Het eerste dat opvalt bij het beluisteren van het nieuwe album van Kaitlin Butts is haar stem. De Amerikaanse muzikante beschikt over een imposant stemgeluid, dat imponeert wanneer ze vol gas geeft en betovert wanneer ze meer ingehouden zingt. Ik ging er tot voor kort van uit dat haar muziek zich te ver buiten mijn muzikale comfort zone bevond, maar Hello, Honky Tonk is niet eens zo heel ver verwijderd van de countrygetinte albums van Kacey Musgraves. Jaarlijstjesmateriaal dus. In vocaal opzicht is het een imponerend album, maar ook in muzikaal opzicht maakt Kaitlin Butts er een feestje van. Ik heb haar muziek jarenlang volkomen verkeerd ingeschat, want wat is dit een aangename energiebom.
De muziek van Kaitlin Butts ken ik al meer dan tien jaar, maar ik heb op De Krenten uit de Pop nog nooit aandacht besteed aan haar muziek. De drie albums die ze tussen 2015 en 2024 maakte trokken wel mijn aandacht en waren absoluut goed voor een glimlach, maar uiteindelijk vond ik de behoorlijk traditioneel klinkende mix van countrymuziek en honky tonk toch niet in mijn muzikale straatje passen.
Dat was niet anders toen ik vorige week voor het eerst naar haar nieuwe album Hello, Honky Tonk luisterde. Ik was direct geamuseerd door het intro waarmee het album begint en even onder de indruk toen de stem van Kaitlin Butts de ruimte volledig vulde, maar vervolgens ging ik er weer vrij snel van uit dat dit net niet mijn ding is.
Ik weet niet hoe het is veranderd, maar toen ik een wandeling maakte met Hello, Honky Tonk door de oortjes, werd ik opeens gegrepen door het nieuwe album van de muzikante die opgroeide in Tulsa, Oklahoma, maar zich uiteindelijk in Nashville vestigde. Gedurende de wandeling werden mijn bewondering en liefde voor het album alleen maar groter en inmiddels vind ik Hello, Honky Tonk echt een fantastisch album.
Dat heeft alles te maken met de stem van de Amerikaanse muzikante. Het is een stem die uit de speakers kan knallen, maar Kaitlin Butts kan ook meer ingetogen zingen. Het is een stem met ongelooflijk veel power, maar waar ik dit soort stemmen vaak schel vind klinken, is de stem van Kaitlin Butts echt heel mooi.
Zeker als ze vol gas geeft herinnert ze aan grote countryzangeressen uit het verleden, maar in de ingetogen passages is ze niet eens zo heel ver verwijderd van Kacey Musgraves, die wat mij betreft beschikt over een van de mooiste stemmen die ik ken. De stem van Kaitlin Butts is niet alleen mooi en krachtig, maar het is ook een stem die haar songs voorziet van heel veel energie, waardoor luisteren naar Hello, Honky Tonk mij echt een enorme energieboost geeft.
Die energie komt ook uit de aansprekende songs, die vol humor zitten en die alle bekende country-clichés met een knipoog tegemoet gaan. Het zijn songs waaraan werd meegeschreven door grootheden uit Nashville, onder wie Natalie Hemby. Ook in muzikaal opzicht is het nieuwe album van Kaitlin Butts een buitengewoon energiek album. Ik heb niet veel informatie over het album, maar wat wordt er met veel passie gespeeld.
Kaitlin Butts begint bij de countrymuziek en honky tonk uit het verleden, maar ze slaagt er wat mij betreft ook in om niet alleen traditioneel te klinken. Zeker in de wat meer ingetogen songs op het album sluit Hello, Honky Tonk ook aan bij de countrymuziek van het moment.
Ik begrijp er inmiddels niets meer van dat ik de muziek van Kaitlin Butts tot dusver steeds heb laten liggen en dat ik ook haar nieuwe album in eerste instantie terzijde schoof, want als ik nu begin aan Hello, Honky Tonk blijf ik luisteren tot de laatste noten en ben ik ruim drie kwartier onder de indruk.
Ik heb geen idee hoe groot Kaitlin Butts in de Verenigde Staten is, maar stiekem heb ik al gefantaseerd over hoe het zou klinken in de Leidse Qbus. Ik ga de komende weken ook nog eens goed naar de eerste drie albums van de Amerikaanse muzikante luisteren, maar voorlopig krijg ik zoveel energie van haar nieuwe album dat ik Hello, Honky Tonk blijf beluisteren en alleen maar meer onder de indruk raak van Kaitlin Butts. Erwin Zijleman
