25 april 2026

Review: The Reds, Pinks & Purples - Acknowledge Kindness

Glenn Donaldson blijft met zijn band The Reds, Pinks & Purples het ene na het andere prachtalbum uit de hoge hoed toveren en ook het net wat meer ingetogen Acknowledge Kindness is weer wonderschoon
Een jaar of zes geleden luisterde ik bij toeval naar het tweede album van de band The Reds, Pinks & Purples en ik was direct verkocht. Glenn Donaldson nam me met zijn songs mee terug naar de jaren 80, maar overtrof de bands die ik destijds liefhad. Sindsdien volgen de albums van The Reds, Pinks & Purples elkaar in rap tempo op, maar de kwaliteit blijft hoog. Ook het deze week verschenen album Acknowledge Kindness staat weer vol met songs die ik eindeloos wil koesteren, maar op zijn zoveelste album in slechts een paar jaar tijd zet Glenn Donaldson wederom stappen. Acknowledge Kindness voegt daarom weer iets toe aan het inmiddels imponerende oeuvre van The Reds, Pinks & Purples en dat is razend knap.



Anxiety Art, het debuutalbum van The Reds, Pinks & Purples, heb ik in 2019 niet opgemerkt, maar sinds het verschijnen van You Might Be Happy Someday in 2020 volg ik de verrichtingen van de band van Glenn Donaldson op de voet. De muzikant uit San Francisco heeft inmiddels een respectabel stapeltje albums op zijn naam staan en ik vind ze allemaal even mooi. 

Dat heeft deels te maken met de nostalgische gevoelens die de muziek van The Reds, Pinks & Purples bij mij oproept. Met al zijn albums neemt Glenn Donaldson me direct mee terug naar de jaren 80. Het is het decennium waarin ik volwassen werd, ging studeren, op kamers ging en uiteindelijk begon aan een werkend bestaan. Het is ook het decennium van eerste liefdes, minder serieuze en uiteindelijk ook serieuze relaties en het decennium van grootse dromen en serieuze teleurstellingen. 

Maar de jaren 80 is voor mij ook zeker het decennium waarin mijn liefde voor de muziek tot bloei kwam. Ik luister nog regelmatig naar muziek uit de jaren 80, wat altijd goed is voor mooie herinneringen. Het bijzondere van de muziek van The Reds, Pinks & Purples is dat muziek die pas de afgelopen vijf jaar is gemaakt deze herinneringen net zo makkelijk naar boven brengt en misschien zelfs wel makkelijker. 

In mijn recensies van de vorige albums van de band kwam ik standaard met een flinke lijst aan jaren 80 bands waarvan ik echo’s hoorde in de muziek van The Reds, Pinks & Purples. Dat deed ik vorig jaar, toen Glenn Donaldson op The Past Is a Garden I Never Fed een greep deed uit zijn archieven, eens niet, want je doet de albums van The Reds, Pinks & Purples ook tekort met vergelijken. 

Ik ben inmiddels zo verknocht aan de muziek van de band dat ik wel durf te stellen dat The Reds, Pinks & Purples in de jaren 80 met afstand mijn favoriete band zou zijn geweest. Deze week verscheen alweer een nieuw album, want Glenn Donaldson heeft over inspiratie niet te klagen. 

Ook Acknowledge Kindness had maar een paar noten nodig om me een paar decennia terug te werpen in de tijd. Dat nostalgische gevoel blijft heerlijk, maar met het steeds weer benadrukken dat Glenn Donaldson de sfeer van de jaren 80 zo goed weet te vangen doe ik de Amerikaanse muzikant tekort. 

Ook op Acknowledge Kindness strooit hij immers weer met bitterzoete popsongs die niet alleen in de jaren 80 tot grote hoogte waren gestegen, maar dat ook hadden gedaan in de jaren 90, 00 en 10 en dat doen in de jaren 20. Acknowledge Kindness laat een inmiddels bekend geluid horen, maar het album voegt absoluut iets toe aan al die prachtige voorgangers. 

Op zijn nieuwe album kiest Glenn Donaldson net iets vaker voor ingetogen songs en het zijn songs waarin de melancholie het even wint van de zonnestralen. Ik hou zielsveel van de uptempo gitaarsongs van The Reds, Pinks & Purples, maar ook het wat meer ingetogen en deels piano gedreven werk van de band is van een bijzondere schoonheid. 

In muzikaal opzicht streelt ook Acknowledge Kindness weer genadeloos het oor en dat doen ook de betoverend mooie songs van Glenn Donaldson, die ook dit keer de verleiding compleet maakt met zijn stem. Ook Acknowledge Kindness is weer een album dat uitnodigt tot wandelen door een zonnig Leiden met de muziek van The Reds, Pinks & Purples door de oortjes, waarna verleden, heden en toekomst op bijzondere wijze samensmelten. Wat een prachtig album weer. Erwin Zijleman

De muziek van The Reds, Pinks & Purples is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://theredspinksandpurples.bandcamp.com/album/acknowledge-kindness.


Acknowledge Kindness van The Reds, Pinks & Purples is verkrijgbaar via de Mania webshop:



24 april 2026

Review: Kathryn Mohr - Carves

De Amerikaanse muzikante Kathryn Mohr houdt niet van zonnige popsongs die je na één keer horen koestert, maar haar donkere, intense en ruwe songs dringen zich uiteindelijk toch verrassend makkelijk op
Laat je niet misleiden door de openingstrack van het deze week verschenen album Carves van Kathryn Mohr, want de Amerikaanse muzikante heeft zich niet laten verleiden tot het maken van een album vol lastig te plaatsen klanken. Vanaf de tweede track regeren de songs en die zijn net als op het ruim een jaar geleden verschenen Waiting Room donker en dreigend, maar ook mooi en intens. Het zijn songs die behoorlijk ruw en stevig kunnen klinken, maar de songs van Kathryn Mohr zijn op een of andere manier ook sober. Je moet even het juiste moment vinden voor dit toch behoorlijk donkere album, maar uiteindelijk heeft Kathryn Mohr weer heel veel te bieden op Carves.


Over het begin vorig jaar verschenen album Waiting Room van Kathryn Mohr schreef ik op De Krenten uit de Pop het volgende: “Waiting Room van de Amerikaanse muzikante Kathryn Mohr zal een winterdepressie eerder versterken dan verzwakken, maar onder de donkere klanken op het album zit ook veel schoonheid verstopt”. Het zijn woorden waar ik nog steeds achter sta en inmiddels weet ik ook dat het album ook mooi is gebleven toen de lente en de zomer hun intrede deden in Nederland. 

Er was dan ook geen reden voor de Amerikaanse muzikante om haar muziek aan te passen nu haar nieuwe album in de lente is verschenen en dat heeft Kathryn Mohr dan ook niet gedaan. Ook het deze week verschenen Carves is weer een donker tot aardedonker album, maar ook dit keer zijn de songs van de Amerikaanse muzikante op een bijzondere manier mooi. Dat hoor je overigens nog niet in de openingstrack, die vooral uit een bak wat ondefinieerbare herrie bestaat, maar als de stem van Kathryn Mohr in de tweede track invalt, begeeft Carves zich weer op redelijk bekend terrein. 

Ik noem de muziek van Kathryn Mohr hierboven mooi, maar zo zal niet iedereen de behoorlijk ruwe klanken op het album beschrijven. Zeker als Kathryn Mohr kiest voor stevigere gitaren klinkt haar muziek behoorlijk rauw en hard. Ik vergeleek het vorig jaar met de muziek van een jonge PJ Harvey en dat is nog steeds relevant vergelijkingsmateriaal. 

Ook wanneer Kathryn Mohr zich omringt met stevigere gitaren vind ik haar songs folky genoeg om ze folksongs te noemen, al zijn het wel andere folksongs dan gebruikelijk in het genre. Niet alleen PJ Harvey draagt relevant vergelijkingsmateriaal aan, want ik hoor soms ook wel wat van Hole. Die band had dankzij de aanwezigheid van Courtney Love de schijn enorm tegen, maar was bij vlagen een geweldige band. Zeker wanneer de muziek van Kathryn Mohr nog wat donkerder en deprimerender klinkt, moet ik ook denken aan Grouper, al bevat Carves relatief veel songs met een kop en een staart en een min of meer standaard structuur. 

Kathryn Mohr kwam na de tour die volgde op haar vorige album in de Mojavewoestijn terecht en werd gegrepen door de schoonheid van het landschap. Gewapend met een gitaar en eenvoudige opnameapparatuur keerde ze terug naar de woestijn om de basis van haar nieuwe album op te nemen in een Airbnb. Het in een isolement opnemen van een album zorgt meestal voor een bijzondere sfeer en dat is op Carves niet anders. 

Het nieuwe album van Kathryn Mohr klinkt donker en eenzaam, maar ook puur en intens. Het gitaarspel van de Amerikaanse muzikante zorgt voor een ruwe onderlaag, die zo nu en dan bijna klinkt als de drones die door een aantal bands worden geproduceerd. Het maakt van de beluistering van Carves een intense luisterervaring, maar uiteindelijk vind ik de nieuwe songs van Kathryn Mohr zeker niet ontoegankelijk. 

Het zijn wel songs die beter tot zijn recht komen wanneer je ze wat vaker hebt gehoord, wat vooral geldt voor de songs waarin Kathryn Mohr het experiment wat meer opzoekt. En natuurlijk is Carves van Kathryn Mohr geen album dat je opzet in de aangename lentezon van het moment, maar wat later op de dag is het gelukkig nog altijd behoorlijk kil en donker en begint dit album snel te groeien. Erwin Zijleman

De muziek van Kathryn Mohr is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://kathrynmohr.bandcamp.com/album/carve.


Carves van Kathryn Mohr is verkrijgbaar via de Mania webshop: