29 juli 2026

Review: Sam and Louise Sullivan - Love & Devotion

Luister naar Love & Devotion van Sam en Louise Sullivan en je denkt naar een verloren gewaande parel uit de jaren 60 of 70 te luisteren, maar het album is echt gloednieuw en klinkt geen moment gedateerd
Ik had nog nooit van broer en zus Sam en Louise Sullivan gehoord, totdat Paste me wees op hun deze week verschenen derde album, Love & Devotion. Het is een album dat vrijwel onmiddellijk verleidt met bijzonder aangename songs, met fraaie gitaarlijnen en met mooie zang. Het zijn songs die makkelijk 50 jaar oud zouden kunnen zijn, tot je hoort dat Sam en Louise Sullivan wel degelijk bruggen slaan naar het heden. Op een warme zomerdag dringen de tijdloze popsongs op Love & Devotion zich genadeloos op, maar het zijn ook songs die beter worden wanneer je ze vaker hoort. Het is even misschien wennen aan het hoge retrogehalte van Love & Devotion, totdat het kwartje valt.



Alleen de Amerikaanse muziekwebsite Paste wees me de afgelopen week op het album Love & Devotion van Sam en Louise Sullivan. Ik beluister de tips van Paste over het algemeen zonder de aanbeveling van de Amerikaanse website gelezen te hebben en ging er bij mijn eerste kennismaking met Love & Devotion van uit dat het een reissue betrof. 

Een reissue van een album uit de tweede helft van de jaren 60 of de eerste helft van de jaren 70 om precies te zijn, want zeker bij eerste beluistering lijkt het album van Sam en Louise Sullivan niet van deze tijd. Love & Devotion deed me in eerste instantie denken aan het album dat Stevie Nicks en Lindsey Buckingham maakten voordat ze toetraden tot Fleetwood Mac (Buckingham Nicks uit 1973). 

Bij de tweede beluistering hoorde ik ook wel wat van Fleetwood Mac’s Tusk en met name de wat experimentelere tracks van dit album, maar toen ik het album voor de derde keer beluisterde, hoorde ik nog veel meer en begon Love & Devotion te klinken als de omgevallen platenkast met obscure en minder obscure albums uit de late jaren 60 en vroege jaren 70. 

Paste had vergelijkbare associaties, want het omschrijft het album als volgt: “But if comparison really is king, then Love & Devotion is this decade’s Tusk, just without the millions of dollars Lindsey Buckingham spent to sound like Talking Heads.” De vergelijking met Talking Heads haal ik er zelf nog steeds helemaal niet uit, want naast 70s Fleetwood Mac en Buckingham Nicks, hoor ik vooral invloeden uit de folkrock en psychedelica uit de jaren 60 en 70 op het album van Sam en Louise Sullivan. 

Ik had nog niet eerder van het duo gehoord, maar Sam en Louise zijn broer en zus en opereren vanuit Philadelphia, Pennsylvania. Love & Devotion is al het derde album van het duo, dat gemakkelijk in het hokje ‘retro’ zal worden geduwd. Dat doet ook Paste, al voegt het wel de bijzin “but never in a dated way” toe. 

Daar kan ik me deels in vinden. Aan de ene kant hoor ik een album dat absoluut in de eerste helft van de jaren 70 zou kunnen zijn gemaakt of op zijn minst sterk doet denken aan albums uit deze periode. Aan de andere kant heeft de muziek van Sam en Louise Sullivan een tijdloos karakter en bovendien doet het tweetal af en toe dingen die in de jaren 70 niet gangbaar waren, al is het lastig om hier precies de vinger op te leggen. 

Het gitaarwerk klinkt vaak bijzonder en dit is misschien wel waar de associatie van Paste met de muziek van Talking Heads vandaan komt, maar de zang haalt de inspiratie onmiskenbaar bij Lindsey Buckingham en Stevie Nicks. Nu kan ik natuurlijk gewoon Buckingham Nicks of Tusk opzetten, maar het album van Sam en Louise Sullivan heeft iets bijzonders, dat mij steeds weer naar dit album trekt. 

De songs van het duo uit Philadelphia hebben het ruwe dat ook veel lo-fi albums hebben, maar Love & Devotion staat ook vol met goed uitgewerkte popsongs waarvan je alleen maar kunt houden. Het zijn wat nostalgisch ingekleurde songs, maar met name het gitaarwerk op het album is prachtig. De zang vind ik nog veel mooier, want met name de stem van Louise is bijzonder mooi. Love & Devotion is ook nog eens een heerlijk album voor warme zomerdagen en komt dus precies op het juiste moment. Weer een mooie tip van Paste! Erwin Zijleman

De muziek van Sam and Louise Sullivan is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het label van het Amerikaanse duo: https://historicnj.bandcamp.com/album/love-devotion-2.



Review: Jensen McRae - I Don't Know How But They Found Me…Again!

Jensen McRae leverde vorig jaar met het album I Don't Know How But They Found Me! een helaas zwaar onderschat prachtalbum af, dat deze week nog wat mooier wordt met het toevoegen van maar liefst twaalf bonustracks
Ik was vorig jaar erg positief over het album I Don't Know How But They Found Me! van de uit Los Angeles afkomstige muzikante Jensen McRae. Achteraf bezien was ik misschien nog niet positief genoeg, want het album is nog een stuk beter dan in mijn herinnering. Helaas wilde bijna niemand het horen, want de muziek van Jensen McRae kreeg schandalig weinig aandacht. Hopelijk lukt het dit jaar wel met I Don't Know How But They Found Me…Again!, dat nog twaalf uitstekende tracks toevoegt aan het al zo goede album. Jensen McRae kan wat mij betreft met de besten mee binnen de indiepop van het moment, maar ze voegt ook absoluut iets toe aan alles dat er al is. Ga dat vooral horen!



Ik voorspel de Amerikaanse muzikante Jensen McRae inmiddels al een aantal jaren een prachtige toekomst in de popmuziek, maar voorlopig blijft ze helaas een goed bewaard geheim en dit ondanks twee meer dan uitstekende albums. 

Jensen McRae debuteerde in 2022 zeer veelbelovend met het uitstekende album Are You Happy Now?, waarop ze op knappe wijze een brug sloeg tussen aan de ene kant indiepop en indierock en aan de andere kant met popmuziek verrijkt met R&B-invloeden. Vorig jaar verscheen het tweede album van Jensen McRae en I Don't Know How But They Found Me! vind ik nog veel beter dan het debuutalbum. 

Het verbaast me eerlijk gezegd dat ik het album niet heb opgenomen in mijn jaarlijstje, maar het verbaast me nog veel meer dat het album op het muziekplatform MusicMeter nog geen tien stemmen heeft gekregen en buiten mijn recensie geen enkele reactie. Het is doodzonde, want op I Don't Know How But They Found Me! laat Jensen McRae 11 songs lang horen dat ze zeer getalenteerd is. Het album staat vol met aansprekende songs waarvoor de smaakmakers binnen de indiepop zich niet zouden schamen en Jensen McRae vertolkt ze op smaakvolle wijze. 

I Don't Know How But They Found Me! krijgt deze zomer gelukkig een nieuwe kans met I Don't Know How But They Found Me…Again!, dat naast het originele album ook nog een dozijn bonustracks bevat. Een Europese tour zit er vooralsnog niet in, maar wie weet wat nog komen gaat.

Over het originele album schreef ik vorig jaar het volgende en daar heb ik niets aan toe te voegen: “De zang op het tweede album van Jensen McRae is van een niveau waarvan de meeste (indie)popzangeressen van het moment alleen maar kunnen dromen, maar het is slechts een van de vele sterke punten van I Don't Know How But They Found Me!, dat deels voortborduurt op het debuutalbum, maar ook nieuwe wegen in slaat. 

Ook op haar tweede album laat Jensen McRae horen dat ze in meerdere genres uit de voeten kan. De songs op het album zijn te omschrijven als pop, maar het is wel pop die bol staat van de invloeden. Het zijn voor een belangrijk deel dezelfde invloeden als op het debuutalbum, want ook dit keer hoor ik invloeden uit de soul, R&B, folk, indiepop en jazz, om de belangrijkste invloeden te noemen. 

Het debuutalbum van Jensen McRae was ook in productioneel opzicht een hoogstandje en dat kan ook weer gezegd worden van I Don't Know How But They Found Me!. Jensen McRae nam haar tweede album niet in haar thuisbasis Los Angeles op, maar toog naar Durham, North Carolina, om te werken met topproducer Brad Cook (Hurray For The Riff Raff, Waxahatchee, Suki Waterhouse, Jess Williamson, Snail Mail). De Amerikaanse topproducer heeft Jensen McRae iets meer richting de Amerikaanse rootsmuziek getrokken, al spelen ook invloeden uit de indiepop nog een voorname rol op het album. 

Op basis van I Don't Know How But They Found Me!, dat ik nog een stukje beter vind dan het al zo goede debuutalbum, kan ik eigenlijk alleen maar concluderen dat Jensen McRae behoort tot de grootste talenten van het moment. Hoogste tijd dat iedereen dat gaat horen.” 

Sinds de release ruim een jaar geleden vind ik het tweede album van Jensen McRae alleen maar beter geworden en dan is er ook nog eens het fraaie bonusmateriaal van de 2026 editie, dat bestaat uit flink wat mooie en ingetogen songs en duetten met Brandi Carlile, Maisie Peters en Brittney Spencer. Het maakt het album alleen maar mooier. I Don't Know How But They Found Me…Again! onderstreept hoe goed Jensen McRae is. Hoogste tijd dat dit eindelijk eens in bredere kring wordt ontdekt. Erwin Zijleman

De muziek van Jensen McRae is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://jensen-mcrae.bandcamp.com/album/i-dont-know-how-but-they-found-me-again-deluxe.


I Don't Know How But They Found Me…Again! van Jensen McRae is verkrijgbaar via de Mania webshop: