Review: Lily Meola - Lucky to Be

Ook midden in de zomer verschijnen er nog flink wat countryalbums, waaronder deze week het debuutalbum van Lily Meola, dat echt alles heeft wat een mooi en interessant countryalbum moet hebben
Liefhebbers van countrymuziek uit de jaren 70 gaan vast als een blok vallen voor het debuutalbum van de op Hawaii opgegroeide muzikante Lily Meola. Dat betekent niet dat Lucky to Be een standaard jaren 70 countryalbum is, want dat is het zeker niet. De muziek van Lily Meola kan af en toe behoorlijk eigentijds klinken, maar ze sleept er net zo makkelijk lastig te plaatsen invloeden bij en experimenteert met bijzondere klanken. Als deze klanken genoegen nemen met een plekje op de achtergrond is de stem van Lily Meola echt betoverend mooi en dat geldt ook voor de songs op het album, die steeds subtiel van kleur verschieten. Met een beetje geluk wordt Lily Meola een hele grote.

Bij Hawaii denk ik niet direct aan countrymuziek, maar het is wel de plek waar de wieg van Lily Meola stond. De Amerikaanse muzikante, die opgroeide op het eiland Maui, heeft deze week haar debuutalbum Lucky to Be uitgebracht en dat is toch echt een onvervalst countryalbum. 

Maui is overigens ook het eiland waarop levende legende Willie Nelson al decennia een huis heeft. Willie Nelson nam Lily Meola dan ook onder zijn hoede en wist haar te overtuigen het muzikale geluk in Nashville, Tennessee, te zoeken. Ook Jackson Browne schijnt zich ontfermd te hebben over Lily Meola, waardoor ze niet te klagen heeft over beroemde vrienden. 

Op haar deze week verschenen debuutalbum komen ook de zonen van Willie Nelson en Jamey Johnson nog voorbij, maar Lily Meola doet het meeste op eigen kracht. Lucky to Be werd mij aangeprezen als een countrypop album, maar ik zou het zelf eerder een countryalbum noemen. 

Het is geen doorsnee countryalbum, want het album heeft een bijzonder geluid, al vind ik het lastig om te omschrijven wat het eerste album van Lily Meola nu precies zo bijzonder maakt. Het zit hem in eerste instantie in de muziek op het album. Het is muziek die zich meer heeft laten inspireren door invloeden uit het verleden dan door invloeden uit het heden, waardoor ik het in iedere geval geen countrypop album vind. 

Veel songs op het album doen wat nostalgisch aan, maar het zijn niet alleen invloeden uit de countrymuziek die Lily Meola verwerkt. Ik ben zeker geen kenner van Hawaïaanse muziek, maar een song als Tumbleweeds and Chewing Gum, een duet met Willie Nelson, lijkt toch beïnvloed door de plek waar Lily Meola opgroeide en Willie Nelson al zo lang met veel plezier verblijft. 

Ook de countrymuziek die decennia geleden en met name in de jaren 70 in Nashville werd gemaakt heeft echter flinke invloed gehad op een aantal songs op Lucky to Be. Ik heb helaas weinig informatie over het album, maar weet dat het is geproduceerd door Nick Lobel. Die heeft vooral een stevige reputatie als studiotechnicus, maar ook het produceren van een album kun je hem wel toevertrouwen. 

Hij heeft er in ieder geval voor gezorgd dat Lucky to Be van Lily Meola anders klinkt dan de meeste andere country(pop)albums die momenteel worden gemaakt in Nashville, al is het maar door voor de countrymuziek atypische instrumenten als de mellotron en de theremin in te zetten, al is uiteraard ook de pedal steel van de partij. Het zijn steeds kleine dingen die ervoor zorgen dat het debuutalbum van Lily Meola subtiel of minder subtiel anders klinkt dan countryalbums uit het verleden en het heden, maar deze kleine dingen hebben soms een groot effect. 

Ondertussen doet de Amerikaanse muzikante ook gewoon alles goed. Haar muziek klinkt bijzonder maar ook warm en hetzelfde geldt voor haar stem, die na enige gewenning alleen maar meer indruk maakt. Het is een stem die alles heeft wat een stem binnen de countrymuziek moet hebben en die zomaar kan uitgroeien tot een van de betere stemmen in het genre. 

Ik wist in eerste instantie misschien niet zo goed wat ik aan moest met Lucky to Be van Lily Meola, maar inmiddels vind ik het een fantastisch countryalbum. De op Hawaii opgegroeide muzikante gaat het in de Verenigde Staten wel redden, maar ik hoop dat Lily Meola ook in Nederland op de sympathie van liefhebbers van countrymuziek mag rekenen. Erwin Zijleman

De muziek van Lily Meola is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://lilymeola.bandcamp.com/album/lucky-to-be.

Review: Bella Kay - My Reckless Abandon

De pas 20 jaar oude Bella Kay wordt al een tijdje een mooie toekomst in de pop voorspeld en die belofte maakt ze waar met haar aansprekende debuutalbum My Reckless Abandon dat ook een eigen geluid laat horen
Het is in mijn bubbel vooralsnog opvallend stil rond het deze week verschenen debuutalbum van de jonge Amerikaanse muzikante Bella Kay. Dat is best bijzonder want ze wist het afgelopen jaar een miljoenenpubliek aan zich te binden met een aantal zeer succesvolle singles. Ze heeft bovendien een album afgeleverd dat niet alleen een mainstream pop publiek bedient. My Reckless Abandon flirt wel met mainstream pop, maar het album heeft ook een andere kant. De ‘coming of age’ songs van Bella Kay neigen hier en daar ook naar indie en laten dan horen dat de jonge Amerikaanse muzikante interessanter is dan de meeste van haar collega popsterren. Het levert een album op dat zeker boven het maaiveld uitsteekt.

Bella Kay bracht nog geen jaar geleden haar eerste single The Sick uit. De single is inmiddels meer dan 150 miljoen keer beluisterd op Spotify en de andere streamingplatforms en sociale media zullen waarschijnlijk niet heel ver achter zijn gebleven. The Sick werd gevolgd door meer singles en een EP, die ervoor hebben gezorgd dat Bella Kay inmiddels al bijna een jaar lang met veel succes aan de weg timmert en met de single Iloveitiloveitiloveit in meerdere landen de hitlijst heeft aangevoerd. 

Iloveitiloveitiloveit is alleen op Spotify al bijna 400 miljoen keer beluisterd en dat zijn aantallen waar menig muzikant jaloers op zal zijn. Ik vind het dan ook niet zo gek dat haar platenmaatschappij Atlantic vorige week flink uitpakte met berichten over het debuutalbum van Bella Kay, maar in mijn bubbel bleef het verder helemaal stil rond het eerste album van de jonge Amerikaanse muzikante. 

Dat begrijp ik op zich wel, want de muziekwebsites die ik bezoek moeten meestal niet veel hebben van popsterren die met een paar singles een miljoenenpubliek weten te veroveren. Toch vind ik het te makkelijk om het debuutalbum van Bella Kay bij voorbaat al aan de kant te schuiven. De in Texas geboren maar in Florida opgegroeide Bella Kathleen Ann Williams heeft bovendien een best aardig album gemaakt. 

Het is een album dat zich heeft laten inspireren door zo ongeveer alle grote popzangeressen van het moment, maar Bella Kay heeft ook een hoorbare zwak voor indiepop, wat haar debuutalbum My Reckless Abandon interessanter maakt dan de mainstream popalbums van het moment. 

My Reckless Abandon is een ‘coming of age album’ en daar zijn er heel veel van, maar de songs van Bella Kay klinken wat mij betreft oprecht, mede omdat ze haar songs over de ellende die het volwassen worden met zich meebrengt ook al vertolkte toen ze nog een onbekende muzikante was. 

Zeker als de Amerikaanse muzikante wat verder weg blijft van de succesformule van de hedendaagse popmuziek slaagt ze erin om anders te klinken dan de meeste grote popzangeressen van het moment en is haar debuutalbum interessanter dan veel andere popalbums van het moment. 

Dat was waarschijnlijk anders geweest als haar platenmaatschappij Bella Kay had gekoppeld aan een van de grote producers van het moment, maar in plaats hiervan kozen ze voor de succesvolle maar ook nog minder bekende Idarose, het alter ego van Alexis Kesselman, die vooral songs voor films heeft geschreven maar die ook werkte met Suki Waterhouse. 

Op My Reckless Abandon laten Bella Kay en Idarose zich af en toe verleiden tot het bewandelen van de gebaande paden van de mainstream pop, maar deze worden ook met enige regelmaat verlaten om te flirten met afwisselend indie en R&B. De stem van Bella Kay staat centraal op haar debuutalbum en het is een stem die ik bij eerste beluistering nog niet heel overtuigend vond, maar die beter is dan ik had gedacht. 

Als My Reckless Abandon een debuutalbum van een jonge muzikante binnen de indiepop was geweest waren de kritieken waarschijnlijk lovend geweest, maar nu wordt het album van de superster in de dop door de alternatieve muziekmedia vooral doodgezwegen. Dat is wat mij betreft niet terecht, want het debuutalbum van Bella Kay is zo slecht nog niet. Erwin Zijleman