11 april 2026

Review: Ella Langley - Dandelion

Het is dringen binnen de countrymuziek en de countrypop van het moment, maar met Dandelion heeft Ella Langley een fantastisch album gemaakt dat je bijna een uur lang compleet van je sokken blaast
De Amerikaanse muzikante Ella Langley debuteerde nog geen twee jaar geleden veelbelovend met hungover en heeft sindsdien flinke stappen gezet. Het levert deze week met Dandelion een album op waarmee de muzikante uit Nashville zich schaart onder de grote sterren binnen de country en countrypop van het moment. Ella Langley imponeert op haar tweede album met haar stem, die is gemaakt voor de muziek die ze maakt, maar ook in muzikaal opzicht is Dandelion een verslavend album, dat ook nog eens vol staat met aansprekende songs, die country en pop op zeer smaakvolle wijze combineren, waarbij invloeden uit de country het winnen van invloeden uit de pop. Verplichte kost voor liefhebbers van countrypop.



Ella Langley groeide op in het diepe zuiden van de Verenigde Staten en kreeg in Alabama de countrymuziek met de paplepel ingegoten. Op haar twintigste vertrok ze naar Nashville om haar geld te gaan verdienen met het maken van muziek. Ze boekte een aantal bescheiden successen en bracht in de zomer van 2024 haar debuutalbum hangover uit. 

Het is een album dat destijds goed aansloot bij mijn stevig aangewakkerde liefde voor countrypop, maar het verscheen ook in een jaar met heel veel geweldige countrypopalbums. Ik was in mijn recensie van hungover dan ook aan de voorzichtige kant en gaf aan dat Ella Langley nog niet het talent had van de smaakmakers in het genre, maar dat een mooie toekomst in het verschiet lag. 

Het album kreeg in de Verenigde Staten wel vijfsterren-recensies en toen ik het deze week weer eens beluisterde kon ik alleen maar concluderen dat de critici in de VS beter hadden geluisterd naar hangover dan ik. Ella Langley maakt op haar debuutalbum diepe indruk met een geweldige stem, die een stuk doorleefder klinkt dan haar leeftijd rechtvaardigt. 

Ook in muzikaal opzicht staat hungover als een huis en de met alcohol en sigaretten doordrenkte teksten van Ella Langley maken haar countrypop ook iets minder braaf dan gebruikelijk in het genre. Ella Langley is in Nederland nog vrij onbekend, maar in de Verenigde Staten is ze na de release van hungover snel uitgegroeid tot een van de grote sterren binnen de countrypop van het moment. 

Haar deze week verschenen tweede album is in de VS dan ook een van de grote releases van het moment en daar valt niets op af te dingen. Op hungover hoorde ik in 2024 persoonlijk vooral de belofte, maar die belofte maakt de muzikante uit Nashville op Dandelion meer dan waar. 

Ook bij beluistering van Dandelion valt in eerste instantie vooral de stem van Ella Langley op. Ze beschikt over een stem die gemaakt is voor het maken van countrymuziek, maar ze heeft ook een eigen geluid met een onweerstaanbare zuidelijke tongval. Net als bijvoorbeeld Megan Moroney heeft Ella Langley een lekker ruw randje op haar stembanden, waardoor haar songs wat meer in de richting van de traditionele countrymuziek worden geduwd. 

Dandelion zal vooral een countrypopalbum worden genoemd, maar Ella Langley blijft de traditionele countrymuziek waarmee ze opgroeide absoluut trouw. Nog meer dan hangover is Dandelion een album met meer country dan pop, waardoor ook liefhebbers van traditioneler klinkende countrymuziek als een blok moeten kunnen vallen voor de muzikale verleidingen van Ella Langley. 

Er was hoorbaar een flink budget beschikbaar voor het opnemen van het album, want Dandelion klinkt echt fantastisch. Het lekker volle geluid vormt de perfecte basis voor de stem van de muzikante uit Nashville, die schittert op haar tweede album en in meerdere soorten songs uit de voeten kan. 

Ik heb inmiddels al een aantal jaren een enorm zwak voor countrypop en zeker voor countrypop waarin de country het wint van de pop. Ik heb een flinke stapel persoonlijke favorieten, waaronder alle drie de albums van Megan Moroney, en na een paar keer horen ligt ook Dandelion van Ella Langley op deze stapel. Ik had twee jaar geleden, ten onrechte, nog wat reserves, maar met Dandelion heeft Ella Langley een verpletterend album afgeleverd. Erwin Zijleman


Dandelion van Ella Langley is verkrijgbaar via de Mania webshop:


10 april 2026

Review: The Bevis Frond - Horrorful Heights

Nick Saloman, de man achter de Britse band The Bevis Frond, gaat inmiddels al vele decennia mee, maar heeft ook met het deze week verschenen album Horrorful Heights heeft weer een prachtig rockalbum afgeleverd
Voor Horrorful Heights van The Bevis Frond moet je echt even gaan zitten, want de band van de Britse muzikant Nick Saloman houdt niet van korte albums. Voor het nieuwe album van de band moet je bijna anderhalf uur uittrekken en in die anderhalf uur neemt The Bevis Frond je mee langs de geschiedenis van de rockmuziek. Horrorful Heights is hierdoor een interessant zoekplaatje, maar The Bevis Frond is zeker niet in het verleden blijven steken. Ook op het nieuwe album van zijn band steekt Nick Saloman weer in een grootse vorm. Het album staat vol met geweldige songs en het zijn songs die kunnen ontsporen in gitaargeweld, maar die ook heerlijk melodieus kunnen klinken. Het is goed voor een geweldige luistertrip.



Een jaar of tien geleden maakte ik dankzij een serie interessante reissues kennis met de muziek van de Britse band The Bevis Frond. De band van de Britse muzikant Nick Saloman bestond toen al zo’n 30 jaar en had al een flinke stapel van minstens 25 albums uitgebracht. Het oorspronkelijk in 1991 verschenen New River Head werd een persoonlijke favoriet, maar vanaf dat moment bleef ik de muzikale verrichtingen van Nick Saloman en zijn band volgen. 

Dat leverde de afgelopen jaren een interessant rijtje albums op, want We're Your Friends, Man (2018), Little Eden (2021) en Focus on Nature (2024) zijn alle drie zeer de moeite waard. Het zijn albums waarop Nick Saloman en zijn bandleden zo ongeveer de hele geschiedenis van de Britse en Amerikaanse rockmuziek met zich mee slepen. Het zijn albums die met één been in het verleden staan, maar The Bevis Frond geeft ook altijd een eigen draai aan alle invloeden uit het verleden. 

Het zijn albums die kunnen worden gekarakteriseerd als gitaaralbums en het zijn fijne gitaaralbums, want de Britse muzikant gaat een lange gitaarsolo niet uit de weg op zijn albums, die de afgelopen jaren altijd goed zijn voor minstens 75 minuten muziek. Vorige maand verscheen al eens een nieuw album van The Bevis Frond in de releaselijsten, maar deze week is Horrorful Heights dan echt verschenen. 

Ook dit keer is Nick Saloman niet scheutig met nieuwe muziek. Het nieuwe album van zijn band bevat maar liefst twintig tracks en is goed voor bijna anderhalf uur muziek. De Britse muzikant werkt al heel wat jaren met dezelfde gitarist en drummer en heeft voor Horrorful Heights een nieuwe bassist gerekruteerd. 

Ook het nieuwe album van de band is weer een typisch The Bevis Frond album. Het is een album dat het etiket “underground rock” verdient en het is vaak rockmuziek met een psychedelisch tintje, wat goed hoorbaar is wanneer de sitar van stal wordt gehaald. Nick Saloman beperkt zich echter ook dit keer zeker niet tot één genre. Als een pedal steel wordt ingezet krijgt de muziek van de band opeens een country vibe en als de gitaren net wat gruiziger klinken worden de jaren ’60 verruild voor de indierock van de jaren ’90. 

Er zijn niet veel rockbands die me anderhalf uur achter elkaar kunnen boeien, maar The Bevis Frond slaagt er ook met Horrorful Heights weer glansrijk in. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal weer fantastisch, zeker als de gitaren los mogen gaan en ook de stem van Nick Saloman klinkt na meer dan veertig jaar in de muziek nog altijd prima en zelfs beter dan in zijn jongere jaren. 

De Britse muzikant schrijft bovendien songs die herinneren aan alles dat rockmuziek de afgelopen 60 jaar leuk en interessant maakte, maar ook Horrorful Heights klinkt wat mij betreft niet als een retro rockalbum. Wat het nieuwe album van The Bevis Frond extra goed maakt is de variatie en de dynamiek op het album. De Britse band mag van mij best anderhalf uur gitaargeweld uit de speakers laten komen, maar de afwisseling tussen meer ingetogen en wat stevigere passages voorziet het album van extra kracht en ook de flirts met verschillende genres pakken uitstekend uit. 

Ik ken The Bevis Frond nu zelf tien jaar en het is helaas nog altijd een cultband, wat alleen vanwege de albums van de laatste jaren al onterecht is en er is nog zoveel meer te ontdekken in het bijzondere oeuvre, dat er deze week weer een prima album bij heeft gekregen. Erwin Zijleman

De muziek van The Bevis Frond is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse band: https://bevisfrondmusic.bandcamp.com/album/horrorful-heights.


Horrorful Heights van The Bevis Frond is verkrijgbaar via de Mania webshop: