14 mei 2026

Review: Silver Lake - Flowers Grow In The Saddest Parts

Min of meer door toeval ontdekte ik Flowers Grow In The Saddest Parts, het tweede album van de band Silver Lake, maar inmiddels ben ik totaal in de ban van dit in alle opzichten adembenemend mooie album
Het debuutalbum van de Haagse band Silver Lake is me drie jaar geleden niet opgevallen, maar wat ben ik blij met het deze week verschenen tweede album van de band. Als ik het voor mij perfecte album zou moeten beschrijven, zou ik heel dicht in de buurt komen van Flowers Grow In The Saddest Parts van Silver Lake. Marleen Hoebe beschikt over een stem die je eindeloos wilt koesteren, de muziek van Silver Lake klinkt warm en tijdloos, de songs van de band weten je onmiddellijk te verleiden en te betoveren maar zijn ook razendknap en dan zijn er ook nog eens de teksten die de zonnige klanken op het album van een behoorlijk melancholische schaduwzijde voorzien. Silver Lake doet op Flowers Grow In The Saddest Parts echt alles goed en heeft een prachtalbum afgeleverd.



Ik laat me meestal niet beïnvloeden door posts op de verschillende sociale media, maar het bericht dat de band Silver Lake op haar Facebook pagina plaatste intrigeerde me op een of andere manier. In de posts komen een aantal video’s voorbij die kennelijk gaan over het productieproces van het vinyl van het nieuwe album van de band. Het meest bijzondere van deze video’s is dat ze geen geluid bevatten, waardoor de muziek van Silver Lake een mysterie blijft. 

Het is een mysterie dat me enorm nieuwsgierig maakte naar de muziek van de mij onbekende band en dat werd versterkt door de titel van het nieuwe album van Silver Lake, Flowers Grow In The Saddest Parts. Ik heb geen idee of er een gedachte zit achter de Facebook posts van Silver Lake, maar ik ben blij dat ze het nieuwe album van de band onder mijn aandacht hebben gebracht. Flowers Grow In The Saddest Parts is immers een erg mooi album en een album dat nagenoeg perfect in mijn muzikale straatje past. 

Flowers Grow In The Saddest Parts is volgens mij het tweede album van Silver Lake, dat de stad waar ik ben geboren en al heel lang werk als thuisbasis heeft. Den Haag is immers de thuisbasis van de band, die bestaat uit Marleen Hoebe en Jesse Koch. Het zijn namen die ik nog niet eerder ben tegengekomen, maar met het tweede album van Silver Lake leveren ze vakwerk af. 

Als ik hun namen en de naam van hun band google, lees ik hele positieve berichten over het in 2023 verschenen titelloze debuutalbum van de band, dat vooral de aandacht trok met de mooie en prachtig bij elkaar kleurende stemmen van de twee, al werden ook het geluid en de songs van Silver Lake in 2023 al geprezen. Ik heb het debuutalbum van Silver Lake inmiddels beluisterd en het is inderdaad een album dat niet had misstaan op De Krenten uit de Pop. 

Met Flowers Grow In The Saddest Parts zet het tweetal uit Den Haag nog een volgende stap en ik vind het persoonlijk een reuzenstap. Ook bij beluistering van het tweede album van Silver Lake trekt de zang onmiddellijk de aandacht. Marleen Hoebe neemt op Flowers Grow In The Saddest Parts in vocaal opzicht het voortouw en dat begrijp ik volledig. De Nederlandse muzikante beschikt over een stem waar je alleen maar onmiddellijk verliefd op kunt worden en die je vervolgens ook nog eens weet te raken. 

Het is een stem die soms in meerdere lagen uit de speakers komt en af en toe fraai wordt ondersteund door die van Jesse Koch, die op het debuutalbum in vocaal opzicht een nog wat grotere rol had. Liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters zullen smullen van de stem van Marleen Hoebe, die met haar stem niet onderdoet voor zangeressen van naam en faam die ik al jaren koester en af en toe een randje Aimee Mann laat horen. 

Silver Lake omschrijft haar muziek op de bandcamp pagina van de band als art-pop. Dat is een label waar ik meestal niet zo veel mee kan, maar ik vind het ook niet van toepassing op de muziek van Silver Lake op Flowers Grow In The Saddest Parts. Het is wat mij betreft een album met tijdloze singer-songwriter muziek en nagenoeg perfecte pop. 

De zang op het album is van een bijzondere schoonheid, maar ook in muzikaal opzicht heeft Silver Lake een prachtig album gemaakt. De songs van de twee hebben in de basis genoeg aan piano, maar zijn vervolgens rijkelijk versierd met allerlei andere instrumenten en soms prachtige orkestraties. 

Flowers Grow In The Saddest Parts slaat je song na song als een warme deken om je heen met songs die je onmiddellijk een goed gevoel geven, maar die in alle opzichten over veel diepgang beschikken en behoorlijk melancholisch van aard blijken. Ik vind Flowers Grow In The Saddest Parts van Silver Lake echt een enorme ontdekking en de songs op het album worden me alleen maar dierbaarder. Wat een fantastisch album en vast nog mooier op vinyl. Erwin Zijleman

De muziek van Silver Lake is (hopelijk binnenkort?) verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Nederlandse band: https://songsbysilverlake.bandcamp.com/album/flowers-grow-in-the-saddest-parts.


Review: The Haunted Youth - Boys Cry Too

De Belgische band The Haunted Youth maakte in 2022 met Dawn of the Freak een debuutalbum dat nauwelijks te overtreffen is, maar de band komt met het deze week verschenen album Boys Cry Too op zijn minst in de buurt
Ik luister niet eens zo heel vaak naar het soort muziek dat The Haunted Youth maakt, maar hun aan het eind van 2022 verschenen debuutalbum vond ik verpletterend mooi. De inspiratiebronnen van de Belgische band lieten zich redelijk makkelijk raden, maar ik vond het geluid van The Haunted Youth ook absoluut eigenzinnig en eigentijds. Het is een geluid dat op het deze week verschenen Boys Cry Too grotendeels in stand is gehouden, maar op het tweede album klinkt de muziek van de band wel wat steviger, totdat een aantal fraaie rustpunten opduiken. Gebleven is de hoge kwaliteit van de songs, waardoor ook Boys Cry Too weer een geweldig album is.



Dawn of the Freak van The Haunted Youth noemde ik aan het eind van 2022 een van de meest indrukwekkende debuutalbums van het betreffende jaar en bovendien een album dat zich liet beluisteren als een verzamelalbum met alleen maar hits. We zijn inmiddels een paar jaar verder en ik neem niets terug van deze woorden. Integendeel zelfs, want het debuutalbum van de Belgische band behoort wat mij betreft tot de beste debuutalbums van de afgelopen jaren. 

The Haunted Youth laat zich op Dawn of the Freak stevig beïnvloeden door muziek uit de jaren 80, maar de muziek van de band uit het Belgische Hasselt klinkt veel eigentijdser dan die van andere bands die de inspiratie vooral vinden in de jaren 80. Na een briljant debuutalbum, want zo durf ik Dawn of the Freak wel te noemen, komt meestal een lastig tweede album en dat album is deze week verschenen. 

The Haunted Youth heeft de tijd genomen voor haar tweede album en dat is verstandig. Na een debuutalbum dat niet zomaar is te overtreffen kun je als band drie dingen doen. Je kunt de succesformule van het debuutalbum nog een keer herhalen, wat bijna altijd teleurstellende albums oplevert. Je kunt een totaal andere weg inslaan, wat risicovol is. Of je kunt het geluid van het zo geprezen debuutalbum verrijken en verder perfectioneren. The Haunted Youth heeft op Boys Cry Too voor het laatste gekozen. 

Het album opent met het meer dan acht minuten durende in my head, dat aan de ene kant veel bekends laat horen, maar ook nieuwe wegen in slaat. Gebleven zijn de bedwelmende synths en het fraaie gitaarwerk en ook de zo karakteristieke stem van Joachim Liebens duikt direct weer op. Ook op haar tweede album laat de Belgische band zich flink beïnvloeden door muziek uit de jaren 80, zeker wanneer flarden postpunk opduiken in het geluid van de band. 

De nieuwe wegen hoor je wanneer de songs van The Haunted Youth net wat steviger, ruwer en expressiever klinken. Het dromerige karakter was een van de meest aansprekende aspecten van Dawn of the Freak, maar ook als Joachim Liebens het uitschreeuwt en de gitaren ontsporen weet The Haunted Youth mij zeer te overtuigen. 

Vergeleken met het debuutalbum klinkt Boys Cry Too nog wat beter. Het geluid op het album is echt moddervet en knalt uit de speakers. Zeker in de wat stevigere songs laat The Haunted Youth de jaren 80 even achter zich en omarmt de band de indierock en de grunge uit de jaren 90, maar het album bevat ook absoluut een aantal wat dromerige en meer ingetogen songs vol echo’s uit de jaren 80. 

Ook dit keer slaagt de band uit Hasselt er echter in om invloeden uit het verleden te verwerken in een geluid dat absoluut eigentijds klinkt. De mix van bekende en nieuwe invloeden maakt ook van het beluisteren van Boys Cry Too weer een heerlijke ervaring. Boys Cry Too klinkt niet alleen fantastisch, maar is net als het debuutalbum van The Haunted Youth een album dat volstaat met geweldige songs. 

Het zijn van die songs waar ik in de jaren 80 en 90 direct als een blok voor zou zijn gevallen, maar ook een paar decennia later zijn het songs die zich direct opdringen. Het debuutalbum van The Haunted Youth was bijna drieënhalf jaar geleden een volkomen uniek album. Boys Cry Too klinkt misschien deels bekend, maar toch doet het album wat mij betreft niet heel veel of zelfs helemaal niet onder voor zijn voorganger. Wat is The Haunted Youth een geweldige band. Erwin Zijleman

De muziek van The Haunted Youth is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Belgische band: https://thehauntedyouthofficial.bandcamp.com/album/boys-cry-too-3.


Boys Cry Too van The Haunted Youth is verkrijgbaar via de Mania webshop: