18 oktober 2026

Review: Sorcha Richardson - Draw the Outline

De Ierse muzikante Sorcha Richardson ontsnapte tot dusver steeds aan mijn aandacht, maar wat ben ik blij met haar vorige album en met haar in alle opzichten echt prachtige nieuwe album Draw the Outline, dat vorige maand is verschenen.
Sorcha Richardson koos op haar vorige album Smiling Like an Idiot voor een vol en bij vlagen lekker stevig geluid, maar neemt op haar nieuwe album Draw the Outline flink gas terug. Ondanks de akoestische basis klinkt het album afwisselend als een indiefolk, indiepop en indierock album, maar de muziek van de Ierse muzikante klinkt wel anders dan gebruikelijk in deze genres. Ik viel als een blok voor het album door de prachtige stem van Sorcha Richardson, maar vervolgens werden ook de fraai ingekleurde songs op haar nieuwe album me steeds dierbaarder. Ik heb zitten slapen vorige week, maar inmiddels koester ik het prachtige Draw the Outline, waarop Sorcha Richardson echt alles goed doet.



De zondagavond reserveer ik op De Krenten uit de Pop voor albums uit het verleden, waarbij het kan gaan om persoonlijke favorieten of erkende klassiekers of juist om vergeten of miskende albums. Deze week gaat het om een vergeten en miskend album en het is een album dat pas een week of vijf oud is. 

Draw the Outline van Sorcha Richardson stond zo te zien gewoon in de releaselijsten die ik raadpleeg voor mijn eerste selectie van nieuwe albums, maar het album van de Ierse muzikante is vreemd genoeg volledig aan mijn aandacht ontsnapt. Dat gebeurde overigens ook met haar debuutalbum First Price Bravery uit 2019 en opvolger Smiling Like an Idiot uit 2022. 

Dat ik drie albums van de muzikante uit Dublin heb gemist is best bijzonder, want de muziek die Sorcha Richardson op haar albums maakt past nagenoeg perfect in mijn muzikale straatje. Smiling Like an Idiot vind ik inmiddels een geweldig album en ook Draw the Outline had niet veel tijd nodig om me te overtuigen. 

Sorcha Richardson maakt muziek die niet heel Iers klinkt, maar aansluiting vindt bij de indiefolk, indiepop en indierock van het moment. Dat doet ze op Smiling Like an Idiot met lekker in het gehoor liggende en soms wat stevigere of met veel synths ingekleurde songs, maar op Draw the Outline kiest Sorcha Richardson vooral voor organische klanken en ingetogen songs. 

Het zijn songs met de akoestische gitaar als basis en de mooie stem van de Ierse muzikante als belangrijkste versiering. Het is een stem met een duidelijk eigen geluid en ik vind het een heel mooi geluid. Bij songs met een akoestische gitaar als basis denk ik in eerste instantie aan folksongs, maar ik vind Draw the Outline zeker geen standaard folkalbum. 

Dat heeft alles te maken met de accenten en spanningsbogen die de Ierse muzikante heeft toegevoegd aan haar songs. De spanning wordt opgebouwd met vollere maar nog steeds subtiele klanken, die de muziek van Sorcha Richardson ook voorzien van een bijzondere sfeer. Wanneer de gitaarakkoorden net wat steviger zijn aangezet neigt het album naar indierock, maar echt stevig klinkt het nergens. 

Ierse muzikanten verwerken vaak op een of andere manier invloeden uit de rijke Ierse muziekcultuur in hun muziek, maar op Draw the Outline hoor ik ze eerlijk gezegd niet. Ik vind het album eerder Amerikaans dan Iers klinken en dat is misschien ook niet zo gek, want Sorcha Richardson keerde pas onlangs terug naar haar vaderland, na een lang verblijf in New York. 

Ik ben zoals gezegd zeer gecharmeerd van haar vorige album dat wat dynamischer klinkt, maar de vooral ingetogen songs op haar nieuwe album zijn me inmiddels enorm dierbaar en winnen nog steeds aan schoonheid en kracht. Sorcha Richardson raakt met haar karakteristieke stem steeds weer de juiste snaar en ook in de muziek op het album valt steeds meer op zijn plek. Het in West Kerry opgenomen album is ook nog eens prachtig geproduceerd door Chris W. Ryan, die ik verder alleen ken van de Ierse band Just Mustard. 

Ik kan nog steeds niet begrijpen dat ik Draw the Outline bijna had gemist, want het is een album van een niveau dat binnen het enorme aanbod van het moment zeker niet gangbaar is. Het is bovendien een album dat zoveel met me doet dat ik het absoluut jaarlijstjeswaardig durf te noemen. Erwin Zijleman

De muziek van Sorcha Richardson is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Ierse muzikante: https://sorcharichardson.bandcamp.com/album/draw-the-outline.


Draw the Outline van Sorcha Richardson is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Review: Mariecke Borger - Unravel

Mariecke Borger had al twee prachtige albums op haar naam staan, maar ze maakt nog wat meer indruk met haar deze week verschenen derde album Unravel, dat de concurrentie met de beste rootsalbums van het moment makkelijk aan kan.
Ik heb de eerste twee albums van de Nederlandse singer-songwriter Mariecke Borger heel hoog zitten, waardoor ik heel benieuwd was naar haar deze week verschenen derde album. Unravel vond ik bij eerste beluistering minstens net zo mooi als de eerste twee albums van de muzikante uit Kampen en nu ik het album wat vaker heb gehoord vind ik Unravel nog een stuk beter dan Through My Eyes en Bright Sky. De songs op het nieuwe album van Mariecke Borger zijn sterk, de muziek is prachtig, de invloeden uit de folk en country klinken zeer authentiek en haar zang is nog wat indrukwekkender dan op de vorige albums. Op Unravel doet Mariecke Borger echt alles goed, wat een prachtig album vol internationale allure oplevert.



De Nederlandse singer-songwriter Mariecke Borger debuteerde aan het begin van 2013 met het album Through My Eyes. Het was voor mij een van de allermooiste albums van dat jaar en ik vind het debuutalbum van de Nederlandse muzikante nog altijd een bijzonder mooi en exceptioneel goed album. 
Het is een album met intieme songs die zijn ingekleurd met bijzonder mooie en veelzijdige arrangementen en die nog wat mooier worden door de prachtige stem van Mariecke Borger, die op Through My Eyes imponeert met haar zang. 

Ze nam vervolgens de tijd voor het tweede album, dat pas in het voorjaar van 2020 zou verschijnen. Ook op het helaas nog geen half uur durende Bright Sky maakte Mariecke Borger weer diepe indruk met smaakvol ingekleurde rootssongs en haar nog wat mooier klinkende stem. We zijn inmiddels alweer zes en een half jaar verder, maar gelukkig is deze week het derde album van Mariecke Borger verschenen. 

Ik was haar na al die jaren stilte eerlijk gezegd wat uit het oog verloren, maar direct bij de eerste noten van openingstrack The Shore werd ik weer gegrepen door de schoonheid van haar muziek. Ook op haar nieuwe album Unravel maakt Mariecke Borger in eerste instantie indruk met haar stem. Het is een wat zachte, maar ook zuivere en gevoelige stem, die mij weer onmiddellijk wist te betoveren. 

De stem van de muzikante uit Kampen imponeerde op haar eerste twee albums, maar ik vind de zang op het nieuwe album nog net wat indrukwekkender. Zeker bij beluistering met de koptelefoon komt iedere noot die Mariecke Borger zingt binnen en steekt ze ook de grote folk- en countryzangeressen van het moment naar de kroon. De zang op Unravel is niet het enige dat er uitspringt, want ook in muzikaal en productioneel opzicht doet het album niet onder voor de beste rootsalbums van het moment. 

Mariecke Borger had hier geen dure studio in Nashville voor nodig en ook geen producer van naam en faam, want Unravel werd opgenomen in de huisstudio van Mariecke Borger en haar echtgenoot Floris de Vries in Kampen en de twee tekenden ook voor de productie van het album. 

Unravel klinkt prachtig en dat is ook de verdienste van de uitstekende muzikanten die op het album zijn te horen. Van deze muzikanten ken ik eerlijk gezegd alleen Bertolf Lentink, die tekent voor de bijdragen van de dobro, maar ook de klanken van de pedal steel, de elektrische gitaar, de banjo, de viool en de mandoline zijn echt prachtig en dat geldt ook voor de overige instrumenten die zijn te horen op het album. 

Unravel is voorzien van een warm en vaak lekker vol klinkend geluid met vooral invloeden uit de folk en de country, maar het is een geluid dat wel in dienst staat van de stem van Mariecke Borger, die elf songs lang schittert. De muzikante uit Kampen kent haar klassiekers uit onder andere de Laurel Canyon folk, maar ze sluit ook aan bij de authentiek klinkende rootsmuziek van het moment. 

Dat doet ze met knap in elkaar zittende en veelzijdige songs, die zich ook dit keer verrassend makkelijk opdringen en je vervolgens dierbaar blijven. Ik heb de vorige twee albums van Mariecke Borger ook nog eens beluisterd, maar ik vind alles op Unravel nog net wat mooier. Nederlandse liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek kunnen echt niet om dit album heen, maar ik hoop er stiekem op dat een platenbaas in Nashville het album in handen krijgt en waarschijnlijk van zijn stoel valt na het horen van alle pracht op Unravel. Erwin Zijleman

De muziek van Mariecke Borger is ook verkrijgbaar via de website van de Nederlandse muzikante: https://marieckeborger.nl.


Unravel van Mariecke Borger is verkrijgbaar via de Mania webshop: