22 september 2026

Review: beabadoobee - Pylon

De liefde voor (90’s) indierock leek op het vorige album van beabadoobee helaas wat bekoeld, maar ze heeft deze liefde gelukkig weer helemaal hervonden op haar nieuwe album Pylon, dat weer ouderwets gruizig klinkt.
Met haar vorige drie albums groeide beabadoobee uit tot een van de smaakmakers van de indiepop en indierock van het moment. Ze heeft op de sociale media flinke aantallen fanatieke fans, vult inmiddels grote zalen en haar albums doen het goed bij zowel haar fans als de critici. Ze leek zich op haar vorige album wat af te keren van de 90s indierock die op met name haar debuutalbum zo aangenaam klonk, maar bijgestaan door een aantal van haar muzikale helden omarmt ze de indierock weer volledig op haar nieuwe album Pylon, dat steviger klinkt dan zijn voorganger. De Brits-Filipijnse muzikante schuwt de aanstekelijke indierocksongs niet, maar op Pylon graaft ze vooral dieper, wat een interessant album oplevert.



Ik was op De Krenten uit de Pop behoorlijk enthousiast over de eerste drie albums van beabadoobee, het alter ego van de van oorsprong Filipijnse muzikante Beatrice Kristi Ilejay Laus, vaak afgekort als Bea Kristi. Fake It Flowers (2020), Beatopia (2022) en This Is How Tomorrow Moves (2024) wisten zich alle drie makkelijk te onderscheiden binnen het enorme aanbod van indiepop en indierock albums en beabadoobee liet op haar albums ook nog eens iedere keer groei horen. 

Eind 2024 stond de Brits-Filipijnse muzikante twee keer in een uitverkocht Paradiso en later dit jaar staat ze twee keer in de AFAS Live. Ik was erbij in Paradiso en vond er eerlijk gezegd niet veel aan. Dat is blijven hangen, want ik begon met lage verwachtingen aan mijn beluistering van haar nieuwe album, wat misschien meer over mij zegt dan over beabadoobee. 

This Is How Tomorrow Moves werd twee jaar geleden geproduceerd door de legendarische rockproducer Rick Rubin, die de Brits-Filipijnse muzikante opvallend genoeg wat verder wegtrok van de indierock die op haar eerste twee albums een veel prominentere rol speelde. 

Op het deze week verschenen album Pylon werkt beabadoobee met een team van wat minder bekende producers en de productie van het album is ook deels van haar eigen hand. Op het vorige album leek haar liefde voor 90s indierock wat bekoeld, maar deze liefde is weer helemaal opgebloeid op Pylon. 

Op haar nieuwe album werkt ze samen met een aantal jeugdhelden, onder wie Hayley Williams van Paramore en leden van bands als Turnstile, Deftones en Pinegrove, allemaal persoonlijke favorieten van Bea Kristi. De invloeden uit de pop die de afgelopen jaren aan terrein wonnen op de albums van beabadoobee, zijn op Pylon naar de achtergrond verdwenen en hebben plaats gemaakt voor invloeden uit de indierock. 

Het zijn deels invloeden uit de indierock zoals die in de jaren 90 werd gemaakt, maar Pylon past ook uitstekend binnen het aanbod aan indierock van het moment. Het klinkt allemaal lekker gruizig en uiteraard wordt er gespeeld met hard-zacht dynamiek, maar beabadoobee laat zich niet volledig in het stramien van de 90s indierock duwen. 

De songs op Pylon laten horen dat de Brits-Filipijnse muzikante is gegroeid als songwriter. Haar nieuwe songs zitten knap in elkaar, bevatten fraaie spanningsbogen en bijzondere wendingen en bieden ook nog eens flink wat variatie, waardoor er ook plaats is voor meer ingetogen songs. Mijn lage verwachtingen maakten dan ook al snel plaats voor bewondering voor het nieuwe album van beabadoobee, die op haar nieuwe album ook beter en zelfverzekerder zingt en beschikt over een stem die is gemaakt voor dit soort indierock. 

De rechttoe rechtaan songs op Pylon overtuigen in eerste instantie het makkelijkst, maar de songs waarin Bea Kristi wat meer experimenteert met andere klanken en songstructuren vind ik uiteindelijk het interessantst, waardoor Pylon absoluut een groeialbum is. 

Het is misschien wel wat druk in dit genre, waardoor het steeds lastiger wordt om je te onderscheiden, maar beabadoobee laat op haar nieuwe album horen dat ze behoort tot het kleine groepje muzikanten dat er net wat uitspringt. Na mijn ervaring in Paradiso laat ik de concerten van beabadoobee in de AFAS Live zitten, maar naar Pylon ga ik nog vaak luisteren. Erwin Zijleman

De muziek van beabadoobee is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Brits-Filipijnse muzikante: https://beabadoobee.bandcamp.com/album/pylon.


Pylon van beabadoobee is verkrijgbaar via de Mania webshop:



21 september 2026

Review: Lizzy McAlpine - Angel

De Amerikaanse muzikante Lizzy McAlpine maakte twee jaar geleden met Older een prachtig album en legt de lat nog wat hoger op het wat meer naar Laurel Canyon folk neigende en verrassend ingetogen nieuwe album Angel.
Ik was twee jaar geleden enorm onder de indruk van de talenten van Lizzy McAlpine, die met Older een helaas wat onderschat album afleverde. Op Older liet ze al horen dat ze in muzikaal opzicht en met haar stem meer had te bieden dan de meeste van haar concurrenten en dat is nog wat duidelijker te horen op haar nieuwe album Angel. Lizzy McAlpine neemt wat meer afstand van de pop van het moment en laat zich hoorbaar beïnvloeden door folk uit het verleden. Haar nieuwe songs zijn van een bijzondere schoonheid en die wordt versterkt door het subtiele maar bijzonder mooie geluid op het album en door de prachtige stem van de Amerikaanse muzikante, die nog mooier is gaan zingen. Ik vind Angel echt een enorme verrassing.



Older van Lizzy McAlpine is wat mij betreft een van de beste albums van 2024. Het is een album dat niet onder doet voor de beste popalbums van dat jaar, maar ook de vergelijking met de meeste singer-songwriter albums uit 2024 valt uit in het voordeel van Lizzy McAlpine. Na Older ontdekte ik ook de eerste twee albums van de aan het prestigieuze Berklee College of Music in Boston opgeleide muzikante en werd duidelijk dat Older zeker geen toevalstreffer was. 

Older verraste met afwisselend ingetogen en intieme folksongs en wat rijker georkestreerde popsongs en ze waren allemaal even mooi. Dankzij topkrachten als Jon Brion, Pino Palladino, Matt Chamberlain en Rob Moose klonk Older in muzikaal opzicht fantastisch, maar ook de stem van Lizzy McAlpine sprong eruit in het aanbod van 2024. 

Omdat de songs op Older ook nog eens beschikken over diepgang werd het album eigenlijk alleen maar beter en met de kennis van nu zou ik het derde album van Lizzy McAlpine misschien wel in de top 5 van mijn jaarlijstje over 2024 zetten. Alle reden dus om heel nieuwsgierig te zijn naar de deze week verschenen opvolger van Older. 

Lizzy McAlpine maakte sinds de release van haar vorige album haar theater- en filmdebuut en tourde uitgebreid, maar tussendoor vond ze ook de tijd voor het schrijven en opnemen van nieuwe songs. De Amerikaanse muzikante werkte net als op Older samen met producers Taylor Mackall en Mason Stoops en ook dit keer was de lijst met gastmuzikanten goed gevuld. 

Op Older schakelde Lizzy McAlpine makkelijk tussen singer-songwriter muziek en meer pop-georiënteerde songs, maar op haar nieuwe album Angel hoor je vooral de singer-songwriter Lizzy McAlpine aan het werk. De meeste songs op Angel zijn behoorlijk ingetogen en verrassend sober ingekleurd. De nadruk ligt op de stem van de Amerikaanse muzikante en die stem klinkt op Angel zachter maar ook mooier en gevoeliger dan op Older. 

Laurel Canyon folk was naar verluidt een belangrijke inspiratiebron voor het nieuwe album en dat hoor je. Veel songs op het album doen qua sfeer denken aan de muziek die decennia geleden werd gemaakt in de heuvels rond Los Angeles, wat overigens niet betekent dat Angel gedateerd klinkt. 

Met Angel verliest Lizzy McAlpine mogelijk de connectie met de liefhebbers van pure pop, maar liefhebbers van singer-songwriter muziek die Older net te veel pop vonden zullen aangenaam verrast worden door het nieuwe album. Ik was, zoals gezegd, zeer gecharmeerd van Older, maar het nieuwe album van Lizzy McAlpine vind ik misschien nog wel mooier, wat nog wordt versterkt door de zeer persoonlijke songs en teksten. 

De zang op het album is echt prachtig, terwijl de muziek op het album in eerste instantie sober lijkt, maar bij beluistering met de koptelefoon blijkt te zijn voorzien van heel veel prachtige details. Angel is wat mij betreft niet alleen een wonderschoon album, maar ook een moedig album. Lizzy McAlpine had met een doorsnee popalbum kunnen aansluiten bij de grote popsterren van het moment, maar ze kiest voor een andere weg. 

Bij eerste beluistering verlangde ik nog wel even naar het wat lichtvoetigere popgeluid van Older, maar nu ik Angel een paar keer heb gehoord, raak ik langzaam maar zeker in de ban van het nieuwe album, dat veertien tracks en een uur lang van een ontzettend hoog niveau is en het enorme talent van Lizzy McAlpine nog eens met nadruk onderstreept. Erwin Zijleman


Angel van Lizzy McAlpine is verkrijgbaar via de Mania webshop: