20 juli 2026

Review: Luluc - Sweet Thief

Sweet Thief is alweer het zesde album van het Australische duo Luluc en het is net als de vorige vijf albums van Zoë Randell en Steve Hassett een album dat nog veel mooier wordt wanneer je het wat vaker hebt gehoord
Er zijn albums waar ik vooral onrustig van word, maar er zijn ook albums die goed zijn voor totale ontspanning. Sweet Thief van Luluc valt absoluut in de laatste categorie. De folky songs van het Australische duo waren altijd al ontspannen en ingetogen, maar op het in Australië opgenomen Sweet Thief doen Zoë Randell en Steve Hassett er nog een schepje bovenop. Luluc laat je met haar nieuwe album makkelijk wegdromen, maar als je de tijd neemt om te luisteren, wordt het zesde album van het tweetal alleen maar mooier. Ook Sweet Thief is weer een tijdloos klinkend album, maar het is er ook een die betovert en benevelt zoals alleen de muziek van Luluc dit inmiddels al meer dan vijftien jaar kan.



Van de vorige vijf albums van het Australische duo Luluc heb ik er drie besproken op De Krenten uit de Pop, maar ook de twee albums die ik niet heb besproken heb ik hoog zitten. Vorige week verscheen het zesde album van Zoë Randell en Steve Hassett en ook Sweet Thief is weer een prachtig album van het tweetal. 

Het gekke met de muziek van Luluc is dat ik bij eerste beluistering nooit heel erg onder de indruk ben. Ook mijn eerste kennismaking met Sweet Thief was op zich positief, maar ik werd niet direct van mijn sokken geblazen. Het overkwam me ook met de vorige albums van het duo, waardoor ik het nieuwe album even liet liggen om vervolgens alsnog voor de bijl te gaan voor Sweet Thief. 

Dat de muziek van Luluc op mij niet meteen een onuitwisbare indruk maakt heeft deels te maken met de tijdloze muziek van Zoë Randell en Steve Hassett, want ook Sweet Thief is weer een album dat ook decennia oud zou kunnen zijn en bovendien een album dat je bij eerste beluistering al jaren lijkt te kennen. Daarnaast maakt Luluc muziek die zich niet heel stevig opdringt. 

De songs van Zoë Randell en Steve Hassett zijn vooral ingetogen, moeten het niet hebben van aanstekelijke refreinen of muzikaal vuurwerk en hebben over het algemeen een laag tempo. Ook de zang van Zoë Randell en Steve Hassett eist niet direct de aandacht op, waardoor ook Sweet Thief in eerste instantie weer aangenaam voortkabbelt maar je niet direct in vuur en vlam zet. 

Dat doet het zesde album van Luluc uiteindelijk wel, want ook het zesde album van het duo uit Melbourne, dat overigens de afgelopen tien jaar vooral Brooklyn, New York, als thuisbasis had, is weer een pareltje. De muziek van Luluc is ook op Sweet Thief weer te beschrijven als folk en het is folk van het tijdloze soort. 

De songs van Luluc zijn ook dit keer laidback of zelfs dromerig en het zijn songs die in de basis genoeg hebben aan een akoestische gitaar en de stem van Zoë Randell. Het zijn songs die uitnodigen tot dagdromen of luieren, maar het zijn ook songs die mooier worden wanneer je er met volledige aandacht naar luistert. 

De muziek op Sweet Thief is zoals gezegd ingetogen en redelijk sober, maar de akoestische gitaar krijgt op de achtergrond vaak gezelschap van allerlei subtiele versiersels, die het geluid van het duo flink optillen. Het geldt ook voor de zang van Zoë Randell, die niet alleen fraai wordt bijgestaan door Steve Hassett, maar die ook veel mooier klinkt wanneer je er goed naar luistert. Het heeft af en toe wat van Margo Timmins van Cowboy Junkies, maar die vergelijking gaat slechts een deel van de tijd op. 

Wat Sweet Thief nog wat interessanter maakt is het ontspannen karakter van de songs op het album. Zoë Randell en Steve Hassett schreven de songs op het nieuwe album in Brooklyn, maar vertrokken op de dag dat Trump werd geïnaugureerd als president naar Australië en bleven daar een jaar. Dat hoor je, want je merkt dat Luluc de tijd heeft genomen voor het nieuwe album en tijdens de opnames ver verwijderd was van de dynamiek en hectiek van The Big Apple. 

Sweet Thief heeft geregeld een Amerikaanse westkust sfeer, maar heeft zich ook laten beïnvloeden door de eindeloze ruimte in het moederland van Zoë Randell en Steve Hassett. Ik moest het ook dit keer even laten landen, maar wat vind ik Sweet Thief van Luluc inmiddels een geweldig album. Erwin Zijleman

De muziek van Luluc is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Australische duo: https://luluc.bandcamp.com/album/sweet-thief.



19 juli 2026

Review: Yes - Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976

Een maand na de release van een gloednieuw album van Yes (Aurora) is op het album Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 te horen hoe goed de Britse symfonische rockband in zijn hoogtijdagen was.
Symfonische rock is voor mij hooguit een jeugdliefde, maar ik luister nog wel eens naar de albums van Yes en met name naar Yesshows uit 1973. Dat album krijgt er deze week een concurrent bij, want ik ben best onder de indruk van Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976. Yes speelde in 1976 niet met Rick Wakeman maar met Patrick Moraz, maar verder hoor je de ultieme bezetting van de band en Patrick Moraz valt me zeker niet tegen. Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 was al lange tijd als bootleg te vinden, maar nu is het album gewoon verkrijgbaar in een typische Yes hoes van Roger Dean. Het is voor mij vooral nostalgie, maar het muzikale vuurwerk op het album is absoluut imponerend.



Heel lang geleden was ik fan van de Britse symfonische rockband Yes. Het is een band die vorige maand met Aurora nog een nieuw album uitbracht. Het is een album dat vaag klinkt als Yes, maar qua bezetting heeft de band buiten gitarist Steve Howe weinig meer te maken met de band die met name in de jaren 70 behoorde tot de allergrootste (symfonische) rockbands. 

Op zich knap dat de band nog steeds klinkt als haar jaren 70 versie, maar ik heb Aurora toch snel weer opzij gelegd. Deze week verscheen echter wederom een album van de Britse band en dit album wakkerde de gevoelens voor deze jeugdliefde (of jeugdzonde) wel aan. Dat is op zich niet zo gek, want het deze week verschenen Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 stamt uit de hoogtijdagen van de band. 

In de jaren dat ik de muziek van Yes bijna dagelijks beluisterde, was het in 1973 verschenen live-album Yessongs met afstand mijn favoriete album van de band. Dat album werd gemaakt met de voor mij ultieme bezetting van de band met zanger Jon Anderson, gitarist Steve Howe, bassist Chris Squire, toetsenist Rick Wakeman en drummer Alan White. 

Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 werd opgenomen na de release van het album Relayer, waarop niet Rick Wakeman maar de Zwitserse muzikant Patrick Moraz was te horen. Relayer is wat mij betreft het laatste klassieke Yes-album, dat na dit album andere wegen in zou slaan. Ik luister nooit meer naar symfonische rock, maar ik werd toch behoorlijk overrompeld door Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976. 

Allereerst klinkt het album prima. Dat is ook niet zo gek want het concert werd destijds op de radio uitgezonden en werd dus opgenomen met professionele apparatuur. De opnamen zijn al lange tijd als bootleg beschikbaar, maar zit niet tussen het stapeltje bootlegs dat ik nog altijd van de band heb. 

Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 klinkt niet alleen prima, maar wat wordt er ook knap gespeeld en wat is het interessant om een volledig concert te horen (op Yesshows uit 1980 staan maar een paar tracks van deze tour). Enige liefde voor symfonische rock is nodig om te kunnen genieten van het album, maar als die liefde er is maakt Yes een verpletterende indruk. 

Het gitaarwerk is om te watertanden, de ritmesectie is geweldig en Patrick Moraz speelt wat minder bombastisch dan Rick Wakeman, wat het bandgeluid ten goede komt. Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 knalt bijna twee uur lang uit de speakers. Als de band alles uit de kast trekt wordt een duizelingwekkende hoeveelheid noten op je afgevuurd, maar Yes weet de spanning ook prachtig op te bouwen in haar songs. 

Van de stem van Jon Anderson moet je houden, maar hij is tijdens het concert in 1976 in zeer goede doen. Natuurlijk is het allemaal vreselijk bombastisch en vaak behoorlijk over de top, maar het klinkt melodieuzer dan in mijn herinnering. Het klinkt ook ruwer dan in mijn herinnering, want naast heel veel muzikaal spierballenvertoon, weet Yes tijdens het concert uit 1976 ook wat rocken is. 

Om het nostalgische gevoel van het album nog wat te versterken, is het gestoken in een hoes van Roger Dean die aansluit bij die van de Yes albums uit dezelfde periode. Ik verwacht niet dat ik door Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 de symfonische rock weer ga omarmen, maar veel meer dan alle albums die Yes maakte na 1980 (ik heb vreemd genoeg wel wat met de door de critici gekraakte albums Tormato en Drama) weet Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 bij mij nostalgische gevoelens op te roepen. Erwin Zijleman


Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 van Yes is verkrijgbaar via de Mania webshop: