Luister naar Dark on a Sunny Day van Maisy Owen en je denkt dat je te maken hebt met een Britse folkie en misschien zelfs wel met een vergeten folky meesterwerk van een aantal decennia geleden. Maisy Owen is wel een folkie, maar haar wieg stond in Nashville, Tennessee, waar ze opgroeide in een muzikaal nest. Het levert op haar 23e een debuutalbum op dat bol staat van de belofte en dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht diepe indruk maakt met mooie klanken en prachtige zang. Tot een week geleden had ik nog nooit van Maisy Owen gehoord, maar Dark on a Sunny Day bevat alle ingrediënten van een folkalbum dat je na één keer horen echt eindeloos wilt koesteren.
Dark on a Sunny Day van Maisy Owen is met acht tracks en ruim 26 minuten muziek aan de korte kant, maar in het kleine half uur maakt de Amerikaanse singer-songwriter wat mij betreft wel een onuitwisbare indruk met haar debuutalbum. Maisy Owen is geboren en getogen in Nashville, waar haar vader Gwil aan de weg timmert als songwriter, maar Dark on a Sunny Day is zeker geen typisch Nashville album.
Als ik het album zonder voorkennis zou hebben beluisterd, zou ik Maisy Owen vrijwel zeker eerder als Britse folkie uit de jaren 70 hebben ingeschat dan als een hedendaagse rootsmuzikante uit Nashville, Tennessee. Dat ligt in eerste instantie vooral aan het fraaie akoestische ‘fingerpicking’ gitaarspel op Dark on a Sunny Day, dat herinnert aan Britse folkalbums uit het verleden.
Op de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante worden niet voor niets Bert Jansch en Nick Drake als vergelijkingsmateriaal genoemd (de vergelijking met Mazzy Star op diezelfde pagina vind ik overigens minder makkelijk te plaatsen). Niet alleen het gitaarspel op het debuutalbum van Maisy Owen doet denken aan Britse folkalbums van weleer, want ook het vioolspel (overigens van Maisy Owen zelf, die al op jonge leeftijd op het instrument uit de voeten kon) geeft de songs van de Amerikaanse muzikante een Britse folk vibe, die af en toe alleen wat naar de achtergrond wordt geduwd door bijdragen van de lap steel.
Het is zeker niet alleen de muziek op Dark on a Sunny Day die associaties oproept met Britse folkalbums uit een ver verleden, want ook de stem van Maisy Owen doet dit. De muzikante uit Nashville beschikt over een mooie en heldere stem, die intiem en breekbaar kan klinken, maar ook het pastorale heeft dat de stemmen van veel Britse folkies karakteriseert.
Het is een stem die is gemaakt voor sobere en vooral akoestisch uitgevoerde folksongs met af en toe wat elektrische accenten en dit zijn precies de songs die zijn te vinden op het debuutalbum van Maisy Owen. De songs op Dark on a Sunny Day zijn subtiel ingekleurd met vooral het akoestische gitaarspel van Maisy Owen, die op meerdere instrumenten uit de voeten kan en tekent voor een belangrijk deel van de instrumentatie, maar het album klinkt geen moment kaal.
Het album is ook nog eens fraai geproduceerd door Robin Eaton, die ik vooral ken van zijn werk voor Jill Sobule en Tim Easton, en die het album heeft voorzien van een warm en sfeervol geluid. Maisy Owen is pas 23 jaar oud, maar heeft met Dark on a Sunny Day een verrassend volwassen klinkend album gemaakt. Haar stem klinkt vaak zacht, maar laat ook veel gevoel horen, haar songs zijn stuk voor stuk bijzonder mooi en interessant en de Amerikaanse muzikante schrijft fraaie poëtische teksten, die haar songs nog wat verder optillen.
Het zorgt ervoor dat Dark on a Sunny Day makkelijk indruk maakt, maar het is ook een album vol groeipotentie, waardoor ik na een aantal keren luisteren echt zeer onder de indruk ben van het eerste album van Maisy Owen. Na de acht tracks op Dark on a Sunny Day ben ik nog lang niet verzadigd, waardoor het album naar veel meer smaakt. Op hetzelfde moment zet Maisy Owen zichzelf met haar bijzonder fraaie debuutalbum nadrukkelijk op de kaart als een grote belofte voor de toekomst. Erwin Zijleman
De muziek van Maisy Owen is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het label van de Amerikaanse muzikante: https://tompkinssquare.bandcamp.com/album/dark-on-a-sunny-day.
