Review: Searows - Death In The Business Of Whaling

Alec Duckart, de man achter Searows, beschikt over een hele bijzondere stem, die mij herinnert aan Phoebe Bridgers, maar de muzikant uit Portland, Oregon, maakt ook wonderschone muziek die uitnodigt tot wegdromen
Ik had tot een paar dagen geleden nog nooit van Searows gehoord, maar inmiddels ben ik fan. Dat werd ik direct na beluistering van het deze week verschenen Death In The Business Of Whaling, dat vol staat met stemmige en beeldende klanken, die de ruimte veranderen in weidse winterlandschappen. Misschien nog wel mooier is de bijzondere stem van Alec Duckart, die ik in eerste instantie als vrouwenstem had ingeschat. Het is een stem die perfect past bij de sfeervolle klanken op Death In The Business Of Whaling en van de songs van Searows songs maakt die je eindeloos wilt koesteren. En dat geldt ook voor de twee albums die Searows de afgelopen jaren al afleverde.

Guard Dog, het debuutalbum van Searows verscheen in de herfst van 2022. Het is een album dat ik inmiddels al ruim drie jaar zou hebben gekoesterd als het me destijds was opgevallen, maar dat is helaas niet het geval. Iets vergelijkbaars geldt voor het in 2023 verschenen (mini-)album End Of The World, dat minstens net zo mooi is als het debuutalbum van Searows. 

Ook het nieuwe album van Searows, het deze week verschenen Death In The Business Of Whaling, had ik zomaar kunnen missen, maar gelukkig kreeg het album enige aandacht en waren een paar positieve woorden genoeg om me heel nieuwsgierig te maken naar de muziek van Searows. Het betekent wel dat ik er opeens drie prachtalbums bij heb, want Searows doet zo ongeveer alles waar ik van hou wanneer het gaat om muziek, al is er wel een bijzondere twist. 

Searows is het alter ego van de Amerikaanse singer-songwriter Alec Duckart, die werd geboren in Kentucky, maar al vanaf jonge leeftijd in Portland, Oregon, woont. Ik was er na beluistering van Death In The Business Of Whaling echt voor 100% zeker van dat achter Searows een vrouwelijke muzikante schuil zou gaan, maar dat blijkt niet het geval, want Alex Duckart is een (trans) man. Het heeft Alec Duckart wel geholpen, want zangeressen hebben bij mij een streepje voor en met een zware mannenstem had ik Death In The Business Of Whaling vast een stuk minder mooi gevonden. 

Bij beluistering van de drie albums van Searows heb ik vooral associaties met de muziek van Phoebe Bridgers. De stem van Alec Duckart lijkt soms behoorlijk veel op de stem van een van de grootheden binnen de indiepop en indierock van het moment, maar is nog wat hoger, zachter en ijler. Het is een stem die ik echt heel erg mooi vind, want op een of andere manier verandert alles om je heen wanneer de vocalen van Searows door de speakers of beter nog door de koptelefoon komen. 

De stem van Alec Duckart is betoverend mooi, maar krijgt nog wat extra glans door de prachtige muziek op Death In The Business Of Whaling. Het is een stem die baat heeft bij sfeervolle, wat donkere en atmosferisch klinkende muziek en dat is precies wat je krijgt op het derde album van Searows. Het geluid op Death In The Business Of Whaling is ingetogen en soms behoorlijk sober, zeker wanneer je vooral akoestische gitaren hoort, maar de Amerikaanse muzikant kiest ook voor een gelaagd geluid dat op subtiele wijze opbouwt tot sprookjesachtige klanken. 

Ik was direct bij eerste beluistering verkocht, maar alle drie de albums van Searows zijn ook albums die mooier worden wanneer je ze wat vaker hoort. Van deze albums bevalt Death In The Business Of Whaling me uiteindelijk het best. De muziek op het derde album van de muzikant uit Portland is net wat mooier dan op de vorige albums en ook de zang bevalt me net iets beter. Het grootste verschil zit hem echter in de songs die net wat complexer en aansprekender zijn. 

Het is een album dat niet voor niets midden in de winter is verschenen, want als ik luister naar Death In The Business Of Whaling zie ik al snel donkere winterlandschappen voor me en incidenteel een knisperend haardvuur wanneer de akoestische gitaar het voortouw neemt. Het is al even stil rond Phoebe Bridgers, maar als ze een album als Death In The Business Of Whaling zou afleveren zou ik dik tevreden zijn. Het zegt alles over de kwaliteit van de muziek van Searows. Erwin Zijleman

De muziek van Searows is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://searows.bandcamp.com/album/death-in-the-business-of-whaling.

Death In The Business Of Whaling van Searows is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 34,99 euro

LP, 32,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: Immaterialize - Perfect

Immaterialize is een duo uit Chicago dat volgens de Amerikaanse muziekwebsite Paste het popalbum van het prille muziekjaar 2026 heeft gemaakt en in ieder geval de aandacht trekt met bijzondere muziek
We hebben al een tijdje niets meer van Beach House gehoord, maar gelukkig is Perfect van het Amerikaanse duo Immaterialize een goed alternatief. Dat betekent niet dat Immaterialize heel dicht tegen Beach House aankruipt. Ik hoor wel wat raakvlakken in de muziek en in de zang, maar Immaterialize klinkt ook duidelijk anders. Perfect duurt maar 26 minuten en is in die 26 minuten een wat dromerige en benevelende luistertrip. Ik begrijp het enthousiasme van Paste inmiddels wel, maar had op basis van de woorden van de muziekwebsite een heel ander album verwacht. Uiteindelijk ben ik echter vooral blij met de zoveelste interessante tip van een van mijn meest waardevolle tipgevers.

Tips van de Amerikaanse muziekwebsite Paste neem ik altijd heel serieus, dus ik was direct getriggerd door de woorden van Paste over Perfect van het Amerikaanse duo Immaterialize. Paste noemde het debuutalbum van het tweetal vorige week het beste popalbum van dit jaar. Dat zegt natuurlijk niet heel veel, want het jaar is pas net begonnen, en ik vind het ook wel grote woorden, want er zijn dit jaar al een aantal albums verschenen die ik zeker niet te makkelijk opzij wil schuiven. 

Ik onderschrijf de grote woorden van Paste dan ook niet, maar Perfect van Immaterialize is wel een interessant en opvallend album. Immaterialize is een duo uit Chicago, Illinois, dat bestaat uit DJ Immaterial and Lipsticism. Dat zijn namen die bij associaties oproepen met een rap duo, maar dat is Immaterialize zeker niet. Het duo uit Chicago laat op het thuis opgenomen Perfect vooral invloeden uit de dreampop horen, maar het album schuurt af en toe ook tegen bedroom pop aan. 

Zeker wanneer de vrouwelijke helft van Immaterialize verantwoordelijk is voor de zang lijkt de muziek van het Amerikaanse duo wel wat op die van Beach House. De muziek van Immaterialize is wat minder zwaar aangezet dan die van Beach House en ook de zang is net wat minder intens, maar de combinatie van benevelende klanken en zwoele verleiding is zeker aanwezig. Die verleiding komt deels van de fraaie combinatie van melodieuze gitaarlijnen en zweverige synths, maar vooral van de zachte en ook aangenaam zweverige stem van Lipsticism, wat overigens weer een project is van Alana Schachtel. 

Ik zou het persoonlijk geen probleem vinden om de muziek van Immaterialize in het hokje dreampop te duwen, maar het tweetal uit Chicago flirt ook absoluut met invloeden uit omliggende genres, waaronder indiepop, postpunk en 80s pop. Perfect van Immaterialize past prima in mijn muzikale straatje, al had het album wat mij betreft ook niet veel langer moeten duren dan de 26 minuten muziek die het nu bevat. Na een tijdje word je immers wel wat week en slap van de zweverige klanken en de onderkoelde zang, die in gedoseerde porties wel het juiste effect hebben. 

Ik noemde Perfect van Immaterialize eerder ook een album met invloeden uit de bedroom pop, maar vergeleken met de meeste albums in dit genre voegt het tweetal uit Chicago wel heel veel galm en subtiele vervorming toe aan haar muziek. Ik ben er ook nog niet uit of ik Perfect, net als Paste, een popalbum zou noemen. 

Bij popalbums denk ik toch vooral aan albums met aanstekelijke songs met een duidelijke kop en staart, catchy refreinen en duidelijk herkenbare melodieën, maar dat zijn niet direct de dingen die ik hoor op het debuutalbum van Immaterialize. De songs van de band blijven wat mij betreft ook niet heel makkelijk hangen, wat als voordeel heeft dat de songs op Perfect interessant blijven, maar niet direct passen bij de omschrijving popalbum. 

Ik vind Perfect vooral een album om lekker bij weg te dromen, Dat lukt uitstekend en ondertussen wordt de fantasie uitvoerig geprikkeld door de fraaie gitaarlijnen en de mooie lagen in de muziek van het tweetal. De verleidelijke zang van Lipsticism en de dromerige zang van DJ Immaterial, aka Eric Fur, doen de rest. Al met al zeker een interessante tip van Paste derhalve. Erwin Zijleman

De muziek van Immaterialize is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Amerikaanse duo: https://immaterialize.bandcamp.com/album/perfect.

De protestsong leek dood, maar is gelukkig nog springlevend

In de jaren 60 was er niet zo heel veel voor nodig om een protestsong te schrijven. Nu was de tijd er ook naar. De Vietnam oorlog, de koude oorlog, ongelijkheid, discriminatie, bekrompenheid en zo kan ik nog wel even door gaan. Redenen genoeg om een vlijmscherpe protestsong te schrijven. De protestsong werd een genre en een krachtig middel om misstanden aan de kaak te stellen.

De meeste protestzangers van weleer zijn niet meer onder ons, maken al lang geen muziek meer of houden zich realtief stil (Bob Dylan, Patti Smith, Joan Baez). Gelukkig is er nog iemand op wie we wel kunnen rekenen: Bruce Springsteen. The Boss kwam gisteren met The Streets Of Minneapolis op de proppen en de song voert inmiddels in heel wat landen de streaming charts aan.

Het Witte Huis, dat Springsteen eerder "just an outdated singer" noemde, heeft het uiteraard over een "irrelevant opinion and inaccurate information", maar de protestsong van Bruce Springsteen is in tekstueel opzicht alleen maar raak.

Protestsongs kregen in de jaren 60 en 70 de samenleving in beweging en droegen actief bij aan verandering. Hopelijk is The Streets Of Minneapolis een zetje in de rug van een ieder die genoeg heeft van de narcistische autocratie in de Verenigde Staten.

Through the winter's ice and cold
Down Nicollet Avenue
A city aflame fought fire and ice
'Neath an occupier's boots
King Trump's private army from the DHS
Guns belted to their coats
Came to Minneapolis to enforce the law
Or so their story goes

Against smoke and rubber bullets
In the dawn's early light
Citizens stood for justice
Their voices ringing through the night
And there were bloody footprints
Where mercy should have stood
And two dead, left to die on snow-filled streets
Alex Pretti and Renee Good

Oh, our Minneapolis, I hear your voice
Singing through the bloody mist
We'll take our stand for this land
And the stranger in our midst
Here in our home, they killed and roamed
In the winter of '26
We'll remember the names of those who died
On the streets of Minneapolis

Trump's federal thugs beat up on
His face and his chest
Then we heard the gunshots
And Alex Pretti lay in the snow dead
Their claim was self-defense, sir
Just don't believe your eyes
It's our blood and bones
And these whistles and phones
Against Miller and Noem's dirty lies

Oh, our Minneapolis, I hear your voice
Crying through the bloody mist
We'll remember the names of those who died
On the streets of Minneapolis

Now they say they're here to uphold the law
But they trample on our rights
If your skin is black or brown, my friend
You can be questioned or deported on sight
In our chants of "ICE out now"
Our city's heart and soul persists
Through broken glass and bloody tears
On the streets of Minneapolis

Oh, our Minneapolis, I hear your voice
Singing through the bloody mist
Here in our home, they killed and roamed
In the winter of '26
We'll take our stand for this land
And the stranger in our midst
We'll remember the names of those who died
On the streets of Minneapolis
We'll remember the names of those who died
On the streets of Minneapolis

Review: Sophie Gault - UNHINGED

Na twee uitstekende albums keert de Amerikaanse muzikante Sophie Gault deze week terug met het al even goede UNHINGED, waarop de gitaren een flinke rock ’n roll injectie krijgen en haar stem nog wat ruwer klinkt
Het tweede album van Sophie Gault ontdekte ik anderhalf jaar geleden bij toeval, waarna ik ook haar debuutalbum leerde kennen. Het zijn twee albums die Sophie Gault wat mij betreft hebben geschaard onder de grote talenten in Nashville. Voor een breder publiek klonken de albums van Sophie Gault misschien al wat te ruw, maar op het deze week verschenen UNHINGED doet ze er nog een schepje bovenop. Het gitaarwerk knalt uit de speakers en ook de stem van de Amerikaanse singer-songwriter is voorzien van nog wat extra gruis. Het klinkt allemaal bijzonder lekker, maar het is ook wederom vakwerk van een muzikante die een veel groter publiek verdient.

In de herfst van 2024 ontdekte ik via een Amerikaanse promotor van vooral rootsmuziek het tweede album van de Amerikaanse singer-songwriter Sophie Gault. De tip van deze promotor was een voltreffer, want Baltic Street Hotel van Sophie Gault bleek een fantastisch album. 

Het door de legendarische Ray Kennedy, die we onder andere kennen van Car Wheels On A Gravel Road van Lucinda Williams en Transcendental Blues van Steve Earle, geproduceerde album liet een lekker ruw geluid horen met zowel invloeden uit de countryrock als uit de alt-country. Het is een geluid dat opviel door bijzonder fraai en bij vlagen lekker stevig gitaarwerk en door de geweldige stem van Sophie Gault, die het ruwe karakter van Baltic Street Hotel nog wat versterkte. 

De Amerikaanse muzikante zong met heel veel passie en maakte ook nog eens indruk met haar teksten, waarin het leven met een bipolaire stoornis centraal stond. Ik was in de herfst van 2024 dan ook heel blij met het tweede album van Sophie Gault en de vreugde nam nog wat toe toen ik ontdekte dat haar in 2022 verschenen en onder de naam Sophie & The Broken Things uitgebrachte debuutalbum Delusions Of Grandeur net zo goed was. 

Alle reden dus om uit te zien naar nieuw werk van Sophie Gault en dat is deze week verschenen. Met UNHINGED heeft de Amerikaanse muzikante haar derde uitstekende album gemaakt. Het is een album dat opent met nog wat steviger werk dan we tot dusver kennen van Sophie Gault. UNHINGED heeft een flinke rock ’n roll injectie gekregen en doet me wel wat denken aan het uitstekende Silver City van Sarah Borges, een album dat vorig jaar al weer de twintigste verjaardag vierde. 

Sophie Gault kiest op UNHINGED direct voor een flink tempo, dat wordt aangewakkerd door de uitstekende ritmesectie die is te horen op het album. Vervolgens mag het gitaarwerk helemaal los gaan en nog wat meer uit de bocht vliegen dan op de eerste twee albums van Sophie Gault. 

Wanneer de muzikante uit Nashville wat gast terug neemt wordt de rock ’n roll verruild voor blues, country en folk en komt meer aan op de stem van Sophie Gault. Ook dit soort meer ingetogen songs zijn bij haar in uitstekende handen, want net als op haar eerste twee albums maakt Sophie Gault makkelijk indruk als zangeres. Ook het bluesy gitaarwerk is overigens prachtig in de wat meer ingetogen songs op UNHINGED. 

Op haar nieuwe album vertolkt Sophie Gault songs die ze lang geleden schreef, nieuwe songs en ook een aantal songs van anderen en ook dat gaat haar goed af. Ik vind de songs op UNHINGED net wat minder goed dan die op de vorige twee albums van Sophie Gault, maar de hoeveelheid energie die ze er tegenaan gooit op haar nieuwe album maakt veel goed. 

Het gitaarwerk bevalt me steeds beter en hoewel ik de stem van de Amerikaanse muzikante bij eerste beluistering wat schel vond klinken, ben ik inmiddels toch weer zeer onder de indruk van haar rauwe strot. Het is dringen in Nashville op het moment en er is lang niet voor iedere talentvolle muzikant een plekje in de spotlights, maar op basis van haar eerste twee albums verdiende Sophie Gault al een plekje in de spotlights. Met UNHINGED bevestigt ze wat mij betreft haar status als interessante en eigenzinnige muzikant in de hoofdstad van de Amerikaanse rootsmuziek. Erwin Zijleman

Review: Raye, Ziggo Dome, Amsterdam, 28 januari 2026

De carrière van Raye verliep in eerste instantie wat moeizaam, maar de afgelopen twee jaar kreeg ze de erkenning die ze al veel langer verdient. Ze is vervolgens in korte tijd uitgegroeid tot een wereldster, waardoor ze deze week twee dagen in een uitverkochte Ziggo Dome staat. Dat legt flink wat druk op de schouders van een muzikante die nog niet eens zo heel lang geleden in veel kleinere zalen stond. Raye kan deze druk aan, want de ambitieuze show die ze neerzet in de Ziggo Dome imponeert direct vanaf de eerste noten.

De Britse muzikante pakt flink uit in haar tour die vorige week is gestart. Er is flink geïnvesteerd in het podium, de belichting en de schermen, waardoor alles er werkelijk fantastisch uit ziet en je ook wat verder van het podium alles mee krijgt. Raye kijkt ook niet op een muzikant meer of minder en staat op het podium met een twintig koppige band, met onder andere twee drummers en flink wat blazers en strijkers.

Raye kiest er voor om te beginnen met flink wat muzikaal vuurwerk en komt al snel met haar hit Where Is My Husband! op de proppen. Ze laat ook direct horen dat ze een geweldige zangeres is. Ze beschikt over een soepele stem, maar het is ook een stem met veel soul, die trefzeker wordt ondersteund door twee achtergrondzangeressen. Met haar stem krijgt Raye de uitzinnige Ziggo Dome direct aan haar voeten.

Raye is niet alleen een geweldige zangeres, maar ook een zeer overtuigend performer. Ze beweegt zich met veel energie over het podium, zoekt steeds contact met het publiek en haar medemuzikanten en slaagt er ook nog eens in om steeds weer een net wat andere kant van zichzelf te laten zien, waarbij ze zich ook kwetsbaar durft op te stellen.

Raye wil tijdens haar tour veel en misschien wel iets teveel. Ze speelt een set van ruim twee uur, wat lang is voor een muzikant met pas één album op haar naam. Er komt in maart een tweede album aan, wat zorgt voor relatief veel onbekende songs in de set. De Britse muzikante neemt bovendien de tijd voor lange persoonlijke verhalen, wat af en toe de vaart er wat uit haalt, maar ook een persoonlijke noot toevoegt.

Ook in muzikaal opzicht schiet het alle kanten op. In het eerste deel van de set zit veel soul en pop, hierna volgen een aantal jazzy songs, een aantal wat intiemere songs en een wat rijker georkestreerde sectie, wat weer omslaat in een ware rave. Ook fillmmuziek en bigband komen voorbij in de set, die ook nog wat uitstapjes bevat richting R&B. Raye laat horen dat ze alles aan kan, maar een net wat kortere set zou wat mij betreft krachtiger zijn geweest.

Dat neemt niet weg dat Raye in de Ziggo Dome diepe indruk maakt. Ze herinnert aan een aantal geweldige soulzangeressen uit het verleden, maar heeft ook een duidelijk eigen geluid, dat steeds weer indruk maakt. De ambitieuze keuzes die ze heeft gemaakt zorgen het grootste deel van de tijd voor een wervelende show, die niet alleen laat zien dat Raye een geweldige performer is, maar ook laat horen dat ze een een geheel eigen sound heeft ontwikkeld waarin plaats is voor zeer uiteenlopende invloeden.

Op voorhand twijfelde ik nog wel of Raye na één album al toe zou zijn als een grote zaal als de Ziggo Dome, maar deze twijfel bleek ongegrond. Raye heeft zich de afgelopen twee jaar razendsnel ontwikkeld en zet een show neer die ook stadions moet kunnen vullen en de lat direct hoog legt in het muziekjaar 2026. Erwin Zijleman

Review: The Paper Kites - If You Go There, I Hope You Find It

Na een fantastisch album met gastzangeressen en een ode aan de countryrock, klinkt de muziek van de Australische band The Paper Kites op het nieuwe album weer net anders, maar het voelt wederom aan als een warm bad
Direct vanaf de eerste noten klinkt If You Go There, I Hope You Find It bekend in de oren. Ik kan er de vinger niet precies op leggen, maar wat klinkt het weer aangenaam. De band beschikt in de persoon van Sam Bentley over een uitstekende zanger, maar de extra vocalen van zangeres Christina Lacy zijn voor mij de kers op de taart. In muzikaal opzicht neemt de band je mee terug naar de jaren 70, maar de muziek van The Paper Kites heeft ook iets tijdloos en is boven alles warm en sfeervol. De vorige twee albums van de band koester ik inmiddels en ook If You Go There, I Hope You Find It zou het wel eens heel goed kunnen gaan doen de komende tijd. Heerlijk album.

Ik had tot de zomer van 2021 nog nooit van de Australische band The Paper Kites gehoord, maar in dat jaar bedacht de band de ultieme strategie om mij te verleiden. Op het in 2021 verschenen Roses, volgens mij het vijfde album van de band, werkte The Paper Kites met een legioen aan aansprekende gastzangeressen, waaronder een aantal persoonlijke favorieten. Door de geweldige vrouwenstemmen op het album was de ene track nog mooier dan de andere, waardoor Roses me tot op de dag van vandaag dierbaar is. 

Op het in de vroege herfst van 2023 verschenen At The Roadhouse deed de Australische band het zonder gastzangeressen, maar ook het zesde album van The Paper Kites viel bij mij zeer in de smaak. At The Roadhouse werd opgenomen in de Australische ‘middle of nowhere’, maar klonk als een vergeten countryrock klassieker uit de vroege jaren 70. De gastzangeressen van Roses werden gemist, maar de stemmen van vaste bandleden Christina Lacy en Sam Bentley klonken ook zo mooi bij elkaar dat At The Roadhouse niet onder deed voor zijn voorganger. 

Deze week is het nieuwe album van The Paper Kites verschenen en ook If You Go There, I Hope You Find It bevalt me weer uitstekend. Invloeden uit de countryrock klinken iets minder dominant dan op het vorige album, maar zijn zeker niet helemaal verdwenen. In de openingstrack domineert de stem van Sam Bentley en die is echt prachtig, maar toch was ik vooral aan het wachten op de stem van Christina Lacy. Die duikt uiteindelijk ook op, maar is wat minder prominent aanwezig dan op het vorige album. Persoonlijk vind ik de muziek van The Paper Kites het mooist wanneer de stemmen van de twee worden gecombineerd, wat ook te maken heeft met mijn voorkeur voor vrouwenstemmen, maar ook Sam Bentley weet me zeker te raken. 

If You Go There, I Hope You Find It heeft zich wat minder laten beïnvloeden door de countryrock uit de jaren 70, maar invloeden uit de jaren 70 staan ook op het nieuwe album centraal. If You Go There, I Hope You Find It is een album dat net zo goed vele decennia oud zou kunnen zijn. Voor vernieuwing ben je bij The Paper Kites ook dit keer niet aan het juiste adres, maar dat zorgt er wel voor dat If You Go There, I Hope You Find It je waarschijnlijk makkelijk weet te overtuigen. 

Het geluid van de band klinkt bekend en klinkt ook nog eens warm en zorgeloos, precies hetgeen dat we nodig hebben op dit moment. Het is misschien net wat minder indrukwekkend dan het met alle mooie vrouwenstemmen gevulde Roses of de countryrock van At The Roadhouse, maar ik kan If You Go There, I Hope You Find It maar moeilijk weerstaan. De muziek van The Paper Kites heeft op mij ongeveer hetzelfde effect als albums van The Eagles hebben. Soms ben ik er direct op uitgekeken, maar soms is het zo verschrikkelijk aangenaam of zelf bloedstollend mooi dat ik blijf luisteren. 

Bij beluistering van If You Go There, I Hope You Find It valt de zang het meest op en is het af en toe treuren om de kleinere rol voor Christina Lacey, maar als ze zingt ben ik meteen weer verkocht. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal degelijk, maar ik word ook direct heel vrolijk van de verzorgde klanken en al het moois dat de Australische band heeft verstopt op dit nieuwe album, waardoor If You Go There, I Hope You Find It hier nog vaak voorbij gaat komen. Erwin Zijleman

If You Go There, I Hope You Find It van The Paper Kites is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 26,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: John Blek - The Midnight Ache

John Blek heeft de afgelopen jaren een serie uitstekende albums afgeleverd en ook met het deze week verschenen The Midnight Ache levert de Ierse muzikant weer een zeer aangenaam album van hoge kwaliteit af
Het duurde even voor ik in de gaten had hoe goed de Ierse singer-songwriter John Blek is, maar de laatste jaren vind ik eigenlijk al zijn albums goed. Het geldt ook weer voor het deze week verschenen The Midnight Ache. Het is een album dat goed aansluit op de vorige albums van de Ierse muzikant, wat betekent dat het een album is met folky singer-songwriter pop. Het is een album met lekker in het gehoor liggende songs en sfeervolle klanken. The Midnight Ache dringt zich nog wat makkelijker op door de zeer aangename stem van John Blek, die ook nog eens prima songs schrijft. The Midnight Ache is ongeveer wat ik had verwacht van een nieuw album van John Blek, maar het valt me zeker niet tegen.

Het duurde even voor ik de muziek van John Blek op het netvlies (en trommelvlies) had, maar sindsdien kan de Ierse singer-songwriter op mijn warme sympathie rekenen. De muzikant uit het Ierse Cork heeft inmiddels een respectabel stapeltje albums op zijn naam staan, want als ik de albums die hij maakte met zijn band The Rats mee tel, staat de teller inmiddels op tien albums. 

Van die albums vind ik On Ether & Air uit 2021 het mooist, maar de laatste vijf albums van John Blek waren wat mij betreft allemaal bovengemiddeld goed. Op al zijn albums maakt John Blek muziek die past in het hokje folky singer-songwriter muziek. De songs van de Ierse muzikant zijn toegankelijk en melodieus en hebben vaak een jaren 70 vibe. Dat gaat er bij mij over het algemeen goed in en John Blek beschikt ook nog eens over een zeer aangename stem, die de warme klanken op zijn albums voorziet van nog net wat meer warmte. 

Het deze week verschenen The Midnight Ache sluit goed aan op de laatste vijf albums van John Blek en laat geen grote verrassingen horen. Ook The Midnight Ache klinkt vanaf de eerste noten zeer aangenaam en toegankelijk. De warme klanken op het album geven je onmiddellijk een goed gevoel, waarna de stem van John Blek er nog een schepje bovenop doet. 

De Ierse muzikant laat zich in vocaal opzicht subtiel begeleiden door Ciara O'Leary Fitzpatrick, die een fraai randje toevoegt aan zijn stem. Het is een subtiele toevoeging, maar het doet wat mij betreft veel met de zang op The Midnight Ache, zeker als het extra vocale randje van Ciara O'Leary Fitzpatrick bijna zorgt voor harmonieën. 

Ook in muzikaal opzicht is The Midnight Ache een zeer smaakvol album. John Blek kan op zich prima uit de voeten met songs die genoeg hebben aan de akoestische gitaar en zijn stem, maar gedoseerde bijdragen van piano, keyboards, bas en drums zorgen voor een wat voller en warmer geluid, waarna bijdragen van cello en viool nog wat stemmige accenten toevoegen aan de songs van John Blek. 

In een aantal recensies van het album komen de predicaten ‘mellow’ en ‘lo-fi’ voorbij. De eerste begrijp ik en is terecht, maar lo-fi vind ik het nieuwe album van John Blek zeker niet. Het is absoluut een album zonder veel opsmuk, maar het album klinkt prachtig en is in alle opzichten smaakvol en sfeervol. 

Het is een album dat misschien niet heel veel nieuws brengt, maar het ruime half uur muziek op The Midnight Ache is nu al goed voor een aantal aangename winteravonden en ik heb het idee dat de nieuwe muziek van John Blek het minstens even goed gaat doen bij een lentezonnetje of een zomerbriesje. 

Ik ben lang niet altijd gek op mannelijke singer-songwriters en zeker niet op mannelijke singer-songwriters die opereren in het segment waarin John Blek opereert, maar ik heb wel wat met de muziek van de Ierse muzikant en vind The Midnight Ache niet minder dan zijn voorgangers. 

Net als bijvoorbeeld de Canadese muzikant Ron Sexsmith maakt John Blek niet alleen albums die bijzonder lekker klinken, maar die ook een uitstekend gevoel voor het schrijven van memorabele songs verraden. Dat laatste zorgt er voor dat The Midnight Ache zich niet alleen makkelijk opdringt bij eerste beluistering, maar ook leuk en interessant blijft wanneer je het album vaker hoort. Erwin Zijleman

De muziek van John Blek is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Ierse muzikant: https://johnblek.bandcamp.com/album/the-midnight-ache.

The Midnight Ache van John Blek is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 32,99 euro

CD, 22,99 euro

Review: Humbird, Qbus, Leiden, 27 januari 2026

Pharmakon, het debuutalbum van de Amerikaanse band Humbird kreeg in de herfst van 2019 behoorlijk wat aandacht, maar de twee albums die volgden moesten het, ondanks de zeer hoge kwaliteit, doen met bescheiden aandacht. De muziekwereld is een oneerlijke wereld, waarin zangeressen die geen noot kunnen zingen op basis van een paar TikTok filmpjes grote zalen vullen, terwijl geweldige zangeressen iedere maand maar moeten zien of ze de eindjes aan elkaar kunnen knopen.

Siri Undlin van Humbird is op de drie albums van haar band een geweldige zangeres en dat ze het ook live kan liet ze gisterenavond horen in de Leidse Qbus. Hans van Polanen, de man achter de Qbus, weet me iedere keer weer te verbazen met de muzikanten die hij naar de kleine Leidse concertzaal weet te halen en ook met Humbird haalde hij weer een fantastische band naar de Qbus.

Siri Undlin imponeerde gisteren vanaf de eerste noten met haar stem, die misschien nog wel mooier klonk dan op haar album. Het is een stem die helder en zuiver klinkt, maar het is ook een stem met veel gevoel. Het is een stem die gisteren ook nog eens werd verrijkt met ingehouden woede, wat de zang van Siri Undlin nog wat indrukwekkender maakte. 

Die woede komt ergens vandaan. Humbird komt uit Minneapolis en het moet voor de muzikanten van de band vreselijk en hopeloos frustrerend zijn om te zien wat daar momenteel allemaal gebeurt. Het leverde helemaal aan het eind van het optreden nog een paar Fuck Trump uitingen op, maar gedurende het concert was de woede en de frustratie over hetgeen dat momenteel gebeurt in de thuisbasis van Humbird vooral te horen in wat muzikale uitbarstingen.

Siri Undlin begeleidt haar zang met fraai elektrisch gitaarspel, dat vaak subtiel maar ook zeer creatief is. De bassist/toetsenist en drummer van de band spelen al even fantasierijk, waardoor de vooral door folk en country beïnvloede songs van Humbird anders klinken dan gebruikelijk in deze genres. De ingehouden woede zorgde voor veel dynamiek in de songs van de band, die af en toe verrassend stevig konden klinken, maar ook steeds opvielen door originaliteit.

Hoogtepunt van de avond was voor mij de ode aan de prairies van Minneapolis, die zorgde voor beeldende klanken en prachtige zang. Maar ook de rest van de avond wist Humbird enorm veel indruk te maken. Ik zie veel prima optredens, maar het concert van Humbird in de Qbus was er wat mij betreft een met net dat beetje extra dat nodig is om van een prima optreden een memorabel optreden te maken.

Het zorgde maar weer eens voor een bijzondere avond in de Leidse Qbus, die ook voor de komende maanden een prachtige agenda heeft. Humbird is vanavond nog te zien in Groningen en morgen in Meppel. Woon je in de buurt? Ga deze bijzondere band dan zeker zien! En er een beetje voor reizen mag ook. Deze band verdient het. Erwin Zijleman

Review: LISASINSON - Desde Cuándo Todo

Het is de laatste tijd wat stil rond de Spaanse rockbands die door vrouwen worden aangevoerd, maar LISASINSON uit Valencia keert deze week terug met haar derde album en het is wederom een prima album
De uit Valencia afkomstige band LISASINSON raakt voor de tweede keer op rij de helft van haar leden kwijt en is nu feitelijk een soloproject. Frontvrouw Miriam geeft het echter niet op en heeft met Desde Cuándo Todo een derde album van haar band afgeleverd. Het is een album dat wat minder ruw en uptempo klinkt dan het geweldige debuutalbum van de band, maar net als op het tweede album is LISASINSON de rock zeker niet helemaal vergeten. Wat ruwere songs worden afgewisseld met songs met vooral invloeden uit de pop en die zijn net zo aanstekelijk als de songs die we tot dusver kennen van de band. Laten we hopen dat Miriam wel een blijvertje is, want LISASINSON blijft een hele leuke band.

Bij Spanje denk je misschien niet direct aan rockmuziek, maar het land heeft de afgelopen jaren een stevige reputatie opgebouwd. Vooral de door vrouwen aangevoerde bands vielen de laatste jaren in positieve zin op en met name Hinds, Mourn en Melenas wisten in brede kring terecht de aandacht te trekken met geweldige albums. 

Zelf was ik ook zeer gecharmeerd van de uit Valencia afkomstige band LISASINSON. De volledig uit vrouwen bestaande band leverde in het voorjaar van 2021 met Perdona Mamá een ruw en onweerstaanbaar lekker (mini-)album af. Het is een album dat niet heel veel aandacht trok, maar iedereen die er naar luisterde ging genadeloos voor de bijl. 

De belofte van het debuutalbum werd in het voorjaar van 2023 volledig waargemaakt met het nog veel betere Un Año De Cambios. LISASINSON was op haar tweede album helaas de helft van de leden kwijtgeraakt en gereduceerd tot een duo, maar dat ging zeker niet ten koste van de energie, die ook dit keer van het album af spatte. 

Deze week is het derde album van LISASINSON verschenen en wederom blijkt de band gehalveerd. Van de originele bezetting is alleen frontvrouw Miriam nog over, waardoor LISASINSON inmiddels een soloproject is geworden. Het heeft slechts ten dele gevolgen gehad voor het geluid van de Spaanse band, want ook Desde Cuándo Todo klinkt onmiskenbaar als LISASINSON. 

Het album is ook een logisch vervolg op Un Año De Cambios, waarop de Spaanse band wat minder ruw klonk dan op het debuutalbum. Op Desde Cuándo Todo schuift het enig overgebleven lid van de band nog wat meer op richting pop, maar het ruwe rockgeluid van het debuutalbum is zeker niet vergeten en duikt in een aantal songs op. 

In de wat meer uptempo songs klinkt het gitaarwerk van Miriam nog net zo ruw als op Perdona Mamá en heeft haar zang een punky attitude. Het zijn songs die mij het makkelijkst wisten te overtuigen bij eerste beluistering van het album, maar ook als LISASINSON andere wegen in slaat blijft het een interessante en zeer aansprekende band. In de meeste songs op het nieuwe album klinkt de muziek van LISASISON wat minder ruw en wat verzorgder. Dat was voor mij even wennen, maar uiteindelijk vind ik ook Desde Cuándo Todo weer een prima album. 

Op de bandcamp pagina van de band staat maar weinig informatie, maar duidelijk is wel dat de Spaanse muzikante zich heeft omringd met een aantal nieuwe muzikanten, die het geluid van haar band een net wat andere kant op duwen zonder zich te vervreemden van het LISASINSON geluid dat de afgelopen jaren zo leuk was. 

Volgens diezelfde bandcamp pagina is Desde Cuándo Todo een album met zeer persoonlijke teksten, maar mijn Spaans is niet goed genoeg om daar veel meer van mee te krijgen. Ik beperk me dus maar tot de muziek en die is prima. Desde Cuándo Todo is een verrassend veelzijdig album met zowel rock als pop en aan het eind van het album ook nog eens remixen die flirten met de dansvloer. 

Miriam is verder een prima zangeres en voorziet de op zich niet heel Spaans klinkende muziek van LISASINSON van een karakteristiek Spaans tintje. Nu maar hopen dat LISASINSON de komende jaren ook haar laatste bandlid niet kwijt raakt, wat het is wat mij betreft nog steeds een band om van te houden. Erwin Zijleman

De muziek van LISASINSON is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Spaanse band: https://lisasinson.bandcamp.com/album/desde-cu-ndo-todo.

Review: Zac Henderson - Change The Tides

De uit Tasmanië afkomstige singer-songwriter Zac Henderson laat op zijn tweede album Change The Tides een zonnige jaren 70 vibe horen, maar heeft naast een aangenaam ook een mooi en knap album gemaakt
Ook aan het andere eind van de wereld wordt prima singer-songwriter muziek gemaakt. Het tweede album van de Australische muzikant Zac Henderson klinkt af en toe als een vergeten album uit de jaren 70, maar het is wel een verrassend veelzijdig album uit de jaren 70. Change The Tides kan lichtvoetig klinken, maar zeker de eerste en de laatste track zijn behoorlijk intens. Als het album van Zac Henderson me niet was getipt had ik het zeker gemist en dat zou zonde zijn geweest, want het is een mooi singer-songwriter album. Het is bovendien een aangenaam album dat de temperatuur op de gure winteravonden van het moment toch nog een zomerse impuls geeft.

Tips van lezers van deze website neem ik altijd zeer serieus, zeker wanneer het gaat om albums van mannelijke singer-songwriters. Bij het bestuderen van de lijsten met de nieuwe albums voor een volgende week hebben vrouwelijke singer-songwriters immers bij mij altijd een streepje voor, waardoor hun mannelijke collega’s wel eens buiten de boot kunnen vallen en dat is niet altijd terecht. Change The Tides van Zac Henderson ben ik vorige week volgens mij niet tegen gekomen, maar ik ben heel blij dat het album me het afgelopen weekend werd getipt. 

Zac Henderson is een singer-songwriter uit het Australische Tasmanië en Change The Tides is volgens mij zijn tweede album. Het is een album dat opent met de titeltrack van het album en dat is direct een imponerende track. Het is een track met stemmige pianoklanken en de bijzondere stem van Zac Henderson, die mij in ieder geval direct wist te raken met zijn bijzondere stem. 

Change The Tides is vorige week verschenen, maar het is ook een album dat uit de jaren 70 zou kunnen komen. Zac Henderson maakt direct in de openingstrack van zijn tweede album tijdloze singer-songwriter muziek. Het is muziek zonder opsmuk die direct binnenkomt en je nieuwsgierig maakt naar de rest van het album. 

Het is een album waarop de Australische muzikant een verrassend gevarieerd geluid laat horen. Wanneer de piano in de tweede track wordt verruild voor de gitaar, lijkt de muziek van Zac Henderson nog altijd weggelopen uit de jaren 70, maar als ik vergelijkingsmateriaal zou moeten noemen, zou ik uitkomen bij flink andere namen. 

In deze recensie van Change The Tides noem ik overigens geen namen, want dat is onbegonnen werk. Het nieuwe album van Zac Henderson klinkt uiteindelijk immers als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast en het is een met veel smaak samengestelde platenkast, waarin de liefde voor singer-songwriters uit de jaren 70 voorop staat. 

In muzikaal opzicht legt de muzikant uit Tasmanië steeds net wat andere accenten en dat doet hij ook op zijn stem, die ik het mooist vind wanneer er wat drama aan wordt toegevoegd, zoals in de fraaie openingstrack. Ook in de wat lichtvoetiger klinkende songs op Change The Tides blijft de stem van Zac Henderson echter makkelijk overeind en slaagt hij er in om iets toe te voegen aan de tijdloze songs. 

Het tijdloze karakter van de muziek op Change The Tides wordt versterkt door de muziek op het album, die niet alleen een zeer aangename jaren 70 vibe heeft, maar die ook knap in elkaar zit. Het is een geluid dat aansluit bij de Australische zomer van het moment, want als ik een temperatuur moet bedenken bij het geluid op Change The Tides kom ik uit op zomerse waarden. 

Akoestische en elektrische gitaren vormen de basis op het album van Zac Henderson, waaraan vervolgens fraaie impulsen van orgels, bas, drums, trompet, trombone en viool worden toegevoegd. Ook de muziek op het album nodig uit tot het bedenken van relevant vergelijkingsmateriaal, maar het zou ook in dit geval een lange lijst worden. 

De openingstrack van Change The Tides is wat mij betreft een van de twee hoogtepunten op het album en de tweede komt helemaal aan het eind van het album, wanneer Zac Henderson alles, net als in de openingstrack, wat zwaarder aanzet en de blazers een hoofdrol mogen spelen naast de expressieve stem van de Australische muzikant. Al met al een zeer waardevolle tip dit prima album. Erwin Zijleman

De muziek van Zac Henderson is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Australische muzikant: https://zachenderson.bandcamp.com/album/change-the-tides.

Review: Clio - Carambolages (Réédition) (2023, 2025)

Zaho de Sagazan verovert momenteel de wereld met haar bijzondere muziek, maar er zijn meer Franse muzikanten die het chanson eren en er een frisse eigen draai aan geven, zoals Clio op het uitstekende Carambolages
Ik ben meestal niet weg van de tips die ik krijg van Spotify, maar tussen een heleboel albums die het voor mij niet waren, vond ik ook Carambolages van Clio. Net als Zaho de Sagazan is Clio niet vies van het gebruik van flink wat elektronica, maar in een aantal tracks op Carambolages blijft ze ook dicht bij het Franse chanson. Als Clio kiest voor elektronica kiest ze vooral voor invloeden van het moment en ook haar stem sluit aan bij de Franse popmuziek van het moment, tot ze opeens weer een net wat andere afslag neemt en de rijke historie van de Franse popmuziek eert. Europa moet op veel terreinen aan de bak om minder afhankelijk te zijn van de VS, maar met de muziek zit het gelukkig wel goed.

Ik luister nog altijd heel veel naar de muziek van Zaho de Sagazan, die me de afgelopen twee jaar niet alleen betoverde met haar album, maar ook met haar wervelende optredens. Zaho de Sagazan is wat mij betreft het grootste talent dat de Franse popmuziek de afgelopen decennia heeft voortgebracht en ze is pas net begonnen. 

Nu volg ik de Franse popmuziek misschien niet op de voet, maar ik kijk toch heel regelmatig of er meer moois wordt gemaakt. Spotify beveelt me inmiddels een hele waslijst Franse muzikanten aan, maar meestal kom ik dan toch terecht bij muzikanten die het Franse chanson eren of moderne al dan niet elektronische popmuziek maken, maar geen muzikanten die het beste van beide werelden combineren en vervolgens nog een stap verder gaan, zoals Zaho de Sagazan doet. 

Ik heb er echter toch nog een gevonden, want tussen alle aanbevelingen van Spotify vond ik onlangs ook de Franse muzikante Clio. De muzikante die werd geboren in Besançon maar inmiddels Parijs als thuisbasis heeft, maakte de afgelopen tien jaar al een stapeltje albums, maar ze was mij nog niet opgevallen. 

Het in 2023 verschenen Carambolages vind ik vooralsnog het meest indrukwekkende album van Clio en van het vierde album van de Franse muzikante verscheen vorig jaar een uitgebreide editie, Carambolages Réédition. De uitgebreide editie voegt nog een aantal bonustracks toe aan het album, net zoals Zaho de Sagazan dat deed op het uitgebreide versie van haar debuutalbum. 

Clio draait inmiddels al een jaar of tien mee en is dus zeker geen muzikante die een graantje probeert mee te pikken van het enorme succes van haar inmiddels beroemde landgenote. De muziek van Zaho de Sagazan en Clio is ook maar ten dele vergelijken. Beiden laten zich deels beïnvloeden door het Franse chanson, maar geven er vervolgens op eigen wijze een bijzondere draai aan. 

Ook Clio doet dit met elektronica, maar waar Zaho de Sagazan op La Symphonie des Éclairs inspiratie zoekt bij de pioniers van de elektronische popmuziek uit de jaren 70, gebruikt Clio vooral de elektronica van dit moment. Carambolages zit bovendien vaak wat dichter tegen de Franse popmuziek van dit moment aan, al is het wel een album dat vraagt om aandachtige beluistering. Dan hoor je dat Clio de Franse popmuziek van het moment ook zomaar kan verlaten en opeens kan klinken als een muze van Serge Gainsbourg uit de jaren 60. 

De stem van Zaho de Sagazan klinkt wat mij betreft als geen andere stem, terwijl de stem van Clio direct herinnert aan Franse zuchtmeisjes en serieuzere vertolkers van het Franse chanson, zeker als ze de elektronica tijdelijk verruild voor de piano. Ik ga echter wel steeds meer houden van de stem van Clio, die kan klinken als het meest verleidelijke zuchtmeisje, maar ook kan klinken als een overtuigende vertolker van het Franse chanson. 

La Symphonie des Éclairs is inmiddels al meer dan een jaar een album waar ik eindeloos naar kan luisteren, maar ook Carambolages van Clio is een album dat ik steeds aangenamer en mooier vind. Ik ben nog lang niet door de waslijst aan aanbevelingen van Spotify heen, maar vooralsnog vind ik Clio het grootste talent dat ik heb gehoord naast inmiddels door mij erkende grootheden als Zaz en Zaho de Sagazan. Carambolages is in Nederland redelijk onbekend, maar als je houdt van Franse popmuziek zou ik dit album niet laten liggen. Erwin Zijleman

Review: Tessa Rose Jackson - The Lighthouse

Na drie wonderschone albums als Someone heeft Tessa Rose Jackson weer een album onder haar eigen naam gemaakt en ook The Lighthouse is weer een album van een bijzondere schoonheid en kwaliteit
Sinds mijn allereerste kennismaking met de muziek van Tessa Rose Jackson ben ik fan van de Brits-Nederlandse singer-songwriter. Haar albums zijn stuk voor stuk prachtig, maar het zijn ook albums die zijn volgestopt met bijzondere ingrediënten en het zijn albums die iedere keer een net wat andere weg in slaan. Shapeshifter, dat in 2021 mijn jaarlijstje aanvoerde, is mijn favoriete album van Tessa Rose Jackson of in dit geval Someone, maar het deze week verschenen The Lighthouse is me na een paar keer horen al bijna net zo dierbaar en de rek is er nog lang niet uit. Tessa Rose Jackson heeft een album gemaakt dat je na de eerste keer horen alleen maar wilt koesteren en dat vervolgens alleen maar mooier en indrukwekkender wordt.

Het is alweer bijna dertien jaar geleden dat ik voor het eerst kennis maakte met de muziek van Tessa Rose Jackson. De van oorsprong Britse, maar destijds in Amsterdam woonachtige, singer-songwriter leverde na het doorlopen van de prestigieuze BRIT school met Songs From The Sandbox een prachtig debuutalbum af, dat in kleine kring terecht werd geprezen. 

Op haar debuutalbum maakte Tessa Rose Jackson indruk met even fantasierijke als diepgravende folky popsongs, die opvielen door de fraaie inkleuring en de mooie en overtuigende stem van de Britse muzikante. Songs From The Sandbox was de start van veel meer moois, waarvoor Tessa Rose Jackson in eerste instantie wel een andere naam koos. 

Als Someone leverde ze met ORBIT II, Shapeshifter en Owls drie wonderschone albums af. Het zijn albums die alle drie mijn jaarlijstje haalden en Shapeshifter was in 2021 zelfs mijn album van het jaar. Met het psychedelische ORBIT II, het ingetogen Shapeshifter en het elektronischer klinkende Owls leverde Tessa Rose Jackson ook nog eens drie behoorlijk verschillende albums af en schaarde ze zich wat mij betreft onder de meest interessante singer-songwriters van dat moment. 

De Brits-Nederlandse muzikante laat deze week de naam Someone weer even achter zich en heeft met The Lighthouse haar tweede album onder haar eigen naam gemaakt. Het is een album dat bij mij helaas niet direct opdook in Spotify en dat ook niet alle releaselijsten heeft gehaald, maar de Britse kwaliteitskrant The Guardian heeft gelukkig wel opgelet en riep het nieuwe album van Tessa Rose Jackson gisteren uit tot folkalbum van de maand. 

Het is volkomen terecht, want The Lighthouse is een prachtig album, dat nog maar eens onderstreept hoe goed Tessa Rose Jackson is. De Brits-Nederlandse muzikante nam haar nieuwe album op in Frankrijk en het is haar meest persoonlijke album tot dusver. Het is een album over leven en dood, volwassen worden en overleven in een complexe wereld en het is een album waarop Tessa Rose Jackson aan de ene kant ingetogen en folky songs maakt, maar het album bevat ook een aantal meer uptemo en voller klinkende songs. 

The Lighthouse lijkt door het folky karakter het meest op het prachtige Shapeshifter, maar klinkt toch ook weer anders. Tessa Rose Jackson produceerde haar nieuwe album samen met Darius Timmer, die ook op de albums van Someone van de partij was en ze hebben er weer een bijzonder klinkend geheel van gemaakt. De arrangementen van de songs zijn niet alleen bijzonder mooi, maar ook fantasierijk, waardoor iedere song op het album een kunststukje op zich is.

De basis van gitaren en keyboards wordt op The Lighthouse verrijkt met een smaakvol spelende ritmesectie en hiernaast spelen strijkers een belangrijke rol in een aantal tracks op The Lighthouse. Het klinkt altijd mooi, intiem en warm, maar de muziek op het nieuwe album van Tessa Rose Jackson is ook avontuurlijk en doet af en toe denken aan dat van Britse smaakmakers als Rozi Plain en This Is The Kit. Het is muziek waarin je steeds weer nieuwe lagen en accenten ontdekt, waardoor de songs van de Brits-Nederlandse muzikante steeds mooier en interessanter worden. 

Ik was altijd al zeer gecharmeerd van de stem van Tessa Rose Jackson, maar in de songs op The Lighthouse klinkt haar stem nog wat mooier, zeker als de muziek een stapje terug doet en de zang zacht en subtiel is. Tessa Rose Jackson zingt niet alleen mooi, maar ook met veel gevoel, wat haar songs voorziet van een bijzondere lading. Het is een stem die makkelijk betovert en dat doet de Brits-Nederlandse muzikante dan ook volop op haar nieuwe album.

Na een veelbelovend soloalbum en drie onbetwiste jaarlijstjesalbums van Someone vindt Tessa Rose Jackson zichzelf nog een keer opnieuw uit en weet ze zichzelf weer te verbeteren. Natuurlijk is het volslagen belachelijk om nog voor de eerste maand van het jaar er op zit al te beginnen over jaarlijstjes, maar ik vraag me echt af wie hier voor mij nog overheen gaat in 2026. Wat een prachtig album. Erwin Zijleman

De muziek van Tessa Rose Jackson is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Brits-Nederlandse muzikante: https://tessarosejackson.bandcamp.com/album/the-lighthouse.

Review: Lucinda Williams - World's Gone Wrong

Car Wheels On A Gravel Road blijft de klassieker in het oeuvre van Lucinda Williams, maar met het deze week verschenen World’s Gone Wrong heeft de Amerikaanse muzikante wel een van haar beste albums gemaakt
Ik had persoonlijk geen hoge verwachtingen van het nieuwe album van Lucinda Williams, maar met het deze week verschenen World’s Gone Wrong verrast ze vriend en vijand. Geïnspireerd door de toestand in de Verenigde Staten heeft Lucinda Williams een aantal uitstekende songs geschreven. De Amerikaanse muzikante wordt over een paar dagen 73 jaar oud, maar haar stem klinkt op World’s Gone Wrong verrassend goed. Het is een stem die wordt ondersteund door een aantal geweldige muzikanten, die al heel wat jaren mee gaan, maar op het album ook kunnen spelen als een stel jonge honden. Het levert een album op dat herinnert aan de beste albums van Lucinda Williams en dat is echt razend knap.

Lucinda Williams maakte aan het begin van de jaren 70 al muziek, maar het grote publiek leerde haar pas kennen toen in 1998 het werkelijk prachtige Car Wheels On A Gravel Road verscheen. Het stevig bewierookte album leverde Lucinda Williams de eretitel Queen Of Americana op en is inmiddels terecht uitgegroeid tot een klassieker in het genre. 

Ook met de opvolgers van Car Wheels On A Gravel Road was niets mis, maar over de albums die de Amerikaanse muzikante de afgelopen vijf jaar maakte was ik persoonlijk wat minder enthousiast. De handvol albums met uitsluitend songs van anderen vond ik zelf wat overbodig, zeker toen ze zich stortte op het werk van The Beatles, maar dat is een mening die volgens mij niet heel breed wordt gedeeld. 

Mijn angst dat de Amerikaanse muzikante, die over een paar dagen haar 73e verjaardag viert, zo langzamerhand toe is aan overdracht van de troon, wordt gelukkig keihard gelogenstraft door het deze week World’s Gone Wrong. Met haar nieuwe album laat Lucinda Williams niet alleen horen dat ze de eretitel Queen Of Americana nog altijd verdient, maar heeft ze bovendien haar beste album in vele jaren afgeleverd. 

De Amerikaanse muzikante vond de inspiratie voor haar nieuwe album door te kijken naar de toestand in de wereld en dan met name naar de idiotie die regeert in haar vaderland, wat scherpe en geëngageerde teksten oplevert. De songs op World’s Gone Wrong klinken opvallend geïnspireerd, maar wat vooral opvalt bij beluistering van het album is dat Lucinda Williams geweldig zingt. 

Ik vond haar stem de afgelopen jaren wel wat achteruit gaan, maar de zang op World’s Gone Wrong is geweldig en zorgt er voor dat het album zich moeiteloos onderscheid van de albums van de jonkies in het genre. De lekker ruwe en doorleefde stem van Lucinda Williams voorziet de songs op het album van urgentie en zorgt er bovendien voor dat je song na song bij de strot wordt gegrepen. 

De stem van de Amerikaanse muzikante wordt op World’s Gone Wrong omringd door een lekker ruw geluid met invloeden uit de Americana en de rock. Het klinkt misschien ruw, maar ondertussen zijn er wel fantastische muzikanten te horen op het album. Met gitaristen Doug Pettibone en Marc Ford, bassist David Sutton en toetsenist Rob Burger valt er al heel veel te genieten op het album, maar de drums van de geweldige Brady Blade maken het helemaal af. 

Alles is trefzeker geproduceerd door Ray Kennedy en Tom Overby en ook de bijdragen van gastvocalisten Brittney Spencer, Mavis Staples en Norah Jones zijn fraai, maar de onbetwiste ster op World’s Gone Wrong is natuurlijk Lucinda Williams zelf. Ik had eerlijk gezegd zelf niet verwacht dat ze ooit nog in de buurt zou komen van haar beste albums, maar ze doet het op World’s Gone Wrong. 

Ondanks de muzikale virtuositeit op het album klinken de nieuwe songs van Lucinda Williams ook rauw en spontaan, waardoor het album uit de speakers knalt. Het is een album dat past in het hokje Americana, al bestrijkt de Amerikaanse muzikante binnen dit genre wel een breed palet. 

Het is negen songs prachtig, maar het duet met Norah Jones waarmee het album afsluit vind ik nog wat indrukwekkender, al is het maar omdat er in deze track een laagje extra gruis op de stembanden van Lucinda Williams zit en de band op de toppen van zijn kunnen speelt. Onverwacht goed dit nieuwe album van de nog altijd onbetwiste Queen of Americana. Erwin Zijleman

World's Gone Wrong van Lucinda Williams is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 34,99 euro

LP, 34,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: The James Hunter Six - Off The Fence

De Britse muzikant James Hunter maakt inmiddels al een aantal decennia albums die klinken als legendarische soulalbums uit een nog wat verder verleden en doet dat op het uitstekende Off The Fence nog net wat beter
Bij James Hunter en zijn band The James Hunter Six weet je zo langzamerhand wel waar je aan toe bent. De albums van de Britse muzikant en zijn band herinneren aan de muziek van grote soulzangeres uit de jaren 60 en dat doet ook het deze week verschenen Off The Fence. Nu valt het niet mee om in de voetsporen te treden van grootheden als Sam Cooke, maar op het nieuwe album van The James Hunter Six steken de Britse muzikant en zijn bandleden in een uitstekende vorm. In muzikaal opzicht is het smullen en de zang is zoals gewoonlijk geweldig, maar James Hunter heeft dit keer ook een aantal geweldige songs geschreven, wat Off The Fence nog wat beter maakt.

Ik heb in het verleden met enige regelmaat geluisterd naar de muziek van James Hunter en The James Hunter Six. De Britse muzikant draait met zijn band al mee sinds de 90, wat inmiddels een respectabel aantal albums heeft opgeleverd. Het zijn albums waarop James Hunter laat horen dat hij een prima songwriter en een uitstekende gitarist is, maar wat vooral opvalt bij beluistering van zijn albums is zijn stem. James Hunter wordt meestal een blue-eyed soulzanger genoemd, maar zijn stem is echt gitzwart. Luister naar de stem van James Hunter en je hoort echo’s van legendarische soulzangers als Sam Cooke en Jackie Wilson en dat zijn zeker niet de minsten. 

Bij de stapel albums die ik inmiddels ken van de Britse muzikant heb ik vrijwel altijd dezelfde ervaring. Vanaf de eerste noten ben ik onder de indruk van de geweldige soulstem van de Britse muzikant en geniet ik van het authentiek klinkende soulgeluid, maar ik heb het na een tijdje vaak ook wel gehoord en begin dan stiekem te verlangen naar een album van Sam Cooke of een andere grootheid uit het verleden. 

Het was deels niet anders bij beluistering van het deze week verschenen Off The Fence. Ook het nieuwe album van The James Hunter Six klinkt vanaf de eerste noten als een verloren geraakte klassieker van Sam Cooke en dat klinkt weer heerlijk, maar bij eerste beluistering van het album vroeg ik me wel af hoe lang ik het interessant zou blijven vinden. Een deel van de critici geeft aan dat de aandacht ook dit keer snel verslapt, maar zelf heb ik dit keer een andere ervaring. 

James Hunter stond lang onder contract bij het fameuze soul label Daptone, maar is verhuisd naar het label van Dan Auerbach. Veel gevolgen voor het geluid van James Hunter en zijn band heeft het niet gehad. De Britse muzikant en zijn bandleden vormen inmiddels al geruime tijd een hecht team en ook Daptone huisproducer en platenbaas Bosco Mann is gewoon van de partij op Off The Fence. 

Vergeleken met de vorige albums van The James Hunter Six vind ik de songs net wat beter. Het zijn songs die zo lijken weggelopen uit de hoogtijdagen van de Amerikaanse soul, maar het klinkt geen moment gedateerd. James Hunter laat zich misschien vooral beïnvloeden door de soul van weleer, maar verwerkt ook invloeden uit andere genres in zijn songs. 

De Britse muzikant en zijn band laten op het nieuwe album bovendien een wat gevarieerder geluid horen. De songs op Off The Fence zijn hierdoor wat mij betreft net wat aansprekender en blijven ook makkelijker hangen en dat levert in combinatie met het vakwerk van de Britse muzikant en zijn band een uitstekend album op. 

In muzikaal opzicht staat het als een huis. Het gitaarwerk van James Hunter was altijd al mooi en is ook dit keer weer subtiel en prachtig, maar ook de vertrouwde ritmesectie speelt geweldig op Off The Fence., zeker wanneer de songs wat swingender klinken. Ook het orgelspel is bijzonder trefzeker, waarna de bijdragen van twee saxofonisten de kers op de taart zijn. 

Het mooist blijft echter de stem van James Hunter, die steeds dichter tegen de grote soulzangers uit het verleden aan kruipt. Off The Fence is al met al een hedendaags maar ook authentiek klinkend soulalbum, waarop zowel qua muziek als zang veel te genieten valt en dat de aandacht dit keer verrassend makkelijk vasthoudt. Erwin Zijleman

De muziek van The James Hunter Six is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse band: https://jameshuntersix.bandcamp.com/album/off-the-fence.

Off The Fence van The James Hunter Six is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 29,99 euro

CD, 16,99 euro