Review: Matilda Mann - Kismet

Matilda Mann maakt op haar tweede album Kismet vooral zonnige en zorgeloos klinkende popmuziek, maar de Britse muzikante zingt nog beter dan op haar eerste album en maakt wel degelijk muziek met inhoud en diepgang.
Ik was vorig jaar enthousiast over het debuutalbum van de uit Londen afkomstige Matilda Mann. Het is een album dat aansluit bij de indiepop van het moment, maar dat door een soul- en R&B-injectie ook net wat anders klinkt dan al die andere albums in het genre. Op haar deze week verschenen tweede album schuift Matilda Mann wat op richting pop en het is pop van het lome en zonnige soort. Toch is Matilda Mann ook haar liefde voor indie niet vergeten, wat haar songs iets bijzonders geeft. De Britse muzikante leverde vorig jaar een prima album af, maar op Kismet doet ze alles een stuk beter. Het levert een album op dat van Matilda Mann zomaar een ster kan maken.

De Britse muzikante Matilda Mann debuteerde begin vorig jaar met het album Roxwell. De jonge muzikante uit Londen moest met haar eerste album concurreren met hordes jonge vrouwelijke muzikanten in de indiepop, maar ze viel wat mij betreft voldoende op met Roxwell. 

Dat deed het album vooral door de grote variëteit aan stijlen. Roxwell bevat een aantal intieme en fluisterzacht gezongen indiepopsongs zoals die momenteel heel vaak gemaakt worden, maar Matilda Mann flirt ook op geslaagde wijze met invloeden uit de soul en de R&B. Het zorgt ervoor dat Roxwell als geheel anders klinkt dan de meeste andere albums in het genre en dat is wat mij betreft een pre. 

Roxwell werd redelijk positief ontvangen door de critici en was ook behoorlijk succesvol, waardoor het deze week verschenen tweede album van Matilda Mann prominent wordt vermeld op de verschillende releaselijsten. Dat vertaalt zich nog niet in veel recensies en dat verbaast me, want ook Kismet is een album dat wat mij betreft opvalt en het is bovendien een album dat door een groot publiek kan worden omarmd. 

Roxwell was anderhalf jaar geleden een echt ‘coming of age’ album, waarop Matilda Mann zich zeer kwetsbaar op durfde te stellen. Ook Kismet is een persoonlijk album, maar in de teksten is de Britse muzikante een stuk zelfverzekerder. Die zelfverzekerdheid hoor je ook op andere manieren terug op het album. De stem van de muzikante uit Londen klinkt wat minder zacht dan op haar debuutalbum en heeft aan kracht en souplesse gewonnen. Ook de songs op Kismet klinken krachtiger en zelfverzekerder. 

Op haar debuutalbum schakelde Matilda Mann makkelijk tussen ingetogen folksongs en veel voller klinkende popsongs en ook op haar nieuwe album kan ze meerdere kanten op. Veel songs op het album passen in het hokje pop en zijn voorzien van een zonnige en soulvolle vibe. Kismet past niet altijd even goed in het hokje indie, maar dat maakt mij niet zo veel uit. 

Matilda Mann maakt op haar tweede album tijdloos klinkende popsongs die aangenaam klinken maar ook interessant zijn. Het heeft af en toe wel wat van de muziek van Clairo, al zijn de songs van Matilda Mann wat lichtvoetiger en nog wat meer pop georiënteerd. Het album verschijnt misschien net iets te laat, want als ik luister naar Kismet verlang ik naar lange zomerdagen en lome zomeravonden en die hebben we net achter ons gelaten. 

Matilda Mann maakte haar nieuwe album voor een belangrijk deel met songwriter, muzikant en producer Jonah Summerfield, die ik verder alleen ken van Holly Humberstone. De Britse producer heeft Kismet voorzien van een lekker broeierig geluid met af en toe wat blazers. Het doet me af en toe ook wel wat denken aan de muziek van Olivia Dean, al heeft die meer soul dan Matilda Mann. 

Het klinkt allemaal behoorlijk gelikt en soms wat aan de gladde kant, maar alles op Kismet zit goed in elkaar en de stem van de Britse muzikante is meer dan eens onweerstaanbaar lekker. Het zal misschien net wat minder in de smaak vallen bij het indie-publiek dat enthousiast was over haar debuutalbum, maar ook met Kismet moet Matilda Mann het nodige succes kunnen oogsten. Ik vind het soms net wat te gepolijst en te veel pop, maar zo op zijn tijd klinkt het ook ongelooflijk lekker. Erwin Zijleman

Kismet van Matilda Mann is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (clear), 29,99 euro

CD, 14,99 euro

Review: Haroula Rose - Works and Days

Haroula Rose is een Amerikaanse singer-songwriter die al een aantal albums op haar naam heeft staan, maar vooralsnog helaas behoorlijk onbekend is, wat echt eens moet gaan veranderen met haar nieuwe album.
Er zijn albums die worden overladen met aandacht, maar er zijn ook albums die eigenlijk al direct in de week van de release ondersneeuwen. Het heeft meestal niet zo veel te maken met de kwaliteit van deze albums, maar vooral met geluk. Haroula Rose had dat geluk een paar jaar geleden wel, maar rond haar nieuwe album blijft het helaas angstvallig stil. Dat is zonde, want Works and Days is een heel mooi album. Dat is het in eerste instantie door de prachtige stem van de Amerikaanse muzikante, maar ook de songs op het album en de inkleuring van deze songs zijn van hoge kwaliteit. Haroula Rose laat op Works and Days ook nog eens horen dat ze van meerdere markten thuis is, wat het album nog wat knapper maakt.

De naam Haroula Rose, die deze week het album Works and Days heeft uitgebracht, deed bij mij niet direct een belletje rinkelen. Ruim vier jaar geleden was ik echter behoorlijk enthousiast over het album Catch the Light, het vierde album van de singer-songwriter uit Los Angeles. 

Catch the Light was mijn eerste kennismaking met de muziek van Haroula Rose en het album maakte indruk met vooral fluisterzachte folksongs met een snufje country. Het was met name de mooie stem van de Amerikaanse muzikante die me overtuigde, maar Catch the Light viel ook op door aansprekende songs en door de bijdragen van een aantal geweldige muzikanten, onder wie pedal steel virtuoos Greg Leisz. 

Vorig jaar verscheen het samen met Oliver Hill gemaakte album Cycles, maar hierop speelde de stem van Haroula Rose helaas een ondergeschikte rol. Die stem is gelukkig wel weer prominent aanwezig op Works and Days, dat moet worden gezien als de echte opvolger van Catch the Light uit 2022. 

Het is een album waar ik helaas maar weinig informatie over kan vinden en Works and Days is ook nog niet te vinden op de bandcamp pagina van Haroula Rose. Ik weet wel dat ze op haar nieuwe album samenwerkt met een aantal muzikanten, die ook bijdroegen aan de productie van en het schrijven van songs voor het album. Van deze namen zijn die van Matt Sweeney en Will Oldham, die meeschreven aan de track I Gave You, de bekendste. 

Door de samenwerking met verschillende muzikanten is Works and Days een wat gevarieerder album dan Catch the Light. Het album opent met een door Laurel Canyon folk geïnspireerde song en daar zijn er meer van te horen op Works and Days, maar Haroula Rose maakt op haar nieuwe album ook moderner klinkende folkpop, wat donkerder getinte indiefolk en een song met wat meer invloeden uit de country. Ik heb een lichte voorkeur voor het wat consistentere geluid van Catch the Light, maar Works and Days vliegt nergens uit de bocht en houdt wat mij betreft een hoog niveau vast. 

Het vorige album van Haroula Rose profiteerde van de bijdragen van een aantal geweldige muzikanten en ook het nieuwe album van de muzikante uit Los Angeles klinkt prachtig. De muziek op Works and Days klinkt verzorgd en sfeervol en is in de meeste tracks goed voor warme klanken. Het zijn klanken die goed passen bij de stem van Haroula Rose, die op Works and Days ook in vocaal opzicht een wat veelzijdiger geluid laat horen. 

Waar ik de muziek op het album liever iets eenvormiger had gehad, bevalt de variatie in de zang me uitstekend. De zang is nog altijd vooral zacht, maar bevat wel verschillende klankkleuren. Als ik naar Works and Days luister hoor ik meerdere versies van Haroula Rose en het zijn wat mij betreft allemaal versies die aandacht van een breder publiek rechtvaardigen. 

Het is dan ook zonde dat dit uitstekende album in de week van de release vooral is genegeerd, maar hopelijk wordt het met enige vertraging alsnog opgepikt. Ik heb het album zelf alvast kunnen testen op wat killere en regenachtige avonden waarop de zon weer wat eerder onder gaat en kan alvast voorspellen dat Works and Days het uitstekend gaat doen in de twee seizoenen die eraan komen. Het is een fraai oeuvre dat Haroula Rose inmiddels op haar naam heeft staan en ook haar nieuwe album mag er zijn. Erwin Zijleman