Review: Remi Wolf - Mud

De Amerikaanse muzikante Remi Wolf bleef met haar vorige albums flink achter bij de grote popzangeressen van het moment, maar zet een reuzenstap met haar nieuwe album Mud, dat in alle opzichten overtuigt en van Remi Wolf een ster moet maken.
Ik heb de toekomst van een aantal jonge popzangeressen de afgelopen jaren heel goed voorspeld op De Krenten uit de Pop. Bij Remi Wolf zat ik echter fout. Ik heb wel geluisterd naar haar vorige album Big Ideas, maar hoorde niet de belofte ervan. Die belofte moet er vast geweest zijn, want de fanbase van de Amerikaanse muzikante groeide snel de afgelopen jaren. Remi Wolf is de belofte inmiddels voorbij op haar nieuwe album Mud, dat echt veel beter is dan het vorige album. In muzikaal opzicht is het nieuwe album aansprekender, de songs zijn zowel aanstekelijker als interessanter en Remi Wolf is echt veel beter gaan zingen. Mud is een uitstekend popalbum geworden, dat ook nog eens anders durft te klinken.

Remi Wolf zag ik ooit in het voorprogramma, ik weet niet meer bij wie, en dat vond ik toen best oké. Ik heb vervolgens naar haar album Big Ideas geluisterd, maar daar vond ik niet veel aan. Op het album maakt de Amerikaanse muzikante lekker in het gehoor liggende pop met af en toe invloeden uit de soul en de funk, maar het album pakte mij niet. Dat had deels te maken met de zang van Remi Wolf, die mij in ieder geval op Big Ideas niet aansprak. 

Ik ging er daarom van uit dat ik afgelopen week alleen voor de vorm moest luisteren naar haar nieuwe album Mud. Dat er mogelijk toch wat meer aandacht nodig was voor het nieuwe album van Remi Wolf bleek al uit het feit dat een aantal alternatieve Amerikaanse muziekwebsites behoorlijk positief was over het album en Mud is inderdaad een stuk beter dan het vorige album van de Amerikaanse muzikante. 

Ook op Mud valt de stem van Remi Wolf op en het is ook dit keer zang die best stevig is aangezet. De zang stond me op het vorige album tegen, maar op Mud vind ik de zang prima. Het is soms wat schreeuwerig, maar Remi Wolf is sinds haar vorige album veel beter gaan zingen. Er zijn nog altijd flink wat popzangeressen met een in technisch opzicht mooiere of betere stem, maar Mud laat in vocaal opzicht wel een net wat ander geluid horen en dat is welkom in een tijd waarin veel popalbums sprekend op elkaar lijken. 

De zang was voor mij het zwakke punt van het album uit 2024, maar zorgt er twee jaar later voor dat Mud zich in positief opzicht weet te onderscheiden. Dat doet Remi Wolf ook met de muziek en de songs op haar album. Vergeleken met haar vorige album kruipt ze wat dichter tegen de populaire pop, indiepop en indierock van het moment aan, maar ze legt wat andere accenten in de muziek, in de invloeden die ze verwerkt en in haar songs, waardoor Mud fris en eigenzinnig klinkt. 

Mud volgt op een aantal hele heftige jaren in het leven van de muzikante uit Los Angeles, die begin dit jaar haar dertigste verjaardag vierde. Ze raakte verlost van haar verslaving aan alcohol, werd mentaal en lichamelijk uitgeput door de tour die volgde op Big Ideas en zag een relatie op de klippen lopen. Ze kwam tot rust in Nashville, waar ze de persoonlijke songs schreef die zijn terecht gekomen op Mud. 

Na beluistering van het vorige album van Remi Wolf trok ik de conclusie dat ze bij lange na niet goed genoeg was om aanspraak te maken op een plekje tussen de grote popzangeressen van het moment, maar na beluistering van Mud denk ik daar anders over. Het album staat vol met aansprekende songs die een groot publiek moeten kunnen aanspreken, maar het zijn ook songs met het eigenzinnige stempel van Remi Wolf, die in alle opzichten enorme groei laat horen op haar derde album (haar debuutalbum Juno stamt uit 2021). 

Mud volgt voor de afwisseling eens niet het vaste stramien van de grote popalbums van het moment, maar kiest voor lekker veel variatie en af en toe een stap terug in de tijd. Het levert een album op dat mij bij de eerste beluistering enorm wist te verrassen, zeker gezien het kwaliteitsverschil met het vorige album, maar ik vind Mud ook na een paar keer horen nog een bijzonder leuk album, dat steeds meer bijzondere kanten van Remi Wolf laat horen en dat eigenlijk steeds meer indruk maakt met de stem die me twee jaar geleden nog zo tegenstond. Erwin Zijleman

De muziek van Remi Wolf is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://remiwolfmusic.bandcamp.com/album/mud.

Mud van Remi Wolf is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (metalic), 34,99 euro

LP (pink), 34,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Kara Cole - In The Garden

De vijver van de Amerikaanse rootsmuziek is momenteel echt overvol, maar als er nog ruimte is voor een album van een startende muzikante in het genre, zou ik het uitstekende In The Garden van Kara Cole er zeker uit vissen.
Talloze muzikanten dromen van een mooie toekomst in Nashville, Tennessee, maar die mooie toekomst is niet voor iedereen weggelegd. Het vraagt flink wat moed om de stap naar Nashville pas op je veertigste te zetten, maar het heeft in het verleden wel eens gewerkt. Ik hoop dat het Kara Cole ook gaat lukken, want ze heeft met In The Garden een interessant debuutalbum afgeleverd. Het is een album dat zich niet in het strakke Nashville keurslijf heeft laten persen en hierdoor anders klinkt dan het gemiddelde album uit de Amerikaanse muziekhoofdstad. In The Garden heeft verder in muzikaal opzicht veel te bieden en Kara Cole beschikt over een uitstekende stem. Ik zou er zeker eens naar luisteren.

Een mij tot dusver onbekende promotor van Amerikaanse rootsmuziek uit Nashville tipte mij onlangs het album In The Garden van Kara Cole. Nu worden mij vrijwel dagelijks nieuwe albums in het genre aangeboden en ik heb inmiddels ook een enorme lijst met persoonlijke favorieten, waardoor er niet veel ruimte meer is voor nieuwe spelers in het genre, maar het album van Kara Cole sprong er wat mij betreft uit in het zeer ruime aanbod van het moment. 

Uit de bij het album geleverde informatie weet ik dat Kara Cole opgroeide in Indianapolis, maar inmiddels deel uitmaakt van het legioen muzikanten dat het geluk zoekt in Nashville, Tennessee. Ik begrijp uit een bericht op haar Facebook-pagina dat ze pas op haar veertigste besloot om haar muzikale dromen te gaan verwezenlijken en naar Nashville verhuisde, waarmee ze in de categorie van de interessante laatbloeiers valt. 

Ik weet verder dat ze het afgelopen jaar veel op het podium heeft gestaan en flink wat moeite heeft moeten doen om de droom van het uitbrengen van een debuutalbum te kunnen realiseren. In The Garden is er uiteindelijk gekomen en het is een album dat is geproduceerd door Kevin Nolan, die gitaar en keyboards speelt in de band van Lainey Wilson, wiens album Whirlwind uit 2024 ik echt een geweldig album vind. 

Ik weet niet hoeveel ervaring Kevin Nolan had als producer, maar ik ben zeer te spreken over de productie van het debuutalbum van Kara Cole en overigens ook van zijn geweldige gitaarwerk op het album. In The Garden is voorzien van een smaakvol rootsgeluid en het is een geluid waarin de gitaren domineren. Binnen de Amerikaanse rootsmuziek kan het op In The Garden meerdere kanten op, maar Kara Cole draait ook haar hand niet om voor een portie ruwe rock ’n roll. 

Het is knap hoe ze kan schakelen tussen relatief sober ingekleurde songs en songs met een lekker vol en veelkleurig bandgeluid. In The Garden klinkt in muzikaal opzicht anders dan de meeste andere albums binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment en bovendien een stuk veelzijdiger. Het debuutalbum van Kara Cole laat zich niet heel makkelijk in een hokje duwen en springt bovendien makkelijk door de tijd, met hier en daar een jaren 70 vibe, maar ook raakvlakken met de rootsmuziek van het moment. 

In een track als het indrukwekkende Don’t Give In komen alle kanten van de muziek van de Amerikaanse muzikante naar boven en hoor je bovendien goed hoe krachtig de stem van Kara Cole is. De meeste aandacht gaat in Nashville momenteel uit naar de jonge stemmen van countrypopzangeressen en vergeleken met deze zangeressen klinkt de stem van Kara Cole duidelijk ruwer en doorleefder. De muzikante uit Nashville weet zich niet alleen te onderscheiden met haar muziek, maar ook met haar stem, die een zeer karakteristiek en wat mij betreft aangenaam geluid heeft. 

Het duurde even voordat Kara Cole besloot om de sprong naar Nashville te wagen, maar ik ben blij dat ze dit gedaan heeft. Ook met haar songs voegt ze immers iets toe aan alles dat er al is en alles dat momenteel in ruime mate wordt gemaakt in Nashville. Het zal binnen het enorme aanbod van het moment niet meevallen om op te vallen als startende muzikante, maar ik hoop dat de promotor van de muziek van Kara Cole niet alleen mij heeft weten te bereiken met dit uitstekende album. Erwin Zijleman