De meeste muzikanten treden bij voorkeur in Amsterdam of Utrecht op, maar de Haagse concertzaal Amare zou best wat vaker in overweging genomen mogen worden. Het is een mooie en karakteristieke zaal met een goede akoestiek en prima faciliteiten en dat is wat waard. De zaal bood gisteren een podium aan de Amerikaanse muzikante Madison Cunningham, die afgelopen herfst met Ace een van de mooiste albums van 2025 afleverde.
Ik besteed meestal niet veel aandacht aan het voorprogramma en sla dit ook bij voorkeur over, maar de korte set van Martin Luke Brown verdient wel wat mooie woorden. De Britse muzikant was erg geestig, wist het publiek te vermaken met zeer toegankelijke songs en liet af en toe horen dat hij best door zou kunnen breken naar een wat groter publiek.
Een half uur na Martin Luke Brown betrad Madison Cunningham het podium, samen met multi-instrumentalist Jesse Chandler, die ook een voorname rol speelde op Ace. Madison Cunningham begon achter de piano, met haar rug naar het publiek, en begon met de eerste twee tracks van Ace. De Amerikaanse muzikante maakt vrij complexe muziek met veel noten op de piano, die werden aangevuld door de synths en blazers van Jesse Chandler.
De klanken van de verschillende blazers werden opgenomen in loops, waardoor de muziek, ondanks de aanwezigheid van slechts twee muzikanten, verrassend vol klonk. Het is vrij complexe muziek met invloeden uit de folk en de jazz, maar op het podium deed het af en toe ook flink psychedelisch aan en had ik bovendien associaties met de eclectische progrock waar ik in mijn jonge jaren naar luisterde.
Madison Cunningham kan prachtig ingetogen zingen en liet horen dat haar stem op het podium minstens net zo mooi klinkt als op haar albums, maar wanneer de muziek wat voller wordt, deed ze er ook met haar stem nog een schepje bovenop, wat zorgde voor flink wat dynamiek.
Ik vond het bijzonder en meestal ook mooi, maar ik vond het soms ook wel wat veel, zeker omdat Jesse Chandler weinig varieerde met zijn blaasinstrumenten en het geluid aardig dichtsmeerde. Madison Cunningham verruilde na een paar tracks de piano voor de gitaar en net als haar pianospel is ook haar gitaarspel behoorlijk complex, wat de songs af en toe wat langdradig maakte.
Na de rasperformer in het voorprogramma koos Madison Cunningham voor bescheiden interactie met het publiek, wat verder prima is, al had het een wat persoonlijker tintje mee kunnen geven aan haar ongeveer anderhalf uur durende set, die wat mij betreft wat onpersoonlijk bleef.
Madison Cunningham liet in Amare horen dat ze beschikt over een uniek geluid, dat ver is verwijderd van dat van de meeste van haar collega singer-songwriters. Het is een geluid dat wat vraagt van de luisteraar en als ik heel eerlijk ben raakte ze me gedurende de set af en toe wel wat kwijt met heel veel muziek in in de basis sobere folky songs. Het heeft zeker ook te maken met mijn voorliefde voor singer-songwriter muziek zonder al te veel opsmuk.
Hoogtepunt van het concert was wat mij betreft dan ook de prachtige versie van Life According To Raechel van haar debuutalbum Revealer, die Madison Cunningham solo achter de piano uitvoerde. Misschien moet ze toch wat vaker voor wat minder vol klinkende muziek kiezen, al vond ik het concert alles bij elkaar genomen bijzonder. Erwin Zijleman