Als je mij aan het eind van de jaren 80 had gevraagd wat ik het beste album van het Britse duo Eurythmics vond, weet ik 100% zeker dat ik niet Revenge zou hebben genoemd. Ik vond het album uit 1986 destijds een van de minste albums van Annie Lennox en Dave Stewart. Eurythmics was op haar eerdere albums de tijd vaak ver vooruit met inventieve elektronische popmuziek en singles die steeds weer grenzen wisten te verleggen, maar Revenge klonk met invloeden uit de rock en soul wat doorsnee. Veertig jaar later denk ik er totaal anders over en bevalt Revenge me verrassend goed. Het album staat vol goede songs, Annie Lennox zingt geweldig en het album bevat een aangename energie. Een totaal andere ervaring dan veertig jaar geleden dus.
Ik was in de jaren 80 zeer gecharmeerd van de muziek van het Britse duo Eurythmics, maar het is ook misschien wel het beste voorbeeld van een jaren 80 band, waar ik sinds het einde van het betreffende decennium vrijwel nooit meer naar heb geluisterd. Dat lag ook wel een beetje aan het duo zelf, want de carrière van Eurythmics ging gedurende de jaren 80 al als een nachtkaars uit met twee zwakke albums.
Het begon allemaal aan het begin van de jaren 80, toen Annie Lennox en Dave Stewart als duo overbleven na het uit elkaar vallen van hun band The Tourists, die een aantal jaren met zeer beperkt succes aan de weg had getimmerd in de tweede helft van de jaren 70. Dat succes kwam vrijwel onmiddellijk voor Eurythmics, dat gedurende de jaren 80 een flink aantal hele grote hits scoorde en een handvol uitstekende albums uitbracht.
Ik kan niet goed uitleggen waarom ik na de jaren 80 eigenlijk nooit meer naar de muziek van Eurythmics heb geluisterd. Het duo beschikte in de persoon van Annie Lennox over een uitstekende zangeres en Dave Stewart wist het geluid van het duo steeds weer een net wat andere kant op te bewegen. Op een of andere manier heeft het de tand des tijds niet heel goed doorstaan, al kan ik de vinger niet precies op de zere plek leggen.
Ik heb de albums die het duo tussen 1981 en 1987 maakte onlangs weer eens beluisterd en ik was eigenlijk het meest gecharmeerd van het album Revenge uit 1986. Het is een album dat zeker niet bekend staat als een van de betere albums van Eurythmics en door menigeen wordt het, samen met Savage uit 1987, zelfs beschouwd als een van de zwakke broeders in het oeuvre van het duo.
Ik was in 1986 zelf ook niet heel gek op Revenge, waarop Annie Lennox en Dave Stewart afstapten van hun tot op dat moment door synthesizers gedomineerde geluid. Op Revenge is een belangrijke rol weggelegd voor gitaren en die stonden in de jaren 80 toch vaak op het tweede plan. Veertig jaar later kijk ik er anders tegenaan en vind ik Revenge een fris en energiek klinkend album.
Het is een album dat geweldig opent met drie uitstekende singles, Missionary Man, Thorn in My Side en When Tomorrow Comes. Het zijn songs waarin de gitaren inderdaad belangrijker zijn dan op de eerdere albums van Eurythmics, maar met de oren van nu wordt mijn eerste aandacht getrokken door het drumwerk. Voor Revenge wisten Annie Lennox en Dave Stewart niemand minder dan Clem Burke te strikken.
De drummer van Blondie is wat mij betreft een van de meest onderschatte drummers aller tijden en ook op Revenge van Eurythmics speelt hij fantastisch. Dat geldt ook voor saxofonist Jimmy Zavala die op het album is te horen en die in Missionary Man tekent voor de scheurende mondharmonica.
In het vroege werk van Eurythmics mis ik vier decennia later vaak de pit, maar die is zeker aanwezig op Revenge. Ik vond het zoetsappige Miracle Of Love destijds overigens een draak van een song, maar ook de vierde single van Revenge heeft de tand des tijds verrassend goed doorstaan.
Annie Lennox en Dave Stewart verruilen, in ieder geval op een deel van Revenge, de synthpop voor rock en soul. Dat werd destijds zeker niet door iedereen gewaardeerd, maar het klinkt veertig jaar later verassend lekker. Grappig hoe de tijd een oeuvre van een band toch weer anders kan rangschikken. Erwin Zijleman
