Een bijna wanhopige zoektocht naar een nieuw Franstalig album bracht me deze week bij het net iets meer dan een jaar geleden verschenen Désillusions van Savanah. Op basis van de paar zinnen die ik las over de muziek van de Franse muzikante werd ik al heel nieuwsgierig naar de muziek op Désillusions, maar de zeven songs op het mini-album hebben mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen. Savanah is de muzikale erfenis van het Franse chanson zeker niet vergeten, maar ze er desondanks in geslaagd om een bijzonder eigen geluid te creëren dat onder andere is verrijkt met invloeden uit de dreampop. Er loopt momenteel veel talent rond in de Franse muziekscene en Savanah hoort wat mij betreft bij de uitblinkers.
Ik had voor deze week een Franstalig album geselecteerd voor een plekje op De Krenten uit de Pop, maar het bleek een album waar ik uiteindelijk toch net wat te veel over twijfelde. Ik had inmiddels echter wel mijn zinnen gezet op een Franstalig album en bezocht daarom de geweldige blog Filles Sourires (https://fillessourires.com), die zich volledig richt op zangeressen die in het Frans zingen en mijn belangrijkste tipgever in dit genre is.
Ook op Filles Sourires kwam ik geen gloednieuw Franstalig album tegen dat me volledig wist te overtuigen, maar ik kwam wel twee posts tegen over de Franse zangeres Savanah (vaak met hoofdletters geschreven, maar ze schrijft het zelf ook in kleine letters). Het is het alter ego van Agathe Watremez, die opgroeide in Romans-sur-Isère in het departement Drôme, maar uiteindelijk haar geluk zocht in Parijs, al geeft haar Facebook-pagina Lyon als huidige woonplaats op.
Savanah bracht een jaar geleden het mini-album Désillusions uit, dat waarschijnlijk destijds al is bejubeld op Filles Sourires, maar ik heb het helemaal gemist. Ik heb niet zomaar wat gemist, want Désillusions kan wat mij betreft concurreren met de beste Franstalige muziek van de afgelopen jaren. Het een jaar oude mini-album van Savanah bevat zeven tracks en heeft een speelduur van 21 minuten, maar in die 21 minuten maakt de Française muziek van een betoverende schoonheid.
Ik ben gek op Franse zangeressen die dicht bij de rijke traditie van het Franse chanson blijven en ook zangeressen die kiezen voor elektronische pop met een Frans tintje kunnen op mijn sympathie rekenen, maar ik ben het meest onder de indruk van Franse zangeressen die zich buiten de gebaande paden durven te begeven.
Denk bijvoorbeeld aan Zaho de Sagazan, die het Franse chanson combineert met door Kraftwerk geïnspireerde elektronica, of aan de helaas nog onbekende Wysteria, die twee jaar geleden een sensationeel goed popalbum met een vleugje Billie Eilish afleverde. Ook op Désillusions van Savanah hoor je invloeden van het Franse chanson, maar Agathe Watremez geeft ook een eigen draai aan de muziek waarmee ze opgroeide.
Een track als Aéroport (LAX) begint dicht bij het Franse chanson, tot de muziek de track een hele andere kant op duwt. Als ik Désillusions in een hokje moet duwen zou ik het hokje dreampop overwegen, want invloeden uit dat genre hoor je nadrukkelijk terug in de fraaie en vaak dromerige geluidstapijten op het album.
Het is zeker niet de enige invloed die is te horen op het album, want Désillusions bevat ook invloeden uit de ambient, de Franse filmmuziek en de Americana. De muziek op het album is echt prachtig, maar de stem van Agathe Watremez doet er nog een schepje bovenop. De dromerige stem van de Franse muzikante zorgt in combinatie met de wonderschone klanken voor de ultieme verleiding en ook nog eens voor totale ontspanning.
Al dat moois is verpakt in mooie en aangename maar ook persoonlijke songs, waarin de Franse muzikante stilstaat bij haar jeugd in de Drôme en terugkijkt op de ingewikkelde weg naar volwassenheid. Désillusions duurt maar 21 minuten, maar na die 21 minuten wil ik de songs van Savanah minstens nog een keer horen en meestal nog veel vaker. Ik had deze week kennelijk behoefte aan Franstalige muziek, maar dat het zo mooi zou worden als op Désillusions van Savanah had ik niet durven dromen. Erwin Zijleman
