25 juni 2026

Review: Johnny Blue Skies - Mutiny After Midnight

De Amerikaanse muzikant Sturgill Simpson kon niet kiezen op de albums die hij onder zijn eigen naam uitbracht en dat kan hij ook niet op het tweede album van zijn project Johnny Blue Skies, maar wat klinkt het weer lekker
Luister naar Mutiny After Midnight van Johnny Blue Skies & The Dark Clouds en je zou zomaar kunnen vermoeden dat je luistert naar een obscure verzamelaar uit de jaren 70. Dat Sturgill Simpson, de man achter Johnny Blue Skies, een groot liefhebber is van muziek uit de jaren 70 is bekend, maar hij klonk nog niet eerder zo veelzijdig als op zijn nieuwe album. Country, blues, rock, soul, disco, funk, het komt allemaal voorbij op Mutiny After Midnight en alles klinkt even lekker. Het is een bijzonder oeuvre dat Sturgill Simpson de afgelopen vijftien jaar heeft opgebouwd en het fraaie Mutiny After Midnight valt in dat bijzondere oeuvre zeker niet uit de toon.



Mutiny After Midnight, het tweede album van Johnny Blue Skies, verscheen in eerste instantie alleen fysiek en niet op de streamingplatforms, maar daar dook het album eerder deze maand gelukkig alsnog op. Het wachten op het tweede album van het project van de Amerikaanse muzikant Sturgill Simpson is beloond, want Mutiny After Midnight bevat op de streamingplatforms drie extra tracks en heeft een speelduur van ruim 57 minuten. 
Op de albumcover staat overigens niet alleen de naam van Johnny Blue Skies maar ook die van zijn band The Dark Clouds. 

Mutiny After Midnight is de opvolger van het bijna twee jaar geleden verschenen Passage Du Désir, het debuutalbum van Johnny Blue Skies. Voordat Sturgill Simpson opdook met zijn nieuwe project Johnny Blue Skies, maakte hij tussen 2013 en 2021 een aantal opvallende albums onder zijn eigen naam, waarvan ik vooral Metamodern Sounds in Country Music (2014) en A Sailor's Guide to Earth (2016) erg goed vind. 

Het zijn albums die laten horen dat Sturgill Simpson muziek maakt die niet in een hokje is te duwen, want tussen maar ook op zijn albums is een enorme variëteit te horen. Dat gold ook weer voor het debuutalbum van Johnny Blue Skies, dat weer wat dichter tegen de countryrock van Metamodern Sounds in Country Music aan zat, maar zich ook in alle richtingen bewoog. 

Het is niet anders op Mutiny After Midnight, dat door Sturgill Simpson zijn dansalbum is genoemd. Dat dat niet voor niets is hoor je in de openingstrack Make America Fuk Again, dat is voorzien van een funky beat. Persoonlijk vind ik de muziek van Sturgill Simpson best vaak op het randje, maar hij slaat altijd precies op tijd weer een juiste weg in. Zo verandert de wat mij betreft niet heel overtuigende openingstrack net op tijd in een ZZ Top achtige rocksong, die in muzikaal opzicht niet had misstaan op de albums waarop ZZ Top een hitmachine bleek. 

Johnny Blue Skies kan ook op Mutiny After Midnight nog rocken, want na de openingstrack volgt een bluesy rocksong die zo lijkt weggelopen uit de jaren 70. Het wordt gevolgd door een met blazers verrijkte countrysong uit dezelfde periode, waardoor Sturgill Simpson meteen in de eerste drie tracks van het nieuwe album zijn liefde voor muziek uit de jaren 70 weer eens etaleert. Het is niet anders in de tracks die volgen, waarbij het niet zoveel uitmaakt of funk, blues, disco, country, soul of rock ’n roll de basis is. 

Het nadeel van de muziek die Johnny Blue Skies maakt is dat het zoveel kanten op schiet dat het een allegaartje wordt en mede hierdoor vond ik Mutiny After Midnight in eerste instantie best lekker klinken, maar deed het album me verder niet zo veel. Dat veranderde toen ik het album meerdere keren had beluisterd, want wat zijn de songs goed en wat is Sturgill Simpson in vorm op het tweede album van Johnny Blue Skies. 

De bonustrack A Whiter Shade of Pale leek me op voorhand een vrij overbodige versie van de klassieker van Procol Harum, maar wat is het een goede versie. Dat geldt voor alle songs op het album, dat zich aan de ene kant laat beluisteren als een verzamelalbum met vergeten songs uit de jaren 70, maar dat aan de andere kant ook een typisch Sturgill Simpson album is. Ook voor liefhebbers van bijzondere teksten heeft Mutiny After Midnight nog het een en ander te bieden, maar ik hou het dit keer op de muziek. Erwin Zijleman

Mutiny After Midnight van Johnny Blue Skies & The Dark Clouds is verkrijgbaar via de Mania webshop:

24 juni 2026

Review: Natalie Jane Hill - Hopeful Woman

Ik dacht met Hopeful Woman van Natalie Jane Hill een wat obscuur rootsalbum te hebben ontdekt, maar het album van de Amerikaanse singer-songwriter ligt hier gewoon in de winkel en dat is volkomen terecht
Zonder het halfjaarlijstje van een mij tot voor kort onbekende muziekwebsite was ik nooit op het spoor gekomen van het derde album van de Amerikaanse muzikante Natalie Jane Hill, maar gelukkig heb ik Hopeful Woman toch nog ontdekt. Het is een rootsalbum met mooi verzorgde songs met vooral invloeden uit de folk. Van dit soort albums zijn er heel veel, maar Natalie Jane Hill is de concurrentie in alle opzichten een stap voor. Het album is bijzonder mooi ingekleurd met een tijdloos geluid, haar songs houden de aandacht makkelijk vast en prikkelen de fantasie en Natalie Jane Hill beschikt ook nog eens over een bijzonder mooie stem. Echt een heel mooi rootsalbum.



Bij gebrek aan gloednieuwe albums laat ik me deze weken flink inspireren door de vele halfjaarlijstjes die momenteel worden gepubliceerd. De lijstjes met de beste albums van 2026 tot dusver, die worden gepubliceerd door de bekende en vooral Amerikaanse muziekwebsites, zijn verrassend consistent, maar leveren me eerlijk gezegd niet heel veel interessante nieuwe albums op. 
De meest interessante ontdekkingen deed ik in de halfjaarlijst van de voor mij tot voor kort onbekende Amerikaanse blog No Expectations, waarop ik een aantal uitstekende recente albums vond. 

Een van deze albums is Hopeful Woman van Natalie Jane Hill. Op de streamingplatforms kwam ik nog twee albums van deze Amerikaanse muzikante tegen en ik was er vrij zeker van dat ik haar vorige album, het in 2021 verschenen Solely, had besproken op De Krenten uit de Pop. Dat blijkt niet het geval, maar ik weet wel dat ik het album destijds meerdere keren heb overwogen. 

Hopeful Woman, het derde album van de muzikante uit Asheville, North Carolina, heb ik eerder dit jaar niet opgemerkt, maar het is wederom een prima album. Dat ik het vorige album van Natalie Jane Hill niet heb besproken heeft alles te maken met het genre waarin de Amerikaanse muzikante opereert. Natalie Jane Hill maakte op haar tweede album mooi klinkende Amerikaanse rootsmuziek, maar het is ook rootsmuziek van het soort dat momenteel heel veel wordt gemaakt. 

Nu ik Solely nog eens heb beluisterd denk ik dat het album zeker een plekje op De Krenten uit de Pop had verdiend en dat geldt ook zeker voor het in het voorjaar verschenen Hopeful Woman, dat ik nog wat hoger aansla. Hopeful Woman is een album dat opvalt door een aangename en wat laidback sfeer. De songs van de Amerikaanse muzikante hebben in de meeste gevallen een laag tempo en zijn voorzien van wat lome klanken en dat klinkt heerlijk bij de temperaturen van het moment. 

Natalie Jane Hill nam haar nieuwe album deels op in haar thuisstaat Texas en deels in North Carolina, waar ze momenteel woont. Ze deed dit samen met een aantal prima muzikanten, onder wie haar partner en multi-instrumentalist Mat Davidson, die de muziek op het album voorziet van allerlei fraaie accenten, waaronder bijdragen van de pedal steel en de viool. 

De songs van Natalie Jane Hill hebben in de basis genoeg aan haar akoestische gitaar en haar stem, maar de extra inkleuring van de songs zorgt voor een warm en tijdloos geluid. Het begrip tijdloos is ook van toepassing op de songs op Hopeful Woman, dat ook flink wat jaren oud had kunnen zijn, wat overigens zeker niet betekent dat het album ouderwets klinkt. 

Ik begrijp inmiddels waarom de blog uit Chicago zo hoog opgeeft over het derde album van Natalie Jane Hill, want de songs zijn aansprekend en de muziek klinkt echt prachtig. Het wordt nog wat mooier door de stem van de Amerikaanse muzikante. Ook de zang van Natalie Jane Hill voorziet haar album van een tijdloos karakter, maar het is ook een mooie, warme en karakteristieke stem, die zich ook makkelijk weet te onderscheiden in de overvolle vijver van de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. 

Alle reden dus om de muzikante uit North Carolina vanaf nu nauwlettend in de gaten te houden, want ook haar eerste twee albums zijn absoluut de moeite waard. Het zijn net als het nieuwe album allebei albums zonder opsmuk, maar alles dat Natalie Jane Hill toevoegt is raak. Erwin Zijleman

De muziek van Natalie Jane Hill is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://nataliejanehill.bandcamp.com/album/hopeful-woman.


Hopeful Woman van Natalie Jane Hill is verkrijgbaar via de Mania webshop: