Review: Liz Lawrence - Vespers

Liz Lawrence maakte op haar vorige albums grotendeels elektronisch ingekleurde en lekker in het gehoor liggende popmuziek, maar verwerkt op Vespers de dood van haar zus met ruwe, ingetogen en emotievolle folksongs
Iedereen die de eerste vier albums van Liz Lawrence kent zal verrast worden door het nieuwe album van de Britse singer-songwriter. In mijn geval is het een aangename verrassing, want ik kon niet zo heel goed uit de voeten met haar vooral met elektronische popmuziek gevulde vorige albums, al heb ik die albums niet helemaal op de juiste waarde geschat. Het deze week verschenen album Vespers is een album dat is getekend door verlies en rouw. Liz Lawrence geeft op het album de dood van haar zus een plek en doet dit met uiterst ingetogen en ruwe folksongs. Het zijn sober ingekleurde songs die het vooral moeten hebben van de stem van Liz Lawrence en die stem is op Vespers echt prachtig.

De Britse muzikante Liz Lawrence brengt inmiddels een kleine 15 jaar albums uit. Het zijn albums waarvan ik er in het verleden drie (van de vier) heb beluisterd en dat zijn alle drie albums die ik in eerste instantie had geselecteerd voor een plekje op de krenten uit de pop, maar die uiteindelijk toch afvielen. Het zijn alle drie albums die ik wel interessant vond, maar bij herhaalde beluistering toch niet goed genoeg vond voor een recensie. 

Pity Party uit 2020 vond ik uiteindelijk net wat te wisselvallig, The Avalanche uit 2021 wat te veel catchy elektronische pop en Peanuts uit 2024 wat te eentonig. Ik heb de albums deze week nog eens vluchtig beluisterd en denk dat Liz Lawrence ook gewoon pech heeft gehad met mijn oordeel, want ik hoorde deze week wel degelijk het talent van de Britse muzikante op alle drie de albums. 

Het is deze week tijd voor eerherstel, want Liz Lawrence levert met Vespers een album af dat ik nog veel beter vind dan zijn voorgangers. De Britse muzikante was in het verleden niet vies van lichtvoetige elektronische popmuziek, maar Vespers ligt flink zwaarder op de maag. Liz Lawrence pakte op haar vorige albums vaak uit met elektronica en een vol geluid, maar kiest op haar nieuwe album voor behoorlijk sobere en vooral akoestische klanken. 

In de openingstrack Mt. Nephin hoor je alleen een subtiel laagje elektronica en de stem van Liz Lawrence, die vervolgens in de tweede track Where Did You Go vooral door de akoestische gitaar wordt begeleid. De akoestische gitaar domineert ook in de tracks die volgen, waarna de slottrack met strijkers afsluit. 

Op het nieuwe album van Liz Lawrence vallen me een aantal dingen op. Het eerste dat opvalt is dat ze de pop van haar vorige albums heeft verruild voor muziek met flink wat invloeden uit de folk, al is Vespers zeker geen dertien in een dozijn folkalbum. Het tweede dat opvalt is hoe mooi de stem van Liz Lawrence is op haar nieuwe album. 

Haar stem viel me op haar vorige albums niet zo op, maar op Vespers is de zang echt prachtig. Het is zang met een behoorlijk bezwerend karakter, wat ervoor zorgt dat de songs van de Britse muzikante best stevig binnenkomen. Vespers is zoals gezegd een wat zwaar album. Dat hoor je in de teksten waarin vooral de dood van haar zus centraal staat, maar je hoort het ook zeker in de stem van Liz Lawrence, die haar zang soms redelijk zwaar aanzet en heel veel gevoel heeft gelegd in haar zang. 

Dat is ook niet zo gek, want de Britse muzikante schreef de songs voor haar nieuwe album slechts een paar maanden nadat haar zus was overleden na een noodlottig ongeval. Het zorgt ervoor dat Vespers doet wat de vorige albums van Liz Lawrence bij mij niet lukte. De songs op het nieuwe album van Liz Lawrence weten me te raken met al het gevoel dat er in zit en met de schoonheid van de zang. 

De songs op Vespers werden in een korte periode geschreven en opgenomen en dat hoor je. De Britse muzikante sleutelde in het verleden flink aan haar songs, maar de songs op Vespers zijn ruw en hebben een wat lo-fi karakter. Het siert Liz Lawrence dat ze iedere keer weer een andere weg inslaat op haar albums, die ik inmiddels hoger aansla dan in het verleden, maar de weg die ze heeft gekozen op Vespers bevalt me duidelijk het best. Erwin Zijleman

De muziek van Liz Lawrence is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://lizlawrence.bandcamp.com/album/vespers.

Vespers van Liz Lawrence is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: zzzahara - Distant Lands

De Amerikaanse muzikante Zahara Jaime, oftewel zzzahara, heeft al een aantal albums op haar naam staan die me stuk voor stuk zijn ontgaan, maar het deze week verschenen Distant Lands is echt een geweldig indiepopalbum
Het nieuwe album van zzzahara laat flarden uit de jaren 80 horen, maar bevat veel meer invloeden uit de lo-fi en dreampop uit de jaren 90. Hier blijft het niet bij, want het project van Zahara Jaime vindt ook makkelijk aansluiting bij de indiepop en indierock van het moment. De songs van de muzikante uit Los Angeles zijn lekker eigenzinnig en voldoende stekelig, maar het zijn ook songs die zich genadeloos opdringen. Voor liefhebbers van pure pop is de muziek van zzzahara waarschijnlijk wat te ruw, maar liefhebbers van even eigenwijze als eigenzinnige popmuziek vol invloeden uit het verleden en het heden hebben er met Distant Lands een heerlijk album bij.

Alternatieve Amerikaanse muziekwebsites als Paste en Pitchfork waren de afgelopen week zeer te spreken over het album Distant Lands van zzzahara. Dat verbaast me niets, want dit is nou typisch zo’n album dat zeer in de smaak valt bij twee van mijn favoriete tipgevers. Het is ook het soort tip dat bij mij in de smaak valt, want zzzahara doet op Distant Lands zo ongeveer alles dat ik leuk vind. 

Het project van de uit Los Angeles afkomstige Zahara Jaime, die zowel Filippijns als Mexicaans bloed heeft, strooit op haar vierde album in vier jaar tijd met popliedjes waarvan ik alleen maar heel vrolijk kan worden. Het zijn popliedjes die lekker eigenwijs zijn en aangenaam rammelen, maar ondertussen verleiden ze meedogenloos en blijven ze ook nog eens makkelijk hangen. De vorige drie albums van zzzahara moet ik nog eens beluisteren, maar als ze net zo goed zijn als Distant Lands heb ik iets gemist de afgelopen jaren. 

Zahara Jaime vond de inspiratie voor haar nieuwe album in het werk van David Lynch, wiens oeuvre ze pas na zijn overlijden leerde kennen. Ik zeg met enige regelmaat over albums dat ze goed zouden kunnen dienen als soundtrack bij een vergeten David Lynch film, maar bij Distant Lands van zzzahara kan ik nog niet direct een David Lynch film bedenken. 

De muzikante uit Los Angeles maakt op haar nieuwe album muziek die past in de hokjes indiepop en indierock, maar het is indiepop en indierock met veel echo’s uit de jaren 80 en 90. Af en toe hoor ik duidelijke invloeden uit de dreampop, maar het is wel betrekkelijk ruwe dreampop, die makkelijk buiten de lijntjes van het genre kleurt. 

Het nieuwe album van het project van Zahara Jaime verdient ook zeker het etiket lo-fi, al zijn de songs op Distant Lands wel wat beter uitgewerkt en wat langer dan op een gemiddeld lo-fi album. Ik vond het nieuwe album van zzzahara bij eerste beluistering nog wel behoorlijk rammelen, maar inmiddels hoor ik een selectie geweldige popsongs, die op bijzondere wijze zijn geproduceerd door Casey Lagos, die in het verleden onder andere werkte met Cold War Kids. 

De popsongs van zzzahara zijn allemaal redelijk rechttoe rechtaan, maar ze zijn mooi ingekleurd met zowel gitaren als synths. De muzikante uit Los Angeles beschikt niet over een hele bijzondere stem, maar het is wel een stem die uitstekend past bij de aanstekelijke popsongs op Distant Lands. Het zijn songs waarin steeds weer wat anders opvalt en het is bijna altijd onweerstaanbaar lekker. 

De ene keer is het heerlijk basloopje, de volgende keer zijn het wonderschone gitaarakkoorden of catchy synths, of toch weer de stem van Zahara Jaime, die af en toe met haar zang en muziek ook op kan schuiven richting de muziek van Beach House. Distant Lands bevat 13 songs en hoe vaker ik ze hoor, hoe verslavender ze worden. 

Ik kan er nog altijd geen David Lynch film bij bedenken, maar ik vind Distant Lands van zzzahara inmiddels zo goed dat het album wat mij betreft een David Lynch film verdient. In de tussentijd kan het album ook zomaar uitgroeien tot de indiesoundtrack van de zomer van 2026, want als de songs van zzzahara eenmaal in je hoofd zitten krijg je ze niet meer uit je hoofd. Ik denk soms dat ik wat minder moet vertrouwen op Pitchfork en Paste, want veel tips komen ook niet aan, maar Distant Lands van zzzahara is absoluut een voltreffer. Erwin Zijleman

De muziek van zzzahara is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://zzzahara.bandcamp.com/album/distant-lands.