16 augustus 2026

Review - The Womack Sisters - The Womack Sisters

Het legendarische label Daptone Records verloor met de dood van Sharon Jones en Charles Bradley twee van haar boegbeelden, maar heeft met The Womack Sisters opnieuw een hele sterke troef in handen.
BG, Kucha en Zeimani Womack hebben een aantal legendarische soulmuzikanten in hun familie, maar een platencontract was zeker niet vanzelfsprekend voor de drie zussen. Dat is nauwelijks te begrijpen, want op het deze week verschenen debuutalbum van The Womack Sisters hoor je dat BG, Kucha en Zeimani Womack alle drie fantastisch kunnen zingen en elkaars stemmen kunnen versterken in prachtige harmonieën. Het zijn stemmen die het geweldig doen in een authentiek klinkend soulgeluid met echo’s uit de jaren 60 en 70 en daarvoor ben je bij het Daptone label aan het juiste adres. Er verschenen dit jaar al prima soulalbums, maar het debuutalbum van The Womack Sisters is ze makkelijk de baas.



Op zondagavond bespreek ik over het algemeen een wat ouder album, maar door het enorm grote aanbod van deze week geef ik de voorkeur aan een nieuw album. Het deze week verschenen debuutalbum van The Womack Sisters is overigens wel een album vol historie. 

Niemand minder dan de legendarische soulzanger Sam Cooke is de opa van BG, Kucha en Zeimani Womack, die samen The Womack Sisters vormen. Hun opa hebben ze nooit gekend, want die werd heel lang voor hun geboorte (in 1964) in een motel in Los Angeles vermoord. Ook hun in 2014 overleden oom Bobby Womack timmerde decennia lang stevig aan de weg als soulzanger. 

Bobby Womack trouwde overigens na de dood van Sam Cooke met zijn weduwe, maar dat huwelijk liep op de klippen toen hij het aanlegde met haar tienerdochter Linda. Deze Linda trouwde later met Cecil, de broer van Bobby Womack en eerder getrouwd met soulzangeres Mary Wells, en ze kregen samen zeven kinderen, onder wie BG, Kucha en Zeimani. Linda en Cecil scoorden in 1988 overigens onder de naam Womack & Womack een enorme hit met de single Teardrops. 

BG, Kucha en Zeimani hebben een fascinerende familiegeschiedenis, maar ze hebben gelukkig ook de muzikale genen van hun roemruchte familieleden meegekregen. Het is te horen op het titelloze debuutalbum van The Womack Sisters, dat deze week is verschenen. 

Het titelloze debuutalbum van The Womack Sisters is een gloednieuw album, maar laat een geluid horen dat ook decennia oud zou kunnen zijn. Het is een geluid dat is geïnspireerd door de soulmuziek die aan het eind van de jaren 60 en aan het begin van de jaren 70 werd gemaakt door roemruchte labels als Motown en Stax. 

De zussen Womack hebben onderdak gevonden bij het Daptone label, dat vooral indruk maakte met de albums van Sharon Jones & The Dap-Kings en Charles Bradley, die de soulmuziek van weleer nieuw leven in bliezen op een aantal fantastische albums. De studio van het label en een aantal aan het label verbonden muzikanten speelden overigens ook een voorname rol bij het tot stand komen van het album Back to Black van Amy Winehouse. 

Het label heeft zich nu gelukkig ook ontfermd over BG, Kucha en Zeimani, op wie de meeste platenmaatschappijen niet zaten te wachten en dit ondanks hun afkomst. Daptone staat garant voor soulmuziek die klinkt zoals soulmuziek decennia geleden klonk en zo klinkt ook het debuutalbum van The Womack Sisters. Het album is voorzien van een gloedvol en veelzijdig soulgeluid dat soms is voorzien van flink wat strijkers, maar ook blazers of een orgeltje op de voorgrond kan zetten. 

Het is een soulgeluid dat uitstekend past bij de stemmen van de drie zussen Womack, die alle drie beschikken over een fantastische stem, maar nog meer imponeren met fraaie koortjes en harmonieën. De zussen Womack laten zich bovendien niet verleiden tot vocale acrobatiek, waardoor de zang op het album in alle songs raak is. 

Het klinkt, mede door de productie van Daptone oprichter Gabriel Roth (Bosco Mann), echt bijzonder lekker, zeker als de nostalgie ervan afdruipt en dat doet het het grootste deel van de tijd. In muzikaal, productioneel en vocaal opzicht klopt alles op dit fantastische soulalbum, maar ook de kwaliteit van de songs is hoog. Het zijn songs die niet hadden misstaan op de albums van grote soulmuzikanten uit het verleden. Het moet genoeg zeggen over de talenten van The Womack Sisters. Erwin Zijleman

De muziek van The Womack Sisters is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Amerikaanse drietal: https://thewomacksisters.bandcamp.com/album/the-womack-sisters.


The Womack Sisters van The Womack Sisters is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Review - L'Rain - fata morgana

Ook op haar derde album maakt de Amerikaanse muzikante Taja Cheek onder de naam L’Rain ongrijpbare muziek, maar hoe vaker je naar de fascinerende songs op fata morgana luistert, hoe meer er op zijn plek valt.
Toen ik een paar jaar geleden voor het eerst kennis maakte met de muziek van L’Rain kon ik niet zo veel met de behoorlijk experimentele muziek van de New Yorkse muzikante Taja Cheek. Eenmaal gewend aan de bonte mix van invloeden en de bijzondere songstructuren hoorde ik echter steeds meer in de songs van L’Rain. Het deze week verschenen fata morgana is de opvolger van het drie jaar geleden verschenen I Killed Your Dog, dat net als voorganger Fatigue heel wat jaarlijstjes wist te bereiken. Taja Cheek heeft wederom een bijzonder album afgeleverd en het is een album dat is te beluisteren als een serie songs, maar dat wat mij betreft beter tot zijn recht komt als een lange en wederom bijzondere luistertrip.



Toen ik helemaal aan het eind van 2021 een enorme stapel jaarlijstjes bestudeerde, kwam ik opvallend vaak het album Fatigue van L’Rain tegen en dat zei me op dat moment echt helemaal niets. Dat de critici zo lovend waren over het album van de Amerikaanse muzikante Taja Cheek begreep ik na de eerste keer luisteren direct, maar het duurde vervolgens nog wel even voor ik ook zelf enthousiast werd over de muziek van L’Rain. 

De critici deden hun uiterste best om de muziek op Fatigue in een hokje te duwen, maar mij lukte het niet. Ik hoorde soul, gospel, jazz, psychedelica, avant-garde, elektronica en nog veel meer. In muzikaal opzicht gebeurt er echt van alles in de muziek van L’Rain, maar de muzikante uit Brooklyn, New York, beschikt ook nog eens over een fascinerende stem met veel soul. 

Toen in 2023 het derde album van L’Rain verscheen (in 2017 verscheen haar titelloze debuutalbum) wist ik wat ik ongeveer moest verwachten, maar de muziek van Taja Cheek bleef behoorlijk ongrijpbaar. I Killed Your Dog is misschien net iets toegankelijker dan Fatigue, maar toegankelijk is in het geval van L’Rain een zeer relatief begrip. Ik heb heel vaak naar het album moeten luisteren voor het begon te landen, maar uiteindelijk vond ik I Killed Your Dog een onbetwist jaarlijstjesalbum. 

Taja Cheek heeft deze week het vierde album van haar project L’Rain uitgebracht en ook fata morgana is weer een fascinerend album. Ook dit keer worden er vele pogingen gedaan om het album in een hokje te duwen, maar ik begin er niet eens aan. Op fata morgana verwerkt de Amerikaanse muzikante zeer uiteenlopende invloeden in haar muziek en al deze invloeden worden samengesmeed in een uniek geluid. 

fata morgana is op het eerste gehoor iets toegankelijker dan het nog altijd ongrijpbare Fatigue, maar het duurde bij mij toch weer even voordat alles op zijn plek viel. Delen van de muziek en zeker de stem van Taja Cheek verleiden makkelijk, maar de songs van L’Rain gaan zo veel kanten op dat je verkregen houvast ook snel weer kwijt bent. 

Dromerige klankentapijten spelen op de achtergrond een belangrijke rol op fata morgana, maar op de voorgrond gebeurt er zo veel dat het je met grote regelmaat duizelt, zeker wanneer het album heel af en toe explodeert, zoals in het tegendraadse soulles cycle. 

Het album bevat flarden van popsongs met een kop en een staart, maar fata morgana laat zich het best beluisteren als een bijna veertig minuten durende luistertrip. Het is weer een net wat andere luistertrip dan op de vorige twee albums, want naast alle al genoemde invloeden hoor ik dit keer ook meer invloeden uit de ambient, hiphop en triphop, om nog maar eens drie extra genres te noemen. 

fata morgana van L’Rain is in muzikaal en vocaal opzicht een fascinerend album, maar het door Taja Cheek, Ben Chapoteau-Katz en Andrew Lappin gemaakte album is ook een productioneel hoogstandje, waarop je steeds weer nieuwe dingen hoort. 

Ik heb lang niet altijd zin in de muziek van L’Rain en de songs van de muzikante uit Brooklyn komen ook niet op ieder moment tot zijn recht, maar als je er even voor gaat zitten en fata morgana van de eerste tot en met de laatste noot ondergaat kom je terecht in een bijzonder muzikaal universum, waarin het goed toeven is. fata morgana is het derde uitstekende album van L’Rain en het proberen zeker waard. Erwin Zijleman

De muziek van L'Rain is ook verkrijgbaar via de bancamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://lrain.bandcamp.com/album/fata-morgana.


fata morgana van L'Rain is verkrijgbaar via de Mania webshop: