Review: Your Smith - The Rub

Caroline To maakt inmiddels al heel wat jaren muziek, maar met het vorig jaar verschenen debuutalbum The Rub heeft ze een album gemaakt dat hoge ogen had moeten gooien en hopelijk nog doet
The Rub van Your Smith is een album dat direct vanaf de eerste noten goed is voor nostalgische gevoelens. Veel songs op het album hebben een duidelijke jaren 70 vibe met hier en daar uitstapjes naar de jaren 80. De invloeden uit het verleden zijn verpakt in warm klinkende songs die zich hebben laten beïnvloeden door meerdere genres. Ook de prima stem van Caroline To, de vrouw achter Your Smith, draagt bij aan de kwaliteit van het album, maar het knapste aan The Rub vind ik de wijze waarop het album bruggen slaat tussen muziek uit het verleden en het heden. The Rub van Your Smith verscheen afgelopen herfst, maar bij de zomerse temperaturen van het moment klinkt dit album nog veel lekkerder.

Ik heb geprobeerd om me de afgelopen week, bij een gebrek aan heel veel nieuwe albums, wat meer te laten leiden door de suggesties van Spotify. Het resultaat is me zeker niet meegevallen, al ben ik heel blij met het vorige maand verschenen album van Overcoats, dat ik gisteren heb besproken. 

De spoeling was verder uiterst dun, maar ook het album van Your Smith mag niet onvermeld blijven. The Rub verscheen in de herfst van 2025 en is het debuutalbum van Your Smith, wat weer een project is van de Amerikaanse muzikante Caroline To. Deze Caroline To werd geboren als Caroline Smith en onder die naam maakte ze deel uit van de mij verder onbekende band Caroline Smith and the Good Night Sleeps. 

Volgens de informatie op het internet maakt Caroline To al sinds 2018 muziek onder de naam Your Smith. Dat deed ze lange tijd vanuit Los Angeles, maar volgens haar bandcamp pagina heeft ze de Californische stad inmiddels achter zich gelaten en is ze teruggekeerd naar Minnesota, waar ze opgroeide. Het alter ego Your Smith bestaat kennelijk al sinds 2018, maar op Spotify vind ik alleen The Rub en dat is ook het enige album dat op bandcamp te vinden is. 

Het is een album waar niet heel veel over is geschreven sinds de release vorig jaar herfst, maar The Rub is een leuk en interessant album, dat absoluut een beter lot had verdiend. De meeste albums van vrouwelijke muzikanten die ik beluister passen in het hokje singer-songwriter, roots, indie of pop, maar de muziek van Your Smith laat zich niet zo makkelijk voorzien van een etiket. 

The Rub is in ieder geval ver verwijderd van de pop en indiepop van het moment en het is, een enkele song daargelaten, ook zeker geen rootsalbum. Caroline To laat zich op The Rub beïnvloeden door singer-songwriter muziek en is ook zeker niet vies van pop, maar ook invloeden uit de soul hebben hun weg gevonden naar het album. 

Wanneer de Amerikaanse muzikante kiest voor soul met een vleugje funk en disco, zoals in het aanstekelijke Telephone Line (Hanging Up All My Hopes), heeft haar muziek een hoog jaren 70 gehalte. Het is niet het soort muziek uit de jaren 70 dat mijn voorkeur heeft, maar lekker klinkt het wel. The Rub laat wel vaker invloeden uit de jaren 70 horen, want ook de zowel jazzy als soulvolle songs op het album klinken op een bepaalde manier nostalgisch. 

Het knappe van de songs van Your Smith is dat ze aan de ene kant zo weggelopen lijken uit de jaren 70, maar aan de andere kant, via een tussenstop in de jaren 80 en 90, ook wel iets eigentijds hebben. The Rub is in de meeste songs voorzien van een loom en wat broeierig geluid, dat het veel beter doet in de zomer dan in de herfst, waarin het album is verschenen. 

Niet alleen de muziek op The Rub klinkt aangenaam, want ook de stem van Caroline To valt makkelijk in de smaak en draagt ook nog eens bij aan het duidelijk eigen geluid van de muzikante uit Minnesota. Ook met de kwaliteit van de songs op het debuutalbum van Your Smith is niets mis. Het zijn songs die je bij eerste beluistering al decennia lijkt te kennen en die niet gaan vervelen wanneer je ze vaker hoort. 

The Rub van Your Smith is een album dat het in de jaren 70 vast geweldig zou hebben gedaan, maar ook in 2026 is dit een album waarvoor een voldoende groot publiek moet zijn te vinden. In de pop en indie, maar ook in de rootsmuziek van het moment, is het aanbod momenteel zo groot dat verzadiging op de loer ligt, maar voor deze aangename jaren 70 blend van Your Smith reserveer ik absoluut een plekje. Erwin Zijleman

De muziek van Your Smith is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://yoursmith.bandcamp.com/album/the-rub.

Review: Patti Smith Quartet, TivoliVredenburg, Utrecht, 8 juli 2026

Het laatste album van Patti Smith (Banga) is inmiddels 14 jaar oud, maar ze stond gisteren met haar Patti Smith Quartet wel in de uitverkochte grote zaal van TivoliVredenburg in Utrecht. De band bestaat naast Patti Smith uit oudgediende Tony Shanahan (bas en keyboards), Seb Rochford (drums) en haar zoon Jackson Smith (gitaar) en wordt af en toe bijgestaan door een roadie die de bas of de keyboards van Tony Shanahan overneemt.

Voordat de openingstrack Ghost Dance wordt ingezet, bespreekt Patti Smith de toestand in de wereld en maakte ze duidelijk dat ze nog net zo fel en geëngageerd is als in haar jonge jaren. De openingstrack wordt gevolgd door Dancing Barefoot, een track die in Nederland warm werd onthaald in de jaren 70 en die ook in 2026 op zeer enthousiaste reacties kan rekenen.

Het concert in Utrecht is het eerste show van de Europese tour. Dat zorgt er volgens Patti Smith voor dat we vooral alle fouten te horen krijgen, maar ik hoorde persoonlijk vooral dat ze nog uitstekend bij stem is, iets wat gedurende de tour wel eens kan veranderen bij muzikanten op leeftijd.

Afgezien van een beperkt aantal schoonheidsfoutjes hoorde ik vooral een zeer competent spelende band. Tony Shanahan ondersteunt Patti Smith zowel muzikaal als vocaal, Seb Rochford drumt degelijk maar ook inventief, terwijl Jackson Smith laat horen dat hij de muzikale genen van zijn moeder en van zijn vader Fred "Sonic" Smith heeft meegekregen en keer op keer verrast met prachtig gitaarspel. De band speelt meestal subtiel, maar krijgt af en toe de ruimte om lekker stevig te spelen. Het klinkt met de goede akoestiek van TivoliVredenburg prachtig.

De setlist bevat naast een dwarsdoorsnede uit het oeuvre van Patti Smith, waarbij de nadruk op het werk uit de jaren 70 ligt, een drietal covers. Een mooie versie van Crystal Ship van het debuutalbum van The Doors wordt verderop in de set gevolgd door een door Tony Shanahan gezongen versie van Isn't It a Pity van George Harrison's meesterwerk All Things Must Pass. Aan het eind van de set komt de song waarmee de Amerikaanse muzikante in 1975 doorbrak nog eens voorbij. 

Patti Smith vertelde in het verleden wel eens lange verhalen tussen haar songs, maar in Utrecht beperkt ze zich voornamelijk tot enkele gevatte en geestige opmerkingen. Ze heeft er duidelijk zin in zo aan het begin van de tour en krijgt het publiek makkelijk aan haar voeten.

Buiten Dancing Barefoot zijn de bekendste songs van Patti Smith vooral aan het einde van de set te horen. Met het in eerste instantie door Bruce Springsteen geschreven Because the Night, de Them cover Gloria en de toegift People Have the Power voltooien Patti Smith en haar band op indrukwekkende wijze de ruim vijf kwartier eerder gestarte zegetocht.

Patti Smith wordt later dit jaar 80 jaar oud. Bij muzikanten van haar leeftijd is het beste er meestal wel af helaas, maar Patti Smith is zoals gezegd goed bij stem en maakt tijdens het hele concert een energieke en gedreven indruk. Het is wat mij betreft een prestatie van formaat.

De setlist leunt op songs die in veel gevallen een aantal of zelfs vele decennia oud zijn, net als de punksongs die voor het concert in de zaal te horen zijn. Waar die songs wat mij betreft inmiddels wel wat gedateerd klinken, is de muziek van Patti Smith verrassend tijdloos. Het was dan ook goed om te zien dat ook een jonger publiek de weg naar TivoliVredenburg had gevonden. Ik denk dat ze niet teleurgesteld zijn geweest in de prestaties van dit popicoon op leeftijd. Erwin Zijleman