Review: Janne Schra - Work Out

Bij een nieuw album van Janne Schra weet je nooit precies waar je aan toe bent en ook op het deze week verschenen Work Out klinkt de Nederlandse muzikante weer totaal anders en wat is het weer mooi
Het is bekend dat Janne Schra beschikt over een bijzonder mooie stem, maar op haar nieuwe album Work Out klinkt haar zang nog wat mooier dan in het verleden. Ook in muzikaal opzicht is het nieuwe album van Janne Schra een prachtig album. De Franse producer Albin de la Simone heeft de songs voorzien van een sfeervol geluid dat doet verlangen naar een plekje op een terras in de lentezon van Parijs. De mooie klanken passen verrassend goed bij de zeer persoonlijke teksten van Janne Schra, waarin ook wel wat wolken over drijven. Work Out is het mooist als je er zonder enige afleiding naar kunt luisteren en ieder mooi detail van dit fraaie album kunt horen.

Ik had niet zo heel veel, of eerlijk gezegd helemaal niets met het Nederlandstalige album van Janne Schra, maar over al haar andere albums was en ben ik zeer te spreken. Ik leerde de muziek van de Nederlandse singer-songwriter kennen nadat ze de uiteindelijk zeer succesvolle band Room Eleven had verlaten en haar nieuwe band Schradinova tegen de verwachting in niet erg succesvol bleek. 

Dat laatste blijft lastig te begrijpen, want het in 2010 verschenen India Lima Oscar Victor Echo You is echt een uitstekend album en een album dat een veel beter lot had verdiend. Janne Schra begon in 2013 met het uitbrengen van albums onder haar eigen naam en dat heeft een divers stapeltje albums opgeleverd. 

Het deze week verschenen Work Out is de opvolger van het alweer bijna drie jaar oude The Heart Is Asymmetrical, waarop Janne Schra de pop omarmde en koos voor flink wat elektronica in haar geluid. The Heart Is Asymmetrical klonk bij eerste beluistering misschien als een redelijk doorsnee popalbum, maar dat bleek het uiteindelijk niet. De mooie stem van Janne Schra tilde het album flink op, maar ook de smaakvolle wijze waarop invloeden uit onder andere de soul, funk en jazz waren verwerkt gaven het album een flinke kwaliteitsimpuls. 

Op het deze week verschenen Work Out laat Janne Schra het popgeluid van haar vorige album weer wat achter zich en keert ze terug op vertrouwd terrein, al kun je je bij een veelzijdige muzikante als Janne Schra afvragen of ze een vertrouwd terrein heeft. Work Out is in ieder geval een stuk meer ingetogen dan The Heart Is Asymmetrical en ook het tempo ligt over het algemeen lager (er komt nog één uptempo track voorbij). 

Waar The Heart Is Asymmetrical direct de aandacht trok (en niet per se direct in positieve zin) is Work Out, in ieder geval voor mij, een album dat zich wat minder snel opdringt. Het zorgt ervoor dat het album wat wisselende reacties oproept. Zelf kan ik me inmiddels overigens vinden in de uiterst positieve recensies van het album. 

Vergeleken met het popgeluid van het vorige album heeft Janne Schra gekozen voor een wat duidelijker singer-songwriter geluid en het is nog altijd een geluid waarin plaats is voor uiteenlopende invloeden. Het is ook een geluid dat weer anders klinkt dan we van de Amsterdamse muzikante gewend waren en dat is deels de verdienste van de producer van het album. 

De Franse producer Albin de la Simone, die eerder werkte met Vanessa Paradis en Feist, heeft het album voorzien van een mooi en sfeervol geluid. Het is een geluid dat het lome en dromerige heeft van Parijs in de lente, maar het is ook een stemmig geluid dat goed past bij de persoonlijke songs van Janne Schra, die op Work Out haar leven van een afstandje bekijkt. 

Het doet het allemaal bijzonder aangenaam op de achtergrond, maar Work Out verdient het ook om met volledige aandacht beluisterd te worden. De songs zijn stuk voor stuk knap, de teksten zijn mooi en bijzonder, de muziek op het album streelt continu het oor en Janne Schra zingt op haar nieuwe album echt prachtig. 

Ik reken haar al een aantal jaren tot de beste zangeressen die ons land rijk is, maar op Work Out is de zang nog wat mooier. De stem van Janne Schra gedijt uitstekend in het fraaie geluid van producer Albin de la Simone, die het ultieme geluid heeft gevonden voor de stem van de Nederlandse muzikante. Neem er even de tijd voor en je ervaart de pure klasse van dit album. Erwin Zijleman

De muziek van Janne Schra is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Nederlandse muzikante: https://janne-schra.bandcamp.com/album/work-out.

Work Out van Janne Schra is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 26,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Tenderness - True

De coronapandemie inspireerde de Britse muzikante Katy Beth Young tot het schrijven van een aantal persoonlijke songs, die nu zijn terechtgekomen op True, het prachtige debuutalbum van haar soloproject Tenderness
Katy Beth Young maakte samen met Rosa Slade een aantal albums onder de naam Peggy Sue, maar de coronapandemie gooide roet in het eten. De Britse muzikante schreef in haar eentje een aantal songs en deze songs zijn te horen op het deze week onder de naam Tenderness uitgebrachte album True. Het zijn songs met veel invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar de songs van Katy Beth Young hebben ook een Brits en soms wat steviger geluid. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal prachtig en dat geldt ook voor de stem van Katy Beth Young, die de wat melancholische songs op True met veel gevoel vertolkt. Het levert een bijzonder mooi album op, dat het op de nog even donkere avonden van het moment echt prachtig doet.

Er zijn deze week veel meer interessante albums verschenen dan ik in een week kan bespreken op de krenten uit de pop, maar over True van Tenderness heb ik geen moment getwijfeld. Het album had me echt binnen een minuut te pakken met zeer sfeervolle klanken en een bijzonder mooie stem. 

Vervolgens kon ik op zoek naar informatie over Tenderness, want het is een naam die ik nog niet eerder had gehoord. Tenderness blijkt het alter ego van de Britse muzikante Katy Beth Young. Ook dat is een naam die niet direct een belletje deed rinkelen, maar de onderzoeker, schrijver en muzikante uit Londen maakte met haar band Peggy Sue een album dat ik zestien jaar geleden besprak op de krenten uit de pop. 

Peggy Sue maakte uiteindelijk vier albums, maar na het positief besproken debuutalbum verloor ik de band helaas uit het oog. Ik ben blij dat ik de muziek van Katy Beth Young nu weer heb opgepikt, want True van Tenderness is een bijzonder mooi album, dat me steeds dierbaarder wordt. 

Het is een album waarvoor het zaadje werd geplant tijdens de coronapandemie, die het leven van muzikanten tussen 2020 en 2022 moeilijk maakte. Katy Beth Young zat in haar appartement in Londen en begon met het schrijven van songs. De een paar jaar geleden al opgenomen ruwe demo’s werden uiteindelijk uitgewerkt tot de songs die zijn terechtgekomen op True. 

True heeft deze week concurrentie van stapels andere albums en moet het vooralsnog stellen zonder al te veel aandacht. In de ene recensie die ik van het album ben tegengekomen wordt het een Americana album genoemd. Dat vind ik persoonlijk niet helemaal passen, maar ik heb geen goed alternatief. 

Invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek hebben inderdaad hun weg gevonden naar het eerste album van Tenderness, maar Katy Beth Young heeft er allerlei invloeden aan toegevoegd, variërend van Britse folk tot indierock. Het zorgt ervoor dat True een onderscheidend geluid heeft en dat is in het enorme aanbod van het moment winst. 

Katy Beth Young begon een paar jaar geleden met vrij ruwe demo’s, maar heeft uiteindelijk flink wat muzikanten ingeschakeld voor het debuutalbum van haar project. Gitaren spelen een voorname rol op het album en het zijn de soms wat ruwe gitaarakkoorden die meestal een prominente plek hebben gekregen in de mix, maar op de achtergrond zijn veel instrumenten toegevoegd, waaronder strijkers, synths en een pedal steel. 

Het levert een geluid op dat een groot deel van de tijd vooral Amerikaans klinkt, maar in de ruwe randjes die de Britse muzikante heeft toegevoegd aan haar geluid klinken ook wel wat Britse invloeden door. Ik vind de muziek op True echt heel mooi, maar de stem van Katy Beth Young is nog wat mooier. Het is een krachtige stem, maar de muzikante uit Londen zingt ook met veel precisie en gevoel. 

Dat gevoel heeft een oorsprong, want Katy Beth Young kreeg naast de coronapandemie nog wat meer ellende te verwerken de afgelopen jaren, wat heeft gezorgd voor flink wat melancholie in de songs. Die melancholie wordt nog wat zwaarder aangezet wanneer een compleet koor wordt ingeschakeld, maar ook als de muziek ingetogen is en alles van de stem van Katy Beth Young moet komen grijpt ze je makkelijk bij de strot. 

Een album moet in deze drukke releaseweken een beetje geluk hebben om op te vallen en dat heeft True in de eerste dagen na de release nog niet, maar wat ben ik blij met dit ontroerend mooie en ook ijzersterke album. Erwin Zijleman

De muziek van Tenderness is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://tenderness.bandcamp.com/album/true.

Review: Townes Van Zandt - Townes Van Zandt (1969)

Townes Van Zandt is al bijna 30 jaar niet meer onder ons en maakte zijn beste albums meer dan 50 jaar geleden, maar het zijn uitstekende albums die veel invloed hebben gehad op talloze singer-songwriters en er nog steeds toe doen
De naam Townes Van Zandt ken ik al heel lang, maar ik luisterde pas enige tijd geleden naar zijn muziek. De Amerikaanse muzikant, die veel te jong overleed, maakte aan het eind van de jaren 60 en het begin van de jaren 70 zijn beste albums, waaronder zijn titelloze derde album uit 1969 en dat vind ik persoonlijk zijn beste. Het is een typisch jaren 60 folk- en singer-songwriter album, maar de wijze waarop Townes Van Zandt zijn songs vol mooie verhalen vertelt dwingt nog altijd respect af. De inkleuring van de songs was lange tijd voer voor discussie, maar het net wat vollere geluid zorgt ervoor dat het album uit 1969 de tand des tijds net wat makkelijker kan doorstaan. Een onbetwiste klassieker.

Ik begon eigenlijk pas in de jaren 90 serieus naar albums van singer-songwriters te luisteren en had in eerste instantie een voorkeur voor de grote namen uit de Britse popmuziek. Later kwam daar een beperkt aantal Amerikaanse grootheden bij, onder wie Bob Dylan, die me lang bezig hield met een enorme stapel albums. 

Aan de muziek van Townes Van Zandt was ik tot voor kort eerlijk gezegd nooit echt toegekomen. Ik ken zijn songs vooral van de vertolkingen van anderen, waaronder bijvoorbeeld Steve Earle, die een album vol met songs van Townes Van Zandt opnam (Townes uit 2009). 

Ik ben een tijdje geleden dan eindelijk serieus gaan luisteren naar de muziek van de singer-songwriter, die in 1997 op slechts 52-jarige leeftijd overleed aan een hartaanval. Ik ken nog altijd slechts een aantal albums van de Amerikaanse legende, die tussen 1968 en 1997 een flinke stapel albums uitbracht. Mijn favoriete Townes Van Zandt album is vooralsnog zijn titelloze album uit 1969. 

Het was destijds het derde album van de Texaanse muzikant, die zijn thuisbasis Houston pas in de tweede helft van de jaren 70 zou verruilen voor Nashville, Tennessee. Het titelloze album uit 1969 werd gemaakt tijdens een zeer productieve periode, waarin Townes Van Zandt in een paar jaar tijd een handvol uitstekende albums zou maken. 

Het titelloze album van Townes Van Zandt is een singer-songwriter album van een soort dat tegenwoordig niet of nauwelijks meer wordt gemaakt. Het is een album waarop de verhalen minstens even belangrijk zijn als de songs, de muziek en de zang. Townes Van Zandt vertelt op zijn derde album mooie verhalen en heeft ze verpakt in het soort folk- en countrysongs dat destijds gemeengoed was. 

In de basis draait alles om de stem van de Amerikaanse muzikant en om het akoestische gitaarspel op het album. Het is fraai en zowel akoestisch als elektrisch ‘fingerpicking’ gitaarspel, dat het album ondanks de eenvoud voorziet van een mooi en ruimtelijk geluid. Townes Van Zandt vond het sobere geluid zelf ook voldoende, maar de producer van het album heeft hier en daar nog wat accenten toegevoegd. 

Ik vind de subtiele accenten van onder andere viool, mondharmonica en percussie persoonlijk mooi en functioneel, maar hierover zijn de meningen verdeeld. Het album uit 1969 klinkt misschien wat anders dan andere folkalbums uit die tijd, maar met de blik van nu is het een nog altijd behoorlijk sober klinkend album. 

Het is een album waarop de stem van Townes Van Zandt centraal staat en het is een stem die ik al bij eerste beluistering van zijn albums behoorlijk indrukwekkend vond. Het is een stem die de mooie verhalen op het album op even indrukwekkende als indringende wijze voordraagt en het is een stem die de aandacht een album lang weet op te eisen. 

Ook de kwaliteit van de songs op het album is hoog en het is dan ook niet zo gek dat meerdere songs op het album zijn uitgegroeid tot Townes Van Zandt klassiekers. Natuurlijk klinkt een inmiddels ruim 55 jaar oud album enigszins gedateerd, maar het is een album waar ik de laatste tijd graag naar luister en dat op zich weinig van zijn kracht heeft verloren. 

Townes Van Zandt was voor mij nog niet eens zo heel lang geleden alleen bekend als een cultheld en als inspiratiebron voor vele singer-songwriters, maar inmiddels is het ook voor mij een groot muzikant, die niet voor niets tot de allergrootsten wordt gerekend. Erwin Zijleman

Townes van Zandt van Townes van Zandt is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 34,99 euro

Review: Cut Worms - Transmitter

De muziek van Cut Worms bleef in het verleden vaak in de jaren 50 en 60 steken, maar samen met producer Jeff Tweedy schuift Max Clarke op zijn vierde album Transmitter flink op richting muziek uit de jaren 70
De muzikale en vooral vocale erfenis van Don en Phil Everly is de afgelopen jaren in goede handen. Ook Max Clarke, de man achter Cut Worms, droeg op zijn eerste albums een steentje bij, maar op het deze week verschenen album Transmitter zijn de invloeden uit de hoogtijdagen van The Everly Brothers naar de achtergrond verdwenen. De Amerikaanse muzikant nam het nieuwe album van Cut Worms op in de studio van Jeff Tweedy in Chicago en de voorman van Wilco schoof vervolgens zelf aan als producer. Veel songs op Transmitter ademen muziek uit de jaren 60 en vooral de jaren 70, maar het klinkt nergens als oubollige retro. Wederom een knap album van Cut Worms.

Cut Worms is een project van de Amerikaanse muzikant Max Clarke, die in 2018 voor het eerst van zich liet horen met het album Hollow Ground. Het is een album dat zich vooral liet inspireren door muziek uit de jaren 50 en 60 en dat klonk als een album dat op de dag van de release ook al zestig jaar oud had kunnen zijn. 

Cut Worms werd in 2018 en in de jaren die volgden op dezelfde hoop gegooid als de albums van onder andere The Cactus Blossoms, The Brother Brothers, Jamestown Revival en The Milk Carton Kids. Dat zijn allemaal duo’s die geen geheim maakten van hun bewondering voor de legendarische stemmen en harmonieën van The Everly Brothers en ook in de muziek van Cut Worms hoorde je de inspiratie van Don en Phil Everly, ook al is Max Clarke maar in zijn uppie. 

Op het debuutalbum van Cut Worms lag het zwaartepunt nog op invloeden uit de jaren 50, maar op Nobody Lives Here Anymore uit 2020 en het titelloze album uit 2023 schoof Max Clarke voorzichtig op in de tijd, overigens zonder voorbij de jaren 70 te geraken. Met Transmitter is deze week het vierde album van Cut Worms verschenen en ook het nieuwe album van Max Clarke ademt nostalgie. 

In de afgelopen jaren is de muziek van Cut Worms echter wel flink veranderd. Ik hoor de jaren 50 niet meer terug op Transmitter en ook de echo’s van de muziek van The Everly Brothers zijn verdwenen. Transmitter klinkt veel vaker als een album uit de jaren 70, al past de nieuwe muziek van Cut Worms ook prima in de huidige tijd. 

Max Clarke tourde in 2024 met Cut Worms als support act van Wilco en hij heeft kennelijk indruk gemaakt op Wilco-voorman Jeff Tweedy. Na de tour doken de twee de studio van Jeff Tweedy in Chicago in en dat heeft geleid tot Transmitter. Het is een album dat in de week van de release op zeer positieve recensies kan rekenen en daar kan ik me wel in vinden. 

Jeff Tweedy heeft het album samen met Max Clarke voorzien van een aangenaam geluid, waarin de gitaren domineren en waarin een jaren 70 vibe nooit ver weg is. Het is een geluid waarin af en toe wel iets van Wilco is te horen, maar Transmitter ligt ook in het verlengde van het vorige album van Cut Worms. 

Dat laatste ligt voor een belangrijk deel aan de stem van Max Clarke, die ook op het vierde album van Cut Worms weer makkelijk overtuigt met zijn karakteristieke stem. Het is een stem die al wat nostalgie toevoegt aan zijn songs en het is een stem die door Jeff Tweedy is gecombineerd met een perfect passend geluid, dat fraai schakelt tussen de jaren 60 en 70 en ook nog een vleugje alt-country uit de jaren 90 toevoegt. 

Ik was al zeer gecharmeerd van de vorige albums van Cut Worms, maar vergeleken met deze albums is Max Clarke gegroeid als songwriter. Bovendien heeft de muzikant uit Brooklyn, New York, een wat duidelijker eigen geluid, dat niet meer vergelijkbaar is met het geluid van het bovengenoemde vergelijkingsmateriaal uit het verleden. 

Ik weet zeker dat Transmitter het in de lentezon van een aantal dagen geleden nog beter had gedaan, want het lijkt me een heerlijk album voor aangename lentedagen en warme zomeravonden. Daar hoeven we niet op te wachten, want met de muziek van Cut Worms door de speakers stijgt de gevoelstemperatuur alvast met een paar graden. Transmitter is het beste album van Cut Worms tot dusver en dat zegt wat. Erwin Zijleman

De muziek van Cut Worms is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://cutworms.bandcamp.com/album/transmitter.

Transmitter van Cut Worms is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (clear red), 34,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Romy Liz Rose - I Am June

Romy Liz Rose liet de afgelopen maanden al van zich horen met twee indrukwekkende EP’s, maar met haar debuutalbum I Am June schaart ze zich definitief onder de beste vrouwelijke singer-songwriters van het moment
Luister alleen naar de prachtige openingstrack The Remedy en je bent waarschijnlijk al verkocht. De pedal steel zorgt voor ruimtelijke en wonderschone klanken en ook de stem van Romy Liz Rose pakt je direct in. De lat ligt met de openingstrack direct hoog, maar de Rotterdamse muzikante houdt het hoge niveau op de rest van het album makkelijk vast. I Am June overtuigt niet alleen met de muziek en de zang, maar overstijgt ook op knappe wijze genres en maakt bovendien indruk met mooie maar ook zeer persoonlijke songs. Er verschijnen momenteel nogal wat albums van jonge vrouwelijke singer-songwriters, maar I Am June kan met de beste albums mee, nationaal en internationaal.

We hebben in Nederland momenteel absoluut geen gebrek aan talentvolle jonge vrouwelijke singer-songwriters. Het is daarom flink dringen in het genre, maar voor een supertalent is altijd plek. Dat Romy Liz Rose een supertalent is liet ze al horen op de EP’s die ze het afgelopen half jaar uitbracht. Dat haar deze week verschenen debuutalbum I Am June een prachtig album is geworden is daarom geen verrassing. Een deel van de songs op het album is immers al bekend van deze EP’s, maar toch weet Romy Liz Rose me te verrassen met haar debuutalbum. 

Er lopen niet alleen in Nederland veel getalenteerde jonge vrouwelijke singer-songwriters rond, maar ook internationaal is de concurrentie al jaren enorm groot. Probeer dan nog maar eens te komen met een geluid dat anders klinkt, maar het is Romy Liz Rose wat mij betreft gelukt. 

Het alter ego van de uit Zwanenburg afkomstige maar inmiddels Rotterdamse singer-songwriter Romy Laarhoven begint met ingrediënten uit de inmiddels beproefde recepten van de indiepop en indiefolk van het moment. Ze zingt zacht maar ook met veel gevoel, ze kiest voor een vol en warm geluid en ze schrijft persoonlijke songs die niet vies zijn van flink wat melancholie door een liefdesbreuk en waarin het volwassen worden centraal staat. 

