08 februari 2026

Review: Queen Esther - Blackbirding

De Amerikaanse muzikante Queen Esther heeft een buitengewoon ambitieus conceptalbum gemaakt, maar het is ook een verrassend veelzijdig rootsalbum, dat in muzikaal en zeker ook in vocaal opzicht indruk maakt
Queen Esther is een compleet nieuwe naam voor mij, maar het is een naam die ik vanaf nu in de gaten ga houden. De New Yorkse muzikante heeft inmiddels een zeer gevarieerde loopbaan achter zich, maar op Blackbirding omarmt ze de Amerikaanse rootsmuziek. Het is Amerikaanse rootsmuziek die op een opvallend breed terrein uit de voeten kan en dat kan ook de stem van de Amerikaanse muzikante. Queen Esther heeft ook nog eens gekozen voor een bijzonder conceptalbum, dat enige kennis van de Amerikaanse burgeroorlog vereist, wat haar nieuwe album nog wat interessanter maakt, al is het ook een album met songs die makkelijk overtuigen. Knap album.



Het is kennelijk de week van de verpletterende openingstracks, want na de openingstrack van het album van Jay Buchanan wist ook Queen Esther me direct te overrompelen met de eerste track van haar nieuwe album Blackbirding, dat ik ontdekte via de nieuwsbrief van promotor Angela Backstrom. 

Het is een track die in muzikaal opzicht de fantasie prikkelt, maar dat doet Queen Esther vooral met haar geschoolde stem. Ik had echt nog nooit van Queen Esther gehoord, maar ze draait al even mee en heeft inmiddels een ruime handvol albums op haar naam staan. Het zijn albums die in muzikaal opzicht een breed palet bestrijken en muziek is naar verluidt slechts een van de vele terreinen waarop Queen Esther actief is. 

De openingstrack van haar nieuwe album wist direct mijn aandacht te trekken en vast te houden en ook de andere tracks op het album zijn van hoog niveau. Amerikaanse rootsmuziek staat centraal op Blackbirding, maar het kan vervolgens alle kanten op. De muzikante uit New York heeft ook nog eens een bijzonder ambitieus album gemaakt. 

Dat zit hem deels in de thematiek, want Blackbirding is een conceptalbum over de slag bij Gettysburg, een van de beslissende momenten in de Amerikaanse burgeroorlog. Queen Esther beschrijft de slag bij Gettysburg vanuit het perspectief van de zwarte Amerikaan en een feministisch perspectief, wat interessante perspectieven zijn. 

Ook in muzikaal opzicht is Blackbirding een interessant album, want Queen Esther verwerkt steeds weer andere invloeden in haar songs. Het ene moment maakt ze pure countrysoul met een prachtige rol voor de pedal steel, maar het album bevat ook jazzy songs en songs die opschuiven richting vintage soul en gospel of richting R&B en pop. Blackbirding schakelt niet alleen makkelijk tussen genres, maar stapt ook door de tijd met songs die verrassend eigentijds klinken en songs die vele decennia oud zouden kunnen zijn. 

De Amerikaanse muzikante heeft haar album zelf geproduceerd, tekent voor de songs en is verantwoordelijk voor de leadzang. Die zang is indrukwekkend en tilt het album song na song flink op. De muzikante uit New York beschikt over een rauwe soulstem, maar ze kan ook flink variëren met haar stem en fraai doseren. Het is een stem die makkelijk overtuigt, maar die ook zeer eigenzinnig is. Het is een stem die het verhaal van haar album op indringende wijze vertelt, waardoor je met volle aandacht blijft luisteren naar Blackbirding. 

Ik kan me goed voorstellen dat het album de basis kan vormen voor een interessante theatervoorstelling, maar ook als album maakt Blackbirding makkelijk indruk. Voor de muziek op het album vertrouwt Queen Esther op een aantal zeer competente muzikanten. Met name het gitaarwerk op het album vind ik bijzonder mooi, maar ook de andere muzikanten die zijn te horen op Blackbirding voorzien het album van een zeer smaakvol geluid. 

Het is een geluid dat altijd in dienst staat van de stem van Queen Esther, maar dat ook is volgestopt met fraaie accenten van met name snareninstrumenten. Het knappe van Blackbirding van Queen Esther is dat het een album is dat ambitieuzer en eigenzinniger klinkt dan het gemiddelde Amerikaanse rootsalbum, maar zeker geen album is dat vol staat met moeilijkdoenerij. Ik had nog nooit van Queen Esther gehoord, maar haar nieuwe album is zeer interessant. Erwin Zijleman

De muziek van Queen Esther is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://queenesther.bandcamp.com/album/blackbirding.



07 februari 2026

Review: Jay Buchanan - Weapons Of Beauty

Jay Buchanan blaast je direct in de openingstrack van Weapons Of Beauty van je sokken en blijft dat vervolgens vijftig minuten lang doen met zijn fantastische stem en de prachtige klanken op dit indrukwekkende album
Weapons Of Beauty van Jay Buchanan was pas een paar seconden onderweg, maar ik was al verkocht. Dat de Amerikaanse muzikant een groot zanger is laat hij al heel wat jaren horen in zijn band Rival Sons, maar zijn stem snijdt op zijn eerste soloalbum dwars door de ziel. De Amerikaanse muzikant imponeert op Weapons Of Beauty niet alleen met zijn geweldige stem, maar ook met een fraaie mix van invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. Die Amerikaanse rootsmuziek is ook nog eens bijzonder mooi ingekleurd en prachtig geproduceerd door de gelouterde Dave Cobb. Ik had meteen kippenvel toen ik begon aan het eerste soloalbum van Jay Buchanan en dat heb ik na meerdere keren horen nog steeds. Wat een album!



De afgelopen week besprak ik op de krenten uit de pop alleen albums van vrouwelijke muzikanten en ook deze week luisterde ik in eerste instantie vooral naar de nieuwe albums van vrouwelijke singer-songwriters. Bij mijn eerste rondje langs de nieuwe albums van deze week werd ik uiteindelijk echter met afstand het meest geraakt door het debuutalbum van Jay Buchanan. 

Weapons Of Beauty opent echt bijzonder mooi met de krachtige maar ook ruwe en doorleefde stem van de Amerikaanse muzikant, die zich laat omringen door een ruimtelijk geluid met prachtig gitaarwerk. Caroline is zo’n track die onmiddellijk onder de huid kruipt, maar die ook alleen maar indrukwekkender wordt wanneer je hem vaker hoort. 

Ik (her)kende de naam Jay Buchanan niet, maar Weapons Of Beauty is misschien zijn eerste soloalbum, maar zeker niet zijn eerste wapenfeit. De Amerikaanse muzikant maakt immers al een kleine twintig jaar deel uit van de Californische band Rival Sons, die inmiddels een flinke stapel albums op haar naam heeft staan. Het zijn albums waarop de band geen geheim maakt van de bewondering voor Led Zeppelin. Die bewondering deel ik, maar ik luister uiteindelijk toch liever naar Led Zeppelin dan naar Rival Sons. 

Op zijn eerste soloalbum neemt Jay Buchanan de afslag richting de Amerikaanse rootsmuziek en levert hij een album af dat zomaar kan uitgroeien tot een klassieker in het genre. Op de albums van zijn band liet Jay Buchanan al horen dat hij een geweldige zanger is, maar in het rootsgeluid op Weapons Of Beauty komt zijn stem wat mij betreft nog veel beter tot zijn recht. 

Ik werd echt compleet van mijn sokken geblazen door het in alle opzichten fantastische Caroline, dat er aan het einde van de track nog een schepje bovenop doet en een van de meest indrukwekkende breakup songs is die ik de laatste tijd heb gehoord. Het legt de lat hoog voor de rest van het album, maar Jay Buchanan slaagt er in om een hoog niveau vast te houden. 

De Amerikaanse muzikant koos voor het schrijven van de songs voor zijn soloalbum voor het isolement van de Mojave woestijn, maar het album werd uiteindelijk opgenomen met een compacte band . In deze band vallen vooral de twee gitaristen op, maar ook het pianowerk op het album is bijzonder fraai, terwijl de basis van de ritmesectie niet moet worden onderschat. 

De muziek op het album is sfeervol en vooral verrassend ruimtelijk en dat laatste biedt alle ruimte aan de stem van Jay Buchanan. De Amerikaanse muzikant imponeert direct in de openingstrack van het album en blijft dit vervolgens doen. Het is behoorlijk expressieve of zelfs heftige zang, maar wat mij betreft is iedere noot die Jay Buchanan zingt raak. 

Dat is bijzonder, want ik hou normaal gesproken van wat meer ingetogen zang, maar de ruwe strot van Jay Buchanan blijft maar voor kippenvel zorgen. Dat ligt deels aan het feit dat Weapons Of Beauty echt fantastisch klinkt, wat ook niet anders kan met een topproducer als Dave Cobb achter de knoppen. 

Weapons Of Beauty bevat ook nog eens een dampende mix van blues, country, soul en Southern rock, die nog wat extra passie en energie toevoegt aan het soloalbum van Jay Buchanan, dat af en toe ook wel wat gas terug neemt en dan minstens net zo imponeert met de geweldige stem van de Amerikaanse muzikant. Wat een verrassing. Erwin Zijleman


Weapons Of Beauty van Jay Buchanan is verkrijgbaar via de Mania webshop: