Een tijd geleden kocht ik kaartjes voor Kaia Kater op de website van Bird in Rotterdam, dat niet alleen een geweldig restaurant heeft, maar ook een sfeervol podium. Op dat podium was het gisteren wel erg rustig, want Kaia Kater bleek op te treden in V11, een schip in de Rotterdamse Wijnhaven. Het is een bijzondere plek voor een concert.
Het is een plek die ook wel wat nadelen heeft, want het podium op het benedendek heeft veel last van het café op het bovendek en als er beneden dan ook nog wat mensen staan met een serieuze vorm van de Dutch Disease, is het lastig om de aandacht volledig te vestigen op Kaia Kater. Dat verdient de Canadese muzikante wel, want iedereen die de albums van Kaia Kater kent weet dat ze veel te bieden heeft.
De muzikante die haar thuisbasis Montreal een paar jaar geleden heeft verruild voor New York laat zich op het podium begeleiden door bassist Andrew Ryan, die zijn staande bas af en toe met de strijkstok bespeelt en Kaia Kater begeleidt met mooie achtergrondvocalen. De Canadese muzikante bespeelt zelf de akoestische gitaar en vooral de banjo en tekent voor de leadvocalen.
Kaia Kater maakt muziek die is geworteld in de Appalachen folk van het begin van de vorige eeuw, maar veel van haar teksten spelen in het heden en kunnen gaan over een glas water over haar laptop waardoor het isolement tijdens de coronapandemie nog wat groter werd of een verzonnen verhaal over mensen die ze observeerde in een café ten tijde van een writer's block.
Ze brengt echter ook een fraaie ode aan haar vader, die op zeer jonge leeftijd vanuit Grenada naar Canada vluchtte en aan haar thuisbasis Montreal. De vreselijke situatie in de Verenigde Staten werd door Kaia Kater benoemd, maar ze maakte er geen groots statement van, wat misschien wel op zijn plaats was geweest.
Het banjospel van de Canadese muzikante is prachtig en ook de bijdragen van haar bassist zorgden gisteren voor een fraaie muzikale basis. Kaia Kater is ook nog eens een prima zangeres met een krachtige maar ook gevoelige stem. De wat meer ingetogen zang vond ik persoonlijk het mooist, maar die was wel gebaat geweest bij wat meer stilte en respect voor de muzikanten op het podium. Wat dat betreft was de muziek van Kaia Kater in Bird of bijvoorbeeld in de Leidse Qbus beter tot zijn recht gekomen.
Er werd trouwens ook heel druk gefotografeerd in V11 gisteren. Daar had ik dan weer geen last van, maar als een van de fotografen me een paar mooie foto's kan sturen ben ik daar wel in geïnteresseerd. Kan via het contactformulier of via de Facebook pagina van de krenten uit de pop.
Alles bij elkaar genomen was ik zeker onder de indruk van hetgeen dat Kaia Kater op het podium te bieden heeft. Na een kort uitstapje naar Duitsland keert ze op 6 februari terug naar De Amer en op 7 februari naar TivoliVredenburg. Ga dat zien! In de zomer is ze weer in Nederland te zien, onder andere op het Rotterdamse bluegrass festival. Iets voor de Qbus? Erwin Zijleman
