30 augustus 2026

Review: Prince - Timeless

Ik verwacht geen wonderen meer uit de kluizen van de Paisley Park Studios van Prince, hooguit af en toe een aardige verzamelaar met wat prima restmateriaal en dat is ook precies wat het deze week verschenen Timeless is.
Ik kijk eerlijk gezegd erg uit naar de reissue van het Prince album Parade, die voor later dit jaar is aangekondigd, maar had geen hele hoge verwachtingen van het deze week verschenen Timeless. De nieuwe worp uit de kluizen van de studio’s van de grootheid die helaas al tien jaar niet meer onder ons is, is wat oneerbiedig gezegd een verzameling restjes. Het zijn restjes die de hele carrière van Prince bestrijken en in de meeste gevallen ook prima terecht hadden kunnen komen op een van zijn albums, maar echt memorabele tracks, die de vergelijking met zijn allerbeste werk aan kunnen, heb ik niet gehoord. Timeless is wat mij betreft prima, maar ook niet meer dan dat.



Decennia lang is er stevig gespeculeerd over al het moois dat in de kluizen van de Paisley Park Studios in Minneapolis, Minnesota, zou liggen. Na de dood van Prince in het voorjaar van 2016 werd al vrij snel gesproken over het openen van de kluizen, ook wel The Vault genoemd, waarin mogelijk tientallen nog niet bekende Prince albums zouden liggen opgeslagen. 

De afgelopen tien jaar viel de oogst eerlijk gezegd flink tegen. Twee albums met demo’s (Originals en Piano & A Microphone 1983), een handvol reissues met bonusmateriaal en precies één vergeten album (Welcome 2 America) is alles wat uit de geheimzinnige kluizen in Minneapolis kwam. Werk van Prince is altijd interessant, maar niets van het na zijn dood verschenen werk kwam wat mij betreft in de buurt van het allerbeste werk van de Amerikaanse muzikant. 

Na een lange periode van stilte, waarin een reissue van het prachtalbum Around the World in a Day, maar helaas zonder echt nieuw bonusmateriaal, het belangrijkste wapenfeit was, krijgen we deze week weer eens een inkijkje in het materiaal dat de afgelopen decennia op de plank lag. 

Het deze week verschenen Timeless is helaas niet een van de verloren gewaande meesterwerken van Prince, maar een verzamelaar met songs die werden opgenomen gedurende de hele carrière van de geniale muzikant. De oudste song op Timeless stamt uit 1977, terwijl de afsluitende live-track werd opgenomen in het jaar van zijn dood. Dit alles verpakt met een nogal goedkoop uitziende cover.

Het slechte nieuws is dat er voor de echt fanatieke Prince-fan wederom niet heel veel nieuws is te horen, want alle songs op Timeless waren op de een of andere manier al eerder te horen, overigens niet altijd in dezelfde versie als op Timeless. Ook Timeless is derhalve niet het album dat het oeuvre van Prince op zijn kop zet, maar zoals eerder gezegd is een nieuw album van Prince altijd interessant, ook als het een verzameling restjes betreft. 

Een hele ruime verzameling restjes is het overigens niet, want Timeless bevat slechts tien songs, waaronder een live-track. De openingstrack I Am You stamt uit de beginjaren van de carrière van Prince en zou niet hebben misstaan op een van zijn vroege albums. Tick, Tick, Bang uit de vroege jaren 80 kennen we in een andere versie van het album Graffiti Bridge en heeft lekker stevig gitaarwerk als belangrijkste pluspunt. 

Heaven komt uit 1985 en dus uit de beste jaren van Prince en had niet misstaan op Parade, waarvan overigens ook een reissue is aangekondigd, zonder op dit album tot de uitschieters te hebben behoord. Het geldt ook voor I Wonder, dat wel goed had gepast op de albums die Prince aan het begin van de jaren 90 uitbracht, net als With This Tear, dat de muzikant uit Minneapolis echter cadeau deed aan Celine Dion. 

Hierna is Timeless al terecht gekomen in het huidige millennium, waarin Prince de grootse vorm uit de jaren 80 en vroege jaren 90 niet vaak meer benaderde, maar nog zeker een aantal interessante albums uitbracht. Het zijn albums waarop de resterende songs op Timeless een plekje hadden verdiend, zonder echt op te vallen. 

En zo is Timeless net iets meer dan 40 minuten een prima album, zonder dat je echt op het puntje van de stoel komt te zitten. Ook van Timeless had ik weer meer verwacht, maar misschien is het zo langzamerhand tijd om te accepteren dat Prince zijn beste werk gewoon uitbracht tijdens zijn leven, wat een aantal onbetwiste klassiekers heeft opgeleverd. Alles wat er bij komt is een leuke bonus, maar ook niet meer dan dat. Erwin Zijleman


Timeless van Prince is verkrijgbaar via de Mania webshop:


Review: Isolde Lasoen - My Kind of Drama

De Belgische muzikante Isolde Lasoen maakte al twee geweldige albums met een uniek eigen geluid en vervolmaakt dit geluid op het fascinerende album My Kind of Drama, dat tien songs betovert, bezweert, verleidt en benevelt.
Iedereen die de vorige twee albums van Isolde Lasoen kent weet dat je ook haar deze week verschenen derde album zonder enige twijfel uit de enorme stapel nieuwe albums van deze week kunt plukken. Daar krijg je geen spijt van, want de muzikante uit Gent heeft je vanaf de eerste noten te pakken en sleept je vervolgens een fascinerend muzikaal landschap in. Ook My Kind of Drama bevat invloeden uit de Franse popmuziek van lang geleden, maar Isolde Lasoen voegt er dit keer nog meer van haar eigen geluid aan toe. My Kind of Drama is een album voor de dansvloer, maar het is ook een album om bij weg te dromen. Het album verleidt tien songs lang meedogenloos en hierna wil je alleen maar heel veel meer.



Bijna negen jaar geleden verscheen het album Cartes Postales van Isolde. Het is het solodebuut van de Belgische muzikante Isolde Lasoen en ik vind het nog altijd een fantastisch album. Op Cartes Postales begint Isolde Lasoen bij de rijke tradities van het Franse chanson en bij de zwoele Franse filmmuziek uit de jaren 70, maar ze geeft vervolgens een geheel eigen draai aan deze invloeden, zeker wanneer ze halverwege het album het Frans verruilt voor het Engels. 

Cartes Postales bleef in 2017, zeker in Nederland, helaas een wat miskend meesterwerk, maar gelukkig werd het ruim drie jaar geleden en onder de naam Isolde Lasoen uitgebrachte Oh Dear wel warm onthaald. Ook op haar tweede album laat de muzikante uit Gent zich nadrukkelijk inspireren door Franse popmuziek en filmmuziek, maar ze sleept er ook allerlei andere invloeden bij, wat een uniek klinkend album oplevert. 

Oh Dear is een album vol honingzoete verleiding en het is een album waar Serge Gainsbourg waarschijnlijk wel raad mee had geweten. Het knappe van Oh Dear is dat het klinkt als een album dat zo lijkt weggelopen uit het Parijs van de jaren 60 of 70, maar op hetzelfde moment subtiel anders klinkt dan de Franse popmuziek uit deze periode. 

Ik schaarde Oh Dear van Isolde Lasoen uiteindelijk onder de beste albums van 2023 en met de kennis van nu zou ik het album nog een flink hogere plek in de lijst hebben gegeven. Alle reden dus om heel nieuwsgierig te zijn naar het derde album van de Belgische muzikante en dat album is deze week verschenen. 

Voor iedereen die de vorige twee albums van Isolde Lasoen kent zal My Kind of Drama direct aanvoelen als het spreekwoordelijke warme bad. Ook op haar derde album is de muzikante uit Gent goed voor aanstekelijke popsongs vol verleiding en bezwering. Qua sfeer ligt het nieuwe album in het verlengde van de twee vorige albums van Isolde Lasoen, want de muziek klinkt wederom zwoel, donker, beeldend en mysterieus, maar in muzikaal opzicht is het toch wel een wat ander album. 

De muziek op My Kind of Drama roept nog altijd nostalgische gevoelens op. Die gevoelens namen je op de vorige twee albums vooral mee terug naar het Parijs van de jaren 60 en 70, maar op het derde album word je ook meegenomen naar andere oorden, al vind ik het best lastig om te bepalen welke oorden dit zijn. 

Op My Kind of Drama wordt vooral gekozen voor het Engels en klinken invloeden uit de 80s synthpop en hier en daar een beetje psychedelische progrock door, maar het album klinkt toch duidelijk anders dan de synthpop albums waar ik destijds naar luisterde. Laat ik het er maar op houden dat Isolde Lasoen je op haar nieuwe album meeneemt naar haar eigen muzikale universum, waar zich dit ook bevindt. 

Het is een muzikaal universum waar het goed toeven is, want ook het nieuwe album van Isolde Lasoen is weer een album waarvan je alleen maar heel vrolijk kunt worden, ook al zijn donkere wolken nooit ver weg. De songs op My Kind of Drama zijn zonder uitzondering aanstekelijk, maar het zijn ook beeldende songs die de fantasie prikkelen. 

Het zijn songs die nog wat aan kracht winnen door de mooie en verleidelijke vocalen van de Belgische muzikante, die weer schittert als zangeres. My Kind of Drama trekt je meer dan eens de dansvloer op en doet af en toe toch weer even Parijs aan wanneer op het door de Fransman Michael Declerck geproduceerde album heel incidenteel wordt gekozen voor het Frans. De lat lag extreem hoog na Oh Dear, maar Isolde Lasoen stelt wederom niet teleur. Erwin Zijleman

De muziek van Isolde Lasoen is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Belgische muzikante: https://isoldelasoen.bandcamp.com/album/my-kind-of-drama.


My Kind of Drama van Isolde Lasoen is verkrijgbaar via de Mania webshop: