Review: Dijon - Baby

Baby van de Amerikaanse muzikant Dijon staat in heel veel jaarlijstjes en wordt veelvuldig vergeleken met de muziek die Prince maakte en dat blijken twee hele goede redenen om eens naar het album te luisteren
Baby, het tweede album van de Amerikaanse muzikant Dijon was wat mij betreft een van de grote verrassingen in de afgelopen maand gepubliceerde jaarlijstjes. Vooral omdat ik nog nooit van de Amerikaanse muzikant en zijn album had gehoord, terwijl Baby vooral wordt vergeleken met Prince, die behoort tot mijn persoonlijke favorieten. Inmiddels begrijp ik wel dat Dijon zoveel jaarlijstjes heeft gehaald, want Baby is inderdaad een bijzonder album. Het is een album dat inderdaad flink wat invloeden van Prince laat horen, maar hier blijft het zeker niet bij. Baby is zeker geen makkelijk album en het is bovendien lastig te classificeren, maar hoe vaker ik er naar luister hoe beter het wordt.

Baby van Dijon deed het niet alleen goed in de R&B jaarlijstjes, maar dook ook op in heel veel algemene jaarlijstjes en meer dan eens op een flink hoge positie. Het tweede album van de Amerikaanse muzikant verscheen midden in de zomer en is me toen totaal niet opgevallen. 

Ik weet niet hoe het album van Dijon afgelopen zomer is beschreven, maar bij de noteringen in de jaarlijstjes wordt vaak de naam van Prince genoemd en dat maakte me direct nieuwsgierig naar de muziek op Baby. De vergelijking met Prince wordt vaak en makkelijk gemaakt, maar bij beluistering van het tweede album van Dijon hoor ik inderdaad wel wat van de muziek die Prince maakte. Het is wel de muziek die Prince zou kunnen hebben gemaakt in het decennium na zijn veel te vroege dood, want de muziek van Dijon staat met minstens één been in het heden. 

De naam Dijon kwam voor mij uit de lucht vallen, maar zonder enige faam zou hij er niet in zijn geslaagd als topproducers als Mk.gee, BJ Burton, en Andrew Sarlo en wereldbassist Pino Palladino te strikken voor zijn album. En dat zijn niet de enige topmuzikanten die zijn te horen op het album. 

Dijon maakt misschien deels muziek van het moment, maar dat betekent niet dat er geen echo’s van de muziek die Prince heeft gemaakt zijn te horen. Ik hoor vooral invloeden van de muziek die Prince in de jaren 80 maakte en dat is het decennium waarin de muzikant uit Minneapolis op zijn best was. Ik hoor deze invloeden in de productie, in de zang en in het verwerken van nogal verschillende invloeden. 

Baby is soms een duidelijk R&B album, maar Dijon kan ook uit de voeten met soul, psychedelica en funk en maakt bovendien met grote regelmaat muziek die zich niet zo makkelijk in hokjes laat vangen, net zoals Prince dat zo vaak deed. Het maakt van het beluisteren van Baby een interessante ervaring, die de fantasie flink prikkelt. 

De muziek van Dijon blijft redelijk ver verwijderd van het standaard R&B repertoire en zoekt hier en daar flink het experiment, maar ontoegankelijk is de muziek van de Amerikaan niet. Zelf vind ik Baby het mooist wanneer de gitaren lekker ruw klinken en Dijon met veel expressie en emotie zingt. Het doet dan flink denken aan Prince in topvorm, maar het is ook niet ver verwijderd van de muziek die Mk.gee, die ook heeft meegewerkt aan Baby, maakt. Ook het album van Frank Ocean, dat ik pas recent heb ontdekt, heeft zeker invloed gehad op het tweede album van Dijon, met name in de zang. 

Baby is, zeker bij eerste beluisteringen, zeker geen makkelijk album. De songs van Dijon doen bij eerste beluistering wat fragmentarisch aan, waardoor het wat zoeken is naar de popsongs met een kop en een staart. De bijzondere songstructuren op Baby maken eerste beluistering van het album misschien wat lastiger, maar het is ook de kracht van de songs van de Amerikaanse muzikant, die song na song weet te verrassen met misschien lastig te plaatsen, maar ook wonderschone passages. Het zijn passages met de psychedelica die Prince af en toe omarmde, maar de songs van Dijon zijn ook altijd schatplichtig aan de R&B en de soul. 

