vrijdag 24 februari 2017

Molly Burch - Please Be Mine

Het aanbod van platen van vrouwelijke singer-songwriters is momenteel zo enorm groot dat zelfs een ware liefhebber van het genre als ik heel veel platen moet laten liggen. 

Dat gold in eerste instantie ook voor Please Be Mine van de mij onbekende Molly Burch, maar wat ben ik blij dat ik deze plaat toch maar even heb beluisterd voor hij op de kansloze stapel zou verdwijnen. 

Met haar debuut weet de Amerikaanse singer-songwriter zich immers moeiteloos te onderscheiden van de grauwe middelmaat. 

Molly Burch groeide op in Los Angeles, studeerde jazz aan de universiteit van Asheville in North Carolina en woont tegenwoordig in Austin, Texas. In Austin nam ze in slechts één dag haar debuut op en wat is het een mooi debuut geworden. 

Please Be Mine onderscheidt zich in muzikaal opzicht van de meeste andere platen die momenteel verschijnen. De instrumentatie van de plaat roept herinneringen op aan de country en rock’ n roll van decennia geleden, heeft iets van de producties van Phil Spector, maar raakt op een of andere manier ook aan de dreampop van veel latere datum. Een Twin Peaks achtige sfeer is de kers op de taart.

Het klinkt allemaal bijzonder lekker en oorspronkelijk, maar toch ook fris, waarbij ik persoonlijk vooral wordt geroerd door het werkelijk prachtige gitaarwerk op de plaat dat imponeert met prachtige loopjes en heel veel subtiliteit. 

In muzikaal opzicht houdt de band van Molly Burch je vrij eenvoudig bij de les, maar over het sterkste wapen van de singer-songwriter uit Austin heb ik het nog niet gehad. Dat sterkste wapen is de stem van Molly Burch. 

Het is een heldere, warme en krachtige stem die hoorbaar is beïnvloedt door de zangeressen voor wie Molly Burch in haar jeugd een zwak had. Flarden Billie Holiday, Dusty Springfield, Nina Simone en met name Patsy Cline zijn absoluut hoorbaar, maar in de prachtige stem van Molly Burch hoor je ook flarden Angel Olsen en Hope Sandoval om nog maar eens wat namen te noemen. 

Met haar geweldige stem en alle emotie in deze stem tilt Molly Burch alle songs op haar debuut op indrukwekkende wijze naar een hoger plan. Als ze gaat zingen is alles om haar heen even stil en houdt ook haar band in. Het voorziet Please Be Mine van een bijzondere sfeer en wat mij betreft van magie. 

Ik was bij eerste beluisteringen van de plaat bang dat de retro klanken op Please Be Mine snel zouden gaan vervelen, maar eigenlijk is het debuut van Molly Birch me alleen maar dierbaarder geworden en staat de plaat steeds vaker garant voor kippenvel. Interessante nieuwe aanwinst voor de Amerikaanse rootsmuziek als je het mij vraagt. Erwin Zijleman





donderdag 23 februari 2017

Strand Of Oaks - Hard Love

Strand Of Oaks, de band van de uit Goshen, Indiana, afkomstige singer-songwriter Tim Showalter maakte in de zomer van 2014 een onuitwisbare indruk met het geweldige HEAL. 

Dat kwam als een enorme verrassing, want een monumentale rockplaat had niemand verwacht van Tim Showalter, die tot dat moment vooral navel starende folk maakte. 

Na HEAL verwachten we nu natuurlijk wel een monumentale rockplaat van Strand Of Oaks en die krijgen we gelukkig ook. 

Op Hard Love gaat Strand Of Oaks verder waar bands als The Replacements, Dinosaur Jr. en Smashing Pumpkins ooit zijn gestopt. 

Hard Love bevat vooral groots klinkende songs waarin flinke gitaarmuren worden opgetrokken. Het zijn opvallend melodieuze songs, waarin volop ruimte is voor verrassing. Die verrassing is het grootst wanneer Strand Of Oaks de gitaarmuren even afbreekt en kiest voor meer ingetogen songs vol psychedelisch aandoende elektronica, maar ook in de stevigere rocksongs kleurt Strand Of Oaks zeker niet uitsluitend binnen de lijntjes. 

Tim Showalter voorziet de lekker in het gehoor liggende songs van Strand Of Oaks van meerdere onverwachte ingrediënten en van heel veel dynamiek. De bijdragen van elektronica zijn vaak zweverig of zelfs vervreemdend en staan lijnrecht tegenover de gitaarmuren die worden opgebouwd. 

Hard Love is ook niet vies van het incorperen van meerdere genres. Hier en daar hoor je een vleugje roots, dan weer een beetje progrock, psychedelica of invloeden uit de elektronische muziek. 

Op Hard Love strooit Tim Showalter driftig met donkere teksten en hier en daar loodzware of aardedonkere klanken, maar de nieuwe van Strand Of Oaks klinkt ook groots en optimistisch. Hier en daar klinkt het zo aangenaam dat het lijkt of Strand Of Oaks klaar is voor de grote festivalweides, maar als geheel is Hard Love toch te eigenzinnig en veelzijdig om de slag met de allergrootste rockbands aan te kunnen. 

In artistiek opzicht is Hard Love echter vele malen interessanter dan de platen van deze grote rockbands. Hard Love is een 40 minuten durende roller coaster ride, die je langs enkele decennia rockmuziek voert. Van The Velvet Underground, progrock en psychedelische rock uit de jaren 70, tot de genoemde bands uit de jaren 80 en 90 en dan is er ook nog hier en daar een flinke dosis grunge verstopt, hoor je af en toe een vleugje U2 en is ook de muziek van The War On Drugs niet aan Tim Showalter voorbij gegaan. 

En net als je denkt te weten hoe het zit, heeft Tim Showalter opeens genoeg aan een piano, wordt hij beïnvloed door The Stone Roses of Primal Scream of krijgt Hard Love toch nog een punk injectie. 

Hard Love is natuurlijk niet zo verrassend als voorganger HEAL, maar uiteindelijk wel net zo indrukwekkend. Erwin Zijleman





woensdag 22 februari 2017

Nikki Lane - Highway Queen

De in Greenville, South Carolina, geboren Nikki Lane trok met haar in 2011 verschenen debuut Walk Of Shame nog nauwelijks aandacht, maar schaarde zich met het drie jaar later uitgebrachte All Or Nothin’ direct tussen de grote beloften van de alt-country. 

Nikki Lane deed dit aan de hand van topproducer Dan Auerbach en maakte indruk met muziek waarin een aantal decennia countrymuziek voorbij kwamen. 

De tegenwoordig in Nashville woonachtige singer-songwriter maakte nog veel meer indruk met haar bijzonder krachtige stem, die alle songs op All Or Nothin’ voorzag van het beetje extra dat nodig is om op te vallen binnen het enorme aanbod in het genre. 

Voor de opvolger van haar zo bejubelde tweede plaat koos Nikki Lane eens niet voor een producer van naam en faam, maar toonde ze lef. Highway Queen produceerde ze immers samen met haar partner, de nog relatief onbekende singer-songwriter Jonathan Tyler, die niet zo heel lang geleden debuteerde. 

Het pakt geweldig uit, want Highway Queen knalt werkelijk uit de speakers. De plaat loopt hiernaast over van passie en plezier en dat doet iets met de luisteraar. 

Zeker in de wat steviger aangezette rocksongs op de plaat treedt Nikki Lane nadrukkelijk in de voetsporen van zangeressen als Miranda Lambert, Gretchen Wilson en Aubrie Sellers, maar ook op Highway Queen komen weer een aantal decennia countrymuziek voorbij. 

Nikki Lane roept ook dit keer herinneringen op aan legendarische countryzangeressen als Loretta Lynn, Patsy Cline, Bobbie Gentry en Kitty Wells, raakt aan de genoemde tijdgenoten en aan topzangeressen als Neko Case en Brandi Carlile en doet me, misschien nog wel meer dan op de vorige plaat, denken aan de op zo treurige wijze om het leven gekomen Kirsty MacColl. 

In vocaal opzicht is het alleen maar smullen, maar ook in muzikaal opzicht is het genieten. Voor Highway Queen zijn een aantal geweldige muzikanten opgetrommeld en dat hoor je vooral terug in het geweldige snarenwerk op de plaat, dat alle kanten op schiet, maar altijd imponeert. De ritmesectie vond ik in eerste instantie net wat te zwaar aangezet, maar het voorziet de plaat wel van veel power. 

Die power hoor je ook continu in de stem van Nikki Lane, die echter niet alleen als een orkaan kan uithalen, maar ook subtiel en gevoelig kan zingen en op indrukwekkende wijze een aantal uithoeken van de countrymuziek verkent. 

Met haar vorige plaat All Or Nothin’ schaarde Nikki Lane zich zoals gezegd onder de beloften van de hedendaagse countrymuziek. Wat mij betreft maakt ze de belofte met deze gloedvolle en energieke plaat meer dan waar. Highway Queen is immers een plaat die je direct vanaf de eerste noten vastgrijpt en pas weer los laat wanneer de laatste noten van de tiende song op de plaat weg ebben. 

Er zijn op het moment heel wat getalenteerde countryzangeressen die zagen aan de poten van de tronen van grootheden als Emmylou Harris en Lucinda Williams, maar deze Nikki Lane hoort met het uitstekende Highway Queen absoluut tot de beste van het stel. Erwin Zijleman