R.E.M. bracht in de eerste 25 jaar van haar bestaan geen live-plaat uit, maar bracht hier twee jaar geleden eindelijk verandering in met het bij vlagen aardige R.E.M. Live. Nog geen twee jaar later ligt er, toch wel enigszins tot mijn verbazing, al weer een live-plaat van de band uit Athens, Georgia, in de winkel. Sinds de release van R.E.M. Live is er met betrekking tot R.E.M. natuurlijk wel het een en ander veranderd. Twee jaar geleden maakte R.E.M. een uitgebluste indruk. Met het in 2004 uitgebrachte en wat mij betreft slaapverwekkende Around The Sun, maakte de band met afstand haar slechtste plaat en ook live was het lang niet meer zo opwindend als het ooit geweest was. R.E.M. Live liet een voorzichtig herstel horen, maar het echte herstel kwam pas met het vorig jaar verschenen Accelerate. Accelerate bleek de beste R.E.M. plaat in vele jaren en bleek bovendien de start van de tweede jeugd van de band. Hoe het R.E.M. in haar tweede jeugd vergaat, is goed te horen op Live At The Olympia In Dublin. Live At The Olympia werd, overigens net als R.E.M. Live, opgenomen in het Ierse Dublin. Waar R.E.M. Live een nogal gepolijste “Greatest Hits show” uit 2006 liet horen, bevat Live At The Olympia opnamen van try-outs voor de Accelerate tour. Tijdens deze try-outs op vijf zomeravonden in 2007 lag de nadruk op het nieuwe werk van het destijds nog lang niet verschenen Accelerate en op de vergeten parels uit het imposante oeuvre van de band. R.E.M. schaaft op Live At The Olympia nog hoorbaar aan de nieuwe songs en speelt hiernaast op bijzonder gloedvolle wijze materiaal van met name de eerste platen van de band. Waar R.E.M. op R.E.M. Live nog klonk als een gearriveerde rockband op zijn retour, horen we op Live At The Olympia een gepassioneerd stel (oudere) jonge honden aan het werk. Live At The Olympia bevat maar liefst 39 tracks en overlapt nauwelijks met R.E.M. Live. Je zult tevergeefs zoeken naar de grote hits van R.E.M., maar wat valt er veel te genieten. Live At Olympia laat op fraaie en overtuigende wijze horen dat R.E.M. nog lang niet versleten is en doet absoluut uitzien naar de opvolger van Accelerate. Erwin Zijleman
Klein is de afgelopen weken al meerdere malen ”de Nederlandse Portishead” genoemd. Dat is aan de ene kant jammer, want hiermee wordt de band rond zangeres Merel Wijnberg en singer-songwriter Roel Kleintjens direct in een hokje geduwd, terwijl Klein op haar debuut muziek maakt die eigenlijk niet goed in een hokje past. Aan de andere kant heeft A Devil’s Bargain wel wat raakvlakken met de muziek van Portishead. Zo raakt de stem van Merel Wijnberg wel wat aan de stem van Beth Gibbons en maakt Klein stemmige muziek die na verloop van tijd een bijna bezwerende werking krijgt. Waar de muziek van Portishead redelijk zwaar leunt op triphop en elektronica, wordt de basis van de muziek van Klein echter gevormd door jazz en akoestische instrumenten. A Devil’s Bargain bevat een serie prachtige, donker gekleurde, jazzy popliedjes, die het vooral uitstekend doen op de late avond. Het is muziek die lekker voortkabbelt op de achtergrond, maar A Devil’s Bargain geeft zijn ware geheimen pas prijs wanneer je er echt voor gaat zitten. Dan hoor je hoe heerlijk loom en soulvol de stem van Merel Wijnberg is, hoe smaakvol de instrumentatie is en hoe Klein steeds weer op subtiele wijze buiten de gebaande paden treedt. Het is knap hoe Klein op A Devil’s Bargain muziek maakt die betrekkelijk leeg en sober is. Waar Portishead iedere lege plek in haar muziek opvult met elektronica, gebruikt Klein deze lege plekken om haar muziek meer kracht te geven; iets waar de band overigens uitstekend in slaagt. Ik heb A Devil’s Bargain inmiddels vele malen gehoord en weet het inmiddels zeker: Klein is niet de Nederlandse Portishead, maar een band die op geheel eigen wijze muziek maakt die zowel stemmig en loom als avontuurlijk en spannend is. Wat mij betreft is A Devil’s Bargain van Klein één van de betere debuten van de laatste maanden. Een product van eigen bodem dat respect en trots afdwingt. Erwin Zijleman
R.E.M. bracht in de eerste 25 jaar van haar bestaan geen live-plaat uit, maar bracht hier twee jaar geleden eindelijk verandering in met het bij vlagen aardige R.E.M. Live. Nog geen twee jaar later ligt er, toch wel enigszins tot mijn verbazing, al weer een live-plaat van de band uit Athens, Georgia, in de winkel. Sinds de release van R.E.M. Live is er met betrekking tot R.E.M. natuurlijk wel het een en ander veranderd. Twee jaar geleden maakte R.E.M. een uitgebluste indruk. Met het in 2004 uitgebrachte en wat mij betreft slaapverwekkende Around The Sun, maakte de band met afstand haar slechtste plaat en ook live was het lang niet meer zo opwindend als het ooit geweest was. R.E.M. Live liet een voorzichtig herstel horen, maar het echte herstel kwam pas met het vorig jaar verschenen Accelerate. Accelerate bleek de beste R.E.M. plaat in vele jaren en bleek bovendien de start van de tweede jeugd van de band. Hoe het R.E.M. in haar tweede jeugd vergaat, is goed te horen op Live At The Olympia In Dublin. Live At The Olympia werd, overigens net als R.E.M. Live, opgenomen in het Ierse Dublin. Waar R.E.M. Live een nogal gepolijste “Greatest Hits show” uit 2006 liet horen, bevat Live At The Olympia opnamen van try-outs voor de Accelerate tour. Tijdens deze try-outs op vijf zomeravonden in 2007 lag de nadruk op het nieuwe werk van het destijds nog lang niet verschenen Accelerate en op de vergeten parels uit het imposante oeuvre van de band. R.E.M. schaaft op Live At The Olympia nog hoorbaar aan de nieuwe songs en speelt hiernaast op bijzonder gloedvolle wijze materiaal van met name de eerste platen van de band. Waar R.E.M. op R.E.M. Live nog klonk als een gearriveerde rockband op zijn retour, horen we op Live At The Olympia een gepassioneerd stel (oudere) jonge honden aan het werk. Live At The Olympia bevat maar liefst 39 tracks en overlapt nauwelijks met R.E.M. Live. Je zult tevergeefs zoeken naar de grote hits van R.E.M., maar wat valt er veel te genieten. Live At Olympia laat op fraaie en overtuigende wijze horen dat R.E.M. nog lang niet versleten is en doet absoluut uitzien naar de opvolger van Accelerate. Erwin Zijleman