Maar net iets meer dan een jaar na het behoorlijk donkere Asphodels is er alweer een nieuw album van The Veils verschenen. Finn Andrews werkt op dit nieuwe album samen met producer Tom Healy, die Fragile World heeft voorzien van een wat toegankelijker en wat minder donker geluid. De strijkers van het vorige album zijn vervangen door pianoklanken, waardoor de muziek van The Veils nog altijd stemmig klinkt. Dat hoor je vooral in de wat meer ingetogen songs op het album, die aan Nick Cave doen denken, maar Fragile World bevat ook een aantal wat voller klinkende songs, die weer een net wat andere kant van The Veils, of eigenlijk Finn Andrews, laten horen.
De in eerste instantie vanuit Nieuw-Zeeland opererende band The Veils debuteerde in 2004 met het album The Runaway Found, dat in 2006 werd gevolgd door het minstens even goede Nux Vomica. Het zijn volgens de critici en ook wat mij betreft nog altijd de twee beste albums van The Veils, maar ik heb altijd een zwak gehouden voor de band, die inmiddels acht albums heeft gemaakt.
Zanger Finn Andrews, de zoon van XTC en Shriekback toetsenist Barry Andrews, was altijd al het belangrijkste lid van The Veils, maar de laatste albums van de band zijn feitelijk meer soloalbums van Finn Andrews dan albums van een band. Het geldt ook weer voor het deze week verschenen Fragile World, de opvolger van het vorig jaar verschenen Asphodels.
Finn Andrews maakte het in Nieuw-Zeeland opgenomen Fragile World voor een belangrijk deel samen met producer Tom Healy, die onder andere albums van Tiny Ruins, The Chills en Folk Bitch Trio op zijn cv heeft staan. De twee maakten ook vrijwel alle muziek op het album, waarvoor verder alleen drummer Joseph McCallum werd ingeschakeld voor een aantal tracks.
Finn Andrews komt vrij snel op de proppen met de opvolger van het pas vorig jaar verschenen Asphodels en wilde naar verluidt een wat opgewekter album maken na het behoorlijk donkere vorige album. Dat is wat mij betreft gelukt, al is ook Fragile World een album dat het, in ieder geval voor mij, het beste doet wanneer de zon onder is. Zeker in de meer ingetogen songs op het album vind ik het verschil met het vorige album niet eens zo heel groot, maar Fragile World bevat ook een aantal wat voller ingekleurde en meer uptempo songs.
In de ingetogen songs domineert de stem van Finn Andrews en die kan af en toe wat opschuiven in de richting van Nick Cave en daar ben ik persoonlijk geen fan van. Ik vind de muziek van The Veils wel wat minder dramatisch dan die van Nick Cave en de stem van Finn Andrews is de afgelopen twintig jaar mooier geworden.
De net wat voller klinkende songs op Fragile World hebben echter mijn voorkeur en voegen bovendien wat toe aan het oeuvre van The Veils. Het schuift wat op richting een band als The National, maar ik hoor af en toe ook wel wat subtiels van Roxy Music en dat bevalt me wel.
De muziek op Fragile World is warm en sfeervol, maar Finn Andrews en Tom Healy hebben ook een mooi geluid vol fraaie details in elkaar geknutseld, dat van Fragile World ook zeker een koptelefoon album maakt, want met de koptelefoon komen de songs op het album net wat makkelijker tot leven.
De critici zijn dit keer wat verdeeld in hun oordeel over het nieuwe album van The Veils, maar ik ben zelf zeer te spreken over het net wat luchtigere geluid van de band en ook de flirts met toegankelijkere pop en rock spreken me aan, net als de hier en daar toegevoegde dynamiek in de songs waarin drums zijn toegevoegd.
Als ik mijn favoriete albums van The Veils moet kiezen, kom ik nog altijd uit bij de eerste twee albums, maar ook Fragile World is weer een album dat aardig in de buurt komt en iets toevoegt aan de vorige zeven albums van de band. Als ik mag kiezen, schuift het volgende album weer wat meer op richting een wat steviger geluid, maar ook de stemmige klanken op de afgelopen albums laten het talent van Finn Andrews horen. Erwin Zijleman
Fragile World van The Veils is verkrijgbaar via de Mania webshop:
