Review: Mia Kelly - Big Time Roller Coaster Feeling

De Canadese muzikante Mia Kelly is buiten haar moederland helaas nog niet heel bekend, maar heeft met het uitstekende Big Time Roller Coaster Feeling een rootsalbum gemaakt dat een groot publiek moet kunnen aanspreken
Dat Canada beschikt over een hele interessante muziekscene waarin ook geweldige rootsmuziek wordt gemaakt is bekend, maar toch trekken Canadese muzikanten in Nederland helaas minder aandacht dan hun Amerikaanse collega’s. Ook Big Time Roller Coaster Feeling van Mia Kelly krijgt nog niet heel veel aandacht, maar het is in alle opzichten een geweldig album. De songs zijn aansprekend, de muziek op het album klinkt bijzonder mooi, de productie is fraai en dan is er ook nog eens de prachtige stem van de Canadese muzikante, die je elf songs lang ontroert en betovert. Mia Kelly leverde twee jaar geleden een prachtig debuutalbum af en ook haar nieuwe album is ijzersterk.

In de week voorafgaand aan “Release Friday” maak ik een eerste selectie op basis van een flink aantal releaselijsten uit binnen- en buitenlands, die ik wekelijks bestudeer. In een van deze lijsten kwam ik de afgelopen week de naam van Mia Kelly tegen, die ik voor de zekerheid toch maar even heb opgezocht.

Op Spotify vond ik een aantal interessante recente singles van de mij tot voor kort onbekende Canadese singer-songwriter, maar ik was eigenlijk vooral onder de indruk van het mini-album Garden Through the War dat ze in 2022 uitbracht en nog wat meer van haar debuutalbum To Be Clear dat in 2024 verscheen. 

Het door Jim Bryson (Kathleen Edwards) geproduceerde To Be Clear is een album dat twee jaar geleden zomaar uit had kunnen groeien tot een van mijn favoriete albums van het jaar, wat voor mij nog maar eens duidelijk maakt dat ik de Canadese muziekscene veel beter in de gaten moet houden. 

Ook met het deze week verschenen Big Time Roller Coaster Feeling heeft Mia Kelly een uitstekend album gemaakt. De Canadese muzikante heeft in eigen land inmiddels een aantal muziekprijzen binnengesleept en dat begrijp ik, want Mia Kelly beschikt over meerdere talenten, die op haar nieuwe album optimaal uit de verf komen. 

Haar nieuwe album krijgt nog niet heel veel aandacht, maar de Britse muziekwebsite Americana UK heeft het album inmiddels wel gerecenseerd. Het is een website die ik hoog heb zitten, maar in de recensie van Big Time Roller Coaster Feeling kan ik me niet vinden. Americana UK heeft veel minder met pop dan ik heb, maar de flirts met pop die de Britse muziekwebsite hoort en waar het zich kennelijk aan stoort, hoor ik eerlijk gezegd echt niet op het nieuwe album van Mia Kelly. 

Vergeleken met To Be Clear klinkt Big Time Roller Coaster Feeling soms wat voller en verder zijn de songs misschien net wat lichter dan op het vorige album, maar ik vind het echt een 100% rootsalbum. De songs van de muzikante uit Gatineau, Québec, klinken in een aantal gevallen voor mij zelfs als redelijk traditionele aandoende rootssongs, zeker als ze wat minder uitbundig zijn ingekleurd en wanneer de instrumenten die domineren in de Amerikaanse rootsmuziek het voortouw nemen, wat in de meeste songs het geval is. 

Ik vind het nieuwe album van Mia Kelly persoonlijk juist prachtig klinken. Het album is voorzien van een warm geluid en ook wanneer de muziek net wat voller klinkt, blijven de songs van Mia Kelly intiem klinken. De mij onbekende producer Connor Seidel heeft niet de status van Jim Bryson, die het vorige album produceerde, maar ik heb wel wat met de productie van Big Time Roller Coaster Feeling. 

Ik heb nog meer met de stem van Mia Kelly, die mij met de eerste noten te pakken had en sindsdien alleen maar meer indruk maakt met haar prachtige stem. De Canadese muzikante zingt redelijk ingehouden, maar met veel gevoel, waardoor haar songs mij direct wisten te raken. Het zijn stuk voor stuk aansprekende songs en het zijn songs die gevarieerder klinken dan op de meeste andere rootsalbums. 

Ik vond Big Time Roller Coaster Feeling nog wat mooier toen ik het album met de koptelefoon beluisterde, want toen raakte ik nog wat meer onder de indruk van de zeer smaakvolle muziek op het album, van de prachtige productie en vooral van de imponerende stem van Mia Kelly. De flirts met pop hoor ik nog steeds niet op dit album, dat ik zelf schaar onder de beste rootsalbums van het moment. Erwin Zijleman

De muziek van Mia Kelly (het nieuwe album zie ik nog niet) is verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Canadese muzikante: https://miakelly.bandcamp.com.

Review: Towa Bird - Gentleman

Towa Bird is al een aantal jaren groot op TikTok, maar met haar deze week verschenen tweede album Gentleman moet de Britse muzikante ook buiten het Chinese social media platform hoge ogen kunnen gaan gooien
Bij beluistering van Gentleman, het nieuwe album van Towa Bird, hoor je direct veel bekends. Ik hoor flarden uit de jaren 80, heel veel uit de jaren 90, maar ook heel veel uit het nu. De Britse muzikante is niet vies van rockmuziek, waaronder de indierock uit de jaren 90, maar ze heeft ook een heel goed gevoel voor de (indie) popmuziek van het moment. Het knap geproduceerde Gentleman staat vol met songs die zich genadeloos opdringen en die vervolgens ook blijven hangen. Het zijn songs waarvoor de grote popzangeressen van het moment zich niet zouden schamen en dat zegt iets over het talent van Towa Bird. Het is dringen in het genre, maar dit album zou ik als liefhebber van pop niet laten liggen.

Het debuutalbum van de Britse muzikante Towa Bird verscheen in de zomer van 2024, maar ik ontdekte het album pas aan het begin van 2025, toen de op TikTok populaire muzikante ook werd aangeprezen door supersterren als Olivia Rodrigo en Billie Eilish, die ik in tegenstelling tot TikTok wel volg. 

Ik besprak American Hero, het debuutalbum van Towa Bird, alsnog en noemde het in mijn recensie een prima album met een mix van de indiepop en indierock van het moment en nog wat echo’s uit de indierock van de jaren 90. Towa Bird viel hiernaast op met expliciete teksten waarin ze haar queer identiteit benadrukte, iets wat inmiddels overigens gemeengoed is in de popscene. 

Towa Bird, die overigens naast Brits ook Filipijns bloed heeft, klonk op haar debuutalbum overigens meer Amerikaans dan Engels, waardoor ze makkelijk aansluiting vond bij de grote Amerikaanse popsterren van het moment. De Britse muzikante duikt deze week op met haar tweede album en Gentleman is, nog meer dan American Hero, een album waarmee Towa Bird zich weet te onderscheiden. 

Het is een album dat deels nog wat zwaarder leunt op de rockmuziek en zeker ook de indierock uit de jaren 90, al omarmt de Britse muzikante ook zeker de popmuziek van het moment en schuwt ze ook de dansvloer niet in een aantal met meer elektronica ingekleurde songs. 

Het album is geproduceerd door Patrick Wimberly, die ooit samen met Caroline Polachek het zwaar onderschatte en ondergewaardeerde duo Chairlift vormde. Sinds de solocarrière van Caroline Polachek timmert Patrick Wimberly aan de weg als producer en zat hij achter de knoppen voor de albums van onder andere Soko, Beyoncé, Solange, MGMT en nu dus Towa Bird. 

Opvallendste gast op Gentleman is Kathleen Hanna, het boegbeeld van de band Bikini Kill, die in de jaren 90 het genre Riot grrrl op de kaart zette. Vergeleken met de muziek van Bikini Kill klinkt de muziek van Towa Bird behoorlijk braaf en de Britse muzikante maakt bovendien nog altijd muziek met heel veel pop. In tekstueel opzicht is Gentleman in een aantal tracks wel wat venijniger en ook de persoonlijke thema’s schuwt Towa Bird niet. 

Towa Bird wist met haar debuutalbum al de aandacht te trekken, maar dat doet ze wat mij betreft nog veel nadrukkelijker met haar tweede album. Gentleman is een heel goed popalbum geworden, dat mee kan met de albums van de groten, van wie er overigens heel veel een album uitbrengen dit jaar. 

Towa Bird combineert op haar tweede album met veel smaak invloeden uit de pop en de rock en verpakt deze in aanstekelijke songs, die zich eigenlijk direct genadeloos opdringen. In een aantal meer rock georiënteerde songs is de Britse muzikante niet vies van lekker ouderwets klinkende gitaarsolo’s, maar ik vind Gentleman misschien nog wel beter als ze vol voor de pop gaat. 

Het is allemaal bijzonder lekker geproduceerd door Patrick Wimberly, die Towa Bird op haar nieuwe album een eigen geluid geeft, maar de Britse muzikante is ook een prima zangeres, met een herkenbaar stemgeluid en voldoende eigenzinnigheid.

Ik ben door het grote aanbod behoorlijk kritisch wanneer het gaat om nieuwe popalbums, maar Towa Bird heeft er een gemaakt die makkelijk opvalt binnen dit aanbod. Ik vond American Hero ruim een jaar geleden boven de middelmaat uitsteken, maar met Gentleman schaart Towa Bird zich onder de smaakmakers binnen de indiepop en indierock van het moment. Erwin Zijleman