Dat klinkt als een typisch ‘coming of age’ of breakup indiepop album en ook het etiket ‘sad girl pop’ zal snel uit de kast worden getrokken. En toch is I Am June geen moment een standaard indiefolk of indiepop album. Romy Liz Rose maakt op haar debuutalbum een aantal opvallende keuzes die het album ver boven de middelmaat doen uitstijgen. 

Wat direct opvalt bij beluistering van I Am June is de grote rol voor de pedal steel. Het is een instrument dat niet mag ontbreken op een goed countryalbum, maar dat is I Am June niet. De pedal steel voorziet de songs van Romy Liz Rose niet alleen van zeer sfeervolle klanken, maar laat ook nog wat extra wolken melancholie overdrijven op het album. 

De pedal steel staat centraal op het debuutalbum van de Rotterdamse muzikante, maar ook de overige inkleuring van haar songs is prachtig. De songs op I Am June zijn voorzien van een verzorgd en aangenaam warm geluid, dat zich steeds weer als de spreekwoordelijke warme deken om je heen slaat. Het is een geluid dat mij direct wist te betoveren, maar het is ook een geluid dat op hele knappe wijze bruggen slaat tussen aan de ene kant de indiepop en aan de andere kant de indiefolk en Amerikaanse rootsmuziek. 

Door de prachtige muziek op I Am June werd ik direct gegrepen door het eerste album van Romy Liz Rose, maar haar stem maakt de verleiding van het album nog wat groter en intenser. De zang op het album doet af en toe denken aan Phoebe Bridgers in haar mooiste songs, maar Romy Liz Rose leunt wat meer tegen de Amerikaanse rootsmuziek aan, wat gevoel en doorleving toevoegt aan haar stem, die ik schaar onder de mooiste stemmen van het moment. Het is een stem die in de overigens wonderschone productie prachtig meebeweegt met de ruimtelijke klanken van de pedal steel. 

De songs op I Am June waren zoals gezegd al deels bekend, maar ook de resterende songs op het album zijn van hoge kwaliteit en onderstrepen het grote talent van Romy Liz Rose. In Nederland mogen we ontzettend trots zijn op een singer-songwriter met de allure van de Rotterdamse muzikante, maar ook internationaal kan I Am June zich meten met het beste dat momenteel voorhanden is. Erwin Zijleman

I Am June van Romy Liz Rose is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 29,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: waterbaby - Memory Be A Blade

waterbaby is het alter ego van de Zweedse muzikante Kendra Egerbladh, die met haar debuutalbum Memory Be A Blade een album heeft gemaakt dat veel spannender en interessanter is dan het op het eerste gehoor lijkt
Er verschenen de afgelopen week echt heel veel nieuwe albums, waarvan er vast flink wat tussen wal en schip vallen. Dat mag niet gebeuren met Memory Be A Blade van de Zweedse muzikante waterbaby. Het is een album dat direct aangenaam klinkt, maar het is ook een album vol groeipotentie. Die zit hem in de bijzondere inkleuring van de songs op het album en in de soepele wijze waarop waterbaby schakelt tussen genres, maar ook de stem van de Zweedse muzikante draagt bij aan het hoge niveau van het album. Het is een album dat bijna niet in een hokje is te duwen, wat de songs van waterbaby nog wat mooier en indrukwekkender maakt. Mis het niet!

De muziek van waterbaby werd in het verleden meestal ingedeeld in het hokje bedroom pop. Dat is een genre waar ik af en toe wel een zwak voor heb, maar de uiterst ingetogen en wat lome popliedjes in het genre vervelen me meestal ook vrij snel. Zelf ken ik de muziek van waterbaby overigens pas heel kort, want ik luister eigenlijk alleen naar albums en het deze week verschenen Memory Be A Blade is het eerste album van de Zweedse muzikante. 

Achter waterbaby gaat de in Stockholm geboren en getogen Kendra Egerbladh schuil. Op haar debuutalbum hoor je nog wel dat ze een verleden heeft in de bedroom pop, maar ze is het genre inmiddels op alle terreinen ontgroeid. De songs op Memory Be A Blade hebben nog wel het lome tempo en het intieme karakter van de meeste songs in het hokje bedroom pop, maar het zijn ook songs die overlopen van spanning en dat is niet iets dat ik associeer met het genre. 

Ik kende de naam waterbaby zoals gezegd niet en er was wat geluk en toeval voor nodig om de Zweedse muzikante te ontdekken, maar sindsdien intrigeert haar debuutalbum me hopeloos. Het is een album waar ik maar één ding op heb aan te merken en dat is dat het met nog net geen 26 minuten aan de korte kant is. 

In die kleine 26 minuten komen acht songs voorbij en het zijn songs waarin alles bij elkaar genomen meer gebeurt dan op een album van de dubbele lengte. Kendra Egerbladh houdt het tempo op het eerste album van waterbaby zoals gezegd laag, maar binnen een beperkte bandbreedte varieert ze er flink op los. 

Subtiele verschillen in ritme hebben verrassend veel effect en hetzelfde geldt voor de subtiele variatie in de instrumentatie op het album. Het is een album dat ik uiteindelijk zelf niet zou voorzien van het etiket bedroom pop, maar het is niet evident welk etiket het dan wel zou moeten zijn. De muziek op Memory Be A Blade is soms jazzy, neigt soms naar R&B, maar bevat ook ingetogen folky passages. Misschien volstaat pop, maar dat is weer een wat saai label voor een enerverend album als het debuutalbum van waterbaby. 

Het is niet eens zo makkelijk om te beschrijven wat het debuutalbum van de muzikante uit Stockholm zo enerverend maakt. Het zal hem deels zitten in de muziek op het album. Het is muziek die soms genoeg heeft aan een paar subtiele gitaarakkoorden en donkere pianoklanken, maar Memory Be A Blade leunt ook op flink wat strijkers en blazers en heeft bovendien een belangrijke rol weggelegd voor percussie. 

De muziek op het debuutalbum van waterbaby klinkt vaak op een of andere manier bekend in de oren, maar zoekt ook nadrukkelijk het avontuur. De instrumentatie op het album verschiet vaak van kleur en schakelt hiermee dan direct over naar een ander genre. Het levert bijzondere wendingen op in de songs, die me mede hierdoor steeds dierbaarder worden. 

Dat worden ze ook door de stem van Kendra Egerbladh, die vaak zacht zingt, maar ook beschikt over een imposante soulstem. Memory Be A Blade klinkt soms als een toegankelijk popalbum, maar is ook een vat vol tegenstrijdigheden dat iedere keer als ik er naar luister nog net wat meer intrigeert. Het debuutalbum van waterbaby is deze week een wat anonieme release, maar dit is echt een bijzonder album. Erwin Zijleman

De muziek van waterbaby is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Zweedse muzikante: https://waterbabyonline.bandcamp.com/album/memory-be-a-blade.

Memory Be A Blade van waterbaby is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (pearl arctic), 32,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Brit Taylor - Land Of The Forgotten

De Amerikaanse muzikante Brit Taylor leek zich met haar debuutalbum te scharen onder de smaakmakers binnen de countrypop, maar ook op haar nieuwe album kiest ze weer vooral voor een wat traditioneler klinkend geluid
Als je een stem hebt als die van Brit Taylor kun je eigenlijk alleen maar countrymuziek maken. Dat doet de muzikante uit Nashville dan ook en ze doet het bovendien heel goed. Op haar derde album Land Of The Forgotten lijkt ze definitief te kiezen voor een wat traditioneler geluid met zowel invloeden uit de country als de bluegrass, maar de songs van Brit Taylor klinken ook fris en aanstekelijk en schuiven af en toe wat op richting een moderner geluid. Het is een geluid dat in alle songs is volgestopt met fraaie bijdragen van een heel arsenaal aan snareninstrumenten, waardoor Land Of The Forgotten het waarschijnlijk uitstekend gaat doen bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek.

Brit Taylor leverde net iets meer dan vijf jaar geleden met Real Me een prachtig debuutalbum af. De Amerikaanse muzikante had haar leven net goed op de rails toen haar huwelijk op de klippen liep en ze financieel aan de grond kwam te zitten. Ze werd opgeraapt door Black Keys voorman Dan Auerbach met wie ze een aantal van de songs schreef die op Real Me terecht kwamen. Real Me was wat mij betreft een van de betere countrypop albums van 2021 en de concurrentie in het genre was dat jaar stevig. 

Twee jaar na haar debuutalbum keerde Brit Taylor terug met Kentucky Blue en ook dat was een uitstekend album. Vergeleken met haar debuutalbum koos de Amerikaanse voor een flink traditioneler geluid met vooral invloeden uit de country en de bluegrass, maar de songs op het album klonken ook fris en toegankelijk. Ook het door David Ferguson en Sturgill Simpson prachtig geproduceerde Kentucky Blue kon in 2023 mee met de beste rootsalbums van het jaar, al was de doelgroep net wat anders dan twee jaar eerder. 

Brit Taylor bracht in 2024 nog een nieuwe versie van Kentucky Blue uit (Kentucky Bluegrassed), waarop ze de songs van het album een extra bluegrass injectie gaf, maar het deze week verschenen Land Of The Forgotten is wat mij betreft het officiële derde album van de Amerikaanse muzikante. 

In de openingstrack Broke No More lijkt de muzikante uit Nashville te kiezen voor een nog wat traditioneler geluid dan op Kentucky Blue. Ze groeide op aan de voet van de Appalachen en laat in de openingstrack van Land Of The Forgotten horen dat ze de invloeden uit haar jeugd niet vergeten is. 

Het derde album van Brit Taylor is in veel songs een album dat het geluid van haar vorige album doortrekt, maar af en toe sijpelt er ook wel wat door van haar debuutalbum, dat de countrypop wat steviger omarmde. Na de producers van naam en faam van Kentucky Blue koos Brit Taylor dit keer voor de samenwerking met haar (nieuwe) echtgenoot Adam Chaffin, die het album trefzeker produceerde. 

Het eerste deel van het nieuwe album zal zeer in de smaak vallen bij liefhebbers van wat traditionelere country en bluegrass, maar naarmate het album vordert winnen de wat modernere invloeden met enige regelmaat aan terrein in de songs van Brit Taylor. Modern is niet helemaal het goede woord, want het album blijft verwijderd bij de countrypop van het moment en sluit incidenteel eerder aan bij de countrypop uit de jaren 90. 

De titeltrack van het album is een track waarvoor Fleetwood Mac zich in de jaren 70 niet zou hebben geschaamd, al houdt Brit Taylor wel vast aan het instrumentarium dat is verbonden met de Amerikaanse rootsmuziek. De muziek op Land Of The Forgotten wordt gedomineerd door snareninstrumenten, waarvan er flink wat worden ingezet op het album (gitaren, dobro, mandoline, viool, pedal steel, banjo). 

Het levert een smaakvol en ook warm geluid op, waarin de prima muzikanten die zijn te horen op het album de kans krijgen om te schitteren. Dat doet Brit Taylor ook zelf, want ze beschikt over de perfecte stem voor het maken van country, bluegrass en countrypop. Ik vond haar stem nog net wat indrukwekkender op het met melancholie overladen Real Me, maar ook op Land Of The Forgotten zingt de Amerikaanse muzikante prachtig en ik gun haar uiteraard het levensgeluk. Al met al het derde uitstekende album van de in Nederland helaas nog wat onbekende Brit Taylor. Erwin Zijleman

Land Of The Forgotten van Brit Taylor is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 29,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: Hater - Mosquito

De Zweedse band Hater wist de lat op haar tweede album Sincere nog net wat hoger te leggen dan op haar debuutalbum Siesta en slaagt er ook op haar derde album Mosquito weer in om groei te laten horen
Toen ik de muziek van Hater een paar jaar geleden voor het eerst hoorde, had ik associaties met een aantal van mijn favoriete bands uit de jaren 80 en 90. Die associaties had ik ook bij beluistering van het tweede album van de band en ook bij beluistering van het deze week verschenen Mosquito hoor ik invloeden van bands uit het verleden. Het zijn grappig genoeg wel steeds andere bands en als ik de drie albums van Hater met elkaar vergelijk hoor ik wel een steeds iets duidelijker eigen geluid. Het is een geluid dat op Mosquito nog wat mooier klinkt dan op de vorige twee albums en dat geldt ook voor de songs van de band en voor de geweldige zang van frontvrouw Caroline Landahl. De beste van Hater tot dusver.

Mijn eerste kennismaking met de muziek van Hater stamt uit 2018, toen het officiële debuutalbum van de Zweedse band verscheen. Siesta werd op de bandcamp pagina van de band op buitengewoon fraaie wijze aangeprezen: “Siesta is the perfect soundtrack for that summer romance and the inevitable break up. Heartbreak has never sounded so sweet!”. 

Het maakte me direct nieuwsgierig naar het album en die nieuwsgierigheid werd alleen maar groter toen ik op AllMusic.com het volgende las over de stem van de frontvrouw van de band: “The band has a singer who can go beyond bittersweet and into real sadness when the need arises”. 

Na dit soort aanprijzingen kan een album eigenlijk alleen maar tegenvallen, maar Siesta van Hater beviel me uitstekend. De stem van zangeres Caroline Landahl bleek inderdaad prachtig, maar ik was nog meer gecharmeerd van de muziek van de band uit Malmö, die ik in 2018 afwisselend vergeleek met die van persoonlijke favorieten als The Cocteau Twins, Lush, The Sundays en Belle And Sebastian. 

Het melancholische Siesta is een prachtig album maar het vier jaar later uitgebrachte Sincere vond ik nog net wat beter. Op haar tweede album koos Hater voor een steviger geluid met invloeden uit de postpunk, de dreampop en de shoegaze. In muzikaal opzicht klonk het album beter dan zijn voorganger en ook de stem van Caroline Landahl maakte meer indruk. 

Sincere was voor mij dan ook een onbetwist jaarlijstjesalbum, wat de lat hoog legt voor het derde album van de Zweedse band. De band uit Malmö heeft wederom de tijd genomen voor haar album, want ook dit keer zijn vier jaren verstreken sinds de vorige release. 

Hater heeft na de release van Sincere drie jaar rust genomen en dook na die drie jaar met frisse energie de studio in. Mosquito klinkt direct vanaf de eerste noten onmiskenbaar als Hater, al is het maar door de stem van Caroline Landahl, maar er is met name in muzikaal opzicht wel weer het een en ander veranderd. 

Vergeleken met Sincere klinkt Mosquito weer wat minder stevig, al zijn de inspiratiebronnen qua genres niet zo gek veel anders. Waar het geluid op Sincere bij vlagen aardig was dicht geplamuurd klinkt de muziek op Mosquito wat ruimtelijker. Het biedt Caroline Landahl de mogelijkheid om te schitteren met haar stem en dat doet ze. 

Ik vind de muziek op het derde album van de Zweedse band niet alleen mooier maar ook interessanter, waardoor Mosquito voldoet aan mijn misschien wel wat te hooggespannen verwachtingen. Zeker het gitaarwerk op het album is prachtig, al blijft de zang toch het meest bijdragen aan het onderscheidend vermogen van de Zweedse band. 

Hater blijft een rockband, maar de band uit Malmö heeft ook wat popinvloeden toegevoegd aan haar geluid, wat een serie heerlijk melodieuze songs oplevert. Het zijn songs die vrijwel onmiddellijk duidelijk maken hoe zeer ik Hater de afgelopen vier jaar heb gemist. 

Fun fact is dat Allmusic.com het nieuwe album vergelijkt met het werk van ons eigen Bettie Serveert en dat is geen onzinnige vergelijking, al kan Mosquito niet een op een worden vergeleken met een album van Bettie Serveert. Na vier jaar stilte is Hater helaas wat uit beeld geraakt, maar Mosquito is absoluut goed genoeg om de band weer in de spotlights te plaatsen. Erwin Zijleman

De muziek van Hater is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Zweedse band: https://hatermalmo.bandcamp.com/album/mosquito.

Mosquito van Hater is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 34,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Scout Gillett - Tough Touch

Het zat Scout Gillett in persoonlijk opzicht niet erg mee de afgelopen jaren, maar het inspireerde haar in 2022 tot een bijzonder debuutalbum en nu tot het totaal anders klinkende maar wederom indrukwekkende Tough Touch
Tussen de enorme stapel nieuwe albums van deze week viel Tough Touch van Scout Gillett me niet direct op, maar het is een interessant album. Vergeleken met haar in 2022 verschenen debuutalbum klinkt het tweede album van de Amerikaanse wat minder ruw. Tough Touch klinkt af en toe als een radiovriendelijk rockalbum, maar kan ook aangenaam zweverig klinken. Scout Gillett’s debuutalbum was een zeer eigenzinnig album en die eigenzinnigheid heeft de muzikante uit Los Angeles behouden. Ook op Tough Touch doet Scout Gillett haar eigen ding en klinkt ze anders dan haar collega muzikanten. Het valt niet mee om aandacht te trekken met haar muziek, maar deze aandacht verdient ze absoluut.

Er verschijnt tegenwoordig zoveel nieuwe muziek dat het bijna ondoenlijk is om de namen van alle interessante nieuwkomers te onthouden. Toen de naam Scout Gillett opdook in de releaselijsten van deze week kwam me dat op geen enkele manier bekend voor, al verwarde ik haar even met Scout Niblett. 

Dat ik haar naam was vergeten is best bijzonder, want wat was ik in aan het eind van 2022 enthousiast over haar debuutalbum no roof no floor. Het was destijds zeker geen alledaags album, want Scout Gillett combineerde op haar debuutalbum invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek met vrij rauwe rock en deed dit in zeer persoonlijke songs met vaak behoorlijk ruwe zang. 

Ik noemde PJ Harvey als vergelijkingsmateriaal, maar echt treffend was dit niet, wat iets zegt over het unieke geluid op het debuutalbum van Scout Gillett. Genoeg redenen om de Amerikaanse muzikante te blijven volgen en dat is met meer geluk dan wijsheid gelukt. Ik besloot immers om toch even te luisteren naar het nieuwe album van de alweer door mij vergeten muzikante en was vervolgens snel overtuigd. 

Scout Gillett is via de nodige omzwervingen, de laatste jaren had ze het platteland van Missouri, Kansas City en New York als thuisbasis, terecht gekomen in het zonovergoten Los Angeles. Haar tweede album Tough Touch nam ze echter niet in L.A., maar in Austin, Texas, op. 

Door de oogharen bekeken ligt het tweede album van Scout Gillett in het verlengde van haar ruim drie jaar oude debuutalbum. Ook Tough Touch verwerkt immers zowel invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek als uit de rockmuziek en ook op het tweede album trekt de Amerikaanse muzikante de aandacht met haar stem. 

Het betekent niet dat Tough Touch ook hetzelfde klinkt als het destijds helaas wat ondergesneeuwde no roof no floor. Op haar nieuwe album klinkt Scout Gillett in veel songs zelfs totaal anders dan op haar debuutalbum. Dat vond ik bij eerste beluistering jammer, maar hier moest ik op terugkomen.

Tough Touch is geproduceerd door Stuart Sikes, die vooral bekend is van de albums die hij produceerde voor Loretta Lynn, The White Stripes en Cat Power. De producer uit Austin heeft het tweede album van Scout Gillett voorzien van een wat gepolijster en ook wat meer mainstream rockgeluid, al is er nog altijd ruimte voor ruwere uitstapjes. 

Het ligt, mede dankzij het geweldige gitaarwerk, allemaal bijzonder lekker in het gehoor, maar het nieuwe geluid van Scout Gillett is soms wat lastig te plaatsen in de huidige tijd. Tough Touch klinkt soms als de radiovriendelijke Amerikaanse rockalbums van een aantal decennia geleden en ook de juist wat meer ingetogen songs herinneren eerder aan muziek uit het verleden dan aan muziek uit het heden. Toch is het ook zeker geen retro album, want daarvoor klinkt de muziek van Scout Gillett te eigenwijs. 

Niet alleen het geluid op Tough Touch is anders dan op het debuutalbum, want ook de zang klinkt totaal anders. Scout Gillett klonk ruw op haar debuutalbum, maar zingt op haar tweede album prachtig, al haalt ze heel af en toe gelukkig ook nog net wat ruwer uit met haar stem.

Tough Touch had in de jaren 90 niet misstaan als soundtrack bij de tv-serie Twin Peaks van David Lynch, maar is ook een album dat Scout Gillett in het hier en nu op de kaart zet als eigenzinnig talent. En ook dit keer overtuigt ze met zeer persoonlijke songs, waarin ze zichzelf kwetsbaar op durft te stellen. Ik vind het nog altijd een groot talent deze Scout Gillett en ga haar nu niet meer vergeten. Erwin Zijleman

De muziek van Scout Gillett is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://scoutgillettmusic.bandcamp.com/album/tough-touch.

Review: Em Beihold - Tales Of A Failed Shapeshifter

De uit Los Angeles afkomstige Em Beihold zou zomaar de volgende grote popster kunnen zijn, zeker nu ze met Tales Of A Failed Shapeshifter een eigenzinnig maar ook onweerstaanbaar aanstekelijk debuutalbum heeft afgeleverd
De naam Em Beihold schijnt al even rond te zingen en op TikTok goed te zijn voor de nodige berichten die viraal zijn gegaan, maar buiten deze bubbel is de Amerikaanse muzikante nog vrij onbekend. Dat gaat heel snel veranderen, want met Tales Of A Failed Shapeshifter heeft Em Beihold een album afgeleverd dat wel eens in brede kring potten kan gaan breken. Het is een album met een aansprekend geluid en catchy songs, maar de songs van de jonge Amerikaanse muzikante hebben ook iets eigenzinnigs. Ik zit wel eens goed met mijn voorspellingen en ik zit er ook wel eens naast, maar Em Beihold kan alleen maar heel erg groot gaan worden dit jaar. In mei in Paradiso Tolhuistuin, de volgende keer minstens de AFAS Live.

Em Beihold schijnt op TikTok inmiddels een miljoenenpubliek te hebben, maar ik had haar naam en het is een naam die echt meteen opvalt nog niet eerder gehoord. De Amerikaanse muzikante (volledige naam: Emily Mahin “Em” Beihold) bracht negen jaar geleden het minialbum Infrared uit en dat werd bijna vier jaar geleden gevolgd door een tweede minialbum. Dat tweede minialbum, Egg In The Backseat, leverde haar met Numb Little Bug volgens de berichten een wereldhit op. 

De twee minialbums, allebei gevuld met 19 minuten muziek, krijgen deze week gezelschap van het debuutalbum van Em Beihold. Ook Tales Of A Failed Shapeshifter is met bijna 29 minuten muziek aan de korte kant, maar de muzikante uit Los Angeles met zowel Amerikaanse als Iraanse wortels, heeft met haar debuutalbum wel indruk op me gemaakt. 

Het is dringen binnen de popmuziek van het moment, maar net als August Ponthier een paar weken geleden beschikt Em Beihold wat mij betreft over de potentie om uit te groeien tot een grote popster. Om uit te groeien tot een grote popster moet je tegenwoordig beschikken over de juiste looks en de juiste producers, maar ook geluk speelt een grote rol. 

Em Beihold beschikt over de looks, heeft voor haar debuutalbum een blik succesvolle producers weten te strikken en lijkt het geluk aan haar zijde te hebben met veel exposure op de sociale media. Hiernaast helpt een flinke dosis eigenzinnigheid en met name die eigenzinnigheid ontbreekt bij een deel van de grote popsterren van het moment. Het is de eigenzinnigheid die ik wel hoor bij onder andere Billie Eilish, Olivia Rodrigo, Chappell Roan en recent nog bij August Ponthier en ik hoor het ook op Tales Of A Failed Shapeshifter van Em Beihold. 

Natuurlijk wil iedere jonge popzangeres wereldberoemd worden, maar het succes van Numb Little Bug had ook minder positieve effecten op het mentale welzijn van de jonge Amerikaanse muzikante. Em Beihold heeft er een aantal aansprekende songs over geschreven en deze zijn terecht gekomen op Tales Of A Failed Shapeshifter. Het voorziet de songs van Em Beihold van een persoonlijk karakter, waardoor ze zich weet te onderscheiden van een deel van de concurrentie. 

De songs van Em Beihold zijn niet alleen persoonlijk, maar ook zeer aanstekelijk. Het zijn het soort popsongs die direct aangenaam maar ook bekend klinken en die ook nog eens makkelijk blijven hangen. Songs als Brutus en Hot Goblin zijn voor mij wereldhits in de dop en het album bevat weer nagenoeg perfecte popsongs. 

De muzikante uit Los Angeles blijft in de meeste tracks op haar debuutalbum redelijk dicht bij de mainstream popmuziek zoals die momenteel in de Verenigde Staten wordt gemaakt, maar Em Beihold heeft absoluut een eigen geluid. Het is een geluid dat makkelijk schakelt tussen pure en vaak dansbare pop en meer op singer-songwriter muziek gestoelde songs of juist wat theatraler klinkende songs. I

Ik had toen ik Tales Of A Failed Shapeshifter voor het eerst beluisterde een beetje hetzelfde gevoel dat ik ook had toen ik het debuutalbum van Chappell Roan voor het eerst hoorde, al sla ik die qua eigenzinnigheid en qua songwriting skills nog wat hoger aan. Niet alles op het debuutalbum van Em Beihold is even goed, maar Tales Of A Failed Shapeshifter laat wat mij betreft genoeg kwaliteit horen om de jonge Amerikaanse muzikante een mooie toekomst te voorspellen in de popmuziek. En die blinkende toekomst kan er wel eens heel snel zijn. Erwin Zijleman

Review: Valerie and the rain - Your Name

Your Name van Valerie and the rain is een folkalbum van een soort die je tegenwoordig niet al te vaak meer tegenkomt, maar het sobere en tegelijkertijd zeer smaakvolle album is misschien wel precies wat we op het moment nodig hebben
Valerie Van Roey is een Belgische muzikante die een opleiding op het Antwerpse conservatorium heeft doorlopen en dat hoor je. Your Name van Valerie and the rain laat een geschoolde zangeres en muzikante horen. Ook de medemuzikanten op het album hebben hun sporen in de muziek verdiend, wat fraaie klanken oplevert. Het in een paar dagen in Zuid Frankrijk opgenomen Your Name herinnert aan folkalbums uit vervlogen tijden, maar bevat ook het unieke stempel van Valerie Van Roey, die persoonlijke ervaringen en veel gevoel in haar songs heeft gestopt. Your Name drong zich bij mij langzaam op, maar het is inmiddels een album dat ik heel hoog heb zitten.

Valerie and the rain is een project van de op het conservatorium van Antwerpen geschoolde muzikante Valerie Van Roey. Het debuutalbum van de Belgische muzikante is deze week verschenen en het is een bijzonder mooi en fascinerend album geworden. Het duurde bij mij even voor ik dat door had, want Your Name is een album dat pas goed tot zijn recht komt wanneer je er echt met volledige aandacht naar luistert. 

Valerie Van Roey heeft zowel in muzikaal als in vocaal opzicht een uiterst subtiel, maar ook zeer uitgesproken album gemaakt. Dat klinkt als een tegenstelling, maar dat is het niet. De muziek van Valerie and the rain heeft in de basis genoeg aan subtiel akoestisch gitaarspel, maar de muzikanten die Valerie Van Roey omringen hebben allerlei bijzondere accenten toegevoegd aan het ingetogen gitaarspel op het album. 

Het zijn accenten die subtiele wendingen toevoegen aan het geluid van de Belgische muzikante, maar het zijn wendingen die stevig bijdragen aan de bijzondere sfeer op het album. Ook de stem van Valerie Van Roey is een belangrijk deel van de tijd vooral ingetogen of zelfs sober te noemen. De muzikante uit Antwerpen zingt geen noot teveel, maar ook in de zang zijn zeer trefzekere accenten aangebracht. Het kan hierbij gaan om kleine of opvallende stembuigingen, vaak geïnspireerd door Perzische muziek, of juist momenten van stilte, maar net als de wendingen in de muziek hebben ook de wendingen in de stem van Valerie Van Roey een maximaal effect. 

Zeker als ik Your Name met de koptelefoon beluister kan ik alleen maar ademloos luisteren naar alle muzikale en vocale schoonheid die is opgenomen in de songs van Valerie and the rain. Het zijn songs die zijn ontdaan van opsmuk, vervolgens zijn teruggebracht tot de ruwe essentie en hierna weer subtiel zijn versierd. 

Your Name is een album van een soort dat momenteel nauwelijks wordt gemaakt. De muziek van Valerie and the rain herinnert aan de muziek die in de late jaren 60 en vroege jaren 70 in de Laurel Canyon bij Los Angeles werd gemaakt, maar ik heb misschien nog wel meer associaties met de muziek van de psychedelische folkies die in dezelfde periode vanuit San Francisco opereerden, als Linda Perhacs en Judee Sill. Daarnaast hoor ik ook wel wat van Britse folkies uit deze periode als Vashti Bunyan. 

De flarden uit het verleden komen met name van het akoestische gitaarspel, van de stem van Valerie Van Roey en van de sobere folksongs, maar ik hoor zeker niet alleen maar nostalgie op Your Name. Ik moest in deze tijd van vooral rijk ingekleurde en vol geproduceerde albums absoluut even wennen aan de muziek van Valerie and the rain, maar als Your Name je eenmaal te pakken heeft laat het album je niet meer los.

Je hoort in alles dat Valerie Van Roey een geschoolde zangeres en muzikante is en dat geldt ook voor de andere muzikanten op het album, maar naast muzikaliteit hoor je ook veel gevoel op het album van Valerie and the rain. Een deel van de songs op het album werd geïnspireerd door reizen en ontmoetingen, die een persoonlijk tintje hebben toegevoegd aan Your Name. 

Het zal vast niet meevallen om een album als Your Name in de muziek van het moment onder de aandacht te brengen, maar iedereen die de tijd neemt voor het album zal langzaam maar zeer zeker worden betoverd door het bijzondere muzikale universum van Valerie and the rain. Erwin Zijleman

De muziek van Valerie and the rain is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Belgische muzikante: https://valerieandtherain.bandcamp.com/album/your-name.

Review: Arima Ederra - A Rush To Nowhere

De Amerikaans-Ethiopische muzikante Arima Ederra maakt muziek die (te) makkelijk in het hokje R&B zal worden geduwd, maar A Rush To Nowhere is echt in geen enkel opzicht een standaard of doorsnee R&B-album
Er zijn albums die bijna schreeuwen om beluistering met de koptelefoon en A Rush To Nowhere van Arima Ederra is zo’n album. Bij oppervlakkige beluistering hoor je lome beats en verleidelijke vocalen, maar de muzikante uit Los Angeles heeft veel meer te bieden. Ze heeft een album gemaakt dat in muzikaal opzicht blijft verrassen en betoveren en ook de stem van Arima Ederra wordt alleen maar mooier als je hem vaker hoort. Haar een paar jaar geleden verschenen debuutalbum was al interessant, maar A Rush To Nowhere is nog veel beter. Pak de koptelefoon erbij en je blijft je verbazen over alle muzikale wendingen op het album, dat me na een paar keer horen zeer dierbaar is.

Arima Ederra debuteerde in 2022 met het album An Orange Colored Day. De Amerikaanse muzikante met Ethiopische wortels kreeg destijds vooral het label R&B opgeplakt, maar haar debuutalbum was in geen enkel opzicht een standaard R&B album. Ik vond An Orange Colored Day een interessant album, maar vond het uiteindelijk net niet bijzonder of goed genoeg voor een recensie. 

Toen ik het album deze week beluisterde, dacht ik daar overigens anders over, want An Orange Colored Day is een eigenzinnig album waar de muzikaliteit van af spat. Arima Ederra heeft het zo bijzondere geluid van haar debuutalbum geperfectioneerd op haar deze week verschenen tweede album A Rush To Nowhere. 

Het is een album dat ik zeker had verwacht in de lijstjes met aanbevelingen van muziekwebsites als Pitchfork en Paste, maar die maakten in deze overvolle releaseweek andere keuzes. Zelf schaar ik het tweede album van de muzikante uit Los Angeles wel onder de beste albums van deze week. 

Er is nog niet heel veel aandacht voor het nieuwe album van Arima Ederra, maar ook A Rush To Nowhere wordt hier en daar te makkelijk in het hokje R&B geduwd. Nog meer dan op haar debuutalbum verwerkt de Amerikaanse muzikante op haar tweede album echter zeer uiteenlopende invloeden. 

Invloeden van de R&B maken hier zeker deel van uit, maar ook invloeden uit de soul, jazz, folk en pop hebben hun weg gevonden naar de muziek van Arima Ederra en hier blijft het niet bij. Het is muziek die vanaf de eerste noten van het album de fantasie prikkelt, want er gebeurt echt van alles op A Rush To Nowhere. 

Het doet me qua geluid af en toe wel wat denken aan het briljante album van Mk.gee, die het geluid van Prince uit de jaren 80 het heden in haalde. Ook het album van Arima Ederra heeft soms een Prince vibe, al is het een vibe die het genie uit Minneapolis zelf niet meer heeft kunnen bedenken. 

A Rush To Nowhere heeft een lekker loom en broeierig geluid, maar het is ook een geluid waarin van alles gebeurt. De ene keer komen de bijzondere accenten van bijzondere ritmes, de andere keer van bijzondere synths, maar er is altijd wel iets dat de aandacht trekt. Op hetzelfde moment is de muziek op het album bijzonder toegankelijk. 

Arima Ederra deed voor haar tweede album een beroep op topproducers Teo Halm, Caleb Laven en Solomonphonic. Dat zijn producers die ik in mijn muzikale bubbel niet vaak tegenkom, maar ze hebben van A Rush To Nowhere een prachtig klinkend album gemaakt. 

In muzikaal opzicht is het smullen, al is het maar omdat Arima Ederra niet alleen makkelijk schakelt tussen genres, maar ook makkelijk door de tijd beweegt, maar ik ben ook zeer gecharmeerd van de stem van de muzikante uit Los Angeles. Het is een stem die zich uitstekend leent voor de wat meer pop en R&B georiënteerde songs op het album, maar het is ook een stem die behoorlijk eigenzinnig kan klinken. 

Het zorgt ervoor dat A Rush To Nowhere zich niet alleen in muzikaal opzicht makkelijk weet te onderscheiden, maar dat ook in vocaal opzicht doet. Het zit allemaal net wat buiten mijn muzikale comfort zone, maar mede hierdoor intrigeert de muziek van Arima Ederra me continu. Wat zou het zonde zijn als dit bijzondere album in een week met net wat teveel nieuwe albums tussen wal en schip valt, want dit is een album dat echt iets toevoegt aan alles dat er al is. Erwin Zijleman