woensdag 24 augustus 2016

Ryley Walker - Golden Sings That Have Been Sung

Halverwege 2014 kwam ik voor het eerst in aanraking met de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter Ryley Walker. 

De jonge muzikant uit Chicago imponeerde op zijn debuut All Kinds Of You met muziek die nadrukkelijk teruggreep op de psychedelische folk uit de jaren 60 en 70, maar ook een eigen draai gaf aan de invloeden uit het verleden, bijvoorbeeld door een eigenzinnige instrumentatie met een hoofdrol voor de viool. 

Nog geen jaar later was de Amerikaan terug met zijn tweede plaat en ook Primrose Green bleek een voltreffer. Op zijn tweede plaat borduurde Ryley Walker voort op het geluid van zijn debuut, maar zette hij, bijgestaan door een aantal uitstekende muzikanten, ook een aantal flinke stappen. Primrose Green was nog altijd geworteld in de psychedelische folk van decennia geleden, maar verwerkte ook op fraaie wijze invloeden uit de jazz. 

Inmiddels zijn we weer een jaar verder en komt Ryley Walker al weer met zijn derde plaat op de proppen. Golden Sings That Have Been Sung is geproduceerd door Leroy Bach, die ook voor Wilco’s Yankee Hotel Foxtrot achter de knoppen zat. Het is een plaat die meerdere malen opduikt als associatie bij beluistering van de derde plaat van Ryley Walker, die zich verder ook zeker heeft laten beïnvloeden door de experimentele muziek die in de jaren 90 in zijn thuisbasis Chicago werd gemaakt door bands als Tortoise en The Sea And Cake. 

Gecombineerd met de inmiddels vertrouwde invloeden uit de psychedelische folk en jazz levert het een fascinerend nieuw geluid op. Golden Sings That Have Been Sung is een plaat die een belangrijk deel van zijn kracht ontleent aan de fraaie arrangementen (die gemaakt lijken voor de kleine uurtjes), de vele muzikale hoogstandjes (met name het gitaarwerk is weer om van te watertanden) en de werkelijk prachtige productie, maar Ryley Walker schrijft ook nog steeds prima songs met een kop en een staart. 

Naast de al genoemde associaties citeert Ryley Walker dit keer in gelijke delen uit het oeuvre van Tim en Jeff Buckley, maar heeft hij inmiddels ook een herkenbaar eigen geluid op de rails. Het is een geluid waarin het draait om details en subtiliteiten, al mag de muziek af en toe ook wel eens uit de bocht schieten. Golden Sings That Have Been Sung is niet heel makkelijk te doorgronden, maar wanneer je je openstelt voor de nieuwe songs van Ryley Walker valt er verschrikkelijk veel te genieten op zijn nieuwe plaat. 

Terwijl ik volledig nog wel even bezig ben met het ontrafelen van alle geheimen van Golden Sings That Have Been Sung wordt in veel recensies al opzichtig gesproken over de jaarlijstjes. Terecht denk ik. Erwin Zijleman





 

dinsdag 23 augustus 2016

Oh Pep! - Stadium Cake

Stadium Cake is het debuut van het Australische duo Oh Pep! en het is een debuut dat zeker opvalt binnen het ruime en kwalitatief hoogstaande aanbod van 2016. 

Het duo uit Melbourne dat bestaat uit Olivia Hally en Pepita Emmerichs verrast op haar eerste plaat met frisse en eigenzinnige popliedjes. 

Eigenzinnig staat in het geval van Oh Pep! zeker niet gelijk aan ontoegankelijk, want de mooie popliedjes van het Australische duo vermaken bijzonder makkelijk. 

Het zijn popliedjes die in eerste instantie opvallen door aangename melodieën en vooral door de gevarieerde instrumentatie die wordt ingezet om de popliedjes op Stadium Cake in te kleuren. 

Door het veelkleurige instrumentarium is het debuut van Oh Pep! een gevarieerde plaat die niet snel verveelt. Oh Pep! liet op haar eerste EP’s een geluid horen dat werd gedomineerd door akoestische folk, maar op het eerste album worden akoestische instrumenten afgewisseld met elektronische klanken. Ook de stemming op de plaat slaat met enige regelmaat om, waardoor lichtvoetige popliedjes hand in hand gaan met stemmigere songs. 

De popliedjes van Oh Pep! klinken stuk voor stuk betrekkelijk eenvoudig, maar het zijn op hetzelfde moment popliedjes die vol verrassingen zitten. In muzikaal opzicht weet de muziek van Oh Pep! absoluut te prikkelen (met hier en daar arrangementen die herinneren aan The Arcade Fire) en ook in vocaal opzicht overtuigen Olivia Hally en Pepita Emmerichs vrij makkelijk met ingetogen maar gloedvolle vocalen. 

Heel af en toe doet Stadium Cake wel wat denken aan de platen van Lucius (en dan vooral vanwege de zang), maar het is een vergelijking die meestal geen hout snijdt. Het debuut van Oh Pep! laat zich hierdoor lastig vergelijken met de muziek van anderen, maar toch klonk Stadium Cake voor mij direct bij eerste beluistering vertrouwd. 

Inmiddels heb ik het debuut van Oh Pep! veel vaker gehoord en ben ik flink gesteld geraakt op de plaat. Olivia Hally en Pepita Emmerichs betoveren met sprankelende en lichtvoetige popliedjes, maken indruk met een aantal ingetogen songs met net wat meer melancholie en doen boven alles lekker eigenwijs hun ding. Het zal niet bij iedereen in de smaak vallen, maar Stadium Cake is een plaat die hier nog heel vaak uit de speakers gaat komen. Erwin Zijleman



 

maandag 22 augustus 2016

The Bevis Frond - New River Head

The Bevis Frond is een Britse eenmansband die halverwege de jaren 80 debuteerde en inmiddels een enorme stapel platen op haar naam heeft staan. 

Het zijn platen waarvan ik er tot voor kort niet één in de kast had staan, maar dankzij een serie reissues heb ik de muziek van Nick Saloman inmiddels op het netvlies en zeker ook het trommelvlies. 

Ik heb inmiddels meerdere platen van The Bevis Frond hoog zitten, maar mijn onbetwiste favoriet is vooralsnog New River Head. 

Deze uit 1991 stammende plaat laat muziek horen die een aantal decennia voor de jaren 90 lijkt gemaakt. The Bevis Frond laat zich op New River Head stevig beïnvloeden door de muziek van Jimi Hendrix, The Byrds, Captain Beefheart en zeker ook Pink Floyd in haar psychedelische jaren. 

Zeker in de wat langere tracks, en daar telt dit album er nogal wat van, is de muziek van Nick Saloman dromerig en bezwerend, maar het is ook muziek vol dynamiek. New River Head viel mij in eerste instantie op door het gitaarspel, maar ook het heerlijk zeurende orgelspel, de hypnotiserende ritmesectie en de vaak wat lome vocalen dragen bij aan het effect dat de muziek van The Bevis Frond op mij heeft. 

Het gitaarspel is soms ingetogen en psychedelisch, maar kan ook flink uitpakken. Zeker wanneer wordt gekozen voor rauwere riffs roept de muziek van The Bevis Frond associaties op met het gitaarwerk van Jimi Hendrix, maar zeker bij herhaalde beluistering hoor ik ook veel van het gitaarspel op de platen van een band als Dinosaur Jr. (en dus van gitaarheld J. Mascis). 

Bij herhaalde beluistering hoor ik sowieso meer invloeden uit de vroege jaren 90 opduiken (bijvoorbeeld ook van de geweldige band Buffalo Tom), al blijft The Bevis Frond ook altijd met één been stevig in de late jaren 60 staan. 

Nick Salomon trekt op de ruim 80 minuten die de originele versie van New River Head duurt van alles uit de kast en maakt muziek die niet in een hokje is te duwen. Ook de bonustracks zijn overigens de moeite waard. 

Invloeden uit de psychedelica en rock zijn al benoemd, maar op New River Head kom je ook volop invloeden uit de folk en de new wave tegen en duiken bovendien af en toe invloeden uit de progrock op. Het knappe is dat de muziek van The Bevis Frond misschien alle kanten op schiet, maar uiteindelijk toch een coherente plaat oplevert. 

Het is een plaat die ik inmiddels heb omarmd als het uit de jaren 90 stammende broertje van de geweldige gitaarplaat van Car Seat Headrest. Dankzij een mooie serie reissues krijgt deze plaat een terechte herkansing en dat geldt ook voor een aantal andere platen van de band die zeer de moeite waard zijn. Voor mij een enorme ontdekking dit The Bevis Frond. Erwin Zijleman