Review: Asher White - Jessica Pratt

Een album uit het verleden integraal vertolken is meestal voorbehouden aan klassiekers uit een ver verleden, maar Asher White doet het met een prachtalbum van recentere datum en slaagt wat mij betreft glansrijk
Asher White heeft al heel wat albums op haar naam staan, maar mijn aandacht voor haar muziek werd deze week voor het eerst getrokken. Een album met de titel Jessica Pratt valt op en dat is ook de Amerikaanse muziekmedia niet ontgaan. Asher White heeft haar eigen versie gemaakt van het debuutalbum van Jessica Pratt en heeft er haar op bijzondere wijze haar eigen album van gemaakt. Ik had niet verwacht dat ik het zo geslaagd zou vinden, want het eerste album van Jessica Pratt is me zeer dierbaar, maar Asher White slaagt er in om de sfeer van de songs van de Amerikaanse folkie te behouden, maar er tegelijkertijd ook andere en veel voller ingekleurde songs van te maken. Knap.

Op de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante Asher White staat echt een enorme stapel releases en ook op Spotify tel ik meer dan tien albums van de singer-songwriter uit Providence, Rhode Island. Ik kan me niet herinneren dat ik haar naam voor deze week eerder had gehoord, maar het deze week verschenen nieuwe album van Asher White krijgt met name in de Verenigde Staten flink wat aandacht. 

Het is dan ook een opvallend album, dat luistert naar de nog wat opvallendere titel Jessica Pratt. Dat is op zich niet zo gek, want op haar nieuwe album vertolkt Asher White alle songs van het titelloze debuutalbum van Jessica Pratt. Ook de cover art van het nieuwe album van Asher White is stevig geïnspireerd door het inmiddels ruim dertien jaar oude debuutalbum van Jessica Pratt. 

Mede hierdoor verwachte ik een min of meer exacte kopie van het debuutalbum van de singer-songwriter uit Los Angeles, dat ik sinds de dag van de release hoog heb zitten. Zo’n exacte kopie zou ik behoorlijk overbodig hebben gevonden, want Jessica Pratt is gelukkig nog gewoon onder ons en zo oud is haar debuutalbum nu ook weer niet. Asher White dacht er waarschijnlijk hetzelfde over, want haar versie van het titelloze debuut van Jessica Pratt klinkt flink of zelfs totaal anders dan het origineel. 

Terug naar het debuutalbum van Jessica Pratt uit 2013. Het is een album dat ik destijds vergeleek met de albums die door de psychedelische Amerikaanse folkies uit de jaren 60 werden gemaakt, waarbij ik dacht aan singer-songwriters als Karen Dalton, Joni Mitchell, Vashti Bunyan en Linda Perhacs. Het is een album dat genoeg heeft aan relatief sober akoestisch gitaarspel en de zeer karakteristieke stem van Jessica Pratt. 

Eenvoud is wat mij betreft de kracht van het album, dat vol staat met songs die me inmiddels al heel wat jaren dierbaar zijn. Asher White kiest niet voor de eenvoud, want de Amerikaanse muzikante heeft flink wat instrumenten uit de kast getrokken voor haar remake van het eerste album van Jessica Pratt. Ze kan uit de voeten met akoestische en elektrische gitaren, banjo, bas, drums, percussie, piano, geprogrammeerde strijkers en synths en voegt dit allemaal toe aan de van origine zo sobere songs van Jessica Pratt. 

Net als Jessica Pratt beschikt ook Asher White over een karakteristieke stem, maar het is een stem die in een aantal gevallen in meerdere lagen is opgenomen, waardoor ook de zang flink anders klinkt dan op het originele album. Asher White heeft een bij vlagen behoorlijk ruwe versie van het debuutalbum van Jessica Pratt gemaakt en dat hoor je vooral wanneer ze naar haar elektrische gitaar grijpt en zeker wanneer het snarenwerk flink gruizig mag klinken of zelfs mag ontsporen. 

Op hetzelfde moment zou ook de versie van Asher White met enige fantasie uit de hoogtijdagen van de Amerikaanse psychedelische folk kunnen stammen, waardoor de twee versies van het album toch net iets meer met elkaar gemeen hebben dan alleen de songs en de album cover. 

De verschillen overheersen echter, waardoor Asher White er wat mij betreft in is geslaagd om haar eigen versies te maken van de songs van de muzikante die ze bewondert. Ik vind zelfs dat ze hier glansrijk in is geslaagd, want inmiddels vind ik een paar songs op het album van Asher White zelfs interessanter dan die op het glorieuze debuut van Jessica Pratt en dat is best bijzonder. Erwin Zijleman

De muziek van Asher White is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://asherwhite.bandcamp.com/album/jessica-pratt.

Review: John Craigie - I Swam Here

Ik was John Craigie na zijn geweldige albums uit 2020 en 2022 weer even uit het oog verloren, maar met I Swam Here heeft hij wederom een album gemaakt dat zich laat beluisteren als een verloren gewaande klassieker
Laat I Swam Here uit de speakers komen en je waant je in het California van de jaren 60 of 70. John Craigie maakt muziek die uitnodigt tot luieren in de zon tijdens een zorgeloze zomer. Die zomer moet je er vooralsnog even zelf bij verzinnen, maar verder klopt alles op I Swam Here. De stem van de Amerikaanse muzikant brengt je niet alleen tot rust, maar past ook prachtig bij de zeer smaakvolle klanken op het album, dat in New Orleans werd opgenomen met onder andere leden van The Deslondes. John Craigie maakte een paar jaar geleden twee geweldige albums, maar ik vind I Swam Here door de prachtige klanken en de tijdloze songs nog net wat mooier en indrukwekkender.

Het is leuk om te fantaseren over een fantastisch singer-songwriter album dat al sinds de jaren 60 of 70 ergens op een plank ligt en echt helemaal is vergeten, tot het bij toeval wordt ontdekt en de muziekwereld op zijn kop zet. Je zou verwachten dat er nog wel wat van dit soort albums moeten zijn op vergeten planken, maar ze duiken vooralsnog helaas maar zelden op. 

Zo’n album zou best eens kunnen klinken als I Swam Here van John Craigie. I Swam Here ligt echter niet al decennia op de plank, maar is een gloednieuw album. Ook John Craigie is geen grote onbekende, want hij maakte al eerder albums die zich lieten beluisteren als vergeten klassiekers uit de jaren 60 of 70. 

Het in 2020 verschenen Asterisk The Universe was bijvoorbeeld zo’n album. Het is een album dat je in de zomer van 2020 even de coronapandemie uit sleepte en mee terug nam naar zorgeloze tijden ergens halverwege de jaren 70. Ook op het in 2022 uitgebrachte Mermaid Salt liet John Craigie zich beïnvloeden door singer-songwriter muziek uit de jaren 70, maar dit keer klonk zijn muziek ook net wat moderner, wat overigens niet ten koste ging van de kwaliteit van het album. 

Ik heb sindsdien minstens één album van de Amerikaanse muzikante gemist, maar I Swam Here vond ik na een paar noten al verslavend mooi en sindsdien koester ik het tiende album van John Craigie. De muzikant uit Portland, Oregon, werd geboren in 1980, maar maakt muziek die in de late jaren 60 en vroege jaren 70 niet had misstaan en die zelfs een uitstapje naar de jaren 50 niet schuwt. Met I Swam Here heeft John Craigie wat mij betreft een album gemaakt dat destijds opzien had gebaard, want het is een album van een zeer hoog niveau. 

Het nostalgische karakter van het nieuwe album van John Craigie komt voor een belangrijk deel van zijn stem en de manier van zingen. Ik kan er niet precies de vinger op leggen, maar wanneer ik de zang van de Amerikaanse muzikant hoor denk ik aan de jaren 60 en 70 en niet aan het heden. Het betekent niet dat de zang op I Swam Here ouderwets of zelfs oubollig klinkt, want de stem van John Craigie doet het ook in het hier en nu uitstekend en voorziet zijn songs van een wat nostalgisch maar ook bijzonder mooi geluid. 

Ook de muziek op het nieuwe album van de muzikant uit Portland klinkt zowel nostalgisch als wonderschoon. Het is zeer sfeervolle muziek met invloeden uit onder de folk, country en de jazz. Het is muziek waarin prachtig melodieuze gitaarlijnen een belangrijke rol spelen, maar waarin de pedal steel vaak sfeerbepalend is met wonderschone bijdragen. 

I Swam Here werd opgenomen in New Orleans, waar Sam Doores van The Deslondes de muzikanten voor het album bij elkaar zocht. New Orleans heeft zijn sporen nagelaten op het nieuwe album van John Craigie, dat zich ook zeker heeft laten beïnvloeden door de muziek die een aantal decennia geleden in zijn geboortestaat California werd gemaakt. 

En als de Amerikaanse muzikant er aan het eind van het album ook nog wat lome blazers tegenaan gooit laat hij horen dat het nog wat warmer en zorgelozer kan. I Swam Here van John Craigie is een album om je een aantal uur mee op te sluiten. De verwarming een paar graden hoger, de telefoon even opzij leggen en het genieten van dit echt bijzonder aangename album kan beginnen. Erwin Zijleman