Review: Bella Kay - My Reckless Abandon

De pas 20 jaar oude Bella Kay wordt al een tijdje een mooie toekomst in de pop voorspeld en die belofte maakt ze waar met haar aansprekende debuutalbum My Reckless Abandon dat ook een eigen geluid laat horen
Het is in mijn bubbel vooralsnog opvallend stil rond het deze week verschenen debuutalbum van de jonge Amerikaanse muzikante Bella Kay. Dat is best bijzonder want ze wist het afgelopen jaar een miljoenenpubliek aan zich te binden met een aantal zeer succesvolle singles. Ze heeft bovendien een album afgeleverd dat niet alleen een mainstream pop publiek bedient. My Reckless Abandon flirt wel met mainstream pop, maar het album heeft ook een andere kant. De ‘coming of age’ songs van Bella Kay neigen hier en daar ook naar indie en laten dan horen dat de jonge Amerikaanse muzikante interessanter is dan de meeste van haar collega popsterren. Het levert een album op dat zeker boven het maaiveld uitsteekt.

Bella Kay bracht nog geen jaar geleden haar eerste single The Sick uit. De single is inmiddels meer dan 150 miljoen keer beluisterd op Spotify en de andere streamingplatforms en sociale media zullen waarschijnlijk niet heel ver achter zijn gebleven. The Sick werd gevolgd door meer singles en een EP, die ervoor hebben gezorgd dat Bella Kay inmiddels al bijna een jaar lang met veel succes aan de weg timmert en met de single Iloveitiloveitiloveit in meerdere landen de hitlijst heeft aangevoerd. 

Iloveitiloveitiloveit is alleen op Spotify al bijna 400 miljoen keer beluisterd en dat zijn aantallen waar menig muzikant jaloers op zal zijn. Ik vind het dan ook niet zo gek dat haar platenmaatschappij Atlantic vorige week flink uitpakte met berichten over het debuutalbum van Bella Kay, maar in mijn bubbel bleef het verder helemaal stil rond het eerste album van de jonge Amerikaanse muzikante. 

Dat begrijp ik op zich wel, want de muziekwebsites die ik bezoek moeten meestal niet veel hebben van popsterren die met een paar singles een miljoenenpubliek weten te veroveren. Toch vind ik het te makkelijk om het debuutalbum van Bella Kay bij voorbaat al aan de kant te schuiven. De in Texas geboren maar in Florida opgegroeide Bella Kathleen Ann Williams heeft bovendien een best aardig album gemaakt. 

Het is een album dat zich heeft laten inspireren door zo ongeveer alle grote popzangeressen van het moment, maar Bella Kay heeft ook een hoorbare zwak voor indiepop, wat haar debuutalbum My Reckless Abandon interessanter maakt dan de mainstream popalbums van het moment. 

My Reckless Abandon is een ‘coming of age album’ en daar zijn er heel veel van, maar de songs van Bella Kay klinken wat mij betreft oprecht, mede omdat ze haar songs over de ellende die het volwassen worden met zich meebrengt ook al vertolkte toen ze nog een onbekende muzikante was. 

Zeker als de Amerikaanse muzikante wat verder weg blijft van de succesformule van de hedendaagse popmuziek slaagt ze erin om anders te klinken dan de meeste grote popzangeressen van het moment en is haar debuutalbum interessanter dan veel andere popalbums van het moment. 

Dat was waarschijnlijk anders geweest als haar platenmaatschappij Bella Kay had gekoppeld aan een van de grote producers van het moment, maar in plaats hiervan kozen ze voor de succesvolle maar ook nog minder bekende Idarose, het alter ego van Alexis Kesselman, die vooral songs voor films heeft geschreven maar die ook werkte met Suki Waterhouse. 

Op My Reckless Abandon laten Bella Kay en Idarose zich af en toe verleiden tot het bewandelen van de gebaande paden van de mainstream pop, maar deze worden ook met enige regelmaat verlaten om te flirten met afwisselend indie en R&B. De stem van Bella Kay staat centraal op haar debuutalbum en het is een stem die ik bij eerste beluistering nog niet heel overtuigend vond, maar die beter is dan ik had gedacht. 

Als My Reckless Abandon een debuutalbum van een jonge muzikante binnen de indiepop was geweest waren de kritieken waarschijnlijk lovend geweest, maar nu wordt het album van de superster in de dop door de alternatieve muziekmedia vooral doodgezwegen. Dat is wat mij betreft niet terecht, want het debuutalbum van Bella Kay is zo slecht nog niet. Erwin Zijleman

Review: Hannah Grace - Bigger Picture (Deluxe)

De Britse muzikante Hannah Grace bracht vorig jaar met Bigger Picture een uitstekend maar helaas nauwelijks opgemerkt album uit dat deze zomer terecht een nieuwe kans krijgt met een aantal extra tracks
Ik kwam Bigger Picture van Hannah Grace bij toeval op het spoor, maar ik heb wel iets met dit album. De muzikante uit Wales is om te beginnen een uitstekende zangeres, maar Bigger Picture heeft meer te bieden. De persoonlijke songs van Hannah Grace bevatten onmiskenbaar invloeden uit de folk, maar er is ook een aangenaam vleugje pop toegevoegd aan de songs op Bigger Picture. Het zijn songs die makkelijk blijven hangen, maar het zijn ook songs vol gevoel. Hannah Grace kan met een beetje geluk in de voetsporen van een aantal inmiddels succesvolle Britse collega’s treden, maar dan moet Bigger Picture wel een keer worden opgepikt. Wat mij betreft verdient het album dit.

Afgelopen voorjaar verscheen Bigger Picture (Deluxe) van Hannah Grace. Het is een reissue van het bijna een jaar geleden verschenen Bigger Picture, dat het tweede album is van de muzikante uit Wales, die in 2020 debuteerde met het album Remedy. Het zou me allemaal zijn ontgaan als Spotify me de reissue van Bigger Picture niet had getipt, want Hannah Grace trekt vooralsnog slechts in beperkte mate aandacht met haar muziek. 

Ik neem de tips van de streamingplatforms tegenwoordig wel iets serieuzer dan in het verleden en dat heeft me de laatste tijd al een aantal interessante tips opgeleverd. Bigger Picture (Deluxe) is wat mij betreft een hele interessante tip, want Hannah Grace heeft een geweldig popalbum gemaakt dat veel meer aandacht verdient dan het album tot dusver heeft gekregen. 

Dat Hannah Grace absoluut wat kan hoor je direct in de openingstrack Glorious World, die mij direct de juiste snaar raakte. Het is niet alleen een memorabele popsong, maar ook een popsong die een groot publiek moet kunnen aanspreken. Het is echter vooral een popsong die laat horen dat Hannah Grace een uitstekende zangeres is. 

De openingstrack van Bigger Picture is voor mij misschien net wat aan de pompeuze kant, maar de muzikante uit Wales laat in de tweede track horen dat ze ook meer ingetogen kan zingen. In de wat meer ingetogen songs vind ik de stem van Hannah Grace nog net wat mooier, al zijn ook haar uithalen niet te versmaden. 

De meeste songs op Bigger Picture passen wat mij betreft in het hokje folkpop. De over het algemeen zeer persoonlijke songs op het album zijn in de basis ingetogen folksongs, maar ze zijn in de meeste gevallen voorzien van een fraai laagje pop, al bevat het album ook een aantal wat soberder klinkende songs. 

Hannah Grace is Brits, maar ik vind haar album niet echt Brits klinken. Dat klopt ook wel want het album werd grotendeels opgenomen in Nashville, Tennessee, met muzikant en producer Christian Harger achter de knoppen. Het is een naam die ik nog niet eerder ben tegengekomen, maar ik vind de productie van Bigger Picture zeer smaakvol en zeker geen typische Nashville productie. 

Het is zoals gezegd een productie met een randje pop, maar ook de wat meer naar folk neigende songs op het album klinken authentiek en dat geldt ook voor de songs waar een randje soul aan is toegevoegd. Het geluid van Hannah Grace op Bigger Picture is rijkelijk versierd met hier en daar flink wat strijkers en vooral warme klanken, maar het geluid staat altijd in dienst van haar stem, die in tegenstelling tot de muziek thuis in Wales werd opgenomen. 

Hannah Grace werd de afgelopen jaren op sleeptouw genomen door Gabrielle Aplin, maar afgaande op het beperkte aantal recensies van Bigger Picture is ze ook in eigen land nog altijd behoorlijk onbekend. De reissue van Bigger Picture met een aantal extra tracks heeft daar vooralsnog niets aan veranderd, maar als ik luister naar het album hoor ik een zangeres die beschikt over de potentie om een groot publiek aan te spreken. Daar is op de eerste plaats wat geluk voor nodig, maar ook het maken van een goed album helpt. Dat goede album heeft Hannah Grace vorig jaar gemaakt met Bigger Picture, dat deze zomer absoluut een tweede kans verdient. Ik ben in ieder geval om. Erwin Zijleman

De muziek van Hannah Grace is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de muzikante uit Wales: https://hangracemusic.bandcamp.com/album/bigger-picture.