Er zijn albums die bijna schreeuwen om beluistering met de koptelefoon en A Rush To Nowhere van Arima Ederra is zo’n album. Bij oppervlakkige beluistering hoor je lome beats en verleidelijke vocalen, maar de muzikante uit Los Angeles heeft veel meer te bieden. Ze heeft een album gemaakt dat in muzikaal opzicht blijft verrassen en betoveren en ook de stem van Arima Ederra wordt alleen maar mooier als je hem vaker hoort. Haar een paar jaar geleden verschenen debuutalbum was al interessant, maar A Rush To Nowhere is nog veel beter. Pak de koptelefoon erbij en je blijft je verbazen over alle muzikale wendingen op het album, dat me na een paar keer horen zeer dierbaar is.
Arima Ederra debuteerde in 2022 met het album An Orange Colored Day. De Amerikaanse muzikante met Ethiopische wortels kreeg destijds vooral het label R&B opgeplakt, maar haar debuutalbum was in geen enkel opzicht een standaard R&B album. Ik vond An Orange Colored Day een interessant album, maar vond het uiteindelijk net niet bijzonder of goed genoeg voor een recensie.
Toen ik het album deze week beluisterde, dacht ik daar overigens anders over, want An Orange Colored Day is een eigenzinnig album waar de muzikaliteit van af spat. Arima Ederra heeft het zo bijzondere geluid van haar debuutalbum geperfectioneerd op haar deze week verschenen tweede album A Rush To Nowhere.
Het is een album dat ik zeker had verwacht in de lijstjes met aanbevelingen van muziekwebsites als Pitchfork en Paste, maar die maakten in deze overvolle releaseweek andere keuzes. Zelf schaar ik het tweede album van de muzikante uit Los Angeles wel onder de beste albums van deze week.
Er is nog niet heel veel aandacht voor het nieuwe album van Arima Ederra, maar ook A Rush To Nowhere wordt hier en daar te makkelijk in het hokje R&B geduwd. Nog meer dan op haar debuutalbum verwerkt de Amerikaanse muzikante op haar tweede album echter zeer uiteenlopende invloeden.
Invloeden van de R&B maken hier zeker deel van uit, maar ook invloeden uit de soul, jazz, folk en pop hebben hun weg gevonden naar de muziek van Arima Ederra en hier blijft het niet bij. Het is muziek die vanaf de eerste noten van het album de fantasie prikkelt, want er gebeurt echt van alles op A Rush To Nowhere.
Het doet me qua geluid af en toe wel wat denken aan het briljante album van Mk.gee, die het geluid van Prince uit de jaren 80 het heden in haalde. Ook het album van Arima Ederra heeft soms een Prince vibe, al is het een vibe die het genie uit Minneapolis zelf niet meer heeft kunnen bedenken.
A Rush To Nowhere heeft een lekker loom en broeierig geluid, maar het is ook een geluid waarin van alles gebeurt. De ene keer komen de bijzondere accenten van bijzondere ritmes, de andere keer van bijzondere synths, maar er is altijd wel iets dat de aandacht trekt. Op hetzelfde moment is de muziek op het album bijzonder toegankelijk.
Arima Ederra deed voor haar tweede album een beroep op topproducers Teo Halm, Caleb Laven en Solomonphonic. Dat zijn producers die ik in mijn muzikale bubbel niet vaak tegenkom, maar ze hebben van A Rush To Nowhere een prachtig klinkend album gemaakt.
In muzikaal opzicht is het smullen, al is het maar omdat Arima Ederra niet alleen makkelijk schakelt tussen genres, maar ook makkelijk door de tijd beweegt, maar ik ben ook zeer gecharmeerd van de stem van de muzikante uit Los Angeles. Het is een stem die zich uitstekend leent voor de wat meer pop en R&B georiënteerde songs op het album, maar het is ook een stem die behoorlijk eigenzinnig kan klinken.
Het zorgt ervoor dat A Rush To Nowhere zich niet alleen in muzikaal opzicht makkelijk weet te onderscheiden, maar dat ook in vocaal opzicht doet. Het zit allemaal net wat buiten mijn muzikale comfort zone, maar mede hierdoor intrigeert de muziek van Arima Ederra me continu. Wat zou het zonde zijn als dit bijzondere album in een week met net wat teveel nieuwe albums tussen wal en schip valt, want dit is een album dat echt iets toevoegt aan alles dat er al is. Erwin Zijleman