De piepjonge Christone "Kingfish" Ingram eert zijn muzikale helden en schaart zich met zijn debuut onder de beste blues muzikanten van het moment
Hoe vaak levert een muzikant van net 20 een doorleefd en gevarieerd blues album als Kingfish af? Niet heel vaak denk ik en daarom mag Christone "Kingfish" Ingram van mij best worden onthaald als sensatie. De Amerikaanse muzikant speelt de pannen van het dak, tovert de ene na de andere geweldige solo of riff uit zijn gitaar en is ook nog eens voorzien van een geweldige stem. En ondertussen gaat de muzikant uit Clarksdale, Mississippi, ook nog eens aan de haal met een breed assortiment aan blues varianten. Het levert een album op dat zich moeiteloos zal scharen tussen de beste blues albums van 2019.
Oude blues helden worden zo langzamerhand schaars, maar gelukkig zijn er ook nog jonge muzikanten met een voorliefde voor het genre. Christone "Kingfish" Ingram kon op zesjarige leeftijd uit de voeten op de drums, schakelde twee jaar later over op de bas, maar zijn leven veranderde pas echt toen hij op 9-jarige leeftijd de blues en de gitaar ontdekte via een documentaire over Muddy Waters.
Christone Ingram kreeg zijn eerste gitaar, zette direct reuzenstappen en stond toen hij 11 was voor het eerst op het podium bij zijn muzikale helden. De muzikant uit Clarksdale, Mississippi, is inmiddels 20 en klaar voor het echte werk.
De Amerikaanse muzikant leerde het vak in het Delta Blues Museum in Clarksdale, waar hij als tiener les kreeg van oude blues muzikanten als Bill "Howl-N-Madd" Perry (die hem de bijnaam Kingfish gaf) en Daddy Rich. Het volgende zetje in de rug kreeg hij van gitarist Eric Gales, die hem liet meespelen op zijn album Middle Of The Road en van Buddy Guy, die hem meerdere malen de hemel in prees. En nu is er dan het in Nashville opgenomen debuut Kingfish, dat werd geproduceerd door de gelouterde Tom Hambridge, die eerder werkte met onder andere Buddy Guy, Susan Tedeschi en George Thorogood.
Christone "Kingfish" Ingram is pas 20 jaar oud, maar klinkt op zijn debuut als een door de wol geverfde blues muzikant. Het album opent met lekkere stevige bluesrock en laat direct horen dat Christone "Kingfish" Ingram een getalenteerd zanger en een werkelijk geweldige gitarist is. Zijn stem klinkt doorleefder dan je van iemand van zijn leeftijd zou verwachten en past perfect bij de rauwe blues waarmee het album opent. Het is rauwe blues met meedogenloze riffs, hier en daar afgewisseld door vlammende solo’s.
Kingfish laat goed horen dat de jonge muzikant uit Clarksdale, Mississippi, het vak leerde van een stel ouwe rotten uit het genre. Kingfish staat vol met vlammende bluesrock, maar kan ook uit de voeten met doorleefde Chicago blues, broeierige Delta blues of met ingetogen akoestische blues, waardoor het debuut van de Amerikaan verrassend gevarieerd is.
Producer Tom Hambridge heeft een stel prima muzikanten verzameld rond Christone "Kingfish" Ingram, maar de pas 20-jarige muzikant eist met afstand de meeste aandacht op met geweldig gitaarwerk en zijn doorleefde strot. Desondanks verdient de band alle lof, want met name de ritmesectie en de pianist leveren geweldig werk af en stuwen de gitarist vervolgens naar grote hoogten.
Kingfish kent gastbijdragen van Buddy Guy en Keb’ Mo’, maar ook zonder hulp van de groten levert Christone "Kingfish" Ingram vakwerk af. Het doet me af en toe wel wat denken aan het vroege werk van Robert Cray, al klinkt Kingfish wel wat rauwer, en natuurlijk is het album schatplichtig aan alle grote blues muzikanten uit het verleden. Qua gitaarwerk is Stevie Ray Vaughan overigens ook nooit ver weg.
Door te schakelen tussen verschillende blues varianten, houdt het debuut van de muzikant uit Mississippi de aandacht makkelijk vast, waardoor de 12 songs en ruim 50 minuten voorbij vliegen. Christone "Kingfish" Ingram is pas 20 jaar, maar laat nu al horen dat de erfenis van de grote blues muzikanten die hem voor gingen bij hem in goede handen is. Goed nieuws dus voor de liefhebbers van het genre. Erwin Zijleman
Alex Lahey transformeert van een katje om niet zonder handschoenen aan te pakken in een heuse popprinses, maar dit album heeft uiteindelijk iets bijzonder lekkers
Alex Lahey had op haar twee jaar geleden verschenen debuut nog punk en garagerock ambities, wat haar eerste album op zijn minst leuk maakte. Punk en garagerock zijn op haar tweede album grotendeels verruild voor pop, maar het is pop met een licht eigenwijze twist. Het is bovendien pop die zich genadeloos opdringt en die na een paar keer horen deels is opgeslagen in het lange termijn geheugen. Vraag is of Alex Lahey zich met haar debuut schaart onder de kleurloze popprinsessen of blijft behoren tot het legioen van de talentvolle en eigenzinnige vrouwelijke singer-songwriter in het indie-segment. Ik kies absoluut voor het laatste.
I Love You Like A Brother, het debuut van de Australische singer-songwriter Alex Lahey, beviel me in eerste instantie wel, maar na een paar keer horen bleven de songs van de singer-songwriter uit Melbourne toch onvoldoende hangen om van het album veel meer te maken dan een guilty pleasure.
Op haar debuut wisselde Alex Lahey stekelige rocksongs met een PJ Harvey twist af met zonnige popliedjes, die herinnerden aan bands als The Go-Go’s, maar dan met een punky attitude, waardoor het ook wel had van Blondie. De jonge Australische singer-songwriter schuwde hierbij het ruwere gitaarwerk niet, wat haar debuut absoluut een zekere charme gaf.
Op The Best Of Luck Club kiest Alex Lahey voor een net wat minder rauw en stevig geluid en laat ze meer invloeden uit de pop toe in haar muziek. Het zal er ongetwijfeld voor zorgen dat liefhebbers van de rauwere kant van Alex Lahey af zullen haken, maar ik hou persoonlijk wel van het nieuwe geluid van de Australische singer-songwriter, die de inspiratie voor haar nieuwe album op deed tijdens een road trip door de Verenigde Staten en het album uiteindelijk opnam in Nashville met de bekende producer Catherine Marks (Local Natives, Wolf Alice).
Tijdens haar road trip heeft Alex Lahey ongetwijfeld geluisterd naar de Amerikaanse radiostations met een voorliefde voor groots klinkende pop en rock. The Go-Go’s zijn deels verruild voor het solowerk van Belinda Carlisle en hier en daar zelfs een vleugje Kim Wilde, maar Alex Lahey is haar wilde haren gelukkig niet helemaal kwijt.
The Best Of Luck Club klinkt hier en daar nog rauw en stekelig en op een of andere manier contrasteert dit best mooi met de popliedjes die de ambitie hebben om na één keer in je hoofd te zitten. Dat zal Alex Lahey zeker niet bij iedereen lukken, maar ik heb absoluut een zwak voor de rijkelijk ingekleurde popliedjes van de Australische.
Het debuut van Alex Lahey noemde ik uiteindelijk een guilty pleasure vanwege de charmante eigenwijsheid en rauwheid van Alex Lahey maar een gebrek aan echt goede songs. The Best Of Luck Club brengt de belofte van de betere songs, maar omdat het tweede album van Alex Lahey wel erg nadrukkelijk flirt met radiovriendelijke pop, was ook het nieuwe album van de muzikante uit Melbourne voor mij niet direct veel meer dan een guilty pleasure.
Met een guilty pleasure is op zich niets mis en ik moet zeggen dat het tweede album van Alex Lahey me toch langzaam maar zeker heeft veroverd. Ik heb wel wat met popliedjes die je na één keer horen vast weet te houden en ik hou ook wel van de stem en de bravoure van de Australische muzikante. Alex Lahey heeft de punky pop van haar debuut niet helemaal losgelaten maar ingepakt met een flinke laag synths en gitaren. Het levert een album op dat een popprinses met voorzichtige rockambities graag gemaakt zou hebben, maar het is ook een album dat interessanter is wanneer je net wat beter luistert.
Alex Lahey kent haar klassiekers in de popmuziek en smeedt van alles en nog wat samen in een geluid dat vooral bedoeld is om genadeloos te verleiden. The Best Of Luck Club is een popalbum dat vraagt om een open dak, zonnestralen en een eindeloze weg. Het is een popalbum dat doet verlangen naar zomeravonden die niet zouden moeten eindigen. Het is misschien niet meer dan suikerzoete pop in een leren jasje, maar Alex Lahey beheerst dit kunstje wel verdomd goed. Erwin Zijleman
De muziek van Alex Lahey is ook verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://alexlahey.bandcamp.com/album/the-best-of-luck-club.
