zondag 22 januari 2017

Malojian - This Is Nowhere

Malojian slaagde er zowel in 2015 als in 2016 in om de top 10 van mijn jaarlijstje te halen, een bijzondere prestatie.

Op het in 2015 verschenen Southlands liet de band rond de uit het Noord-Ierse Belfast afkomstige Stevie Scullion zich stevig beïnvloeden door de Britse folkmuziek uit de jaren 70, maar liet het bij vlagen ook een heel Amerikaans geluid horen.  


De songs van de band vielen op door honingzoete melodieën met bijna Beatlesque refreinen, maar deze werden met enige regelmaat ruw verstoord door gruizige gitaren. 


Het viel hierdoor niet mee om de heerlijk lome en volstrekt tijdloze popliedjes van Malojian in een hokje te duwen, maar de schoonheid van de plaat was evident. Als meest relevante vergelijkingsmateriaal kwam ik uiteindelijk met Elliott Smith op de proppen en dat moet genoeg zeggen denk ik. 


De plaat wist uiteindelijk ook in Nederland flink wat aandacht te trekken. Het vorig jaar verschenen This Is Nowhere deed dat helaas veel minder, mede omdat de band er voor koos om de plaat niet via de streaming diensten aan te bieden. 


Gelukkig duikt de plaat daar nu alsnog op en dat is een mooi moment om het uiteindelijk toch wat over het hoofd geziene This Is Nowhere nogmaals te promoten. Dat is ook heel hard nodig. This Is Nowhere is immers nog veel mooier en indrukwekkender dan zijn al zo goede voorganger en laat horen dat Malojian een band is om te koesteren. 

This Is Nowhere ligt in het verlengde van Southlands, maar is nog net wat veelzijdiger en dynamischer. Uiterst ingetogen en dit keer zeker aan Cat Stevens herinnerende songs worden prachtig gecombineerd met gruizige en stekelige momenten, die de hand van producer Steve Albini (!) verraden. 


Ook op This Is Nowhere grossiert Malojian weer in prachtig lome popliedjes, die je na één keer horen dierbaar zijn. Het zijn popliedjes om bij weg te dromen, maar door de hier en daar opduikende gruizige accenten houdt de band rond Stevie Scullion je ook de hele plaat bij de les. 


This Is Nowhere neemt je veelvuldig mee terug naar de jaren 60 en 70, maar de muziek van Malojian klinkt ook in het heden fris en urgent en blijft maar aan kracht winnen, net als Southlands dit een jaar eerder deed. 


Dat This Is Nowhere een aantal weken geleden opdook in mijn jaarlijstje was dan ook volkomen terecht. Iedereen die Southlands in 2015 heeft omarmd moet echt heel snel gaan luisteren naar deze prachtplaat. Iedereen die nog onbekend is met het werk van deze bijzondere band, loopt inmiddels twee bescheiden meesterwerken van Malojian achter. Erwin Zijleman


This Is Nowhere van Malojian ligt niet in Nederland in de winkel, maar kan worden verkregen via de Bandcamp pagina van de band: https://malojian.bandcamp.com/album/this-is-nowhere

De plaat is beschikbaar als gunstig geprijsde download, als fraai verpakte en eveneens zeer betaalbare cd of op prachtig rood vinyl. 



 

zaterdag 21 januari 2017

Courtney Marie Andrews - Honest Life

Courtney Marie Andrews is een uit Phoenix, Arizona, afkomstige singer-songwriter, die sinds haar 13e songs schrijft en vanaf haar 15e op het podium staat. 

Ze is inmiddels 26, heeft al zes platen op haar naam staan en is, via België (!), in Seattle, Washington, terecht gekomen. 

Heel veel aandacht heeft Courtney Marie Andrews nog niet getrokken met haar muziek, mede omdat ze haar platen tot vorig jaar niet beschikbaar maakte via streaming diensten als Spotify en Apple Music. 

Dat is aan de ene kant begrijpelijk, maar aan de andere kant loop je als muzikant hopeloos achter de feiten aan en bereik je niet de doelgroep die je wilt bereiken, waarna de obscuriteit lonkt. 

Dat heeft Courtney Marie Andrews kennelijk ook ingezien, want het vorig jaar al in de Verenigde Staten verschenen en hier nauwelijks opgemerkte Honest Life, krijgt nu niet alleen een Nederlandse release, maar is gelukkig ook via de streaming diensten te beluisteren. 

Hopelijk levert het de Amerikaanse singer-songwriter de aandacht op die ze verdient, want Honest Life is echt een prachtplaat. 

Op Honest Life maakt Courtney Marie Andrews vooral indruk met haar stem. Het is een krachtige stem vol emotie en doorleving en dus geknipt voor de genres waarin ze opereert; folk en country. Het is een stem die af en toe lijkt op die van Emmylou Harris, maar het doet me nog het meest denken aan Maria McKee, die helaas maar één geweldige countryplaat maakte en daarna uitweek naar andere genres, maar vooral onzichtbaar werd. 

In muzikaal opzicht hoor ik ook wel wat raakvlakken met de muziek die Joni Mitchell in haar jonge jaren maakte in de Laurel Canyon, maar de songs van Courtney Marie Andrews zijn over het algemeen wel wat toegankelijker. 

Het zijn songs die opvallen door een prachtig stemmige en voornamelijk ingetogen instrumentatie, waarin gitaren en piano rustig voortkabbelen, maar de gitaren ook wel eens voorzichtig uit mogen halen en strijkers en pedal steel bijzonder fraaie en doeltreffende accenten zetten. 

Wat verder opvalt is dat de songs van Courtney Marie Andrews zeer persoonlijk zijn en mede hierdoor met hart en ziel worden vertolkt. Het geeft Honest Life een bijzondere lading en het is deze emotionele lading die platen in dit genre zo bijzonder maakt. De songs zelf zijn tenslotte ook nog eens van een bijzonder hoog niveau en volstrekt tijdloos. 

De cover van de plaat herinnert aan de jaren 70 en ook in muzikaal opzicht neemt Courtney Marie Andrews je op deze mooie en indringende plaat mee terug naar het verleden. Ze doet dit wat mij betreft op zeer imponerende wijze en steekt met Honest Life een aantal grootheden naar de kroon. Dat we nog veel van haar gaan horen lijkt me zeker. Erwin Zijleman





vrijdag 20 januari 2017

Foxygen - Hang

De platen van de uit Los Angeles afkomstige band Foxygen roepen tot dusver zeer uiteenlopende reacties op, waarbij vooral de uitersten goed scoren. Persoonlijk was ik zeer gecharmeerd van de vorige twee platen van de band. 

We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic uit 2013 en ...And Star Power uit 2014 staan immers vol met memorabele popliedjes vol invloeden uit het verleden en klinken als een omgevallen platenkast. 

Aan de andere kant begrijp ik ook best wat de critici van de band zo stoort op de platen van Foxygen. 

Hang, de vierde plaat van zanger Sam France en multi-instrumentalist Jonathan Rado, gaat hier echt helemaal niets aan veranderen. Integendeel zelfs. 

Hang klinkt immers, nog meer dan zijn voorgangers, als een omgevallen platenkast waarin ook de guilty pleasures goed zijn vertegenwoordigd en ook Hang is weer behoorlijk over the top (en ook dit nog meer dan zijn voorgangers). Het zal weer flink wat allergische reacties oplopen, maar mij heeft de band uit California wederom te pakken. 

Ook Hang laat zich beluisteren als een groot eerbetoon aan de popmuziek uit de jaren 70, maar vergeleken met zijn voorgangers is de vierde plaat van Foxygen nog diverser. Invloeden van Lou Reed, Roxy Music en met name David Bowie, die al zeer prominent aanwezig waren op zowel We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic als ...And Star Power, zijn ook op Hang van groot belang en krijgen gezelschap van een flinke dosis Elton John. Hier blijft het niet bij, want ik hoor ook ABBA, Steely Dan, Queen, Sparks en wat eigenlijk niet? 

Vervolgens doet Foxygen zijn eigen ding met alle invloeden uit het verleden en krijgen deze invloeden een flinke theatrale injectie. Foxygen zoekt hierbij de grens tussen kunst en kitsch nadrukkelijk op en is niet bang om zich af en toe aan de verkeerde kant van de grens te begeven, maar verrast aan de andere kant ook met een knap staaltje jazzrock. 

Het knappe is dat het bij Foxygen echt alle kanten op kan schieten. Het ene moment waan je je in een zwaar overgeproduceerde musical of rockopera, maar Hang kan ook zomaar raken aan de muziek van Prince of aan de meest bijzondere creaties van David Bowie. Er zijn absoluut passages die ook mij wat tegen de borst stuiten vanwege de hoeveelheid aan bombast, maar net als het je wat teveel dreigt te worden, duiken er honingzoete popliedjes op die genadeloos verleiden of hoor je prachtige citaten uit de muziekgeschiedenis die je wel dierbaar zijn. 

Hang komt het best tot zijn recht wanneer je de plaat als één geheel beluisterd. Dan pas immers hoor je hoe veelzijdig Foxygen is op haar nieuwe plaat en hoe knap het vaak in elkaar steekt. 

Geholpen door een uit de kluiten gewassen symfonieorkest, Steven Drozd van The Flaming Lips, Lemon Twigs en Matthew E. White walst Foxygen in maar net een half uur (vorige keer had de band nog 80 minuten nodig) met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis van de popmuziek uit de jaren 70. Overweldigend is het absoluut, maar ook heel vaak volkomen briljant. Geweldige plaat, maar je moet er wel tegen kunnen. Erwin Zijleman