15 juni 2026

Review: Olivia Dean, Ziggo Dome, Amsterdam, 14 juni 2026


De carrière van Olivia Dean had een lange aanloop, maar het afgelopen jaar is het snel gegaan met de Britse muzikante, die de kleine zalen definitief heeft verruild voor de grote arena's. Vorige maand stond ze in de Amsterdamse Ziggo Dome en daar stond ze gisteren opnieuw voor een uitzinnige zaal 

Laat ik maar met de deur in huis vallen: het is ongelooflijk knap wat Olivia Dean tijdens haar The Art of Loving Live Tour laat zien. De Britse muzikante heeft een show zonder al te veel poespas of visueel spektakel in elkaar getimmerd, maar werkelijk alles klopt in de één uur en drie kwartier durende set.

Het podium is strak ingericht met veel ruimte voor de band, de belichting is smaakvol en de achter de gordijnen op het podium geprojecteerde beelden zorgen ervoor dat je niets hoeft te missen. Aan het einde van de show gooit Olivia Dean er nog wat discoballen en confetti tegenaan, maar het grootste deel van de show ziet eruit als een tijdloos soulconcert zonder onnodige opsmuk.

De Britse muzikante heeft zich tijdens haar The Art of Loving Live Tour omringd met competente muzikanten, onder wie drie blazers, een uitstekende drummer en twee geweldige achtergrondzangeressen. De band tekent voor een warm soulgeluid, dat varieert van ingetogen en jazzy tot moddervet. Hier en daar krijgt de band alle ruimte, maar meestal wordt er strak gespeeld. Het biedt de perfecte basis voor de soepele stem van Olivia Dean, die zich met veel vertrouwen door de set heen werkt en indruk maakt met haar stem. Af en toe laat ze de zang even over aan de achtergrondzangeressen en ook die maken indruk.


De set is prachtig opgebouwd met een laidback start, een akoestisch intermezzo, drie subtiel uitgevoerde songs in het midden van de zaal en funky uitsmijters aan het einde van de set, inclusief een fraaie versie van Move On Up van Curtis Mayfield. De verplichte toegift begint gelukkig wat uit de mode te raken en Olivia Dean doet er ook niet aan. Na de laatste noten van Man I Need knalt I Feel Love van Donna Summer uit de speakers en danst Olivia Dean tot de gordijnen volledig zijn gesloten.

De set is niet alleen prachtig opgebouwd, maar het is ook een set die laat horen hoeveel goede songs de Britse muzikante inmiddels op haar naam heeft staan. Het zijn vooral tijdloos klinkende songs, die op het podium misschien nog wel beter uit de verf komen dan op het album. Olivia Dean is ook nog eens een innemende en ontspannen persoonlijkheid, die zich gelukkig niet verliest in eindeloos gekwebbel. Het houdt de vaart in de set, die vol hoogtepunten zit.


Ik heb de afgelopen jaren flink wat spektakel in de Ziggo Dome gezien, met het imponerende concert van Rosalía van twee maanden geleden als onbetwist hoogtepunt, maar de show van Olivia Dean laat zien dat je ook zonder spektakel een grote zaal als de Ziggo Dome aan je voeten kunt krijgen. Olivia Dean deed het alleen met haar muzikale talent en maakte wat mij betreft diepe indruk.

De Britse muzikante is zeker na de release van haar tweede album razendsnel uitgegroeid tot een wereldster en liet gisteren in de Ziggo Dome zien en horen dat ze deze nieuwe status absoluut aankan. Erwin Zijleman

14 juni 2026

Review: Ryan Adams - The Suicide Handbook (2001)

Ryan Adams nam na zijn fantastische debuutalbum Heartbreaker een aantal zeer ingetogen en melancholische songs op, die helaas op de plank bleven liggen, maar deze week alsnog zijn uitgebracht als The Suicide Handbook
De Amerikaanse muzikant Ryan Adams heeft de afgelopen vijf jaar een enorme stapel albums uitgebracht. Ik heb ze allemaal laten liggen. Deels omdat de kwantiteit het wint van de kwaliteit en deels omdat Ryan Adams een paar jaar geleden in opspraak is geraakt. Hoe goed hij 25 jaar geleden was is te horen op het deze week uitgebrachte The Suicide Handbook. Het is een album dat werd opgenomen na Heartbreaker, het solodebuut van de Amerikaanse muzikant. De uiterst sobere songs op The Suicide Handbook konden niet rekenen op de sympathie van de platenmaatschappij, maar 25 jaar later is te horen dat de platenbazen van Ryan Adams het in 2001 bij het verkeerde eind hadden.



Er kan veel veranderen in 25 jaar tijd. De Amerikaanse muzikant Ryan Adams werd 25 jaar geleden een muzikaal wonderkind genoemd en groeide snel uit tot de lieveling van zowel de critici als een grote groep liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek. 25 jaar later weten we dat ook een wonderkind te veel muziek kan uitbrengen en dan een gewoon mens blijkt te zijn. 
Ryan Adams werd bovendien door meerdere vrouwen beschuldigd van seksueel wangedrag, wat tot de dag van vandaag een flinke smet op zijn reputatie is. 

Terug naar het begin van deze eeuw. Ryan Adams had een aantal jaren aan de weg getimmerd met de alt-country band Whiskeytown, maar koos aan het eind van de jaren 90 voor een solocarrière. Dat leverde in de herfst van 2000 het werkelijk prachtige Heartbreaker op. 

Voor zijn eerste soloalbum dook de Amerikaanse muzikant de studio in met Gillian Welch en David Rawling en met producer Ethan Johns, die op dat moment vooral bekend was als de zoon van de legendarische producer Glyn Johns, maar snel zou uitgroeien tot een zeer gewilde producer. Heartbreaker is wat mij betreft een van de mooiste rootsalbums van dit millennium. Het is een album met vooral ingetogen folk- en countrysongs en het wonderschone duet met Emmylou Harris (Oh My Sweet Carolina) als hoogtepunt. 

Ryan Adams begon na Heartbreaker aan het opnemen van nieuwe songs en koos in eerste instantie voor een serie uiterst ingetogen songs. Zijn platenmaatschappij zag echter geen heil in het sobere en wat sombere album, waarna Ryan Adams samen met Ethan Johns voller ingekleurde versies van een aantal van de songs opnam. Deze songs vormden uiteindelijk het in 2001 uitgebrachte en ambitieuze Gold, dat net als Heartbreaker warm werd onthaald door de critici. 

De sobere songs van de eerdere sessie kwamen op de plank terecht en belandden deels in een nieuwe versie op Gold en op het teleurstellende derde soloalbum Demolition. De opnames die op de plank terecht kwamen werden bekend onder de naam The Suicide Handbook. De opnames uit 2001 circuleren al vele jaren op het internet, maar deze week is het verloren album alsnog officieel uitgebracht. 

The Suicide Handbook neemt je mee terug naar de jaren waarin Ryan Adams nog werd gezien als wonderkind en terecht. Ik kan me voorstellen dat de platenmaatschappij van de Amerikaanse muzikant niet direct de commerciële potentie van The Suicide Handbook zag, maar in artistiek opzicht is het album prachtig. 

Naar verluidt werden de songs vooral in de nachtelijke uren opgenomen en daar kan ik me iets bij voorstellen. De songs op het album zijn sober ingekleurd met de akoestische gitaar van Ryan Adams en hier en daar de pedal steel van Bucky Baxter en daarnaast is er de weemoedig klinkende stem van de Amerikaanse muzikant. 

Een aantal songs van The Suicide Handbook kwam zoals gezegd terecht op de albums Gold en Demolition, maar ik vind de sobere akoestische versies veel mooier en indringender. Ik heb Ryan Adams zelf ook gecanceld de afgelopen jaren, want de beschuldigingen tegen hem zijn heftig, maar met The Suicide Handbook keer ik nog even terug naar de jaren waarin de Amerikaanse muzikant niet stuk kon en bovendien zijn beste werk afleverde. Erwin Zijleman