Voor mijn gevoel is het heel lang stil geweest rond de Amerikaanse singer-songwriter Josh Ritter, maar dat blijkt best mee te vallen. De uit Idaho afkomstige muzikant die imponeerde met een drietal fantastische platen (Golden Age Of Radio uit 2001, The Animal Years uit 2006 en vooral Hello Starling uit 2003) bracht immers nog geen drie jaar geleden The Historical Conquests Of Josh Ritter uit. Het is een plaat waar ik in eerste instantie best enthousiast over was, maar die me uiteindelijk toch veel minder goed beviel dan de eerste platen van de Amerikaanse troubadour. Ritter keert nu terug met So Runs The World Away en dit blijkt direct bij eerste beluistering een buitengewoon ambitieuze plaat. Net als zijn voorgangers bevat So Runs The World Away muziek met vooral invloeden uit de folk(rock), country(rock) en pop en net als op The Historical Conquests Of Josh Ritter kiest Ritter voor een wat veelzijdiger geluid dan op zijn eerste platen. Waar dit geluid op zijn vorige plaat betrekkelijk ruw was, trekt Ritter dit keer alles uit de kast. So Runs The World Away is Josh Ritter’s meest geproduceerde plaat tot dusver en dat is even wennen. In eerste instantie verlangde ik nadrukkelijk terug naar de dagen waarin Ritter muziek maakte die deed terugdenken aan de jonge jaren van Bob Dylan, Bruce Springsteen en Leonard Cohen, maar na een paar keer horen blijken onder de toeters en bellen van de man’s nieuwe plaat een aantal prachtige songs verstopt en blijkt de instrumentatie trefzekerder dan je op het eerste gehoor zult vermoeden. Ritter laat zich op So Runs The World Away niet alleen beïnvloeden door het werk van Dylan, Springsteen en Cohen, maar blijkt ook een zwak te hebben voor de wat breder uitwaaierende muziek van Paul Simon, Tom Waits en Nick Cave. So Runs The World Away is een plaat die van vele markten thuis is. Ritter schotelt de luisteraar net zo makkelijk een intieme folkballad als een stevige rocksong voor en draait ook zijn hand niet om voor een perfect popliedje of een duistere murder ballad. Vrijwel alle songs zijn betrekkelijk lang en voorzien van een vol klinkend geluid, maar gelukkig sneeuwt de fantastische stem van Josh Ritter nergens onder en kiest hij hier en daar ook voor een wat intiemere setting, waarin zijn stem wat mij betreft toch het best tot zijn recht komt. So Runs The World Away is een plaat die waarschijnlijk gemengde reacties op zal roepen bij een ieder die Hello Starling koestert als een van de betere singer-songwriter platen van het afgelopen decennium. Geef de plaat echter de tijd en je zult ontdekken dat Josh Ritter met So Runs The World Away een plaat heeft gemaakt die alleen maar beter wordt, zijn toch wat teleurstellende voorganger op alle fronten overtreft en zijn klassiekers uit het verleden dicht nadert. Josh Ritter zal de afgelopen jaren niet alleen door mij zijn vergeten, maar met deze opvallende nieuwe plaat is hij helemaal terug en schaart hij zich wederom tussen de smaakmakers in het genre. Erwin Zijleman
De uit New York afkomstige band The Hold Steady dook met haar eerste twee cd’s (Almost Killed Me uit 2004 en Separation Sunday uit 2005) onverwachts op in een aantal Amerikaanse jaarlijstjes, maar brak pas echt door met het in 2006 verschenen Boys And Girls In America, dat ook in de rest van de wereld zeer warm werd onthaald. Op Boys And Girls In America wist The Hold Steady op energieke en gedreven wijze het beste van onder andere Bruce Springsteen & The E-Street band, The Replacements en Thin Lizzy te verenigen. Het leverde een van de meest memorabele rockplaten van de laatste jaren op. Na het succes van Boys And Girls In America stond The Hold Steady vooral op het podium, waardoor de vierde studioplaat van de band, het in 2008 verschenen Stay Positive, eerlijk gezegd wat tegenviel, maar met de vorig jaar verschenen en bijzonder gedreven klinkende live-plaat A Positive Rage revancheerde de band zich knap. Op haar vijfde studioplaat, Heaven Is Whenever, keert The Hold Steady terug naar de energie en de dynamiek van Boys And Girls In America, zonder dit album nauwgezet te reproduceren. Ook op Heaven Is Whenever maakt The Hold Steady geen geheim van haar bewondering voor Bruce Springsteen en zijn E-Street band (het energieke en volle geluid), The Replacements (de rauwe en directe songs) en Thin Lizzy (de zang en het gitaarwerk), maar staat de band ook open voor andere invloeden. Heaven Is Whenever laat horen dat The Hold Steady in muzikaal opzicht is gegroeid. De songs klinken gevarieerder en in muzikaal opzicht dynamischer. Gelukkig is er nog steeds geen plaats voor moeilijk gedoe; ook op Heaven Is Whenever maakt The Hold Steady vooral rauwe en energieke rockmuziek met veel ballen en weinig pretenties. Ook de rustpunten op de nieuwe plaat van The Hold Steady zijn betrekkelijk rechttoe rechtaan, maar doen ondertussen wel alles goed. Critici van de band beweren dat The Hold Steady niet veel meer doet dan remakes van Born To Run afleveren. Het is een bewering waar ik me ook na beluistering van Heaven Is Whenever weer gedeeltelijk in kan vinden, maar persoonlijk zie ik dit niet als een punt van kritiek, maar als een enorm compliment. The Hold Steady heeft ook met Heaven is Whenever weer een monumentaal klinkende rockplaat gemaakt die op het eerste gehoor precies levert wat je verwacht of waar je op hoopt en de ene na de andere memorabele rocksong op je afvuurt. Beluister de plaat vervolgens ook nog een keer met de koptelefoon en je hoort dat in de wall of sound van The Hold Steady ook steeds meer ruimte is voor uitstapjes buiten de gebaande paden, zeker in de songs waarin de band wat opschuift in de richting van R.E.M. of The Counting Crows. Heaven Is Whenever zou zomaar de voorbode kunnen zijn van een totaal anders klinkende The Hold Steady plaat, maar de kans dat de band de volgende keer Born To Run nog eens dunnetjes over doet is minstens net zo groot. Heaven Is Whenever is in muzikaal opzicht misschien geen hele grote verrassing, maar laat wel nog maar eens horen dat we hier te maken hebben met één van de beste rockbands van het moment. Heaven Is Whenever is een klassieke rockplaat die je keer op keer van je sokken blaast. Ik wil het niet anders. Erwin Zijleman
Voor mijn gevoel is het heel lang stil geweest rond de Amerikaanse singer-songwriter Josh Ritter, maar dat blijkt best mee te vallen. De uit Idaho afkomstige muzikant die imponeerde met een drietal fantastische platen (Golden Age Of Radio uit 2001, The Animal Years uit 2006 en vooral Hello Starling uit 2003) bracht immers nog geen drie jaar geleden The Historical Conquests Of Josh Ritter uit. Het is een plaat waar ik in eerste instantie best enthousiast over was, maar die me uiteindelijk toch veel minder goed beviel dan de eerste platen van de Amerikaanse troubadour. Ritter keert nu terug met So Runs The World Away en dit blijkt direct bij eerste beluistering een buitengewoon ambitieuze plaat. Net als zijn voorgangers bevat So Runs The World Away muziek met vooral invloeden uit de folk(rock), country(rock) en pop en net als op The Historical Conquests Of Josh Ritter kiest Ritter voor een wat veelzijdiger geluid dan op zijn eerste platen. Waar dit geluid op zijn vorige plaat betrekkelijk ruw was, trekt Ritter dit keer alles uit de kast. So Runs The World Away is Josh Ritter’s meest geproduceerde plaat tot dusver en dat is even wennen. In eerste instantie verlangde ik nadrukkelijk terug naar de dagen waarin Ritter muziek maakte die deed terugdenken aan de jonge jaren van Bob Dylan, Bruce Springsteen en Leonard Cohen, maar na een paar keer horen blijken onder de toeters en bellen van de man’s nieuwe plaat een aantal prachtige songs verstopt en blijkt de instrumentatie trefzekerder dan je op het eerste gehoor zult vermoeden. Ritter laat zich op So Runs The World Away niet alleen beïnvloeden door het werk van Dylan, Springsteen en Cohen, maar blijkt ook een zwak te hebben voor de wat breder uitwaaierende muziek van Paul Simon, Tom Waits en Nick Cave. So Runs The World Away is een plaat die van vele markten thuis is. Ritter schotelt de luisteraar net zo makkelijk een intieme folkballad als een stevige rocksong voor en draait ook zijn hand niet om voor een perfect popliedje of een duistere murder ballad. Vrijwel alle songs zijn betrekkelijk lang en voorzien van een vol klinkend geluid, maar gelukkig sneeuwt de fantastische stem van Josh Ritter nergens onder en kiest hij hier en daar ook voor een wat intiemere setting, waarin zijn stem wat mij betreft toch het best tot zijn recht komt. So Runs The World Away is een plaat die waarschijnlijk gemengde reacties op zal roepen bij een ieder die Hello Starling koestert als een van de betere singer-songwriter platen van het afgelopen decennium. Geef de plaat echter de tijd en je zult ontdekken dat Josh Ritter met So Runs The World Away een plaat heeft gemaakt die alleen maar beter wordt, zijn toch wat teleurstellende voorganger op alle fronten overtreft en zijn klassiekers uit het verleden dicht nadert. Josh Ritter zal de afgelopen jaren niet alleen door mij zijn vergeten, maar met deze opvallende nieuwe plaat is hij helemaal terug en schaart hij zich wederom tussen de smaakmakers in het genre. Erwin Zijleman