13 augustus 2026

Review: The Mountain Goats - Days

De Amerikaanse band The Mountain Goats staat al enkele decennia garant voor kwaliteit en strooit ook op het deze week verschenen album Days weer met genadeloos aantrekkelijke songs en prachtige verhalen.
Ik heb misschien een blinde vlek voor de muziek van The Mountain Goats, maar heb inmiddels ook een aardig stapeltje albums van de band dat ik koester. Vorig jaar heb ik even niet goed opgelet, maar op een nieuw album van The Mountain Goats hoef je gelukkig nooit heel lang te wachten. Het deze week verschenen Days is weer een typisch Mountain Goats album. Voorman John Darnielle vertelt de mooiste verhalen, het album staat vol met songs waar je blij van wordt maar die ook inhoud hebben en de Amerikaanse band heeft een duidelijk eigen geluid. Ik moet met enige regelmaat aan de muziek van The Go-Betweens denken bij beluistering van Days en veel hoger kan ik de lat echt niet leggen.



De Amerikaanse band The Mountain Goats heeft inmiddels al meer dan 25 albums uitgebracht. De band rond voorman John Darnielle werd aan het begin van de jaren 90 opgericht in Californië en levert sindsdien met grote regelmaat uitstekende albums af. Ik heb helaas heel lang een blinde vlek gehad voor de muziek van de band, die ik pas ontdekte toen in 2002 het indringende breakup album Tallahassee, het tiende album van The Mountain Goats, verscheen. 

Ondanks het feit dat ik Tallahassee een briljant album vond, verloor ik The Mountain Goats na de release van het minstens even mooie The Sunset Tree uit 2005 weer uit het oog en dat veranderde pas in 2020 met het album Getting Into Knives. Ik was vervolgens nog meer onder de indruk van Dark in Here uit 2021, Bleed Out uit 2022 en Jenny from Thebes uit 2023. Het zijn albums die ik vergeleek met het allerbeste van The Waterboys en met de briljante albums van de Australische band The Go-Betweens en dat is vergelijkingsmateriaal dat maar heel weinig bands verdienen. 

Het was toch niet genoeg om de blinde vlek voor de muziek van The Mountain Goats volledig weg te nemen, want het vorig jaar verschenen Through This Fire Across from Peter Balkan heb ik toch weer laten liggen. Deze week was ik gelukkig wel bij de les, want het nieuwe album van de tegenwoordig in Durham, North Carolina, gevestigde band kon direct op mijn aandacht rekenen. 

Met Days heeft de band wederom een prima album afgeleverd, dat niet onderdoet voor de serie albums waar ik een paar jaar geleden zo enthousiast over was. John Darnielle blinkt op alle albums van The Mountain Goats uit als verhalenverteller en dat doet hij ook weer op Days. Veel albums van de Amerikaanse band zijn conceptalbums en ook Days lijkt met de dood een centraal thema te hebben. 

John Darnielle vertelt niet alleen prachtige verhalen, maar verpakt ze ook dit keer in geweldige songs. De songs van The Mountain Goats zijn songs die zich onmiddellijk opdringen, maar het zijn ook songs die je keer op keer weten te verrassen en de fantasie blijven prikkelen. 

Ook bij het beluisteren van Days heb ik weer met grote regelmaat associaties met de muziek van The Go-Betweens. De Australische band stond garant voor songs vol diepgang, maar tegelijkertijd ook songs die je na één keer horen niet meer uit het hoofd kon krijgen. Ook op Days van The Mountain Goats zijn flink wat van dit soort songs te vinden en het zijn er nog meer dan op de vorige albums. 

Days is een behoorlijk toegankelijk album, maar John Darnielle heeft zich er zeker niet makkelijk van af gemaakt. De band varieert er flink op los met songs die uiteenlopen van stevig tot ingetogen en die variëren van roots tot folk tot rock. Het geluid is lekker vol, maar er is ook nog alle ruimte voor de zo herkenbare stem van John Darnielle, die ook op Days weer zijn unieke stempel drukt. 

Days is een album dat direct vermaakt, maar de songs van The Mountain Goats worden over het algemeen beter wanneer je ze vaker hebt gehoord. Dat geldt ook voor de songs op het nieuwe album, die bijzonder lekker in het gehoor liggen, maar ook vol spitsvondigheden en bijzondere wendingen zitten. 

Het is knap hoe een band die inmiddels 35 jaar bestaat en een enorme stapel albums heeft uitgebracht er keer op keer in slaagt om albums uit te brengen die ertoe doen. De eerder genoemde band The Go-Betweens maakte uiteindelijk nog geen tien albums, de band van John Darnielle heeft er inmiddels 25 en er mogen er van mij nog heel wat volgen. Erwin Zijleman

De muziek van The Mountain Goats is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://themountaingoats.bandcamp.com/album/days.


Days van The Mountain Goats is verkrijgbaar via de Mania webshop:



12 augustus 2026

Review: ROLE MODEL - Chuck Timely & The Hourglass

Ik had tot dusver niets met de muziek van ROLE MODEL, maar het deze week verschenen Chuck Timely & The Hourglass is een album vol aangenaam zonnige en volstrekt zorgeloze songs en een onweerstaanbaar lekkere jaren 70 vibe.
Tucker Pillsbury wil heel graag een grote popster worden, maar met de eerste twee albums die hij maakte als ROLE MODEL kwam hij wat mij betreft kwaliteit tekort. Op zijn derde album kiest de Amerikaanse muzikant weer voor een ander geluid en dit keer heeft hij een geluid te pakken waarmee hij zich wel weet te onderscheiden. Chuck Timely & The Hourglass lijkt zo weggelopen uit de jaren 70 en lijkt vol te kiezen voor het vermaak, maar de songs van Tucker Pillsbury zitten dit keer ook knap in elkaar. De songs op Chuck Timely & The Hourglass zijn zwaar aangezet en neigen soms naar kitsch, maar zo ver laat de Amerikaanse muzikant het niet komen. Het levert een mooie zomerse soundtrack op en waarschijnlijk nog veel meer dan dat.



ROLE MODEL is het alter ego van de Amerikaanse singer-songwriter Tucker Pillsbury, die deze week zijn derde album heeft uitgebracht. Ik heb zijn eerste twee albums wel eens beluisterd en vond er eerlijk gezegd niet zo veel aan. Op zijn debuutalbum maakt de Amerikaanse muzikant nogal doorsnee pop met invloeden uit de R&B, terwijl hij het op zijn tweede album over een andere boeg gooit en kiest voor singer-songwriter muziek met veel invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook een flinke dosis weinig inspirerende pop. 

Op beide albums hoorde ik wel de grenzeloze ambitie van Tucker Pillsbury om uit te groeien tot een grote popster, maar de daden bleven wat mij betreft flink achter bij de ambities, want echt onderscheiden kon hij zich wat mij betreft niet. Ik had dan ook hele lage verwachtingen van zijn deze week verschenen derde album, maar Chuck Timely & The Hourglass heeft wel wat, al wist ik niet direct wat. 

Bij eerste beluistering van het album ging ik ervan uit dat Chuck Timely & The Hourglass wel eens uit zou kunnen groeien tot een hele fijne ‘guilty pleasure’, maar inmiddels schat ik het nieuwe album van ROLE MODEL hoger in. Na de eerste twee pogingen om een grote popster te worden, kiest Tucker Pillsbury op zijn derde album weer voor een ander geluid en wat mij betreft heeft hij dit keer beet. 

Op zijn nieuwe album kruipt Tucker Pillsbury in de huid van het personage Chuck Timely. Deze Chuck Timely beschikt over het vermogen om door de tijd te reizen en gebruikt deze vaardigheid om door de geschiedenis van de popmuziek te reizen. Bij beluistering van het album is direct duidelijk dat Chuck Timely in eerste instantie in de jaren 70 is neergestreken. 

De songs waarmee het album opent herinneren aan zorgeloze popsongs uit de jaren 70, zoals bijvoorbeeld die van Elton John, maar ook zeker Michael Franks. Ik was zoals gezegd niet zo onder de indruk van de muzikale keuzes die ROLE MODEL op de eerste twee albums maakte, maar op Chuck Timely & The Hourglass heeft de Amerikaanse muzikant zijn geluid gevonden. 

Het album is voorzien van een lekker broeierig en vol geluid en is knap geproduceerd. Zeker met de koortjes ligt overdaad op de loer, maar de koortjes hebben ook een aangename David Bowie ten tijde van Young Americans vibe. Er is een enorme bak instrumenten gebruikt voor het rijk ingekleurde geluid op Chuck Timely & The Hourglass. Het neigt af en toe naar kitsch, maar Tucker Pillsbury blijft wat mij betreft altijd aan de juiste kant van de streep. 

Ik vond hem op zijn vorige albums geen geweldige zanger, maar het geluid op het nieuwe album is hem op het lijf geschreven. Zeker als je het album wat vaker beluistert, wordt het een zoekplaatje met tal van bedoelde of onbedoelde verwijzingen naar hits uit de jaren 70, wat van Chuck Timely & The Hourglass ook een ongelooflijk feelgood album maakt. 

Of Tucker Pillsbury met dit album gaat uitgroeien tot een grote popster durf ik niet te voorspellen, maar ik hoor voor het eerst de potentie van de Amerikaanse muzikant. Over één ding maak ik me wel zorgen en dat is over de tijdmachine van Chuck Timely. Deze brengt hem aan het begin van het album weliswaar feilloos naar de jaren 70, maar blijft hier vervolgens ook steken, wat ik persoonlijk trouwens helemaal niet erg vind. Erwin Zijleman

De muziek van ROLE MODEL is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://rolemodelsongs.bandcamp.com/album/chuck-timely-the-hourglass.


Chuck Timely & The Hourglass van ROLE MODEL is verkrijgbaar via de Mania webshop: