Review: Suzanne Vallie - Moonshiner Springs

Er zijn niet veel mensen die het weten, maar Suzanne Vallie maakte zes jaar geleden een van de mooiste rootsalbums van het afgelopen decennium en voegt er met Moonshiner Springs nog een prachtalbum aan toe
Moonshiner Springs van Suzanne Vallie dook vorige week gelukkig op in een aantal releaselijsten, want dit album had ik niet graag gemist. Het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante ontdekte ik in 2021 pas een half jaar na de release en maakte vervolgens een verpletterende indruk. Ook Moonshiner Springs is weer een fantastisch album van Suzanne Vallie. Ze beschikt over een van de mooiste stemmen die ik ken, maar ook in muzikaal opzicht is Moonshiner Springs een prachtig album, dat ook nog eens vol staat met zeer aansprekende songs die met één been in het verleden en één been in het heden staan. Zeer warm aanbevolen dit wonderschone album.

Aan het begin van 2021 besprak ik het debuutalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Suzanne Vallie. Het album Love Lives Where Rules Die was al in de zomer van 2020 verschenen, maar was me toen niet opgevallen. Ik ontdekte het album uiteindelijk toch via een tip op het muziekplatform MusicMeter en het is nog altijd een van de mooiste tips die ik heb gekregen. 

Al in de eerste zin van mijn recensie van Love Lives Where Rules Die noemde ik het album een potentiële klassieker binnen de Amerikaanse rootsmuziek en toen ik vorige week weer eens luisterde naar het album stond ik daar nog steeds voor 100% achter. Love Lives Where Rules Die werd uiteindelijk helaas slechts in kleine kring opgepikt, maar wat is het nog altijd een prachtig album. 

Op haar breakup album combineert Suzanne Vallie invloeden uit de Californische rootsmuziek uit het verleden met invloeden van dat moment, wat een tijdloos klinkend album oplevert. Love Lives Where Rules Die is ook een gevarieerd album dat zich niet laat beperken door de kaders van de Amerikaanse rootsmuziek. 

Maar het mooist op het album vind ik de stem van Suzanne Vallie, die me onmiddellijk inpakt met haar zang. De muzikante uit Big Sur, California, werd in een beperkt aantal recensies terecht bejubeld, maar heel wat liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek hebben een fantastisch rootsalbum gemist. 

Het zat Suzanne Vallie sindsdien niet mee. Ze kampte met een chronische ziekte en moest bovendien afscheid nemen van haar vader. Ze schreef de afgelopen jaren een aantal songs, maar had niet de kracht om ze op te nemen. Lichtpuntje was het touren met Adrianne Lenker, die haar meenam als support act. 

Toen de kracht terugkeerde verruilde Suzanne Vallie Los Angeles tijdelijk voor South Dakota, waar ze samen met producer Carly Bond en muzikant Mat Davidson de basis van de songs voor het album Moonshiner Springs opnam, waarna het album in Los Angeles werd afgemaakt. 

Suzanne Vallie schreef de songs voor haar nieuwe album en is verantwoordelijk voor de piano, synths en de zang, terwijl Carly Bond het album niet alleen produceerde, maar ook fraai gitaar speelt. De rol van Mat Davidson is behoorlijk groot, want zijn bijdragen van pedal steel en viool zijn sfeerbepalend. 

Ook op Moonshiner Springs is het echter vooral de stem van Suzanne Vallie die imponeert. De Amerikaanse muzikante beschikt over een bijzondere stem, die niet lijkt op andere stemmen die ik ken, maar het is een stem die zich onmiddellijk genadeloos opdringt. Ik vind de zang op Moonshiner Springs nog mooier dan die op Love Lives Where Rules Die en dat album noemde ik vooral op basis van de zang al een potentiële klassieker. 

Ook dit keer schakelt Suzanne Vallie makkelijk tussen invloeden uit het verleden en het heden en het levert wederom een prachtig geluid op. Ook Moonshiner Springs is een album dat zomaar tussen wal en schip kan vallen. Een release in de zomer is immers niet heel handig en het album is ook nog eens niet op Spotify te vinden en staat ook nog niet volledig op de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante. 

Gelukkig is het album wel op Apple Music te vinden, want ook Moonshiner Springs is een album dat ik niet graag had gemist. Ik was vorige week weer diep onder de indruk van Love Lives Where Rules Die, maar het nieuwe album van Suzanne Vallie is nog mooier en indrukwekkender. Absoluut een van de mooiste albums van het moment. Erwin Zijleman

De muziek van Suzanne Vallie is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://suzannevallie.bandcamp.com/album/moonshiner-springs-2.

Review: Gin Wigmore - Beautiful Mess

Het is lang geleden dat de Nieuw-Zeelandse muzikante Gin Wigmore zo verpletterend mooi debuteerde, en ook haar vierde album is inmiddels acht jaar oud, maar gelukkig keert ze deze week terug met een nieuw en wederom prima album
De stem van Gin Wigmore lijkt gekweekt met veel whisky en sigaretten of een flinke hoeveelheid schuurpapier, maar de rauwe stem van de Nieuw-Zeelandse muzikante spreekt mij ook aan. Het is een stem die in het verleden uitstekend uit de voeten kon met soul en rock ’n roll, maar de stem van Gin Wigmore doet het ook uitstekend op het met pop en rock gevulde en net wat gepolijster klinkende Beautiful Mess. Het album is verschenen na een lange periode van stilte, maar Gin Wigmore kan het nog steeds. Al haar albums lopen wat mij betreft over van de belofte, maar de Nieuw-Zeelandse muzikante laat op haar nieuwe album ook horen dat ze de belofte al lang voorbij is.

Zeventien jaar geleden debuteerde de Nieuw-Zeelandse muzikante Gin Wigmore met het fantastische Holy Smoke. Het album profiteerde flink van de topproductie van Mike Elizondo (Fiona Apple) en van de bijdragen van de band van Ryan Adams, maar Gin Wigmore stal zelf de show met haar rauwe stem vol soul en met de opwindende songs op haar debuutalbum, die een dampende mix van soul, rock ’n roll en alt-country lieten horen. 

Ik vond het tweede album van Gin Wigmore, het in 2011 uitgebrachte en nog wat meer richting soul opgeschoven Gravel & Wine, nog wat beter en ook over Ivory uit 2018, dat juist weer wat veelzijdiger klonk, was ik zeer te spreken. Tussendoor verscheen ook nog het prima album Blood To Bone, dat ik heb gemist, maar de afgelopen acht jaar was het helaas stil rond de Nieuw-Zeelandse muzikante. 

Daar kwam deze week verandering in, want met Beautiful Mess is een nieuw album van Gin Wigmore verschenen. Direct vanaf de eerste noten is er de ruwe strot van de Nieuw-Zeelandse muzikante en dat is nog steeds haar sterkste wapen. De afgelopen jaren stonden voor Gin Wigmore in het teken van de liefde, het moederschap en een op de klippen gelopen relatie, waarna ze terugkeerde naar Nieuw-Zeeland na een lang verblijf in de Verenigde Staten. 

Voor het opnemen van Beautiful Mess keerde ze in ieder geval even terug naar de VS, want het album werd opgenomen in Palm Springs. Op haar vorige album schakelde de Nieuw-Zeelandse muzikante makkelijk tussen meerdere genres, al stonden invloeden uit de soul centraal. Ook Beautiful Mess klinkt af en toe soulvol, maar het nieuwe album van Gin Wigmore is vooral gevuld met lekker in het gehoor liggende pop en rock. 

Centraal staat haar stem en die is in de loop der jaren alleen maar ruwer gaan klinken. Ik vind de zang op Beautiful Mess op het randje, want met een nog wat rauwere strot had ik de stem van Gin Wigmore waarschijnlijk niet meer mooi gevonden. Op Beautiful Mess kan het net en zorgt de zang voor het onderscheidend vermogen. 

In muzikaal opzicht is het nieuwe album wat veiliger dan de voorgangers, maar de nieuwe songs van Gin Wigmore liggen lekker in het gehoor en de muziek op het album is over de hele linie smaakvol. Het zijn songs met af en toe een randje melancholie, maar heel zwaar of een breakup-album vol tranen wordt het nooit. 

Ik heb weinig info over het album, maar weet dat het gemaakt is met Dave Goodison en Steven Padin. Er zijn ook prima muzikanten op het album te horen, want Beautiful Mess klinkt niet alleen heel aangenaam, maar ook als vakwerk. Het levert een album op dat in de smaak moet kunnen vallen bij een groot publiek, al moet je wel houden van de karakteristieke stem van Gin Wigmore. 

Ik heb wel wat met de zang op Beautiful Mess, die emotie en doorleving toevoegt aan de songs. In artistiek opzicht sla ik de vroege albums van Gin Wigmore net wat hoger aan, maar de songs op Beautiful Mess zijn echt geweldig en wat is het goed om de stem van de Nieuw-Zeelandse muzikante weer te horen. 

Ik was Gin Wigmore na acht jaar stilte wel min of meer vergeten, maar met haar vijfde album is ze weer helemaal terug. Een album midden in de zomer uitbrengen is misschien niet heel handig, maar het nieuwe album van Gin Wigmore verdient echt alle aandacht. Erwin Zijleman