29 oktober 2026

Review: Kacy Lee Anderson - Hello, I'm Irrelevant

De Canadese muzikante Kacy Lee Anderson vierde successen als helft van het duo Kacy & Clayton, maar gaat nu haar eigen weg met het bijzonder eigenzinnige, maar al snel ook mooie en interessante soloalbum Hello, I'm Irrelevant.
Met een stem als die van Kacy Lee Anderson kun je geen slecht album maken, maar de songs van de muzikante uit het Canadese Saskatchewan klonken wel eens toegankelijker dan op haar solodebuut. Bij eerste beluistering van het album verlangde ik terug naar de albums van Kacy & Clayton, het duo dat Kacy Lee Anderson vormde met haar neef, maar Hello, I'm Irrelevant dwingt al snel respect af. Het album klinkt soms wat experimenteler en soms zwaar nostalgisch, maar ik hoor ook wel wat van de prachtalbums van Kacy & Clayton. Hello, I'm Irrelevant is waarschijnlijk commerciële zelfmoord, maar het siert de Canadese muzikante dat ze doet waar ze zelf zin in heeft en ook dat is meer dan eens prachtig.



De naam Kacy Lee Anderson klonk me onmiddellijk bekend in de oren, maar ik wist niet direct waarom dit zo was. Ik ken haar natuurlijk van het duo dat ze vormt (of vormde) met haar neef Clayton Linthicum, ook bekend van de band The Deep Dark Woods, al is het al even geleden dat het laatste album van Kacy & Clayton verscheen. 

Het duo uit Wood Mountain, Saskatchewan, leverde met The Day Is Past & Gone (2013), Strange Country (2015), The Siren's Song (2017) en Carrying On (2019) vier geweldige albums af, waarvan met name de laatste twee, door Jeff Tweedy, geproduceerde albums bijzonder mooi en volgens mij ook behoorlijk succesvol waren. 

Het zijn albums die opvallen door het gitaarwerk van Clayton Linthicum, maar imponeren door de geweldige stem van Kacy Anderson, die meer dan eens is vergeleken met die van de Britse folkie Sandy Denny. Kacy & Clayton verwerkten in eerste instantie vooral invloeden uit de Britse folk en folkrock, maar sleepten er aan de hand van Jeff Tweedy steeds meer invloeden uit de countryrock en de psychedelica bij. 

In 2020 doken Kacy & Clayton nog op met het samen met de Nieuw-Zeelandse muzikant Marlon Williams gemaakte en overtuigende Plastic Bouquet, maar sindsdien was het stil rond het Canadese duo, al verscheen nog wel muziek van The Deep Dark Woods waarin ook Kacy Anderson was te horen. 

De Canadese muzikante duikt deze week op als Kacy Lee Anderson en heeft met Hello, I'm Irrelevant haar eerste soloalbum uitgebracht. Het is volgens haar bandcamp pagina de muziek die ze zelf wilde maken en die niet onder druk van de muziekindustrie tot stand kwam. 

Het levert een album op waaraan ik aan de ene kant moest wennen, maar dat me aan de andere kant direct wist te overtuigen. Dat laatste heeft vooral te maken met de stem van de muzikante uit Saskatchewan. Ook op haar eerste soloalbum zingt Kacy Lee Anderson echt prachtig, waardoor ik direct geïnteresseerd was in het album. 

Ik moest wel wat wennen aan de muziek op Hello, I'm Irrelevant en aan de nieuwe songs van de Canadese muzikante. Kacy Lee Anderson doet op haar soloalbum precies waar ze zelf zin in heeft en dat kan meerdere kanten op. Een deel van de songs heeft een duidelijk hang naar de jaren 60 en met name naar de folk uit dit decennium, maar er zit veel variatie tussen de songs op Hello, I'm Irrelevant. 

Kacy Lee Anderson maakte haar album samen met haar partner Micah Erenberg en producer Michael John Dubue en voor het opnemen van het album werd, midden in de strenge Canadese winter, uitgeweken naar een oude kerk in Quebec. Het album klinkt soms wat ruw of zelfs lo-fi, maar dat vind ik juist de charme van het album. 

In eerste instantie miste ik de consistentie van de albums van Kacy & Clayton, maar al snel ging ik de eigenzinnige songs van Kacy Lee Anderson meer waarderen. De songs waarin ik echo’s van de laatste twee albums van Kacy & Clayton hoor, vind ik nog steeds het mooist, maar de Canadese muzikante verdient respect voor het kiezen van een eigen weg en zingt echt geweldig, ook in de songs die tegen popmuziek uit de jaren 50 en 60 aanschuren en een rock ’n roll vibe toevoegen aan het geluid van Kacy Lee Anderson. 

Ik denk niet dat Hello, I'm Irrelevant het succes van de albums van Kacy & Clayton gaat benaderen, maar het album verdient het absoluut om gehoord te worden. Wel jammer overigens dat Hello, I'm Irrelevant maar net iets meer dan twintig minuten duurt. Erwin Zijleman

De muziek van Kacy Lee Anderson is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Canadese muzikante: https://kacyleeanderson.bandcamp.com/album/hello-im-irrelevant.


Hello, I'm Irrelevant van Kacy Lee Anderson is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Review: Stevie Wonder, Ziggo Dome, Amsterdam, 28 oktober 2026


Het is niet veel muzikanten gegeven om als twintiger een onbetwist meesterwerk af te leveren, maar Stevie Wonder deed het in 1976 met het album Songs in the Key of Life. Het album volgde op ook al niet misselijke albums als 
Where I'm Coming From uit 1971, Music of My Mind en Talking Book uit 1972, Innervisions uit 1973 en Fulfillingness' First Finale uit 1974, maar Songs in the Key of Life wordt over het algemeen beschouwd als het meesterwerk van Stevie Wonder, die na het album overigens niet veel bijzonders meer zou maken, al is Hotter Than July uit 1980 geen slecht album.

Songs in the Key of Life is dit jaar precies 50 jaar oud en dat was voor Stevie Wonder aanleiding om het album integraal uit te voeren tijdens de tour die hem momenteel over de wereld voert. Het is een buitengewoon ambitieus project, want er kwam destijds nogal wat kijken bij het maken van het album. Gisteren stond de Amerikaanse muzikant in een uitverkochte Ziggo Dome in Amsterdam en liet hij vanaf de eerste noten horen dat hij op 76-jarige leeftijd nog altijd tot grootse daden in staat is.

Bij de meeste muzikanten die de leeftijd van 75 jaar zijn gepasseerd laat de stem het steeds meer afweten, maar de stem van Stevie Wonder klonk direct geweldig en bleef dit het hele concert doen. Hij staat er tijdens zijn tour zeker niet alleen voor, want hij laat zich begeleiden door een zeer omvangrijke band. Ik was op een gegeven moment de tel kwijt, maar er stonden alles bij elkaar meer dan 25 muzikanten op het podium, wat een imposant geluid opleverde.

foto: Robert Kloosterman

De omvangrijke band bestaat uit geweldige muzikanten, waaronder een aantal oudgedienden, die uitstekend uit de voeten kunnen met de soms behoorlijk complexe songs en arrangementen van Stevie Wonder, die op Songs in the Key of Life invloeden uit onder andere de soul, gospel, funk, rock en jazz aan elkaar smeedt. De muzikanten kregen alle ruimte om te soleren, wat Stevie Wonder de tijd gaf om op adem te komen. Het geweldige ondersteunende bas- en drumwerk mag overigens niet onvermeld blijven en hetzelfde geldt voor de uitstekende achtergrondvocalisten.

In de setlist was er nauwelijks ruimte voor verrassingen, want het album Songs in the Key of Life staat centraal tijdens deze tour en wordt integraal uitgevoerd. De songs zijn in een aantal gevallen wel flink langer uitgesponnen, waarbij met name de toetsenisten en de gitaristen alle ruimte kregen om te soleren, wat ze op weergaloze wijze deden. 

Met name het eerste deel van de set was gisteren verpletterend mooi. In muzikaal opzicht knalde het van het podium, Stevie Wonder zong geweldig en visueel zag het er ook fraai en toegankelijk uit. Met toptracks als Village Ghetto Land (prachtig uitgevoerd met alleen strijkers), Sir Duke, I Wish en You Are the Sunshine of My Life was het bovendien een feest van herkenning.

Iedereen die Songs in the Key of Life kent wist precies wat er ging komen, maar via improvisatie kwam Stevie Wonder uit bij een stukje Billie Jean van Michael Jackson. Na veertien songs en talloze hoogtepunten waren we tot en met Ebony Eyes gekomen en was het tijd voor een korte pauze.


Ik begrijp dat zo'n pauze voor Stevie Wonder nodig is om op adem te komen, maar het haalde wel wat de vaart uit het concert, dat werd hervat met een toespraak en een mooie versie van Isn't She Lovely. Daarna was het een paar songs gewoon heel goed, maar wat mij betreft niet zo imponerend als in het eerste deel van de set. Gelukkig had Stevie Wonder in het resterende deel van de tweede set nog veel moois in petto en kreeg het concert de afsluiters die het verdiende.

De Amerikaanse muzikant speelde grotendeels dezelfde set als tijdens zijn concerten in Engeland, Duitsland en Scandinavië, maar de medley met onder andere I Just Called to Say I Love You werd ons in Amsterdam onthouden, waar ik persoonlijk alleen maar blij mee was.

Ik had Stevie Wonder nog niet eerder gezien, maar kan alle uiterst lovende recensies die zijn verschenen alleen maar onderschrijven. De Amerikaanse muzikant liet niet alleen horen dat hij nog in muzikale topvorm verkeert, maar maakte bovendien nog maar eens duidelijk dat zijn album uit 1976 de tand des tijd probleemloos heeft doorstaan, wat van heel veel 50 jaar oude albums niet kan worden gezegd.

Iedereen die erbij was heeft een zeer memorabel concert gezien, iedereen die er niet bij was heeft iets gemist. Of er een volgende kans komt is maar de vraag, maar als de kans komt ben ik er zeker weer bij. Erwin Zijleman