Review: BLUAI - The Way You Talk Reminds Me Of Home

Save It For Later, het debuutalbum van de Belgische band BLUAI, durf ik inmiddels best een sensationeel goed album te noemen en dat predicaat past ook uitstekend op het deze week verschenen tweede album The Way You Talk Reminds Me Of Home.
Er komt de laatste tijd heel veel mooie muziek uit België en onze zuiderburen hebben ook zeker niet te klagen over goede zangeressen. Met Catherine Smet beschikt de Antwerpse band BLUAI over een hele goede zangeres, maar de band heeft nog veel meer te bieden. Ook op het deze week verschenen album The Way You Talk Reminds Me Of Home weet de band op eigen wijze invloeden uit onder andere indierock, indiepop en Amerikaanse rootsmuziek te vermengen. Het geluid van de band klinkt niet alleen eigenzinnig, maar ook bijzonder smaakvol. BLUAI had de lat met haar uitstekende debuutalbum hoog gelegd voor zichzelf, maar The Way You Talk Reminds Me Of Home doet er zeker niet voor onder.

BLUAI is een Belgische band die aan het begin van 2024 prachtig debuteerde met het album Save It For Later. Het is een album waarop de band uit Antwerpen op zeer fraaie wijze invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, indierock en indiepop aan elkaar smeedt. Save It For Later is een album met zeer aansprekende songs, die echt prachtig zijn ingekleurd en nog wat verder worden opgetild door de mooie stem van Catherine Smet, de frontvrouw van de band. 

Het is een stem waarin ik geregeld iets hoor van Adrianne Lenker van Big Thief, maar ik vind de zang van Catherine Smet eerlijk gezegd mooier. Ik luister nog vaak naar Save It For Later, dat ook niet voor niets mijn jaarlijstje haalde en dat ik inmiddels nog wat hoger inschat dan twee jaar geleden. Ik luister ook al een tijdje naar het deze week verschenen tweede album van de Belgische band, dat ik een aantal weken geleden al kreeg toegestuurd. 

The Way You Talk Reminds Me Of Home laat horen dat BLUAI de afgelopen twee jaar zeker niet heeft stilgestaan. Op haar tweede album verwerkt de Belgische band ongeveer dezelfde invloeden als op het debuutalbum, maar invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, indierock en indiepop zijn dit keer geïntegreerd in een nog wat duidelijker BLUAI geluid. 

Ook bij het beluisteren van The Way You Talk Reminds Me Of Home was ik in eerste instantie vooral onder de indruk van de stem van Catherine Smet, die met nog wat meer energie en emotie zingt. De stem van de Belgische muzikante is niet alleen mooi, maar voorziet de muziek van BLUAI ook van een duidelijk eigen sound. 

Ook op The Way You Talk Reminds Me Of Home zijn de songs van de band mooi en trefzeker ingekleurd. Het album klinkt net wat anders dan het Save It For Later, dat wat duidelijker tegen de Amerikaanse rootsmuziek aanleunde. Op het tweede album schuift BLUAI wat meer op richting de indierock, zonder dat het de andere invloeden in haar muziek is vergeten, zoals in de songs waarin toch weer een banjo of een viool opduikt. 

Het debuutalbum van de band uit Antwerpen klonk in muzikaal opzicht onderscheidend en dat gaat wat mij betreft ook op voor het tweede album. The Way You Talk Reminds Me Of Home klinkt geen moment als een standaard indierock album, maar evenmin als een standaard rootsalbum. Big Thief is nog altijd relevant vergelijkingsmateriaal, maar ik hoor op The Way You Talk Reminds Me Of Home meer BLUAI dan Big Thief. 

Dat ligt niet alleen aan de bijzonder mooie zang en de fraaie inkleuring van de songs, maar ook aan de songs zelf, die nog wat mooier en interessanter zijn dan die op het eerste album van de band, die zich direct opdringen, maar die ook interessant blijven wanneer je ze vaker hoort. 

BLUAI nam haar tweede album op in de fameuze RAK studio’s in Londen en riep de hulp van producer Isabel Gracefield in. Deze gelouterde Britse producer koos ervoor om de nieuwe songs van BLUAI vrijwel live op te nemen in de RAK studio’s en dat pakt fraai uit. De live-setting voorziet de nieuwe songs van de Belgische band van veel energie en zowel de muziek als de zang klinken net wat ruwer en spontaner dan bij een andere aanpak. 

Ik ben echt enorm gehecht aan het debuutalbum van BLUAI, waardoor de lat enorm hoog lag voor het altijd lastige tweede album van de band, maar nu ik The Way You Talk Reminds Me Of Home flink wat keren heb beluisterd, vind ik het nieuwe album zeker niet minder dan zijn voorganger. Iedereen die BLUAI nog niet kent heeft inmiddels twee prachtalbums te ontdekken. Erwin Zijleman

De muziek van BLUAI is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Belgische band: https://bluai.bandcamp.com/album/the-way-you-talk-reminds-me-of-home.

The Way You Talk Reminds Me Of Home van BLUAI is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 36,99 euro

CD, 22,99 euro

Review: Michael Penn - March (1989)

Michael Penn trad in 1989 heel even uit de schaduw van zijn succesvolle acterende broers Chris en Sean en leverde met het uitstekende March een destijds terecht geprezen soloalbum vol redelijk tijdloos klinkende popsongs af.
Ik had echt minstens dertig jaar niet meer geluisterd naar March van Michael Penn, maar toen ik de titel van het album zag had ik direct goede herinneringen. Het debuutalbum van de Amerikaanse muzikant deed het in 1989 uitstekend, maar echt van de grond kwam de muzikale carrière van Michael Penn niet. Het heeft niets te maken met de songs op March, want die klinken nog altijd even lekker. Dankzij een zeer goed gevulde gastenlijst klinkt het album ook in muzikaal opzicht uitstekend en Michael Penn is absoluut een prima zanger. Ik was in 1989 zeer gecharmeerd van het eerste album van de Amerikaanse muzikant en begrijp nog altijd volledig waarom dit zo was.

In de zoektocht naar vergeten albums in mijn platenkast stuitte ik onlangs op March van Michael Penn. Het is niet het enige album dat ik ken van de Amerikaanse muzikant, maar het is wel het album dat me met afstand het meest dierbaar is. Ik luisterde aan het eind van de jaren 80 volgens mij vooral naar gitaarbands en nauwelijks naar singer-songwriter albums, maar het album van Michael Penn wist me direct te raken. 

March verscheen in de herfst van 1989 en is het debuutalbum van Michael Penn, overigens de broer van de acteurs Chris Penn en Sean Penn. Michael Penn koos niet voor het witte doek, maar voor de muziek. Hij was naar eigen zeggen een zeer obsessieve Beatles-fan en probeerde aan het begin van de jaren 80 met zijn band een plekje te veroveren in de muziekscene van Los Angeles. 

Dat lukte niet direct, maar hij werd uiteindelijk in het zadel geholpen door zijn broer Sean, die hem meenam naar de razend populaire tv-serie Saturday Night Live. Michael Penn begon samen met Patrick Warren, die later uit zou groeien tot een gerenommeerd muzikant en producer, aan het opnemen van zijn solodebuut March, dat het prima deed in het najaar van 1989. 

Het commerciële succes van March stond de artistieke ambities van de Amerikaanse muzikant wat in de weg, waardoor hij lange stiltes liet vallen tussen zijn albums en het succes van March nooit meer zou evenaren. March is inderdaad het meest commerciële of toegankelijke album van Michael Penn, die overigens trouwde met de door mij zeer bewonderde Aimee Mann, maar ik vind het nog steeds zijn beste album. 

Net zoals zoveel andere albums uit de jaren 80 klinkt March met de oren van nu ietwat gedateerd, maar ik vind het nog altijd een uitstekend album. Het gedateerde zit hem vooral in de productie, al klonk March in 1989 echt fantastisch. Het debuutalbum van Michael Penn werd geproduceerd door de inmiddels zeer bekende Tony Berg en dat is niet de enige bekende naam die opduikt bij het bestuderen van de credits van March. 

Naast de al eerder genoemde Patrick Warren zijn ook onder andere Charlie Sexton, Larry Klein, Jim Keltner, Lisa Coleman en Wendy Melvoin op het album te horen, dat ook nog eens van een mooie mix werd voorzien door Bob Clearmountain. Het zijn mensen die niet iedereen in 1989 naar de studio kreeg en de imposante gastenlijst draagt zeker bij aan de kwaliteit van March. 

De rol van Michael Penn mag echter ook niet onderschat worden. De Amerikaanse muzikant beschikt over een uitstekende stem en heeft voor zijn debuutalbum bovendien een aantal aansprekende songs geschreven, zoals bijvoorbeeld de geweldige single No Myth. De stem van Michael Penn doet me wel wat denken aan die van Neil Finn van Crowded House, en ook in muzikaal opzicht hoor ik raakvlakken. 

Die hoor ik vooral wanneer de Beatles fascinatie van Michael Penn opspeelt, maar March bevat ook een aantal wat stevigere tracks. Ik vind het niet allemaal meer zo goed als in 1989, maar veel songs op March hebben de tand des tijds uitstekend doorstaan. Ook het andere werk van Michael Penn is zeker de moeite waard, maar wat mij betreft maakte hij zijn beste album aan het eind van de jaren 80. 

March is zo’n album dat inmiddels door bijna iedereen is vergeten, maar de hernieuwde kennismaking met het inmiddels meer dan 35 jaar oude album is mij uitstekend bevallen. Erwin Zijleman