06 september 2026

Review: Shawn Colvin - A Few Small Repairs (1996)

Shawn Colvin was in de tweede helft van de jaren 90 een van de vaandeldragers van de vrouwelijke popmuziek en leverde in 1996 met A Few Small Repairs haar meest succesvolle en wat mij betreft ook beste album af.
Er zijn albums uit de jaren 90 die ik nog met enige regelmaat beluister, maar er zijn voor mij ook flink wat vergeten albums uit het decennium. Ik had al zeker 25 jaar niet meer geluisterd naar A Few Small Repairs van Shawn Colvin, maar direct bij de hernieuwde kennismaking met het album merkte ik hoe dierbaar het album mij was en nog altijd is. Het is een album dat onderdeel uitmaakte van een golf albums van vrouwelijke muzikanten en van die albums vind ik A Few Small Repairs een van de beste. Shawn Colvin maakte meer mooie muziek, maar op A Few Small Repairs komt alles samen. Het is een breakup album vol geweldige songs en het zijn ook nog eens intieme en emotionele songs.



Voor mijn gevoel heb ik al heel lang een voorkeur voor vrouwenstemmen in de muziek, maar die voorkeur is er eigenlijk pas sinds de tweede helft van de jaren 90. Het is een periode waarin vrouwelijke muzikanten wat nadrukkelijker de aandacht opeisten en er ook in de media meer aandacht werd besteed aan de vrouwen in de popmuziek. Dat werd nog eens benadrukt tijdens het rondreizende festival Lilith Fair, waarop alleen vrouwelijke muzikanten optraden. 

Een van de albums die ik destijds omarmde is A Few Small Repairs van de Amerikaanse muzikante Shawn Colvin. Toen ik het album deze week weer eens beluisterde bleek ik het nog zo ongeveer noot voor noot te kennen en begreep ik bovendien direct waarom ik in de tweede helft van de jaren 90 zo enthousiast was over het album. 

Tegenwoordig duik ik na het beluisteren van een nieuw album ook altijd even in de rest van het oeuvre van een muzikant of band, maar dat was in de jaren 90 een stuk lastiger. Het gekke is dan ook dat ik buiten A Few Small Repairs eigenlijk niets van Shawn Colvin ken, al heb ik Whole New You uit 2001 volgens mij wel eens beluisterd. 

A Few Small Repairs is het vierde en ook met afstand meest succesvolle album van Shawn Colvin, in ieder geval in commercieel opzicht. Het album bevat met Sunny Came Home een behoorlijk grote hit en leverde haar bovendien een Grammy-nominatie op. Die Grammy kreeg ze overigens niet voor A Few Small Repairs, maar wel voor de single Sunny Came Home en voor haar debuutalbum Steady On, dat een meer folk-georiënteerd geluid laat horen. 

Na A Few Small Repairs maakte Shawn Colvin nog zeven albums, waaronder een album met Steve Earle (Colvin & Earle). Ik ben inmiddels wel in het oeuvre van de Amerikaanse muzikante gedoken en het is een oeuvre met veel moois, maar A Few Small Repairs springt er voor mij nog wel duidelijk uit. 

Veel albums van Shawn Colvin leunen tegen de folk aan, maar op A Few Small Repairs verwerkt ze ook invloeden uit de pop en rock. Het album past hierdoor perfect in de tweede helft van de jaren 90 en sluit goed aan bij de muziek van alle andere vrouwelijke muzikanten die destijds succesvol waren in de muziek. 

A Few Small Repairs is een zeer toegankelijk album met bijzonder lekker in het gehoor liggende songs, maar het is ook een intens album. Shawn Colvin schreef de songs voor het album terwijl haar huwelijk op de klippen liep, wat een onvervalst breakup-album oplevert. Het is een album met zowel woede als verdriet, wat afwisselend stevigere en meer ingetogen songs oplevert. 

\Producer John Leventhal heeft het album voorzien van een mooi vol geluid, waarna Bob Clearmountain zorgde voor een typische jaren 90 mix. A Few Small Repairs is niet ver verwijderd van de albums van bijvoorbeeld Sheryl Crow, maar ik hoor ook flarden van onder andere Patty Griffin, Sarah McLachlan en Suzanne Vega in de songs op A Few Small Repairs, terwijl Shawn Colvin gedurende haar carrière nooit een geheim heeft gemaakt van haar bewondering voor Joni Mitchell. 

A Few Small Repairs was in 1996 en 1997 behoorlijk succesvol, maar het is verder een helaas wat vergeten album. Ook Shawn Colvin is wat in de vergetelheid geraakt, wat ook zeker is veroorzaakt door het feit dat ze niet altijd even productief was en er de afgelopen tien jaar niet veel meer van haar is vernomen. Erwin Zijleman


A Few Small Repairs van Shawn Colvin is verkrijgbaar via de Mania webshop:


Review: The Jayhawks - Sanctuary Park

Bij The Jayhawks denk ik nog altijd onmiddellijk aan de twee prachtalbums die de band in 1992 en 1995 maakte, maar sindsdien weet de band een behoorlijk hoog niveau vast te houden, zoals het ook weer te horen is op het nieuwe album Sanctuary Park.
Het is redelijk lang stil geweest rond The Jayhawks, maar de band rond Gary Louris viert dit jaar zijn veertigjarig bestaan met een tour en een nieuw album. De band zette ooit het nieuwe genre alt-country op de kaart, maar verwerkt inmiddels ook invloeden uit de 70’s countryrock en omliggende genres. De band kende na het vertrek van Mark Olson in 1995 mindere jaren, maar de meeste albums van de band uit Minneapolis zijn goed. Het geldt ook weer voor het vorige week verschenen Sanctuary Park, dat misschien net wat lichtvoetiger klinkt dan het beste werk van de band, maar ook absoluut het zo herkenbare Jayhawks-geluid laat horen. De band gaat inmiddels 40 jaar mee, maar steekt nog in een uitstekende vorm.



De Amerikaanse band The Jayhawks maakte met de albums Hollywood Town Hall uit 1992 en Tomorrow the Green Grass uit 1995 twee albums die moeten worden gerekend tot de kroonjuwelen van de alt-country. Het zijn albums die optimaal profiteren van de schrijverskunsten en de harmonieën van Gary Louris en Mark Olson, de twee voormannen van de band. 

Mark Olson verliet de band vrij snel na de release van Tomorrow the Green Grass en dat was een serieuze aderlating, maar de band uit Minneapolis, Minnesota, bleef goede albums maken, waarvan met name Rainy Day Music uit 2003, Paging Mr. Proust uit 2016 en Back Roads and Abandoned Motels uit 2018 niet eens zo heel veel onder deden voor de twee beste albums van de band. De door George Drakoulias ook nog eens prachtig geproduceerde klassiekers uit de eerste helft van de jaren 90 bleven echter onovertroffen. 

Dit jaar staat in het teken van het veertigjarig bestaan van The Jayhawks, ter ere waarvan de band later deze maand Paradiso aandoet, maar vorige week verscheen ook een nieuw album van de band. Sanctuary Park is de opvolger van het zes jaar oude XOXO, dat ik overigens een prima album vond. 

Het nieuwe album van de band uit Minneapolis opent wat gezapig met “O O O”- en “Do Do Do Do Do”-refreintjes in de eerste twee tracks en in een week met heel veel releases schoof ik het album daarom aan de kant, overigens wel met het idee om het later nog eens te proberen. Sanctuary Park bereikte de afgelopen week de eerste plek in de EuroAmericana chart en wist na de valse start ook mij te overtuigen. 

Het is een album dat goed aansluit op nagenoeg alle andere albums die de band sinds het vertrek van Mark Olson heeft gemaakt. De pure magie van Hollywood Town Hall en Tomorrow the Green Grass ontbreekt misschien, maar de band heeft het vertrek van Mark Olson uitstekend opgevangen en tekent nog altijd voor fraaie harmonieën in prima songs. 

Ook Sanctuary Park verdient het etiket “alt-country”, maar de band verwerkt ook andere invloeden, waaronder invloeden uit de 70s countryrock en flarden van The Beatles, die ook op het nieuwe album weer opduiken. Het nieuwe album van The Jayhawks werd geproduceerd door de legendarische producer Bob Ezrin, die onder andere Berlin van Lou Reed en The Wall van Pink Floyd produceerde en met wie de band eerder werkte op het album Smile. 

Het is een producer die wel raad weet met een tijdloos geluid en dat is te horen op Sanctuary Park, dat ook uit de jaren 70 had kunnen stammen. Het klinkt wat lichtvoetiger dan het meer alt-country getinte werk van de band, maar naarmate het album vordert wordt Sanctuary Park steeds beter. De bezetting met Gary Louris, Marc Perlman, Tim O'Reagan en Karen Grotberg gaat inmiddels behoorlijk lang mee en dat hoor je op het nieuwe album dat hecht en geïnspireerd klinkt. 

Ik mis af en toe de scherpe kantjes, maar het luistert allemaal wel bijzonder lekker weg en het is vakkundig en hoorbaar met veel plezier gemaakt, wat doet uitzien naar de aankomende tour van de band. Sanctuary Park is zo een typisch Jayhawks-album, dat niet onderdoet voor alles dat de band na 1995 heeft gemaakt. Ik liet me even op het verkeerde been zetten door de refreintjes in de eerste songs, maar inmiddels kan ik zeker genieten van het zoveelste album van The Jayhawks. Erwin Zijleman

De muziek van The Jayhawks is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://thejayhawks.bandcamp.com/album/sanctuary-park.


Sanctuary Park van The Jayhawks is verkrijgbaar via de Mania webshop: