Ik had echt minstens dertig jaar niet meer geluisterd naar March van Michael Penn, maar toen ik de titel van het album zag had ik direct goede herinneringen. Het debuutalbum van de Amerikaanse muzikant deed het in 1989 uitstekend, maar echt van de grond kwam de muzikale carrière van Michael Penn niet. Het heeft niets te maken met de songs op March, want die klinken nog altijd even lekker. Dankzij een zeer goed gevulde gastenlijst klinkt het album ook in muzikaal opzicht uitstekend en Michael Penn is absoluut een prima zanger. Ik was in 1989 zeer gecharmeerd van het eerste album van de Amerikaanse muzikant en begrijp nog altijd volledig waarom dit zo was.
In de zoektocht naar vergeten albums in mijn platenkast stuitte ik onlangs op March van Michael Penn. Het is niet het enige album dat ik ken van de Amerikaanse muzikant, maar het is wel het album dat me met afstand het meest dierbaar is. Ik luisterde aan het eind van de jaren 80 volgens mij vooral naar gitaarbands en nauwelijks naar singer-songwriter albums, maar het album van Michael Penn wist me direct te raken.
March verscheen in de herfst van 1989 en is het debuutalbum van Michael Penn, overigens de broer van de acteurs Chris Penn en Sean Penn. Michael Penn koos niet voor het witte doek, maar voor de muziek. Hij was naar eigen zeggen een zeer obsessieve Beatles-fan en probeerde aan het begin van de jaren 80 met zijn band een plekje te veroveren in de muziekscene van Los Angeles.
Dat lukte niet direct, maar hij werd uiteindelijk in het zadel geholpen door zijn broer Sean, die hem meenam naar de razend populaire tv-serie Saturday Night Live. Michael Penn begon samen met Patrick Warren, die later uit zou groeien tot een gerenommeerd muzikant en producer, aan het opnemen van zijn solodebuut March, dat het prima deed in het najaar van 1989.
Het commerciële succes van March stond de artistieke ambities van de Amerikaanse muzikant wat in de weg, waardoor hij lange stiltes liet vallen tussen zijn albums en het succes van March nooit meer zou evenaren. March is inderdaad het meest commerciële of toegankelijke album van Michael Penn, die overigens trouwde met de door mij zeer bewonderde Aimee Mann, maar ik vind het nog steeds zijn beste album.
Net zoals zoveel andere albums uit de jaren 80 klinkt March met de oren van nu ietwat gedateerd, maar ik vind het nog altijd een uitstekend album. Het gedateerde zit hem vooral in de productie, al klonk March in 1989 echt fantastisch. Het debuutalbum van Michael Penn werd geproduceerd door de inmiddels zeer bekende Tony Berg en dat is niet de enige bekende naam die opduikt bij het bestuderen van de credits van March.
Naast de al eerder genoemde Patrick Warren zijn ook onder andere Charlie Sexton, Larry Klein, Jim Keltner, Lisa Coleman en Wendy Melvoin op het album te horen, dat ook nog eens van een mooie mix werd voorzien door Bob Clearmountain. Het zijn mensen die niet iedereen in 1989 naar de studio kreeg en de imposante gastenlijst draagt zeker bij aan de kwaliteit van March.
De rol van Michael Penn mag echter ook niet onderschat worden. De Amerikaanse muzikant beschikt over een uitstekende stem en heeft voor zijn debuutalbum bovendien een aantal aansprekende songs geschreven, zoals bijvoorbeeld de geweldige single No Myth. De stem van Michael Penn doet me wel wat denken aan die van Neil Finn van Crowded House, en ook in muzikaal opzicht hoor ik raakvlakken.
Die hoor ik vooral wanneer de Beatles fascinatie van Michael Penn opspeelt, maar March bevat ook een aantal wat stevigere tracks. Ik vind het niet allemaal meer zo goed als in 1989, maar veel songs op March hebben de tand des tijds uitstekend doorstaan. Ook het andere werk van Michael Penn is zeker de moeite waard, maar wat mij betreft maakte hij zijn beste album aan het eind van de jaren 80.
March is zo’n album dat inmiddels door bijna iedereen is vergeten, maar de hernieuwde kennismaking met het inmiddels meer dan 35 jaar oude album is mij uitstekend bevallen. Erwin Zijleman
