Review: Lizzy McAlpine - Angel

De Amerikaanse muzikante Lizzy McAlpine maakte twee jaar geleden met Older een prachtig album en legt de lat nog wat hoger op het wat meer naar Laurel Canyon folk neigende en verrassend ingetogen nieuwe album Angel.
Ik was twee jaar geleden enorm onder de indruk van de talenten van Lizzy McAlpine, die met Older een helaas wat onderschat album afleverde. Op Older liet ze al horen dat ze in muzikaal opzicht en met haar stem meer had te bieden dan de meeste van haar concurrenten en dat is nog wat duidelijker te horen op haar nieuwe album Angel. Lizzy McAlpine neemt wat meer afstand van de pop van het moment en laat zich hoorbaar beïnvloeden door folk uit het verleden. Haar nieuwe songs zijn van een bijzondere schoonheid en die wordt versterkt door het subtiele maar bijzonder mooie geluid op het album en door de prachtige stem van de Amerikaanse muzikante, die nog mooier is gaan zingen. Ik vind Angel echt een enorme verrassing.

Older van Lizzy McAlpine is wat mij betreft een van de beste albums van 2024. Het is een album dat niet onder doet voor de beste popalbums van dat jaar, maar ook de vergelijking met de meeste singer-songwriter albums uit 2024 valt uit in het voordeel van Lizzy McAlpine. Na Older ontdekte ik ook de eerste twee albums van de aan het prestigieuze Berklee College of Music in Boston opgeleide muzikante en werd duidelijk dat Older zeker geen toevalstreffer was. 

Older verraste met afwisselend ingetogen en intieme folksongs en wat rijker georkestreerde popsongs en ze waren allemaal even mooi. Dankzij topkrachten als Jon Brion, Pino Palladino, Matt Chamberlain en Rob Moose klonk Older in muzikaal opzicht fantastisch, maar ook de stem van Lizzy McAlpine sprong eruit in het aanbod van 2024. 

Omdat de songs op Older ook nog eens beschikken over diepgang werd het album eigenlijk alleen maar beter en met de kennis van nu zou ik het derde album van Lizzy McAlpine misschien wel in de top 5 van mijn jaarlijstje over 2024 zetten. Alle reden dus om heel nieuwsgierig te zijn naar de deze week verschenen opvolger van Older. 

Lizzy McAlpine maakte sinds de release van haar vorige album haar theater- en filmdebuut en tourde uitgebreid, maar tussendoor vond ze ook de tijd voor het schrijven en opnemen van nieuwe songs. De Amerikaanse muzikante werkte net als op Older samen met producers Taylor Mackall en Mason Stoops en ook dit keer was de lijst met gastmuzikanten goed gevuld. 

Op Older schakelde Lizzy McAlpine makkelijk tussen singer-songwriter muziek en meer pop-georiënteerde songs, maar op haar nieuwe album Angel hoor je vooral de singer-songwriter Lizzy McAlpine aan het werk. De meeste songs op Angel zijn behoorlijk ingetogen en verrassend sober ingekleurd. De nadruk ligt op de stem van de Amerikaanse muzikante en die stem klinkt op Angel zachter maar ook mooier en gevoeliger dan op Older. 

Laurel Canyon folk was naar verluidt een belangrijke inspiratiebron voor het nieuwe album en dat hoor je. Veel songs op het album doen qua sfeer denken aan de muziek die decennia geleden werd gemaakt in de heuvels rond Los Angeles, wat overigens niet betekent dat Angel gedateerd klinkt. 

Met Angel verliest Lizzy McAlpine mogelijk de connectie met de liefhebbers van pure pop, maar liefhebbers van singer-songwriter muziek die Older net te veel pop vonden zullen aangenaam verrast worden door het nieuwe album. Ik was, zoals gezegd, zeer gecharmeerd van Older, maar het nieuwe album van Lizzy McAlpine vind ik misschien nog wel mooier, wat nog wordt versterkt door de zeer persoonlijke songs en teksten. 

De zang op het album is echt prachtig, terwijl de muziek op het album in eerste instantie sober lijkt, maar bij beluistering met de koptelefoon blijkt te zijn voorzien van heel veel prachtige details. Angel is wat mij betreft niet alleen een wonderschoon album, maar ook een moedig album. Lizzy McAlpine had met een doorsnee popalbum kunnen aansluiten bij de grote popsterren van het moment, maar ze kiest voor een andere weg. 

Bij eerste beluistering verlangde ik nog wel even naar het wat lichtvoetigere popgeluid van Older, maar nu ik Angel een paar keer heb gehoord, raak ik langzaam maar zeker in de ban van het nieuwe album, dat veertien tracks en een uur lang van een ontzettend hoog niveau is en het enorme talent van Lizzy McAlpine nog eens met nadruk onderstreept. Erwin Zijleman

Angel van Lizzy McAlpine is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP (beige/white), 39,99 euro

2LP (transparant), 34,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Mary McCaslin - Way Out West (1974)

Mary McCaslin behoorde in de jaren 70 niet tot de bekendste singer-songwriters binnen de Californische folkscene, maar leverde met het in 1974 uitgebrachte Way Out West wel een album af dat het verdient om herinnerd te worden.
Op een Amerikaanse website kwam ik een lijstje tegen met tien vergeten folkalbums uit de jaren 70. Er zat één album tussen dat me direct aansprak en dat album is me inmiddels dierbaar. Het gaat om Way Out West van de Amerikaanse muzikante Mary McCaslin. De muzikante uit Californië had het geluk niet altijd aan haar zijde en moest bovendien concurreren met een aantal hele grote tijdgenoten. Way Out West deed het in 1974 best aardig, maar raakte in de vergetelheid, net als de andere albums van Mary McCaslin en de Amerikaanse muzikante zelf. Way Out West heeft de tand des tijds niet volledig doorstaan, maar na enige gewenning hoor je absoluut het talent van deze vergeten singer-songwriter.

Op zondagavond sta ik op De Krenten uit de Pop meestal stil bij een album uit het verleden, wat varieert van een vergeten album van een jaar geleden tot albums die vele decennia oud zijn. Meestal vind ik deze albums tussen mijn persoonlijke favorieten, maar ik speur ook graag naar pagina’s op het internet met wat obscuurdere albums of vergeten klassiekers. 

Op zo’n pagina kwam ik Way Out West van Mary McCaslin tegen. Het is een naam die ik nog nooit was tegengekomen en dat is ook niet zo gek, want ze stond in de jaren 70 in de schaduw van de groten in de folkscene en was hierna nauwelijks meer actief. Mary McCaslin werd geboren in Indianapolis, Indiana, maar groeide op in Californië, waar ze uiteindelijk haar geluk zocht in de muziek. 

In 1969 bracht ze een nauwelijks opgemerkt album met covers uit, waaronder twee Beatles covers, maar met het in 1974 verschenen Way Out West wist de Amerikaanse muzikante wel de aandacht op zich te vestigen. Way Out West bevat met Randy Newman’s Livin' Without You en het oorspronkelijk door Gilbert Bécaud maar door The Everly Brothers bekend geworden Let It Be Me ook twee covers, maar alle andere songs werden geschreven door Mary McCaslin zelf. 

Way Out West is een typisch jaren 70 folk album en sluit aan bij de grote Amerikaanse folkalbums uit dit decennium. Het album laat echo’s van de Laurel Canyon folk horen, maar ook echo’s van de folk die in San Francisco werd gemaakt klinken door. Het is een album dat in 2026 misschien wat gedateerd klinkt, maar wanneer je je onderdompelt in de songs op het album en in je hoofd de tijdreis naar 1974 maakt, hoor je dat Mary McCaslin veel te bieden heeft op haar album. 

De twee covers op het album klinken natuurlijk het bekendst, maar de andere songs op het album laten horen dat Mary McCaslin het schrijven van songs in 1974 uitstekend beheerste. De Amerikaanse muzikante neemt naast de zang ook de bijdragen van de banjo en de akoestische gitaar voor haar rekening. Deze snareninstrumenten staan centraal in het geluid op Way Out West, maar het album klinkt niet zo sober als veel andere albums uit deze periode. 

Mary McCaslin wordt bijgestaan door flink wat andere muzikanten, die onder andere tekenen voor fraai pianospel, nog wat extra snareninstrumenten en af en toe strijkers. De muziek op het album is smaakvol en sfeervol, maar staat in dienst van de stem van Mary McCaslin. 

Ook aan de zang moet je misschien even wennen, want ook vocaal gezien is Way Out West een typisch jaren 70 album. Ik vind de stem van de Amerikaanse muzikante inmiddels alleen maar mooier en gevoeliger klinken en Way Out West is uitgegroeid tot een album dat zeker vaker voorbij zal komen. 

Mary McCaslin maakte in de jaren 70 nog een aantal albums, maar ze waren niet zo succesvol en ook niet zo goed als het album uit 1974. In de jaren 80 verdween ze uit beeld toen haar echtgenoot ernstig ziek werd. In 1994 verscheen nog een album en ook in 2006 liet Mary McCaslin nog een keer van zich horen, maar het niveau van Way Out West wist ze niet meer te bereiken. Ze overleed een paar jaar geleden op 76-jarige leeftijd, maar zal herinnerd worden door de albums die op de streamingplatforms zijn te vinden, waaronder haar meesterwerk Way Out West uit 1974. Erwin Zijleman