06 april 2026

Review: deary - Birding

Luister naar Birding van deary en het is wel duidelijk waar de Britse band haar inspiratie heeft gevonden, maar er zijn op het moment niet veel dreampop albums die mooier zijn dan het debuutalbum van de band uit Londen
Na het prachtige mini-album Aurelia uit 2024 waren mijn verwachtingen hooggespannen, maar wat mij betreft maakt deary de verwachtingen meer dan waar met haar debuutalbum Birding, dat deze week is verschenen. Birding klinkt als de albums die in de late jaren ’80 en vroege jaren ’90 werden gemaakt in hokjes als slowcore en vooral dreampop. Echo’s van bijvoorbeeld The Cocteau Twins komen onmiddellijk aan de oppervlakte, maar deary borduurt zeker niet fantasieloos voort op muziek uit het verleden. Alles op Birding klinkt even mooi, maar de gitaren van de band en de zang van Dottie Cockram springen het meest in het oor. Het levert een prachtig debuutalbum op.



Aan het eind van 2024 schreef ik het volgende over het mini-album van de Britse band deary: “Luister naar Aurelia van het Britse duo deary en je hoort flarden van de hoogtepunten van de shoegaze, slowcore en vooral dreampop uit de late jaren ’80 en de jaren ’90. De leden van het Britse duo hebben zich nadrukkelijk laten inspireren door de muziek van The Cocteau Twins, maar ze hebben er ook hun eigen ding van gemaakt. Rebecca ‘Dottie’ Cockram en Ben Easton overtuigen op Aurelia met prachtige klanken en nog mooiere zang en maken beeldende muziek die de fantasie uitvoerig prikkelt, maar waarop het ook heerlijk wegdromen is. Het is jammer dat Aurelia slechts een mini-album is, maar het is er een die doet uitzien naar nog veel meer muziek van het Britse tweetal”. 

Ik laat mini-albums meestal liggen, maar de songs van deary waren wat mij betreft te mooi om te negeren. We hebben uiteindelijk nog bijna anderhalf jaar moeten wachten op nieuw werk van Dottie Cockram en Ben Easton, maar het deze week verschenen debuutalbum van deary was het wachten meer dan waard. 

Op het deze week verschenen Birding heeft het duo gezelschap gekregen van drummer Harry Catchpole, maar in muzikaal opzicht is er niet zo gek veel veranderd. Ook op Birding maakt de Britse band geen geheim van inspiratiebronnen uit het verleden. Direct vanaf de eerste noten en zeker wanneer de zang invalt had ik associaties met de muziek van bijvoorbeeld The Cocteau Twins, maar het album bevat meer invloeden uit de shoegaze, slowcore, postpunk en vooral de dreampop. 

Dat zijn de afgelopen jaren wat uitgekauwde invloeden, maar net als op het mini-album uit 2024, tikt deary ook op haar debuutalbum een hoog niveau aan. De muziek van de inmiddels tot een trio uitgebreide band bestaat uit meerdere lagen breed uitwaaiende gitaarpartijen van zowel Dottie Cockram als Ben Easton en de wat ijle zang van Dottie Cockram. 

Net als op het min-album zijn drums toegevoegd en hoewel de drumpartijen een iets grotere rol spelen dan op Aurelia, blijven de gitaren het geluid van deary domineren, hier en daar bijgestaan door wolken synths. Het gitaarwerk is goed voor beeldende en wat dromerige klanken met vaak breed uitwaaiende klankentapijten met hier en daar baslijnen die herinneren aan de postpunk. 

Het is muziek die goed past bij de stem van Dottie Cockram, die het ruimtelijke en vaak ook wat zweverige effect dat de muziek van deary heeft nog wat versterkt met haar zang. De Britse muzikante doet meer dan eens denken aan Elizabeth Fraser, de zangeres van The Cocteau Twins en niet vanwege haar stem, maar ook vanwege haar manier van zingen. Net als Elizabeth Fraser gebruikt ook Dottie Cockram haar stem deels als instrument en zijn klanken vaak belangrijker dan de teksten die ze uitspreekt. 

Er zijn de laatste jaren veel meer bands die zich hebben laten inspireren door bands als The Cocteau Twins, maar de songs van deary prikkelen mijn fantasie intenser dan de albums van andere bands met een voorliefde voor 80’s en 90’s dreampop. Ik was eind 2024 behoorlijk onder de indruk van het mini-album Aurelia, maar het deze week verschenen Birding spreekt me eigenlijk in alle opzichten net iets meer aan. De songs zijn sterker, het gitaarwerk is nog wat veelkleuriger en de stem van Dottie Cockram nog wat bedwelmender. Prachtig album! Erwin Zijleman

De muziek van deary is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse band: https://deary.bandcamp.com/album/birding.


Birding van deary is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Review: U2 - Easter Lily EP

Ik had de Ierse band U2 echt al talloze malen afgeschreven toen in februari de verrassend goede EP Days of Ash verscheen, die nu wordt gevolgd door het wat mij betreft nog wat betere Easter Lily
Wat mij betreft houden muzikanten zich keurig aan de vooraf samengestelde releaselijsten, al is een muzikale verrassing op zijn tijd niet zo gek. Die verrassing kwam de afgelopen week van U2, dat dit jaar wel houdt van verrassingen. In februari verscheen uit het niets de EP Days of Ash en afgelopen vrijdag was er plotseling de EP Easter Lily. Op de nieuwe EP, die zes tracks en meer dan een half uur muziek bevat, heeft U2 de goede vorm van Days of Ash vast weten te houden en zet de band zelfs volgende stappen in de goede richting. Het is voor mij echt een enorme verrassing, want ik had echt niet meer verwacht in 2026 nog eens te zeggen dat U2 prima werk heeft afgeleverd en zeker niet twee keer op rij.



Ik was al zo’n 25 jaar totaal niet meer geïnteresseerd in de muziek van de Ierse band U2 toen in februari, op 
Aswoensdag, de EP Days of Ash verscheen. Op deze EP klonk de band, in ieder geval een deel van de tijd, weer geïnspireerd en hoorde ik iets van het vuur dat zo nadrukkelijk brandde op de albums die de band in de jaren 80 maakte. 

Van de zes tracks op Days of Ash waren er zeker vier de moeite waard en twee zelfs behoorlijk goed, wat voor mij echt een enorme verrassing was. Ik ging eerlijk gezegd uit van een eenmalige opleving of een laatste stuiptrekking van de Ierse band, maar een paar dagen geleden gooide U2 er nog een EP tegenaan. 

Easter Lily, dat vlak voor Pasen op Goede Vrijdag is verschenen, bevat nog eens zes nieuwe U2-tracks en is goed voor ruim een half uur muziek. Van de door mij verwachte terugval is geen sprake, want ook op Easter Lily klinkt U2 geïnspireerd en verrast het met songs die herinneren aan de gloriedagen van de band. 

Ik heb Easter Lily inmiddels een aantal keren beluisterd en schat de nieuwe EP van de band nog wat hoger in dan Days of Ash. Op Days of Ash zocht U2 de politieke confrontatie, maar op Easter Lily is meer ruimte voor persoonlijke thema’s en introspectie. 

Dat hoor je niet alleen in de teksten, maar ook in de muziek, die wat meer ingetogen en wat melodieuzer klinkt. Het wat minder ruwe geluid past wat mij betreft beter bij de stem van Bono, die minder geforceerd klinkt dan op Days of Ash. Adam Clayton en Larry Mullen Jr. spelen op Easter Lily zoals altijd solide, maar hebben absoluut veel invloed op het zo karakteristieke geluid van de band. 

De meeste invloed heeft echter gitarist The Edge, die op Easter Lily prachtig veelkleurig speelt. Af en toe hoor je flarden uit de roemruchte geschiedenis van de band, maar het gitaarwerk op Easter Lily heeft zich ook aangepast aan het nieuwe geluid dat U2 ook laat horen op haar nieuwe EP. 

Juist die combinatie van echo’s uit het verleden en nieuwe impulsen maakt van Easter Lily zo’n knappe EP. Nog meer dan Days of Ash hoor je in de nieuwe songs van U2 de inspiratie en bevlogenheid die zo lang ontbrak in de muziek van de Ierse band. Op Easter Lily ligt het niveau wat mij betreft nog wat hoger dan op Days of Ash, dat ook nog wel een flinke miskleun bevatte in de slottrack. 

Easter Lily bevat deze niet, al vind ik Easter Parade wel net wat minder dan de rest. De slottrack van Easter Lily is daarentegen een prachtige uitsmijter, waarin een soundscape van Brian Eno centraal staat en de zang op bijzondere wijze is vervormd. Brian Eno inspireerde de band halverwege de jaren 80 tot een van de beste albums van U2 en ook de slottrack van Easter Lily is prachtig. 

In muzikaal opzicht zit Easter Lily dichter bij de albums The Unforgettable Fire en The Joshua Tree dan op Days of Ash, maar de EP laat ook horen dat U2 veertig jaar later nog altijd bestaansrecht heeft. Ik weet niet of er nog meer in het vat zit dit jaar, naar verluidt komt er nog een nieuw album, maar na Days of Ash en zeker na Easter Lily is nieuw werk van U2 zowaar iets waar ik naar uitkijk en dat had ik een paar maanden geleden echt niet meer verwacht. Erwin Zijleman