Review: Jess Williamson - A Mile South of Heaven

De Amerikaanse muzikante Jess Williamson maakte de afgelopen jaren een aantal geweldige albums en ook het deze week verschenen en wat meer tegen de countrymuziek aanleunende A Mile South of Heaven is er weer een.
Cosmic Wink van Jess Williamson is inmiddels alweer acht jaar oud, maar het is een album waar ik nog vaak naar luister. Ook haar andere albums komen nog met enige regelmaat voorbij, want ik vind het oeuvre van de muzikante uit Los Angeles vooralsnog indrukwekkend mooi en ze voegt er deze week weer een interessant hoofdstuk aan toe. Alle albums van Jess Williamson klinken tot dusver anders en dat geldt ook weer voor A Mile South of Heaven. De keuze voor Shooter Jennings als producer is hierin bepalend geweest, want hij heeft de muziek van Jess Williamson voorzien van een stevige countryimpuls. Het past uitstekend bij de stem van de Amerikaanse muzikante, die wat mij betreft nog wat mooier uit de speakers komt.

De eerste twee albums van de Amerikaanse singer-songwriter Jess Williamson heb ik gemist, maar wat was ik in 2018 onder de indruk van haar derde album Cosmic Wink. Op het album hoorde ik invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook uit de psychedelica, de Westcoast pop, de Laurel Canyon folk en nog veel meer. Ik heb van de week nog eens naar Cosmic Wink geluisterd en het album klinkt misschien nog wel het meest als Patti Smith die halverwege de jaren 70 niet in het harde en donkere stadsleven van New York is terechtgekomen, maar in de Californische zon.

Cosmic Wink haalde in 2018 mijn jaarlijstje, maar ik vind het in 2020 verschenen album Sorceress nog beter. Sorceress is een logisch vervolg op Cosmic Wink, maar invloeden uit de folk en country hebben een net wat grotere rol gekregen, zonder dat dit ten koste gaat van het bijzondere geluid van de muzikante uit Los Angeles. Samen met Katie Crutchfield, beter bekend als Waxahatchee, maakte Jess Williamson, tijdens de coronapandemie, een uitstekend album onder de naam Plains, dat in 2022 verscheen. 

Ook in 2023 liet Jess Williamson van zich horen en maakte ze het bijzonder mooie en indringende breakup-album Time Ain’t Accidental, dat ook mijn jaarlijstje haalde, net als het album van Plains overigens. Ook het vijfde album van Jess Williamson is weer prachtig, al is het maar vanwege haar aansprekende zang en de productie van de gewilde Brad Cook, die ook achter de knoppen zat voor het album van Plains. 

Deze week is het zesde album van Jess Williamson verschenen en dit keer koos ze voor Shooter Jennings als producer. De zoon van countrylegendes Waylon Jennings en Jessi Colter heeft de muziek van Jess Williamson een flinke countryinjectie gegeven. Het zorgt ervoor dat A Mile South of Heaven op het eerste gehoor wat minder veelzijdig en misschien ook wel wat gewoner klinkt dan met name Cosmic Wink. 

Dat is jammer, maar het betekent wat mij betreft niet dat het nieuwe album van Jess Williamson tegenvalt. Ik ben zelf juist zeer gecharmeerd van het geluid op A Mile South of Heaven, dat door Shooter Jennings is voorzien van fraaie snarenklanken en een ruimtelijk geluid dat is gevuld met wolken pedal steel. Jess Williamson schuift op haar nieuwe album wat op richting countrymuziek, maar ze heeft zeker geen doorsnee countryalbum gemaakt. 

Ook op A Mile South of Heaven weet de muzikante uit Los Angeles zich wat mij betreft te onderscheiden met haar zang. Ze zingt op haar nieuwe album met veel expressie en gevoel, maar de songs op het album klinken ook urgent. De invloeden uit andere genres zijn wat subtieler dan op de vorige albums, maar het zwak dat Jess Williamson heeft voor Laurel Canyon folk is nog steeds hoorbaar. 

Op Cosmic Wink klonk haar muziek soms overvol, maar op A Mile South of Heaven zijn de klanken soms behoorlijk subtiel, waardoor de bijzondere stem van Jess Williamson alleen maar beter tot zijn recht komt. Luister naar tracks als Country Mile en Tracking the Tropics en je begrijpt wat ik bedoel. 

Shooter Jennings haalde geweldige muzikanten naar de studio en heeft A Mile South of Heaven voorzien van een warm en organisch geluid waarvan ik heel veel plezier ga hebben tijdens de herfst- en winteravonden die eraan komen. En dat Jess Williamson ook dit jaar weer mijn jaarlijstje gaat halen, is wat mij betreft nu al een zekerheid. Erwin Zijleman

De muziek van Jess Williamson is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://jesswilliamson.bandcamp.com/album/a-mile-south-of-heaven.

A Mile South of Heaven van Jess Williamson is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured, signed), 34,99 euro

LP, 34,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: Nanci Griffith - Other Voices, Other Rooms (1993)

De Amerikaanse muzikante Nanci Griffith bleef altijd wat achter bij de allergrootste namen binnen de folk en country, maar dat ze een echt exceptioneel goede zangeres was, is goed te horen op het in alle opzichten prachtige Other Voices, Other Rooms.
In de jaren dat Nanci Griffith haar beste albums maakte, was mijn liefde voor folk- en countryzangeressen nog niet heel groot. Ik kocht ooit, op basis van heel positieve recensies, een album van haar, maar heb er destijds niet veel naar geluisterd. Inmiddels schat ik de muziek van de in 2021 overleden muzikante veel hoger in. Nanci Griffith was niet alleen een van de beste zangeressen in het genre, maar ze wist haar songs, of songs van anderen, ook op bijzondere wijze te vertolken. Het is misschien wel het best te horen op het prachtige album dat ik in 1993 kocht, maar vervolgens vooral in de kast liet staan. En het is slechts de start van de ontdekking van een bijzonder oeuvre.

Ik heb absoluut een blinde vlek voor het werk van de Amerikaanse singer-songwriter Nanci Griffith. Ik heb van de muzikante, die vijf jaar geleden op 68-jarige leeftijd overleed, precies één album in mijn bezit en eerlijk gezegd ken ik de rest van haar oeuvre nauwelijks of eigenlijk niet. Het is een behoorlijk omvangrijk oeuvre, want Nanci Griffith maakte meer dan twintig albums. 

De muzikante die werd geboren in Texas, maar zich uiteindelijk in Nashville vestigde, maakte haar beste albums in de jaren 80 en 90, maar ook hierna was er nog af en toe een positieve uitschieter. Ze bleef gedurende haar carrière in de muziek altijd wat in de schaduw van de onbetwiste grootheden binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar Nanci Griffith was zowel bij de critici als bij haar collega muzikanten zeer geliefd. 

Dat ze qua populariteit wat achterbleef bij de grote namen in het genre heeft niets te maken met de kwaliteit van haar albums, want zeker de beste albums van Nanci Griffith zijn van hoog niveau en verdienen inmiddels het predicaat klassieker. Ik heb zoals gezegd maar één album van de Amerikaanse muzikante en dat is volgens velen ook haar beste album, al zijn er ook veel liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek die het album Once in a Very Blue Moon uit 1984 hoger inschatten. 

Het enige album dat ik van Nanci Griffith heb verscheen in 1993 en is misschien wel haar bekendste en volgens mij ook haar meest succesvolle album. Other Voices, Other Rooms, dat haar ook een Grammy opleverde, laat echter niet horen dat Nanci Griffith een zeer getalenteerde songwriter was, want op het album vertolkt ze uitsluitend songs van anderen. 

Het zijn allemaal persoonlijke favorieten van de Amerikaanse muzikante en vooral songs van legendarische muzikanten, onder wie Townes van Zandt, Bob Dylan, John Prine, Woody Guthrie en Gordon Lightfoot. Nanci Griffith werd bij het opnemen van Other Voices, Other Rooms niet alleen geholpen door songs van muzikanten van naam en faam, maar kreeg in de studio ook gezelschap van grote namen als Emmylou Harris, Bob Dylan, Béla Fleck, Odetta, Guy Clark, Alison Krauss en John Prine, om maar een paar namen te noemen. 

Ook de muzikanten die op het album te horen zijn, zijn van wereldklasse, waardoor het geen verbazing wekt dat Other Voices, Other Rooms echt fantastisch klinkt. Het album bevat vooral folk- en countrysongs en ze dragen stuk voor stuk het unieke stempel van Nanci Griffith. Als ik Other Voices, Other Rooms vergelijk met rootsalbums van het moment valt me vooral op hoe ontspannen het album uit 1993 klinkt. Er is hoorbaar veel tijd genomen voor het album dat bovendien werd gemaakt in rustigere tijden. 

De songs op Other Voices, Other Rooms zijn van wereldklasse en dat geldt ook voor de muziek op het album en voor de productie van Jim Rooney, die er terecht een Grammy voor kreeg, maar de grote ster op het album is Nanci Griffith zelf. De Amerikaanse muzikante moet worden gerekend tot de beste zangeressen uit de folk en country van de jaren 80 en 90 en waarom dat zo is, hoor je uitstekend op Other Voices, Other Rooms. 

De stem van Nanci Griffith is vaak vergeleken met die van Emmylou Harris en kleurt in de openingstrack Across the Great Divide ook prachtig bij die van de Amerikaanse grootheid, zonder achter te blijven in schoonheid en gevoel. Ik heb eigenlijk geen idee waarom ik het album in 1993 kocht, maar vind het nu echt een parel in de platenkast. Erwin Zijleman

Other Voices, Other Rooms van Nanci Griffith is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP, 49,99 euro

CD, 18,99 euro