08 januari 2026

Review: Annie and The Caldwells - Can't Lose My (Soul)

Annie Caldwell maakt al decennia lang muziek, maar het samen met haar band The Caldwells gemaakte Can't Lose My (Soul) is het eerste album dat de aandacht van een breed publiek weet te trekken en terecht
Annie Caldwell draait al heel lang mee in de muziek en zal waarschijnlijk niet verwacht hebben dat haar dit jaar verschenen album met haar band The Caldwells zo succesvol zou zijn. De Amerikaanse muzikante doet immers geen moment een poging om aan te sluiten bij de trends van dit moment. De mix van soul, gospel, funk en disco die is te horen op Can't Lose My (Soul) zou ook heel veel jaren geleden gemaakt kunnen zijn, maar komt als geroepen. Annie Caldwell is een geweldige soulzangeres en haar band weet haar prachtig te ondersteunen met geweldige koortjes en soulvolle klanken. Dit alles in soms hele lange tracks, die alle ruimte bieden aan de zangeres en haar band. Heerlijk album.



Can't Lose My (Soul) van Annie and The Caldwells is vaste prik in de jaarlijstjes van 2025. Dat is best bijzonder, want Annie Caldwell draait als sinds de jaren 70 mee en maakte tot dusver vooral muziek die lang niet zo uitvoerig werd bejubeld door de critici als het laatste album van de Amerikaanse soul- en gospelzangeres en haar band. 

Toen het album begin vorig jaar opdook hoorde ik op het eerste gehoor eerlijk gezegd ook niet zo veel bijzonders. Een geweldige soulstem, fraaie koortjes, een authentiek klinkend soulgeluid en flink wat invloeden uit de gospelmuziek. Het is natuurlijk niet niks, maar het is allemaal eerder gedaan, waardoor ik niet direct overeind sprong bij eerste beluistering van het album en het uiteindelijk zelfs liet liggen. 

Dat laatste was een flinke misser moet ik nu toegeven. Er is misschien niet veel nieuws te horen op Can't Lose My (Soul) van Annie and The Caldwells, maar het niveau op het album ligt wel hoog. Heel hoog zelfs. Annie Caldwell is om te beginnen een geweldige zangeres. De Amerikaanse zangeres timmerde decennia geleden al aan de weg met de Staples Jr Singers en heeft de pensioengerechtigde leeftijd inmiddels bereikt, maar wat klinkt haar ruwe maar ook zuivere stem nog geweldig. 

Het is een stem die de vloer aanveegt met een heel legioen aan jonge soulzangeressen, die minder soul in hun hele lijf hebben dan Annie Caldwell in haar pink. Ik ben normaal gesproken niet zo gek op vocale acrobatiek, maar de vele stembuigingen van Annie Caldwell komen met zoveel gevoel en passie uit de speakers dat ze nauwelijks of eigenlijk niet te weerstaan zijn. 

Gelukkig weet ze ook te doseren, waardoor niet alles op orkaankracht uit de speakers komt, al had ik persoonlijk liever nog net wat meer ingetogen passages gehoord. De stem van Annie Caldwell krijgt alle ruimte op Can't Lose My (Soul), dat maar zes tracks bevat, maar toch bijna 36 minuten duurt. 

De zang op het album is echt weergaloos en dat geldt ook voor de koortjes. The Caldwells bestaat uit een aantal familieleden van Annie Caldwell en de dochters van de Amerikaanse muzikante tekenen voor de koortjes, die de stem van Annie Caldwell fraai ondersteunen. Het zijn koortjes die meerdere kanten op kunnen. In een aantal tracks gaan de koortjes de kant van de gospel op, maar de jongere Caldwell telgen kunnen ook uit de voeten met soul en disco. 

Het wordt allemaal fraai ondersteund door de band, waarin ook flink wat leden van de familie Caldwell een rol hebben. De lange tracks op het album worden vooral gedragen door de soulvolle strot van de frontvrouw, maar de muzikanten op het album zorgen voor een zeer solide basis. Het is een basis waarin invloeden uit de soul centraal staan, maar ook in muzikaal opzicht worden de omliggende genres en zeker de disco en de funk niet vergeten. Heerlijke baslijnen, uitstekend gitaarspel, ook in muzikaal opzicht is Can't Lose My (Soul) van Annie and The Caldwells dik in orde. 

Het levert een album op dat wat mij betreft terecht in zoveel jaarlijstjes is opgedoken. Niet alleen vanwege de vocale en muzikale kwaliteiten, maar zeker ook vanwege het spelplezier dat echt van het album af spat. Ik ben er met name door de vocale krachtpatserij niet altijd voor in de stemming, maar zo op zijn tijd is dit een heerlijk album. Erwin Zijleman

De muziek van Annie and The Caldwells is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://annieandthecaldwells.bandcamp.com/album/can-t-lose-my-soul.


Can't Lose My (Soul) van Annie and The Caldwells is verkrijgbaar via de Mania webshop:

07 januari 2026

Review: Dijon - Baby

Baby van de Amerikaanse muzikant Dijon staat in heel veel jaarlijstjes en wordt veelvuldig vergeleken met de muziek die Prince maakte en dat blijken twee hele goede redenen om eens naar het album te luisteren
Baby, het tweede album van de Amerikaanse muzikant Dijon was wat mij betreft een van de grote verrassingen in de afgelopen maand gepubliceerde jaarlijstjes. Vooral omdat ik nog nooit van de Amerikaanse muzikant en zijn album had gehoord, terwijl Baby vooral wordt vergeleken met Prince, die behoort tot mijn persoonlijke favorieten. Inmiddels begrijp ik wel dat Dijon zoveel jaarlijstjes heeft gehaald, want Baby is inderdaad een bijzonder album. Het is een album dat inderdaad flink wat invloeden van Prince laat horen, maar hier blijft het zeker niet bij. Baby is zeker geen makkelijk album en het is bovendien lastig te classificeren, maar hoe vaker ik er naar luister hoe beter het wordt.



Baby van Dijon deed het niet alleen goed in de R&B jaarlijstjes, maar dook ook op in heel veel algemene jaarlijstjes en meer dan eens op een flink hoge positie. Het tweede album van de Amerikaanse muzikant verscheen midden in de zomer en is me toen totaal niet opgevallen. 

Ik weet niet hoe het album van Dijon afgelopen zomer is beschreven, maar bij de noteringen in de jaarlijstjes wordt vaak de naam van Prince genoemd en dat maakte me direct nieuwsgierig naar de muziek op Baby. De vergelijking met Prince wordt vaak en makkelijk gemaakt, maar bij beluistering van het tweede album van Dijon hoor ik inderdaad wel wat van de muziek die Prince maakte. Het is wel de muziek die Prince zou kunnen hebben gemaakt in het decennium na zijn veel te vroege dood, want de muziek van Dijon staat met minstens één been in het heden. 

De naam Dijon kwam voor mij uit de lucht vallen, maar zonder enige faam zou hij er niet in zijn geslaagd als topproducers als Mk.gee, BJ Burton, en Andrew Sarlo en wereldbassist Pino Palladino te strikken voor zijn album. En dat zijn niet de enige topmuzikanten die zijn te horen op het album. 

Dijon maakt misschien deels muziek van het moment, maar dat betekent niet dat er geen echo’s van de muziek die Prince heeft gemaakt zijn te horen. Ik hoor vooral invloeden van de muziek die Prince in de jaren 80 maakte en dat is het decennium waarin de muzikant uit Minneapolis op zijn best was. Ik hoor deze invloeden in de productie, in de zang en in het verwerken van nogal verschillende invloeden. 

Baby is soms een duidelijk R&B album, maar Dijon kan ook uit de voeten met soul, psychedelica en funk en maakt bovendien met grote regelmaat muziek die zich niet zo makkelijk in hokjes laat vangen, net zoals Prince dat zo vaak deed. Het maakt van het beluisteren van Baby een interessante ervaring, die de fantasie flink prikkelt. 

De muziek van Dijon blijft redelijk ver verwijderd van het standaard R&B repertoire en zoekt hier en daar flink het experiment, maar ontoegankelijk is de muziek van de Amerikaan niet. Zelf vind ik Baby het mooist wanneer de gitaren lekker ruw klinken en Dijon met veel expressie en emotie zingt. Het doet dan flink denken aan Prince in topvorm, maar het is ook niet ver verwijderd van de muziek die Mk.gee, die ook heeft meegewerkt aan Baby, maakt. Ook het album van Frank Ocean, dat ik pas recent heb ontdekt, heeft zeker invloed gehad op het tweede album van Dijon, met name in de zang. 

Baby is, zeker bij eerste beluisteringen, zeker geen makkelijk album. De songs van Dijon doen bij eerste beluistering wat fragmentarisch aan, waardoor het wat zoeken is naar de popsongs met een kop en een staart. De bijzondere songstructuren op Baby maken eerste beluistering van het album misschien wat lastiger, maar het is ook de kracht van de songs van de Amerikaanse muzikant, die song na song weet te verrassen met misschien lastig te plaatsen, maar ook wonderschone passages. Het zijn passages met de psychedelica die Prince af en toe omarmde, maar de songs van Dijon zijn ook altijd schatplichtig aan de R&B en de soul. 

Bij eerste beluistering intrigeerde het album me vooral, maar inmiddels kan ik me iets voorstellen bij het predicaat ‘meesterwerk’ dat Baby inmiddels met grote regelmaat krijgt opgeplakt. Dijon begeeft zich hiervoor misschien net wat te vaak buiten mijn muzikale comfort zone, maar ik schaar hem inmiddels wel onder de muzikanten die de muzikale erfenis van Prince op zeer eervolle wijze bewaken. Erwin Zijleman


Baby van Dijon is verkrijgbaar via de Mania webshop: