Review: The Reds, Pinks & Purples - True Love Daydream

Glenn Donaldson bracht eerder dit jaar met Acknowledge Kindness het zoveelste prachtalbum van zijn band The Reds, Pinks & Purples uit en ook de EP True Love Daydream voegt weer iets toe aan het unieke oeuvre van de Amerikaanse muzikant.
Iedere keer als ik luister naar de muziek van de Amerikaanse band The Reds, Pinks & Purples lijkt de zon wat feller te gaan schijnen. Tegelijkertijd neemt de muziek van Glenn Donaldson me mee terug naar met name de jaren 80 en naar de albums die ik destijds koesterde. De Amerikaanse muzikant strooit de laatste jaren met albums, maar ieder album is weer betoverend mooi en voegt iets toe aan het inmiddels imposante oeuvre van The Reds, Pinks & Purples. Dat doet ook de onlangs verschenen EP True Love Daydream, die anders klinkt dan het eerder dit jaar verschenen album, maar ik was direct bij de eerste noten weer verkocht. Op naar het volgende album.

De Amerikaanse band The Reds, Pinks & Purples heeft in zeven jaar tijd een indrukwekkend stapeltje albums uitgebracht. De band rond de uit San Francisco afkomstige muzikant Glenn Donaldson maakt op deze albums muziek die me herinnert aan de albums die ik in de jaren 80 en 90 het meest intens koesterde. Het zijn albums die klinken als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast en in het geval van The Reds, Pinks & Purples is het mijn platenkast uit de jaren 80 en 90. 

Glenn Donaldson maakt al zijn albums volgens een inmiddels beproefd concept en verpakt ze vervolgens in mooie kleurige hoezen. De muziek van The Reds, Pinks & Purples is op al deze albums vooral zonnig, al hoor je ook altijd wel een laagje melancholie in de muziek van de band en in de zo mooie stem van Glenn Donaldson. Ondanks het inmiddels bekende recept geniet ik van ieder nieuw album van de band, al is het maar omdat er ook altijd wel subtiele nieuwe ingrediënten zijn te horen. 

Naast negen albums leverde Glenn Donaldson ook nog een aantal EP’s af, maar die laat ik meestal liggen, al is het maar omdat het vorige album van The Reds, Pinks & Purples nooit heel oud kan zijn en een nieuw album niet ver weg. Ook het vorige week verschenen True Love Daydream heb ik in eerste instantie op de stapel laten liggen. Met Acknowledge Kindness leverde de muzikant uit San Francisco immers slechts een paar maanden geleden nog een geweldig album af. 

Het is een album waarop het geluid van The Reds, Pinks & Purples nog wat verder is geperfectioneerd, waardoor ik voor het eerst durfde te beweren dat als de band in de jaren 80 had bestaan het destijds absoluut mijn favoriete band zou zijn geweest. Omdat de spoeling deze week wat dunner is dan de afgelopen weken, heb ik toch True Love Daydream er maar eens bij gepakt en inmiddels ben ik in de ban van de vorige week verschenen EP. 

Ik vind het zelf overigens meer dan een EP, want met bijna 29 minuten muziek is het op zijn minst een mini-album. True Love Daydream moet volgens Glenn Donaldson worden gezien als een ‘companion record’ bij Acknowledge Kindness en het voegt wat mij betreft flink wat toe aan het zo geweldige album van eerder dit jaar. 

True Love Daydream bevat zes tracks, waaronder het uit drie delen bestaande en volledig instrumentale Shakespeare Garden. Ik ben meestal niet zo gek op instrumentale songs, maar Glenn Donaldson creëert een bijzondere sfeer, die enerzijds klinkt als vintage The Reds, Pinks & Purples, maar ook wat donkerder en dreigender klinkt dan we van de Amerikaanse muzikant gewend zijn. 

De drie songs waarin wel de stem van Glenn Donaldson is te horen klinken direct bekend, maar ook deze songs zijn wat melancholischer dan de meeste songs op de andere albums van de band. Het contrasteert prachtig met de herfstzon van het moment en dat maakt de nieuwe songs op True Love Daydream nog wat mooier. De track Heaven of Love was al bekend van het album Acknowledge Kindness, maar keert nu terug in een langzamere uitvoering en die is betoverend mooi. 

Ik dacht altijd dat ik de EP’s van de band wel kon laten liggen, maar True Love Daydream laat horen dat ook de ‘tussendoortjes’ van Glenn Donaldson van een bijzondere schoonheid zijn en absoluut het checken waard zijn. Mijn liefde voor The Reds, Pinks & Purples groeit maar door en is inmiddels van onmetelijke proporties. Erwin Zijleman

De muziek van The Reds, Pinks & Purples is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://theredspinksandpurples.bandcamp.com/album/true-love-daydream-ep.

Review: Blondshell - Violins

Violins, het derde album van Blondshell, roept nogal uiteenlopende reacties op en dat begrijp ik want het is een album dat van alles goed doet, maar tegelijkertijd geen duidelijke keuzes maakt, wat mij minder in de weg zit overigens.
Ik vond de eerste twee albums van Blondshell echt heel goed en bij eerste beluistering van Violins was ik ook best te spreken over het derde album van de Amerikaanse muzikante Sabrina Teitelbaum. Het is ook een album dat me wel wat in verwarring brengt, waarbij ik stiekem toch beïnvloed word door een aantal veel minder positieve recensies. Blondshell omarmde op haar debuutalbum vooral de 90s indierock, maar sleept er op Violins van alles bij. Dat is goed voor de variëteit, maar het zorgt er ook voor dat het album wat minder makkelijk en in ieder geval een minder intense indruk maakt. Mijn overall indruk is positief, maar ik begrijp de critici eerlijk gezegd ook wel.

Na haar titelloze debuutalbum uit het voorjaar van 2023 kwam Blondshell al snel met een tweede album. Voor de opvolger daarvan heeft Sabrina Teitelbaum zelfs nog minder tijd genomen. Nog geen anderhalf jaar na het uitstekende If You Asked For A Picture is immers deze week haar derde album Violins verschenen. 

Op Spotify zie ik ook nog het eind vorig jaar verschenen album Another Picture, dat een luxe editie is van If You Asked For A Picture met heel veel extra tracks. Dat album ken ik niet, maar ik was zeer te spreken over de eerste twee albums van Blondshell. Op deze albums maakt het alter ego van de Amerikaanse muzikante Sabrina Teitelbaum muziek met flink wat invloeden uit de indierock zoals die in de jaren 90 werd gemaakt. 

Met name het debuutalbum van Blondshell werd warm onthaald door de critici, waarvan een aantal de muziek van Sabrina Teitelbaum zelfs vergeleek met de muziek van een jonge PJ Harvey. Ik vond If You Asked For A Picture persoonlijk nog wat beter dan het titelloze debuutalbum, onder andere omdat Sabrina Teitelbaum op dit album wat opschuift richting de indierock van het moment. 

Over het deze week verschenen Violins lees ik vooralsnog wat wisselende recensies. Een deel van de recensenten hoort de ontwikkeling die Sabrina Teitelbaum sinds haar debuutalbum heeft doorgemaakt, maar ik lees ook wel recensies waarin Violins wat gewoontjes, weinig onderscheidend of zelfs oppervlakkig of nep wordt genoemd. Het gekke is dat ik beide soorten recensies deels herken bij het beluisteren van Violins. 

Ook op Violins werkt Sabrina Teitelbaum weer samen met producer Yves Rothman, die ik eigenlijk alleen van de albums van Blondshell ken. Vergeleken met de vorige twee albums hebben de invloeden uit de 90s indierock een stapje terug gedaan op Violins. Op het derde album zoekt de Amerikaanse muzikante nog meer toenadering tot de indierock van het moment, met uitstapjes naar indiepop en singer-songwriter muziek. 

Het geluid op het album is wat steviger aangezet en klinkt soms wat ruwer, al begrijp ik ook de recensenten die juist klagen over een wat gepolijst geluid. Het is een geluid dat mij wel aanspreekt, vooral omdat Blondshell makkelijk schakelt tussen verschillende klanken, wat dynamiek toevoegt aan het album. 

Het is aan de ene kant jammer dat Blondshell de invloeden uit de jaren 90 wat heeft losgelaten, maar ze is op Violins wel een kind van deze tijd en levert kwaliteit. Het is misschien allemaal wat netjes binnen de lijntjes gekleurd, maar het zit me zeker niet in de weg. 

Ik heb ook wel wat met de stem van Sabrina Teitelbaum en hoor haar op Violins wel degelijk persoonlijke teksten vertolken. Het komt op mij oprecht over, waardoor ik het nieuwe album van Blondshell zeker geen oppervlakkige plaat vind. De muzikante uit Los Angeles eet op Violins van meerdere walletjes, wat ten koste gaat van de consistentie van haar geluid, al vind ik de variatie ook wel aangenaam. 

Ik geef eerlijk toe dat er ook wel momenten zijn waarop de nieuwe muziek van Blondshell volkomen langs me heen gaat, maar het album kan ook vermaken met makkelijk in het gehoor liggende songs met lekker veel gitaren en prima zang. Ik ben wel benieuwd welke kant het op gaat met Blondshell. Van mij mag Sabrina Teitelbaum net wat meer tijd nemen voor album nummer vier. Erwin Zijleman

De muziek van Blondshell is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://blondshell.bandcamp.com/album/violins.

Violins van Blondshell is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (clear), 26,99 euro

LP, 26,99 euro

CD, 17,99 euro