18 maart 2026

Review: Morgan Nagler - I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It

Het is overvol binnen de indierock van het moment, maar met het geweldige I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It levert Morgan Nagler een debuutalbum af dat haar in één klap schaart onder de smaakmakers in het genre
Dat Morgan Nagler goede songs kan schrijven bewees de muzikante uit Los Angeles al eerder met de songs die ze voor anderen schreef, maar ook haar debuutalbum I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It staat er vol mee. Het is een album dat zowel uit de voeten kan met indierock als met indiefolk en indiepop en het is een album dat vol staat met direct aansprekende songs. Het knappe van het debuutalbum van Morgan Nagler is ook dat ze volledig zichzelf blijft en songs kan schrijven die op hetzelfde moment hopeloos aanstekelijk en volstrekt eigenzinnig zijn. Zomaar een van de grote indie-albums van het moment, wat een verrassing.



Ik had tot vorige week nog nooit van Morgan Nagler gehoord. Dat is ook niet zo gek, want het deze week verschenen I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It is haar debuutalbum. Toch timmert de muzikante uit Los Angeles al heel wat jaren aan de weg. Dat ik heb gemist dat ze als kind in een groot aantal films en tv-series speelde, vergeef ik mezelf, maar ook de muzikale verdiensten van Morgan Nagler mogen er zeker zijn. 

Zo speelde ze in een aantal mij onbekende bands, maar ze schreef ook mee aan songs van onder andere HAIM, Margo Price, Madi Diaz en Phoebe Bridgers. Het meeschrijven aan de track Kyoto van Phoebe Bridgers leverde haar zelfs een Grammy-nominatie op. Het zette haar bij mij nog niet op de kaart, maar met haar deze week verschenen solodebuut I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It heeft de Amerikaanse muzikante ervoor gezorgd dat ik haar naam niet meer ga vergeten. 

Als je door bovengenoemde muzikanten wordt gevraagd om mee te schrijven aan hun songs kun je iets, dus het wekt geen verbazing dat het debuutalbum van Morgan Nagler direct vanaf de openingstrack de aandacht trekt met uitstekende songs. Met openingstrack Cradle The Pain levert ze een indierocksong af waarop heel wat collega’s in het genre, inclusief die van naam en faam, stikjaloers zullen zijn. 

Het is een track met lekker stevig gitaarwerk, maar het is ook een track met een melodie die blijft hangen en een refrein dat je na één keer horen bijblijft. I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It bevat veel meer uitstekende tracks, want met de songwriting skills van Morgan Nagler zit het wel goed. Die skills kregen extra inspiratie door een liefdesbreuk, die nog wat emotionele lading heeft toegevoegd aan de songs. 

De openingstrack van het album past uitstekend in het hokje indierock, maar in de tweede track laat de muzikante uit Los Angeles horen dat ze ook met folky songs uit de voeten kan, al kunnen gruizige gitaren op ieder moment opduiken. Het zorgt ervoor dat I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It gevarieerder klinkt dan de meeste andere indie-albums van het moment. 

Morgan Nagler schrijft toegankelijke songs die makkelijk verleiden, maar het zijn ook eigenzinnige songs met scherpe kantjes en ruwe randjes. Die eigenzinnigheid hoor je ook in de zang op het album. De stem van Morgan Nagler is niet per se mooi, maar het is wel een stem die wat met je doet en een stem die eens anders klinkt dan al die fluisterzachte stemmen in het genre. 

De combinatie van een bijzondere stem, een gevarieerde instrumentatie en ijzersterke songs zorgt ervoor dat ik I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It echt met geen mogelijkheid kan weerstaan. Het knappe van het album is dat alles klopt, maar tegelijkertijd ook ruw klinkt. Dat geldt ook voor de productie van Kyle Thomas (King Tuff), die fraai is, maar ook af en toe een heerlijk lo-fi sfeertje heeft. 

Morgan Nagler nam als muzikante tot dusver genoegen met een plekje op de achtergrond, maar haar debuutalbum is in alle opzichten goed genoeg om een plekje in de spotlights af te kunnen dwingen. In een hele drukke week trok het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante onmiddellijk mijn aandacht, maar I've Got Nothing To Lose, And I'm Losing It is vervolgens snel uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums van het moment. Wat heeft Morgan Nagler een prachtig visitekaartje afgegeven. Erwin Zijleman

De muziek van Morgan Nagler is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amnerikaanse muzikante: https://morgannagler.bandcamp.com/album/ive-got-nothing-to-lose-and-im-losing-it.



Review: Maz O'Connor - Love It Is A Killing Thing

De Britse muzikante Maz O’Connor beschikt over het soort engelenstem waarmee je eigenlijk alleen maar traditionele Britse folk kunt maken en dat doet ze dan ook op het mooie Love It Is A Killing Thing
De muziek van Maz O’Connor kreeg tot dusver volgens mij niet heel veel aandacht, maar haar deze week verschenen nieuwe album Love It Is A Killing Thing wordt goed gepromoot. Het album werd me de afgelopen weken meerdere malen aangeprezen, waardoor ik nieuwsgierig was geworden naar de muziek van de Britse muzikante. Maz O’Connor maakt vrij traditionele Britse folk en dat is niet het genre van mijn eerste voorkeur, maar ik vind Love It Is A Killing Thing een prachtig album. De muziek is sober maar smaakvol, de songs zijn niet te zwaar en boven alles beschikt Maz O’Connor over een prachtige stem. Het levert een bijzonder mooi Brits folkalbum op.



Ik heb op de krenten uit de pop al heel vaak opgeschreven dat ik niet zo gek ben op traditionele Britse folk, maar inmiddels heb ik ook al flink wat albums positief gerecenseerd die absoluut thuis horen in dit hokje. Het kan zo zijn dat mijn smaak wat aan het veranderen is, want het afgelopen jaar besprak ik volgens mij meer Britse folkalbums dan in eerdere jaren. 

Nu is het wel nog steeds zo dat ik een duidelijke voorkeur heb voor albums die zich op fraaie wijze weten te ontworstelen aan het strakke keurslijf van het genre, zoals Katherine Priddy eerder deze maand nog zo mooi deed. Maar zo af en toe glipt er ook een wat traditioneler klinkend folkalbum doorheen dat me weet te raken. Love It Is A Killing Thing van Maz O’Connor is zo’n album. 

Ik had nog niet eerder van de Britse muzikante gehoord, terwijl ze inmiddels een respectabel stapeltje albums op haar naam heeft staan. Dat zal te maken met de muziek die ze maakt, want ook Love It Is A Killing Thing is weer een folkalbum dat herinnert aan de rijke tradities van de Britse folk. 

Maz O’Connor beschikt over een stem die is gemaakt voor de Britse folk zoals we die kennen uit vervlogen tijden. Het is een mooie en heldere stem die direct associaties oproept met een aantal grote Britse folkzangeressen uit het verleden. 

Nu vind ik Britse folkzangeressen die aan de traditionele kant van het genre opereren vaak wat plechtig of pastoraal klinken en dat vind ik niet altijd mooi. Ook de stem van Maz O’Connor gaat wel wat deze kant op, maar ik vind de stem van de Britse muzikante vooral heel mooi. Het is een stem die direct zorgt voor de bijzondere sfeer die Britse folk kenmerkt, maar Maz O’Connor zingt ook met veel precisie en met veel gevoel. 

De muziek op het album is vaak aan de sobere kant, waardoor de zang alle aandacht opeist. Dat vraagt wat van de stem van Maz O’Connor, maar wat mij betreft weet ze een album lang makkelijk te overtuigen met haar stem, die af en toe ook nog eens flink de hoogte in kan. 

Zoals de meeste wat traditionelere Britse folkalbums is ook Love It Is A Killing Thing vrij sober ingekleurd. Ik vind het geluid op het album echter wel heel sfeervol en de perfecte ondergrond voor de stem van Maz O’Connor. Het album is voorzien van een akoestisch geluid dat wordt gedomineerd of zelfs uitsluitend bepaald door gitaren, banjo en viool. 

Het snarenwerk is prachtig en klinkt wat mij betreft voldoende vol en ook vol genoeg om andere instrumenten niet te missen. Love It Is A Killing Thing is bovendien voorzien van een fraaie productie waarin de individuele instrumenten goed tot zijn recht komen en de stem van Maz O’Connor alle ruimte krijgt. De Britse muzikante tekende zelf voor de productie van het album en heeft knap werk afgeleverd. 

Qua muziek en zang past Love It Is A Killing Thing perfect binnen de kaders van de traditionele Britse folk en dat doet het album ook met de songs. Het nieuwe album van Maz O’Connor is met bijna 33 minuten aan de korte kant, maar die 33 minuten weet Maz O’Connor mijn aandacht makkelijk vast te houden, wat zeker niet alle traditionele Britse folkies lukt. 

Ik was anderhalve week geleden zeer enthousiast over het nieuwe album van Katherine Priddy, dat de grenzen van de folk continu opzoekt, maar ook deze wat traditionelere variant van Maz O’Connor mag er zeker zijn. Erwin Zijleman

De muziek van Maz O'Connor is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://mazoconnor.bandcamp.com/album/love-it-is-a-killing-thing-album.