28 augustus 2026

Review: Chelsea Wolfe - The Dark

Chelsea Wolfe maakt inmiddels twintig jaar muziek die varieerde van mooi en breekbaar tot donker en dreigend en ook op haar deze week verschenen album The Dark laat de Amerikaanse muzikante weer nieuwe dingen horen.
Ik was benieuwd welke kant Chelsea Wolfe op zou gaan na haar prachtige album She Reaches Out to She Reaches Out to She uit 2024, waarop ze een soort dwarsdoorsnede uit haar complete oeuvre liet horen. Het antwoord op de vraag krijgen we deze week met The Dark. Het is een album dat nog altijd varieert van uiterst ingetogen tot zeer zwaar aangezet, maar zo toegankelijk klonk de muziek van Chelsea Wolfe nog niet eerder. Van muzikale uitverkoop is echter geen sprake, want ook op The Dark zingt ze de sterren van de hemel en laat ze in muzikaal opzicht nog altijd muziek met haar uit duizenden herkenbare stempel horen. Wederom een prachtalbum van Chelsea Wolfe derhalve.



De Amerikaanse muzikante Chelsea Wolfe heeft de afgelopen twintig jaar een fraai en inmiddels behoorlijk omvangrijk oeuvre opgebouwd. Het is een oeuvre waarin ze net zo makkelijk donkere en dreigende muziek om heel bang van te worden maakt, maar ze kan ook uit de voeten met betoverend mooie klanken die het oor zacht strelen. Het zijn twee uitersten die soms worden verdeeld over albums, maar ook samen kunnen komen op een album. 

Ik leerde Chelsea Wolfe zelf kennen in 2012 toen ze het album Unknown Rooms met akoestische songs uitbracht, maar vervolgens maakte ik ook kennis met haar door donkere gitaarmuren gekenmerkte muziek. Ruim twee jaar geleden verscheen het album She Reaches Out to She Reaches Out to She, waarop Chelsea Wolfe haar hele oeuvre samenvatte en haar meest veelzijdige album tot dusver maakte. Deze week is de Amerikaanse muzikante terug met The Dark en voegt ze een volgend fascinerend album toe aan haar werk. 

Op She Reaches Out to She Reaches Out to She werkte de Californische zangeres samen met TV On The Radio’s Dave Sitek als producer en die samenwerking smaakte wat mij betreft naar veel meer. Daar dacht de Californische muzikante zelf kennelijk anders over, want op The Dark werkt ze samen met producer Jennifer Decilveo, die onder andere werkte met Bat for Lashes, Porridge Radio, Miley Cyrus en Angelique Kidjo. 

Het zorgt ervoor dat The Dark toch weer anders klinkt dan het vorige album van Chelsea Wolfe. The Dark is net als She Reaches Out to She Reaches Out to She een veelzijdig album, maar waar het vorige album klonk als een dwarsdoorsnede van alle eerder albums, hoor ik op het nieuwe album ook nieuwe wegen. Als ik moet omschrijven wat er anders is op The Dark kom ik vooral uit bij de toegankelijkheid van de songs. 

Waar de muziek van Chelsea Wolfe in het verleden best zwaar en ontoegankelijk kon zijn, klinken de songs op het nieuwe album een stuk lichter en toegankelijker, wat niet betekent dat Chelsea Wolfe opeens lichtvoetige popmuziek maakt. Haar songs hadden in het verleden wel vaker een folky karakter en dat is ook te horen op The Dark. Een aantal songs is voorzien van vooral organische en sfeervolle klanken, maar de wat dreigende klankentapijten die we van haar kennen zijn nooit ver weg. 

Zoals de titel van het album al doet vermoeden is ook The Dark een album met vooral donkere tinten, maar zo dreigend en beangstigend als in het verleden is het niet. Producer Jennifer Decilveo heeft de scherpe randjes en ruwe kantjes er wat afgevijld, maar The Dark is nog altijd een typisch Chelsea Wolfe album. 

Het is een album waarop de mooie en veelzijdige stem van de Amerikaanse muzikante overigens prachtig klinkt en dat geldt zowel voor de ingetogen passages als voor de passages waarin de gitaarmuren toch weer opduiken. Het is niet alleen een mooi, maar ook uniek stemgeluid.

Op The Dark krijgt Chelsea Wolfe gezelschap van een aantal aansprekende muzikale gasten, onder wie Tori Amos en leden van Nine Inch Nails, Queens of the Stone Age en Air, maar hun bijdragen hebben niet heel veel invloed op het zo karakteristieke geluid van Chelsea Wolfe. Bij de eerste beluistering van The Dark vroeg ik me af of de muziek van de Amerikaanse muzikante dit keer niet te weinig onderscheidend is, maar inmiddels kan ik concluderen dat ze nog altijd unieke en bijzonder mooie muziek maakt. Erwin Zijleman

De muziek van Chelsea Wolfe is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://chelseawolfe.bandcamp.com/album/the-dark.


The Dark van Chelsea Wolfe is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Review: Ok Cowgirl - Rhinestone Cowgirl

De Amerikaanse topproducer Alex Farrar heeft het maar druk met al die gruizige gitaarbands met een liefde voor Amerikaanse rootsmuziek, maar met Rhinestone Cowgirl van Ok Cowgirl heeft hij een prachtalbum geproduceerd.
Invloeden uit de indierock en de Amerikaanse rootsmuziek, gruizige gitaren en een mooie en opvallende vrouwenstem, die persoonlijke teksten vertolkt, zijn de belangrijkste ingrediënten van flink wat albums op het moment. De beste van deze albums zijn ook nog eens geproduceerd door Alex Farrar en die nam ook de productie van Rhinestone Cowgirl van Ok Cowgirl voor zijn rekening. Het is een album dat een inmiddels bekend geluid laat horen, maar de band uit Brooklyn, New York, tikt wat mij betreft een hoog niveau aan en voegt wat toe aan alles dat er al is. Rhinestone Cowgirl is bovendien een album dat mooier en interessanter wordt wanneer je het vaker hoort.



Deze week verscheen het tweede album van de Amerikaanse band Ok Cowgirl, die in 2024 debuteerde met het album Couldn't Save Us From My Gut. Het debuutalbum van de band uit Brooklyn, New York, heeft volgens mij niet heel veel aandacht gekregen, terwijl het album werd geproduceerd door Alex Farrar, die dankzij zijn werk voor onder andere Wednesday, MJ Lenderman, Indigo De Souza, Snail Mail, Waxahatchee en Squirrel Flower behoort tot de meest gevraagde producers van het moment en bijna alles dat hij aanraakt in goud laat veranderen. 

Ook voor het tweede album verruilde Ok Cowgirl de thuisbasis in Brooklyn tijdelijk voor de studio van Alex Farrar in Asheville, North Carolina. Ok Cowgirl is een vijfkoppige band, maar de belangrijkste schakel van de band is frontvrouw Leah Lavigne. Ze tekende voor alle songs op het nieuwe album van haar band, nam de zang voor haar rekening en droeg bij aan zowel het gitaarwerk als de keyboards op Rhinestone Cowgirl. 

Een deel van de Amerikaanse muziekpers heeft het tweede album van de band uit New York opgepikt de afgelopen week, en dat begrijp ik wel. Ok Cowgirl heeft een album gemaakt met de momenteel populaire mix van indierock en Amerikaanse rootsmuziek en beschikt over een aantal sterke troefkaarten. 

Leah Lavigne laat op het tweede album van haar band horen dat ze een uitstekende songwriter is en ik vind haar ook een prima zangeres. Ze beschikt over een stem die op een aangename wijze onvast klinkt, zoals ook Adrianne Lenker dat heeft, maar ik vind haar een betere zangeres dan de Big Thief zangeres. De zang van Leah Lavigne past goed bij het ruwe en gruizige geluid van Ok Cowgirl, maar doet het ook uitstekend in de songs die opschuiven richting Americana. 

Er hebben maar liefst vijf gitaristen bijgedragen aan Rhinestone Cowgirl, onder wie Alex Farrar. Het wekt daarom geen verbazing dat het tweede album van Ok Cowgirl beschikt over een lekker vol gitaargeluid. Het is een gitaargeluid dat de songs van de Amerikaanse band steeds net wat anders inkleurt, waardoor Rhinestone Cowgirl de aandacht makkelijk vasthoudt. 

Ik geloof zelf zeer in de meerwaarde van een goede producer en hoor die meerwaarde in de productie van Alex Farrar, die het album heeft voorzien van een gloedvol geluid. Het zit af en toe redelijk dicht in de buurt bij een band als Wednesday, maar het tweede album van Ok Cowgirl heeft absoluut bestaansrecht. 

Ik hou van de gruizige en wat stevigere songs op Rhinestone Cowgirl, maar ook als de band gas terugneemt klinkt het allemaal erg mooi en is de stem van Leah Lavigne zelfs nog wat mooier. In de meer ingetogen songs op het album is het geluid van de band bovendien wat eigenzinniger. 

Het wordt langzaam maar zeker wel wat druk in dit segment, dat een paar jaar geleden Big Thief als belangrijkste representant had, maar Ok Cowgirl verdient op basis van de kwaliteit van Rhinestone Cowgirl absoluut een plekje tussen de bands die we in de gaten moeten houden. Ik had het album zelf een tijdje op de reservelijst staan, maar nu ik het vaker heb gehoord ben ik best gehecht geraakt aan dit aangename gitaaralbum en aan de stem en de songs van de talentvolle Leah Lavigne. Zeker fans van Wednesday moeten hier eens naar luisteren. Erwin Zijleman

De muziek van Ok Cowgirl is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://okcowgirl.bandcamp.com/album/rhinestone-cowgirl.