Review: Townes Van Zandt - Townes Van Zandt (1969)

Townes Van Zandt is al bijna 30 jaar niet meer onder ons en maakte zijn beste albums meer dan 50 jaar geleden, maar het zijn uitstekende albums die veel invloed hebben gehad op talloze singer-songwriters en er nog steeds toe doen
De naam Townes Van Zandt ken ik al heel lang, maar ik luisterde pas enige tijd geleden naar zijn muziek. De Amerikaanse muzikant, die veel te jong overleed, maakte aan het eind van de jaren 60 en het begin van de jaren 70 zijn beste albums, waaronder zijn titelloze derde album uit 1969 en dat vind ik persoonlijk zijn beste. Het is een typisch jaren 60 folk- en singer-songwriter album, maar de wijze waarop Townes Van Zandt zijn songs vol mooie verhalen vertelt dwingt nog altijd respect af. De inkleuring van de songs was lange tijd voer voor discussie, maar het net wat vollere geluid zorgt ervoor dat het album uit 1969 de tand des tijds net wat makkelijker kan doorstaan. Een onbetwiste klassieker.

Ik begon eigenlijk pas in de jaren 90 serieus naar albums van singer-songwriters te luisteren en had in eerste instantie een voorkeur voor de grote namen uit de Britse popmuziek. Later kwam daar een beperkt aantal Amerikaanse grootheden bij, onder wie Bob Dylan, die me lang bezig hield met een enorme stapel albums. 

Aan de muziek van Townes Van Zandt was ik tot voor kort eerlijk gezegd nooit echt toegekomen. Ik ken zijn songs vooral van de vertolkingen van anderen, waaronder bijvoorbeeld Steve Earle, die een album vol met songs van Townes Van Zandt opnam (Townes uit 2009). 

Ik ben een tijdje geleden dan eindelijk serieus gaan luisteren naar de muziek van de singer-songwriter, die in 1997 op slechts 52-jarige leeftijd overleed aan een hartaanval. Ik ken nog altijd slechts een aantal albums van de Amerikaanse legende, die tussen 1968 en 1997 een flinke stapel albums uitbracht. Mijn favoriete Townes Van Zandt album is vooralsnog zijn titelloze album uit 1969. 

Het was destijds het derde album van de Texaanse muzikant, die zijn thuisbasis Houston pas in de tweede helft van de jaren 70 zou verruilen voor Nashville, Tennessee. Het titelloze album uit 1969 werd gemaakt tijdens een zeer productieve periode, waarin Townes Van Zandt in een paar jaar tijd een handvol uitstekende albums zou maken. 

Het titelloze album van Townes Van Zandt is een singer-songwriter album van een soort dat tegenwoordig niet of nauwelijks meer wordt gemaakt. Het is een album waarop de verhalen minstens even belangrijk zijn als de songs, de muziek en de zang. Townes Van Zandt vertelt op zijn derde album mooie verhalen en heeft ze verpakt in het soort folk- en countrysongs dat destijds gemeengoed was. 

In de basis draait alles om de stem van de Amerikaanse muzikant en om het akoestische gitaarspel op het album. Het is fraai en zowel akoestisch als elektrisch ‘fingerpicking’ gitaarspel, dat het album ondanks de eenvoud voorziet van een mooi en ruimtelijk geluid. Townes Van Zandt vond het sobere geluid zelf ook voldoende, maar de producer van het album heeft hier en daar nog wat accenten toegevoegd. 

Ik vind de subtiele accenten van onder andere viool, mondharmonica en percussie persoonlijk mooi en functioneel, maar hierover zijn de meningen verdeeld. Het album uit 1969 klinkt misschien wat anders dan andere folkalbums uit die tijd, maar met de blik van nu is het een nog altijd behoorlijk sober klinkend album. 

Het is een album waarop de stem van Townes Van Zandt centraal staat en het is een stem die ik al bij eerste beluistering van zijn albums behoorlijk indrukwekkend vond. Het is een stem die de mooie verhalen op het album op even indrukwekkende als indringende wijze voordraagt en het is een stem die de aandacht een album lang weet op te eisen. 

Ook de kwaliteit van de songs op het album is hoog en het is dan ook niet zo gek dat meerdere songs op het album zijn uitgegroeid tot Townes Van Zandt klassiekers. Natuurlijk klinkt een inmiddels ruim 55 jaar oud album enigszins gedateerd, maar het is een album waar ik de laatste tijd graag naar luister en dat op zich weinig van zijn kracht heeft verloren. 

Townes Van Zandt was voor mij nog niet eens zo heel lang geleden alleen bekend als een cultheld en als inspiratiebron voor vele singer-songwriters, maar inmiddels is het ook voor mij een groot muzikant, die niet voor niets tot de allergrootsten wordt gerekend. Erwin Zijleman

Townes van Zandt van Townes van Zandt is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 34,99 euro

Review: Cut Worms - Transmitter

De muziek van Cut Worms bleef in het verleden vaak in de jaren 50 en 60 steken, maar samen met producer Jeff Tweedy schuift Max Clarke op zijn vierde album Transmitter flink op richting muziek uit de jaren 70
De muzikale en vooral vocale erfenis van Don en Phil Everly is de afgelopen jaren in goede handen. Ook Max Clarke, de man achter Cut Worms, droeg op zijn eerste albums een steentje bij, maar op het deze week verschenen album Transmitter zijn de invloeden uit de hoogtijdagen van The Everly Brothers naar de achtergrond verdwenen. De Amerikaanse muzikant nam het nieuwe album van Cut Worms op in de studio van Jeff Tweedy in Chicago en de voorman van Wilco schoof vervolgens zelf aan als producer. Veel songs op Transmitter ademen muziek uit de jaren 60 en vooral de jaren 70, maar het klinkt nergens als oubollige retro. Wederom een knap album van Cut Worms.

Cut Worms is een project van de Amerikaanse muzikant Max Clarke, die in 2018 voor het eerst van zich liet horen met het album Hollow Ground. Het is een album dat zich vooral liet inspireren door muziek uit de jaren 50 en 60 en dat klonk als een album dat op de dag van de release ook al zestig jaar oud had kunnen zijn. 

Cut Worms werd in 2018 en in de jaren die volgden op dezelfde hoop gegooid als de albums van onder andere The Cactus Blossoms, The Brother Brothers, Jamestown Revival en The Milk Carton Kids. Dat zijn allemaal duo’s die geen geheim maakten van hun bewondering voor de legendarische stemmen en harmonieën van The Everly Brothers en ook in de muziek van Cut Worms hoorde je de inspiratie van Don en Phil Everly, ook al is Max Clarke maar in zijn uppie. 

Op het debuutalbum van Cut Worms lag het zwaartepunt nog op invloeden uit de jaren 50, maar op Nobody Lives Here Anymore uit 2020 en het titelloze album uit 2023 schoof Max Clarke voorzichtig op in de tijd, overigens zonder voorbij de jaren 70 te geraken. Met Transmitter is deze week het vierde album van Cut Worms verschenen en ook het nieuwe album van Max Clarke ademt nostalgie. 

In de afgelopen jaren is de muziek van Cut Worms echter wel flink veranderd. Ik hoor de jaren 50 niet meer terug op Transmitter en ook de echo’s van de muziek van The Everly Brothers zijn verdwenen. Transmitter klinkt veel vaker als een album uit de jaren 70, al past de nieuwe muziek van Cut Worms ook prima in de huidige tijd. 

Max Clarke tourde in 2024 met Cut Worms als support act van Wilco en hij heeft kennelijk indruk gemaakt op Wilco-voorman Jeff Tweedy. Na de tour doken de twee de studio van Jeff Tweedy in Chicago in en dat heeft geleid tot Transmitter. Het is een album dat in de week van de release op zeer positieve recensies kan rekenen en daar kan ik me wel in vinden. 

Jeff Tweedy heeft het album samen met Max Clarke voorzien van een aangenaam geluid, waarin de gitaren domineren en waarin een jaren 70 vibe nooit ver weg is. Het is een geluid waarin af en toe wel iets van Wilco is te horen, maar Transmitter ligt ook in het verlengde van het vorige album van Cut Worms. 

Dat laatste ligt voor een belangrijk deel aan de stem van Max Clarke, die ook op het vierde album van Cut Worms weer makkelijk overtuigt met zijn karakteristieke stem. Het is een stem die al wat nostalgie toevoegt aan zijn songs en het is een stem die door Jeff Tweedy is gecombineerd met een perfect passend geluid, dat fraai schakelt tussen de jaren 60 en 70 en ook nog een vleugje alt-country uit de jaren 90 toevoegt. 

Ik was al zeer gecharmeerd van de vorige albums van Cut Worms, maar vergeleken met deze albums is Max Clarke gegroeid als songwriter. Bovendien heeft de muzikant uit Brooklyn, New York, een wat duidelijker eigen geluid, dat niet meer vergelijkbaar is met het geluid van het bovengenoemde vergelijkingsmateriaal uit het verleden. 

Ik weet zeker dat Transmitter het in de lentezon van een aantal dagen geleden nog beter had gedaan, want het lijkt me een heerlijk album voor aangename lentedagen en warme zomeravonden. Daar hoeven we niet op te wachten, want met de muziek van Cut Worms door de speakers stijgt de gevoelstemperatuur alvast met een paar graden. Transmitter is het beste album van Cut Worms tot dusver en dat zegt wat. Erwin Zijleman

De muziek van Cut Worms is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://cutworms.bandcamp.com/album/transmitter.

Transmitter van Cut Worms is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (clear red), 34,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 17,99 euro