26 augustus 2026

Review: Tony Hannah - Love It Or Leave It

De Amerikaanse muzikante Tony Hannah zoekt op haar debuutalbum onder andere de inspiratie bij de countrymuziek van de jaren 70 en eert op Love It Or Leave It op fraaie en overtuigende wijze haar muzikale helden.
Het aanbod binnen de Amerikaanse rootsmuziek is nog altijd zo groot dat het ondoenlijk is om alles te beluisteren. Gelukkig heb ik meerdere tipgevers, die me af en toe ook buiten de gebaande paden op het juiste spoor zetten. Love It Or Leave It van Tony Hannah zou ik zonder deze tipgevers waarschijnlijk nooit hebben ontdekt, maar ik ben blij met dit album. Het biedt een mooie mix van nostalgische en eigentijdse countrymuziek, staat in muzikaal opzicht als een huis en Tony Hannah beschikt ook nog eens over een hele mooie stem. Ik luister niet vaak naar dit soort albums en moest er even in komen, maar inmiddels heb ik wel wat met dit uitstekende debuutalbum.



De promotor van Amerikaanse rootsmuziek die me de afgelopen weken op het spoor zette van onder andere Bronwyn en Stephanie Sammons, heeft ook de komende weken veel moois te bieden, maar tussen de releases van deze week vond ik ook nog een interessant album. 

Op basis van de cover zou ik Love It Or Leave It van Tony Hannah waarschijnlijk niet uitgekozen hebben voor beluistering, maar het Engelse gezegde “don’t judge a book by its cover” is er niet voor niets. De cover van het debuutalbum van Tony Hannah roept bij mij associaties op met popalbums uit de jaren 70 en niet met de beste popalbums, maar met pop heeft de muziek van Tony Hannah niets te maken. De jaren 70 hoor ik wel met enige regelmaat terug in haar muziek, maar ze blijft hier zeker niet in steken. 

Er is op het internet niet zo gek veel te vinden over Tony Hannah en haar muziek. Op haar bandcamp pagina staan een paar mooie uitspraken, maar deze pagina is al een aantal jaren niet meer bijgewerkt en lijkt daarom niet heel relevant. Ik doe normaal gesproken niets met persberichten bij albums, maar nood breekt wet voor het verschaffen van net wat meer achtergrond. 

Uit het persbericht bij Love It Or Leave It weet ik dat Tony Hannah grote countryzangeressen als Loretta Lynn, Dolly Parton en Linda Ronstadt bewondert, dat ze opgroeide als dochter van een dominee in Tennessee en dat ze de afgelopen jaren overal en nergens woonde en de meest uiteenlopende banen had, variërend van fabrieksarbeider tot model. Ik vermoed dat ze momenteel in Nashville is neergestreken, waar ze in ieder geval samenwerkte met producer Elijah Ocean en songwriter Brennen Leigh. 

Het is niet veel informatie, maar gelukkig spreekt de muziek van Tony Hannah voor zich. Op Love It Or Leave It maakt de Amerikaanse muzikante geen geheim van haar muzikale helden, want countrymuziek uit de jaren 70 speelt een zeer voorname rol op het album. Dat hoor je zeker in de muziek, die warm, authentiek en smaakvol klinkt. Het is muziek met hier en daar wat zoete accenten, precies zoals dat hoort in countrymuziek uit de jaren 70. 

Zeker wanneer strijkers worden ingezet dreigt overdaad, maar Tony Hannah blijft altijd aan de goede kant van de streep tussen goede smaak en kitsch. Ik had vroeger niet veel met countrymuziek uit de jaren 70, maar Love It Or Leave It klinkt niet alleen nostalgisch maar ook zeer aangenaam, zeker wanneer de snareninstrumenten het voortouw nemen en lekker mogen soleren. 

Bij countrymuziek uit de jaren 70 hoort een stem met een stevige snik en daar laat Tony Hannah het afweten. Daar ben ik persoonlijk blij mee, want die snik heb ik meestal snel gehoord, terwijl de mooie en warme stem van Tony Hannah makkelijk een album lang vermaakt en overtuigt. Love It Or Leave It is het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante, maar de zang op het album doet vermoeden dat Tony Hannah al heel wat vlieguren heeft gemaakt als zangeres. 

Haar mooie stem zorgt ervoor dat Love It Or Leave It de concurrentie met andere albums die de inspiratie zoeken bij countrymuziek uit de jaren 70 makkelijk aankan en ook binnen het aanbod van Amerikaanse rootsmuziek in bredere zin springt het debuutalbum van Tony Hannah er wat mij betreft makkelijk uit. En die cover heeft uiteindelijk ook wel wat. Erwin Zijleman



25 augustus 2026

Review: Squirrel Flower - Say a Prayer to the Gods of Getting Going

Squirrel Flower leverde de afgelopen jaren drie hele mooie albums af, maar de rek is er nog niet uit, zoals is te horen op het deze week verschenen album Say a Prayer to the Gods of Getting Going, dat de lat nog wat hoger legt.
Iedereen die de muziek van Ella O’Connor Williams kent, weet dat ze als Squirrel Flower met I Was Born Swimming, Planet (i) en Tomorrow’s Fire al drie hele mooie albums maakte. Het deze week verschenen Say a Prayer to the Gods of Getting Going vind ik nog wat mooier. Naast de gruizige kant is ook de wat meer ingetogen kant van de muziek van Squirrel Flower wat meer uitgewerkt, wat prachtig klinkende songs oplevert. Het zijn songs die zich qua sfeer, muziek en zang makkelijk weten te onderscheiden binnen de indiescene van het moment, waardoor het alleen maar een kwestie van tijd is voordat Squirrel Flower in één adem wordt genoemd met de grote namen in het genre.



Haar mini-album Early Winter Songs from Middle America uit 2015 heb ik niet opgemerkt, maar sinds het begin van 2020 volg ik de muzikale verrichtingen van de Amerikaanse muzikante Ella O’Connor Williams op de voet. In de eerste maand van 2020 verscheen immers, aan de vooravond van de coronapandemie, het debuutalbum van de muzikante die destijds Boston, Massachusetts, als thuisbasis had. 

Onder de naam Squirrel Flower leverde Ella O’Connor Williams met I Was Born Swimming een prachtig debuutalbum af. Het is een album met een donkere of zelfs wat desolate sfeer, waarin verstilde passages worden afgewisseld met gruizige gitaren en de muziek vaak wat psychedelisch, maar soms ook folky klinkt. De fraaie klanken worden gecombineerd met de zeer overtuigende stem van Ella O’Connor Williams, die de dynamiek in de muziek doortrekt in haar geweldige zang. 

Ik noemde in 2020 Julien Baker, Phoebe Bridgers en Lera Lynn als vergelijkingsmateriaal en dat zijn alle drie persoonlijke favorieten. Met Planet (i) en Tomorrow’s Fire leverde Squirrel Flower in 2021 en 2023 nog twee uitstekende albums af, waarop ze af en toe opschoof richting indierock, maar ook de meer ingetogen songs en een zwak voor psychedelica niet vergat. 

De Amerikaanse muzikante erkende op haar eerste drie albums het belang van een goede producer en werkte achtereenvolgens met Gabe Wax, Ali Chant en de zeer gewilde Alex Farrar, die haar albums nog wat verder optilden. Ik vind de eerste drie albums van Squirrel Flower zo goed dat ik vorig jaar ook stilstond bij het live-album Live At Top Note Theatre, dat toch vooral als een tussendoortje moet worden gezien, maar door de uiterst sobere setting een extra dimensie toevoegde aan de songs van Squirrel Flower. 

Ella O’Connor Williams heeft inmiddels al een tijd Chicago, Illinois, als thuisbasis, maar nam ook haar nieuwe album weer op in Asheville, North Carolina, al werd de ruwe basis voor het album gelegd in Wisconsin. Ook op het deze week verschenen album Say a Prayer to the Gods of Getting Going is er een rol weggelegd voor Alex Farrar, die heeft bijgedragen aan de productie, maar ook een deel van de instrumentatie voor zijn rekening heeft genomen. 

Het nieuwe album van Squirrel Flower werd opgenomen met een redelijk compacte band en ligt grotendeels in het verlengde van de uitstekende voorganger Tomorrow’s Fire. Ook op haar nieuwe album wisselt Squirrel Flower wat stevigere en gruizige songs af met zeer ingetogen folky songs en ook dit keer zijn invloeden uit de psychedelica niet heel ver weg. De balans slaat dit keer wel overtuigend door in de richting van meer ingetogen en vaak bezwerende songs, die door Alex Farrar prachtig zijn opgenomen. 

Ik was zes jaar geleden al zeer gecharmeerd van de stem van Ella O’Connor Williams, maar de zang op Say a Prayer to the Gods of Getting Going klinkt nog wat mooier dan die op de vorige albums. Het nieuwe album ligt zoals gezegd in het verlengde van zijn voorganger, maar ik hoor toch ook weer groei in de songs, die net als op de vorige albums zijn voorzien van een wat nevelige en vooral donkere sfeer. 

Squirrel Flower heeft nog niet dezelfde status als de grote namen in de indiescene van het moment, maar op basis van de kwaliteit van haar albums moet ze zeker worden gerekend tot de smaakmakers in het genre. Erwin Zijleman

De muziek van Squirrel Flower is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://squirrelflower.bandcamp.com/album/say-a-prayer-to-the-gods-of-getting-going.