07 september 2026

Review: Syd Matters - A Gospel of Some Sort

A Whisper and a Sigh, het debuutalbum van de Franse band Syd Matters, bleef ruim twintig jaar geleden helaas een goed bewaard geheim, maar het deze week verschenen, en nog mooiere, nieuwe album verdient absoluut een beter lot.
Het is lang stil geweest rond de Parijse band Syd Matters. Zo lang dat bijna iedereen het debuutalbum van de band zal zijn vergeten. Dat debuutalbum trok, in tegenstelling tot de drie albums die volgden, nog enige aandacht. Ik hoop dat het na een stilte van zestien jaar verschenen nieuwe album van Syd Matters veel meer aandacht trekt, want A Gospel of Some Sort is een bijzonder mooi album. De band uit Parijs verwerkt meerdere invloeden in haar songs en maakt indruk met een subtiel maar ook veelkleurig geluid en met een bijzondere sfeer. De muziek van Syd Matters zal niet in brede kring worden opgepikt, maar iedereen die dit album wel ontdekt heeft iets bijzonders in handen.



Op het muziekplatform MusicMeter.nl tipte iemand me het deze week verschenen album van Syd Matters. Dat was direct een bekende naam, maar ik moest wel even flink graven in het geheugen. Met enige hulp van Google kwam ik vervolgens uit in 2003, toen het debuutalbum van Syd Matters verscheen. 
Ik bejubelde A Whisper and a Sigh destijds stevig in de Plato.NL nieuwsbrief en raakte ook zelf verknocht aan het geweldige album, dat in 2003 ongetwijfeld mijn jaarlijstje zal hebben gehaald. 

Het debuutalbum van Syd Matters bleef helaas een redelijk obscuur album, waardoor de albums die volgden nog wat minder aandacht kregen. Ik heb Someday We Will Foresee Obstacles (2005), Ghost Days (2008) en Brotherocean (2010) hierdoor nooit opgemerkt, maar de albums zijn wel te vinden op de streamingplatforms en op de bandcamp pagina van het label van de band. Na een stilte van zestien jaar keert de band uit Parijs nu terug met een nieuw album, dat ik zonder de tip op MusicMeter waarschijnlijk zou hebben gemist. 

Syd Matters is een band rond de Franse muzikant Jonathan Morali, die naast Syd Matters nog een passie had, namelijk het componeren van muziek voor games. Dat deed hij de afgelopen zestien jaar in ruime mate en met veel succes, maar gelukkig bleef ook de waakvlam van Syd Matters branden. Het levert deze week het album A Gospel of Some Sort op en het is een album dat alle aandacht verdient. 

Natuurlijk heb ik ook nog even geluisterd naar A Whisper and a Sigh, dat een wonderlijke mix van folk, elektronica, psychedelica en een beetje avant-garde laat horen. Het is een geluid dat in 2003 werd omschreven als een mix van Nick Drake en Radiohead en dat is een omschrijving die met een beetje fantasie ook op het nieuwe album van Syd Matters kan worden geplakt. 

A Gospel of Some Sort ligt immers in het verlengde van het destijds terecht geprezen album, al hoor je wel dat we inmiddels meer dan twintig jaar verder zijn. Vergeleken met A Whisper and a Sigh klinkt het nieuwe album van Syd Matters wat minder experimenteel en ook wat minder fragmentarisch. Er is op A Gospel of Some Sort meer aandacht besteed aan de songs, die in een aantal gevallen behoorlijk lang zijn. 

De songs van Syd Matters zijn in de basis folksongs en het zijn vooral ingetogen folksongs met een redelijk laag tempo. De Franse band voegt vervolgens allerlei invloeden toe aan haar folksongs, waaronder invloeden uit de chamber pop, de psychedelica en de indierock. Het album klinkt vol en warm, maar de muziek van Syd Matters is vooral subtiel. Het is muziek met een hang naar het verleden, maar de band uit Parijs gooit ook lijntjes naar het heden uit. 

De mooie en vaak wat atmosferische klanken op A Gospel of Some Sort voorzien het album van een hele bijzondere en vaak wat weemoedige sfeer. Die sfeer wordt versterkt door de zang die wat rustgevends maar ook wat melancholisch heeft. De combinatie van deze ingrediënten maakt van het nieuwe album van Syd Matters een bijzonder mooi en ook intrigerend album, dat zich door alles tussen Nick Drake en Radiohead laat beïnvloeden en uiteraard Syd Barrett niet vergeet. Het is een album waarbij het direct bij de eerste kennismaking heerlijk ontspannen en wegdromen is, maar A Gospel of Some Sort is ook een album waarvan je geen enkele noot of wending wilt missen. Erwin Zijleman

De muziek van Syd Matters is ook verkrijgbaar via het label van de Franse band: https://thirdsiderecords.bandcamp.com/album/a-gospel-of-some-sort.


A Gospel of Some Sort van Syd Matters is verkrijgbaar via de Mania webshop:




06 september 2026

Review: Shawn Colvin - A Few Small Repairs (1996)

Shawn Colvin was in de tweede helft van de jaren 90 een van de vaandeldragers van de vrouwelijke popmuziek en leverde in 1996 met A Few Small Repairs haar meest succesvolle en wat mij betreft ook beste album af.
Er zijn albums uit de jaren 90 die ik nog met enige regelmaat beluister, maar er zijn voor mij ook flink wat vergeten albums uit het decennium. Ik had al zeker 25 jaar niet meer geluisterd naar A Few Small Repairs van Shawn Colvin, maar direct bij de hernieuwde kennismaking met het album merkte ik hoe dierbaar het album mij was en nog altijd is. Het is een album dat onderdeel uitmaakte van een golf albums van vrouwelijke muzikanten en van die albums vind ik A Few Small Repairs een van de beste. Shawn Colvin maakte meer mooie muziek, maar op A Few Small Repairs komt alles samen. Het is een breakup album vol geweldige songs en het zijn ook nog eens intieme en emotionele songs.



Voor mijn gevoel heb ik al heel lang een voorkeur voor vrouwenstemmen in de muziek, maar die voorkeur is er eigenlijk pas sinds de tweede helft van de jaren 90. Het is een periode waarin vrouwelijke muzikanten wat nadrukkelijker de aandacht opeisten en er ook in de media meer aandacht werd besteed aan de vrouwen in de popmuziek. Dat werd nog eens benadrukt tijdens het rondreizende festival Lilith Fair, waarop alleen vrouwelijke muzikanten optraden. 

Een van de albums die ik destijds omarmde is A Few Small Repairs van de Amerikaanse muzikante Shawn Colvin. Toen ik het album deze week weer eens beluisterde bleek ik het nog zo ongeveer noot voor noot te kennen en begreep ik bovendien direct waarom ik in de tweede helft van de jaren 90 zo enthousiast was over het album. 

Tegenwoordig duik ik na het beluisteren van een nieuw album ook altijd even in de rest van het oeuvre van een muzikant of band, maar dat was in de jaren 90 een stuk lastiger. Het gekke is dan ook dat ik buiten A Few Small Repairs eigenlijk niets van Shawn Colvin ken, al heb ik Whole New You uit 2001 volgens mij wel eens beluisterd. 

A Few Small Repairs is het vierde en ook met afstand meest succesvolle album van Shawn Colvin, in ieder geval in commercieel opzicht. Het album bevat met Sunny Came Home een behoorlijk grote hit en leverde haar bovendien een Grammy-nominatie op. Die Grammy kreeg ze overigens niet voor A Few Small Repairs, maar wel voor de single Sunny Came Home en voor haar debuutalbum Steady On, dat een meer folk-georiënteerd geluid laat horen. 

Na A Few Small Repairs maakte Shawn Colvin nog zeven albums, waaronder een album met Steve Earle (Colvin & Earle). Ik ben inmiddels wel in het oeuvre van de Amerikaanse muzikante gedoken en het is een oeuvre met veel moois, maar A Few Small Repairs springt er voor mij nog wel duidelijk uit. 

Veel albums van Shawn Colvin leunen tegen de folk aan, maar op A Few Small Repairs verwerkt ze ook invloeden uit de pop en rock. Het album past hierdoor perfect in de tweede helft van de jaren 90 en sluit goed aan bij de muziek van alle andere vrouwelijke muzikanten die destijds succesvol waren in de muziek. 

A Few Small Repairs is een zeer toegankelijk album met bijzonder lekker in het gehoor liggende songs, maar het is ook een intens album. Shawn Colvin schreef de songs voor het album terwijl haar huwelijk op de klippen liep, wat een onvervalst breakup-album oplevert. Het is een album met zowel woede als verdriet, wat afwisselend stevigere en meer ingetogen songs oplevert. 

\Producer John Leventhal heeft het album voorzien van een mooi vol geluid, waarna Bob Clearmountain zorgde voor een typische jaren 90 mix. A Few Small Repairs is niet ver verwijderd van de albums van bijvoorbeeld Sheryl Crow, maar ik hoor ook flarden van onder andere Patty Griffin, Sarah McLachlan en Suzanne Vega in de songs op A Few Small Repairs, terwijl Shawn Colvin gedurende haar carrière nooit een geheim heeft gemaakt van haar bewondering voor Joni Mitchell. 

A Few Small Repairs was in 1996 en 1997 behoorlijk succesvol, maar het is verder een helaas wat vergeten album. Ook Shawn Colvin is wat in de vergetelheid geraakt, wat ook zeker is veroorzaakt door het feit dat ze niet altijd even productief was en er de afgelopen tien jaar niet veel meer van haar is vernomen. Erwin Zijleman


A Few Small Repairs van Shawn Colvin is verkrijgbaar via de Mania webshop: