Vorig jaar was ik nog bijzonder aangenaam verrast door een nieuwe plaat van Garland Jeffreys; de Amerikaanse singer-songwriter die ik eigenlijk alleen maar kende van twee platen uit een inmiddels redelijk ver verleden (American Boy & Girl uit 1979 en Don’t Call Me Buckwheat uit 1992). Sinds de release van The King Of In Between vorig jaar heb ik me flink verdiept in het oeuvre van Garland Jeffreys, dat meestal de hitsingles (als Matador en Hail Hail Rock ’n Roll van de hierboven genoemde twee platen) moet ontberen, maar verder toch van een bijzonder hoge kwaliteit is. Ik keek daarom zeer uit naar de man’s nieuwe plaat en het onlangs verschenen Truth Serum heeft me zeker niet teleurgesteld. Ook op Truth Serum gaat Garland Jeffreys weer aan de haal met een breed palet aan stijlen. De plaat opent met rauwe blues waarvoor de bijna even oude Rolling Stones een moord zouden doen, maar schakelt vervolgens net zo makkelijk over op intieme folk, doorleefde soul, stevige rock, broeierige reggae of aanstekelijke pop. Het klinkt allemaal gedreven en energiek en wat steeds weer opvalt is hoe goed Garland Jeffreys zingt. Jeffreys wordt volgend jaar 70, maar de tand des tijd heeft nog total geen vat op zijn stembanden, waardoor Jeffreys in alle genres die hij aanpakt weet te overtuigen. Dat overtuigen doet hij ook als songwriter, want de serie songs op Truth Serum is buitengewoon sterk. Garland Jeffreys heeft zijn nieuwe plaat kunnen maken dankzij de gulle giften van zijn fans en ook zij zullen niet teleurgesteld zijn in Truth Serum. Het is een typische Garland Jeffreys plaat geworden met veel invloeden, goede songs, prima muzikanten en zang waar de meeste collega’s van Garland Jeffreys, en zeker die van zijn leeftijd, een puntje kunnen zuigen. Zo aangenaam verrast als vorig jaar bij beluistering van The King Of In Between was ik natuurlijk niet, maar dat heeft meer te maken met de lange tijd dat ik niets van Garland Jeffreys had gehoord voor de release van The King Of In Between dan met de kwaliteit van Truth Serum. Garland Jeffreys maakt nog altijd platen die je na één keer horen dierbaar zijn. Het is niet eens zo makkelijk om uit te leggen wat nu precies zo goed is aan de muziek van de Amerikaan, maar stop Truth Serum in de cd speler en je weet genoeg. Truth Serum van Garland Jeffreys bevat tien songs die het bloed sneller laten stromen en doen verlangen naar veel en veel meer. Dat meer is beschikbaar, want Garland Jeffreys heeft inmiddels een dozijn platen op zijn naam staan en ze zijn eigenlijk allemaal goed. Dat Garland Jeffreys voor het opnemen van een nieuwe plaat totaal afhankelijk is van giften is eigenlijk schandalig, maar het houdt hem wel scherp. Vlijmscherp zelfs. Erwin Zijleman
Haim is een trio uit San Fernando Valley, California, dat bestaat uit de zusjes Alana, Danielle en Este Haim. Alana, Danielle en Este groeiden op in een muzikale familie en kregen een gevarieerd dieet aan goede popmuziek met de paplepel ingegoten. Hierna gingen de zusjes hun eigen muzikale weg en deden ze nogal uiteenlopende dingen. Sinds vorig jaar vormen Alana, Danielle en Este Haim en dit trio wordt tot dusver stevig gehyped. Dat is helemaal terecht, want met Days Are Gone hebben de zusjes Haim een erg goed en ook nog eens zeer verrassend debuut afgeleverd. Days Are Gone heeft zich stevig laten beïnvloeden door de muziek die de zusjes Haim thuis te horen kregen, maar bevat naast de invloeden die je verwacht bij meisjes uit het zonnige California (er komt flink wat Fleetwood Mac voorbij) ook heel veel onverwachte invloeden, hiervan komen er heel veel uit de 80s en 90s, waarbij drie hoofdstromingen opvallen. Aan de ene kant hebben de Haim zusjes heel goed geluisterd naar 90s R&B bands als TLC en Destiny’s Child, maar aan de andere kant hoor ik ook heel veel van de muziek die de protegés van Prince in de 80s maakte. Denk aan Sheila E en Wendy & Lisa, maar ook zeker aan Jill Jones (die voor zover ik weet aan de hand van His Royal Badness één briljante cd maakte). Tenslotte heeft Haim met haar honingzoete popliedjes ook wel wat van de aalgladde maar o zo lekkere platen die het meidentrio Wilson Phillips maakte aan het begin van de jaren 90. Haim is gelukkig niet in het verleden blijven steken, maar vermengt de sterk aan de 80s en 90s herinnerende invloeden (hier en daar lijken het The Thompson Twins wel) met moderne synthpop en de eigenzinnige indie-pop. Days Are Gone is een plaat vol opzwepende ritmes, lekkere vocalen (ergens tussen Paula Cole en Leona Lewis), heerlijke gitaarloopjes, authentiek klinkende synths en vooral heel veel vrijwel onweerstaanbare popliedjes. Days Are Gone ademt vaak de sfeer van het verleden, maar is tegelijkertijd een avontuurlijk en bijzonder eigentijds klinkende plaat vol invloeden. Waar de platenmaatschappijen momenteel bij voorkeur de hand op de knip houden voor debuterende artiesten, mocht Haim flink uitpakken met producers en studiotijd, waardoor de plaat werkelijk perfect klinkt. Bij beluistering valt verder op dat de zusjes Haim ook uitstekend uit de voeten kunnen op hun instrumenten, wat de dosis respect voor de plaat nog wat verder opvoert. Hoewel het zeker niet mijn favoriete genre is vind ik persoonlijk de songs met flink wat R&B invloeden het spannendst, maar ondanks het brede palet aan stijlen bevat Days Are Gone geen slechte track. Met name de Britse en Amerikaanse muziekpers hebben het afgelopen jaar wonderen verwacht van Haim. En verdomd: de zusjes Haim maken het nog waar ook. Heerlijke plaat met echt geweldige muziek. Erwin Zijleman
