Als Spotify me vorig jaar niet het debuutalbum van Diana Silvers had voorgeschoteld, had ik deze week waarschijnlijk niet geluisterd naar haar nieuwe album Daughter of Sorts. Ook het nieuwe album van de muzikante uit New York krijgt vooralsnog niet veel aandacht, maar het album verdient deze aandacht absoluut. Net als op het debuutalbum begint Diana Silvers ook op haar nieuwe album bij de Laurel Canyon folk uit de jaren 60 en 70, maar blijft hier zeker niet in hangen. Daughter of Sorts maakt indruk met aansprekende persoonlijke songs en mooie warme klanken, maar Diana Silvers imponeert wat mij betreft met haar stem, die alleen maar mooier is geworden.
Diana Silvers had een mooie carrière als model en actrice, maar verruilde een zeker bestaan in Los Angeles voor een onzeker bestaan in New York, waar ze haar geluk zocht in de muziek. Actrices en modellen die muziek gaan maken worden in de meeste gevallen met de nodige argwaan bekeken en dat was voor Diana Silvers niet anders.
Haar debuutalbum From Another Room kreeg in eerste instantie heel weinig aandacht, maar gelukkig tipte Spotify mij het album. Het was een van de beste tips die ik de afgelopen jaren van het streamingplatform heb gekregen. Diana Silvers koos op haar debuutalbum niet voor popmuziek waarmee ze een breed publiek had kunnen bereiken, maar voor intieme folksongs met een hang naar het verleden.
From Another Room herinnerde meer dan eens aan de folkmuziek die vele decennia geleden werd gemaakt in de heuvels rond Los Angeles. Het album maakte op mij makkelijk indruk met een aantal sterke en persoonlijke songs, maar het mooist van alles vond ik de stem van de Amerikaanse muzikante, die gemaakt leek voor de wat nostalgisch aandoende folksongs op haar debuutalbum.
From Another Room verscheen net iets meer dan een jaar geleden en krijgt deze week een opvolger die gelukkig wel in een aantal releaselijsten opdook. Ik heb het nieuwe album van Diana Silvers inmiddels een aantal keren beluisterd en Daughter of Sorts bevalt me minstens net zo goed als het debuutalbum.
Ook op haar tweede album maakt Diana Silvers makkelijk indruk met haar stem, die aan kracht en expressie heeft gewonnen. De zang op Daughter of Sorts laat ook meer gevoel horen en dat is niet zo gek want de muzikante uit New York heeft een zeer persoonlijk album gemaakt. Het is een album dat absoluut is beïnvloed door de plotselinge dood van haar vader, maar ook het lastige proces van volwassen worden is een thema dat meerdere keren terugkomt in de teksten.
Ook op haar tweede album laat Diana Silvers zich beïnvloeden door de Laurel Canyon folk uit de jaren 60 en 70, zoals in het fraaie Daughter, dat genoeg heeft aan sfeervol akoestisch gitaarspel en de prachtige en warme stem van de Amerikaanse muzikante. Ze kreeg in de studio gezelschap van meerdere muzikanten, onder wie twee leden van The Strokes, maar Daughter of Sorts is vooral een ingetogen en intiem album.
Zeker de wat warmer ingekleurde songs hebben een duidelijke hang naar het verleden, maar Diana Silvers kan ook aansluiten bij de indiefolk van het moment of op de proppen komen met songs die minder makkelijk in een hokje passen. Met haar debuutalbum bewees ze wat mij betreft al dat ze niet alleen als actrice en model, maar ook als muzikante bestaansrecht heeft en Daughter of Sorts versterkt dit alleen maar.
Diana Silvers heeft een intiem en sober album gemaakt waarop haar liefde voor de muziek centraal staat en ze geen moment probeert aan te sluiten bij muziek die momenteel een groot publiek aanspreekt. Het album lijkt met redelijk bescheiden middelen gemaakt en het is een album zonder opsmuk, maar ik ben zeer gecharmeerd van de bijzondere productie van de mij onbekende Jason Lader, die er steeds in slaagt om de veelzijdige stem van Diana Silvers goed tot zijn recht te laten komen. Mooi album. Erwin Zijleman
