Mijn zoektocht naar nieuw talent in het rootssegment brengt me deze week in Fort Worth, Texas, de thuisbasis van Left Arm Tan. Left Arm Tan is het kleurtje op de linkerarm dat je krijgt wanneer je met het raam open rijdt en de linkerarm op het portier laat rusten Het is een kleurtje dat je in Nederland momenteel helaas niet op zal doen, maar zodra de muziek van Left Arm Tan uit de speakers komt waan je je in veel zonnigere oorden. Left Arm Tan maakt de traditioneel aandoende countrymuziek die het goed doet op de Amerikaanse radio, maar dankzij een snufje countryrock en een beetje country-noir is de nieuwe plaat van de band ook zeker geschikt voor onze Europese oren. Alticana werd geproduceerd door Salim Nourallah. Salim Nourallah maakte de afgelopen 15 jaar een aantal prima soloplaten (en samen met zijn broer een vergeten meesterwerk als The Nourallah Brothers), maar brak als muzikant nooit echt door. Als producer maakte hij tot dusver vooral indruk met The Old 97’s, maar ook met Alticana van Left Arm Tan kan Salim Nourallah wel eens hoge ogen gaan gooien als producer. Alticana staat vol met heerlijk zonnige countryrock songs. Het zijn songs die ergens tussen die van The Jayhawks, Chris Isaak en Ryan Adams in zitten, al houdt de vergelijking met geen van deze artiesten heel lang stand en bevat de muziek van Left Arm Tan ook een beetje van The Eagles, The Rolling Stones, The Counting Crows, Icehouse en een acceptabele dosis Nashville country. Alticana bevat songs waarvan je alleen maar heel vrolijk kunt worden. De ene keer wat meer ingetogen, de andere keer wat steviger, maar altijd gloedvol en geïnspireerd. In het geluid van Left Arm Tan maken in eerste instantie vooral de zang en het gitaarwerk indruk, maar ook de andere schakels zijn sterk en dragen nadrukkelijk bij aan het fraai klinkende totaalgeluid. Bij eerste beluistering vond ik Alticana van Left Arm Tan vooral authentiek en traditioneel klinken, maar na enige gewenning is het zeker geen plaat die in dit hokje thuis hoort. Left Arm Tan maakt veelkleurige muziek vol invloeden die de thuisbasis van de band recht doet, maar ook nadrukkelijk buiten de grenzen van de staat en de landsgrenzen kijkt. Uiteindelijk is het een moderne plaat vol invloeden. Het is een plaat die het hart verwarmt, maar het is ook een plaat die fascineert door mooie verhalen en de lucht blauw kleurt door een heerlijk warm geluid. Bij beluistering van Alticana van Left Arm Tan waan ik me steeds weer in een grote auto op de Amerikaanse highway. De tank vol, het raam open, de radio aan. Een reis langs fraaie landschappen waarin aan de ene kant niets en aan de andere kant alles gebeurt. Het is keer op keer prachtig. Uiteindelijk ontbreekt er maar één ding en dat is het bruine kleurtje op de linkerarm. Het valt Left Arm Tan niet kwalijk te nemen. Alticana is een prachtige plaat van een band die vast nog eens heel groot gaat worden. Van luisteren ga je zeker geen spijt krijgen. Erwin Zijleman
Alticana van Left Arm Tan ligt niet in Nederland in de winkel, maar is onder andere verkrijgbaar via cdbaby (http://www.cdbaby.com/cd/leftarmtan4)
Het verhaal achter Turn van Street & Stone is prachtig, maar de muziek is nog veel mooier. Ik begin toch maar even bij het verhaal. Achter Street & Stone gaat Peter van Straten schuil. Van Straten heeft als bassist al een rijk muzikaal leven achter zich (hij speelde op vele Nederpop klassiekers en maakte onder andere deel uit van de geweldige band Powerplay), maar niemand minder dan de twee jaar geleden overleden Gerry Rafferty adviseerde van Straten om een nieuw muzikaal leven te beginnen en zijn eigen songs te gaan vertolken. Peter van Straten verruilde zijn Amsterdamse woning voor een eenvoudige blokhut in North Carolina en schreef uiteindelijk 40 songs. Hiervan zijn er twaalf te vinden op Turn en het zijn twaalf pareltjes. Turn werd in Nederland opgenomen met technicus Frans Hendriks en flink wat topmuzikanten van eigen bodem, onder wie René van Barneveld (Urban Dance Squad), Nico Brandsen (Kane), Wouter Planteijdt (Sjako) en Leon Klaasse (Powerplay, The Pilgrims). Turn staat vol met tijdloze popmuziek. Het is popmuziek die begint bij The Beatles en vervolgens via Garry Rafferty in het heden terecht komt. Turn klinkt fantastisch en dat is voor een belangrijk deel de verdienste van de fantastische muzikanten die op de plaat te horen zijn. De ritmesectie is solide maar ook speels, de piano en het orgel geven de plaat een bijzondere sfeer, de pedal steel past verrassend goed bij de tijdloze popmuziek van Street & Stone en het gitaarwerk is van wereldklasse. Peter van Straten maakt het vervolgens af met bijzonder lekker in het gehoor liggende songs en prima zang. De songs op Turn putten nadrukkelijk uit de archieven van de popmuziek, maar door de bijzondere instrumentatie en de veelheid aan invloeden (variërend van Beatlesque pop tot moderne rock en van rootsmuziek tot jazzy en funky klanken) heeft Street & Stone toch een duidelijk eigen karakter en dit is bovendien een eigentijds karakter. Iedereen die Turn beluistert zal onmiddellijk verrast zijn door het hoge niveau van de songs, maar Turn is ook nog eens die veel beter wordt wanneer je hem vaker hoort. Wanneer je Turn een paar keer hebt gehoord zijn vrijwel alle songs op de plaat je dierbaar en is het debuut van Street & Stone een plaat die nauwelijks meer uit de cd speler te krijgen is en bij alle gelegenheden tot zijn recht komt. Peter van Straten nam flink wat risico’s toen hij afreisde naar North Carolina om zijn eigen songs te schrijven, maar het heeft fantastisch uitgepakt. Met Turn van Street & Stone wordt de eregalerij van de Nederlandse popmuziek uitgebreid met een serie tijdloze popliedjes met een uniek karakter, die zowel nationaal als internationaal mee kan doen om de prijzen. De zoveelste verrassing van eigen bodem dit jaar en ook dit is weer een bijzonder aangename. Erwin Zijleman
Het heeft er alle schijn van dat de Amerikaanse muzikant Mikal Cronin gaat uitgroeien tot één van de sensaties van 2013. Daar zag het tot voor kort niet naar uit, want van zijn titelloze debuut was ik twee jaar geleden niet erg onder de indruk en ik was zeker niet de enige, want jubelrecensies kan ik me eerlijk gezegd niet herinneren. Opvolger MCII is echter tien klassen beter en mag met recht een sensatie worden genoemd. Op MCII verrast Mikal Cronin, een maatje van de vorig jaar door de muziekpers omarmde Ty Segall, met de ene perfecte popsong na de andere. Het zijn popsongs die het etiket powerpop opgeplakt zullen krijgen, maar Mikal Cronin voorziet de powerpop zoals we die uit het verleden kennen van een geheel eigen geluid. Aan de ene kant heeft de muziek van Mikal Cronin het gruizige garagerockgeluid dat we kennen van de vorig jaar zo bejubelde Ty Segall, maar MCII staat ook bol van de invloeden uit de West Coast pop en klinkt alles bij elkaar genomen als een mix van The Sonics, The Beach Boys, The Beatles, The Lemonheads en Big Star. Ook qua arrangementen en instrumentatie wijkt MCII flink af van de standaard powerpop klassiekers in de platenkast. Mikal Cronin heeft zijn tweede plaat aan de ene kant voorzien van een rechttoe rechtaan live-geluid dat lekker mag rammelen, maar heeft MCII aan de andere kant volgestopt met opvallende instrumenten waaronder een heerlijk krassende viool en heeft MCII ook nog eens voorzien van een lekker vol geluid waarin de akoestische gitaren zorgen voor de warmte en de elektrische gitaren voor het gruis. Dankzij het heerlijk volle geluid en de veelheid aan invloeden is MCII zeker een opvallende plaat, maar omdat Mikal Cronin op zijn tweede plaat het ene na het andere memorabele popliedje uit zijn mouw schudt is het ook een opvallend goede plaat. Zeker wanneer Mikal Cronin de gitaren laat scheuren zijn de songs op MCII vrijwel onweerstaanbaar, maar ook de songs waarin louter zonnestralen uit de speakers komen laten zich na één keer horen niet meer uit het geheugen verwijderen. Ik was na een paar minuten al overtuigd van de kwaliteit van MCII, maar de plaat is sindsdien nog minstens tien keer zo goed geworden. Mikal Cronin heeft een collectie songs afgeleverd die tijdloos en eigentijds zijn en in vrijwel alle gevallen na één keer horen memorabel. De eerste helft van het jaar zit er nog niet op, maar MCII van Mikal Cronin durf ik nu wel alvast een jaarlijstjesplaat te noemen. Een van de betere jaarlijstjesplaten van 2013 denk ik zelfs. Erwin Zijleman
