De Ierse band Lankum gaf de Ierse folk een paar jaar geleden een flinke impuls met albums waarop een bijzondere draai werd gegeven aan traditionele folk. Het leverde albums op met duistere en bezwerende folk die je genadeloos bij de strot greep. Zo meedogenloos was de muziek van Laura Quirke en Claire Kinsella niet, maar ook het debuutalbum van Lemoncello was er een die in de smaak viel bij liefhebbers van de door Lankum en ØXN gemaakte folk met een twist. Het is het afgelopen jaar wat stil in het genre, waardoor het tweede album van Lemoncello minder is opgevallen, maar het is wederom een bijzonder fraai album, met een hoofdrol voor de mooie stemmen van de twee Ierse muzikanten.
Het Ierse platenlabel Claddagh Records bestaat al sinds de jaren 50 en was lange tijd vooral gericht op het uitbrengen van nogal traditionele Ierse folk. In 2023 bracht het label echter het briljante CYRM van ØXN uit en dat vond en vind ik nog steeds een van de allerbeste albums van 2023. Ik besloot om het label vanaf dat moment wat beter in de gaten te houden en dat leverde me in 2024 het bijzonder fraaie Yellow Roses van Niamh Bury op en niet veel later het titelloze debuutalbum van Lemoncello, dat ik misschien nog wel mooier vond.
Lemoncello is een Iers duo dat bestaat uit Laura Quirke en Claire Kinsella, die allebei beschikken over een hele mooie stem en hun songs verder inkleuren met gitaar en cello. De stemmen van de twee lijken op het debuutalbum van Lemoncello niet alleen gemaakt voor Ierse folk, maar bovendien voor het soort donkere en bezwerende folk waarmee ØXN in 2023 een verpletterende indruk maakte.
De muziek van Lemoncello was niet zo duister en beklemmend als de muziek van ØXN en een band als Lankum, maar het debuutalbum van het Ierse tweetal was ook niet op zijn plek in het hokje traditionele Ierse folk. Het debuutalbum van Lemoncello bleek ook nog eens een eersteklas groeialbum, waardoor ik het album nu veel hoger aansla dan twee jaar geleden.
Mijn aandacht voor Claddagh Records verslapte wat toen er lange tijd geen albums verschenen die mij net zo wisten te raken als de albums van ØXN, Niamh Bury en Lemoncello. Dat is jammer, want in mei verscheen het tweede album van Lemoncello. Perfect Place heeft volgens mij wat minder aandacht gekregen dan het debuutalbum van Laura Quirke en Claire Kinsella, want ook muziektijdschriften als Mojo en Uncut wezen me niet of onvoldoende duidelijk op het tweede album van het duo.
Het heeft echt niets te maken met de kwaliteit van het album, want ik vind Perfect Place nog beter dan het eerste album van Lemoncello. Ik heb weinig informatie over het nieuwe album van het Ierse tweetal, want zelfs op de bandcamp pagina van Lemoncello is niets te vinden.
Volgens de informatie van Spotify produceerden Laura Quirke en Claire Kinsella samen met Ruth O’Mahony Brady het nieuwe album en tekenen ze ook voor het grootste deel van de muziek op Perfect Place, met hier en daar uiterst subtiele toevoegingen van keyboards, bas en drums. Ook dit keer zijn de bijdragen van de cello sfeerbepalend, maar de meeste indruk maken de stemmen van Laura Quirke en Claire Kinsella, zeker als ze gecombineerd worden.
Ook op Perfect Place maken de twee indruk met ingetogen vocalen die makkelijk onder de huid kruipen. Dat doen ook de songs van Lemoncello, die net als op het debuutalbum flink wat invloeden uit de (Ierse) folk bevatten, maar ook een duidelijk eigen geluid hebben.
Het is net als op het eerste album een bij vlagen behoorlijk donker geluid, maar nog meer dan op het debutalbum staan Laura Quirke en Claire Kinsella op Perfect Place garant voor fraaie spanningsbogen, die de songs van Lemoncello voorzien van een hele bijzondere sfeer. Er is tot dusver weinig geschreven over Perfect Place van Lemoncello, maar Laura Quirke en Claire Kinsella hebben na hun zo mooie debuutalbum wederom een betoverend mooi folkalbum gemaakt. Erwin Zijleman
De muziek van Lemoncello is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Ierse tweetal: https://lemoncello.bandcamp.com/album/perfect-place.
