Review: Jess Kerber - The World Is Dark, but I Want It to Be Funny

Het debuutalbum van Jess Kerber was vorig jaar van zeer hoge kwaliteit en ook op haar deze week verschenen album The World Is Dark, but I Want It to Be Funny laat de Amerikaanse muzikante weer horen dat ze bulkt van het talent.
Het debuutalbum van Jess Kerber ontdekte ik in de zomer van 2025 min of meer bij toeval, maar From Way Down Here is inmiddels een album dat me zeer dierbaar is. Het is een album waarop eigenlijk alles mooi is, maar het is ook een album dat me in meerdere opzichten raakt. Het is dan ook fantastisch nieuws dat Jess Kerber deze week alweer terug is met een nieuw album. The World Is Dark, but I Want It to Be Funny is misschien wat aan de korte kant, maar ook dit keer verandert alles dat Jess Kerber aanraakt in goud. De songs zijn nog wat mooier dan op het debuutalbum, er is nog wat meer aandacht besteed aan de muziek en de productie en dan is er ook nog eens de prachtige zang, die alles nog veel verder optilt.

“Helaas heeft bijna niemand het door, maar de Amerikaanse muzikante Jess Kerber heeft met From Way Down Here een wonderschoon debuutalbum afgeleverd, dat je echt moet horen”. Het is de kop boven mijn recensie van het in de zomer van 2025 verschenen album, dat me sindsdien alleen maar dierbaarder is geworden en dat uiteraard hoog opdook in mijn jaarlijstje. 

From Way Down Here is een album waarop alles klopt. De muziek op het album is prachtig wanneer de aan het prestigieuze Berklee College of Music in Boston opgeleide Jess Kerber zich binnen de kaders van folk en country beweegt, en razend spannend wanneer ze de grenzen van beide genres opzoekt en overschrijdt. 

De songs van de muzikante uit Nashville, Tennessee, zijn aangenaam maar ook interessant en dan is er ook nog eens de bijzonder mooie stem van Jess Kerber die het oor genadeloos streelt. From Way Down Here deed uiteindelijk veel te weinig, maar iedereen die het album kent, zal het waarschijnlijk met me eens zijn dat het een betoverend mooi album is. Jess Kerber heeft deze week met The World Is Dark, but I Want It to Be Funny haar tweede album uitgebracht. Het is een album dat met negen songs en een kleine dertig minuten aan de korte kant is, maar Jess Kerber laat wederom horen hoe getalenteerd ze is. 

De muzikante uit Nashville schreef de songs na de release van haar debuutalbum in een periode waarin ze zich ook wel wat alleen gelaten voelde. De songs op The World Is Dark, but I Want It to Be Funny schuwen de melancholie zeker niet, maar zoals de titel al doet vermoeden is het geen tranendal geworden, maar een album dat hoop uitstraalt. 

Het nieuwe album van Jess Kerber ligt in het verlengde van het ruim een jaar oude debuutalbum. Ook op The World Is Dark, but I Want It to Be Funny domineren invloeden uit de folk en af en toe een beetje country, maar ook dit keer worden op subtiele wijze invloeden uit de pop toegevoegd. 

Jess Kerber is een geschoolde muzikante en dat hoor je. Er is heel veel aandacht besteed aan de arrangementen en de inkleuring van de songs op het album, dat warm en organisch klinkt, maar waarin bijzondere accenten nooit ver weg zijn. Jess Kerber werkt op haar tweede album wederom samen met muzikant en producer Will Orchard, die haar debuutalbum zo fraai produceerde, en werkte voor een aantal andere tracks samen met producer Charles Dahlke. 

The World Is Dark, but I Want It to Be Funny is een album dat het best tot zijn recht komt wanneer je het met de koptelefoon beluistert en alle fraaie details in de muziek kunt oppikken. Dan hoor je ook nog net wat beter hoe mooi de stem van Jess Kerber is. De Amerikaanse muzikante zingt ook op haar tweede album weer prachtig en combineert in haar zang schoonheid, precisie en gevoel. 

Het is dringen in het genre, maar Jess Kerber stak er wat mij betreft bovenuit met haar debuutalbum en doet dat ook met haar nieuwe album. Ik heb albums liever wat langer dan een kleine dertig minuten, maar wat komt er in 27 minuten en 50 seconden veel moois voorbij op The World Is Dark, but I Want It to Be Funny. 

In de meest ingetogen momenten zorgt Jess Kerber voor kippenvel, maar je zit ook op het puntje van de stoel om maar niets te missen van alle muzikale en vocale pracht op het album. Jess Kerber bevestigt nog maar eens wat een enorm talent ze is. Hoogste tijd dat haar talent in veel bredere kring wordt gehoord. Erwin Zijleman

De muziek van Jess Kerber is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://jesskerber.bandcamp.com/album/the-world-is-dark-but-i-want-it-to-be-funny.

The World Is Dark, but I Want It to Be Funny van Jess Kerber is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 34,99 euro

Review: Eliza Edens - Death Drive

Death Drive is het vierde album van de mij tot voor kort onbekende muzikant Eliza Edens en het is een bijzonder mooi album dat opvalt met een bijzondere mix van invloeden, mooi en veelkleurig gitaarwerk en een prachtige stem.
Ik probeer de ontwikkelingen binnen de popmuziek goed bij te houden en speur wekelijks naar nieuw talent, maar Eliza Edens heb ik de afgelopen jaren over het hoofd gezien. De Amerikaanse muzikant heeft deze week een vierde album uitgebracht, dat gelukkig hier en daar aandacht heeft gekregen. Die aandacht is terecht, want Death Drive is een zeer aansprekend album. Eliza Edens is een uitstekende songwriter en heeft een serie zeer persoonlijke songs geschreven. Het zijn songs die vooral zijn ingekleurd met fraai gitaarwerk dat de songs steeds net wat anders laat klinken. De mooie en bijzondere stem van de muzikant uit Brooklyn tilt het niveau van het uitstekende Death Drive nog wat verder op.

Ik kwam de naam van Eliza Edens de afgelopen week tegen op de Amerikaanse muziekwebsite No Depression, die de ontwikkelingen binnen de Amerikaanse rootsmuziek inmiddels al meer dan dertig jaar nauwlettend in de gaten houdt. No Depression is behoorlijk positief over het deze week verschenen album Death Drive. 

Het is zo te zien al het vierde album van de muzikant uit Brooklyn, New York, die zich overigens identificeert als non-binair persoon. Ik kan me niet herinneren dat ik de naam Eliza Edens eerder had gehoord, maar ik kan me zeker vinden in de positieve woorden van No Depression. 

De Amerikaanse muziekwebsite, die ooit begon als een inmiddels legendarisch tijdschrift dat in eerste instantie gericht was op de alt-country beweging, bestrijkt inmiddels een breed palet binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Het is een hokje waarin de muziek van Eliza Edens maar zeer ten dele past, want ik hoor veel invloeden uit de indiepop en vooral de indierock op Death Drive. 

Eliza Edens staat op de cover van het album afgebeeld met een gitaar en dat is niet voor niets. Het gitaarspel van de Amerikaanse muzikant speelt een voorname rol op het album, dat buiten de gitaren redelijk subtiel is ingekleurd, al kunnen zomaar verrassende accenten als die van een saxofoon, strijkers of synths opduiken. 

Het gitaarwerk van Eliza Edens is niet alleen dominant in haar geluid, maar ook mooi en veelkleurig, wat van Death Drive een gevarieerd album maakt. Het is een album dat flink wat raakvlakken met de indierock van het moment laat horen, maar ik hoor ook veel invloeden uit het verleden. 

Hoe vaker ik luister naar Death Drive, hoe meer ik gecharmeerd raak van het afwisselend akoestische en elektrische gitaarwerk, dat ook jazzy of funky kan klinken en ook lekker mag soleren. Vooral de ruimtelijke gitaarakkoorden vind ik bijzonder mooi, maar ook het stevigere of juist het subtiele werk raakt de juiste snaar. 

Het album heeft echter meer te bieden, want Eliza Edens schrijft aansprekende songs, die zich zeker niet beperken tot Amerikaanse rootsmuziek, indiepop en indierock. De songs voor het album zijn van hoog niveau, maar werden in de meeste gevallen geschreven tijdens workshops waarin binnen één dag een song moest worden opgeleverd. Het zegt iets over de kwaliteiten van de Amerikaanse muzikant als songwriter. 

De dood van de moeder van Eliza Edens is een centraal thema op Death Drive, wat er een persoonlijk album van maakt. Het mooiste heb ik echter nog altijd niet benoemd, want dat is wat mij betreft de stem van Eliza Edens. Het is een zeer karakteristieke maar ook zeer aangenaam klinkende stem. 

De zang van de muzikant uit Brooklyn doet het uitstekend in de songs die wat meer naar indierock neigen, maar ook als het experiment wordt gezocht, als in een song als Bigger, trekt de stem van Eliza Edens in zeer positieve zin de aandacht. 

Death Drive trekt de aandacht met zeer veelzijdig gitaarwerk en ook met de zang weet het album steeds net weer wat anders te klinken. Het is zoals gezegd het vierde album van Eliza Edens en dat hoor je ook wel, want de songs op het album klinken niet als die van een beginnende muzikant. Het blijft bijzonder dat juist No Depression me wees op het album, want het is er een die ook bij een muziekwebsite als Pitchfork in de smaak zou moeten kunnen vallen. Erwin Zijleman

De muziek van Eliza Edens is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://eliza-edens.bandcamp.com/album/death-drive.