Review: Grey DeLisle - Don't Turn Around

Grey DeLisle liet na het album Iron Flowers uit 2005 lang niets van zich horen als muzikante, maar de afgelopen jaren brengt ze het ene na het andere klassieke countryalbum uit en ook Don't Turn Around is weer een uitstekend album.
Ik was de albums die Grey DeLisle zo’n twintig jaar eerder maakte al lang vergeten toen ze in 2022 terugkeerde met het album Borrowed, maar sindsdien is ze uiterst productief. Met Don't Turn Around voegt ze weer een album toe aan haar oeuvre en het is wat mij betreft een van haar betere albums. Het is wederom een album dat in eerste instantie vooral nostalgische gevoelens oproept, want Grey DeLisle maakt countrymuziek die herinnert aan muziek uit vervlogen tijden. Het levert wederom een fraai album op met gloedvolle klanken, prachtig snarenwerk en de fantastische stem van Grey DeLisle, die associaties oproept met de grote countryzangeressen uit het verleden.

De Amerikaanse muzikante Grey DeLisle maakte aan het begin van dit millennium met Homewrecker (2002), Graceful Ghost (2004) en Iron Flowers (2005), drie prachtige countryalbums, die zo leken weggelopen uit de jaren 50, 60 of 70. Vervolgens was het heel lang stil rond de muzikante uit Los Angeles, die met hele andere dingen bezig was, maar een paar jaar geleden dook ze weer op en leek de tijd stil te hebben gestaan. 

Sindsdien heeft Grey DeLisle de smaak weer te pakken, want met Borrowed (2022), She's an Angel (2023), Driftless Girl (2024) en The Grey Album (2025) was ze de afgelopen tijd jaarlijks goed voor een album. Ik ging ervan uit dat we het dit jaar zouden moeten doen met het samen met Les Greene gemaakte Grey & Greene, dat een maand of vijf geleden verscheen. Dat album beviel me trouwens minder goed dan de soloalbums van Grey DeLisle en liet ik daarom liggen. 

Er zat gelukkig nog meer in het vat dit jaar, want deze week is alweer een soloalbum van de Amerikaanse muzikante verschenen. Don't Turn Around is het vijfde album van Grey DeLisle in een kleine vijf jaar tijd en het is weer een goed album. Ook op Don't Turn Around neemt Grey DeLisle je weer mee terug in de tijd, want ook haar nieuwe album bevat nostalgisch klinkende countrymuziek. 

Het is countrymuziek die je mee terugneemt naar de klassieke countrymuziek uit de jaren 70, maar ook invloeden uit de jaren 50 en 60 sijpelen door in de songs op Don't Turn Around. Voor haar nieuwe album zocht Grey DeLisle de samenwerking met de legendarische producer Andy Paley (die werkte met iedereen tussen Jerry Lee Lewis en Brian Wilson en The Ramones en Madonna), die helaas overleed voordat het album was afgerond. 

Haar vaste partner Marvin Etzioni zette uiteindelijk de puntjes op de i. In productioneel opzicht klinkt ook het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante weer fantastisch, maar ook in muzikaal opzicht is het album van hoog niveau. De crème de la crème van de countryscene dook op in de studio en tussen de muzikanten zie ik onder andere de naam van pedal steel virtuoos Greg Leisz. 

Met name het snarenwerk op het album is fantastisch en zorgt voor een gloedvolle basis, waarop Grey DeLisle mag schitteren. Dat doet ze ook dit keer met een stem die is gemaakt voor nostalgisch klinkende countrymuziek. Ook op Don't Turn Around komt de zang weer uit de tenen en hoewel ik lang niet altijd gek ben op dit soort nostalgisch klinkende countrymuziek, viel ik wederom als een blok voor de vocale verleidingen van Grey DeLisle en voor de mooie verhalen die ze vertelt en waarin uiteraard de pieken en dalen van de liefde niet mogen ontbreken. 

Don't Turn Around is net als zijn voorgangers een gevarieerd klinkend album met zowel uptempo als meer ingetogen songs en beide soorten songs passen uitstekend bij de stem van de muzikante uit Los Angeles. En als Dave Alvin opdraaft voor een duet herleven ook nog eens de hoogtijdagen van Nancy Sinatra en Lee Hazlewood. 

Grey DeLisle werd in de jaren na haar eerste drie albums overigens een veelgevraagd stemactrice en dat doet ze nog steeds. Ze liep producer Andy Paley tegen het lijf tijdens het opnemen van stemmen voor de nieuwe SpongeBob SquarePants film, waarin ze ook is te horen. Dat is vast ook knap, maar ik hoor haar liever zingen en dat doet ze ook op Don't Turn Around weer op onnavolgbare en weergaloze wijze. Erwin Zijleman

De muziek van Grey DeLisle is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://greydelisle.bandcamp.com/album/dont-turn-around.

Don't Turn Around van Grey DeLisle is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Amy Winehouse - Back to Black (2006) - 20th Anniversary Edition

Het is bijna niet te geloven, maar het is alweer twintig jaar geleden dat de Britse muzikante Amy Winehouse definitief een wereldster werd met de release van haar tweede album Back to Black, dat helaas ook haar zwanenzang zou blijken.
Ik luisterde eigenlijk nooit meer naar de muziek van Amy Winehouse, maar naar aanleiding van de documentaire Amy Winehouse in Nederland, beluisterde ik een tijdje terug weer eens haar debuutalbum Frank en vervolgens opvolger Back to Black. Ik vind Frank uiteindelijk het betere album, maar ook Back to Black mag inmiddels gerust een klassieker worden genoemd en is in vocaal opzicht weer wat indrukwekkender dan het debuutalbum. Back to Black verscheen deze week in een 20th Anniversary Edition met heel veel extra bonusmateriaal en laat nog maar eens horen hoe doodzonde het is dat Amy Winehouse slechts 27 jaar oud is geworden en maar twee albums heeft gemaakt.

Bijna op de dag af twintig jaar geleden verscheen Back to Black, het tweede album van Amy Winehouse. De Britse muzikante had drie jaar eerder diepe indruk gemaakt met haar debuutalbum Frank, waarop ze op soepele wijze invloeden uit de jazz, die ze thuis met de paplepel ingegoten had gekregen, vermengde met invloeden uit de soul, R&B en hiphop. Frank maakte indruk met goede songs en de mooie productie van Salaam Remi, maar het was de geweldige stem van Amy Winehouse die je van je sokken blies. 

Frank deed het uitstekend en maakte van Amy Winehouse, enigszins tegen wil en dank, een ster. De Britse muzikante was een ster toen in de herfst van 2006 haar tweede album Back to Black verscheen. Ze was tegelijkertijd, en mede door haar complexe relatie met Blake Fielder-Civil, ten prooi gevallen aan drank en drugs, die al ten tijde van de release van Back to Black hun tol begonnen te eisen. 

Back to Black maakte van Amy Winehouse een wereldster, maar ervan genieten kon ze nauwelijks. Ze stond steeds vaker dronken op het podium, kwam niet meer toe aan het maken van nieuwe muziek, leed onder het sterrendom en overleed uiteindelijk in de zomer van 2011 op slechts 27-jarige leeftijd aan haar alcoholverslaving. Back to Black werd hiermee het album waarmee ze doorbrak naar een groot publiek, maar helaas ook haar zwanenzang. 

Ter ere van de release van het album twintig jaar geleden is deze week de 20th Anniversary Edition van Back to Black verschenen. Achteraf bezien vind ik het debuutalbum van Amy Winehouse in muzikaal opzicht zoals gezegd interessanter, maar het 60s soulgeluid met lekker veel blazers op Back to Black klinkt geweldig en de stem van Amy Winehouse knalt uit de speakers. 

Back to Black werd deels geproduceerd door Salaam Remi, maar ook Mark Ronson speelt een rol als producer en hij weet precies wat de stem van de Britse muzikante nodig heeft. In muzikaal en vocaal opzicht staat Back to Black ook twintig jaar na de release nog altijd als een huis. De songs op het album vind ik nog altijd niet allemaal even goed, maar You Know I'm No Good, Love Is a Losing Game en Tears Dry on Their Own vind ik nog altijd 24-karaat popsongs. De titelsong van het album vind ik nog wat beter en is echt om te janken zo mooi. 

Back to Black is absoluut schatplichtig aan de soulmuziek uit de jaren 60 en met name aan girlgroups als The Ronettes en The Shirelles en de soulmuziek van Motown, maar Salaam Remi en Mark Ronson hebben ook invloeden uit de reggae en R&B toegevoegd aan het geluid van Back to Black. 

Als ik naar het album luister vind ik het vooral doodzonde dat het de zwanenzang van Amy Winehouse is. Ik zag pas een interview met haar waarin ze aangaf dat het haar droom was om als oude jazz-zangeres door het leven te gaan. Het had vast nog veel mooie muziek opgeleverd. 

De 20th Anniversary Edition van Back to Black is uiteraard aangevuld met extra materiaal. Het originele album duurde maar net een half uur, maar de nieuwe versie bevat bijna twee uur extra muziek. Het is niet allemaal even interessant, maar de demo-versies van een aantal songs van het album vind ik wel interessant. Wel is het jammer dat de originele versie van Valerie ontbreekt, er is alleen een live-versie  opgenomen. 

Ook de derde disc mag er zijn, want deze bevat het concert dat Amy Winehouse in 2007 gaf in het Amsterdamse Paradiso en laat horen dat Amy Winehouse in 2007 absoluut nog wat kon op het podium. Al met al een mooi eerbetoon aan een memorabel album en aan een bijzondere en veel te vroeg overleden muzikante. Erwin Zijleman

Back to Black, 20th Anniversary Edition van Amy Winehouse is verkrijgbaar via de Mania webshop:

3LP (clear), 59,99 euro

3CD, 22,99 euro