13 maart 2026

Review: Brit Taylor - Land Of The Forgotten

De Amerikaanse muzikante Brit Taylor leek zich met haar debuutalbum te scharen onder de smaakmakers binnen de countrypop, maar ook op haar nieuwe album kiest ze weer vooral voor een wat traditioneler klinkend geluid
Als je een stem hebt als die van Brit Taylor kun je eigenlijk alleen maar countrymuziek maken. Dat doet de muzikante uit Nashville dan ook en ze doet het bovendien heel goed. Op haar derde album Land Of The Forgotten lijkt ze definitief te kiezen voor een wat traditioneler geluid met zowel invloeden uit de country als de bluegrass, maar de songs van Brit Taylor klinken ook fris en aanstekelijk en schuiven af en toe wat op richting een moderner geluid. Het is een geluid dat in alle songs is volgestopt met fraaie bijdragen van een heel arsenaal aan snareninstrumenten, waardoor Land Of The Forgotten het waarschijnlijk uitstekend gaat doen bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek.



Brit Taylor leverde net iets meer dan vijf jaar geleden met Real Me een prachtig debuutalbum af. De Amerikaanse muzikante had haar leven net goed op de rails toen haar huwelijk op de klippen liep en ze financieel aan de grond kwam te zitten. Ze werd opgeraapt door Black Keys voorman Dan Auerbach met wie ze een aantal van de songs schreef die op Real Me terecht kwamen. Real Me was wat mij betreft een van de betere countrypop albums van 2021 en de concurrentie in het genre was dat jaar stevig. 

Twee jaar na haar debuutalbum keerde Brit Taylor terug met Kentucky Blue en ook dat was een uitstekend album. Vergeleken met haar debuutalbum koos de Amerikaanse voor een flink traditioneler geluid met vooral invloeden uit de country en de bluegrass, maar de songs op het album klonken ook fris en toegankelijk. Ook het door David Ferguson en Sturgill Simpson prachtig geproduceerde Kentucky Blue kon in 2023 mee met de beste rootsalbums van het jaar, al was de doelgroep net wat anders dan twee jaar eerder. 

Brit Taylor bracht in 2024 nog een nieuwe versie van Kentucky Blue uit (Kentucky Bluegrassed), waarop ze de songs van het album een extra bluegrass injectie gaf, maar het deze week verschenen Land Of The Forgotten is wat mij betreft het officiële derde album van de Amerikaanse muzikante. 

In de openingstrack Broke No More lijkt de muzikante uit Nashville te kiezen voor een nog wat traditioneler geluid dan op Kentucky Blue. Ze groeide op aan de voet van de Appalachen en laat in de openingstrack van Land Of The Forgotten horen dat ze de invloeden uit haar jeugd niet vergeten is. 

Het derde album van Brit Taylor is in veel songs een album dat het geluid van haar vorige album doortrekt, maar af en toe sijpelt er ook wel wat door van haar debuutalbum, dat de countrypop wat steviger omarmde. Na de producers van naam en faam van Kentucky Blue koos Brit Taylor dit keer voor de samenwerking met haar (nieuwe) echtgenoot Adam Chaffin, die het album trefzeker produceerde. 

Het eerste deel van het nieuwe album zal zeer in de smaak vallen bij liefhebbers van wat traditionelere country en bluegrass, maar naarmate het album vordert winnen de wat modernere invloeden met enige regelmaat aan terrein in de songs van Brit Taylor. Modern is niet helemaal het goede woord, want het album blijft verwijderd bij de countrypop van het moment en sluit incidenteel eerder aan bij de countrypop uit de jaren 90. 

De titeltrack van het album is een track waarvoor Fleetwood Mac zich in de jaren 70 niet zou hebben geschaamd, al houdt Brit Taylor wel vast aan het instrumentarium dat is verbonden met de Amerikaanse rootsmuziek. De muziek op Land Of The Forgotten wordt gedomineerd door snareninstrumenten, waarvan er flink wat worden ingezet op het album (gitaren, dobro, mandoline, viool, pedal steel, banjo). 

Het levert een smaakvol en ook warm geluid op, waarin de prima muzikanten die zijn te horen op het album de kans krijgen om te schitteren. Dat doet Brit Taylor ook zelf, want ze beschikt over de perfecte stem voor het maken van country, bluegrass en countrypop. Ik vond haar stem nog net wat indrukwekkender op het met melancholie overladen Real Me, maar ook op Land Of The Forgotten zingt de Amerikaanse muzikante prachtig en ik gun haar uiteraard het levensgeluk. Al met al het derde uitstekende album van de in Nederland helaas nog wat onbekende Brit Taylor. Erwin Zijleman


Land Of The Forgotten van Brit Taylor is verkrijgbaar via de Mania webshop: