Review: Friko - Something Worth Waiting For

Friko leverde ruim twee jaar geleden een fascinerend en met name in de Verenigde Staten goed ontvangen debuutalbum af en laat op het deze week verschenen Something Worth Waiting For horen dat het debuutalbum geen toevalstreffer was
Met Where We've Been, Where We Go from Here heeft de Amerikaanse band Friko een debuutalbum op haar naam staan dat niet zomaar te overtreffen is. Het is de band wel gelukt, want het deze week verschenen Something Worth Waiting For klinkt weliswaar iets consistenter, maar laat nog steeds het eigenzinnige Friko-geluid horen. Ondanks de inzet van topproducer John Congleton is Friko zichzelf gebleven en dat is knap. Something Worth Waiting For bevat deels indierock van het moment, maar ook een aantal songs met opvallende invloeden uit de jaren 70. Alle songs worden vertolkt met veel emotie of zelfs hysterie, wat het tweede album van Friko nog wat aantrekkelijker maakt.

De Amerikaanse band Friko leverde aan het begin van 2024 met Where We've Been, Where We Go from Here een bijzonder leuk debuutalbum af. Het is een album dat het met name in de Verenigde Staten heel goed deed, maar in Nederland was de aandacht voor het album helaas beperkt. Op het Nederlandse muziekplatform MusicMeter leverde het album slechts een ruime handvol reacties op en dat is niet veel voor een album dat door de alternatieve muziekwebsite Pitchfork werd beloond met een uitstekend rapportcijfer. 

Zelf was ik wel zeer gecharmeerd van het album, dat echt alle kanten op schoot. Friko kan op haar debuutalbum uit de voeten met aanstekelijke indierock, maar ook met folky songs, songs die opschuiven richting chamber pop of songs die juist verrassend lo-fi klinken. Het is niet anders op het deze week verschenen Something Worth Waiting For, dat, net als het debuutalbum van de band uit Chicago, Illinois, veelzijdiger is dan het gemiddelde album. 

Voor haar tweede album wist Friko een producer van naam en faam te strikken, want niemand minder dan John Congleton produceerde het tweede album van Friko. Het is een naam die ik niet direct zou hebben gekoppeld aan een band als Friko, maar het pakt goed uit. John Congleton staat normaal gesproken garant voor flink opgepoetste of zelfs blinkende producties, maar gelukkig heeft hij het bijzondere geluid van Friko in stand gehouden. 

Ook op Something Worth Waiting For blijkt Friko weer van vele markten thuis. Opener Guess is een lekker in het gehoor liggende indierocksong met een flinke spanningsboog. De track eindigt licht hysterisch en dat hoor ik vaker op het album. Het roept bij mij associaties op met de muziek van The Arcade Fire in haar hele jonge jaren, maar ik hoor ook invloeden uit de stevigere indierock en noiserock uit de jaren 90. 

Ook Still Around is een lekker ruwe indierocksong met stevige gitaren en een memorabel refrein en zo bevat Something Worth Waiting For meer songs die Friko wat de richting van de indierock duwen. Met het ingetogen en stemmige Alice slaat Friko in de vierde track toch weer een andere richting in en hoor ik voor het eerst ook wat Beatlesque ingrediënten in de muziek van de band uit Chicago. 

Die hoor ik nog veel duidelijker in het met veel strijkers versierde Certainty, dat de muziek van Friko de jaren 70 in trekt. Friko is sinds haar debuutalbum van een duo uitgegroeid tot een vierkoppige band en dat voegt nog wat extra ambitie en bravoure toe aan het geluid van de band. 

Friko blijft op de tweede helft van het album in de jaren 70 hangen, onder andere met het fraaie en weer Beatlesque Seven Degrees, maar ondanks de invloeden uit het verleden slaagt de band er ook in om haar unieke geluid te behouden. Het album sluit af met een mooie en ingehouden ode aan de fiets in wederom een lange track. 

Net als het debuutalbum is ook het tweede album van Friko wat mij betreft een album vol tegenstellingen. Op Something Worth Waiting For hoor je een band die alles heeft om heel groot te worden, maar op hetzelfde moment ook alles heeft om voorgoed een cultband te blijven. Friko sleept je misschien wat minder heen en weer tussen genres dan op haar debuutalbum, maar het kan nog altijd veel kanten op bij deze bijzondere Amerikaanse band. Erwin Zijleman

De muziek van Friko is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://friko.bandcamp.com/album/something-worth-waiting-for.

Something Worth Waiting For van Friko is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 26,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Pearla - Song Room

Ik was ruim drie jaar geleden zeer gecharmeerd van het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Pearla, die deze week terugkeert met een flink anders klinkend maar wederom ijzersterk nieuw album
Oh Glistening Onion, the Nighttime Is Coming van Pearla leek in 2023 misschien even een standaard rootsalbum, maar het bleek uiteindelijk veel meer dan dat. Hetzelfde geldt voor het deze week verschenen tweede album van Pearla. Nicole Rodriguez, de vrouw achter Pearla, kiest dit keer voor een wat meer ingetogen geluid met invloeden uit de folk en de country, maar een verrassing is nooit ver weg op Song Room. In de muziek op het album zijn veel mooie en bijzondere klanken opgenomen, die subtiel maar trefzeker worden ingezet en ook de stem van de muzikante uit New York raakt iedere keer de juiste snaar. Het levert het tweede uitstekende album van Pearla op.

Pearla is een project van de Amerikaanse singer-songwriter Nicole Rodriguez, die deze week haar tweede album Song Room heeft uitgebracht. Ik moest even diep graven in het geheugen, maar uiteindelijk herinnerde ik me haar drie jaar geleden verschenen debuutalbum Oh Glistening Onion, the Nighttime Is Coming weer. Het is een album waar de muzikante uit New York lang aan had gewerkt en dat was goed te horen. 

Oh Glistening Onion, the Nighttime Is Coming maakt gemakkelijk indruk met aansprekende songs, waarin verschillende invloeden zijn te horen. Nicole Rodriguez verwerkt op haar debuutalbum invloeden uit de country en folk uit het heden, maar schuift ook op richting Appalachenfolk, Laurel Canyon folk en psychedelische folk uit het verleden en schuwt ook incidenteel het gebruik van synths niet. 

Misschien nog wel meer indruk maken de bijzonder mooie arrangementen van blazers en strijkers, kenmerkend voor het Spacebomb label waarop het album is uitgebracht. Oh Glistening Onion, the Nighttime Is Coming is ook nog eens een album waarop de stem van de Amerikaanse muzikante steeds weer net wat anders maar altijd bijzonder mooi klinkt. Het album had Pearla op de kaart moeten zetten als aanstormend talent, maar volgens mij heeft het album niet zo heel veel gedaan. 

Het nieuwe album van Pearla is in eigen beheer uitgebracht, maar ook Song Room is een album dat opvalt en dat echt veel meer aandacht verdient dan het album tot dusver heeft gekregen. Het is een album dat in veel van de songs anders klinkt dan het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante. 

Nicole Rodriguez nam de eerste versies van de songs op Song Room op in haar appartement in Brooklyn, New York. Ze tekende zelf voor bijdragen van de autoharp, omnichord en akoestische gitaar, nam de zang voor haar rekening en tekende ook voor de productie. Voor een aantal songs deed Nicole Rodriguez echter ook weer een beroep op producer Tyler Postiglione, die haar debuutalbum zo fraai produceerde, en een aantal gastmuzikanten. 

In muzikaal opzicht is Song Room wat minder divers dan Oh Glistening Onion, the Nighttime Is Coming. Op het nieuwe album van Pearla domineert de behoorlijk ingetogen Americana en is de instrumentatie over het algemeen sober. Ik had wel wat met de bijzondere arrangementen van blazers en strijkers op het vorige album, maar ook de relatief sobere en tegelijkertijd zeer smaakvolle klanken op Song Room spreken tot de verbeelding, al is het maar omdat de muziek van Pearla ook dit keer is verrijkt met subtiele maar keer op keer bijzonder mooie accenten. 

Tot de verbeelding spreken doet ook zeker de stem van Nicole Rodriguez, die ook op het tweede album van Pearla indruk maakt als zangeres. De zang is vooral zacht, maar zit vol gevoel en ook dit keer kan de Amerikaanse muzikante variëren met haar stem in de vaak zeer persoonlijke teksten. 

Het doet me af en toe wel wat denken aan de laatste albums van Courtney Marie Andrews en dat is absoluut een aanbeveling. Maar bij Pearla is het experiment ook nooit ver weg, waardoor Song Room af en toe een onverwachte afslag neemt, wat het album interessanter maakt dan het gemiddelde rootsalbum. Ik heb het drie jaar geleden gezegd en zeg het nog een keer: Pearla is een muzikante om in de gaten te houden. Erwin Zijleman

De muziek van Pearla is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://pearlamusic.bandcamp.com/album/song-room.