Bij eerste beluistering intrigeerde het album me vooral, maar inmiddels kan ik me iets voorstellen bij het predicaat ‘meesterwerk’ dat Baby inmiddels met grote regelmaat krijgt opgeplakt. Dijon begeeft zich hiervoor misschien net wat te vaak buiten mijn muzikale comfort zone, maar ik schaar hem inmiddels wel onder de muzikanten die de muzikale erfenis van Prince op zeer eervolle wijze bewaken. Erwin Zijleman

Baby van Dijon is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (silver), 34,99 euro

LP (clear), 34,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Amber Mark - Pretty Idea

Naar aanleiding van haar debuutalbum Three Dimensions Deep werd de Amerikaanse muzikante Amber Mark al een mooie toekomst voorspeld en die moet na de release van Pretty Idea alleen maar rooskleuriger worden
Ik heb geen idee waarom ik het tweede album van Amber Mark een paar maanden geleden heb laten liggen, want ik was vorige week bij eerste beluistering eigenlijk direct enthousiast. Amber Mark maakt het soort R&B dat een heel groot publiek moet kunnen aanspreken. Ze beschikt over een mooie stem, schrijft aansprekende songs en heeft zich kunnen omringen met flink wat getalenteerde muzikanten en producers. Pretty Idea klinkt daarom fantastisch en bevat een aantrekkelijke mix van R&B en pop. Desondanks is het, zeker in Nederland, behoorlijk stil gebleven rond het album. Daar begrijp ik eerlijk gezegd niets van en ik ben niet eens een groot R&B liefhebber.

In de zomer van 2022 besprak ik Three Dimensions Deep van de Amerikaanse muzikante Amber Mark. Ik bespreek maar zo af en toe R&B albums, maar het album van Amber Mark sprong er voor mij makkelijk uit drieënhalf jaar geleden. Ik kies meestal voor R&B albums die het experiment opzoeken en ver weg blijven van het standaard R&B geluid, maar dat deed Amber Mark, zeker op het eerste gehoor, niet. 

Three Dimensions Deep klonk als een R&B album zoals deze in de jaren 90 veel werden gemaakt. Verder leken de songs van Amber Mark hier en daar geïnspireerd door de soulvolle pop van Sade. Van die soulvolle pop ben ik zeker gecharmeerd, maar buiten de lijntjes kleurt het natuurlijk niet en dat geldt ook voor het grootte deel van de populaire R&B. 

Voor een min of meer standaard R&B album was het debuutalbum van Amber Mark wel een heel goed gemaakt album. De Amerikaanse muzikante met Duits en Jamaicaans bloed klonk op haar debuutalbum zeker niet als een startende muzikante. Three Dimensions Deep klonk eigenlijk continu als het album van een gelouterde R&B ster en dat klonk vooral heel lekker, al viel er ook zeker genoeg bijzonders te ontdekken op het album. 

Wat drieënhalf jaar geleden gold voor Three Dimensions Deep, gold een maand of drie geleden ook voor opvolger Pretty Idea, al had ik er dit keer helaas geen oor voor. Het tweede album van Amber Mark kreeg ook wat minder aandacht dan haar debuutalbum, maar dook wel op in het R&B jaarlijstje van AllMusic.com, dat, toch wel enigszins verrassend, mijn belangrijkste tipgever is deze week. 

Pretty Idea ligt voor een belangrijk deel in het verlengde van het debuutalbum van Amber Mark. Ook op haar tweede album sluit de Amerikaanse muzikante aan bij de R&B zoals die de afgelopen decennia is gemaakt, maar ook uitstapjes richting pop zijn bij Amber Mark in goede handen. 

Amber Mark draait inmiddels even mee, maar net als op haar debuutalbum klinkt ze een paar albums verder dan ze daadwerkelijk is. Pretty Idea is een album waarmee Amber Mark moet kunnen doorbreken naar een groot publiek, al moet ze dan wel wat meer aandacht krijgen dan vooralsnog het geval is. 

Aan de productie van het album zal het niet liggen, want voor de productie van Pretty Idea werd een flink blik ervaren producers open getrokken, waaronder de mensen achter de successen van onder andere Olivia Dean en Gracie Abrams. Pretty Idea klinkt dan ook geweldig en moet in staat worden geacht niet alleen een groot, maar ook een breed publiek aan te spreken. 

Amber Mark gaat op haar tweede album vol voor het sterrendom, maar ze levert wat mij betreft ook zeker kwaliteit. In muzikaal en productioneel opzicht blinkt het allemaal zeer fraai, maar de Amerikaanse muzikante overtuigt ook makkelijk als zangeres en ook op de kwaliteit van de songs heb ik niets aan te merken. 

Op Pretty Idea komen de ups en downs van de liefde voorbij, maar alle songs op het album klinken warm en aangenaam. Vergeleken met haar debuutalbum voegt Amber Mark hier en daar nog wat invloeden uit de funk en de disco toe, maar dat maakt haar muziek eigenlijk alleen maar aangenamer. Ik hoor af en toe wel wat van Aaliyah op het nieuwe album van Amber Mark en dat is een extra aanbeveling om eens naar Pretty Idea te luisteren. Erwin Zijleman