Review: Scout Gillett - Tough Touch

Het zat Scout Gillett in persoonlijk opzicht niet erg mee de afgelopen jaren, maar het inspireerde haar in 2022 tot een bijzonder debuutalbum en nu tot het totaal anders klinkende maar wederom indrukwekkende Tough Touch
Tussen de enorme stapel nieuwe albums van deze week viel Tough Touch van Scout Gillett me niet direct op, maar het is een interessant album. Vergeleken met haar in 2022 verschenen debuutalbum klinkt het tweede album van de Amerikaanse wat minder ruw. Tough Touch klinkt af en toe als een radiovriendelijk rockalbum, maar kan ook aangenaam zweverig klinken. Scout Gillett’s debuutalbum was een zeer eigenzinnig album en die eigenzinnigheid heeft de muzikante uit Los Angeles behouden. Ook op Tough Touch doet Scout Gillett haar eigen ding en klinkt ze anders dan haar collega muzikanten. Het valt niet mee om aandacht te trekken met haar muziek, maar deze aandacht verdient ze absoluut.

Er verschijnt tegenwoordig zoveel nieuwe muziek dat het bijna ondoenlijk is om de namen van alle interessante nieuwkomers te onthouden. Toen de naam Scout Gillett opdook in de releaselijsten van deze week kwam me dat op geen enkele manier bekend voor, al verwarde ik haar even met Scout Niblett. 

Dat ik haar naam was vergeten is best bijzonder, want wat was ik in aan het eind van 2022 enthousiast over haar debuutalbum no roof no floor. Het was destijds zeker geen alledaags album, want Scout Gillett combineerde op haar debuutalbum invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek met vrij rauwe rock en deed dit in zeer persoonlijke songs met vaak behoorlijk ruwe zang. 

Ik noemde PJ Harvey als vergelijkingsmateriaal, maar echt treffend was dit niet, wat iets zegt over het unieke geluid op het debuutalbum van Scout Gillett. Genoeg redenen om de Amerikaanse muzikante te blijven volgen en dat is met meer geluk dan wijsheid gelukt. Ik besloot immers om toch even te luisteren naar het nieuwe album van de alweer door mij vergeten muzikante en was vervolgens snel overtuigd. 

Scout Gillett is via de nodige omzwervingen, de laatste jaren had ze het platteland van Missouri, Kansas City en New York als thuisbasis, terecht gekomen in het zonovergoten Los Angeles. Haar tweede album Tough Touch nam ze echter niet in L.A., maar in Austin, Texas, op. 

Door de oogharen bekeken ligt het tweede album van Scout Gillett in het verlengde van haar ruim drie jaar oude debuutalbum. Ook Tough Touch verwerkt immers zowel invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek als uit de rockmuziek en ook op het tweede album trekt de Amerikaanse muzikante de aandacht met haar stem. 

Het betekent niet dat Tough Touch ook hetzelfde klinkt als het destijds helaas wat ondergesneeuwde no roof no floor. Op haar nieuwe album klinkt Scout Gillett in veel songs zelfs totaal anders dan op haar debuutalbum. Dat vond ik bij eerste beluistering jammer, maar hier moest ik op terugkomen.

Tough Touch is geproduceerd door Stuart Sikes, die vooral bekend is van de albums die hij produceerde voor Loretta Lynn, The White Stripes en Cat Power. De producer uit Austin heeft het tweede album van Scout Gillett voorzien van een wat gepolijster en ook wat meer mainstream rockgeluid, al is er nog altijd ruimte voor ruwere uitstapjes. 

Het ligt, mede dankzij het geweldige gitaarwerk, allemaal bijzonder lekker in het gehoor, maar het nieuwe geluid van Scout Gillett is soms wat lastig te plaatsen in de huidige tijd. Tough Touch klinkt soms als de radiovriendelijke Amerikaanse rockalbums van een aantal decennia geleden en ook de juist wat meer ingetogen songs herinneren eerder aan muziek uit het verleden dan aan muziek uit het heden. Toch is het ook zeker geen retro album, want daarvoor klinkt de muziek van Scout Gillett te eigenwijs. 

Niet alleen het geluid op Tough Touch is anders dan op het debuutalbum, want ook de zang klinkt totaal anders. Scout Gillett klonk ruw op haar debuutalbum, maar zingt op haar tweede album prachtig, al haalt ze heel af en toe gelukkig ook nog net wat ruwer uit met haar stem.

Tough Touch had in de jaren 90 niet misstaan als soundtrack bij de tv-serie Twin Peaks van David Lynch, maar is ook een album dat Scout Gillett in het hier en nu op de kaart zet als eigenzinnig talent. En ook dit keer overtuigt ze met zeer persoonlijke songs, waarin ze zichzelf kwetsbaar op durft te stellen. Ik vind het nog altijd een groot talent deze Scout Gillett en ga haar nu niet meer vergeten. Erwin Zijleman

De muziek van Scout Gillett is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://scoutgillettmusic.bandcamp.com/album/tough-touch.

Review: Em Beihold - Tales Of A Failed Shapeshifter

De uit Los Angeles afkomstige Em Beihold zou zomaar de volgende grote popster kunnen zijn, zeker nu ze met Tales Of A Failed Shapeshifter een eigenzinnig maar ook onweerstaanbaar aanstekelijk debuutalbum heeft afgeleverd
De naam Em Beihold schijnt al even rond te zingen en op TikTok goed te zijn voor de nodige berichten die viraal zijn gegaan, maar buiten deze bubbel is de Amerikaanse muzikante nog vrij onbekend. Dat gaat heel snel veranderen, want met Tales Of A Failed Shapeshifter heeft Em Beihold een album afgeleverd dat wel eens in brede kring potten kan gaan breken. Het is een album met een aansprekend geluid en catchy songs, maar de songs van de jonge Amerikaanse muzikante hebben ook iets eigenzinnigs. Ik zit wel eens goed met mijn voorspellingen en ik zit er ook wel eens naast, maar Em Beihold kan alleen maar heel erg groot gaan worden dit jaar. In mei in Paradiso Tolhuistuin, de volgende keer minstens de AFAS Live.

Em Beihold schijnt op TikTok inmiddels een miljoenenpubliek te hebben, maar ik had haar naam en het is een naam die echt meteen opvalt nog niet eerder gehoord. De Amerikaanse muzikante (volledige naam: Emily Mahin “Em” Beihold) bracht negen jaar geleden het minialbum Infrared uit en dat werd bijna vier jaar geleden gevolgd door een tweede minialbum. Dat tweede minialbum, Egg In The Backseat, leverde haar met Numb Little Bug volgens de berichten een wereldhit op. 

De twee minialbums, allebei gevuld met 19 minuten muziek, krijgen deze week gezelschap van het debuutalbum van Em Beihold. Ook Tales Of A Failed Shapeshifter is met bijna 29 minuten muziek aan de korte kant, maar de muzikante uit Los Angeles met zowel Amerikaanse als Iraanse wortels, heeft met haar debuutalbum wel indruk op me gemaakt. 

Het is dringen binnen de popmuziek van het moment, maar net als August Ponthier een paar weken geleden beschikt Em Beihold wat mij betreft over de potentie om uit te groeien tot een grote popster. Om uit te groeien tot een grote popster moet je tegenwoordig beschikken over de juiste looks en de juiste producers, maar ook geluk speelt een grote rol. 

Em Beihold beschikt over de looks, heeft voor haar debuutalbum een blik succesvolle producers weten te strikken en lijkt het geluk aan haar zijde te hebben met veel exposure op de sociale media. Hiernaast helpt een flinke dosis eigenzinnigheid en met name die eigenzinnigheid ontbreekt bij een deel van de grote popsterren van het moment. Het is de eigenzinnigheid die ik wel hoor bij onder andere Billie Eilish, Olivia Rodrigo, Chappell Roan en recent nog bij August Ponthier en ik hoor het ook op Tales Of A Failed Shapeshifter van Em Beihold. 

Natuurlijk wil iedere jonge popzangeres wereldberoemd worden, maar het succes van Numb Little Bug had ook minder positieve effecten op het mentale welzijn van de jonge Amerikaanse muzikante. Em Beihold heeft er een aantal aansprekende songs over geschreven en deze zijn terecht gekomen op Tales Of A Failed Shapeshifter. Het voorziet de songs van Em Beihold van een persoonlijk karakter, waardoor ze zich weet te onderscheiden van een deel van de concurrentie. 

De songs van Em Beihold zijn niet alleen persoonlijk, maar ook zeer aanstekelijk. Het zijn het soort popsongs die direct aangenaam maar ook bekend klinken en die ook nog eens makkelijk blijven hangen. Songs als Brutus en Hot Goblin zijn voor mij wereldhits in de dop en het album bevat weer nagenoeg perfecte popsongs. 

De muzikante uit Los Angeles blijft in de meeste tracks op haar debuutalbum redelijk dicht bij de mainstream popmuziek zoals die momenteel in de Verenigde Staten wordt gemaakt, maar Em Beihold heeft absoluut een eigen geluid. Het is een geluid dat makkelijk schakelt tussen pure en vaak dansbare pop en meer op singer-songwriter muziek gestoelde songs of juist wat theatraler klinkende songs. I

Ik had toen ik Tales Of A Failed Shapeshifter voor het eerst beluisterde een beetje hetzelfde gevoel dat ik ook had toen ik het debuutalbum van Chappell Roan voor het eerst hoorde, al sla ik die qua eigenzinnigheid en qua songwriting skills nog wat hoger aan. Niet alles op het debuutalbum van Em Beihold is even goed, maar Tales Of A Failed Shapeshifter laat wat mij betreft genoeg kwaliteit horen om de jonge Amerikaanse muzikante een mooie toekomst te voorspellen in de popmuziek. En die blinkende toekomst kan er wel eens heel snel zijn. Erwin Zijleman