Review: Sophie Gault - UNHINGED

Na twee uitstekende albums keert de Amerikaanse muzikante Sophie Gault deze week terug met het al even goede UNHINGED, waarop de gitaren een flinke rock ’n roll injectie krijgen en haar stem nog wat ruwer klinkt
Het tweede album van Sophie Gault ontdekte ik anderhalf jaar geleden bij toeval, waarna ik ook haar debuutalbum leerde kennen. Het zijn twee albums die Sophie Gault wat mij betreft hebben geschaard onder de grote talenten in Nashville. Voor een breder publiek klonken de albums van Sophie Gault misschien al wat te ruw, maar op het deze week verschenen UNHINGED doet ze er nog een schepje bovenop. Het gitaarwerk knalt uit de speakers en ook de stem van de Amerikaanse singer-songwriter is voorzien van nog wat extra gruis. Het klinkt allemaal bijzonder lekker, maar het is ook wederom vakwerk van een muzikante die een veel groter publiek verdient.

In de herfst van 2024 ontdekte ik via een Amerikaanse promotor van vooral rootsmuziek het tweede album van de Amerikaanse singer-songwriter Sophie Gault. De tip van deze promotor was een voltreffer, want Baltic Street Hotel van Sophie Gault bleek een fantastisch album. 

Het door de legendarische Ray Kennedy, die we onder andere kennen van Car Wheels On A Gravel Road van Lucinda Williams en Transcendental Blues van Steve Earle, geproduceerde album liet een lekker ruw geluid horen met zowel invloeden uit de countryrock als uit de alt-country. Het is een geluid dat opviel door bijzonder fraai en bij vlagen lekker stevig gitaarwerk en door de geweldige stem van Sophie Gault, die het ruwe karakter van Baltic Street Hotel nog wat versterkte. 

De Amerikaanse muzikante zong met heel veel passie en maakte ook nog eens indruk met haar teksten, waarin het leven met een bipolaire stoornis centraal stond. Ik was in de herfst van 2024 dan ook heel blij met het tweede album van Sophie Gault en de vreugde nam nog wat toe toen ik ontdekte dat haar in 2022 verschenen en onder de naam Sophie & The Broken Things uitgebrachte debuutalbum Delusions Of Grandeur net zo goed was. 

Alle reden dus om uit te zien naar nieuw werk van Sophie Gault en dat is deze week verschenen. Met UNHINGED heeft de Amerikaanse muzikante haar derde uitstekende album gemaakt. Het is een album dat opent met nog wat steviger werk dan we tot dusver kennen van Sophie Gault. UNHINGED heeft een flinke rock ’n roll injectie gekregen en doet me wel wat denken aan het uitstekende Silver City van Sarah Borges, een album dat vorig jaar al weer de twintigste verjaardag vierde. 

Sophie Gault kiest op UNHINGED direct voor een flink tempo, dat wordt aangewakkerd door de uitstekende ritmesectie die is te horen op het album. Vervolgens mag het gitaarwerk helemaal los gaan en nog wat meer uit de bocht vliegen dan op de eerste twee albums van Sophie Gault. 

Wanneer de muzikante uit Nashville wat gast terug neemt wordt de rock ’n roll verruild voor blues, country en folk en komt meer aan op de stem van Sophie Gault. Ook dit soort meer ingetogen songs zijn bij haar in uitstekende handen, want net als op haar eerste twee albums maakt Sophie Gault makkelijk indruk als zangeres. Ook het bluesy gitaarwerk is overigens prachtig in de wat meer ingetogen songs op UNHINGED. 

Op haar nieuwe album vertolkt Sophie Gault songs die ze lang geleden schreef, nieuwe songs en ook een aantal songs van anderen en ook dat gaat haar goed af. Ik vind de songs op UNHINGED net wat minder goed dan die op de vorige twee albums van Sophie Gault, maar de hoeveelheid energie die ze er tegenaan gooit op haar nieuwe album maakt veel goed. 

Het gitaarwerk bevalt me steeds beter en hoewel ik de stem van de Amerikaanse muzikante bij eerste beluistering wat schel vond klinken, ben ik inmiddels toch weer zeer onder de indruk van haar rauwe strot. Het is dringen in Nashville op het moment en er is lang niet voor iedere talentvolle muzikant een plekje in de spotlights, maar op basis van haar eerste twee albums verdiende Sophie Gault al een plekje in de spotlights. Met UNHINGED bevestigt ze wat mij betreft haar status als interessante en eigenzinnige muzikant in de hoofdstad van de Amerikaanse rootsmuziek. Erwin Zijleman

Review: Raye, Ziggo Dome, Amsterdam, 28 januari 2026

De carrière van Raye verliep in eerste instantie wat moeizaam, maar de afgelopen twee jaar kreeg ze de erkenning die ze al veel langer verdient. Ze is vervolgens in korte tijd uitgegroeid tot een wereldster, waardoor ze deze week twee dagen in een uitverkochte Ziggo Dome staat. Dat legt flink wat druk op de schouders van een muzikante die nog niet eens zo heel lang geleden in veel kleinere zalen stond. Raye kan deze druk aan, want de ambitieuze show die ze neerzet in de Ziggo Dome imponeert direct vanaf de eerste noten.

De Britse muzikante pakt flink uit in haar tour die vorige week is gestart. Er is flink geïnvesteerd in het podium, de belichting en de schermen, waardoor alles er werkelijk fantastisch uit ziet en je ook wat verder van het podium alles mee krijgt. Raye kijkt ook niet op een muzikant meer of minder en staat op het podium met een twintig koppige band, met onder andere twee drummers en flink wat blazers en strijkers.

Raye kiest er voor om te beginnen met flink wat muzikaal vuurwerk en komt al snel met haar hit Where Is My Husband! op de proppen. Ze laat ook direct horen dat ze een geweldige zangeres is. Ze beschikt over een soepele stem, maar het is ook een stem met veel soul, die trefzeker wordt ondersteund door twee achtergrondzangeressen. Met haar stem krijgt Raye de uitzinnige Ziggo Dome direct aan haar voeten.

Raye is niet alleen een geweldige zangeres, maar ook een zeer overtuigend performer. Ze beweegt zich met veel energie over het podium, zoekt steeds contact met het publiek en haar medemuzikanten en slaagt er ook nog eens in om steeds weer een net wat andere kant van zichzelf te laten zien, waarbij ze zich ook kwetsbaar durft op te stellen.

Raye wil tijdens haar tour veel en misschien wel iets teveel. Ze speelt een set van ruim twee uur, wat lang is voor een muzikant met pas één album op haar naam. Er komt in maart een tweede album aan, wat zorgt voor relatief veel onbekende songs in de set. De Britse muzikante neemt bovendien de tijd voor lange persoonlijke verhalen, wat af en toe de vaart er wat uit haalt, maar ook een persoonlijke noot toevoegt.

Ook in muzikaal opzicht schiet het alle kanten op. In het eerste deel van de set zit veel soul en pop, hierna volgen een aantal jazzy songs, een aantal wat intiemere songs en een wat rijker georkestreerde sectie, wat weer omslaat in een ware rave. Ook fillmmuziek en bigband komen voorbij in de set, die ook nog wat uitstapjes bevat richting R&B. Raye laat horen dat ze alles aan kan, maar een net wat kortere set zou wat mij betreft krachtiger zijn geweest.

Dat neemt niet weg dat Raye in de Ziggo Dome diepe indruk maakt. Ze herinnert aan een aantal geweldige soulzangeressen uit het verleden, maar heeft ook een duidelijk eigen geluid, dat steeds weer indruk maakt. De ambitieuze keuzes die ze heeft gemaakt zorgen het grootste deel van de tijd voor een wervelende show, die niet alleen laat zien dat Raye een geweldige performer is, maar ook laat horen dat ze een een geheel eigen sound heeft ontwikkeld waarin plaats is voor zeer uiteenlopende invloeden.

Op voorhand twijfelde ik nog wel of Raye na één album al toe zou zijn als een grote zaal als de Ziggo Dome, maar deze twijfel bleek ongegrond. Raye heeft zich de afgelopen twee jaar razendsnel ontwikkeld en zet een show neer die ook stadions moet kunnen vullen en de lat direct hoog legt in het muziekjaar 2026. Erwin Zijleman