Review: Dagmar Zuniga - in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music

Dagmar Zuniga haalt met in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music de lijstjes met de beste albums van 2026 tot dusver en doet dit met hele wonderlijke maar ook mooie en bezwerende songs
Ik geef eerlijk toe dat ik in eerste instantie dacht dat de Amerikaanse muziekcritici die het debuutalbum van Dagmar Zuniga de hemel in hebben geprezen door de hitte waren bevangen, maar op de een of andere manier raakte ook ik in de ban van in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music. Het is een album dat echt aan alle kanten rammelt, dat zeer matig klinkt en dat in muzikaal opzicht behoorlijk eenvoudig en minimalistisch is, maar het album heeft ook wat. Het is een album dat vele decennia oud zou kunnen zijn en niet past in het heden, maar de songs van Dagmar Zuniga dringen zich op een of andere manier toch op en laten vervolgens hun bijzondere schoonheid horen.

Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren dat ik eerder dit jaar ook maar iets heb gelezen over het album in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music van Dagmar Zuniga, maar ik zie het album de afgelopen weken wel opduiken in meerdere lijstjes met de beste albums van de eerste zes maanden van 2026. Paste Magazine vindt het album zelfs het op één na beste album van de eerste helft van 2026, waardoor mijn interesse definitief was gewekt. 

Op basis van de recensies van het album wist ik eerlijk gezegd nog niet wat ik moest verwachten van de muziek van Dagmar Zuniga, maar luisteren naar in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music bleek al snel een unieke luisterervaring. Het debuutalbum van de muzikante uit New York verscheen vorig jaar al eens, maar kreeg eerder dit jaar een nieuwe release. 

Het debuutalbum van Dagmar Zuniga zou ook net zo goed een album uit de vroege jaren 60 kunnen zijn, want in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music lijkt meer op de psychedelische folkalbums die aan het eind van de jaren 60 werden gemaakt dan op de folkalbums van dit moment. Er zijn maar weinig muzikanten die in 2026 een album als dit durven maken, maar Dagmar Zuniga heeft het gedaan.

Je kunt tegenwoordig met relatief eenvoudige apparatuur behoorlijk professioneel klinkende opnames maken, maar het eerste album van Dagmar Zuniga klinkt af en toe alsof het met een stokoude cassetterecorder is opgenomen (het is overigens opgenomen met een behoorlijk professionele Tascam tape recorder). 

Het album opent met eenvoudige gitaarakkoorden, die ook wel eens mis zitten, en de in meerdere lagen opgenomen stem van de New Yorkse muzikante. Wanneer een fluit wordt toegevoegd klinkt het allemaal nog wat psychedelischer, maar in de tweede track doet Dagmar Zuniga er nog een schepje bovenop en is in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music helemaal niet meer van deze tijd. 

Ik kan me goed voorstellen dat het debuutalbum van Dagmar Zuniga negen van de tien keer teveel van het goede is, en dat is bij mij niet anders, maar het album heeft ook wat. In muzikaal opzicht stelt het allemaal niet heel veel voor en ik denk zelfs dat er mensen zijn die pijn aan hun oren krijgen van de eenvoudige klanken op het album, maar het album intrigeert ook. 

Bij eerste beluistering werd het debuutalbum van Dagmar Zuniga wat mij betreft gered door de stem van de Amerikaanse muzikante. Ook de zang op het album zit er wel eens naast, maar over het algemeen genomen hou ik wel van de bezwerende vocalen van de Amerikaanse muzikante. Die stem hoor je soms in redelijk toegankelijke folksongs, maar het album is ook vaak ver verwijderd van de song met een kop en een staart.

Het debuutalbum van Dagmar Zuniga is een album waar je even aan moet wennen en vervolgens vind je het verschrikkelijk of doet het album wat met je. Ik kwam al snel terecht in de tweede categorie, al vraag ik mezelf nog met grote regelmaat af wat ik aan moet met dit rare album, dat eigenlijk best beroerd klinkt en in muzikaal en vocaal opzicht geen echte hoogvlieger is en dat qua songs ook maar weinig houvast biedt. 

Maar het is ook een album dat iets met me doet en dat me niet alleen blijft verbazen, maar me ook hopeloos intrigeert. Dat in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music een van de beste albums van 2026 tot dusver is vind ik overdreven, maar het is wel een van de meest bijzondere albums van 2026 tot dusver en een album dat je het ene moment de gordijnen in kan jagen met een brei van klanken en je het volgende moment raakt met prachtige zang of een bijzondere melodie. Fascinerende muziek. Erwin Zijleman

De muziek van Dagmar Zuniga is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://dagmarzuniga.bandcamp.com/album/in-filth-your-mystery-is-kingdom-far-smile-peasant-in-yellow-music.

in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music van Dagmar Zuniga is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 29,99 euro

CD, 18,99 euro

Review: Celine Cairo - Panacea

Panacea van Celine Cairo is niet het album dat deze week de meeste aandacht krijgt, maar wat heeft de Amsterdamse singer-songwriter weer een prachtig album gemaakt en wat maakt ze weer indruk met haar wonderschone stem
Met haar vorige album Overflow was Celine Cairo behoorlijk succesvol en daar viel niets op af te dingen. Het album was prachtig geproduceerd en voorzien van fraaie klanken en dan was er ook nog eens de geweldige stem van Celine Cairo. Op het deze week verschenen nieuwe album Panacea klinkt de stem van de Nederlandse muzikante nog wat mooier en ook in muzikaal en productioneel opzicht is het album minstens net zo goed als zijn voorganger. De songs op Panacea kregen vorm nadat Celine Cairo de tijd voor zichzelf had genomen en dat hoor je, want het album heeft een rustgevende sfeer. Ik vond Overflow vijf jaar geleden alleen maar mooier worden naarmate ik het album vaker hoorde en dat is dit keer niet anders. Wat een prachtig album!

Bijna vijf jaar geleden verscheen Overflow, het derde album van de tot dat moment voor mij onbekende Nederlandse singer-songwriter Celine Cairo. Het is een album dat op mij een verpletterende indruk maakte en dat was ik niet vergeten toen ik een paar maanden later mijn jaarlijstje opstelde, al had Overflow achteraf bezien wel een wat hogere plek verdiend. 

Toen ik Overflow voor het eerst beluisterde dacht ik nieuw werk van het destijds buitengewoon populaire London Grammar te horen. Dat was deels de verdienste van de kunsten van producer Tim Bran, die ook met de Britse band werkte, maar het was vooral de stem van Celine Cairo die me betoverde en die ik persoonlijk misschien nog wel mooier vond dan die van de stevige bewierookte London Grammar zangeres Hannah Reid. 

Celine Cairo heeft de afgelopen jaren de tijd voor zichzelf genomen, maar deze week is haar nieuwe album Panacea verschenen. De Amsterdamse muzikante werkte op Overflow met een buitenlandse producer van naam en faam en dat deed ze ook op haar eerste twee albums, maar Panacea produceerde ze samen met de Amsterdamse muzikant Benjamin Rheinländer. 

Het is wat mij betreft een verstandige keuze, want Panacea heeft een meer eigen sound dan Overflow, dat duidelijk het stempel bevatte van Tim Bran. Het betekent overigens niet dat het nieuwe album van Celine Cairo heel anders klinkt dan de succesvolle voorganger. Ook Panacea is voorzien van een sfeervol en vaak sprookjesachtig mooi geluid, waarin een folky basis wordt gecombineerd met fraaie bijdragen van onder andere strijkers. 

Het is een geluid dat zich ergens tussen folk en pop beweegt, maar Panacea klinkt anders dan de meeste albums die het etiket folkpop opgeplakt krijgen. Tim Bran speelde dit keer geen rol, maar de van hem bekende spanningsbogen en tempowisselingen die ook de muziek van London Grammar zo bijzonder maken, zijn ook te horen op Panacea. 

Het nieuwe album van Celine Cairo is echt bijzonder mooi geproduceerd en ook in muzikaal opzicht is het vakwerk, maar ik word ook dit keer vooral betoverd door de zang op het album. Celine Cairo beschikt over een hele mooie en veelzijdige stem. Het is een stem die echt prachtig klinkt in de wat soberder ingekleurde songs op Panacea. 

Het zijn songs die me af en toe wel wat doen denken aan de vroege albums van Sarah McLachlan, maar ook de vergelijking met London Grammar zangeres Hannah Reid is nog steeds relevant, al vind ik de stem van Celine Cairo inmiddels mooier dan die van de Britse zangeres. Nog meer dan op Overflow imponeert de Amsterdamse muzikante met haar stem, die ook prachtig klinkt wanneer het tempo wordt opgevoerd en de muziek wat voller klinkt. 

De stem van Celine Cairo voorziet de songs van de Amsterdamse muzikante van een bijzondere en zeker ook intieme sfeer en ze zingt niet alleen mooi, maar ook met veel gevoel. Het komt allemaal samen in een serie geweldige songs, die stuk voor stuk van internationale allure zijn. 

Panacea is een album dat je direct bij de eerste kennismaking al eindeloos wilt koesteren, maar de songs van Celine Cairo worden mooier en interessanter wanneer je ze vaker hoort. De Nederlandse muzikante heeft ons lang laten wachten, maar levert wederom een prachtalbum af, dat niet onder doet voor de beste albums van 2026. Erwin Zijleman

De muziek van Celine Cairo is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Nederlandse muzikante: https://celinecairo.bandcamp.com.

Panacea van Celine Cairo is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 32,99 euro

CD, 19,99 euro