Review: Emma Ogier - Fly 1111

Ik was de naam Emma Ogier nog niet eerder tegengekomen, maar sinds haar deze week verschenen debuutalbum Fly 1111 me werd getipt, ben ik behoorlijk in de ban van dit album dat zich makkelijk weet te onderscheiden van de moordende concurrentie.
Sinds ik het debuutalbum van Emma Ogier tegenkwam in een lijst met de opvallende albums van deze week, heb ik meerdere keren geluisterd naar Fly 1111 en iedere keer dat ik de twaalf tracks van het album heb beluisterd, ben ik nog wat meer onder de indruk van de songs, de muziek en de stem van de muzikante uit Houston, Texas. Het debuut van Emma Ogier begint bij de indierock uit de jaren 90, maar komt uiteindelijk uit bij de indie van het moment, waarbij ze zich niet vastpint op één genre. Fly 1111 bevat een aantal bekende ingrediënten, maar deze worden gecombineerd in een recept dat net wat anders klinkt. Het klinkt voor mij bijzonder verslavend, want wat vind ik dit een leuk album.

Ik had mijn selectie voor de komende week op De Krenten uit de Pop eigenlijk al wel rond, maar zoals zo vaak kwam de Amerikaanse muziekwebsite Paste op de valreep nog met een tip die alles weer omgooide. Paste tipte me immers het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Emma Ogier. Het is een naam die ik nog niet eerder had gehoord, maar haar debuutalbum Fly 1111 is absoluut een interessant album en voor mij een van de opvallendste albums van deze week. 

Ik heb dit jaar al heel veel albums van vrouwelijke muzikanten beluisterd, waardoor het niet meevalt om nog op te vallen, maar Emma Ogier doet het wat mij betreft met haar eerste album. Fly 1111 is een album dat in ieder geval het etiket indie verdient, maar binnen de indie kan de muzikante uit Houston, Texas, meerdere kanten op. Ze schakelt makkelijk tussen indiepop en indierock en ook invloeden uit indiefolk hebben een plek gekregen op het album. Hier blijft het niet bij, want ik hoor ook zeker invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek in een aantal songs. 

Houston, Texas, is vooralsnog geen hofleverancier van vrouwelijke singer-songwriters, maar de afwijkende thuisbasis zorgt er misschien juist voor dat Fly 1111 anders klinkt dan de meeste andere albums van het moment. Emma Ogier dook een paar jaar geleden op en wordt sindsdien in kleine kring geschaard onder de grote beloften. Paste stelt dat het met die kleine kring wel meevalt en opent het aanprijzen van het debuutalbum van Emma Ogier met de volgende zin: “Either today is your first day with an internet connection, or you’ve already been seeing Emma Ogier’s name just about everywhere”. 

Het is mij, ook met een internetverbinding, allemaal ontgaan, want zonder Paste had ik dit album nooit ontdekt. Emma Ogier is inmiddels 23 jaar oud en heeft lang gewerkt aan haar debuutalbum, dat in Nashville en Woodstock, maar ook deels bij haar thuis live werd opgenomen. De Amerikaanse muzikante werkt op haar debuutalbum met producer David Baron, die ik vooral ken van zijn werk voor The Lumineers. 

Hij heeft Fly 1111 voorzien van een behoorlijk ruwe productie. Centraal in deze productie staat gitaarwerk dat alle kanten op kan en varieert van akoestische gitaarakkoorden tot vlammende maar ook melodieuze gitaarsolo’s of gruizige riffs. De songs op Fly 1111 doen me soms aan Phoebe Bridgers denken, maar ik heb ook associaties met de indierock uit de jaren 90. 

Zeker door het gitaarwerk klinkt het album af en toe wat ruw of zelfs lo-fi, maar intussen is veel aandacht besteed aan het geluid van het album. Het bijzondere karakter van het geluid van de songs van Emma Ogier wordt versterkt door haar stem, die ook anders klinkt dan op de meeste andere indie-albums van het moment. 

Met name door de zang heb ik af en toe associaties met de muziek van Phoebe Bridgers, maar de stemmen van de twee zijn slechts ten dele vergelijkbaar. Emma Ogier beschikt over een karakteristiek geluid, waaraan ik in de eerste tracks moest wennen, maar naarmate het album vordert, wordt de zang van de Amerikaanse muzikante alleen maar mooier. 

Ik begrijp inmiddels wel dat er hier en daar heel druk wordt gedaan over Fly 1111, want het album heeft alles om uit te groeien tot één van de indie-sensaties van 2026, al kan het album ook zomaar ondersneeuwen, zoals vooralsnog in Nederland gebeurt. Mij heeft Emma Ogier inmiddels wel overtuigd met dit uitstekende en opvallende debuutalbum. Erwin Zijleman

Review: Radie Peat - No Human Tongue Can Tell

No Human Tongue Can Tell, het eerste soloalbum van Radie Peat, houdt je vanaf de eerste noten in een wurggreep en de Ierse muzikante met de unieke stem laat pas los wanneer na bijna een uur muziek de laatste noten wegsterven.
Radie Peat kennen we natuurlijk als zangeres van de bands Lankum en ØXN, die de afgelopen jaren prachtige albums afleverden waarop stokoude Ierse folk op bijna beangstigende wijze tot leven werd gewekt. Ook de songs op het solodebuut van Radie Peat zijn voorzien van een bijzondere lading en een wat beklemmende sfeer. Producer John “Spud” Murphy pakt niet zo uit als op de albums van de bands van Radie Peat, maar ook naar No Human Tongue Can Tell kun je alleen maar ademloos luisteren. Zowel de muziek als de productie van het album zijn prachtig, maar het is de unieke stem van Radie Peat die van No Human Tongue Can Tell een wonderschoon album maakt.

De Ierse muzikante Radie Peat heeft deze week met No Human Tongue Can Tell haar eerste soloalbum uitgebracht. Het is een album waar ik al een tijdje naar uit heb gekeken en dat heeft alles te maken met de bijdragen die Radie Peat de afgelopen jaren heeft geleverd aan de albums van de bands waarvan ze deel uitmaakt. 

De Ierse muzikante bepaalde met haar unieke stem voor een belangrijk deel het geluid van de Ierse bands Lankum en ØXN, wat een aantal wonderschone albums heeft opgeleverd. Het zijn albums die beginnen met de Ierse folk uit een heel ver verleden en hier vervolgens een bijzondere en vaak bijna spookachtige draai aan geven. 

Lankum en ØXN maakten in muzikaal opzicht indruk met folk vol imposante spanningsbogen, waarna de stem van Radie Peat het bezwerende karakter van de muziek van de bands nog wat indrukwekkender maakte. Ik was op voorhand benieuwd of Radie Peat op haar soloalbum zou kiezen voor een totaal ander geluid, maar dat blijkt niet het geval. 

Net als de albums van Lankum en ØXN is ook No Human Tongue Can Tell geproduceerd door John “Spud” Murphy, die ook het soloalbum van Radie Peat naar zijn hand heeft gezet. De Ierse muzikante vertolkt op No Human Tongue Can Tell een aantal folktraditionals uit een ver verleden en sleept deze op bijzondere wijze het heden in. 

Het is knap hoe Radie Peat deze traditionals aan de ene kant stokoud kan laten klinken, maar aan de andere kant ook voorziet van een bijzondere twist die alleen maar uit het heden kan komen. Die twist komt vooral van de muziek op het album en van de productie van John “Spud” Murphy. 

Ook als de instrumentatie van de songs vooral sober en organisch klinkt hebben de songs van Radie Peat een bijzonder geluid. Het is een wat beklemmend en duister geluid vol onderhuidse spanning. Radie Peat maakt muziek om bang van te worden, maar het is ook bijzonder mooi. 

In een aantal songs op het album wordt net wat meer uit de kast getrokken en zijn de spanningsbogen wat hoger en is de bezwerende werking nog wat sterker. Luister naar het met flink wat elektronica verrijkte The Moon and Stars en je begrijpt wat ik bedoel, maar ook als een harmonium genoeg is grijpt de muziek op het album je makkelijk bij de strot. 

Het zit af en toe heel dicht tegen de muziek van Lankum en ØXN aan, maar op No Human Tongue Can Tell klinkt alles net wat subtieler en mag alleen Radie Peat schitteren met haar stem en dat is zeker geen straf. Ik ken geen andere zangeres met een stem als die van de Ierse muzikante en het is een stem die gemaakt lijkt voor dit soort spookachtige folk. 

De spanning in de songs op het album wordt deels opgebouwd met de muziek, maar ook de stem van Radie Peat draagt bij aan de oplopende onderhuidse spanning in haar songs. Die opbouw van spanning is het meest indrukwekkend wanneer de Ierse muzikante kiest voor langere songs en die zijn goed vertegenwoordigd op No Human Tongue Can Tell. 

Vier van de negen songs op het album duren langer dan zes minuten en dan zijn er ook nog een song die meer dan acht minuten en een song die bijna dertien minuten duurt. Er zijn niet veel zangeressen die je bijna ademloos naar zulke lange tracks laten luisteren, maar het kost Radie Peat geen enkele moeite. 

De lat lag na de albums van Lankum en ØXN bijna absurd hoog, maar het eerste soloalbum van Radie Peat doet wat mij betreft niet onder voor de albums van haar bands. Lankum en ØXN haalden in het verleden de hoogste regionen van mijn jaarlijstje. Het zou me niet verbazen als dat Radie Peat dit jaar gaat lukken. Erwin Zijleman

De muziek van Radie Peat is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Ierse muzikante: https://radiepeat.bandcamp.com/album/no-human-tongue-can-tell.

No Human Tongue Can Tell van Radie Peat is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP (pearl), 44,99 euro

2LP, 39,99 euro

CD, 16,99 euro