentie met de Amerikaanse rootsmuziek uit Nashville best aan kan. Bij Oslo denk je misschien niet aan Amerikaanse rootsmuziek, maar met de albums van The Northern Belle en Silver Lining zet de Noorse hoofdstad zich ook dit jaar op de kaart als een interessante leverancier van het genre. Erwin Zijleman

De muziek van Silver Lining is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Noorse band: https://silverliningnorway.bandcamp.com/album/bygones.



18 november 2026

Review: Ruby Gill - Fishing is not about fishing

Pas aan het begin van dit jaar ontdekte ik het op dat moment al bijna een jaar oude tweede album van Ruby Gill en nu is er alweer een derde album van deze bijzondere muzikante, dat minstens even mooi en intrigerend is.
Ruby Gill maakt op Fishing is not about fishing muziek die voortborduurt op muziek uit het verleden, maar die op hetzelfde moment ook uniek klinkt. De muzikante uit Melbourne kan in haar songs meerdere kanten op, maar het zijn songs die altijd opvallen door intensiteit en eigenzinnigheid. Ook het derde album van Ruby Gill zou ik niet direct een heel toegankelijk album noemen, maar ontoegankelijk is het ook zeker niet. Aansprekend is het absoluut, want de Zuid-Afrikaanse muzikante heeft haar songs fraai en fantasierijk ingekleurd en beschikt over een bijzonder mooie en veelkleurige stem. Fishing is not about fishing is geen album dat TikTok op zijn kop gaat zetten, maar de fijnproevers weten hier wel raad mee.



De in Zuid-Afrika geboren maar vanuit het Australische Melbourne opererende muzikante Ruby Gill debuteerde in 2022 met het album I'm gonna die with this frown on my face. Het is een album met een mooie titel, maar ook in muzikaal opzicht wist Ruby Gill op te vallen. Voor iedereen die het horen wilde dan, want het album kreeg nauwelijks aandacht en is ook mij ontgaan. 

Begin vorig jaar bracht Ruby Gill haar tweede album Some Kind Of Control uit en ook dit album bleef lange tijd onder de radar. Ik besprak Some Kind Of Control pas aan het begin van dit jaar, nadat ik het album in een jaarlijstje was tegengekomen. Het is een fascinerend album, waarop Ruby Gill begint bij de singer-songwriter muziek zoals die in de jaren 60 en 70 in de heuvels rond Los Angeles werd gemaakt, maar ze neemt de luisteraar vervolgens mee door de tijd om in het heden te eindigen. 

Naast folkies uit de jaren 60 en 70 noemde ik ook PJ Harvey en Fiona Apple als vergelijkingsmateriaal, maar op Some Kind Of Control klinkt Ruby Gill vooral als zichzelf. Dat doet ze met hele bijzondere klanken en complexe songs, maar ik was eerder dit jaar vooral gecharmeerd van haar stem. 

Ondanks een aantal zeer positieve recensies kreeg Some Kind Of Control veel te weinig aandacht en dat zorgde ervoor dat er tot dusver ook nauwelijks aandacht is voor het vorige maand verschenen derde album van Ruby Gill. Gelukkig tipte iemand me het album, zodat ik er dit keer eens redelijk vroeg bij ben. 

Ik ben zelf heel blij met Fishing is not about fishing, want ook op haar derde album laat de muzikante uit Melbourne een duidelijk eigen geluid horen. Ruby Gill heeft wel wat met opvallende titels, want naast de opvallende albumtitel heeft ze ook een aantal fraaie songtitels voor je in petto, waaronder Lord, let me be a pastry chef en A crush on a firefighter at an inappropriate time. 

Eerstgenoemde track is de openingstrack van Fishing is not about fishing en het is er een die direct goed laat horen hoe bijzonder de muziek van Ruby Gill is. Het is een track die iets meer dan zes minuten lang genoeg heeft aan sobere pianoakkoorden en een stem. Het is niet veel muzikanten gegeven om de aandacht met zulke eenvoudige middelen zes minuten lang vast te houden, maar Ruby Gill doet het. Dat doet ze met een mooie stem, maar ook met zang die je mee kan nemen door de song, die met hart en ziel wordt vertolkt. 

Net als op Some Kind Of Control wordt er ook op Fishing is not about fishing flink gevarieerd. Ruby Gill kan uit de voeten met een door piano gedomineerde song, maar draait ook haar hand niet om voor voller en steviger klinkende gitaarklanken. Fishing is nog about fishing is een singer-songwriter album, maar het is ook een indierock album, een folkalbum, een jazzalbum en een experimenteel album. 

Ook bij beluistering van het derde album van Ruby Gill heb ik af en toe associaties met de muziek van Fiona Apple, zeker als de pianoklanken wat donkerder zijn en Ruby Gill wat soulvoller zingt. Het is een van de mooiste complimenten die ik Ruby Gill kan maken, want Fiona Apple reken ik tot de meest bijzondere muzikanten die ik ken. Iedereen die de muziek van Ruby Gill niet kent zal flink moeten wennen aan Fishing is not about fishing, maar investeer wat tijd in het album en je ontdekt haar unieke en aansprekende eigen geluid. Erwin Zijleman

De muziek van Ruby Gill is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Zuid-Afrikaanse muzikante: https://rubygill.bandcamp.com/album/fishing-is-not-about-fishing.