Stone Irr debuteerde twee jaar geleden met het bijzonder fraaie Sinner en vervolmaakt het geluid van dit bijzondere debuut nu met wonderschone arrangementen
De inmiddels in Los Angeles woonachtige Stone Irr dook twee jaar geleden op met de jaarlijstjesplaat Sinner. Het album werd helaas niet in brede kring opgepikt, maar heeft de lat hoog gelegd voor het nieuwe album van de Amerikaanse muzikant. Performance overtuigt desondanks makkelijk. Stone Irr heeft het recept van Sinner behouden, maar ook verrijkt met wat uitbundigere arrangementen, die met name putten uit de Westcoast pop, maar die ook eigentijds klinken. Het vollere geluid is gelukkig niet ten koste gegaan van de intimiteit van de muziek van Stone Irr, die ook dit keer indruk maakt met songs vol weemoed. Alle reden dus om Performance vol liefde te omarmen.
In de herfst van 2017 kreeg ik, overeigens naar aanleiding van mijn zeer lovende woorden over het debuut van Phoebe Bridgers, bij toeval Sinner van de Amerikaanse muzikant Stone Irr in handen.
Het officiële debuut van de muzikant uit Bloomington, Indiana, beviel me zo goed dat ik het album onmiddellijk uitriep tot een van de grote verrassingen van 2017, maar toen ik een paar maanden later mijn jaarlijstje samenstelde was ik het album kennelijk alweer vergeten. Zonde, want Sinner is een album dat absoluut jaarlijstjeswaardig was. Vorig jaar kreeg Sinner alsnog een Nederlandse release, maar echt opvallen deed het album in Nederland helaas niet.
Sinner, dat ik in de herfst van 2017 vergeleek met de muziek van Sufjan Stevens en Jeff Buckley overgoten met een Beach Boys sausje en dat opviel door bijzondere teksten waarin het opgroeien in de Amerikaanse Bible Belt centraal stond, komt hier nog altijd met enige regelmaat uit de speakers en daarom was ik verheugd toen ik de naam van Stone Irr deze week zag opduiken in de lijst met nieuwe releases.
Performance gaat verder waar Sinner twee jaar geleden ophield en laat een deels bekend geluid horen. Stone Irr heeft Indiana inmiddels verruild voor Los Angeles en kiest op zijn tweede album voor een wat voller geluid. Het is een geluid waarin nog altijd flink wat echo’s uit de muziek van The Beach Boys opduiken, maar in de melodieën zijn dit keer ook invloeden van The Beatles te horen.
Stone Irr koppelt de mooie melodieën en Beach Boys achtige vocalen aan intieme folksongs met een vaak wat weemoedig karakter. Het is een combinatie van invloeden die Sinner twee jaar geleden een uniek geluid gaf en dat geluid is vervolmaakt op Performance. Op het nieuwe album heeft Stone Irr meer aandacht besteed aan de instrumentatie en productie, waarvoor de mij onbekende Ben Lumsdaine heeft getekend. Performance heeft de intimiteit van zijn voorganger behouden, maar klinkt rijker. In de openingstrack duiken opeens gruizige gitaren op, maar ook blazers en strijkers duiken met enige regelmaat op in de arrangementen die met name bij beluistering met de koptelefoon van een bijzondere schoonheid blijken.
De muziek van Stone Irr herinnerde twee jaar geleden al aan de jaren 60 en 70, maar doet dat op Performance nog wat nadrukkelijker. Zeker wanneer de melodieën honingzoet zijn duiken flarden Westcoast pop op, maar de muzikant uit Los Angeles sluit ook aan bij de melancholische singer-songwriters uit het heden.
Waar melancholie op Sinner domineerde laat Performance ook met enige regelmaat een groots en wat zonniger klinkend geluid horen, maar de muziek van Stone Irr blijft ingetogen en intiem en heeft zeker wanneer de weemoed het wint ook wel wat raakvlakken met de albums van Elliott Smith.
Het debuut van de Amerikaanse muzikant maakte op mij een onuitwisbare indruk en dat heeft de lat hoog gelegd voor het toch altijd al lastige tweede album. Performance heeft mij desondanks vrij makkelijk overtuigd. Stone Irr heeft de kracht en schoonheid van zijn intieme debuut behouden, maar zet op zijn nieuwe album ook stappen. Sinner deed ondanks herhaalde pogingen niet zo heel veel, maar het bijzonder fraaie Performance verdient echt een veel beter lot. Erwin Zijleman
De muziek van Stone Irr is ook verkrijgbaar via zijn bandcamp pagina: https://stoneirr.bandcamp.com.
Van de stapel .....
Iedere week verschijnen stapels nieuwe albums. Ook na een strenge selectie is het veel meer dan ik kan plaatsen op deze BLOG, waardoor iedere week albums op de stapel terecht komen. Helaas komen deze albums hier over het algemeen niet meer af. Om de echte parels een tweede kans te geven, besteed ik vanaf nu op iedere vrijdag aandacht aan een album van de stapel dat echt veel te mooi is om te laten liggen.
Deze week.... To Be Beautiful, de echt niet meer verwachte comeback van de Amerikaanse band Madder Rose.
Madder Rose is terug van lang weg geweest, gaat verder waar het in 1999 ophield, maar zet ook nieuwe stappen op een album dat niet onder doet voor het oude werk
Madder Rose ontdekte ik aan het eind van de jaren 90, toen de carrière van de band er alweer bijna op zat, maar de vier albums van de band werden me uiteindelijk zeer dierbaar. Uit het niets is Madder Rose terug met een album dat flarden van het oude werk van de band bevat, maar dat ook nieuwe stappen zet. To Be Beautiful is een wat meer ingetogen en zweverig album, maar de muziek van de band uit New York heeft nog altijd haar scherpe kantjes. Voor de fans uit het verleden zijn er nog altijd het prachtige gitaarwerk en de benevelende vocalen, maar Madder Rose kan met dit album ook in 2019 mee. In de jaren 90 bleef het werk van de band helaas wat onderbelicht. Hopelijk is dat dit keer anders.
Vorige maand verscheen op bandcamp vrijwel uit het niets een nieuw album van Madder Rose en inmiddels is het album ook beschikbaar gekomen via de streaming media diensten.
Op een nieuw album van Madder Rose had ik absoluut niet meer gerekend. De band uit New York werd in 1990 geformeerd en viel negen jaar later uit elkaar. In de tussenliggende jaren verschenen vier albums, die ik stuk voor stuk schaar onder de memorabele albums uit het betreffende decennium, maar die helaas slechts in kleine kring werden opgepikt.
Madder Rose werd destijds in hetzelfde hokje geduwd als bands als Blake Babies, Throwing Muses en Belly, maar ik vond de albums van de band uit New York toch net wat memorabeler en plaatste de band zelf naast het door mij zeer bewonderde Mazzy Star.
Frontvrouw Mary Lorson maakte na het uiteenvallen van Madder Rose nog een prima album onder de naam Saint Low en hierna nog een aantal nauwelijks opgemerkte albums onder haar eigen naam. Madder Rose werd inmiddels nog slechts door een enkeling herinnerd als die geweldige cultband uit de jaren 90, maar twintig jaar na het laatste wapenfeit van de band is Madder Rose terug met een nieuw album.
To Be Beautiful, de opvolger van Bring It Down (1993), Panic On (1994), Tragic Magic (1997) en Hello June Fool (1999), is verschenen op een klein Brits label en werd gemaakt in de originele bezetting. De leden van de band liepen elkaar bij toeval tegen het lijf in New York en besloten nieuwe muziek te gaan maken. Het levert een album op dat direct herinnert aan die vier memorabele albums uit de jaren 90, maar Madder Rose is in de twintig jaar waarin het stil was rond de band niet stil blijven staan.
Ook het geluid op To Be Beautiful wordt voor een belangrijk deel bepaald door de benevelende vocalen van Mary Lorson en door het prachtig zweverige gitaarwerk van Billy Coté, die het album ook produceerde, maar waar Madder Rose in het verleden nog wel eens gruizig kon klinken, kiest het op haar nieuwe album vooral voor zich langzaam voortslepende en meer ingetogen klanken, wat ook past bij het Britse label van de band, dat zich naar eigen zeggen focust op langzame en stille muziek.
Madder Rose is hierdoor wat meer opgeschreven in de richting van het al eerder genoemde Mazzy Star en dat is een beweging die mij zeer goed bevalt. Zeker wanneer de gitaren prachtig uitwaaien en Mary Lorson heerlijk zwoel zingt maakt Madder Rose muziek waarvoor Hope Sandoval en de haren zich niet zouden schamen, maar To Be Beautiful doet me ook een paar keer denken aan Cowboy Junkies. Boven alles is Madder Rose echter zichzelf gebleven. De band maakt muziek die aangenaam dromerig klinkt, maar net als in het verleden hebben de songs van hun band ook scherpe kantjes.
To Be Beautiful heeft mijn oude liefde voor de muziek van Madder Rose onmiddellijk aangewakkerd met een album dat niet onder doet voor de vier prachtplaten uit een inmiddels ver verleden. To Be Beautiful refereert absoluut naar die platen uit het verleden, maar plaatst zich toch vooral in het heden met een aantal songs die de band in de jaren 90 nog niet kom maken, waaronder een aantal intieme songs over het verlies van dierbaren of het ouder worden. Madder Rose is terug uit het niets en heeft een album gemaakt dat vooral smaakt naar veel en veel meer. Erwin Zijleman
De nieuwe muziek van Madder Rose is verkrijgbaar via het nieuwe label van de band: https://store.tromerecords.com/album/to-be-beautiful. Het vinyl is helaas uitverkocht.
