Ik had echt alk een flinke tijd niet meer naar een album van Tim Easton geluisterd, maar een aantal positieve recensies hebben me toch weer op het spoor gezet van de Amerikaanse muzikant. Met fIREHORSE heeft Tim Easton inderdaad een uitstekend album gemaakt. Samen met een aantal muzikanten uit de band van countryster Lainey Wilson tekent de gelouterde Amerikaanse muzikant voor een verrassend veelzijdig geluid, dat varieert van rauwe blues tot meer ingetogen folk. De band speelt geweldig, met een hoofdrol voor fraai gitaarwerk, en Tim Easton laat nog maar eens horen dat hij een getalenteerd zanger, songwriter en verhalenverteller is. Prima album.
Ik besprak op de krenten uit de pop nog niet eerder een album van de Amerikaanse muzikant Tim Easton. Ik ken wel een aantal van zijn albums, maar die stammen uit 2001, 2003 en 2006 en zijn dus van voor het bestaan van deze website. Sindsdien had Tim Easton de pech dat mijn voorkeur voor vrouwelijke muzikanten binnen de Amerikaanse rootsmuziek steeds sterker werd, wat ten koste ging van de mannelijke muzikanten.
Gisteren las ik op de op Amerikaanse rootsmuziek gespecialiseerde website No Depression een mooi verhaal over het nieuwe album van Tim Easton en was mijn nieuwsgierigheid naar fIREHORSE gewekt. De afgelopen 20 jaar heb ik volgens mij niet naar muziek van Tim Easton geluisterd, maar zijn nieuwe album beviel me eigenlijk direct.
fIREHORSE, overigens gestoken in een werkelijk prachtige hoes, werd geproduceerd door multi-instrumentalist en producer Kevin Nolan uit Nashville, Tennessee. Deze Kevin Nolan speelt ook in de band van de fantastische Lainey Wilson (check haar album Whirlwind uit 2024) en rekruteerde direct ook de ritmesectie van haar band voor het nieuwe album van Tim Easton.
fIREHORSE opent prachtig met River, dat een donker en bluesy geluid laat horen. Het is een geluid dat zomaar van de hand van Daniel Lanois zou kunnen zijn en het is een track die niet zou hebben misstaan op een van de latere en wat bluesy albums van Bob Dylan. De ritmesectie speelt subtiel, maar alle aandacht gaat uit naar het lekker rauwe gitaarspel en de doorleefde stem van Tim Easton, die zich laat bijstaan door een vrouwenstem.
De Amerikaanse muzikant had van mij een heel album met dit soort bluesy tracks kunnen maken, maar net als de albums die ik van hem ken is ook fIREHORSE een album dat binnen de Americana op een breed terrein uit de voeten kan. De tweede track is een stuk lichtvoetiger dan de openingstrack en bevat meer invloeden uit de folk dan uit de blues. En ook op de rest van het album kan Tim Easton meerdere kanten op.
fIREHORSE bevat ingetogen songs met invloeden uit de folk en de country en wat ruwere songs met invloeden uit de blues en de rock. In alle songs laat Tim Easton horen dat hij een uitstekend songwriter is en bovendien een prima zanger. Ik heb nog altijd een duidelijke voorkeur voor vrouwenstemmen, maar de stem van Tim Easton, die af en toe wat aan John Hiatt doet denken, bevalt me wel.
Het is een stem die ook goed past bij het snarenrijke geluid op fIREHORSE, dat werd opgenomen met een compacte band, die niet meer speelt dan nodig is. De ritmesectie speelt echt uitstekend, maar het veelkleurige gitaarspel op het album eist de meeste aandacht op en incidenteel zijn er de keyboards van Kevin Nolan.
Op het eerste gehoor klinkt het allemaal mooi maar ook oerdegelijk, want Tim Easton doet geen nieuwe dingen op zijn zoveelste album. fIREHORSE is echter wel een album dat het verdient om wat vaker beluisterd te worden. Dan hoor je beter hoe veelzijdig de songs op het album zijn en is er ook de tijd om te luisteren naar de verhalen die Tim Easton vertelt in zijn songs.
Albums als fIREHORSE van Tim Easton laat ik meestal liggen ten gunste van nieuw en vrouwelijk talent, maar ik heb het album inmiddels enkele malen met veel plezier beluisterd en daar gaat het zeker niet bij blijven. fIREHORSE is een prima album van de gelouterde Amerikaanse muzikant. Erwin Zijleman
