Review: Ex:Re - Save As

De Britse muzikante Elena Tonra timmert aan de weg met haar band Daughter, maar maakt ook als Ex:Re interessante muziek, wat te horen is op het deze week verschenen album Save As, dat langzaam maar zeker steeds meer geheimen prijsgeeft.
Er verschijnen momenteel nogal wat ingetogen, sfeervolle en intieme albums van vrouwelijke singer-songwriters, maar Elena Tonra weet zich met haar project Ex:Re makkelijk te onderscheiden. De Britse muzikante, die ook de band Daughter aanvoert, maakte acht jaar geleden al eens een bijzonder album als Ex:Re en keert nu terug. De songs van Elena Tonra bevatten ingrediënten uit de folk, maar Save As is geen typisch folkalbum. Het is een album waarop in muzikaal opzicht van alles gebeurt, wat de sfeervolle en wat melancholische songs op het album uiteenlopende kanten op trekt. Constante factor is de mooie stem van Elena Tonra, die wat mij betreft indruk maakt.

Ik was er eerlijk gezegd van overtuigd dat ik acht jaar geleden aandacht had besteed aan het titelloze debuutalbum van Ex:Re. In het archief van De Krenten uit de Pop is echter niets te vinden en een archief liegt niet, dus ik ga ervan uit dat het album een tijd op de stapel heeft gelegen, maar het uiteindelijk niet heeft gehaald. 

Dat is jammer, want het debuutalbum van het project van Elena Tonra, die we ook kennen van de band Daughter, is een interessant album. Het is bovendien een album dat nagenoeg perfect aansluit op mijn muzieksmaak. Op het titelloze debuutalbum van Ex:Re worden sobere maar zeer smaakvolle klanken gecombineerd met een mooie stem, wat een fraai en intiem album oplevert. 

De naam Ex:Re blijft bij mij blijkbaar niet echt hangen, want ook het deze week verschenen nieuwe album van Elena Tonra was bijna tussen wal en schip gevallen, terwijl ook Save As een album naar mijn hart is. Elena Tonra had Ex:Re eigenlijk bedacht als eenmalig project voor het uitbrengen van een aardedonker breakup album, maar de afgelopen jaren kwamen er toch weer nieuwe songs in haar hoofd, die geschikter leken voor Ex:Re dan voor Daughter. 

Het tweede album van Ex:Re is, net als het debuutalbum, een album dat kan worden omschreven als een sfeervol en intiem album met vooral sobere en smaakvolle klanken en een mooie stem, maar Elena Tonra legt op het nieuwe album wel andere accenten. De muziek op Save As is wat ruwer en experimenteler dan op het debuutalbum en een enkele keer net wat steviger, al is ook Save As vooral een loom en dromerig album. 

Centraal staat ook dit keer de mooie stem van de Britse muzikante, die wederom vooral fluisterzacht zingt, maar toch voldoende variatie aanbrengt met haar stem. Het is een stem die het goed doet in combinatie met de sobere en vooral ook donkere klanken, want ook Save As is een album dat het daglicht maar nauwelijks kan verdragen. 

Save As is een album voor de kleine uurtjes en het is dan een album dat in een laag tempo voortkabbelt met subtiele en wat melancholische klanken. Wanneer je het album met volledige aandacht beluistert, hoor je echter hoe knap er wordt gemusiceerd op het album. Save As bestaat voor een deel uit lome, donkere en wat dromerige klankentapijten, maar deze zijn verrijkt met mooie en ook spannende details. 

Pak de koptelefoon erbij en je hoort alles nog wat beter. Het is allemaal bijzonder mooi geproduceerd door de Britse producer en studiotechnicus Fabian Prynn, wiens naam ik vorige week ook al tegenkwam op het uitstekende album van Clara Mann en die eerder werkte met onder andere Alice Boman, Allie Crow Buckley, Big Thief, Emma Anderson en Fabiana Palladino. 

De muziek op het album is in de meeste tracks wat donker, maar de teksten van de Britse muzikante kunnen verrassend lichtvoetig zijn, wat zorgt voor bijzondere contrasten. Save As van Ex:Re is geen album dat schreeuwt om aandacht. Niet iedereen zal gecharmeerd zijn van de donkere tinten, de wat beklemmende sfeer en de zachte zang op het album en ook de soms complexe songs zullen niet bij iedereen in de smaak vallen, maar als je vatbaar bent voor de bijzondere muziek van Elena Tonra is Save As, net als zijn voorganger, een heel mooi en interessant album. Erwin Zijleman

De muziek van Ex:Re is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://ex-re.bandcamp.com/album/save-as.

Save As van Ex:Re is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 29,99 euro

LP, 26,99 euro

CD, 14,99 euro

Review: The Church - Lacuna

Er zijn niet veel bands die 45 jaar na oprichting nog fris en relevant klinken, maar de Australische band The Church stak de afgelopen jaren al in een uitstekende vorm en doet er op het hoogstaande Lacuna nog een schepje bovenop.
Na drie geweldige albums op rij was ik heel nieuwsgierig naar het deze week verschenen nieuwe album van The Church, het 28e album van de band uit Sydney, en de band rond veteraan Steve Kilbey heeft me wederom niet teleurgesteld. The Church heeft zich er nooit makkelijk van afgemaakt en dat doen ze ook dit keer niet met 80 minuten muziek en maar liefst 17 nieuwe The Church songs. Met Lacuna voegt de band weer 17 uitstekende The Church songs toe aan een even omvangrijk als intrigerend oeuvre en het knappe is dat Lacuna niet onder doet voor het beste werk van de band. The Church is voor velen altijd een cultband gebleven, maar een diepe buiging is op zijn plaats voor de Australiërs.

De Australische band The Church werd in 1980 geformeerd en bestaat inmiddels dus meer dan 45 jaar. Ik ken de band zelf sinds het album Starfish uit 1988, overigens een van de betere albums uit de vroege periode van de band, maar heb The Church sindsdien zeker niet altijd even intensief gevolgd. Als ik kijk naar de eerste twee dozijn albums van de band uit Sydney, denk ik dat ik ongeveer de helft ken. Ik ben nog eens van plan om het oeuvre van The Church volledig te doorgronden, maar dat is inmiddels dus een flinke klus. 

Ik was in het verleden niet altijd bij de les, maar de afgelopen jaren ben ik dat wel. Ik was op De Krenten uit de Pop zeer positief over de albums Man Woman Life Death Infinity uit 2017, The Hypnogogue uit 2023 en Eros Zeta and the Perfumed Guitars uit 2024 en hoefde ook niet lang na te denken over het deze week verschenen Lacuna, dat volgens de band hun 28e album is. Van de leden van het eerste uur is alleen voorman Steve Kilbey nog over, maar ook de andere leden van de huidige bezetting gaan inmiddels een tijd mee. 

Na de conceptalbums The Hypnogogue en Eros Zeta and the Perfumed Guitars kiest The Church op Lacuna weer voor een wat lossere selectie songs. Ook dit keer heeft de band niet bezuinigd op de speelduur, want Lacuna bevat 17 songs en in totaal bijna 80 minuten muziek. Het is nog altijd muziek die deels is geworteld in de new wave en andere genres uit de jaren 80, maar de muziek van The Church heeft ook altijd een psychedelisch tintje. 

Veel songs van The Church doen me denken aan die van landgenoten The Go-Betweens, maar de band heeft ook absoluut een eigen geluid. Het is een geluid met een aantal nostalgische ingrediënten, maar ook Lacuna klinkt zeker niet alleen als een vergeten album uit de jaren 80. 

Ik vind het altijd lastig om te beschrijven wat ik precies goed vind aan de albums van The Church en dat valt ook bij het beschrijven van Lacuna niet mee. De nieuwe muziek van The Church klinkt voor mij misschien nog het meest als muziek uit de jaren 80 die ik nog steeds goed vind en dat kan ik niet van alle muziek uit dit decennium zeggen. 

The Church was op haar vorige drie albums in topvorm, maar Lacuna dringt zich wat mij betreft nog wat makkelijker op. Dat heeft alles te maken met de hoge kwaliteit van de songs, maar ook op de uitvoering heb ik niets aan te merken. Ik zeg het bij meer albums, maar ook Lacuna van The Church is een echt koptelefoonalbum. Bij beluistering met de koptelefoon valt immers pas goed op hoeveel aandacht is besteed aan de muziek en de arrangementen op het album. 

The Church put misschien vooral uit de new wave van de jaren 80, maar Lacuna staat echt bol van de invloeden. Hier en daar hoor ik progrock-achtige passages of trippy psychedelica, maar dat zijn slechts twee van de vele genres die hun sporen hebben nagelaten op het album. Het is een album dat is volgespeeld door een inmiddels zeer ervaren band en dat hoor je, bijvoorbeeld in het fraaie gitaarwerk. 

Steve Kilbey is de zeventig inmiddels gepasseerd, maar zijn karakteristieke stem klinkt op Lacuna uitstekend en misschien wel beter dan op de vroege albums van de band. 80 minuten muziek is een lange zit, maar als ik eenmaal begin aan Lacuna is het geen probleem om het album tot de laatste noot te beluisteren. Met Lacuna heeft The Church me weten te verrassen en dat is voor een band die meer dan 45 jaar meegaat een hele knappe prestatie. Erwin Zijleman

De muziek van The Church is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Australische band: https://thechurchofficial.bandcamp.com/album/lacuna.

Lacuna van The Church is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP (coloured), 44,99 euro

CD, 16,99 euro