28 mei 2026

Review: Hyd - Hold Onto Me Infinity

De Amerikaanse muzikant Hyd leverde met het eind 2022 verschenen CLEARING een zwaar onderschat meesterwerk af en laat op het deze week verschenen album Hold Onto Me Infinity horen dat dit geen toevalstreffer was
Het debuutalbum van Hyd durf ik best een miskend meesterwerk te noemen, want het album kreeg niet de aandacht die het verdiende, maar is wel heel mooi en bijzonder. Tijd voor revanche dus en die komt deze week met het tweede album van Hyd. Hold Onto Me Infinity is niet zo’n sensationele verrassing als CLEARING in 2022, maar Hyd heeft nog steeds een eigen sound en levert wederom een fascinerend album af. Het is een album dat liefhebbers van avontuurlijke elektronische popmuziek zeker zal bevallen, maar ook als je hier niet van houdt is het nieuwe album van Hyd zeker de moeite waard, net als het nog altijd prachtige en fascinerende CLEARING uit 2022.



Aan het eind van 2022 verscheen CLEARING, het debuutalbum van Hyd. Ik ontdekte het album zelf pas toen ik het in een vrij obscuur jaarlijstje tegenkwam en ik was meteen diep onder de indruk van het album. Dat is op zich best bijzonder, want Hyd maakt op het album een soort muziek waar ik niet veel naar luister en waar ik over het algemeen ook niet snel gecharmeerd van ben. 

Op CLEARING domineert zwaar aangezette elektronica en het is elektronica die vaak nogal donker getint is. Het wordt gecombineerd met een mooie maar vaak ook vervormde stem, zeer persoonlijke teksten en songs die net zo makkelijk hitgevoelig als diepgravend zijn. 

Ik had met CLEARING van Hyd precies hetzelfde als in 2020 met Cult Survivor van Sofie (inmiddels Sofie Royer). Ook dat is een album dat zich buiten mijn muzikale comfort zone beweegt, maar ik vind het nog altijd een wonderschoon album en een album dat de sfeer van de coronapandemie misschien wel het best vangt van alle in 2020, 2021 en 2022 verschenen albums. 

Ook CLEARING van Hyd, dat de pech had dat het album pas vele maanden na de release in de platenwinkel lag, is een album dat me nog steeds zeer dierbaar is. Ik heb het vorige week, nadat ik de aankondiging van een nieuw album zag, weer eens beluisterd en was direct weer onder de indruk van de bijzondere klanken op en de weergaloze productie van het debuut van Hyd. 

Alle reden om uit te kijken naar het nieuwe album van het alter ego van de Amerikaanse muzikant Hayden Dunham, die zichzelf identificeert als non-binair persoon. Hyd werkte in het verleden met topkrachten als A.G. Cook en de veel te jong overleden SOPHIE, maar heeft voor de productie van het nieuwe album een beroep gedaan op de Schotse producer Hudson Mohawke, die nauw is verbonden met het eigenzinnige Warp label. 

Ik weet nog dat ik bij eerste beluistering van CLEARING begin 2023 niet wist wat ik hoorde en hopeloos geïntrigeerd was door de bijzondere klanken van Hyd. Dat is bij beluistering van het deze week verschenen Hold Onto Me Infinity anders. Hold Onto Me Infinity klinkt voor een deel als een logisch vervolg op het debuutalbum van Hyd en is daarnaast wat opgeschoven richting de succesvolle elektronische popmuziek van het moment. 

Ik geef eerlijk toe dat ik het tweede album van Hyd hierdoor bij eerste beluistering wat tegen vond vallen. Nu ik het album vaker heb gehoord ben ik echter een stuk positiever over het album. Imponeren met een echt nieuw geluid kun je maar één keer doen en ondanks wat flirts met gangbare elektronische popmuziek vind ik Hold Onto Me Infinity toch vooral een logisch vervolg op het zo bijzondere CLEARING. 

Ook op het nieuwe album maakt Hyd popmuziek vol tegenstrijdigheden. Ook het nieuwe album van de Amerikaanse muzikant balanceert op het snijvlak van hitgevoelige popmuziek en avontuurlijke muziek die de grenzen opzoekt, laat zowel mooie als zwaar vervormde zang horen en strooit met wonderschone maar ook aardedonkere klanken. 

Hold Onto Me Infinity is in productioneel opzicht een fantastisch album, maar ik word ook dit keer geraakt door de intieme songs die Hyd heeft verstopt onder de dikke laag elektronica. Met CLEARING leverde Hyd een van de meest bijzondere albums van de afgelopen jaren af, maar ook het nieuwe album mag er zeker zijn. Erwin Zijleman

De muziek van Hyd is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://hyd-earth.bandcamp.com/album/hold-onto-me-infinity-2.


Hold Onto Me Infinity van Hyd is verkrijgbaar via de Mania webshop:



27 mei 2026

Review: Sungaze - I'm No Longer Afraid of Heights

De Amerikaanse band Sungaze heeft zich stevig laten beïnvloeden door de shoegaze en dreampop uit het verleden, maar I'm No Longer Afraid of Heights overtuigt in het nu echt bijzonder makkelijk
Er is deze week wel wat aandacht voor het nieuwe album van de Amerikaanse band Sungaze, maar het houdt niet over. Dat is best bijzonder, want het vierde album van de band uit Cincinnati is een knap album. Het is een album met enigszins ijle zang en afwisselend melodieuze en gruizige gitaarakkoorden. I'm No Longer Afraid of Heights is zeker niet het eerste album waarop deze combinatie te horen is, maar het gitaarwerk is prachtig en de band beschikt met Ivory Snow over een geweldige zangeres. I'm No Longer Afraid of Heights is bovendien een album met sterke songs, die makkelijk overtuigen maar ook nog wel even aan kracht winnen. Echt een album dat de aandacht verdient.


I'm No Longer Afraid of Heights van Sungaze is een album dat ik zou verwachten in de lijstjes met de wekelijkse tips van de Amerikaanse muziekwebsites Paste en Pitchfork. In die lijstjes schittert het album echter helaas door afwezigheid. Ik schreef het album zelf alleen op vanwege een enthousiaste reactie op het Nederlandse muziekplatform MusicMeter en daar kon ik me bij vluchtige beluistering van het album direct in vinden. 

I'm No Longer Afraid of Heights blijkt al het vierde album van de Amerikaanse band en ook over de vorige drie albums lees ik op MusicMeter enthousiaste reacties, al zijn het er ook voor de vorige albums van de band niet veel. Het nieuwe album van de band uit Cincinnati, Ohio, is niet opgepikt door Paste en Pitchfork, maar ik ben wel een aantal positieve recensies van het album tegengekomen. 

In een aantal van deze recensies wordt de muziek van Sungaze vergeleken met de muziek die Mazzy Star met name in de jaren 90 maakte. Vergelijkingen met Mazzy Star vind ik altijd lastig. Met She Hangs Brightly (1990), So Tonight That I Might See (1993), Among My Swan (1996) en Seasons of Your Day (2013) schaarde de band zich onder mijn favoriete bands aller tijden en de zangeres van de band, Hope Sandoval, doet het goed in de lijstjes met mijn favoriete zangeressen aller tijden. 

“Big Shoes to Fill” voor Sungaze derhalve, maar ik ben wel degelijk onder de indruk van het nieuwe album van de band. Ik verbaas me ook niet over het feit dat Mazzy Star wordt aangedragen als relevant vergelijkingsmateriaal, want ook Sungaze vertrouwt op lome en dromerige vocalen en op wolken gitaren. 

Zangeres Ivory Snow heeft qua stem wel wat van Hope Sandoval, maar gooit het wat minder op de verleiding dan de zangeres van Mazzy Star en klinkt ook wat minder meisjesachtig. Ook in muzikaal opzicht zijn er wel wat raakvlakken tussen beide bands, maar het gitaarwerk op I'm No Longer Afraid of Heights is steviger dan we van Mazzy Star gewend zijn en sluit vooral aan bij de shoegaze uit de jaren 90. 

Het gitaarwerk van Ian Hilvert, die samen met Ivory Snow de spil van de band vormt, is echt bijzonder mooi en zorgt voor breed uitwaaiende wolken, waarop de stem van Ivory Snow uitstekend gedijt. De combinatie van benevelende wolken gitaarakkoorden en een mooie vrouwenstem is een beproefde combinatie, maar ik heb het de afgelopen jaren niet vaak zo mooi gehoord als op het vierde album van Sungaze. 

De muziek van de band is behoorlijk bombastisch, maar door het atmosferische karakter van de muziek klinkt I'm No Longer Afraid of Heights ook aangenaam licht. Ivory Snow is wat mij betreft de ster op het album, maar ook Ian Hilvert beschikt over een mooie stem, die goed past bij de bezwerende klankentapijten van de band en die fraai kleurt bij die van de zangeres van de band. 

De band verwerkte in het verleden naar verluidt meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek in haar muziek, maar I'm No Longer Afraid of Heights is toch vooral een shoegaze album. Het is een genre dat een aantal zeer memorabele albums heeft opgeleverd, maar als ik luister naar het nieuwe album van Sungaze vind ik dat zeker niet minder. Het is niet echt muziek voor een warme zomerdag, maar als de zon onder is wint dit album razendsnel aan kracht. Erwin Zijleman

De muziek van Sungaze is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://sungaze.bandcamp.com/album/im-no-longer-afraid-of-heights-2.