Review: Grace Givertz - Midnight Feature

Ik had nog niet eerder kennis gemaakt met de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter Grace Givertz, maar alles dat de muzikante uit Boston laat horen op het deze week verschenen album Midnight Feature is even mooi en indrukwekkend
De meeste omschrijvingen die muzikanten voor zichzelf hebben bedacht op de diverse sociale media vind ik niet heel treffend, maar de wijze waarop de Amerikaanse muzikante Grace Givertz zichzelf typeert is wat mij betreft raak. “Grace Givertz is a Boston based indie folk singer songwriter. With a large voice packed into a tiny body, Grace pairs her witty and honest lyrics with various instruments to bring a refreshing sound to folk.” Het is een prima omschrijving van de muziek die is te horen op het deze week verschenen Midnight Feature. Het is een album dat me in alle opzichten heeft verrast. De muziek is echt prachtig, de songs van Grace Givertz zijn indringend en avontuurlijk en ze zingt ook nog eens met veel gevoel. Het levert een prachtig album op.

Midnight Feature van de Amerikaanse singer-songwriter Grace Givertz is verschenen in een week met echt heel veel interessante nieuwe albums. Het album van de nog vrij onbekende muzikante dreigt daarom wat tussen wal en schip te vallen en dat zou heel jammer zijn, want het is een uitstekend en wat mij betreft onderscheidend album. Ook bij mij stond Midnight Feature niet direct op de radar, maar langzaam maar zeker wist de muzikante uit Boston me te overtuigen met haar mooie en indringende muziek. 

Grace Givertz bracht in 2019 haar debuutalbum Year Of The Horse uit en komt pas zeven jaar later met haar tweede album. De Amerikaanse muzikante kreeg in 2017 een ernstig ongeluk, waarvan het herstel meerdere jaren duurde en in die periode was gitaar spelen en zingen niet altijd mogelijk. Op Midnight Feature zit Grace Givertz nog deels in deze voor haar zware periode, wat donkere tinten toevoegt aan haar muziek en haar teksten, die ook gaan over relaties en het opereren als zwarte muzikante in de vooral witte folkscene van Boston. 

De muzikante uit Boston, die nog wel altijd last heeft van chronische pijn, omschrijft haar muziek zelf als folk, maar ik vind Midnight Feature geen moment een doorsnee folkalbum. Bij een doorsnee folkalbum denk ik in eerste instantie aan vrij sobere klanken met een hoofdrol voor de akoestische gitaar. Dat is misschien een vrij stereotiep beeld, maar het is ook een beeld dat nog altijd vaak op gaat. 

Ook de songs van Grace Givertz hebben soms genoeg aan relatief sobere klanken van de banjo en de gitaar van de Amerikaanse muzikante, maar Midnight Feature laat het grootste deel van de tijd een opvallend mooi en bijzonder geluid horen. De singer-songwriter uit Boston heeft zich op haar tweede album omringd met flink wat muzikanten, die samen goed zijn voor een geluid dat opvalt. Naar verluidt koos ze alleen voor muzikanten van kleur, muzikanten met een handicap of muzikanten uit de LHBTIQ+ gemeenschap, groepen waarvan ze zelf ook deel uitmaakt, een bijzonder detail. 

Er komen uiteindelijk flink wat instrumenten voorbij op het album, maar deze worden niet allemaal tegelijk ingezet. In de meeste songs staat een van de instrumenten centraal en voegen de andere instrumenten subtiele versiersels toe. Ik vind met name de vioolbijdragen op het album heel mooi, maar in iedere song op het album valt wel weer een ander instrument op. Het levert een folky geluid op, maar Midnight Feature bevat ook zeker invloeden uit andere genres. 

De muziek op het album is prachtig, maar ik vind de zang van Grace Givertz nog indrukwekkender. Ze beschikt om te beginnen over een hele bijzondere stem, die Midnight Feature voorziet van een duidelijk eigen geluid. Grace Givertz zingt bovendien met veel passie en emotie, waardoor haar stem echt binnenkomt. De impact van haar stem wordt nog wat groter door de persoonlijke teksten op het album. 

Ik ben echt onder de indruk van de muziek en de zang op het album, maar ik ben ook onder de indruk van de songs van Grace Givertz. Het zijn songs die makkelijk onder de huid kruipen dankzij de emotionele lading, maar het zijn ook songs die de fantasie prikkelen, zeker wanneer ze zijn voorzien van een fraai beeldend geluid. 

Helaas is Midnight Feature van Grace Givertz een beetje ondergesneeuwd in het releasegeweld van de afgelopen week, maar ik weet zeker dat dit album in brede kring op sympathie moet kunnen rekenen. Ga vooral eens luisteren. Erwin Zijleman

De muziek van Grace Givertz is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://disposableamerica.bandcamp.com/album/midnight-feature.

Review: Morgan Nagler - I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It

Het is overvol binnen de indierock van het moment, maar met het geweldige I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It levert Morgan Nagler een debuutalbum af dat haar in één klap schaart onder de smaakmakers in het genre
Dat Morgan Nagler goede songs kan schrijven bewees de muzikante uit Los Angeles al eerder met de songs die ze voor anderen schreef, maar ook haar debuutalbum I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It staat er vol mee. Het is een album dat zowel uit de voeten kan met indierock als met indiefolk en indiepop en het is een album dat vol staat met direct aansprekende songs. Het knappe van het debuutalbum van Morgan Nagler is ook dat ze volledig zichzelf blijft en songs kan schrijven die op hetzelfde moment hopeloos aanstekelijk en volstrekt eigenzinnig zijn. Zomaar een van de grote indie-albums van het moment, wat een verrassing.

Ik had tot vorige week nog nooit van Morgan Nagler gehoord. Dat is ook niet zo gek, want het deze week verschenen I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It is haar debuutalbum. Toch timmert de muzikante uit Los Angeles al heel wat jaren aan de weg. Dat ik heb gemist dat ze als kind in een groot aantal films en tv-series speelde, vergeef ik mezelf, maar ook de muzikale verdiensten van Morgan Nagler mogen er zeker zijn. 

Zo speelde ze in een aantal mij onbekende bands, maar ze schreef ook mee aan songs van onder andere HAIM, Margo Price, Madi Diaz en Phoebe Bridgers. Het meeschrijven aan de track Kyoto van Phoebe Bridgers leverde haar zelfs een Grammy-nominatie op. Het zette haar bij mij nog niet op de kaart, maar met haar deze week verschenen solodebuut I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It heeft de Amerikaanse muzikante ervoor gezorgd dat ik haar naam niet meer ga vergeten. 

Als je door bovengenoemde muzikanten wordt gevraagd om mee te schrijven aan hun songs kun je iets, dus het wekt geen verbazing dat het debuutalbum van Morgan Nagler direct vanaf de openingstrack de aandacht trekt met uitstekende songs. Met openingstrack Cradle The Pain levert ze een indierocksong af waarop heel wat collega’s in het genre, inclusief die van naam en faam, stikjaloers zullen zijn. 

Het is een track met lekker stevig gitaarwerk, maar het is ook een track met een melodie die blijft hangen en een refrein dat je na één keer horen bijblijft. I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It bevat veel meer uitstekende tracks, want met de songwriting skills van Morgan Nagler zit het wel goed. Die skills kregen extra inspiratie door een liefdesbreuk, die nog wat emotionele lading heeft toegevoegd aan de songs. 

De openingstrack van het album past uitstekend in het hokje indierock, maar in de tweede track laat de muzikante uit Los Angeles horen dat ze ook met folky songs uit de voeten kan, al kunnen gruizige gitaren op ieder moment opduiken. Het zorgt ervoor dat I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It gevarieerder klinkt dan de meeste andere indie-albums van het moment. 

Morgan Nagler schrijft toegankelijke songs die makkelijk verleiden, maar het zijn ook eigenzinnige songs met scherpe kantjes en ruwe randjes. Die eigenzinnigheid hoor je ook in de zang op het album. De stem van Morgan Nagler is niet per se mooi, maar het is wel een stem die wat met je doet en een stem die eens anders klinkt dan al die fluisterzachte stemmen in het genre. 

De combinatie van een bijzondere stem, een gevarieerde instrumentatie en ijzersterke songs zorgt ervoor dat ik I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It echt met geen mogelijkheid kan weerstaan. Het knappe van het album is dat alles klopt, maar tegelijkertijd ook ruw klinkt. Dat geldt ook voor de productie van Kyle Thomas (King Tuff), die fraai is, maar ook af en toe een heerlijk lo-fi sfeertje heeft. 

Morgan Nagler nam als muzikante tot dusver genoegen met een plekje op de achtergrond, maar haar debuutalbum is in alle opzichten goed genoeg om een plekje in de spotlights af te kunnen dwingen. In een hele drukke week trok het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante onmiddellijk mijn aandacht, maar I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It is vervolgens snel uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums van het moment. Wat heeft Morgan Nagler een prachtig visitekaartje afgegeven. Erwin Zijleman

De muziek van Morgan Nagler is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amnerikaanse muzikante: https://morgannagler.bandcamp.com/album/ive-got-nothing-to-lose-and-im-losing-it.