19 juli 2026

Review: Sari Lightman - The Way I Saw You

De Canadese muzikante Sari Lightman maakt op The Way I Saw You folkmuziek die zo lijkt weggelopen uit de jaren 60 en 70, maar stiekem geeft ze toch ook een bijzondere draai aan de invloeden uit het verre verleden
The Way I Saw You van Sari Lightman heeft tot dusver niet veel aandacht gekregen, maar het is een bijzonder album. De Canadese muzikante, die de afgelopen jaren vooral muziek maakte met haar tweelingzus, laat zich op haar eerste soloalbum inspireren door folk uit het verleden en vooral door de folk die in de jaren 60 en 70 rond San Francisco werd gemaakt. Sari Lightman beschikt over een stem die goed past bij dit soort folk, maar ze is zeker niet blijven steken in het verleden. The Way I Saw You kleurt op subtiele wijze buiten de lijntjes van de folk van weleer en vindt op knappe wijze aansluiting bij de indiefolk van het moment. Het debuutalbum van Sari Lightman lijkt een vrij sober album, maar er gebeurt echt van alles op dit knappe album.



Het Britse muziektijdschrift Uncut was eerder deze maand heel positief over het album The Way I Saw You van Sari Lightman. Uncut noemt het album een experimenteel folkalbum, waardoor ik met enige reserves begon aan het beluisteren van het album, want experimentele folk hoeft van mij meestal niet. 

The Way I Saw You bevat acht tracks en duurt maar net iets meer dan 30 minuten, maar in die 30 minuten maakt Sari Lightman wel indruk. Het vorige maand verschenen album is het solodebuut van Sari Lightman, maar de Canadese muzikante die tegenwoordig in Los Angeles woont is zeker geen nieuwkomer. 

Zo maakte ze, samen met haar tweelingzus Romy, achtereenvolgens muziek onder de namen Ghost Bees, Tasseomancy en Lightman & Lightman en Lightman Sisters. Het leverde een drietal dromerige folkalbums op, die best een plekje op De Krenten uit de Pop hadden verdiend, maar ik hoorde ze pas deze week voor het eerst. 

Vergeleken met de albums die Sari Lightman met haar zus maakte klinkt haar solodebuut wat soberder en wat traditioneler. Bij beluistering van de eerste minuut van de openingstrack van het album begreep ik niet waarom Uncut de muziek van Sari Lightman experimentele folk noemt, maar na een minuut behoorlijk traditioneel klinkende folk, die zo uit de jaren 60 of 70 lijkt weggelopen, sluipt er inderdaad wel iets van experiment in het geluid van Sari Lightman. 

Dat betekent niet dat haar muziek opeens ontoegankelijk is, want het experiment is subtiel en het in meerdere lagen opnemen van haar stem en het net wat voller inkleuren van de songs is vooral heel mooi. Ondanks de uitstapjes buiten de gebaande paden klinkt The Way I Saw You nog altijd als een folkalbum dat ook vele decennia oud zou kunnen zijn. 

Dat heeft deels te maken met de stem van Sari Lightman, die herinnert aan meerdere roemruchte folkies uit het verleden, waaronder in ieder geval Judee Sill. Ook in muzikaal opzicht hoor ik de nodige raakvlakken met de folkmuziek zoals die in de jaren 60 en 70 werd gemaakt aan de Amerikaanse westkust. 

Sari Lightman maakte haar eerste soloalbum samen met Meg Duffy, die we ook kennen als Hand Habits. Meg Duffy is ook verantwoordelijk voor de mooie gitaarakkoorden die de muziek van Sari Lightman af en toe voorzien van een psychedelisch maar ook eigentijds tintje. Ook de andere muzikanten die op het album zijn te horen verfraaien het geluid van Sari Lightman op bijzondere wijze. 

Het levert een album op dat in de smaak zal vallen bij liefhebbers van traditionele folk uit de jaren 60 en 70, maar dat ook zal worden gewaardeerd door de liefhebbers van de indiefolk van het moment. Het album was mij bij eerste beluistering wat te sober en ook iets te traditioneel, maar ook dit is weer een album dat baat heeft bij beluistering met de koptelefoon. 

Dan hoor je immers hoe smaakvol The Way I Saw You is ingekleurd en hoe mooi de stem van Sari Lightman is. De Canadese muzikante is ook nog eens goed voor teksten die over de nodige diepgang beschikken, wat nog een extra dimensie toevoegt aan dit bijzondere album. 

Het is een album waar ik verder helemaal niets over heb gelezen, maar Uncut is al jaren een goede tipgever, zeker als het gaat om folk- en rootsalbums. Ik heb het eerdere werk van Sari Lightman er ook direct bij gepakt, maar het fraaie The Way I Saw You is wat mij betreft de mooiste van het stel. Erwin Zijleman

De muziek van Sari Lightman is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Canadese muzikante: https://sarilightman.bandcamp.com/album/the-way-i-saw-you.



18 juli 2026

Review: Gracie Abrams - Daughter from Hell

Gracie Abrams werd in een paar jaar tijd een wereldster en bevestigt die status met haar derde album Daughter from Hell, waarop ze deels terugkeert naar de singer-songwriter pop van haar debuutalbum Good Riddance
De Amerikaanse muzikante Gracie Abrams lijkt alles goed voor elkaar te hebben in haar leven, maar dat is niet te merken in de teksten van de songs op haar nieuwe album Daughter from Hell. Het is een album met zeer persoonlijke songs waarin de donkere wolken het overtuigend winnen van de zonnestralen. Gracie Abrams heeft wederom gekozen voor de samenwerking met Aaron Dessner en dat levert een prachtig klinkend album op. Het is een album waarop de Amerikaanse muzikante doet waar ze goed in is, maar af en toe ook net wat buiten de lijntjes kleurt. Daughter from Hell valt vooralsnog niet erg in de smaak bij de critici, maar voor mij is dit een van de beste albums van 2026 en Daughter from Hell groeit nog wel even door.



Gisteren verscheen Daughter from Hell, het derde album van de Amerikaanse muzikante Gracie Abrams. Het is een album dat tot dusver gemengde, maar toch overwegend negatieve reacties oproept. De Britse kwaliteitskrant The Guardian noemt het album zelfs bloedeloos en geeft het een dikke onvoldoende, maar ook een aantal Amerikaanse muziekwebsites die ik hoog heb zitten komen niet verder dan een magere voldoende voor Daughter from Hell. 

Ik heb het album zelf inmiddels meerdere keren beluisterd en ervaar het nieuwe album van Gracie Abrams echt totaal anders. Nu ben ik ook wel een fan van de muzikante uit Los Angeles, die met haar eerste twee albums mijn jaarlijstje haalde. Ik was twee jaar geleden erg enthousiast over The Secret of Us, maar het debuutalbum van Gracie Abrams, het in 2023 uitgebrachte Good Riddance, vind ik nog veel beter en is wat mij betreft een van de beste popalbums van dit decennium. 

Het is voor mij dan ook goed nieuws dat Gracie Abrams na het wat richting pop opgeschoven The Secret of Us op Daughter from Hell weer kiest voor het geluid van haar debuutalbum. Ook het derde album van de Amerikaanse muzikante is een popalbum, maar op Daughter from Hell horen we toch weer vooral de singer-songwriter Gracie Abrams. 

Het is een behoorlijk donker album geworden, want vrijwel alle teksten op het album gaan over thema’s als kwetsbaarheid, onzekerheid, liefdesverdriet en het lastige pad naar volwassenheid. Het voegt wat mij betreft flink wat emotionele lading toe aan het album, waardoor ik het album persoonlijk verre van bloedeloos vind. 

Gracie Abrams maakte ook haar derde album weer met producer Aaron Dessner, in een aantal tracks bijgestaan door Justin Vernon (Bon Iver). Aaron Dessner schreef ook mee aan de songs en ook dit keer is er een beperkte bijdrage van Audrey Hobert, die zo’n belangrijke rol speelde op The Secret of Us, maar inmiddels zelf als muzikante aan de weg timmert (check haar geweldige album Who’s The Clown? uit 2025). 

Daughter from Hell is een vooral ingetogen album, maar bevat ook een aantal uptempo songs. In deze songs, zoals bijvoorbeeld Look at My Life, zit de muziek van Gracie Abrams heel dicht tegen die van Taylor Swift op albums als Midnights en The Tortured Poets Department aan. Ik heb zelf dan ook een duidelijke voorkeur voor de meer ingetogen singer-songwriter songs op Daughter from Hell, waarop Gracie Abrams een meer eigen geluid laat horen. 

Het is een geluid waarin de vrij zachte, maar bijzonder mooie en ook karakteristieke stem van Gracie Abrams centraal staat. Mij raakt ze keer op keer met de zestien songs op haar nieuwe album, waarop ze wat mij betreft nog beter en met meer gevoel zingt dan op haar eerste twee albums. 

In muzikaal opzicht is Daughter from Hell misschien een vrij veilig album, maar de chemie tussen Gracie Abrams en Aaron Dessner werkt wat mij betreft nog steeds. Het spannendst zijn wat mij betreft de songs waarop Gracie Abrams zich net iets buiten de gebaande paden beweegt, zoals in de met gruizige gitaren gevulde titeltrack of het juist minimalistisch ingekleurde Cold Goodbyes, maar ook de vintage Gracie Abrams songs zijn van een hoog niveau. 

Ik ben voorlopig nog lang niet uitgekeken op het bijna een uur durende en bezielde Daughter from Hell, dat ik hoger inschat dan het zo succesvolle The Secret of Us en dat niet onderdoet voor het geweldige Good Riddance. Erwin Zijleman


Daughter from Hell van Gracie Abrams is verkrijgbaar via de Mania webshop: