Review: Ashley Campbell, Qbus, Leiden, 15 oktober 2026

Dat Hans van Polanen er al jaren in slaagt om zeer aansprekende rootsmuzikanten naar de Leidse Qbus te halen is inmiddels bekend, maar het blijkt nog altijd beter te kunnen. Gisterenavond stond Ashley Campbell in de kleine Leidse concertzaal, die zeer goed gevuld was. De Amerikaanse muzikante trakteerde het publiek op een geweldig concert en voegde weer een memorabel optreden toe aan de imposante lijst concerten in de Qbus.

Ashley Campbell is de dochter van de legendarische muzikant Glen Campbell en de jongste van zijn negen kinderen. Ze kreeg de muziek thuis met de paplepel ingegoten en niet alleen van haar vader, maar ook van banjovirtuoos Carl Jackson, die haar leerde om dit ingewikkelde instrument te bespelen. Ashley Campbell stond met haar banjo op het podium tijdens de afscheidstournee van haar vader, die in 2017 overleed, en begon hierna aan een solocarrière.

Ik ken haar zelf sinds het vorig jaar uitgebrachte album Goodnight Nashville, al haar derde album. Goodnight Nashville is een geweldig album dat wat mij betreft wel wat meer aandacht had verdiend. Het is een album dat me af en toe wat doet denken aan Kacey Musgraves, een van mijn favoriete zangeressen, maar er zit wel meer country in de muziek van Ashley Campbell.

De muzikante uit Nashville stond in de Qbus op het podium met haar partner en gitarist Thor Jensen en een Britse bassist van wie ik de naam niet heb onthouden. De drie speelden met veel aandacht en zorg en namen de tijd voor het stemmen van hun instrumenten. En waar er gerenommeerde muziekpodia zijn waar de geluidsmix al decennia waardeloos is, klonk het geluid in de Qbus weer perfect.

Ashley Campbell nam een groot deel van het concert de akoestische gitaarpartijen voor haar rekening en schakelde af en toe over naar de banjo. De bassist speelde degelijk, maar de meeste aandacht werd in muzikaal opzicht getrokken door Thor Jensen, die de ene na de andere geweldige gitaarpartij afleverde. Hij kreeg af en toe de ruimte om te soleren, maar ook het meer ondersteunende gitaarspel was wonderschoon en verrassend veelkleurig.

De gitarist uit New York beschikt bovendien over een mooie stem, maar in vocaal opzicht ging alle aandacht uit naar Ashley Campbell die imponeerde als zangeres met een zachte en loepzuivere stem. Het is een stem met veel country, maar de muzikante heeft ook een duidelijk eigen geluid.

De drie speelden twee sets, waarin uiteraard veel songs van Goodnight Nashville voorbij kwamen, maar er ook ruimte was voor songs van het duo Campbell/Jensen. Daarnaast kwamen er fraaie versies voorbij van songs van Dolly Parton, Townes van Zandt, Hank Williams en Willie Nelson. Hoogtepunt van de avond was wat mij betreft de song Remembering, die Ashley Campbell schreef voor haar vader toen deze steeds zwaarder werd getroffen door Alzheimer en haar uiteindelijk niet meer herkende.

Al met al was het een prachtige avond in de Leidse Qbus en misschien wel de mooiste avond tot dusver. Hans van Polanen gaat gewoon door en heeft vanavond alweer de legendarische James McMurtry op de agenda staan, die samen met zangeres Betty Soo optreedt. Ga dat zien. Erwin Zijleman

Review: Remi Wolf - Mud

De Amerikaanse muzikante Remi Wolf bleef met haar vorige albums flink achter bij de grote popzangeressen van het moment, maar zet een reuzenstap met haar nieuwe album Mud, dat in alle opzichten overtuigt en van Remi Wolf een ster moet maken.
Ik heb de toekomst van een aantal jonge popzangeressen de afgelopen jaren heel goed voorspeld op De Krenten uit de Pop. Bij Remi Wolf zat ik echter fout. Ik heb wel geluisterd naar haar vorige album Big Ideas, maar hoorde niet de belofte ervan. Die belofte moet er vast geweest zijn, want de fanbase van de Amerikaanse muzikante groeide snel de afgelopen jaren. Remi Wolf is de belofte inmiddels voorbij op haar nieuwe album Mud, dat echt veel beter is dan het vorige album. In muzikaal opzicht is het nieuwe album aansprekender, de songs zijn zowel aanstekelijker als interessanter en Remi Wolf is echt veel beter gaan zingen. Mud is een uitstekend popalbum geworden, dat ook nog eens anders durft te klinken.

Remi Wolf zag ik ooit in het voorprogramma, ik weet niet meer bij wie, en dat vond ik toen best oké. Ik heb vervolgens naar haar album Big Ideas geluisterd, maar daar vond ik niet veel aan. Op het album maakt de Amerikaanse muzikante lekker in het gehoor liggende pop met af en toe invloeden uit de soul en de funk, maar het album pakte mij niet. Dat had deels te maken met de zang van Remi Wolf, die mij in ieder geval op Big Ideas niet aansprak. 

Ik ging er daarom van uit dat ik afgelopen week alleen voor de vorm moest luisteren naar haar nieuwe album Mud. Dat er mogelijk toch wat meer aandacht nodig was voor het nieuwe album van Remi Wolf bleek al uit het feit dat een aantal alternatieve Amerikaanse muziekwebsites behoorlijk positief was over het album en Mud is inderdaad een stuk beter dan het vorige album van de Amerikaanse muzikante. 

Ook op Mud valt de stem van Remi Wolf op en het is ook dit keer zang die best stevig is aangezet. De zang stond me op het vorige album tegen, maar op Mud vind ik de zang prima. Het is soms wat schreeuwerig, maar Remi Wolf is sinds haar vorige album veel beter gaan zingen. Er zijn nog altijd flink wat popzangeressen met een in technisch opzicht mooiere of betere stem, maar Mud laat in vocaal opzicht wel een net wat ander geluid horen en dat is welkom in een tijd waarin veel popalbums sprekend op elkaar lijken. 

De zang was voor mij het zwakke punt van het album uit 2024, maar zorgt er twee jaar later voor dat Mud zich in positief opzicht weet te onderscheiden. Dat doet Remi Wolf ook met de muziek en de songs op haar album. Vergeleken met haar vorige album kruipt ze wat dichter tegen de populaire pop, indiepop en indierock van het moment aan, maar ze legt wat andere accenten in de muziek, in de invloeden die ze verwerkt en in haar songs, waardoor Mud fris en eigenzinnig klinkt. 

Mud volgt op een aantal hele heftige jaren in het leven van de muzikante uit Los Angeles, die begin dit jaar haar dertigste verjaardag vierde. Ze raakte verlost van haar verslaving aan alcohol, werd mentaal en lichamelijk uitgeput door de tour die volgde op Big Ideas en zag een relatie op de klippen lopen. Ze kwam tot rust in Nashville, waar ze de persoonlijke songs schreef die zijn terecht gekomen op Mud. 

Na beluistering van het vorige album van Remi Wolf trok ik de conclusie dat ze bij lange na niet goed genoeg was om aanspraak te maken op een plekje tussen de grote popzangeressen van het moment, maar na beluistering van Mud denk ik daar anders over. Het album staat vol met aansprekende songs die een groot publiek moeten kunnen aanspreken, maar het zijn ook songs met het eigenzinnige stempel van Remi Wolf, die in alle opzichten enorme groei laat horen op haar derde album (haar debuutalbum Juno stamt uit 2021). 

Mud volgt voor de afwisseling eens niet het vaste stramien van de grote popalbums van het moment, maar kiest voor lekker veel variatie en af en toe een stap terug in de tijd. Het levert een album op dat mij bij de eerste beluistering enorm wist te verrassen, zeker gezien het kwaliteitsverschil met het vorige album, maar ik vind Mud ook na een paar keer horen nog een bijzonder leuk album, dat steeds meer bijzondere kanten van Remi Wolf laat horen en dat eigenlijk steeds meer indruk maakt met de stem die me twee jaar geleden nog zo tegenstond. Erwin Zijleman

De muziek van Remi Wolf is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://remiwolfmusic.bandcamp.com/album/mud.

Mud van Remi Wolf is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (metalic), 34,99 euro

LP (pink), 34,99 euro

CD, 19,99 euro