Review: The Northern Belle - Even Cowgirls Get Sad

De Noorse band The Northern Belle heeft inmiddels een stapeltje fraaie albums gemaakt waarop Amerikaanse rootsmuziek wordt vermengd met pop en ook op Even Cowgirls Get Sad klinkt dat weer bijzonder aangenaam.
De albums van de uit het Noorse Oslo afkomstige band The Northern Belle staan inmiddels al een aantal jaren garant voor songs vol zonnestralen, maar het zijn ook songs met inhoud. Voor liefhebbers van pure Amerikaanse rootsmuziek is het misschien net wat te veel pop, terwijl liefhebbers van pure pop het waarschijnlijk net wat te veel rootsmuziek vinden, maar voor iedereen die houdt van de combinatie van de twee genres is het smullen. Dat is niet anders bij beluistering van het deze week verschenen album Even Cowgirls Get Sad, waarop The Northern Belle weer een aantal uitstekende songs toevoegt aan haar oeuvre en ons ook nog eens een opmerkelijke cover voorschotelt.

Aan het eind van 2020 haalde ik het album We Wither, We Bloom van de Noorse band The Northern Belle uit een jaarlijstje met vooral rootsmuziek. De band uit Oslo had vervolgens maar heel weinig tijd nodig om me te overtuigen van haar kwaliteiten. Noorse bands die rootsmuziek maken kiezen meestal voor wat donkere klanken en voor een flinke dosis melancholie, maar de muziek van The Northern Belle strooide ook driftig met zonnestralen. 

Nu was We Wither, We Bloom oorspronkelijk ook verschenen in de zomer, maar het album leek eerder gemaakt in Californië dan in Noorwegen. We Wither, We Bloom bleek al het derde album van The Northern Belle en ook voorgangers The Northern Belle uit 2015 en Blinding Blue Neon uit 2018 bleken uitstekende albums. 

We Wither, We Bloom werd in 2021 gevolgd door het album The Women in Me, dat ik vanwege de lengte van slechts 29 minuten aanzag voor een tussendoortje en bovendien voor een mini-album en daarom niet besprak op De Krenten uit de Pop. Daar kreeg ik later spijt van, want ook The Women in Me schudde de Noorse band de ene na de andere memorabele popsong uit de mouw. 

In 2024 was ik wel weer bij de les toen het zeer fraaie Bats in the Attic verscheen. Op dit album perfectioneerde de Noorse band haar bijzondere eigen geluid nog wat verder en wist het wat mij betreft genadeloos te verleiden met een mix van Amerikaanse rootsmuziek, Britse folk en Californische popmuziek, met songs die de zon lieten schijnen en met de geweldige stem van Stine Andreassen, die ook was te horen op de albums van de Noorse bands The Silver Lining en Darling West. 

Het is muziek waarvoor het hokje Nordicana werd bedacht en dat hokje werd me na Bats in the Attic nog wat dierbaarder. Deze week is een nieuw album van The Northern Belle verschenen en ook Even Cowgirls Get Sad is weer een album vol onweerstaanbaar lekkere Nordicana. 

Vijf jaar geleden maakte ik de fout om een wat korter album van de Noorse band te laten liggen, maar het nieuwe album van de band uit Oslo heb ik ondanks de beperkte speelduur van een kleine 28 minuten direct opgepikt. Ook op Even Cowgirls Get Sad steelt frontvrouw Stine Andreassen de show met haar bijzonder aangenaam klinkende stem, maar ook met de songs zit het dit keer weer goed. 

Ook op haar nieuwe album vermengt The Northern Belle invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek met invloeden uit de pop. Het zijn ook dit keer invloeden uit de Californische pop van weleer, maar de Noorse band verwerkt dit keer ook wat meer eigentijdse invloeden uit de pop. 

Liefhebbers van traditionele of pure Amerikaanse rootsmuziek zullen de songs op Even Cowgirls Get Sad waarschijnlijk te veel pop vinden, maar wat mij betreft zijn pop en roots op het nieuwe album van The Northern Belle voldoende in balans. Samen met een aantal gastmuzikanten zijn een aantal prima nieuwe songs opgenomen en die klinken stuk voor stuk bijzonder aangenaam. 

De meest bijzondere track op Even Cowgirls Get Sad is echter The Subway. De song van Chappell Roan is wat mij betreft een van de meest memorabele popsongs van 2025, maar ook de versie van The Northern Belle mag er zijn, al is het maar omdat de mooie stem van Stine Andreassen rust toevoegt aan de song en het vleugje rootsmuziek laat horen hoe knap de song van Chappell Roan is. Het is de kers op een wederom zeer smakelijke taart. Erwin Zijleman

De muziek van The Northern Belle is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Noorse band: https://thenorthernbelle.bandcamp.com/album/even-cowgirls-get-sad.

Review: Dog Shaped - Reason

Dog Shaped uit New York debuteerde vorige maand met een EP die niet veel aandacht heeft gekregen, maar ik ben behoorlijk onder de indruk van het eigen geluid van de band en de bijzondere stem van Emily Cabarle.
Ik hoor niet vaak EP’s die zoveel belofte laten horen als de afgelopen maand verschenen EP Reason van Dog Shaped. Het project van singer-songwriter Emily Cabarle en de indierockband Sue Your Landlord heeft slechts zes tracks en zo’n twintig minuten nodig om een onuitwisbare indruk te maken. In die zes tracks verschiet het geluid van Dog Shaped meerdere keren van kleur en wordt het hele palet van ingetogen indiefolk tot lekker gruizige indierock bestreken. De band speelt prachtig, maar het is de stem van Emily Cabarle die op mij de meeste indruk maakt. Het is een stem die anders klinkt dan de meeste andere stemmen in de indiescene van het moment en het is een stem vol gevoel. Ik kijk nu al uit naar volgend werk van Dog Shaped of solowerk van Emily Cabarle.

Onlangs werd ik op het muziekplatform MusicMeter.nl getagd met de tekst “mocht je echt jong nieuw talent een kans willen geven is dit een bijzondere debuut-EP”. Nu besteed ik op De Krenten uit de Pop meestal geen aandacht aan EP’s, want er zijn al meer dan genoeg albums waar ik uit kan kiezen. Ik maak nog wel eens een uitzondering voor een mini-album, maar een totale speelduur van 20 minuten vind ik normaal gesproken echt te kort. 

Een aanbeveling op MusicMeter neem ik echter altijd serieus en ik heb absoluut een zwak voor nieuw talent, zeker als het vrouwelijke singer-songwriters betreft. Ik ben daarom toch gaan luisteren naar Reason van Dog Shaped, waarbij de opmerking van de tipgever dat de vrouw achter Dog Shaped livestreams organiseert waar vaak maar een handjevol bezoekers op afkomen, me nog wat extra motiveerde om naar haar muziek te luisteren. 

Dog Shaped is een project van de Amerikaanse muzikante Emily Cabarle, die begin dit jaar haar eerste twee singles op Spotify zette en een maand geleden haar eerste EP uitbracht. Reason duurt inderdaad maar twintig minuten, maar bevat wel zes songs, wat wel weer een respectabel aantal is. 

Er is op het internet maar heel weinig te vinden over Dog Shaped en nog minder over Emily Cabarle, maar ik vond op Spotify ook nog een viertal songs onder haar eigen naam, waarvan Callie ook terug te vinden is op de EP van Dog Shaped. Het solowerk van Emily Cabarle is vooral folky van aard en betrekkelijk sober ingekleurd. De songs van de muzikante uit Brooklyn, New York, vallen wel op door haar stem, die voor de afwisseling eens niet fluisterzacht is en lekker expressief klinkt. 

Het solowerk van Emily Cabarle is ruw, maar laat wat mij betreft wel de belofte van de Amerikaanse muzikante horen. Die belofte is ze voorbij op de EP van Dog Shaped, die een voller geluid en meer uitgewerkte songs laat horen. Het is zoals gezegd lastig om meer informatie te vinden over de EP van Dog Shaped, maar uit het enige artikel dat ik vond begrijp ik dat Emily Cabarle op Reason samenwerkt met de indierockband Sue Your Landlord. 

Het is een naam die ik nog niet eerder ben tegengekomen, wat niet gek is, want de band uit New York heeft tot dusver slechts een aantal singles uitgebracht. De band levert op Reason fraai werk af, want de songs van Dog Shaped zijn voorzien van mooie en zeer gevarieerde klanken. Het zijn klanken die niet al te makkelijk in een hokje zijn te duwen, want Reason schakelt makkelijk tussen indierock, indiefolk, indiepop, folkrock en rockmuziek uit de jaren 90. 

Het dynamische geluid van Sue Your Landlord vraagt wat meer van de stem van Emily Cabarle dan in haar ingetogen solowerk, maar dat is geen probleem voor de muzikante uit Brooklyn. De zang op Reason is zeer karakteristiek en hoe vaker ik naar Reason luister, hoe groter mijn zwak voor de stem van Emily Cabarle wordt. 

In muzikaal opzicht doet Dog Shaped af en toe wel wat denken aan Crowsdell, het miskende project van Shannon Wright, maar ik heb ook af en toe associaties met Bettie Serveert, al heeft Dog Shaped een duidelijk eigen sound. Het is een sound die zes songs lang indruk maakt en hopelijk de voorbode is van een debuutalbum dat in brede kring geprezen wordt. En zo was MusicMeter weer eens goed voor een geweldige tip. Erwin Zijleman