11 mei 2026

Review: Michaela Anne - These Are the Days

Michaela Anne is helaas nog niet heel bekend, maar met haar vorige albums liet ze al horen dat ze in Nashville met de besten mee kan en dat doet ze ook met het deze week verschenen en wederom prachtige album These Are the Days
Het is nog altijd dringen binnen de Amerikaanse rootsmuziek met wekelijks een flinke stapel nieuwe albums om uit te kiezen. Van de albums die de afgelopen week zijn verschenen zou ik These Are the Days van Michaela Anne zeker niet laten liggen. De muzikante uit Nashville omarmt op haar nieuwe album weer nadrukkelijk de Amerikaanse rootsmuziek en levert wederom een prachtalbum af. Het is een intiem album over het moederschap, maar het is ook een album met zeer aansprekende songs, een prachtig vol en warm klinkend rootsgeluid en de prachtige stem van Michaela Anne, die met These Are the Days nog wat meer overtuigt dan met haar vorige albums.



De mooie en zeker ook de minder mooie kanten van de liefde zijn dankbare onderwerpen voor veel singer-songwriters en hetzelfde geldt voor de dood en verlies. Ook nieuw leven is een inspiratiebron voor flink wat albums uit het verleden en deze week zijn er nog twee albums over het moederschap bijgekomen. Gisteren besprak ik het mooie nieuwe album van de Canadese singer-songwriter Abigail Lapell en vandaag is het de beurt aan de Amerikaanse muzikante Michaela Anne. 

Het is een muzikante die ik hoog heb zitten en dat dankt ze in eerste instantie aan het album Desert Dove uit 2019. Het was mijn eerste kennismaking met de muziek van Michaela Anne, die in 2011 nog wat anoniem debuteerde en ook in 2014 een album uitbracht, maar in 2016 met Bright Lights and the Fame ook al een bovengemiddeld goed album afleverde. 

Desert Dove vond ik in 2019 nog een stuk beter en het is een album dat sindsdien nog flink is doorgegroeid en wat mij betreft mag worden geschaard onder de beste country(pop) albums van de afgelopen jaren. Desert Dove maakt indruk met een veelkleurig geluid met zowel invloeden uit de country van weleer als uit de countrypop van de afgelopen jaren, maar ook de songs van Michaela Anne en haar stem dragen nadrukkelijk bij aan de kracht van haar derde album. 

Desert Dove werd in 2022 gevolgd door het eveneens uitstekende Oh to Be That Free. Het is een album dat wat opschuift richting countrypop, maar het is wel countrypop met meer country dan pop. Ik vergeleek de muziek op het album met die van Kacey Musgraves en veel warmer kan ik mijn aanbevelingen niet maken. 

Oh to Be That Free stond in het teken van de geboorte van het eerste kind van de singer-songwriter uit Nashville, Tennessee, en inmiddels is ze de moeder van twee kinderen. Ook het deze week verschenen These Are the Days staat in het teken van het moederschap, dat, zoals de cover van het album laat zien, nog veel tijd vraagt van Michaela Anne. 

De Amerikaanse muzikante had sinds de release van haar vorige album meer aan haar hoofd dan het moederschap, want haar deze week verschenen nieuwe album kon pas tot stand komen na een geslaagde crowdfundingcampagne. These Are the Days is uitgebracht op het eigen label van Michaela Anne en werd uiteindelijk gemaakt met een heel behoorlijk budget. 

Dat is goed te horen, want het album klinkt prachtig. Het album werd gemaakt met een aantal prima muzikanten en multi-instrumentalist en producer Aaron Shafer-Haiss. Michaela Anne schoof op haar vorige album wat op richting countrypop, maar op These Are the Days gaat ze weer vol voor de rootsmuziek. Het nieuwe album van Michaela Anne is voorzien van een smaakvol en sfeervol geluid, waarvoor een hele batterij aan instrumenten is ingezet. 

Het album is hier en daar voorzien van een lekker stevig gitaargeluid en dat klinkt bijzonder aangenaam. Desondanks is er alle ruimte voor de mooie stem van de muzikante uit Nashville, die haar persoonlijke songs met veel gevoel vertolkt en de songs op het album een flink stuk optilt. These Are the Days kwam er zeker niet vanzelf, maar ook met dit album bewijst Michaela Anne weer dat ze behoort tot de grote talenten binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. Erwin Zijleman

De muziek van Michaela Anne is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://michaelaanne.bandcamp.com/album/these-are-the-days.


