13 maart 2026

Review: Brit Taylor - Land Of The Forgotten

De Amerikaanse muzikante Brit Taylor leek zich met haar debuutalbum te scharen onder de smaakmakers binnen de countrypop, maar ook op haar nieuwe album kiest ze weer vooral voor een wat traditioneler klinkend geluid
Als je een stem hebt als die van Brit Taylor kun je eigenlijk alleen maar countrymuziek maken. Dat doet de muzikante uit Nashville dan ook en ze doet het bovendien heel goed. Op haar derde album Land Of The Forgotten lijkt ze definitief te kiezen voor een wat traditioneler geluid met zowel invloeden uit de country als de bluegrass, maar de songs van Brit Taylor klinken ook fris en aanstekelijk en schuiven af en toe wat op richting een moderner geluid. Het is een geluid dat in alle songs is volgestopt met fraaie bijdragen van een heel arsenaal aan snareninstrumenten, waardoor Land Of The Forgotten het waarschijnlijk uitstekend gaat doen bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek.



Brit Taylor leverde net iets meer dan vijf jaar geleden met Real Me een prachtig debuutalbum af. De Amerikaanse muzikante had haar leven net goed op de rails toen haar huwelijk op de klippen liep en ze financieel aan de grond kwam te zitten. Ze werd opgeraapt door Black Keys voorman Dan Auerbach met wie ze een aantal van de songs schreef die op Real Me terecht kwamen. Real Me was wat mij betreft een van de betere countrypop albums van 2021 en de concurrentie in het genre was dat jaar stevig. 

Twee jaar na haar debuutalbum keerde Brit Taylor terug met Kentucky Blue en ook dat was een uitstekend album. Vergeleken met haar debuutalbum koos de Amerikaanse voor een flink traditioneler geluid met vooral invloeden uit de country en de bluegrass, maar de songs op het album klonken ook fris en toegankelijk. Ook het door David Ferguson en Sturgill Simpson prachtig geproduceerde Kentucky Blue kon in 2023 mee met de beste rootsalbums van het jaar, al was de doelgroep net wat anders dan twee jaar eerder. 

Brit Taylor bracht in 2024 nog een nieuwe versie van Kentucky Blue uit (Kentucky Bluegrassed), waarop ze de songs van het album een extra bluegrass injectie gaf, maar het deze week verschenen Land Of The Forgotten is wat mij betreft het officiële derde album van de Amerikaanse muzikante. 

In de openingstrack Broke No More lijkt de muzikante uit Nashville te kiezen voor een nog wat traditioneler geluid dan op Kentucky Blue. Ze groeide op aan de voet van de Appalachen en laat in de openingstrack van Land Of The Forgotten horen dat ze de invloeden uit haar jeugd niet vergeten is. 

Het derde album van Brit Taylor is in veel songs een album dat het geluid van haar vorige album doortrekt, maar af en toe sijpelt er ook wel wat door van haar debuutalbum, dat de countrypop wat steviger omarmde. Na de producers van naam en faam van Kentucky Blue koos Brit Taylor dit keer voor de samenwerking met haar (nieuwe) echtgenoot Adam Chaffin, die het album trefzeker produceerde. 

Het eerste deel van het nieuwe album zal zeer in de smaak vallen bij liefhebbers van wat traditionelere country en bluegrass, maar naarmate het album vordert winnen de wat modernere invloeden met enige regelmaat aan terrein in de songs van Brit Taylor. Modern is niet helemaal het goede woord, want het album blijft verwijderd bij de countrypop van het moment en sluit incidenteel eerder aan bij de countrypop uit de jaren 90. 

De titeltrack van het album is een track waarvoor Fleetwood Mac zich in de jaren 70 niet zou hebben geschaamd, al houdt Brit Taylor wel vast aan het instrumentarium dat is verbonden met de Amerikaanse rootsmuziek. De muziek op Land Of The Forgotten wordt gedomineerd door snareninstrumenten, waarvan er flink wat worden ingezet op het album (gitaren, dobro, mandoline, viool, pedal steel, banjo). 

Het levert een smaakvol en ook warm geluid op, waarin de prima muzikanten die zijn te horen op het album de kans krijgen om te schitteren. Dat doet Brit Taylor ook zelf, want ze beschikt over de perfecte stem voor het maken van country, bluegrass en countrypop. Ik vond haar stem nog net wat indrukwekkender op het met melancholie overladen Real Me, maar ook op Land Of The Forgotten zingt de Amerikaanse muzikante prachtig en ik gun haar uiteraard het levensgeluk. Al met al het derde uitstekende album van de in Nederland helaas nog wat onbekende Brit Taylor. Erwin Zijleman


Land Of The Forgotten van Brit Taylor is verkrijgbaar via de Mania webshop:


12 maart 2026

Review: Hater - Mosquito

De Zweedse band Hater wist de lat op haar tweede album Sincere nog net wat hoger te leggen dan op haar debuutalbum Siesta en slaagt er ook op haar derde album Mosquito weer in om groei te laten horen
Toen ik de muziek van Hater een paar jaar geleden voor het eerst hoorde, had ik associaties met een aantal van mijn favoriete bands uit de jaren 80 en 90. Die associaties had ik ook bij beluistering van het tweede album van de band en ook bij beluistering van het deze week verschenen Mosquito hoor ik invloeden van bands uit het verleden. Het zijn grappig genoeg wel steeds andere bands en als ik de drie albums van Hater met elkaar vergelijk hoor ik wel een steeds iets duidelijker eigen geluid. Het is een geluid dat op Mosquito nog wat mooier klinkt dan op de vorige twee albums en dat geldt ook voor de songs van de band en voor de geweldige zang van frontvrouw Caroline Landahl. De beste van Hater tot dusver.



Mijn eerste kennismaking met de muziek van Hater stamt uit 2018, toen het officiële debuutalbum van de Zweedse band verscheen. Siesta werd op de bandcamp pagina van de band op buitengewoon fraaie wijze aangeprezen: “Siesta is the perfect soundtrack for that summer romance and the inevitable break up. Heartbreak has never sounded so sweet!”. 

Het maakte me direct nieuwsgierig naar het album en die nieuwsgierigheid werd alleen maar groter toen ik op AllMusic.com het volgende las over de stem van de frontvrouw van de band: “The band has a singer who can go beyond bittersweet and into real sadness when the need arises”. 

Na dit soort aanprijzingen kan een album eigenlijk alleen maar tegenvallen, maar Siesta van Hater beviel me uitstekend. De stem van zangeres Caroline Landahl bleek inderdaad prachtig, maar ik was nog meer gecharmeerd van de muziek van de band uit Malmö, die ik in 2018 afwisselend vergeleek met die van persoonlijke favorieten als The Cocteau Twins, Lush, The Sundays en Belle And Sebastian. 

Het melancholische Siesta is een prachtig album maar het vier jaar later uitgebrachte Sincere vond ik nog net wat beter. Op haar tweede album koos Hater voor een steviger geluid met invloeden uit de postpunk, de dreampop en de shoegaze. In muzikaal opzicht klonk het album beter dan zijn voorganger en ook de stem van Caroline Landahl maakte meer indruk. 

Sincere was voor mij dan ook een onbetwist jaarlijstjesalbum, wat de lat hoog legt voor het derde album van de Zweedse band. De band uit Malmö heeft wederom de tijd genomen voor haar album, want ook dit keer zijn vier jaren verstreken sinds de vorige release. 

Hater heeft na de release van Sincere drie jaar rust genomen en dook na die drie jaar met frisse energie de studio in. Mosquito klinkt direct vanaf de eerste noten onmiskenbaar als Hater, al is het maar door de stem van Caroline Landahl, maar er is met name in muzikaal opzicht wel weer het een en ander veranderd. 

Vergeleken met Sincere klinkt Mosquito weer wat minder stevig, al zijn de inspiratiebronnen qua genres niet zo gek veel anders. Waar het geluid op Sincere bij vlagen aardig was dicht geplamuurd klinkt de muziek op Mosquito wat ruimtelijker. Het biedt Caroline Landahl de mogelijkheid om te schitteren met haar stem en dat doet ze. 

Ik vind de muziek op het derde album van de Zweedse band niet alleen mooier maar ook interessanter, waardoor Mosquito voldoet aan mijn misschien wel wat te hooggespannen verwachtingen. Zeker het gitaarwerk op het album is prachtig, al blijft de zang toch het meest bijdragen aan het onderscheidend vermogen van de Zweedse band. 

Hater blijft een rockband, maar de band uit Malmö heeft ook wat popinvloeden toegevoegd aan haar geluid, wat een serie heerlijk melodieuze songs oplevert. Het zijn songs die vrijwel onmiddellijk duidelijk maken hoe zeer ik Hater de afgelopen vier jaar heb gemist. 

Fun fact is dat Allmusic.com het nieuwe album vergelijkt met het werk van ons eigen Bettie Serveert en dat is geen onzinnige vergelijking, al kan Mosquito niet een op een worden vergeleken met een album van Bettie Serveert. Na vier jaar stilte is Hater helaas wat uit beeld geraakt, maar Mosquito is absoluut goed genoeg om de band weer in de spotlights te plaatsen. Erwin Zijleman

De muziek van Hater is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Zweedse band: https://hatermalmo.bandcamp.com/album/mosquito.


Mosquito van Hater is verkrijgbaar via de Mania webshop: