Review: Overcoats - the ghost

Het is dringen binnen de indiepop van het moment waardoor albums makkelijk tussen wal en schip vallen, maar het vorige maand verschenen the ghost van Overcoats is een album dat zich echt op alle mogelijke manieren weet te onderscheiden
Hana Elion en JJ Mitchell maken inmiddels al meer dan tien jaar muziek als Overcoats en brachten vorige maand hun vierde album uit. Het tweetal uit New York maakt wat mij betreft indruk met the ghost, want het is een sterk album dat ook nog eens anders klinkt dan de meeste andere albums in het genre. Dat hoor je vooral in de zang, want Hana Elion en JJ Mitchell combineren het grootste deel van de tijd hun stemmen en dat klinkt bijzonder mooi. Ook op andere terreinen kiezen de twee een eigen weg, want the ghost is een veelzijdig album dat zich niet laat beperken tot een bepaald genre. De songs op the ghost zijn stuk voor stuk aanstekelijk, maar het zijn ook songs met voldoende diepgang, waardoor the ghost van Overcoats alleen maar leuker en interessanter wordt.

Gezien de huidige kwaliteit van algoritmes zou je verwachten dat streamingplatforms als Spotify inmiddels nagenoeg perfecte luistertips zouden moeten kunnen geven, zeker aan luisteraars die per week tientallen uren gebruik maken van het platform. In de praktijk valt dit erg tegen. 

Van de tips die ik van Spotify krijg voorgeschoteld heb ik een aanzienlijk deel al lang op het platform zelf beluisterd en een ander deel van de tips slaat de plank volledig mis. Vooralsnog zal ik dus zelf intensief moeten speuren naar interessante nieuwe muziek, maar heel af en toe krijg ik wel een tip voorgeschoteld waar ik blij van word. 

Zo tipte Spotify me een paar dagen geleden het vorige maand verschenen album the ghost van Overcoats. Het is het vierde album van het Amerikaanse duo, dat inmiddels al ruim tien jaar muziek maakt. Ik moet nog eens luisteren naar het eerdere werk van Hana Elion en JJ Mitchell, die elkaar na omzwervingen over de wereld tegen het lijf liepen op een universiteit in Middletown, Connecticut, maar met the ghost heeft het duo uit New York echt een uitstekend album afgeleverd en een album dat nagenoeg perfect aansluit op mijn smaak.

Hana Elion en JJ Mitchell beschikken allebei over een mooie stem, maar de zang op the ghost wordt nog wat mooier wanneer de twee hun stemmen combineren en dat doen ze een groot deel van de tijd. De tweestemmige zang geeft de muziek van Overcoats al een duidelijk eigen geluid, maar Hana Elion en JJ Mitchell weten zich ook op andere terreinen te onderscheiden. 

Op het vierde album van Overcoats maken ze muziek die aansluit bij de indiepop van het moment, maar binnen dit genre laten ze zich niet vastpinnen. Het is knap hoe the ghost steeds weer van kleur verschiet. Hana Elion en JJ Mitchell kunnen uit de voeten met folky songs, maar zijn ook niet vies van indierock of synthpop en zo kan ik nog wel wat invloeden noemen die zijn te horen in de songs van het tweetal. 

Het zijn invloeden die zijn geïntegreerd in een geluid dat veelkleurig maar ook consistent klinkt en ook dat is knap. De muziek van Overcoats klinkt avontuurlijk, maar het tweetal uit New York heeft ook een goed gevoel voor bijzonder lekker in het gehoor liggende popsongs. Het zijn popsongs waarvan ik alleen maar heel vrolijk kan worden, want the ghost is zo’n album dat zich direct opdringt, maar dat ook interessanter wordt wanneer je het vaker hoort. 

Hana Elion en JJ Mitchell hebben the ghost voor het overgrote deel zelf gemaakt en ze hebben knap werk geleverd. Het album is in muzikaal opzicht veelkleurig, maar de muziek is ook aansprekend en is mooi opgenomen, waarbij de muziek en de zang fraai in balans zijn. 

Als ik luister naar the ghost begrijp ik niet dat het vorige maand behoorlijk stil is gebleven rond het album. Natuurlijk verschijnen er heel veel albums in dit genre en gaat de aandacht al snel uit naar de grote namen, maar Hana Elion en JJ Mitchell beschikken absoluut over de potentie om zich te scharen onder deze grote namen. 

Op the ghost staan nogal wat popsongs die in de smaak moeten kunnen vallen bij een heel groot publiek, maar ook de liefhebber van wat eigenzinnigere popsongs vindt op the ghost voldoende songs die de fantasie prikkelen. En als bonus zijn er steeds de twee prachtig bij elkaar kleurende stemmen van Hana Elion en JJ Mitchell, die mij in ieder geval genadeloos in weten te pakken. De tips van Spotify vallen vaak tegen, maar dit was echt een gouden tip. Erwin Zijleman

De muziek van Overcoatrs is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Amerikaanse duo: https://overcoats.bandcamp.com/album/the-ghost.

Review: Sumie - Stardust In Valleys

Sumie maakte een aantal jaren geleden twee prachtige albums en keert na lange afwezigheid terug met haar derde album, waarop ze het uiterst sobere maar bijzonder mooie geluid verder heeft doorontwikkeld
Als iemand me vorige week niet had gewezen op de release van het derde album van Sumie vorige maand, had ik het album waarschijnlijk nooit ontdekt. De eerste twee albums van Sumie verschenen immers in 2013 en 2017, waardoor ik haar muziek eerlijk gezegd alweer vergeten was. Ik ben blij met de hernieuwde kennismaking met haar muziek, want ook Stardust In Valleys is weer een prachtig album. Het is een album dat zich heeft laten beïnvloeden door folkmuziek van vele decennia geleden, maar Sumie geeft een eigen draai aan alle invloeden uit het verleden en betovert met intieme songs, met zeer sfeervolle klanken en met een echt prachtige stem.

Eind 2013 en eind 2017 besprak ik op De Krenten uit de Pop de eerste twee albums van de Japans-Zweedse muzikante Sumie. Ik was zeer positief over de twee albums van het alter ego van de vanuit het Zweedse Göteborg opererende Sandra Sumie Nagano, die op haar titelloze debuutalbum en opvolger Lost in Light een wat mij betreft bijzonder geluid liet horen. 

Het is een op het eerste gehoor uiterst sober maar ook zeer smaakvol geluid, dat vooral bij beluistering met de koptelefoon op fraaie wijze tot leven komt. Op het eerste gehoor lijkt er, zeker op het debuutalbum van Sumie, niet veel meer te zijn dan de akoestische gitaar en de stem van de Japans-Zweedse muzikante, maar dankzij topkrachten als Dustin O’Halloran en Nils Frahm (Sumie) en Peter Broderick (Lost in Light) gebeurt er stiekem toch van alles in de muziek op de albums van Sumie. Het klinkt allemaal zo mooi dat ik alleen maar ademloos kan luisteren naar beide albums. 

De stem van Sumie spreekt wat mij betreft het meest tot de verbeelding, maar ook de net buiten de lijntjes van de standaard folk kleurende songs vol echo’s van de folk uit de jaren 60 maakten van haar eerste twee albums bijzondere en aansprekende albums. Het is lang stil geweest rond Sumie, maar vorige maand bracht ze dan eindelijk haar derde album uit. Het is een album dat ik zelf in geen enkele releaselijst ben tegengekomen, maar gelukkig werd het album me vorige week getipt. 

Ik geef eerlijk toe dat ik geen enkele herinnering meer had aan de muziek van de singer-songwriter uit Göteborg, maar Stardust In Valleys raakte bij mij onmiddellijk de juiste snaar, waarna de herinnering aan de eerste twee albums snel terug kwam. Het derde album van Sumie laat veel ingrediënten horen die we kennen van haar eerste twee albums. 

Ook Stardust In Valleys is voorzien van sobere tot uiterst sobere klanken, met een hoofdrol voor de akoestische gitaar. Het wordt gecombineerd met de eveneens ingetogen stem van de Japans-Zweedse muzikante, die in de loop der jaren alleen maar mooier is geworden. 

Sumie wist op haar eerste twee albums grote namen aan zich te binden voor het verder inkleuren van de songs, wat bijdroeg aan de bijzondere sfeer op beide albums. Voor Stardust In Valleys heeft ze een beroep gedaan op een aantal mij onbekende Zweedse muzikanten, maar ook dit keer zijn de subtiele arrangementen en de bijdragen van onder andere piano, trompet en strijkers van een bijzondere schoonheid. 

Net als de twee vorige albums bevat ook het derde album van Sumie nogal wat invloeden uit de folk van weleer en vooral invloeden van de psychedelische folk zoals deze aan het eind van de jaren 60 in San Francisco werd gemaakt. Dat zijn invloeden die je vaker hoort, maar de muziek van Sumie heeft ook altijd wel iets Scandinavisch, al kan ik niet precies omschrijven wat dat nu is. 

Ik kan me voorstellen dat Stardust In Valleys het uitstekend doet op donkere en koude Scandinavische winteravonden, maar de ingetogen en sfeervolle folksongs doen het ook prima op de warme dagen van het moment en nodigen uit tot het verlagen van het tempo, wat bij zomerse temperaturen niet zo gek is. Ik heb geen idee wat Sumie de afgelopen negen jaar heeft gedaan, maar luisterend naar Stardust In Valleys kan ik alleen maar concluderen dat het heel goed nieuws is dat ze terug is. Erwin Zijleman

De muziek van Sumie is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Japans-Zweedse muzikante: https://sumie.bandcamp.com/album/stardust-in-valleys.