White Ladder was in 1998 mijn eerste kennismaking met de muziek van David Gray en het is een album dat ik tot op de dag van vandaag intens koester. De albums die direct na het zo succesvolle album verschenen vond ik net wat minder interessant, maar David Gray maakte ook in deze tijd interessante muziek. Het is te horen op Nightjar, dat songs bevat die stammen uit de tijd van het album Life in Slow Motion, dat in 2005 verscheen. Het is in mijn beleving een van mijn minst favoriete albums van David Gray, maar misschien moet ik er nog eens beter naar luisteren. Nightjar is immers een prachtig album, dat vijf kwartier lang indruk maakt met typische David Gray songs en wat experimentelere tracks.
Ik dacht even dat er zomaar uit het niets een nieuw album van de Britse muzikant David Gray was verschenen deze week, maar het ligt net wat anders. David Gray maakte in de jaren 90 een aantal weinig succesvolle en nauwelijks opgemerkte albums, maar werd een wereldster met het in 1998 verschenen en echt in alle opzichten geweldige White Ladder, dat in één klap een wereldster maakte van de Britse muzikant.
Het is een album dat zeker zou opduiken als ik een lijstje zou moeten maken met pakweg mijn 250 favoriete albums aller tijden. White Ladder is ook zo’n album dat nauwelijks of misschien zelfs wel niet te overtreffen is en als een molensteen om de nek van een muzikant kan hangen. Ook in het geval van David Gray vind ik de albums die volgden op White Ladder minder goed dan zijn meesterwerk, maar hij wist het succes in eerste instantie redelijk vast te houden.
Toen het succes wat afnam zat de Britse muzikant helaas snel zonder platencontract, maar hij herpakte zich de afgelopen tien jaar met een serie geweldige albums, die niet heel veel onderdoen voor het onaantastbaar geachte White Ladder. In 2005 verscheen het album Life in Slow Motion. Het is een album waarop nog duidelijke echo’s van White Ladder zijn te horen, al zocht David Gray ook naar een ander geluid.
Life in Slow Motion hoort niet bij mijn favoriete albums van David Gray, maar in commercieel opzicht was het album verrassend succesvol. David Gray was tijdens het opnemen van Life in Slow Motion zeer productief, want ook alle songs op Nightjar, dat deze week is verschenen, komen uit de opnamesessies die het album uit 2005 opleverden.
Ik kon in eerste instantie maar weinig vinden over Nightjar, buiten een recensie waarin het een avant-garde album wordt genoemd. Dat is wat overdreven, al is er op het album wel meer ruimte voor experiment dan op Life in Slow Motion. Die ruimte voor experiment is er niet in alle songs, want Nightjar bevat ook een aantal songs die niet hadden misstaan op het album uit 2005 of zelfs op White Ladder.
Het geldt bijvoorbeeld voor de openingstrack When I Fall in Love, waarin het uit duizenden herkenbare David Gray geluid te horen is. Nightjar bevat meer typische David Gray tracks, maar ook een aantal tracks waarin de Britse muzikant experimenteert met andere geluiden en minder conventionele songstructuren.
Ik begrijp daarom wel dat de songs op Nightjar niet zijn toegevoegd aan de eind vorig jaar verschenen luxe editie van Life in Slow Motion, waarop wel twee nieuwe songs waren te horen, die in alternatieve versies terugkeren op Nightjar. Nightjar is wat mij betreft een album dat op zichzelf staat binnen het oeuvre van David Gray.
Het knappe van Nightjar is dat het aan de ene kant een typisch David Gray album is, maar tegelijkertijd ook wat toevoegt aan zijn oeuvre. Ik was in 2005 niet zo gek op Life in Slow Motion en luister eigenlijk nooit meer naar dat album, maar Nightjar vind ik echt prachtig. Het album bevat misschien een paar wat overbodige experimenten, maar ook een aantal songs die niet onderdoen voor het mooiste dat David Gray tot dusver heeft gemaakt. Ik heb de Britse muzikant sinds zijn laatste paar albums weer extreem hoog zitten en ook met Nightjar heeft hij een album gemaakt dat ik nog vaak ga beluisteren de komende tijd en dat je vijf kwartier lang op het puntje van de stoel houdt. Erwin Zijleman
