zondag 22 oktober 2017

Bully - Losing

Bij eerste beluistering van Losing van de Amerikaanse band Bully concludeerde ik vrijwel onmiddellijk dat de band uit Nashville, Tennessee, zeker niet de originaliteitsprijs verdient. 

Direct toen de eerste noten van de plaat uit de speakers kwamen had ik allerlei associaties met platen uit de jaren 90 en vooral met de platen van bands als The Pixies, Hole en The Breeders en iets mindere mate Throwing Muses en Belly en met vrijwel alle platen die Steve Albini in dit decennium produceerde. 

Het zou normaal gesproken genoeg moeten zijn om de plaat van Bully opzij te leggen en in de enorme stapel releases van deze week te zoeken naar iets urgenters, maar Losing van Belly heeft iets dat ik maar heel moeilijk kan weerstaan of eerlijk gezegd helemaal niet kan weerstaan. 

De associatie met de platen die Steve Albini produceerde blijkt overigens te kloppen, want Bully frontvrouw Alicia Bognanno liep ooit stage in de roemruchte Electric Audio studio van Steve Albini en mocht Losing ook in deze studio opnemen (overigens zonder de hulp van de topproducer). Alicia Bognanno heeft tijdens haar stage goed opgelet, want Losing klinkt precies zoals de platen die Steve Albini in de jaren 90 produceerde. 

Het is niet het enige talent van Alicia Bognanno, want ze schreef alle songs op de plaat, zorgt voor heerlijk gitaarwerk en neemt ook nog eens alle vocalen voor haar rekening. Het zijn die vocalen die in zeer sterke mate bijdragen aan de kwaliteit van de plaat van Bully. Alicia Bognanno kan prachtig lieflijk en meisjesachtig zingen, maar kan ook krijsen als een wilde kat of net zo aangenaam onderkoeld zingen als PJ Harvey. 

De vocalen waren voor mij in eerste instantie de belangrijkste reden om te blijven luisteren naar Losing van Bully, maar de plaat heeft nog veel meer moois te bieden. Het gitaarwerk op de plaat roept herinneringen op aan dat van Dinosaur Jr. en kan zowel prachtig melodieus als rauw en gruizig klinken, wat Losing voorziet van de in de jaren 90 zo uitgebuite hard-zacht dynamiek. 

Alicia Bognanno verstaat tenslotte ook nog eens de kunst van het schrijven van aanstekelijke rocksongs. Het zijn rocksongs die continu schakelen tussen aan de ene kant meedogenloze riffs en een flinke bak gruis en aan de andere kant de zwoele verleiding van Alicia Bognanno, die net als Juliana Hatfield genadeloos kan verleiden of beangstigend kan krijsen. 

Eenmaal verlost van alle associaties uit het verleden, ervaar ik Losing van Bully inmiddels als een heerlijke en zwaar verslavende rockplaat. Het is een rockplaat waarin de gitaren alle kanten op kunnen, de ritmesectie onverstoorbaar een solide basis legt en Alicia Bognanno steeds vaker laat horen hoe goed ze is. 

De originaliteitsprijs gaat de band uit Nashville (wat dan wel weer een originele thuisbasis is) er zoals gezegd niet mee winnen, maar zeker nu ik Losing van Bully wat vaker heb gehoord vraag ik me steeds nadrukkelijker af of de genoemde bands uit het verleden zo vroeg in hun carrière al een plaat als Losing konden maken. Ik denk het eerlijk gezegd niet. 

Inmiddels staat Losing van Bully voor de zoveelste keer op en is mijn liefde voor de muziek van Alicia Bognanno tot grote hoogten gegroeid. De gitaren, de ritmesectie, de songs en die heerlijkste stem; alles is raak. Wat een heerlijke plaat. Erwin Zijleman

De muziek van Bully is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de band: https://bullythemusic.bandcamp.com/album/losing.





   

zaterdag 21 oktober 2017

Margo Price - All American Made

Margo Price maakte vorig jaar met hulp van haar ontdekker Jack White een countryplaat die zowel aansloot bij de tijdloze countrymuziek uit de jaren 70 als bij de Nashville countrypop uit het heden. 

Margo Price manoeuvreerde zich met het uitstekende Midwest Farmer’s Daughter ergens tussen aan de ene kant Tammy Wynette, Dolly Parton en Loretta Lynn en aan de andere kant Lydia Loveless, Brandy Clark en Kacey Musgraves en maakte indruk met haar voor het genre gemaakte stem en haar hoorbare liefde voor de countrymuziek uit het verleden en het heden. 

Op haar tweede plaat All American Made trekt Margo Price de lijn van haar debuut door, maar profiteert ze ook van alle extra opties die ze dit keer had. 

Die extra opties komen uit verschillende richtingen. Door het succes van het debuut was het dit keer een stuk makkelijker om flink wat hele goede muzikanten naar de studio te lokken en was zelfs ouwe rot Willie Nelson te porren voor een duet. Hiernaast begon Margo Price aan het opnemen van haar tweede plaat toen net ene Donald Trump zijn plek in het Witte Huis had verzekerd, wat flink wat voer voor de teksten op de nieuwe plaat heeft opgeleverd. 

Door alle muzikale bijstand klinkt All American Made werkelijk fantastisch. De vele topmuzikanten op de plaat leggen een gloedvol rootsgeluid neer, waarin de heerlijke stem van Margo Price uitstekend gedijt. 

Het is een rootsgeluid dat een stuk veelzijdiger is dan dat op het debuut van Margo Price. De country uit de jaren 70 blijft de grote liefde van en de belangrijkste inspiratiebron voor Margo Price, maar All American Made bestrijkt een veel breder palet en verkent ook de uithoeken van de Amerikaanse rootsmuziek en naastliggende genres als de rock ’n roll, de soul en de 50’s en 60’s girlpop. 

De door haar man Jeremy Ivey geleide band legt een prachtige basis met een glansrol voor de ritmesectie, waarna een heel arsenaal aan instrumenten zorgt voor de fraaie versiersels. Het mooiste versiersel op Alle American Made is echter de stem van Margo Price. De Amerikaanse singer-songwriter kan ontroeren met een ongeëvenaard mooie snik, maar kan ook subtiel verleiden of ruw uithalen. 

De fantastisch klinkende instrumentatie vol haakjes naar het roemruchte verleden van de Amerikaanse rootsmuziek en voldoende raakvlakken met het heden en de fantastische stem van Margo Price maken van All American Made al een betere plaat dan het ook al uitstekende debuut, maar ook in tekstueel opzicht graaft Margo Price dit keer dieper. 

All American Made beschrijft de toestand waarin grote delen van de Verenigde Staten en met name het Amerikaanse platteland verkeren en het is een toestand die flink afwijkt van het beeld dat de nieuw gekozen man in het Witte Huis schetst. 

Hier en daar schopt Margo Price voorzichtig tegen Trump, maar All American Made is vooral een empathische plaat die de vinger op de zere plek legt, ook wanneer het gaat om rechten van vrouwen. Margo Price doet dat met songs die je heerlijk mee terug nemen naar vervlogen tijden, maar ook af en toe met beide benen in het heden zetten en ze doet het op een manier die maar weinigen gegeven is, waardoor ze wat mij betreft kan worden geschaard onder de smaakmakers van het moment. Erwin Zijleman





vrijdag 20 oktober 2017

Lotte Kestner - Off White / Covers

Lotte Kestner is het alter ego van de Amerikaanse singer-songwriter Anna-Lynne Williams, die een enkeling nog zal kennen van de uit Seattle afkomstige band Trespassers William, maar die ik zelf vooral ken van het prachtige Blue Bird Of Happines, dat ik in de eerste week van 2014 ontdekte en recenseerde op deze BLOG. 

Ik ben Lotte Kestner vervolgens uit het oog verloren, maar heb gelukkig niets gemist. De Amerikaanse singer-songwriter dook immers pas een maand geleden weer op met de opvolger van het zo bewierookte Blue Bird Of Happiness. 

Off White ligt in het verlengde van zijn voorganger en omarmt nadrukkelijk het principe ‘less is more’. Off White valt op door een uiterst sobere en zeer stemmige instrumentatie, waarin zo af en toe de strijkers aan mogen zwellen, maar over het algemeen wordt gekozen voor een zeer ingetogen geluid. Het is een geluid dat prachtig kleurt bij de heldere en fluisterzachte stem van Anna-Lynne Williams, die met haar alter ego Lotte Kestner ook dit keer flink wat indruk maakt. 

Off White valt zoals gezegd op door een sobere en stemmige instrumentatie, maar het is ook een instrumentatie vol melancholie en weemoed. Off White is een plaat die donkere wolken voor de zon schuift, maar het is ook een plaat van een bijzondere schoonheid. 

Lotte Kestner vertolkt haar wat sombere en donkere songs vol gevoel en heeft met haar intieme en indringende muziek een bijna unheimisch effect op de luisteraar. Het is muziek die het niet zo goed doet bij alle zonnestralen van de afgelopen week, maar de soundtrack voor donkere en wat troosteloze herfst- en winteravonden is gevonden. Zeker de wat donkerdere songs die worden gedragen door sobere piano- of gitaarklanken en de mooie stem van Anna-Lynne Williams, maken makkelijk indruk en staan bij mij garant voor kippenvel. 

Er zijn veel vrouwelijke singer-songwriters die gebruik maken van dezelfde middelen als Lotte Kestner, maar er zijn er maar weinig die met hun muziek zoveel invloed uit kunnen oefenen op de gemoedstoestand van de luisteraar. Muziekliefhebbers die gevoelig zijn voor herfstdepressies kunnen door de sobere en vaak wat sombere klanken op Off White makkelijk naar beneden worden getrokken, maar een ieder die vooral de schoonheid ziet van de verkleurende en vallende blaadjes, zal ook worden geraakt door de pure schoonheid en intimiteit van de nieuwe plaat van Lotte Kestner. 

Off White is zo puur en intiem dat luisteren naar de muziek van Lotte Kestner soms bijna pijn doet, maar het is ook muziek die respect en bewondering afdwingt. Het is knap hoe Lotte Kestner teruggrijpt op stokoude folk, maar ook muziek maakt die eigentijds en urgent klinkt. 

Het is muziek die heel ver is verwijderd van de shoegaze van de band waarmee Anna-Lynne Williams ooit opdook, maar dankzij de enorme intensiteit en al het gevoel is ook de afstand tot de gemiddelde folkie groot. 

Lotte Kestner heeft een plaat gemaakt waar je tegen moet kunnen, maar als je eenmaal gewend bent aan de sobere klanken en alle melancholie betovert de verstilde pracht van Off White steeds nadrukkelijker en intenser en valt nog meer op hoe mooi de songs van Lotte Kestner zijn ingekleurd en gezongen. Ik was een paar jaar geleden diep onder de indruk van Blue Bird Of Hapiness, maar Off White is nog veel en veel mooier. Prachtplaat.


Off White is overigens niet het eerste wapenfeit van Lotte Kestner in 2017, want vlak voor de zomer bracht ze ook al het ruim een uur durende Covers uit. 
Covers bevat, zoals de titel al doet vermoeden, uitsluitend vertolkingen van songs van anderen en het zijn voor een belangrijk deel songs die iedereen mee kan zingen en afkomstig zijn van roemruchte eigenaren als Pink Floyd, Nick Drake, Depeche Mode of Mazzy Star.

Niemand vertolkt songs van anderen zo als Lotte Kestner, want alle songs worden op Covers in haar inmiddels zo kenmerkende geluid gegoten. Ook op Covers domineren sobere klanken, komen fraaie accenten pas na enige tijd aan de oppervlakte en legt Anna-Lynne Williams met haar zo mooie en bijzondere stem een donkere deken over de wereld. 

Lotte Kestner maakt op Covers van 17, grotendeels bekende songs haar eigen songs en doet dat op de fascinerende en indringende wijze die we van haar gewend zijn. Omdat we het moeten doen zonder de unieke songs van Lotte Kestner, is Covers niet zo indrukwekkend of onmisbaar als Off White, maar de plaat is vele malen beter dan al die andere platen met covers die momenteel verschijnen. Erwin Zijleman

De meeste muziek van Anna-Lynne Williams is verkrijgbaar via de bandcamp pagina van Lotte Kestner: https://lottekestner.bandcamp.com. Covers is verkrijgbaar via cdbaby: https://store.cdbaby.com/cd/lottekestner9