14 april 2026

Review: Hiqpy - Slow Death Of A Good Girl

Hiqpy werd na een optreden van slechts 15 minuten op Noorderslag 2024 veelvuldig de hemel in geprezen, maar maakt de inmiddels torenhoge belofte absoluut waar op het deze week verschenen debuutalbum Slow Death Of A Good Girl
De Britse muziekpers is al decennia zeer bedreven in het creëren van een hype, maar de Nederlandse media konden er de afgelopen twee jaar ook wat van. De Amsterdamse band Hiqpy werd de afgelopen twee jaar uitgebreid bejubeld zonder al te veel muziek te hebben uitgebracht, maar moest nog wel even een debuutalbum opnemen. Slow Death Of A Good Girl, het debuutalbum van Hiqpy, is deze week verschenen en het is een prima album geworden. Hiqpy is zeer bedreven in het schrijven van catchy songs met zowel invloeden uit de indierock als uit de pop en vaak een jaren 90 vibe. De band bestaat echter ook uit prima muzikanten en beschikt over een prima zangeres, wat Slow Death Of A Good Girl in alle opzichten interessant maakt.



De naam Hiqpy zoemt inmiddels al ruim twee jaar nadrukkelijk rond, maar tot deze week had ik nog geen noot van de muziek van de Nederlandse band gehoord. Dat is niet zo gek, want Hiqpy concentreerde zich lange tijd op het live-circuit en zette pas vorig jaar de eerste single op de streamingplatforms. Ik luister eigenlijk nooit naar singles, maar er stonden er inmiddels vijf online en deze zijn allemaal terug te vinden op het deze week dan eindelijk verschenen debuutalbum Slow Death Of A Good Girl, dat ook nog zeven nieuwe tracks bevat. 

Er is de afgelopen twee jaar heel veel geschreven over Hiqpy en hierbij werden de superlatieven maar zelden geschuwd. Ik begon dan ook met torenhoge verwachtingen aan de beluistering van het debuutalbum van de Amsterdamse band, maar was eerlijk gezegd ook wel op mijn hoede voor een enorme hype. 

Ik heb het debuutalbum van Hiqpy inmiddels een aantal malen beluisterd en begrijp inmiddels waarom de Nederlandse band de afgelopen twee jaar zo enthousiast is onthaald. De songs op Slow Death Of A Good Girl liggen namelijk ontzettend lekker in het gehoor en klinken op een of andere manier direct bekend in de oren. 

Hiqpy laat zich op haar debuutalbum vooral beïnvloeden door indierock, postpunk en shoegaze uit het verleden en met name uit de jaren 90, maar is ook niet vies van een flinke dosis pop. Op de website van de band zelf wordt gesproken over een Pokémon (geen idee of dit hetzelfde is als een ‘lovechild’) van Kurt Cobain en Arianne Grande, maar zelf hou ik het erop dat Hiqpy alles dat de afgelopen decennia leuk was in de indierock en pop in een blender heeft gegooid en er een zeer smakelijke mix van heeft gebrouwen. 

Daar moet je wel wat voor kunnen en dat zit wel goed bij de leden van de Amsterdamse band, die elkaar op de popafdeling van het hoofdstedelijke conservatorium tegenkwamen. Dat de band bestaat uit geschoolde muzikanten is goed te horen op Slow Death Of A Good Girl, dat niet alleen mooi, maar ook spannend klinkt. 

Hiqpy begint op haar debuutalbum vaak bij de aanstekelijke pop- of rocksong en kleurt in eerste instantie redelijk netjes binnen de lijnen. Veel songs op Slow Death Of A Good Girl ontsporen echter wanneer het einde nadert en dan laat Hiqpy horen wat het in muzikaal opzicht kan. 

Zeker het af en toe wild ontsporende gitaarwerk klinkt bijzonder lekker, maar ook de wat lastiger te doorgronden passages conflicteren fraai met de wat toegankelijkere klanken die Hiqpy produceert. Slow Death Of A Good Girl staat vol met aansprekende songs, klinkt in muzikaal opzicht zowel lekker als fantasierijk en is vakkundig geproduceerd door de ervaren Brit Danton Supple, die een CV heeft om bang van te worden en onder andere werkte met Elbow en Coldplay. 

Nog niet genoemd, maar ook heel belangrijk voor de sound van Hiqpy is de stem van frontvrouw Abir Hamam, die beschikt over een aansprekende stem, maar ook over een eigen geluid. Het voorziet het geluid van Hiqpy van nog wat meer vertrouwen en elan.

Er is de afgelopen twee jaar heel druk gedaan over Hiqpy en er wordt momenteel wel heel driftig gestrooid met superlatieven. Er valt wat mij betreft best wat aan te merken op het debuutalbum van de Amsterdamse band, maar het is absoluut een goed debuutalbum en een album dat in Nederland en ver daarbuiten de aandacht moet kunnen trekken. Ik vind het ondanks de bij voorbaat enorm hoge verwachtingen een aangename verrassing. Erwin Zijleman


Slow Death Of A Good Girl van Hiqpy is verkrijgbaar via de Mania webshop:


13 april 2026

Review: Brown Horse - Total Dive

De beste mix van countryrock, alt-country en indierock kwam de afgelopen twee jaar niet uit de Verenigde Staten maar uit Engeland en ook dit jaar heeft het Britse Brown Horse met haar nieuwe album Total Dive een sterke troef in handen
Met haar debuutalbum Reservoir legde de Britse band Brown Horse ruim twee jaar geleden de lat hoog voor zichzelf, maar het vorig jaar verschenen All The Right Weaknesses vond ik dankzij een indierock-injectie nog wat beter. Het deze week verschenen album Total Dive trekt de lijn van het vorige album door, maar het energiek en gedreven klinkende nieuwe album van Brown Horse slaagt er wat mij betreft weer in om het niveau van de band naar een nog hoger plan te tillen. De Amerikaanse band Wednesday won het vorig jaar nipt van de Britse band, maar Brown Horse slaat met het prachtige Total Dive keihard terug en levert een van de meest opwindende albums van het moment af.



De Britse band Brown Horse houdt de vaart er vooralsnog flink in. Aan het begin van 2014 verscheen het debuutalbum van de band en Reservoir was en is een prachtig album. Op Reservoir combineert de band uit Norwich op fraaie wijze invloeden uit de countryrock zoals die in de jaren 70 werd gemaakt met invloeden uit de alt-country die vanaf het begin van de jaren op de kaart werd gezet. 

Op haar debuutalbum klinkt de muziek van Brown Horse eerder Amerikaans dan Brits, maar Reservoir laat ook een eigenzinnig geluid horen, waarin bij vlagen stevig gitaarwerk en de opvallende en emotievolle stem van Patrick Turner nadrukkelijk de aandacht trekken. 

Brown Horse haalde in 2024 met Reservoir mijn jaarlijstje en de Britse band herhaalde dit kunstje vorig jaar met het in het voorjaar van 2025 verschenen All The Right Weaknesses. Ook op haar tweede album omarmt Brown Horse invloeden uit de 70’s countryrock en de alt-country van latere datum, maar All The Right Weaknesses klinkt een stuk steviger en gruiziger dan het debuutalbum van de band. Het is in een aantal tracks meer een indierockalbum dan een rootsalbum, al is er altijd wel iets van country te horen in de songs van de band. 

Brown Horse maakte het de Amerikaanse concurrentie twee jaar achter elkaar moeilijk en duikt een jaar na All The Right Weaknesses alweer op met een nieuw album. Ook met Total Dive levert de Britse band weer een uitstekend album af en het is een album dat na de eerste twee albums voorzichtig bekend in de oren klinkt. 

In de openingstrack van het nieuwe album laat Brown Horse direct weer de combinatie van behoorlijk stevig en gruizig gitaarwerk en een alt-country vibe horen. Het zorgt ervoor dat de verrassing er inmiddels misschien wat af is, maar de band doet er ook nog een schepje bovenop met nog wat steviger gitaarwerk en nog wat intensere zang van Patrick Turner. 

Total Dive is me inmiddels net zo dierbaar als de jaarlijstjesalbums Reservoir en All The Right Weaknesses en ik schat het derde album misschien nog wel hoger in dan de twee geweldige voorgangers. De Britse band beschikt over vier getalenteerde songwriters en die hebben een serie fantastische songs geschreven. 

Het zijn songs die nagenoeg live werden opgenomen, wat zorgt voor heel veel energie en dynamiek in de muziek van Brown Horse. Zeker als het tempo wordt opgevoerd en de gitaren en andere snareninstrumenten alle ruimte in mogen nemen, knalt Total Dive uit de speakers en denk je af en toe te luisteren naar Neil Young & Crazy Horse in hun beste dagen. 

Ik heb soms wel wat moeite met de stem van Neil Young, maar Patrick Turner van Brown Horse is een geweldige zanger, die met zijn intense voordracht makkelijk overeind blijft in het volle en stevige geluid op Total Dive. Het wordt allemaal nog wat mooier wanneer een vrouwenstem invalt en als er dan ook nog eens een gruizige maar ook melodieuze gitaarsolo opduikt is het gevoel van gelukzaligheid compleet. 

Toen ik vorige week alweer een nieuw album van Brown Horse zag opduiken in de releaselijsten vroeg ik me af of de band niet wat meer tijd zou moeten nemen voor haar albums, maar Total Dive nam de zorgen onmiddellijk weg en ligt goed op koers om voor de derde keer op rij mijn jaarlijstje te halen. Erwin Zijleman

De muziek van Brown Horse is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse band: https://brownhorse.bandcamp.com/album/total-dive.


Total Dive van Brown Horse is verkrijgbaar via de Mania webshop: