Review: Pitou - P2

Pitou betovert je op haar nieuwe album P2 met intiem ingekleurde en echt prachtig gezongen folksongs, maar de Amsterdamse muzikante verwondert je ook met songs die de fantasie stevig prikkelen
Ik ben nog altijd hopeloos verliefd op de EP waarmee de Nederlandse muzikante Pitou tien jaar geleden debuteerde. Dat ligt vooral aan haar onweerstaanbaar mooie stem, maar ook haar songs hebben iets bijzonders. Dat geldt in nog veel sterkere mate voor de songs op het deze week verschenen P2. Op haar tweede album laat Pitou een nog veelzijdiger geluid horen dan op haar debuutalbum en zorgt ze voor flinke contrasten. P2 is niet alleen een album van een van de beste zangeressen van het moment, maar ook een album van een eigenzinnige muzikante, die niet bang is om haar grenzen te verleggen. Ik moest af en toe flink wennen aan de bijzondere wendingen op P2, maar wat is het een mooi en bijzonder album.

De Nederlandse muzikante Pitou (Nicolaes) bracht bijna tien jaar geleden haar eerste EP uit. De zeven vooral sobere en intieme folksongs op de EP waren allemaal even mooi en lieten vooral een geweldige zangeres horen. Met de in 2018 verschenen EP I Fall Asleep So Fast bevestigde Pitou nog maar eens haar status als enorme belofte voor de toekomst en liet ze bovendien horen dat ze in muzikaal opzicht en als songwriter enorm was gegroeid. 

Bijna op de dag af drie jaar geleden verscheen dan eindelijk het debuutalbum van Pitou en de Amsterdamse muzikante maakte de belofte van haar EP’s meer dan waar met het geweldige Big Tear. Ook op Big Tear hoor je een geweldige zangeres die voor kippenvel zorgt in de intieme folksongs, maar het album laat ook een eigenzinnige muzikante horen, die in haar songs continu de grenzen opzoekt en het experiment niet schuwt. 

Pitou haalde met Big Tear overtuigend mijn jaarlijstje en toen ik het album vorige week weer eens beluisterde vond ik het eigenlijk alleen maar mooier en indrukwekkender geworden. Drie jaar na haar debuutalbum keert Pitou deze week terug met haar tweede album, P2 (leuk gevonden titel), waar ik met hooggespannen verwachtingen aan begon. 

Voordat ik begon aan het album wist ik al dat de muziek van de Amsterdamse muzikante wel eens de bocht uit kan vliegen en dat doet het nieuwe album wat mij betreft direct in de openingstrack Too Good To Go, waar ik bij eerste beluistering vooral nerveus van werd of zelfs rode vlekken van kreeg. Inmiddels ben ik er wel aan gewend, maar het is zeker niet mijn favoriete track op het album. 

In het prachtige Pirate dat volgt, hoorde ik wel weer direct de magie van Pitou. Ze beschikt wat mij betreft over een van de mooiste stemmen van het moment en dat hoor je toch het best in de folky songs van Pitou. Pirate begint als een redelijk sobere folksong, maar wordt steeds weer op andere manieren verrijkt tot een typische Pitou song. 

Die versiersels laat Pitou juist achterwege in Morning Star, dat het vooral moet hebben van de echt prachtige zang. P2 schakelt continu tussen het soort songs dat we kennen van Pitou en songs waarin ze haar vleugels nog wat verder uitslaat. Ook in Fish is de zang fantastisch, maar ook de spannende muziek in de track en de bijzondere opbouw van de song trekken nadrukkelijk de aandacht. 

Meer dan Big Tear schiet P2 echt alle kanten op en dat vond ik persoonlijk wel even wennen. Net als de openingstrack is ook To Do What een track waar ik in eerste instantie vooral wat onrustig van werd, maar het is ook een song die het album voorziet van een bijzondere dynamiek. Pitou laat zich op P2 niet beperken tot hetgeen dat iedereen van haar verwacht en dat siert haar. 

Het ene moment betovert ze je met verstilde akoestische klanken en een echt prachtige stem, het volgende moment slaan de stoppen even door en hoor je een totaal andere muzikante die vooral vertrouwt op elektronica en expressieve zang. Het zorgt ervoor dat P2 nog veel meer dan Big Tear een album is dat tijd verdient. 

Dankzij de folky songs op het album, en die zijn in de meerderheid, vind ik P2 al een geweldig album, maar P2 is ook veel meer dan een album met betoverend mooie folksongs. Toen ik de openingstrack vijf keer achter elkaar had beluisterd hoorde ik er opeens wel wat in en dat geldt ook voor de andere wat afwijkende tracks op het album, dat nog maar eens laat horen dat Pitou behoort tot het allerbeste dat de Nederlandse popmuziek momenteel te bieden heeft. Erwin Zijleman

P2 van Pitou is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 26,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: Olive Jones - For Mary

Er is momenteel geen gebrek aan goede Britse zangeressen, maar op basis van haar jazzy en soulvolle debuutalbum For Mary sla ik Olive Jones uit Londen net wat hoger aan dan de meeste van haar concurrenten
Ik kwam het debuutalbum van Olive Jones bij toeval tegen tussen de stapel albums van de afgelopen week, maar het bleek al snel de perfecte soundtrack bij het heerlijke lenteweer van het moment. De muziek van de Britse muzikante klinkt echt bijzonder lekker, zeker in combinatie met de warme lentezon. Omdat het zo lekker klonk bleef ik luisteren, om vervolgens te horen dat het ook met de kwaliteit van het album wel goed zit. Olive Jones is een getalenteerd gitariste, maar ze imponeert op For Mary vooral met haar mooie stem, die zowel soulvol als jazzy kan klinken.

“Wow, wat klinkt dit lekker” was mijn eerste gedachte toen het debuutalbum van de Britse muzikante Olive Jones door de speakers kwam. Het is een gedachte die aanhield bij beluistering van de rest van het album, maar waar ik de openingstrack van het album nog wat gewoontjes vond klinken, raakte ik bij beluistering van de rest van het album steeds meer onder de indruk van het debuutalbum van Olive Jones. 

De muzikante uit Londen beschikt over meerdere talenten. Ze is om te beginnen een uitstekende zangeres. De stem van Olive Jones is warm, maar ook soulvol, jazzy en zwoel. Het is een stem die uitnodigt tot luieren in de zon en die het oor aangenaam streelt, maar de zang op For Mary, want zo heet het debuutalbum van Olive Jones, is ook van hoge kwaliteit. 

Het is een stem die in de wat meer jazzy songs op het album erg lijkt op die van Norah Jones en dat vind ik een groot compliment. In de songs met meer invloeden uit de soul kruipt Olive Jones wat dichter tegen Olivia Dean aan en ook dat is vergelijkingsmateriaal waarmee je thuis kunt komen. Olive Jones zingt op haar debuutalbum met veel souplesse en precisie, maar ik hoor in haar stem ook de emotie die nodig is om de luisteraar te raken. 

Ik was eigenlijk direct onder de indruk van de zang op het eerste album van Olive Jones, maar haar stem groeit ook nog even door wanneer je het album wat vaker beluistert, vooral omdat de Britse muzikante echt prachtig kan doseren, wat haar songs voorziet van rust en dynamiek. 

Olive Jones is niet alleen een uitstekende zangeres, maar ook een getalenteerde gitariste. Zeker in de wat subtieler ingekleurde songs treden de fraaie gitaarakkoorden makkelijk op de voorgrond en dragen ze bij aan het eigen geluid van Olive Jones. De muziek op For Mary is vooral warm, verleidelijk, zomers en sfeervol, maar de fraaie gitaarakkoorden voorzien de muziek op het album van aangename scherpe randjes, al zijn het wel subtiele scherpe randjes. 

Door de vergelijking met Norah Jones en Olivia Dean zal al duidelijk zijn dat Olive Jones zich vooral op het terrein van de jazz, soul en pop beweegt en daarmee hebben we inderdaad wel de belangrijkste ingrediënten van de songs op For Mary te pakken. Incidenteel hoor ik ook nog wel wat bluesy accenten, maar dat is niet de hoofdmoot op het album. 

Veel songs op het album klinken lekker loom en aangenaam broeierig, maar Olive Jones varieert met het tempo van haar songs en varieert de inkleuring van haar songs ook behoorlijk. Dat is niet onbelangrijk, want zonder deze variatie zou For Mary de aandacht waarschijnlijk minder makkelijk vasthouden. 

For Mary is ook nog eens een album waarop plaats is voor zowel invloeden uit het heden als het verleden. Soms klinkt het album als een vergeten soulalbum van een aantal decennia geleden, maar For Mary kan ook mee met de soulvolle en licht jazzy popalbums van het moment. 

Zelf heb ik een voorkeur voor de wat meer ingetogen jazzy popsongs op het album, maar ook als Olive Jones het tempo wat opvoert houdt ze een voldoende hoog niveau vast. Ik volg de lijstjes met beloften voor de toekomst niet zo, maar vermoed dat Olive Jones hier, zeker in het Verenigd Koninkrijk, al een tijdje op staat. En als dat niet zo is, is het de hoogste tijd om haar toe te voegen. Erwin Zijleman

De muziek van Olive Jones is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://olivejones.bandcamp.com/album/for-mary.