26 januari 2026

Review: Zac Henderson - Change The Tides

De uit Tasmanië afkomstige singer-songwriter Zac Henderson laat op zijn tweede album Change The Tides een zonnige jaren 70 vibe horen, maar heeft naast een aangenaam ook een mooi en knap album gemaakt
Ook aan het andere eind van de wereld wordt prima singer-songwriter muziek gemaakt. Het tweede album van de Australische muzikant Zac Henderson klinkt af en toe als een vergeten album uit de jaren 70, maar het is wel een verrassend veelzijdig album uit de jaren 70. Change The Tides kan lichtvoetig klinken, maar zeker de eerste en de laatste track zijn behoorlijk intens. Als het album van Zac Henderson me niet was getipt had ik het zeker gemist en dat zou zonde zijn geweest, want het is een mooi singer-songwriter album. Het is bovendien een aangenaam album dat de temperatuur op de gure winteravonden van het moment toch nog een zomerse impuls geeft.



Tips van lezers van deze website neem ik altijd zeer serieus, zeker wanneer het gaat om albums van mannelijke singer-songwriters. Bij het bestuderen van de lijsten met de nieuwe albums voor een volgende week hebben vrouwelijke singer-songwriters immers bij mij altijd een streepje voor, waardoor hun mannelijke collega’s wel eens buiten de boot kunnen vallen en dat is niet altijd terecht. 
Change The Tides van Zac Henderson ben ik vorige week volgens mij niet tegen gekomen, maar ik ben heel blij dat het album me het afgelopen weekend werd getipt. 

Zac Henderson is een singer-songwriter uit het Australische Tasmanië en Change The Tides is volgens mij zijn tweede album. Het is een album dat opent met de titeltrack van het album en dat is direct een imponerende track. Het is een track met stemmige pianoklanken en de bijzondere stem van Zac Henderson, die mij in ieder geval direct wist te raken met zijn bijzondere stem. 

Change The Tides is vorige week verschenen, maar het is ook een album dat uit de jaren 70 zou kunnen komen. Zac Henderson maakt direct in de openingstrack van zijn tweede album tijdloze singer-songwriter muziek. Het is muziek zonder opsmuk die direct binnenkomt en je nieuwsgierig maakt naar de rest van het album. 

Het is een album waarop de Australische muzikant een verrassend gevarieerd geluid laat horen. Wanneer de piano in de tweede track wordt verruild voor de gitaar, lijkt de muziek van Zac Henderson nog altijd weggelopen uit de jaren 70, maar als ik vergelijkingsmateriaal zou moeten noemen, zou ik uitkomen bij flink andere namen. 

In deze recensie van Change The Tides noem ik overigens geen namen, want dat is onbegonnen werk. Het nieuwe album van Zac Henderson klinkt uiteindelijk immers als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast en het is een met veel smaak samengestelde platenkast, waarin de liefde voor singer-songwriters uit de jaren 70 voorop staat. 

In muzikaal opzicht legt de muzikant uit Tasmanië steeds net wat andere accenten en dat doet hij ook op zijn stem, die ik het mooist vind wanneer er wat drama aan wordt toegevoegd, zoals in de fraaie openingstrack. Ook in de wat lichtvoetiger klinkende songs op Change The Tides blijft de stem van Zac Henderson echter makkelijk overeind en slaagt hij er in om iets toe te voegen aan de tijdloze songs. 

Het tijdloze karakter van de muziek op Change The Tides wordt versterkt door de muziek op het album, die niet alleen een zeer aangename jaren 70 vibe heeft, maar die ook knap in elkaar zit. Het is een geluid dat aansluit bij de Australische zomer van het moment, want als ik een temperatuur moet bedenken bij het geluid op Change The Tides kom ik uit op zomerse waarden. 

Akoestische en elektrische gitaren vormen de basis op het album van Zac Henderson, waaraan vervolgens fraaie impulsen van orgels, bas, drums, trompet, trombone en viool worden toegevoegd. Ook de muziek op het album nodig uit tot het bedenken van relevant vergelijkingsmateriaal, maar het zou ook in dit geval een lange lijst worden. 

De openingstrack van Change The Tides is wat mij betreft een van de twee hoogtepunten op het album en de tweede komt helemaal aan het eind van het album, wanneer Zac Henderson alles, net als in de openingstrack, wat zwaarder aanzet en de blazers een hoofdrol mogen spelen naast de expressieve stem van de Australische muzikant. Al met al een zeer waardevolle tip dit prima album. Erwin Zijleman

De muziek van Zac Henderson is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Australische muzikant: https://zachenderson.bandcamp.com/album/change-the-tides.



25 januari 2026

Review: Clio - Carambolages (Réédition) (2023, 2025)

Zaho de Sagazan verovert momenteel de wereld met haar bijzondere muziek, maar er zijn meer Franse muzikanten die het chanson eren en er een frisse eigen draai aan geven, zoals Clio op het uitstekende Carambolages
Ik ben meestal niet weg van de tips die ik krijg van Spotify, maar tussen een heleboel albums die het voor mij niet waren, vond ik ook Carambolages van Clio. Net als Zaho de Sagazan is Clio niet vies van het gebruik van flink wat elektronica, maar in een aantal tracks op Carambolages blijft ze ook dicht bij het Franse chanson. Als Clio kiest voor elektronica kiest ze vooral voor invloeden van het moment en ook haar stem sluit aan bij de Franse popmuziek van het moment, tot ze opeens weer een net wat andere afslag neemt en de rijke historie van de Franse popmuziek eert. Europa moet op veel terreinen aan de bak om minder afhankelijk te zijn van de VS, maar met de muziek zit het gelukkig wel goed.



Ik luister nog altijd heel veel naar de muziek van Zago de Sagazan, die me de afgelopen twee jaar niet alleen betoverde met haar album, maar ook met haar wervelende optredens. Zaho de Sagazan is wat mij betreft het grootste talent dat de Franse popmuziek de afgelopen decennia heeft voortgebracht en ze is pas net begonnen. 

Nu volg ik de Franse popmuziek misschien niet op de voet, maar ik kijk toch heel regelmatig of er meer moois wordt gemaakt. Spotify beveelt me inmiddels een hele waslijst Franse muzikanten aan, maar meestal kom ik dan toch terecht bij muzikanten die het Franse chanson eren of moderne al dan niet elektronische popmuziek maken, maar geen muzikanten die het beste van beide werelden combineren en vervolgens nog een stap verder gaan, zoals Zaho de Sagazan doet. 

Ik heb er echter toch nog een gevonden, want tussen alle aanbevelingen van Spotify vond ik onlangs ook de Franse muzikante Clio. De muzikante die werd geboren in Besançon maar inmiddels Parijs als thuisbasis heeft, maakte de afgelopen tien jaar al een stapeltje albums, maar ze was mij nog niet opgevallen. 

Het in 2023 verschenen Carambolages vind ik vooralsnog het meest indrukwekkende album van Clio en van het vierde album van de Franse muzikante verscheen vorig jaar een uitgebreide editie, Carambolages Réédition. De uitgebreide editie voegt nog een aantal bonustracks toe aan het album, net zoals Zaho de Sagazan dat deed op het uitgebreide versie van haar debuutalbum. 

Clio draait inmiddels al een jaar of tien mee en is dus zeker geen muzikante die een graantje probeert mee te pikken van het enorme succes van haar inmiddels beroemde landgenote. De muziek van Zaho de Sagazan en Clio is ook maar ten dele vergelijken. Beiden laten zich deels beïnvloeden door het Franse chanson, maar geven er vervolgens op eigen wijze een bijzondere draai aan. 

Ook Clio doet dit met elektronica, maar waar Zaho de Sagazan op La Symphonie des Éclairs inspiratie zoekt bij de pioniers van de elektronische popmuziek uit de jaren 70, gebruikt Clio vooral de elektronica van dit moment. Carambolages zit bovendien vaak wat dichter tegen de Franse popmuziek van dit moment aan, al is het wel een album dat vraagt om aandachtige beluistering. Dan hoor je dat Clio de Franse popmuziek van het moment ook zomaar kan verlaten en opeens kan klinken als een muze van Serge Gainsbourg uit de jaren 60. 

De stem van Zaho de Sagazan klinkt wat mij betreft als geen andere stem, terwijl de stem van Clio direct herinnert aan Franse zuchtmeisjes en serieuzere vertolkers van het Franse chanson, zeker als ze de elektronica tijdelijk verruild voor de piano. Ik ga echter wel steeds meer houden van de stem van Clio, die kan klinken als het meest verleidelijke zuchtmeisje, maar ook kan klinken als een overtuigende vertolker van het Franse chanson. 

La Symphonie des Éclairs is inmiddels al meer dan een jaar een album waar ik eindeloos naar kan luisteren, maar ook Carambolages van Clio is een album dat ik steeds aangenamer en mooier vind. Ik ben nog lang niet door de waslijst aan aanbevelingen van Spotify heen, maar vooralsnog vind ik Clio het grootste talent dat ik heb gehoord naast inmiddels door mij erkende grootheden als Zaz en Zaho de Sagazan. Carambolages is in Nederland redelijk onbekend, maar als je houdt van Franse popmuziek zou ik dit album niet laten liggen. Erwin Zijleman