woensdag 7 december 2016

Childish Gambino - "Awaken, My Love!"

Op de platen van Childish Gambino wordt tot dusver het etiket rap geplakt en hoewel ik regelmatig mijn best doe met in brede kring geprezen rap platen, kan ik met dit genre nog steeds niet uit de voeten. 

Ik had "Awaken, My Love!" dus bijna terzijde geschoven, maar door alle heftige reacties die deze plaat oproept ben ik er toch naar gaan luisteren. 

De nieuwe plaat van het alter ego van Donald Glover wordt momenteel zowel verguisd als bejubeld, waarbij de uitersten fanatiek worden opgezocht. De een krijgt er hoofdpijn van en vindt het echt helemaal niks, de ander vindt het van de eerste tot de laatste noot fantastisch en komt superlatieven tekort. Ik schaar mezelf inmiddels onder de laatste groep. 

Op "Awaken, My Love!" heeft Childish Gambino de rap, in ieder geval tijdelijk, vaarwel gezegd en eert hij de funk. Het is de funk van Prince, het is de funk van Rick James, het is de funk van Sly & The Family Stone, maar het is vooral de psychedelische en zompige funk van bands als Funkadelic en Parliament; geesteskinderen van George Clinton, die in de vroege jaren 70 vanuit Detroit een ander gezicht gaf aan de funk. 

Het levert een eclectische plaat op, die zeker in eerste instantie wat overweldigend overkomt. Zeker bij beluistering met de koptelefoon openbaart zich echter een fantastische luistertrip, die niet alleen rijkelijk citeert uit de funk, maar ook aansluit bij 70s soul (denk aan de meesterwerken van Marvin Gaye) en bovendien de invloeden uit het heden en met name uit de neo-soul niet vergeet (met af een toe een stiekem uitstapje richting de hiphop). 

Het is een luistertrip die alle kanten op kan schieten. In een aantal tracks scheuren de gitaren en lijkt het er even op of Jimi Hendrix is opgestaan, in een aantal andere tracks zweeft de muziek juist alle kanten op en is er volop ruimte voor experiment, maar Childish Gambino is op "Awaken, My Love!" ook niet vies van aalgladde soul zoals die in de 80s werd gemaakt (Sexual Healing in het kwadraat). 

Op het grootste deel van de plaat blijft Donald Glover echter aan de goede kant van de streep en is het genieten van een prachtig eerbetoon aan funkheld George Clinton, waarbij al die andere funkhelden meteen worden meegenomen en Prince waarschijnlijk zeer tevreden toekijkt, al zal hij er van balen dat hij deze plaat niet meer heeft kunnen maken. 

"Awaken, My Love!" is door het van de hak op de tak springende karakter zeker niet geschikt voor iedereen, maar een ieder die zin heeft in een dampende porties 70s funk vol avontuur en passie, hoorde het dit jaar niet vaak beter dan op deze fascinerende plaat van Childish Gambino. Erwin Zijleman







dinsdag 6 december 2016

Kate Bush - Before The Dawn

In de lente van 1979 begon Kate Bush aan een buitengewoon ambitieuze tournee. 

De op dat moment pas 20 jaar oude zangeres had in 1978 met The Kick Inside een droomdebuut afgeleverd en had hetzelfde jaar ook nog het minder succesvolle maar ook uitstekende Lionheart uitgebracht. 


De eerste concerten van Kate Bush waren sensationeel, zeker wanneer je ze in het juiste tijdsperspectief plaatst. Concerten met een flinke theatrale component, talloze kostuumwisselingen, draadloze microfoons en veel dans waren in 1979 nog niet vertoond, maar Kate Bush deed het en maakte diepe indruk. 


Ze betaalde er wel een hoge prijs voor. Financieel waren de concerten niet rendabel en de concerten bleken bovendien in fysiek en emotioneel opzicht loodzwaar. De concerten die Kate Bush in 1979 gaf waren dan ook lange tijd haar enige concerten, tot ze in 2014 terugkeerde voor uiteindelijk 22 concerten in het Londense Hammersmith Apollo Theatre. 


Het waren volgens de gelukkigen die er bij konden zijn en de aanwezige recensenten concerten die minstens even memorabel en legendarisch waren als de concerten die de piepjonge Kate Bush in 1979 had gegeven. 


Een aangekondigde DVD release werd vorig jaar afgeblazen, maar nu ligt er dan wel een uit 3 cd’s of 4 LP’s bestaande live-registratie in de winkel. Naar Before The Dawn zal je tevergeefs zoeken op Spotify en Apple Music, zodat je bent aangewezen op een fysiek exemplaar. Het is de prijs meer dan waard, want Before The Dawn is een live-plaat van een niveau dat je maar zelden tegen komt. 


Natuurlijk biedt Before The Dawn geen volledige afspiegeling van de concerten in 2014, want deze boden naast muziek ook heel veel visueel spektakel (er stonden meer acteurs dan muzikanten op het podium). De muziek op de live-registratie is echter prachtig. 


Op Before The Dawn wordt Kate Bush bijgestaan door een aantal ervaren muzikanten, onder wie gitarist David Rhodes, bassist John Giblin en drummer Omar Hakin. De setlist is goed voor ruim tweeënhalf uur muziek, die is onderverdeeld in drie aktes. 


In de eerste akte staan de toegankelijkere songs centraal, al zal je buiten Running Up That Hill tevergeefs wachten op de grote hits van Kate Bush. Tijdens de concerten in 2014 stonden de tracks van de albums Hounds Of Love en Arial centraal, beiden staan vrijwel volledig op de setlist. The Red Shoes moest het doen met twee songs, terwijl maar één song van 50 Words Of Snow en The Sensual World de setlist haalde (de laatste alleen de repetities). 


Het betekent ook dat geen enkele track van The Kick Inside, Lionheart, Never For Ever en The de setlist haalde, zodat Before The Dawn zeker geen goede afspiegeling biedt van het oeuvre van Kate Bush. 


Heel erg is dat niet, want alles dat Kate Bush en haar band aanraken op de live-registratie verandert in goud. Heel af en toe mis je het bijbehorende beeld (zo zijn een aantal dialogen op de tweede cd zonder de beelden oersaai), maar als de band speelt en Kate Bush zingt is het genieten. 


Misschien is het jammer dat we geen Greatest Hits selectie voorgeschoteld krijgen, maar aan de andere kant leent de stem van Kate Bush zich inmiddels wel beter voor het meer experimentele werk van haar latere platen. 


Na een dipje op de tweede schijf, is de derde schijf van de eerste tot de laatste noot genieten en voel je je stiekem toch nog deelgenoot van de unieke concerten die Kate Bush in 2014 gaf, met een geweldige versie van Cloudbusting als kers op de taart. Al met al een van de grote platen van het moment. Erwin Zijleman






maandag 5 december 2016

Wolf People - Ruins

De Britse band Wolf People bestaat inmiddels ruim tien jaar en brengt sinds 2010 platen uit. Het zijn platen die ik voorbij heb zien komen in (over het algemeen zeer positieve) recensies en die ik in een aantal gevallen zelfs in handen heb gehad, maar tot voor kort was ik er nog niet toe gekomen om te luisteren naar de muziek van de band uit Bedford. 

Daar leek het vorige maand verschenen Ruins niets aan te gaan veranderen, maar sinds ik de plaat bij toeval beluisterde ben ik flink in de ban van de muziek van Wolf People. 


Ruins laat zich immers beluisteren als een omgevallen platenkast en het is een platenkast die verdacht veel lijkt op de platenkast die ik in mijn jongere jaren op mijn kamer had staan. 


Wolf People vermengt op haar nieuwe plaat op fascinerende wijze invloeden uit de folk, progrock, psychedelica en hardrock en sluit met haar muziek aan bij flink wat van mijn voormalige favoriete bands. 


Zo ben ik wanneer een dwarsfluit van stal wordt gehaald direct terug bij de beste platen van Jethro Tull, komt Wolf People op de proppen met gitaarriffs waarvoor Led Zeppelin en Black Sabbath zich niet zouden hebben geschaamd, maakt de Britse band geen geheim van haar liefde voor Britse folk, is het soms net zo onnavolgbaar als Soft Machine of strooit het met geniale passages als Yes, Genesis of Rush en maakt het ook nog eens benevelende psychedelische muziek die herinnert aan de jongere jaren van Pink Floyd. 


Het knappe is dat Wolf People je ruim drie kwartier lang mee terug neemt naar de jaren 70, maar muziek maakt die geen seconde gedateerd klinkt. En ook geen seconde verveelt. Het is een kunstje dat Wolf People deelt met bands als Syd Arthur en Tame Impala, maar vergeleken met de platen van deze bands is Ruins een stuk veelzijdiger en een stuk dynamischer. 


Ruins is een plaat die je bij voorkeur met de koptelefoon moet beluisteren, of op stevig volume uit de speakers moet laten komen, want wat gebeurt er veel op de nieuwe plaat van de Britse band. Alle songs op de plaat zitten vol invloeden (ook van recentere datum) en al deze invloeden worden door Wolf People voortdurend op één hoop gegooid. 


Hierdoor kan Ruins op het ene moment bijna pastoraal folky klinken om je op het volgende moment omver te blazen met meedogenloze riffs of onnavolgbare progrock. Wolf People maakt muziek vol hoogstandjes en vol prachtig gitaarwerk, maar de band schrijft ook nog eens geweldige songs, waardoor Ruins meer structuur bevat dan je op het eerste gehoor verwacht of in de jaren 70 gebruikelijk was. 


Ik weet zeker dat als Ruins in de jaren 70 was verschenen het inmiddels een onbetwiste klassieker was geweest, maar wat nog niet is kan nog komen. Hoe vaker ik naar Ruins van Wolf People luister, hoe beter en indrukwekkender de plaat wordt. En waar de plaat me in eerste instantie vooral mee terug nam naar een ver verleden, staat de plaat inmiddels met twee benen in het heden en tussen de betere platen van het moment. 


Wolf People heeft al met al een fascinerende luistertrip afgeleverd die je nog lang zal heugen. Je bent bij deze gewaarschuwd. Erwin Zijleman