Review: Asher White - Love Aggregates

Love Aggregates is al het tweede album van de Amerikaanse muzikante Asher White dit jaar en het is een album dat je continu op het verkeerde been zet, maar dat ook verrast met prachtige melodieën en echo’s uit het verleden.
Asher White is pas 25 jaar oud en maakt al tien jaar muziek. Dat doet ze ook nog eens in flinke hoeveelheden, want ze heeft inmiddels een aardig stapeltje albums op haar naam staan en na Jessica Pratt is Love Aggregates al haar tweede album dit jaar. Als je luistert naar de muziek van Asher White hoor je muziek die alle kanten op schiet, die wat stekelig kan zijn en niet altijd makkelijk is te doorgronden, maar op een of andere manier zijn haar songs ook toegankelijk. Je moet misschien even wennen aan het bijzondere geluid van de Amerikaanse muzikante, maar hierna valt alles op zijn plek en wordt het bijzondere Love Aggregates alleen maar leuker en interessanter.

De Amerikaanse muzikante Asher White verraste eerder dit jaar met haar album Jessica Pratt. Zoals de titel en de cover van het album al deden vermoeden, bleek het album van Asher White inderdaad een integrale uitvoering van het debuutalbum van Jessica Pratt uit 2013. 

Integrale uitvoeringen van albums uit het verleden zijn meestal voorbehouden aan de onbetwiste klassiekers uit de geschiedenis van de popmuziek, waar het debuutalbum van Jessica Pratt nog niet tot wordt gerekend, al is het een uitstekend album. Die nieuwe versies van albums uit het verleden vind ik ook maar zelden een succes, waarbij het niet zoveel uitmaakt of de nieuwe versie is gemaakt door de originele vertolkers of door iemand anders. 

Ook wat dat betreft was het album van Asher White atypisch, want het album beviel me uitstekend. Asher White deed ook zeker niet haar best om het album van Jessica Pratt nauwgezet te reproduceren, maar ondanks de andere instrumentatie en de andere zang deden beide versies van het album me denken aan de psychedelische folk die in de jaren 60 en 70 werd gemaakt. 

Asher White bleek al een enorme stapel albums op haar naam te hebben staan, wat knap is gezien het feit dat ze pas 25 jaar oud is, en het zijn allemaal albums die laten horen dat ze een talentvolle en eigenzinnige muzikante is. Dat betekent nog niet dat haar albums zich makkelijk opdringen, want dat deden de vroegere albums van Asher White bij mij in ieder geval niet. 

Het was niet anders met het vorige maand verschenen Love Aggregates, dat in eerste instantie flinke barrières opwierp. Er zijn niet zo veel albums die ik zo vaak heb weggelegd en er toch weer heb bij gepakt als het nieuwe album van Asher White, maar langzaam maar zeker werd mijn oordeel steeds positiever en inmiddels heb ik wel wat met het album. 

Op Jessica Pratt koos de muzikante uit Providence, Rhode Island, voor een redelijk consistent geluid, maar op Love Aggregates kan het alle kanten op. Ook op haar nieuwe album doet Asher White heel veel zelf. Ze heeft een heel arsenaal aan instrumenten uit de kast getrokken en vult het veelkleurige geluid op het album ook nog eens aan met samples en ‘field recordings’, terwijl gastmuzikanten nog strijkers en blazers toevoegen. 

Het levert muziek op die nauwelijks in een hokje is te duwen, maar ik heb vaak associaties met singer-songwriter muziek uit de jaren 70. Asher White geeft wel een heel eigen draai aan die jaren 70 singer-songwriter muziek, al kan Love Aggregates ook verrassend toegankelijk, rijk georkestreerd en aangenaam klinken, maar net zo makkelijk ruw en licht tegendraads. 

Ook de zang van de Amerikaanse muzikante is op het eerste gehoor bijzonder en niet altijd per definitie mooi, maar ook hier valt na enige gewenning steeds meer op zijn plek. Wat opvalt bij beluistering van het album is hoe melodieus de songs van Asher White zijn. Melodieën vormen de basis van alle songs op het album en de zang en veelzijdige instrumentatie draaien hier omheen. 

Af en toe verliest Asher White zich in het experiment, maar het is knap hoe ze uiteindelijk altijd weer weet terug te keren naar de popsong met een kop en een staart. Oordeel vooral niet te snel over dit album, want ik had er de eerste keren echt niets mee, terwijl ik Love Aggregates van Asher White inmiddels een fascinerend maar ook mooi album vind. Erwin Zijleman

De muziek van Asher White is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://asherwhite.bandcamp.com/album/love-aggregates.

Love Aggregates van Asher White is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 34,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Mama's Broke - Reunion

Amy Lou Keeler en Lisa Maria sleepten bijna tien jaar geleden al een prestigieuze Canadese folkprijs in de wacht en maken ook op hun onlangs verschenen derde album Reunion indruk met indringende folksongs vol invloeden.
Ik zeg wel vaker dat ik niet gek ben op traditioneel klinkende folk, maar ik was eigenlijk direct onder de indruk van Reunion, het derde album van het Canadese duo Mama’s Broke. De muziek van Amy Lou Keeler en Lisa Maria is absoluut traditioneel te noemen en invloeden uit de folk domineren op het album. Dat traditionele hoor je in de muziek op het album, maar ook in de songs en in de zang. Die zang is net als de muziek bijzonder mooi, want de stemmen van Amy Lou Keeler en Lisa Maria versterken elkaar prachtig. Reunion heeft door het lage tempo en de precisie waarmee wordt gezongen en gespeeld ook nog eens een onthaastend karakter. Ook voor de niet-folkies onder ons een aanrader.

Reunion van Mama’s Broke doet het deze maand heel goed in de EuroAmericana Chart (https://www.euroamericanachart.eu/euroamericanachart). Het lijstje dat ik zelf aanlever voor deze ranglijst wijkt meestal flink af van de top van de lijst, maar ik ga toch altijd even luisteren naar de hoog geklasseerde albums. Het zorgde er deze maand voor dat ik het nieuwe album van The Jayhawks terecht een nieuwe kans gaf, maar ik kwam ook uit bij Reunion van Mama’s Broke. 

Mama’s Broke is een duo uit Halifax, Nova Scotia, en bestaat uit Amy Lou Keeler en Lisa Maria. Het Canadese duo gaat al even mee, want ze wonnen in 2017 al eens de Canadian Folk Music Award. Dat deden ze met hun debuutalbum Count the Wicked, dat in 2022 werd gevolgd door het album Narrow Line. 

De twee nemen de tijd voor hun albums, want het vorige maand verschenen Reunion is pas het derde album van Mama’s Broke in een kleine tien jaar tijd. Zonder de EuroAmericana Chart zou ik het album waarschijnlijk niet hebben ontdekt, want het stond niet op mijn lijstjes en ook de vorige twee albums wisten me niet te bereiken. 

Het heeft waarschijnlijk alles te maken met het feit dat de muziek van Amy Lou Keeler en Lisa Maria vooral het etiket ‘traditionele folk’ krijgt opgeplakt en dat is niet het genre waar mijn eerste voorkeur naar uit gaat. Het etiket dat op Reunion is geplakt is overigens volkomen terecht, maar ik werd eigenlijk direct gegrepen door de muziek van het Canadese duo. 

De folk van Mama’s Broke doet me vaak denken aan de Appalachen folk, die onder andere door de geweldige film O Brother, Where Art Thou? van de Coen Brothers uit 2000 weer op de kaart werd gezet. Maar Amy Lou Keeler en Lisa Maria kunnen ook uit de voeten met traditionele folk uit andere oorden en raken hier en daar ook wel aan de spookachtige Ierse folk die de afgelopen jaren in Ierland wordt gemaakt en aan de bluegrass. 

Centraal op Reunion staan de stemmen van de twee Canadese muzikanten. Het zijn stemmen die individueel sterk zijn, maar de zang op het album is het sterkst wanneer Amy Lou Keeler en Lisa Maria hun stemmen combineren in harmonieën. Het klinkt allemaal wat traditioneel, maar dat doen de albums uit de Appalachen folk en de Ierse folk die ik koester ook.

De mooie stemmen van de twee worden gecombineerd met vooral snareninstrumenten, die het traditionele karakter van het album versterken. Amy Lou Keeler tekent voor gitaar en banjo (en de shruti box), terwijl Lisa Maria viool, mandoline en banjo toevoegt aan het geluid van Mama’s Broke. Gastmuzikanten voegen nog bas en in een van de tracks ook pedal steel toe aan het akoestische en over het algemeen genomen behoorlijk sobere geluid op het album. 

Het is een album waarop af en toe flink de tijd wordt genomen voor de muziek, waardoor de muziek van Mama’s Broke een bezwerend effect heeft. Het zorgt ervoor dat de twaalf songs op Reunion makkelijk mijn aandacht vast houden, wat in dit genre zeker niet vanzelfsprekend is. 

Het derde album van Mama’s Broke is bovendien een album dat aan kracht wint wanneer je het vaker hoort en meer aandacht hebt voor de details in de muziek en de schoonheid van de stemmen van Amy Lou Keeler en Lisa Maria. Dat het album de hoogste regionen van de EuroAmericana Chart heeft gehaald, begrijp ik inmiddels helemaal. Erwin Zijleman

De muziek van Mama's Broke is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Canadese tweetal: https://mamasbroke.bandcamp.com/album/reunion.

Reunion van Mama's Broke is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 26,99 euro

CD, 16,99 euro