07 oktober 2026

Review: Lily Seabird - Lightspheres on Their Way

De Amerikaanse muzikante Lily Seabird maakt op haar nieuwe album Lightspheres on Their Way Amerikaanse rootsmuziek, maar slaagt erin om net anders te klinken dan al haar concurrenten in dit momenteel overvolle genre.
Ik denk dat ik me in het verleden nog wel eens liet afschrikken door de stem van Lily Seabird, maar mijn tolerantie voor stemmen die buiten de lijntjes kleuren wordt steeds groter. Op haar nieuwe album Lightspheres on Their Way vind ik de stem van de Amerikaanse muzikante alleen maar heel mooi en dat geldt ook voor haar songs die variëren van ingetogen folksongs tot behoorlijk stevige rootsrocksongs. Het album klinkt lekker ruw en ook dat zorgt ervoor dat de muziek van Lily Seabird makkelijk opvalt binnen het aanbod van het moment. Ik twijfelde vorig jaar over haar vorige album, maar Lightspheres on Their Way is geen moment een twijfelgevalletje.



Een paar weken geleden verscheen het nieuwe album van Lily Seabird al in de Verenigde Staten, maar deze week is het album ook in Nederland verschenen. Ik noteerde het album een paar weken geleden al eens, want Lily Seabird was in mijn beleving een muzikante die verzekerd is van een plekje op De Krenten uit de Pop bij de release van een nieuw album. 

Toch wel enigszins tot mijn verbazing bleek ik echter nog nooit een album van de Amerikaanse muzikante te hebben besproken, terwijl ik zeker haar vorige album, het vorig jaar verschenen album Trash Mountain, meerdere keren heb beluisterd en er in mijn herinnering enthousiast over was. Ik zal het album later nog eens beluisteren, maar op dit moment gaat al mijn aandacht uit naar het deze week verschenen nieuwe album van de muzikante uit Burlington, Vermont. 

Op haar nieuwe album Lightspheres on Their Way voldoet Lily Seabird wel volledig aan het beeld dat ik van haar had toen haar nieuwe album werd aangekondigd, want ze heeft een heerlijk rootsalbum afgeleverd. Het is een album waarop de stem van Lily Seabird centraal staat. Het is een stem die niet door iedereen gewaardeerd zal worden, maar ik heb wel wat met haar hoge, ruwe en soms wat onvaste zang. 

Het is een stem die het geweldig doet wanneer Lily Seabird zich omringt met stevige gitaren, zoals in het prachtige Election Day, waarin ze gezelschap lijkt te hebben gekregen van Neil Young’s Crazy Horse. De stem van Lily Seabird doet het echter niet alleen goed in rauwe rootsrock, want ook als ze kiest voor behoorlijk ingetogen folksongs, is haar zang niet alleen karakteristiek maar ook trefzeker. 

Door uiterst ingetogen folksongs een paar keer af te wisselen met stevigere rocksongs zorgt de Amerikaanse muzikante voor flink wat dynamiek op haar album en houdt ze de luisteraar bovendien bij de les. Maar ook in de wat meer ingetogen songs, die domineren op het album, weet Lily Seabird te verrassen, bijvoorbeeld met impulsen van extra instrumenten, waaronder strijkers en blazers. 

Het zijn songs die aan de ene kant goed aansluiten bij de kaders van de Amerikaanse rootsmuziek, maar op Lightspheres on Their Way gaat Lily Seabird ook haar eigen weg. Dat doet ze zoals gezegd met haar stem, die soms bijzondere afslagen neemt, maar ze doet het ook met haar songs, die in de meeste gevallen behoorlijk intens klinken. 

Het album werd in een paar koude winterdagen opgenomen in het huis van co-producer Garrett Linck in Morrill, Maine, en is hoorbaar met bescheiden middelen gemaakt. De ruwe klanken op het album en de eveneens wat ruwe zang voorzien de songs op Lightspheres on Their Way wel van een bijzondere sfeer en wat mij betreft ook van urgentie. 

Ik denk eerlijk gezegd dat ik in het verleden vaak gestruikeld ben over de stem van Lily Seabird, maar de zang op haar nieuwe album overtuigt mij volledig. Ik ben vooral gecharmeerd van de net wat stevigere songs op het album waarin zowel de muziek als de zang af en toe uit de bocht mogen vliegen, maar ook als Lily Seabird gas terugneemt, overtuigt ze mij heel makkelijk. 

Dat doet ze overigens steeds gemakkelijker naarmate ik het album vaker hoor, want Lightspheres on Their Way heeft wel iets waaraan je moet wennen. Eenmaal gewend grijpt Lily Seabird je echter steeds steviger bij de strot met dit intense album. Erwin Zijleman

De muziek van Lily Seabird is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://lilyseabird.bandcamp.com/album/lightspheres-on-their-way.


Lightspheres on Their Way van Lily Seabird is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Review: Nessa Barrett - Tough Love

Nessa Barrett heeft het TikTok publiek al lang voor zich gewonnen, maar met haar uitstekende nieuwe album Tough Love heeft de Amerikaanse muzikante een album gemaakt dat een veel breder publiek moet kunnen aanspreken.
Er zijn de afgelopen weken veel popalbums verschenen die zich op papier wat buiten mijn comfort zone bevinden. Uiteindelijk gaat het natuurlijk niet om papier maar om de wijze waarop je een album ervaart en Tough Love, het nieuwe album van Nessa Barrett, is wat mij betreft een aangename verrassing. Nessa Barrett doet het tot dusver goed bij een jong en mainstream poppubliek, maar op haar nieuwe album laat ze horen dat ze meer te bieden heeft. De Amerikaanse muzikante heeft zich breed laten beïnvloeden en integreert alle inspiratie in een wat dromerig klinkend popgeluid. Het klinkt allemaal bijzonder lekker, maar de songs van Nessa Barrett hebben ook inhoud.



Ik had de naam Nessa Barrett tot vorige week nog niet eerder gehoord. Dat heeft alles te maken met mijn bubbel, want ik begrijp dat de Amerikaanse muzikante op TikTok al een tijd zo’n 20 miljoen volgers heeft en ook op Spotify worden haar songs inmiddels door een miljoenenpubliek beluisterd. 

Ze begon ooit op TikTok met het playbacken van songs van anderen, wat je kennelijk heel veel volgers op kan leveren, maar ze maakt inmiddels ook al een aantal jaren zelf muziek, die volgens de informatie op het internet inmiddels door een heel breed publiek is omarmd. Dat brede publiek strekte zich tot voor kort nog niet uit tot mijn bubbel, want ik heb de eerste twee albums van Nessa Barrett volledig gemist en ook het onlangs verschenen nieuwe album Tough Love stond niet op mijn lijstje met te beluisteren albums. 

Spotify schotelde me het album op een gegeven moment toch voor en het album beviel me eigenlijk wel. Op basis van de informatie op het internet had ik de muziek van de Amerikaanse muzikante met Puerto-Ricaanse wortels volkomen verkeerd ingeschat, want eerlijk gezegd ging ik ervan uit dat Nessa Barrett wat mainstream en niet bijster interessante popmuziek zou maken. 

Dat blijkt niet direct uit het lijstje met namen dat ze zelf noemt als inspiratiebronnen voor haar nieuwe album, want daar had ik op basis van mijn onterechte verwachtingen niet de namen van Arctic Monkeys, Lana Del Rey, Portishead, Eagles, Fleetwood Mac en Alice in Chains verwacht. Nu hoor ik de meeste van deze namen ook niet terug op Tough Love, maar dat Nessa Barrett uiteenlopende invloeden heeft verwerkt op haar nieuwe album is zeker. 

Als ik één naam uit het bovenstaande lijstje moet kiezen, kies ik zonder enige twijfel voor de naam van Lana Del Rey. Op Tough Love maakt Nessa Barrett sfeervolle en wat dromerige popmuziek, waarin een melancholisch randje nooit ver weg is. Met name qua sfeer heeft het wel wat van de muziek van Lana Del Rey, maar Nessa Barrett is zeker geen copycat. 

Ik had haar zoals gezegd verwacht in het hokje mainstream popmuziek, maar de songs op Tough Love klinken wat mij betreft ook zeker indie. Nessa Barrett beschikt over een zachte stem die het goed doet in wat dromerig klinkende popmuziek, maar ook als ze wat krachtiger zingt blijft haar stem makkelijk overeind. 

Tough Love is geproduceerd door CJ Baran en Arthur Besna. Dat zijn twee namen die ik niet ken, maar ik ben zeker te spreken over de productie van het album. Door eens niet te kiezen voor de gangbare producers binnen de popmuziek van het moment klinkt Tough Love anders dan het gemiddelde album in het genre en dat zorgt er voor dat Nessa Barrett zich wat mij betreft weet te onderscheiden van veel van haar collega’s. 

Zeker met de wat broeierige en vaak beeldende songs op het album levert de Amerikaanse muzikante vakwerk af, maar ook als ze net wat meer neigt naar mainstream pop hoor ik haar talent, al is het maar in haar teksten waarin ze zich kwetsbaar durft op te stellen. 

Het is in mijn bubbel makkelijk maar helaas ook gebruikelijk om TikTok sterren direct af te serveren, maar in het geval van Nessa Barrett is dat niet terecht. Tough Love heeft me echt aangenaam verrast en ik heb het idee dat het ook nog eens een album is dat interessant blijft wanneer je het vaker hoort. Erwin Zijleman


Tough Love van Nessa Barrett is verkrijgbaar via de Mania webshop: