08 juni 2026

Review: Haylie Davis - Wandering Star

De Amerikaanse singer-songwriter Haylie Davis klinkt op haar debuutalbum Wandering Star als een aantal grote vrouwelijke singer-songwriters uit de late jaren 60 en vroege jaren 70, maar wat klinkt het ook in 2026 lekker
Bij beluistering van Wandering Star vallen een aantal dingen op. Haylie Davis combineert op haar debuutalbum meerdere genres, waaronder de Laurel Canyon folk, de countrymuziek en de singer-songwriter muziek uit de vroege jaren 70. In muzikaal en productioneel opzicht weet de muzikante uit Los Angeles de sfeer van deze tijd goed te vangen. Dat doet ze ook met haar stem, die ook zo lijkt weggelopen uit een ver verleden. De zang op Wandering Star klinkt anders dan die op de meeste andere singer-songwriter en rootsalbums van het moment, maar als je vatbaar bent voor de stem van Haylie Davis pakt ze je met haar debuutalbum genadeloos in. Wat is dit een geweldig album.



Wandering Star is het deze week verschenen debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Haylie Davis. Als iemand me had verteld dat Wandering Star een vergeten album is uit de late jaren 60 of vroege jaren 70 had ik het echter ook direct geloofd. Wandering Star deed me immers direct vanaf de eerste noten aan Tapestry van Carole King denken. 

Dat is wat mij betreft een van de beste vrouwelijke singer-songwriter albums aller tijden en misschien zelfs wel het beste album ooit door een vrouwelijke singer-songwriter gemaakt. Het uit 1971 stammende album heeft tot op de dag van vandaag invloed op vrouwelijke muzikanten, maar ik hoorde nog niet zo vaak echo’s van het album als bij beluistering van Wandering Star van Haylie Davis. Dat is nogal een vergelijking voor een debuutalbum, maar Haylie Davis kan de vergelijking wat mij betreft aan. 

De muzikante uit Los Angeles beschrijft haar debuutalbum op haar bandcamp-pagina als volgt: “Los Angeles–based singer-songwriter Haylie Davis presents Wandering Star, a coming-of-age debut that unfolds like a Townes Van Zandt tale set in a deserted diner off a re-routed interchange: intimate, cinematic and quietly fearless”. Dat is ook een mooie omschrijving, maar ik zou zelf eerder een mooi citaat met een hoofdrol voor de klassieker van Carole King hebben bedacht. 

Dat Wandering Star klinkt als een vergeten klassieker uit de jaren 60 of 70 heeft alles te maken met de muziek op en de productie van het album. Het door piano en gitaren gedomineerde geluid op het album ademt de sfeer van de jaren 60 en 70 en klinkt totaal anders dan singer-songwriter albums van het moment, zeker als de gitaren mogen soleren. 

Haylie Davis kan op haar debuutalbum uit de voeten met de tijdloze singer-songwriter muziek van Carole King uit de vroege jaren 70, maar ik hoor ook veel raakvlakken met de Laurel Canyon folk van Joni Mitchell uit dezelfde periode. Hier blijft het niet bij, want Wandering Star bevat ook een aantal pure countrysongs, die ook afkomstig lijken uit een ver verleden. 

De productie van het album, waarvoor naast Haylie Davis zelf ook Sam Burton tekent, is echt een kunststukje, want wat weet het album de sfeer van de jaren 60 en 70 goed te vangen. Als Wandering Star in 1971 zou zijn verschenen had het de geschiedenis van de popmuziek kunnen veranderen, want de songs van Haylie Davis zijn absoluut aansprekend net als het geluid op het album. 

Nog wat aansprekender vind ik haar stem, die anders klinkt dan alle andere vrouwenstemmen van het moment. Het is een stem met flarden Carole King, Linda Ronstadt, Emmylou Harris en Joni Mitchell, maar Haylie Davis heeft ook een bijzonder eigen geluid. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen de stem van de muzikante uit Los Angeles mooi vindt, maar ik vind het echt een geweldige stem. Het is voor mij vooral de zang van Haylie Davis die van Wandering Star zo’n bijzonder album maakt, al doet de Amerikaanse muzikante op haar debuutalbum ook verder alles goed. 

Op basis van alle omschrijvingen wist ik niet zo goed wat ik moest verwachten van Wandering Star, maar ik werd eigenlijk direct weggeblazen door het album, dat ik zelf zou omschrijven als een imponerend country-getint singer-songwriter album dat in 1971 mee had gekund met de beste singer-songwriter en rootsalbums van dat moment en dat ook in 2026 nog fris en urgent klinkt. Erwin Zijleman

De muziek van Haylie Davis is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://hayliedavis.bandcamp.com/album/wandering-star.


Wandering Star van Haylie Davis is verkrijgbaar via de Mania webshop:



07 juni 2026

Review: Linda Ronstadt - Heart Like a Wheel (1974)

Ik had tot voor kort een blinde vlek voor het oeuvre van Linda Ronstadt, die ook heel veel matige albums heeft gemaakt, maar ook een aantal hele goede, met wat mij betreft Heart Like a Wheel uit 1974 als uitschieter
Linda Ronstadt kondigde ruim 15 jaar geleden haar pensioen aan, maar maakte in de decennia dat ze actief was in de muziek een flinke stapel albums. Halverwege de jaren 70 maakte ze haar beste albums en van deze albums springt Heart Like a Wheel er wat mij betreft uit. Het album werd gemaakt met een ware sterrencast en bevat een serie fraaie songs van anderen. Toch is Linda Ronstadt zelf de ster op het album, want ze zingt echt geweldig op Heart Like a Wheel. Het is een album dat ontbreekt in de meeste lijstjes met de beste singer-songwriter albums uit de jaren 70, maar ik ben aangenaam verrast door het album, dat Linda Ronstadt voor mij alsnog op de kaart heeft gezet als interessante muzikante.



Ik had me tot voor kort nog nooit verdiept in de muziek van Linda Ronstadt. Ik kende hooguit een paar singles van de in Tucson, Arizona, geboren singer-songwriter, maar dat was het dan ook wel. Ik ben me op een gegeven moment gaan verdiepen in flink wat tijdgenoten van Linda Ronstadt, maar ik liet haar albums tot voor kort altijd liggen. Ten onrechte, want het rijke oeuvre van de Amerikaanse muzikante bevat een aantal prima albums. 

Linda Ronstadt studeerde nog toen ze haar eerste stappen in de muziek zette met de band The Stone Poneys, maar aan het eind van de jaren 60 begon ze aan een solocarrière. In eerste instantie liet Linda Ronstadt zich vooral door traditionele countrymuziek beïnvloeden, maar het succes kwam met het in 1971 verschenen titelloze album, waarop naast country ook wat West Coast pop invloeden zijn te horen. Fun fact is dat de band die op het album is te horen niet veel later zou doorbreken onder de naam The Eagles. 

Linda Ronstadt maakte tussen 1967 en 2006 ruim 25 albums. Ik heb er inmiddels flink wat beluisterd en ben eigenlijk alleen gecharmeerd van de albums die ze in de jaren 70 maakte. In de jaren 80 maakte ze overigens wel een prima album als onderdeel van het trio dat ze vormde met Dolly Parton en Emmylou Harris, maar de meeste soloalbums uit de jaren 80 en 90 zijn wat mij betreft albums om snel te vergeten. 

Dat geldt zoals gezegd niet voor haar albums uit de jaren 70 en van deze albums vind ik het in 1974 uitgebrachte Heart Like a Wheel met afstand het beste album. Het is het album dat opent met de single You’re No Good, een van de weinige songs van Linda Ronstadt die ik voor mijn ontdekking van haar oeuvre kende. 

Het is overigens een song die ze niet zelf schreef en dat geldt ook voor alle andere songs op Heart Like a Wheel. Het album bevat songs van onder andere Phil Everly, James Taylor, Lowell George, Anna McGarrigle en J.D. Souther, maar Linda Ronstadt maakt er op het album haar eigen songs van. 

Het zijn songs die zich bewegen tussen aan de ene kant Amerikaanse rootsmuziek en aan de andere kant de pop en rock die in de eerste helft van de jaren 70 in Los Angeles werd gemaakt. Het album bevat een aantal songs die niet eens zo ver verwijderd zijn van de muziek die Fleetwood Mac een paar jaar later op Rumours zou maken, maar Linda Ronstadt blijft ook de country en de folk van haar eerdere albums trouw en laat horen dat ze ook uit de voeten kan met soul. 

In de credits van het album duiken bekende namen op als Andrew Gold, David Lindley, Cissy Houston, Don Henley, Emmylou Harris, Glenn Frey, J.D. Souther, Sneaky Pete Kleinow en Timothy B. Schmit, waardoor het geen verbazing wekt dat het album in muzikaal opzicht makkelijk indruk maakt. 

Heart Like a Wheel maakt echter vooral indruk met de stem van Linda Ronstadt. Ik had op voorhand geen idee dat Linda Ronstadt zo’n goede zangeres was, maar de zang op Heart Like a Wheel is echt geweldig. De Amerikaanse muzikante beschikt over een hele krachtige stem die flink kan uithalen, maar die ook meer ingetogen kan klinken. Het is een stem die het goed doet in het country-getinte repertoire op het album, maar ook in de wat stevigere songs en in de songs met een randje soul imponeert Linda Ronstadt als zangeres. 

Ik dacht eerlijk gezegd dat ik de beste singer-songwriter albums uit de jaren 70 zo langzamerhand wel kende, maar Heart Like a Wheel van Linda Ronstadt hoort daar wat mij betreft zeker bij. Erwin Zijleman


Heart Like a Wheel van Linda Ronstadt is verkrijgbaar via de Mania webshop: