30 september 2026

Review: Penelope Isles - 3

De eerste twee albums van het Britse duo Penelope Isles sneeuwden helaas wat onder, maar de zonnige maar ook interessante songs op het derde album van Jack en Lily Wolter verdienen echt alle aandacht, zeker in de nazomer van het moment.
Ik ontdekte het in 2019 verschenen debuutalbum van Penelope Isles min of meer bij toeval, maar ik was zo onder de indruk van de muziek van het tweetal uit Brighton dat ik Jack en Lily Wolter ben blijven volgen. Het tweede album van Penelope Isles was misschien nog wel beter, maar sindsdien bleef het lang stil, al was er wel de productie van het geweldige maar helaas door haar dood overschaduwde album van Nell Smith. Nog niet eens zo heel lang geleden verscheen er ook nog een soloalbum van Lily Wolter, maar gelukkig had ze ook nog tijd voor een nieuw album van het duo dat ze met haar broer Jack vormt. En 3 valt zeker niet tegen, want ook dit keer zijn de songs van de twee behoorlijk onweerstaanbaar.



Het Britse duo Penelope Isles leverde met Until the Tide Creeps In uit 2019 en Which Way to Happy uit 2021 twee bijzonder aangename albums af. Het duo dat bestaat uit broer en zus Jack en Lily Wolter vermaakt op deze albums met zonnig klinkende popsongs, al drijft er af en toe ook een donkere wolk over. 

Het zijn niet de enige wapenfeiten van de twee, want Lily Wolter leverde pas een paar maanden geleden een soloalbum af onder de naam My Precious Bunny (A Moment In My Eyes) en Jack en Lily Wolter ontfermden zich over en produceerden het debuutalbum van de pas 17 jaar oude Nell Smith, die vlak voordat het album werd uitgebracht verongelukte. 

Deze week keert Penelope Isles na een afwezigheid van vijf jaar terug met het derde album van het duo uit Brighton en het is wederom een bijzonder aangenaam klinkend album. Het album heeft de eenvoudige titel 3 meegekregen, maar verder kiest Penelope Isles nergens voor de makkelijkste weg. 

3 ligt qua invloeden in het verlengde van de vorige twee albums, want ook op het nieuwe album van Jack en Lily Wolter klinkt de muziek van Penelope Isles vaak licht en zomers, maar is er ook ruimte voor wat donkerdere en gruizige momenten. Ook de mix van invloeden op de albums van het Britse duo klinkt inmiddels bekend. Ook het nieuwe album bevat onmiskenbaar invloeden uit de dreampop, maar ook invloeden uit de psychedelica spelen een belangrijke rol in de muziek van Penelope Isles. 

Dat de songs op 3 zonnig en ontspannen klinken is niet zo gek. Jack en Lily Wolter zijn gek op surfen en schreven de songs voor het nieuwe album tijdens een surftrip in Portugal. Dat er af en toe een donkere wolk overdrijft is ook niet zo gek, want het album werd uiteindelijk opgenomen in Schotland. 

In mijn recensie van Which Way to Happy gaf ik aan dat ik het album bij eerste beluistering een muzikale suikerspin vond. Het was heerlijk zoet, maar het was ook zo weg als je je tanden er in zette. Toen ik het album vaker had gehoord verdween de suikerspin associatie als sneeuw voor de zon, want de songs van Penelope Isles zijn niet alleen heel aangenaam, maar zitten ook knap in elkaar. Het is niet anders op 3 dat vol staat met songs die onmiddellijk verleiden, maar ook steeds mooier en interessanter worden. Het zijn tegelijkertijd ook tijdloos klinkende popsongs die nog veel meer invloeden bevatten dan je bij eerste beluistering hoort. 

Zeker in de uitbundig schijnende herfstzon van het moment zijn de nieuwe songs van Penelope Isles nauwelijks te weerstaan, maar net als zijn twee voorgangers is ook 3 een album dat langer mee gaat dan een paar zomerse dagen. Ik was zeer gecharmeerd van de eerste twee albums van het duo uit Brighton, maar ik vind 3 nog wat overtuigender dan Until the Tide Creeps en Which Way to Happy. 

De stemmen van Jack en met name Lily Wolter klinken nog wat lomer en verleidelijker en met name het soms wat stevigere gitaarwerk zorgt voor mooie contrasten met de zoete vocalen. Met name in de wat meer psychedelisch klinkende songs op het album heeft 3 een heerlijk bedwelmende werking. Het is veel te lang stil geweest rond Penelope Isles, maar op hun nieuwe album laat het Britse duo horen dat de muzikale chemie tussen Jack en Lily Wolter gelukkig nog niet is verdwenen. Erwin Zijleman

De muziek van Penelope Isles is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Britse duo: https://penelopeisles.bandcamp.com/album/3.



29 september 2026

Review: Julia Jacklin - The Gem

The Gem is alweer het vierde album van de Australische muzikante Julia Jacklin en net als zijn voorgangers blinkt het uit door kwalitatief hoogstaande songs die zowel muzikaal als vocaal verrassend veelzijdig zijn.
Julia Jacklin vult nog niet de grote concertzalen en heeft ook niet de streamingaantallen van de grote namen in de indiemuziek van het moment, maar in kwalitatief opzicht doet ze niet onder voor de besten in het genre. Dat liet ze horen op haar vorige twee albums Crushing en PRE PLEASURE, die terecht opdoken in menig jaarlijstje. Het deze week verschenen album The Gem werd opgenomen met bescheiden middelen en rammelt net wat meer dan het vorige album, maar dat heeft zijn charme. Aan de kwaliteit van de songs van Julia Jacklin is niets veranderd en ook haar stem klinkt weer onweerstaanbaar mooi op The Gem, dat uiteraard ook zo veelzijdig klinkt als we inmiddels van Julia Jacklin verwachten.



Vanuit het verre Australië trek je misschien net wat minder makkelijk de aandacht dan vanuit Europa of de Verenigde Staten, maar de drie albums die de Australische muzikante Julia Jacklin de afgelopen jaren maakte, horen wat mij betreft tot het allerbeste dat de indierock en indiepop momenteel te bieden hebben. 

Op haar debuutalbum Don’t Let the Kids Win laat Julia Jacklin direct al horen hoe goed ze is. De songs op het album bestrijken het hele spectrum van verstilde folksongs tot gruizige rocksongs en het zijn songs die zich stuk voor stuk direct opdringen. De muzikante uit Sydney en later Melbourne beschikt ook nog eens over een zeer aansprekende stem, die haar songs nog wat mooier en verslavender maakt. 

Het debuutalbum van Julia Jacklin stond bol van de belofte, maar die belofte maakt ze meer dan waar op het in 2019 uitgebrachte album Crushing. Het is een indringend breakup album, maar ook op Crushing klinken de songs van Julia Jacklin weer zeer veelzijdig en het zijn bovendien songs waarin de Australische muzikante haar geluid verder heeft geperfectioneerd. 

Crushing haalde mijn jaarlijstje en hierin dook in 2022 ook haar derde album PRE PLEASURE op. Het in Canada opgenomen derde album van Julia Jacklin kiest vooral voor ingetogen songs en laat bovendien wat meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek horen, een volgend genre dat ze makkelijk naar haar hand zet. Door de inzet van topproducer Marcus Paquin, muzikanten van The Weather Station en arrangeur Owen Pallett klinkt het derde album van Julia Jacklin prachtig, maar ze heeft ook haar unieke eigen geluid behouden. 

Ondanks de geweldige eerste drie albums zat Julia Jacklin na haar derde album even zonder platencontract. Er was dit keer daarom geen geld voor dure studiotijd en een producer van naam en faam, waardoor het deze week verschenen nieuwe album The Gem werd opgenomen in een studio boven een club in Melbourne, waar naast haar band ook co-producer Robert Muinos, toevallig ook de eigenaar van de studio, aanschoof. 

Het is uiteindelijk allemaal goed gekomen, want The Gem is verschenen op het roemruchte 4AD label, maar je hoort op The Gem wel hoe het album is opgenomen. Het klinkt allemaal wat losser en spontaner en soms ook wat ruwer en net wat meer lo-fi. Aan de andere kant is ook The Gem weer een typisch Julia Jacklin album, want ook dit keer hoor je uiterst ingetogen folksongs en songs die meer de kant van de indierock op gaan en songs die genoeg hebben aan spaarzame arrangementen en songs die rijkelijker zijn versierd. Het zijn songs die soms bijzonder makkelijk in het gehoor liggen, maar zeker de wat meer ingetogen songs vragen wat meer aandacht van de luisteraar. 

The Gem klinkt misschien wat minder mooi en verzorgd dan het vorige album van Julia Jacklin, maar een aantal dingen zijn niet veranderd. Ook The Gem is weer een lekker veelzijdig album met aansprekende songs en met een hoofdrol voor de bijzonder aangename stem van de Australische muzikante. 

Julia Jacklin laat ook op The Gem weer horen dat ze mee kan met de besten binnen de indiefolk, indiepop en indierock van het moment en ze heeft een album gemaakt dat over een paar maanden, en net als haar vorige albums, zeker niet misstaat in de jaarlijstjes. Erwin Zijleman

De muziek van Julia Jacklin is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Australische muzikante: https://juliajacklin.bandcamp.com/album/the-gem.


The Gem van Julia Jacklin is verkrijgbaar via de Mania webshop: