01 oktober 2026

Review: Protomartyr - Hotel Usona

De Amerikaanse band Protomartyr geeft inmiddels al zeven albums een unieke draai aan postpunk uit het verleden en doet dat op het deze week verschenen album Hotel Usona met werkelijk weergaloze blazersarrangementen.
Ik denk bij de Amerikaanse band Protomartyr altijd dat ik nu wel weet wat ik kan verwachten van de band uit Detroit, maar bij ieder nieuw album volgt weer een sensationele verrassing. De band koos dit keer voor topproducer Dave Fridmann voor wie je bij een verrassing altijd aan het juiste adres bent. Die verrassing komt dit keer vooral van zijn zoon Jon Fridmann, die de muziek van Protomartyr heeft voorzien van behoorlijk uitbundige blazersarrangementen. Dat lijkt een wonderlijke combinatie met de postpunk van Protomartyr, maar deze postpunk was altijd al eigenzinnig en doet er op Hotel Usona nog een schepje bovenop. Ik heb niet zo gek veel meer met postpunk, maar dit album is weer sensationeel goed.



Ik ben maar zelden enthousiast over postpunk albums van het moment. Ik vind ze vaak te schreeuwerig en als er wordt gekozen voor nerveuze praatzang haak ik nog wat sneller af. Hiernaast zijn er de postpunkalbums die me op zich wel bevallen, maar die eigenlijk niets toevoegen aan de postpunk die in de late jaren 70 en vroege jaren 80 werd gemaakt. 

Er is echter één band die me album na album weet te verrassen en dat is de Amerikaanse band Protomartyr. De band uit Detroit, Michigan, maakt sinds 2012 albums die absoluut zijn te karakteriseren als postpunk albums, maar de band voegt keer op keer iets toe aan alles dat er al is in het genre. 

Het leverde een aantal geweldige albums op, waarvan The Agent Intellect (2015), Relatives in Descent (2017) en Ultimate Success Today (2020) mijn favorieten zijn, maar de andere albums doen er nauwelijks voor onder. Deze week verscheen het zevende album van Protomartyr en ook Hotel Usona is weer een geweldig album. 

Het is wederom een album dat deels klinkt als een postpunk album, maar dat ook een unieke wending geeft aan de postpunk die we sinds de late jaren 70 kennen. Met name in het baswerk en in de zang hoor je invloeden uit de klassieke postpunk. De basloopjes zijn zwaar aangezet en dat geldt ook voor de zang, die in de meest heftige momenten op het album met veel venijn wordt uitgespuugd. 

Ook in het gitaarwerk hoor ik wel wat ingrediënten die we kennen uit de postpunk, maar je hoort ook dat de gitarist van de band er allerlei invloeden bij sleept. Nog opvallender is het fantastische drumwerk, dat bijdraagt aan de solide basis, maar ook continu een bijzondere draai geeft aan de songs van Protomartyr. 

Het zijn songs waarin soms ook wordt gekozen voor stemmige pianoklanken en zo zijn er nog wel meer verrassingen te horen in het geluid van de band, die op haar vorige album nog met enige regelmaat de pedal steel inzette. Het levert soms complexe songs op, die in een aantal gevallen niet zouden misstaan in de soundtrack van een film. 

Op de vorige albums van Protomartyr was er al vaak een prominente rol voor de saxofoon, ook al geen instrument dat je vaak tegenkomt op postpunk albums. Op Hotel Usona duiken nog veel meer blazers op, waardoor het postpunk geluid van de Amerikaanse band nog wat unieker klinkt dan in het verleden. Luister naar een weergaloze track als The Knife Dream en je begrijpt precies wat ik bedoel. Het klinkt af en toe zo anders dan de postpunk die werd uitgevonden in de late jaren 70 dat je Hotel Usona met alleen het label postpunk wat te kort doet. 

De weergaloze blazersarrangementen houden je continu op het puntje van de stoel, maar ook de productie van het album is sensationeel. Voor deze productie deed de band uit Detroit een beroep op niemand minder dan Dave Fridmann, die geweldige dingen deed voor The Flaming Lips. De Amerikaanse topproducer heeft het album voorzien van een heftig geluid, maar het is ook een sfeervol geluid, met name door de fascinerende blazers, waarvoor zijn zoon Jon tekent. 

De zang is me af en toe wat te heftig, maar waar de meeste zang op postpunk albums me tegenstaat, weet de zang op Hotel Usona me wel altijd te raken. Ik weet sinds een jaar of tien dat ik de albums van Protomartyr maar beter niet kan missen, maar Hotel Usona heeft me desondanks weer zeer aangenaam verrast. Erwin Zijleman

De muziek van Protomartyr is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://protomartyr.bandcamp.com/album/hotel-usona.


Hotel Usona van Protomartyr is verkrijgbaar via de Mania webshop:



30 september 2026

Review: Penelope Isles - 3

De eerste twee albums van het Britse duo Penelope Isles sneeuwden helaas wat onder, maar de zonnige maar ook interessante songs op het derde album van Jack en Lily Wolter verdienen echt alle aandacht, zeker in de nazomer van het moment.
Ik ontdekte het in 2019 verschenen debuutalbum van Penelope Isles min of meer bij toeval, maar ik was zo onder de indruk van de muziek van het tweetal uit Brighton dat ik Jack en Lily Wolter ben blijven volgen. Het tweede album van Penelope Isles was misschien nog wel beter, maar sindsdien bleef het lang stil, al was er wel de productie van het geweldige maar helaas door haar dood overschaduwde album van Nell Smith. Nog niet eens zo heel lang geleden verscheen er ook nog een soloalbum van Lily Wolter, maar gelukkig had ze ook nog tijd voor een nieuw album van het duo dat ze met haar broer Jack vormt. En 3 valt zeker niet tegen, want ook dit keer zijn de songs van de twee behoorlijk onweerstaanbaar.



Het Britse duo Penelope Isles leverde met Until the Tide Creeps In uit 2019 en Which Way to Happy uit 2021 twee bijzonder aangename albums af. Het duo dat bestaat uit broer en zus Jack en Lily Wolter vermaakt op deze albums met zonnig klinkende popsongs, al drijft er af en toe ook een donkere wolk over. 

Het zijn niet de enige wapenfeiten van de twee, want Lily Wolter leverde pas een paar maanden geleden een soloalbum af onder de naam My Precious Bunny (A Moment In My Eyes) en Jack en Lily Wolter ontfermden zich over en produceerden het debuutalbum van de pas 17 jaar oude Nell Smith, die vlak voordat het album werd uitgebracht verongelukte. 

Deze week keert Penelope Isles na een afwezigheid van vijf jaar terug met het derde album van het duo uit Brighton en het is wederom een bijzonder aangenaam klinkend album. Het album heeft de eenvoudige titel 3 meegekregen, maar verder kiest Penelope Isles nergens voor de makkelijkste weg. 

3 ligt qua invloeden in het verlengde van de vorige twee albums, want ook op het nieuwe album van Jack en Lily Wolter klinkt de muziek van Penelope Isles vaak licht en zomers, maar is er ook ruimte voor wat donkerdere en gruizige momenten. Ook de mix van invloeden op de albums van het Britse duo klinkt inmiddels bekend. Ook het nieuwe album bevat onmiskenbaar invloeden uit de dreampop, maar ook invloeden uit de psychedelica spelen een belangrijke rol in de muziek van Penelope Isles. 

Dat de songs op 3 zonnig en ontspannen klinken is niet zo gek. Jack en Lily Wolter zijn gek op surfen en schreven de songs voor het nieuwe album tijdens een surftrip in Portugal. Dat er af en toe een donkere wolk overdrijft is ook niet zo gek, want het album werd uiteindelijk opgenomen in Schotland. 

In mijn recensie van Which Way to Happy gaf ik aan dat ik het album bij eerste beluistering een muzikale suikerspin vond. Het was heerlijk zoet, maar het was ook zo weg als je je tanden er in zette. Toen ik het album vaker had gehoord verdween de suikerspin associatie als sneeuw voor de zon, want de songs van Penelope Isles zijn niet alleen heel aangenaam, maar zitten ook knap in elkaar. Het is niet anders op 3 dat vol staat met songs die onmiddellijk verleiden, maar ook steeds mooier en interessanter worden. Het zijn tegelijkertijd ook tijdloos klinkende popsongs die nog veel meer invloeden bevatten dan je bij eerste beluistering hoort. 

Zeker in de uitbundig schijnende herfstzon van het moment zijn de nieuwe songs van Penelope Isles nauwelijks te weerstaan, maar net als zijn twee voorgangers is ook 3 een album dat langer mee gaat dan een paar zomerse dagen. Ik was zeer gecharmeerd van de eerste twee albums van het duo uit Brighton, maar ik vind 3 nog wat overtuigender dan Until the Tide Creeps en Which Way to Happy. 

De stemmen van Jack en met name Lily Wolter klinken nog wat lomer en verleidelijker en met name het soms wat stevigere gitaarwerk zorgt voor mooie contrasten met de zoete vocalen. Met name in de wat meer psychedelisch klinkende songs op het album heeft 3 een heerlijk bedwelmende werking. Het is veel te lang stil geweest rond Penelope Isles, maar op hun nieuwe album laat het Britse duo horen dat de muzikale chemie tussen Jack en Lily Wolter gelukkig nog niet is verdwenen. Erwin Zijleman

De muziek van Penelope Isles is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Britse duo: https://penelopeisles.bandcamp.com/album/3.