Review: Blondshell - Violins

Violins, het derde album van Blondshell, roept nogal uiteenlopende reacties op en dat begrijp ik want het is een album dat van alles goed doet, maar tegelijkertijd geen duidelijke keuzes maakt, wat mij minder in de weg zit overigens.
Ik vond de eerste twee albums van Blondshell echt heel goed en bij eerste beluistering van Violins was ik ook best te spreken over het derde album van de Amerikaanse muzikante Sabrina Teitelbaum. Het is ook een album dat me wel wat in verwarring brengt, waarbij ik stiekem toch beïnvloed word door een aantal veel minder positieve recensies. Blondshell omarmde op haar debuutalbum vooral de 90s indierock, maar sleept er op Violins van alles bij. Dat is goed voor de variëteit, maar het zorgt er ook voor dat het album wat minder makkelijk en in ieder geval een minder intense indruk maakt. Mijn overall indruk is positief, maar ik begrijp de critici eerlijk gezegd ook wel.

Na haar titelloze debuutalbum uit het voorjaar van 2023 kwam Blondshell al snel met een tweede album. Voor de opvolger daarvan heeft Sabrina Teitelbaum zelfs nog minder tijd genomen. Nog geen anderhalf jaar na het uitstekende If You Asked For A Picture is immers deze week haar derde album Violins verschenen. 

Op Spotify zie ik ook nog het eind vorig jaar verschenen album Another Picture, dat een luxe editie is van If You Asked For A Picture met heel veel extra tracks. Dat album ken ik niet, maar ik was zeer te spreken over de eerste twee albums van Blondshell. Op deze albums maakt het alter ego van de Amerikaanse muzikante Sabrina Teitelbaum muziek met flink wat invloeden uit de indierock zoals die in de jaren 90 werd gemaakt. 

Met name het debuutalbum van Blondshell werd warm onthaald door de critici, waarvan een aantal de muziek van Sabrina Teitelbaum zelfs vergeleek met de muziek van een jonge PJ Harvey. Ik vond If You Asked For A Picture persoonlijk nog wat beter dan het titelloze debuutalbum, onder andere omdat Sabrina Teitelbaum op dit album wat opschuift richting de indierock van het moment. 

Over het deze week verschenen Violins lees ik vooralsnog wat wisselende recensies. Een deel van de recensenten hoort de ontwikkeling die Sabrina Teitelbaum sinds haar debuutalbum heeft doorgemaakt, maar ik lees ook wel recensies waarin Violins wat gewoontjes, weinig onderscheidend of zelfs oppervlakkig of nep wordt genoemd. Het gekke is dat ik beide soorten recensies deels herken bij het beluisteren van Violins. 

Ook op Violins werkt Sabrina Teitelbaum weer samen met producer Yves Rothman, die ik eigenlijk alleen van de albums van Blondshell ken. Vergeleken met de vorige twee albums hebben de invloeden uit de 90s indierock een stapje terug gedaan op Violins. Op het derde album zoekt de Amerikaanse muzikante nog meer toenadering tot de indierock van het moment, met uitstapjes naar indiepop en singer-songwriter muziek. 

Het geluid op het album is wat steviger aangezet en klinkt soms wat ruwer, al begrijp ik ook de recensenten die juist klagen over een wat gepolijst geluid. Het is een geluid dat mij wel aanspreekt, vooral omdat Blondshell makkelijk schakelt tussen verschillende klanken, wat dynamiek toevoegt aan het album. 

Het is aan de ene kant jammer dat Blondshell de invloeden uit de jaren 90 wat heeft losgelaten, maar ze is op Violins wel een kind van deze tijd en levert kwaliteit. Het is misschien allemaal wat netjes binnen de lijntjes gekleurd, maar het zit me zeker niet in de weg. 

Ik heb ook wel wat met de stem van Sabrina Teitelbaum en hoor haar op Violins wel degelijk persoonlijke teksten vertolken. Het komt op mij oprecht over, waardoor ik het nieuwe album van Blondshell zeker geen oppervlakkige plaat vind. De muzikante uit Los Angeles eet op Violins van meerdere walletjes, wat ten koste gaat van de consistentie van haar geluid, al vind ik de variatie ook wel aangenaam. 

Ik geef eerlijk toe dat er ook wel momenten zijn waarop de nieuwe muziek van Blondshell volkomen langs me heen gaat, maar het album kan ook vermaken met makkelijk in het gehoor liggende songs met lekker veel gitaren en prima zang. Ik ben wel benieuwd welke kant het op gaat met Blondshell. Van mij mag Sabrina Teitelbaum net wat meer tijd nemen voor album nummer vier. Erwin Zijleman

De muziek van Blondshell is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://blondshell.bandcamp.com/album/violins.

Violins van Blondshell is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (clear), 26,99 euro

LP, 26,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Meg Lui - Instant Validation

Meg Lui wist niemand minder dan Sufjan Stevens te strikken voor haar debuutalbum Instant Validation, maar laat uiteindelijk vooral horen dat ze zelf een zeer getalenteerd songwriter en een geweldige zangeres is.
Ik kwam het eerste album van Meg Lui vorige week bij toeval tegen en eigenlijk vooral omdat er aandacht aan werd besteed vanwege de rol van Sufjan Stevens, maar wat ben ik inmiddels verknocht aan dit bijzondere album. Op Instant Validation neemt Meg Lui je vaak mee terug naar de jaren 60 en 70, maar ze is hier zeker niet blijven hangen. Ik vind het album het mooist wanneer het klinkt als een folky en wat minder gepolijste versie van Fleetwood Mac, maar ook de meer tegen intieme folk aanleunende songs op het album zijn echt prachtig. In muzikaal en productioneel opzicht klinkt Instant Validation geweldig, maar door de mooie zang van Meg Lui schat ik het album nog flink wat hoger in.

Deze week verscheen Instant Validation, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Meg Lui. Bij het bestuderen van de credits valt de naam van Sufjan Stevens op. Instant Validation verscheen niet alleen op zijn label Asthmatic Kitty Records, maar hij tekende ook voor de productie van het album, bespeelde een deel van de instrumenten en droeg bij aan de achtergrondzang. 

Meg Lui werd geboren in Californië, maar heeft inmiddels al geruime tijd Kingston, New York, als thuisbasis. Als ik luister naar haar debuutalbum hoor ik wel haar geboortegrond, want Instant Validation heeft een sfeer die herinnert aan de muziek die een aantal decennia geleden aan de Amerikaanse westkust werd gemaakt. Die sfeer komt deels van de muziek op het album, maar ook de stem van Meg Lui herinnert me aan de muziek die in de jaren 60 en 70 werd gemaakt aan de Amerikaanse westkust. 

Er wordt de laatste heel veel muziek gemaakt met echo’s uit deze periode, maar het debuutalbum van Meg Lui klinkt anders. Instant Validation herinnert deels aan de folk die zowel rond Los Angeles als rond San Francisco werd gemaakt, maar invloeden uit de pop spelen ook een rol op het album, dat af en toe klinkt als het album dat Fleetwood Mac halverwege de jaren 70 had kunnen maken als het net wat verder weg was gebleven dan de pop. 

Er zijn veel mensen die enthousiast opveren wanneer de naam Sufjan Stevens wordt genoemd. Ik reken me niet tot deze groep, want ik luister vrijwel nooit naar zijn muziek, maar de link met Sufjan Stevens heeft er wel voor gezorgd dat de muziek van Meg Lui wat sneller mijn aandacht trok. Vervolgens duurde het maar heel even voor ik Instant Validation een fantastisch album vond. 

Meg Lui maakt muziek met een duidelijke 70s Fleetwood Mac vibe, maar dit is zeker niet haar enige inspiratiebron geweest. Ik hoor op het album allerlei dingen die me enigszins bekend voorkomen, maar het totaalgeluid van Meg Lui vind ik origineel. Ik vind Instant Validation ook een spannend album, want in haar songs en in de muziek kiest Meg Lui niet altijd voor de makkelijkste weg en bovendien slaagt ze erin om flink wat variatie aan te brengen in haar songs. 

De jaren 60 en 70 domineren misschien op het album, maar Instant Validation stapt ook met zevenmijlslaarzen door de tijd en door genres. Het is een deels gitaar georiënteerd album, maar door het toevoegen van strijkers, blazers en keyboards is het ook een vol klinkend album, dat door Sufjan Stevens vakkundig is geproduceerd. 

De muziek op het album is prachtig en de songs, variërend van intiem tot uitbundig, zijn allemaal even aansprekend, maar het mooist vind ik de stem van Meg Lui. Het is een warme stem die op een of andere manier wat nostalgisch aandoet, maar ik vind de stem van de Amerikaanse muzikante ook zeer karakteristiek en boven alles bijzonder mooi. Het is een stem die je bijna drie kwartier meevoert langs een serie indrukwekkende songs, die je makkelijk meenemen op een reis door de tijd. 

Gezien de rol van Sufjan Stevens had ik eerlijk gezegd verwacht dat het debuut van Meg Lui wat meer aandacht zou krijgen. Die aandacht verdient het album op basis van de geleverde kwaliteit absoluut en ik merk zelf dat Instant Validation ook nog eens een album vol groeipotentie is. Erwin Zijleman

De muziek van Meg Lui is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://meglui.bandcamp.com/album/instant-validation.

Instant Validation van Meg Lui is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (magenta), 29,99 euro