These Are the Days van Michaela Anne is verkrijgbaar via de Mania webshop:



10 mei 2026

Review: Tacoma Radar - No One Waved Goodbye (2004)

De muziekscene van Glasgow bloeide als nooit tevoren in 2004, wat een aantal inmiddels erkende klassiekers opleverde, maar ook het wonderschone debuutalbum van Tacoma Radar, dat helaas tussen wal en schip viel
Als ik No One Waved Goodbye van de Schotse band Tacoma Radar in 2004 zou hebben ontdekt, zou het album waarschijnlijk zijn uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums van dat jaar en tot een album dat ik tot op de dag van vandaag nog met enige regelmaat zou hebben beluisterd. Ik hoorde het debuutalbum en direct ook het slotakkoord van de band uit Glasgow de afgelopen week echter pas voor het eerst. Het is een prachtig album met invloeden uit de slowcore, sadcore, indierock, shoegaze en dreampop. Het is de muziek die mijn favoriete bands van destijds maakten, maar Tacoma Radar doet het op haar debuutalbum minstens even goed. Wat een ontdekking, maar helaas meer dan twintig jaar te laat.



Eind vorig jaar las ik op het internet een kort artikel over een reissue van een op dat moment ruim twintig jaar oud album van een mij totaal onbekende band. Afgaande op de omschrijving leek het me echter wel een interessant album en daarom noteerde ik de naam van de band in het notitieblokje dat ik bij de hand houd tijdens het lezen van tijdschriften, boeken en artikelen op het internet. 

Ik bladerde het notitieblokje de afgelopen week weer eens door en kwam de een paar maanden geleden opgeschreven naam van de band tegen. Dit keer besloot ik om wel eens te luisteren naar de muziek achter deze naam. Zonder hoge verwachtingen begon ik aan de beluistering van het enige album van de band, maar ik werd binnen enkele minuten compleet verpletterd. 

Ik weet niet meer welke albums in 2004 in mijn jaarlijstje stonden, al vermoed ik dat Funeral van The Arcade Fire of You Are the Quarry van Morrissey het lijstje aanvoerde, maar als ik het lijstje nu opnieuw zou mogen maken zou waarschijnlijk No One Waved Goodbye van Tacoma Radar bovenaan staan. 

Ik kan me niet herinneren dat ik in 2004 de naam Tacoma Radar wel eens voorbij heb zien komen en ik ben zeker niet de enige die het debuutalbum van de Schotse band in 2004 heeft gemist. No One Waved Goodbye werd immers nauwelijks opgepikt, waardoor het debuutalbum van Tacoma Radar direct ook het slotakkoord werd van de band uit Glasgow. 

Dat het album zo weinig aandacht kreeg is best opvallend, want er was aan het begin van dit millennium veel aandacht voor de op dat moment bloeiende muziekscene van Glasgow. 2004 is misschien zelfs wel het jaar waarin de muziekscene van Glasgow floreerde met jaarlijstjesalbums van Franz Ferdinand, Camera Obscura, The Blue Nile en The Delgados. 

Het debuutalbum van Tacoma Radar had niet misstaan in dit lijstje, maar het liep helaas anders. De Schotse band deelde overigens een bandlid met het wel succesvolle Camera Obscura, maar maakte totaal andere muziek. Het is het soort muziek dat het in 2004 prima deed, dus ook dat is geen verklaring voor het uitblijven van succes voor Tacoma Radar. 

Als ik No One Waved Goodbye in een hokje moet stoppen, kom ik uit bij hokjes als slowcore, shoegaze, dreampop, sadcore en indierock. Qua tempo doet de muziek van de Schotse band denken aan bands als Low, Codeine en Galaxie 500, maar ik hoor ook zeker wat van bands als The Sundays en Mazzy Star. De laatste band reken ik tot mijn favoriete bands aller tijden, waardoor ik zeker weet dat het debuutalbum van Tacoma Radar in 2004 bij mij zeer in de smaak zou zijn gevallen. 

Het tempo op No One Waved Goodbye ligt laag, de gitaarakkoorden zijn even dromerig als bezwerend en de songs van de band zijn even gruizig als melodieus. No One Waved Goodbye is een album vol prachtige spanningsbogen en een album met bedwelmende muziek, die prachtig combineert met de wat zachte stem van Jennifer Cosgrove, die vaak doet denken aan Harriet Wheeler van The Sundays, maar ook wel iets heeft van Hope Sandoval van Mazzy Star. 

No One Waved Goodbye is een album dat in 2004 een veel beter lot had verdiend en dat ik 22 jaar eerder had moesten koesteren dan nu het geval is. Een vorig jaar verschenen reissue laat ongeveer alles horen dat de band uit Glasgow tijdens zijn veel te korte bestaan heeft gemaakt. Het is wat mij betreft een schatkist die is opengegaan en die wat mij betreft een belangrijke voetnoot toevoegt aan de geschiedenis van de muziekscene van Glasgow aan het begin van dit millennium. Erwin Zijleman

De muziek van Tacoma Radar is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Schotse band: https://tacomaradar.bandcamp.com/album/no-one-waved-goodbye.


No One Waved Goodbye van Tacoma Radar is verkrijgbaar via de Mania webshop: