05 mei 2026

Review: Tori Amos - In Times Of Dragons

Het is niet realistisch om te verwachten dat Tori Amos na meer dan dertig jaar nog in de buurt komt van haar erkende meesterwerken, maar het deze week verschenen In Times Of Dragons komt verrassend dichtbij
Tori Amos debuteerde aan het eind van de jaren 80 weinig opzienbarend als Y Kant Tori Read, maar sinds haar debuutalbum onder haar eigen naam behoort ze tot de meest interessante en succesvolle vrouwelijke singer-songwriters van de laatste decennia. De Amerikaanse muzikante maakte tussen 1992 en 1998 vier geweldige albums en vervolgens een stapel heel behoorlijke albums. Op haar laatste twee albums lag het niveau wat mij betreft weer hoger en dit ligt nog wat hoger op het uitstekende In Times Of Dragons. Het is een album dat herinnert aan de beste albums van Tori Amos, die laat horen dat iedereen die haar al had afgeschreven wat te vroeg was.



Bij Tori Amos denk ik vooral aan albums als Little Earthquakes, Under the Pink, Boys for Pele en From the Choirgirl Hotel. Het zijn de eerste vier albums van de Amerikaanse muzikante en het zijn allemaal albums die ze in de jaren 90 uitbracht en gemiddeld inmiddels dertig jaar oud zijn. 
Het zijn albums waarmee Tori Amos niet alleen haar uit duizenden herkenbare eigen geluid op de kaart zette, maar ook een belangrijke inspiratiebron werd voor talloze jonge vrouwelijke singer-songwriters. 

Ik heb Tori Amos nog lang na haar vierde album gevolgd, maar op een gegeven moment ben ik afgehaakt met de conclusie dat het beste er wel af was bij de Amerikaanse muzikante. Dat deed ik precies op het verkeerde moment, want het in 2017 verschenen Native Invader is een verrassend sterk album. Dat ontdekte ik zelf pas in 2021 toen de opvolger van dat album verscheen. 

Ook op Ocean to Ocean haalde Tori Amos wat mij betreft niet het niveau van haar eerste albums, maar ze kwam wel in de buurt, wat knap is voor iemand die al sinds het eind van de jaren 80 actief is in de muziek. Op het deze week verschenen In Times Of Dragons doet Tori Amos er nog een schepje bovenop en voegt ze nog een geweldig album toe aan haar inmiddels omvangrijke oeuvre. 

In de prachtige openingstrack Shush laat Tori Amos direct haar zo karakteristieke eigen geluid horen. Het pianospel is zwaar aangezet, de onderhuidse spanning wordt langzaam opgebouwd en natuurlijk is er de bijzondere stem van de Amerikaanse muzikante, die nog altijd met veel expressie zingt en wiens stem de tand des tijds verrassend goed heeft doorstaan. 

De openingstrack van In Times Of Dragons zou niet hebben misstaan op Little Earthquakes en dat zegt alles over het niveau van de eerste kennismaking met het nieuwe album van Tori Amos. Tori Amos weet in de zestien tracks die volgen een hoog niveau vast te houden, al vind ik de openingstrack uiteindelijk de meest indrukwekkende track op het album. 

In Times Of Dragons is een behoorlijk ambitieus album geworden met zeventien tracks en vijf kwartier muziek en teksten die kritisch kijken naar de wereld waarin we momenteel leven. In Times Of Dragons is volgens Tori Amos zelf “a metaphorical story about the fight for Democracy over Tyranny, reflecting the current abhorrent non accidental burning down of democracy in real time by the 'Dictator believing Lizard Demons' in their usurpation of America". Het is een verhaal dat is verpakt in zeer aansprekende songs. 

Ik werd in het verleden na enige tijd ook wel eens moe van albums van de Amerikaanse muzikante, maar de vooral met piano ingekleurde songs op haar nieuwe album dringen zich makkelijk op en liggen niet al te zwaar op de maag. Tori Amos produceerde haar nieuwe album zelf en dat heeft ze knap gedaan. In Times Of Dragons is voorzien van een warm geluid en het is een geluid waarin het pianospel en de stem van de Amerikaanse muzikante fraai in balans zijn en synths zorgen voor extra glans. 

Verder had Tori Amos niet al teveel nodig voor het maken van haar nieuwe album, al is de geweldige drummer Matt Chamberlain wel van de partij en zingt dochter Natashya ook in een aantal tracks mee. Vijf kwartier nieuwe muziek van Tori Amos leek me op voorhand een lange en niet erg gemakkelijke zit, maar ze heeft me nog wat meer verrast dan met haar vorige twee albums en heeft wat mij betreft haar beste album sinds From the Choirgirl Hotel uit 1998 gemaakt. Erwin Zijleman


In Times Of Dragons van Tori Amos is verkrijgbaar via de Mania webshop:


04 mei 2026

Review: Billie Eilish - Hit Me Hard and Soft: The Tour

Een live-album heeft niet meer de bijna mythische status die het had in de jaren 70, toen een live-album de kroon op het werk was, maar Hit Me Hard and Soft: The Tour slaagt erin om de magie van een Billie Eilish concert te vangen
Het dak van de Ziggo Dome ging er vorig jaar bijna af tijdens de concerten van Billie Eilish. Het vaak uitzinnige publiek zorgde voor een bijzondere sfeer en de nodige energie, maar bij beluistering van het deze week verschenen live-album Hit Me Hard and Soft: The Tour hoor je eigenlijk pas goed hoe hoe mooi Billie Eilish zong en hoe knap haar band speelde. De complete setlist van de concerten die de Amerikaanse muzikante vorig jaar in Manchester gaf is op 3 LP’s geperst en biedt een mooie herinnering aan de memorabele concerten van de Amerikaanse popster. Een live-album is voor mij al lang niet meer de must-have die het vroeger was, maar Hit Me Hard and Soft: The Tour mag er zeker zijn.


De concerten die Billie Eilish alweer bijna een jaar geleden gaf in de Amsterdamse Ziggo Dome waren wat mij betreft met afstand de meest indrukwekkende concerten van 2025 en staan ook hoog op de ranglijst met alle concerten die ik heb bezocht. Op YouTube zijn talloze registraties van concerten uit de tour die ruim een jaar heeft geduurd te vinden, maar deze week komt daar ook een officiële registratie bij: Hit Me Hard and Soft: The Tour. 

De bioscoopfilm laat ik normaal gesproken aan mij voorbij gaan, want kijken naar een concert in de bioscoop blijft wat mij betreft niet de meest inspirerende bezigheid. De deze week verschenen live-registratie op vinyl kon ik echter niet laten liggen, al is het maar omdat Hit Me Hard and Soft: The Tour voorlopig nog niet op de streamingplatforms is te vinden en het naar verluidt gaat om een eenmalige persing. 

Hit Me Hard and Soft: The Tour bestaat uit 3 LP’s in verschillende kleuren en bevat opnamen die werden gemaakt tijdens de concerten die Billie Eilish vorig jaar juli in Manchester gaf. Ik heb vaak gekeken naar de vele registraties die beschikbaar zijn op YouTube, dus de set biedt voor mij geen verrassingen meer, maar een mooi opgenomen live-registratie klinkt toch duidelijk anders dan de vooral met smartphones gefilmde concerten op YouTube. 

Door de beschikbaarheid van zoveel materiaal op YouTube heeft een live-album niet meer de status die het met name in de jaren 70 had. Ik vond een live-album in de jaren 70 vaak het beste album van een band en stond daar zeker niet alleen in. Live-albums waren sowieso altijd iets om naar uit te kijken, al is het maar als tastbare herinnering aan een concert. 

Ik laat live-albums tegenwoordig meestal liggen, maar ik was op voorhand wel zeer nieuwsgierig naar Hit Me Hard and Soft: The Tour. Enerzijds vanwege de enorme indruk die Billie Eilish vorig jaar op het podium maakte en anderzijds omdat ik nieuwsgierig was of het zou lukken om de energie van een Billie Eilish concert te vangen op vinyl. 

Wanneer ik Hit Me Hard and Soft: The Tour vergelijk met de vaak opvallend goede concertregistraties op YouTube, moet ik het uiteraard doen zonder al het visuele spektakel van de tour en wat verder opvalt is dat het geluid van het publiek flink naar de achtergrond is gemixt. Het bijzonder enthousiaste en lawaaiige Billie Eilish publiek is gelukkig nog wel hoorbaar, waardoor Hit Me Hard and Soft: The Tour absoluut klinkt als een live-album. 

De geluidskwaliteit van de muziek en de zang is natuurlijk wel stukken beter en dat heeft meerwaarde. Billie Eilish moest tijdens haar tour wel eens moeite doen om boven haar fanatieke fans uit te komen, maar op de opnames uit Manchester klinken zowel de Amerikaanse muzikante als haar band geweldig. Met name de zang van de nog altijd pas 24 jaar oude muzikante is song na song prachtig, terwijl haar band het unieke geluid van de albums van Billie Eilish fraai reproduceert. 

De setlist varieerde tijdens de Hit Me Hard and Soft tour slechts in zeer beperkte mate, waardoor de set die nu op vinyl is verschenen een feest van herkenning is. De bijzondere cover van Radiohead’s Creep die Billie Eilish in Amsterdam speelde had niet misstaan op het album, maar in Manchester maakte Billie Eilish tijdens het akoestische blokje net wat andere keuzes. Als ik terugdenk aan de Hit Me Hard and Soft tour heb ik vooral mooie herinneringen aan het concert in de Ziggo Dome, maar ook deze registratie op vinyl heeft wat mij betreft meerwaarde. Erwin Zijleman


Hit Me Hard and Soft: The Tour van Billie Eilish is verkrijgbaar via de Mania webshop: