Review: Ana Roxanne - Poem 1

Op basis van de omschrijvingen ging ik er van uit dat Poem 1 van Ana Roxanne geen album voor mij was, maar de uiterst sobere maar ook zeer sfeervolle songs op het album blijken van een bijzondere schoonheid te zijn
Poem 1 van Ana Roxanne is een album waar je de tijd voor moet nemen. De Amerikaanse muzikante neemt ook zelf de tijd voor haar songs. Het tempo op Poem 1 ligt uiterst laag en iedere noot die op het album wordt gespeeld is trefzeker. Ondanks alle etiketten die op het album worden geplakt is Poem 1 een album met redelijk toegankelijke songs, al zijn het wel bijzondere songs. Het duurde even voor ik de schoonheid van het album ontdekte, maar sindsdien ben ik onder de indruk van de fraaie en bijzondere klanken en zeker ook van de prachtige stem van de Amerikaanse muzikante. Poem 1 van Ana Roxanne is een album voor speciale momenten en kleurt deze momenten prachtig in.

Ik kom op het internet meerdere dappere pogingen tegen om de muziek van Ana Roxanne in een hokje te duwen. Neoklassiek, ambient, electronic, avant-garde, folk, het komt allemaal voorbij en er is nog meer. Met geen van deze individuele hokjes doe je de muziek op haar nieuwe album Poem 1 volledig recht, maar met alle hokjes bij elkaar kom je een heel eind. 

Poem 1 is een album dat ik op basis van het grootste deel van de bovengenoemde hokjes waarschijnlijk links zou hebben laten liggen en het is nog altijd een album waar ik niet direct mee uit de voeten kon. Het is een album dat zich bijzonder langzaam voortsleept, dat zeer subtiel is ingekleurd en dat is voorzien van minstens even subtiele en wat ijle zang. Het is een loom en ook behoorlijk melancholisch album, dat je langzaam in slaap kan sussen, maar ook kan betoveren met de bijzondere schoonheid van de klanken op het album. 

Ana Roxanne debuteerde zes jaar geleden met het album Because of a Flower. Het is een album dat destijds kon rekenen op positieve recensies, maar zelf hoorde ik niet zo veel in de experimentele tracks van de Californische muzikante met Filipijnse wortels. Ana Roxanne gebruikte op haar debuutalbum veel elektronica, die onder andere werd ingezet voor atmosferische klankentapijten. Met de gelegenheidsband Natural Wonder Beauty Concept maakte de muzikante uit Los Angeles vervolgens muziek die zich door van alles en nog wat liet beïnvloeden. Dat was ook niet mijn ding, maar Ana Roxanne laat op Poem 1 horen dat ze zich in meerdere richtingen kan bewegen. 

Wat mij aantrekt in Poem 1 is dat het op het nieuwe album van Ana Roxanne niet alleen draait om klanken en textuur, maar ook om de songs. Poem 1 bevat vooral songs met een kop en een staart, maar het zijn geen songs die klinken als die op het gemiddelde folk of singer-songwriter album. Ik noem bewust deze twee genres, want de raakvlakken zijn er zeker. 

Ik begrijp goed dat Poem 1 hier en daar in het hokje neoklassiek wordt geduwd. Ana Roxanne kleurt haar songs sober of zelfs minimalistisch in met vooral piano. Hier en daar duiken een viool, percussie en wat synths op, maar er wordt echt geen noot te veel gespeeld op het album. 

De bijna Spartaanse maar ook smaakvolle instrumentatie wordt gecombineerd met de mooie stem van de Amerikaanse muzikante. Ana Roxanne zingt vooral zacht en ook geen noot te veel, maar haar stem is mooi en warm en het is een stem die songs maakt van de tracks op Poem 1. Het zijn songs die naast alle eerder genoemde invloeden ook wel wat jazzy klinken, maar iedereen die een vocaal jazzalbum verwacht komt bedrogen uit. 

Ik moest zelf erg wennen aan Poem 1, want ik luister bij voorkeur naar wat voller ingekleurde albums en wat toegankelijkere songs, maar na een paar keer luisteren hoorde ik absoluut de unieke schoonheid van de muziek van Ana Roxanne, die een bijzonder album heeft afgeleverd. 

Het is een album dat aan kracht wint wanneer de zon onder is en het is bovendien een album dat baat heeft bij beluistering met de koptelefoon. In het donker en met de koptelefoon op de oren hoor je immers pas goed hoe mooi de songs van de muzikante uit Los Angeles in elkaar zitten, hoe zuiver haar stem klinkt en hoe bijzonder de sfeer op Poem 1 is. Neem er wel even de tijd voor! Erwin Zijleman

De muziek van Ana Roxanne is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://anaroxanne.bandcamp.com/album/poem-1.

Poem 1 van Ana Roxanne is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 36,99 euro

CD, 22,99 euro

Review: Maisy Owen - Dark on a Sunny Day

De Amerikaanse muzikante Maisy Owen bracht de afgelopen twee jaar vier singles uit, die allemaal zijn terug te vinden op het debuutalbum Dark on a Sunny Day, dat haar schaart onder de grote singer-songwriter talenten van het moment
Luister naar Dark on a Sunny Day van Maisy Owen en je denkt dat je te maken hebt met een Britse folkie en misschien zelfs wel met een vergeten folky meesterwerk van een aantal decennia geleden. Maisy Owen is wel een folkie, maar haar wieg stond in Nashville, Tennessee, waar ze opgroeide in een muzikaal nest. Het levert op haar 23e een debuutalbum op dat bol staat van de belofte en dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht diepe indruk maakt met mooie klanken en prachtige zang. Tot een week geleden had ik nog nooit van Maisy Owen gehoord, maar Dark on a Sunny Day bevat alle ingrediënten van een folkalbum dat je na één keer horen echt eindeloos wilt koesteren.

Dark on a Sunny Day van Maisy Owen is met acht tracks en ruim 26 minuten muziek aan de korte kant, maar in het kleine half uur maakt de Amerikaanse singer-songwriter wat mij betreft wel een onuitwisbare indruk met haar debuutalbum. Maisy Owen is geboren en getogen in Nashville, waar haar vader Gwil aan de weg timmert als songwriter, maar Dark on a Sunny Day is zeker geen typisch Nashville album. 

Als ik het album zonder voorkennis zou hebben beluisterd, zou ik Maisy Owen vrijwel zeker eerder als Britse folkie uit de jaren 70 hebben ingeschat dan als een hedendaagse rootsmuzikante uit Nashville, Tennessee. Dat ligt in eerste instantie vooral aan het fraaie akoestische ‘fingerpicking’ gitaarspel op Dark on a Sunny Day, dat herinnert aan Britse folkalbums uit het verleden. 

Op de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante worden niet voor niets Bert Jansch en Nick Drake als vergelijkingsmateriaal genoemd (de vergelijking met Mazzy Star op diezelfde pagina vind ik overigens minder makkelijk te plaatsen). Niet alleen het gitaarspel op het debuutalbum van Maisy Owen doet denken aan Britse folkalbums van weleer, want ook het vioolspel (overigens van Maisy Owen zelf, die al op jonge leeftijd op het instrument uit de voeten kon) geeft de songs van de Amerikaanse muzikante een Britse folk vibe, die af en toe alleen wat naar de achtergrond wordt geduwd door bijdragen van de lap steel. 

Het is zeker niet alleen de muziek op Dark on a Sunny Day die associaties oproept met Britse folkalbums uit een ver verleden, want ook de stem van Maisy Owen doet dit. De muzikante uit Nashville beschikt over een mooie en heldere stem, die intiem en breekbaar kan klinken, maar ook het pastorale heeft dat de stemmen van veel Britse folkies karakteriseert. 

Het is een stem die is gemaakt voor sobere en vooral akoestisch uitgevoerde folksongs met af en toe wat elektrische accenten en dit zijn precies de songs die zijn te vinden op het debuutalbum van Maisy Owen. De songs op Dark on a Sunny Day zijn subtiel ingekleurd met vooral het akoestische gitaarspel van Maisy Owen, die op meerdere instrumenten uit de voeten kan en tekent voor een belangrijk deel van de instrumentatie, maar het album klinkt geen moment kaal. 

Het album is ook nog eens fraai geproduceerd door Robin Eaton, die ik vooral ken van zijn werk voor Jill Sobule en Tim Easton, en die het album heeft voorzien van een warm en sfeervol geluid. Maisy Owen is pas 23 jaar oud, maar heeft met Dark on a Sunny Day een verrassend volwassen klinkend album gemaakt. Haar stem klinkt vaak zacht, maar laat ook veel gevoel horen, haar songs zijn stuk voor stuk bijzonder mooi en interessant en de Amerikaanse muzikante schrijft fraaie poëtische teksten, die haar songs nog wat verder optillen. 

Het zorgt ervoor dat Dark on a Sunny Day makkelijk indruk maakt, maar het is ook een album vol groeipotentie, waardoor ik na een aantal keren luisteren echt zeer onder de indruk ben van het eerste album van Maisy Owen. Na de acht tracks op Dark on a Sunny Day ben ik nog lang niet verzadigd, waardoor het album naar veel meer smaakt. Op hetzelfde moment zet Maisy Owen zichzelf met haar bijzonder fraaie debuutalbum nadrukkelijk op de kaart als een grote belofte voor de toekomst. Erwin Zijleman

De muziek van Maisy Owen is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het label van de Amerikaanse muzikante: https://tompkinssquare.bandcamp.com/album/dark-on-a-sunny-day.