Review: Billie Eilish - Hit Me Hard and Soft: The Tour

Een live-album heeft niet meer de bijna mythische status die het had in de jaren 70, toen een live-album de kroon op het werk was, maar Hit Me Hard and Soft: The Tour slaagt erin om de magie van een Billie Eilish concert te vangen

Het dak van de Ziggo Dome ging er vorig jaar bijna af tijdens de concerten van Billie Eilish. Het vaak uitzinnige publiek zorgde voor een bijzondere sfeer en de nodige energie, maar bij beluistering van het deze week verschenen live-album Hit Me Hard and Soft: The Tour hoor je eigenlijk pas goed hoe hoe mooi Billie Eilish zong en hoe knap haar band speelde. De complete setlist van de concerten die de Amerikaanse muzikante vorig jaar in Manchester gaf is op 3 LP’s geperst en biedt een mooie herinnering aan de memorabele concerten van de Amerikaanse popster. Een live-album is voor mij al lang niet meer de must-have die het vroeger was, maar Hit Me Hard and Soft: The Tour mag er zeker zijn.

De concerten die Billie Eilish alweer bijna een jaar geleden gaf in de Amsterdamse Ziggo Dome waren wat mij betreft met afstand de meest indrukwekkende concerten van 2025 en staan ook hoog op de ranglijst met alle concerten die ik heb bezocht. Op YouTube zijn talloze registraties van concerten uit de tour die ruim een jaar heeft geduurd te vinden, maar deze week komt daar ook een officiële registratie bij: Hit Me Hard and Soft: The Tour. 

De bioscoopfilm laat ik normaal gesproken aan mij voorbij gaan, want kijken naar een concert in de bioscoop blijft wat mij betreft niet de meest inspirerende bezigheid. De deze week verschenen live-registratie op vinyl kon ik echter niet laten liggen, al is het maar omdat Hit Me Hard and Soft: The Tour voorlopig nog niet op de streamingplatforms is te vinden en het naar verluidt gaat om een eenmalige persing. 

Hit Me Hard and Soft: The Tour bestaat uit 3 LP’s in verschillende kleuren en bevat opnamen die werden gemaakt tijdens de concerten die Billie Eilish vorig jaar juli in Manchester gaf. Ik heb vaak gekeken naar de vele registraties die beschikbaar zijn op YouTube, dus de set biedt voor mij geen verrassingen meer, maar een mooi opgenomen live-registratie klinkt toch duidelijk anders dan de vooral met smartphones gefilmde concerten op YouTube. 

Door de beschikbaarheid van zoveel materiaal op YouTube heeft een live-album niet meer de status die het met name in de jaren 70 had. Ik vond een live-album in de jaren 70 vaak het beste album van een band en stond daar zeker niet alleen in. Live-albums waren sowieso altijd iets om naar uit te kijken, al is het maar als tastbare herinnering aan een concert. 

Ik laat live-albums tegenwoordig meestal liggen, maar ik was op voorhand wel zeer nieuwsgierig naar Hit Me Hard and Soft: The Tour. Enerzijds vanwege de enorme indruk die Billie Eilish vorig jaar op het podium maakte en anderzijds omdat ik nieuwsgierig was of het zou lukken om de energie van een Billie Eilish concert te vangen op vinyl. 

Wanneer ik Hit Me Hard and Soft: The Tour vergelijk met de vaak opvallend goede concertregistraties op YouTube, moet ik het uiteraard doen zonder al het visuele spektakel van de tour en wat verder opvalt is dat het geluid van het publiek flink naar de achtergrond is gemixt. Het bijzonder enthousiaste en lawaaiige Billie Eilish publiek is gelukkig nog wel hoorbaar, waardoor Hit Me Hard and Soft: The Tour absoluut klinkt als een live-album. 

De geluidskwaliteit van de muziek en de zang is natuurlijk wel stukken beter en dat heeft meerwaarde. Billie Eilish moest tijdens haar tour wel eens moeite doen om boven haar fanatieke fans uit te komen, maar op de opnames uit Manchester klinken zowel de Amerikaanse muzikante als haar band geweldig. Met name de zang van de nog altijd pas 24 jaar oude muzikante is song na song prachtig, terwijl haar band het unieke geluid van de albums van Billie Eilish fraai reproduceert. 

De setlist varieerde tijdens de Hit Me Hard and Soft tour slechts in zeer beperkte mate, waardoor de set die nu op vinyl is verschenen een feest van herkenning is. De bijzondere cover van Radiohead’s Creep die Billie Eilish in Amsterdam speelde had niet misstaan op het album, maar in Manchester maakte Billie Eilish tijdens het akoestische blokje net wat andere keuzes. Als ik terugdenk aan de Hit Me Hard and Soft tour heb ik vooral mooie herinneringen aan het concert in de Ziggo Dome, maar ook deze registratie op vinyl heeft wat mij betreft meerwaarde. Erwin Zijleman

Hit Me Hard and Soft: The Tour van Billie Eilish is verkrijgbaar via de Mania webshop:

3LP (coloured), 69,99 euro

Review: Natalie Prauser - Everything Is Fine

De Amerikaanse muzikante Natalie Prauser leverde een paar jaar geleden een veelbelovend debuutalbum af en maakt de belofte volledig waar op het eerder dit jaar verschenen en helaas wat ondergesneeuwde Everything Is Fine
Ik hou de ontwikkelingen binnen de Amerikaanse rootsmuziek volgens mij heel goed bij, maar het tweede album van Natalie Prauser heb ik begin dit jaar helaas helemaal gemist. Met een beetje geluk heb ik het album deze week toch nog ontdekt en Everything Is Fine is, net als het debuutalbum van de muzikante uit Kansas City, een uitstekend album. Vergeleken met haar debuutalbum is Natalie Prauser alleen maar gegroeid. Ze heeft baat bij de fraaie productie van en de prima muzikanten op haar tweede album, die ervoor zorgen dat haar stem nog wat beter uit de verf komt en haar songs nog wat meer vertrouwen uitstralen. Everything Is Fine verdient alsnog alle aandacht, want dit is een heel goed album.

Op zondagavond is er op De Krenten uit de Pop aandacht voor een album uit het verleden. Het kan een persoonlijke favoriet zijn, maar ook een vergeten album, of een album dat ik inmiddels anders waardeer dan op de dag van de release. Het kan een album zijn dat inmiddels vele decennia oud is, maar het kan ook een album van zeer recente datum zijn, zoals deze week. 

De afgelopen week adviseerde iemand me het in januari verschenen album van Natalie Prauser. Het is een naam die me direct bekend voorkwam, maar dat was in januari kennelijk anders. Dat de naam Natalie Prauser me bekend voorkwam is niet zo gek, want ik was aan het eind van 2022 bijzonder enthousiast over haar debuutalbum ‘Til The Sun Comes Up, dat ik onder andere een verbluffend goed rootsalbum noemde. 

Op ‘Til The Sun Comes Up doet de muzikante uit Kansas City echt alles goed. De muziek is mooi en sfeervol met af en toe een glansrol voor de pedal steel, de invloeden uit de country en de folk komen zowel uit het verleden als uit het heden, de songs zijn aansprekend en Natalie Prauser beschikt ook nog eens over een mooie en bijzondere stem. 

‘Til The Sun Comes Up van Natalie Prauser haalde een paar weken na de release van het album dan ook met overtuiging mijn jaarlijstje, wat het extra spijtig maakt dat ik haar tweede soloalbum eerder dit jaar helemaal niet heb opgemerkt. Door toeval gebeurde dit eerder deze week alsnog en inmiddels kan ik concluderen dat de Amerikaanse muzikante met Everything Is Fine wederom een uitstekend album heeft afgeleverd en wat mij betreft een album dat nog een stuk beter is dan het debuutalbum. 

Natalie Prauser maakte haar debuutalbum samen met Marty Bush, met wie ze eerder ook een duo-album maakte. Op Everything Is Fine tekent Duane Trower voor de productie. Het is een naam die ik volgens mij nog niet eerder ben tegengekomen, maar in productioneel opzicht is Everything Is Fine zijn voorganger duidelijk de baas. Met name de stem van Natalie Prauser klinkt op het nieuwe album veel mooier en de zang en de muziek zijn ook meer in balans. 

Ook op haar tweede album laat Natalie Prauser zich vooral begeleiden door gitaren, maar ook dit keer speelt de pedal steel een voorname rol. Voor de bijdragen van de pedal steel tekent Nate Hofer, die net als gitarist Joseph Patrick Gaughan op fraaie wijze een stempel drukt op het tweede album van Natalie Prauser, dat zowel ingetogen als net wat meer uptempo songs bevat. 

De muzikante uit Kansas City trekt echter zelf de meeste aandacht met haar songs en zeker ook met haar stem, die mooi maar ook karakteristiek is. Haar stem klinkt in de productie van haar tweede album niet alleen mooier maar ook krachtiger. Natalie Prauser zingt met meer overtuiging en die overtuiging hoor je ook in haar songs. 

Het zijn songs die zich wederom vooral hebben laten beïnvloeden door country en folk, die zowel uit het verleden als het heden kan komen. Ik hoor op Everything Is Fine meer country dan folk en ben echt onder de indruk van de kwaliteit van het nieuwe album van Natalie Prauser. De songs op haar nieuwe album dringen zich bijzonder makkelijk op, waardoor ik al na één keer horen overtuigd was van de kwaliteit van het album. 

Ik noemde het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante eerder in deze recensie een album waarop ze echt alles goed doet. Op Everything Is Fine doet Natalie Prauser alles nog veel beter. Doodzonde dus dat de nieuwe muziek van Natalie Prauser begin dit jaar, in ieder geval van mij, niet de aandacht heeft gekregen die het uitstekende album zo verdient. Erwin Zijleman

De muziek van Natalie Prauser is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://natalieprauser.bandcamp.com/album/everything-is-fine.