13 juni 2026

Review: Olivia Rodrigo - You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love

Olivia Rodrigo schaarde zich met Sour en Guts onder de grootste popsterren van het moment en die status bevestigt ze met You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love dat nieuwe dimensies toevoegt aan haar herkenbare geluid
Olivia Rodrigo verkocht onlangs in een vloek en een zucht vier keer de Ziggo Dome uit en brengt deze week het album dat hoort bij haar wereldtour uit. You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love laat deels het inmiddels bekende Olivia Rodrigo geluid horen, maar de Amerikaanse muzikante legt ook andere accenten en heeft nieuwe muzikale helden ontdekt. De invloeden uit de indierock zijn verdwenen en hebben plaatsgemaakt voor een vleugje jaren 80 hier en daar, maar Olivia Rodrigo maakt ook nog altijd de popsongs en ballads van deze tijd. Op You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love klinkt ze volwassener dan op haar eerste twee albums en bevestigt ze haar status als een van de grootste popsterren van het moment.



Olivia Rodrigo is nog altijd pas 23 jaar oud, maar heeft met het deze week verschenen album You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love alweer haar derde album uitgebracht. De Amerikaanse popster is actief in een genre waarin de concurrentie moordend is en de waan van de dag soms regeert, maar ze liet op haar debuutalbum Sour uit 2021 direct al horen dat ze iets speciaals heeft. 

Sour is nog altijd een bijzonder knap popalbum, zeker als je je bedenkt dat Olivia Rodrigo de meeste songs voor het album schreef toen ze pas 17 jaar oud was. De belofte van Sour werd in 2023 volledig ingelost met Guts, waarna de jonge popster liet zien dat ze ook op het podium goed uit de voeten kan. En nu is er dus You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love, dat extra punten verdient voor de titel van het album. 

Olivia Rodrigo schakelde op haar vorige albums tussen aanstekelijke popsongs, mooie ballads en wat flirts met indierock en dat leek een inmiddels beproefd recept. Ook dit keer werkte ze met haar vaste producer Dan Nigro, die ook tekent voor een groot deel van de muziek op het album, terwijl voor het schrijven van de songs wederom een beroep werd gedaan op de hulp van Amy Allen. 

Alle reden dus om te veronderstellen dat You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love in het verlengde zou liggen van Sour en Guts, maar dat is slechts ten dele het geval. Veel songs op het derde album van Olivia Rodrigo zijn verrassend sober en ingetogen en invloeden uit de indierock zijn vrijwel verdwenen uit het geluid van de Amerikaanse popster. 

De invloeden uit het verleden komen dit keer vooral uit de jaren 80 met subtiele vleugjes new wave en postpunk. Olivia Rodrigo stond vorig jaar op het Britse festival Glastonbury op het podium met Robert Smith en The Cure zanger duikt ook op in What’s Wrong with Me. Ook op Sour en Guts eerde Olivia Rodrigo zo af en toe haar muzikale helden en dat doet ze ook op You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love, dat meerdere verwijzingen bevat naar de muziek van The Cure. 

Dat betekent niet dat ze opeens een new wave of postpunk album heeft gemaakt, want ook het derde album is weer een 100% popalbum. Het is wel een popalbum van een muzikante die inmiddels haar tienerjaren achter zich heeft gelaten en zich knap staande houdt in een harde wereld, al is er wel een gebroken hart bij gekomen, wat je terug ziet in de teksten van de songs. 

Ik vind You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love in muzikaal opzicht interessanter dan Sour en Guts en ook de songs vind ik beter. Ik heb vooral een zwak voor de ingetogen en sober ingekleurde songs op het album als Stupid Song, Honeybee, The Cure, Begged, Less en Cigarette Smoke, maar ook de uptempo songs op het album met vaak een jaren 80 vibe mogen er zijn. 

Zeker in de wat meer ingetogen songs op het album hoor je dat Olivia Rodrigo beter is gaan zingen. Haar stem klinkt warmer en volwassener dan op haar eerste twee albums en heeft bovendien een groter bereik, maar heeft nog altijd een karakteristiek en herkenbaar geluid. 

Olivia Rodrigo heeft er de afgelopen jaren nog flink wat grote popsterren als concurrent bij gekregen, maar ze kiest op You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love voor haar eigen weg. Het siert haar dat ze niet kiest voor de wat eendimensionale elektronische pop die momenteel zo succesvol is en ze heeft in Dan Nigro een geweldige producer gevonden. 

De Amerikaanse producer, die ook werkt met Chappell Roan, heeft You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love voorzien van een mooi geluid, waaraan af en toe strijkers zijn toegevoegd en waarin de stem van Olivia Rodrigo soms in meerdere lagen is opgenomen. Het is een geluid zonder opsmuk, wat de kracht van de songs versterkt Iedereen die nog twijfelde aan het talent van de Amerikaanse muzikante moet echt eens naar dit album luisteren. Erwin Zijleman


You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love van Olivia Rodrigo is verkrijgbaar via de Mania webshop:


12 juni 2026

Review: Liz Lawrence - Vespers

Liz Lawrence maakte op haar vorige albums grotendeels elektronisch ingekleurde en lekker in het gehoor liggende popmuziek, maar verwerkt op Vespers de dood van haar zus met ruwe, ingetogen en emotievolle folksongs
Iedereen die de eerste vier albums van Liz Lawrence kent zal verrast worden door het nieuwe album van de Britse singer-songwriter. In mijn geval is het een aangename verrassing, want ik kon niet zo heel goed uit de voeten met haar vooral met elektronische popmuziek gevulde vorige albums, al heb ik die albums niet helemaal op de juiste waarde geschat. Het deze week verschenen album Vespers is een album dat is getekend door verlies en rouw. Liz Lawrence geeft op het album de dood van haar zus een plek en doet dit met uiterst ingetogen en ruwe folksongs. Het zijn sober ingekleurde songs die het vooral moeten hebben van de stem van Liz Lawrence en die stem is op Vespers echt prachtig.



De Britse muzikante Liz Lawrence brengt inmiddels een kleine 15 jaar albums uit. Het zijn albums waarvan ik er in het verleden drie (van de vier) heb beluisterd en dat zijn alle drie albums die ik in eerste instantie had geselecteerd voor een plekje op de krenten uit de pop, maar die uiteindelijk toch afvielen. 
Het zijn alle drie albums die ik wel interessant vond, maar bij herhaalde beluistering toch niet goed genoeg vond voor een recensie. 

Pity Party uit 2020 vond ik uiteindelijk net wat te wisselvallig, The Avalanche uit 2021 wat te veel catchy elektronische pop en Peanuts uit 2024 wat te eentonig. Ik heb de albums deze week nog eens vluchtig beluisterd en denk dat Liz Lawrence ook gewoon pech heeft gehad met mijn oordeel, want ik hoorde deze week wel degelijk het talent van de Britse muzikante op alle drie de albums. 

Het is deze week tijd voor eerherstel, want Liz Lawrence levert met Vespers een album af dat ik nog veel beter vind dan zijn voorgangers. De Britse muzikante was in het verleden niet vies van lichtvoetige elektronische popmuziek, maar Vespers ligt flink zwaarder op de maag. Liz Lawrence pakte op haar vorige albums vaak uit met elektronica en een vol geluid, maar kiest op haar nieuwe album voor behoorlijk sobere en vooral akoestische klanken. 

In de openingstrack Mt. Nephin hoor je alleen een subtiel laagje elektronica en de stem van Liz Lawrence, die vervolgens in de tweede track Where Did You Go vooral door de akoestische gitaar wordt begeleid. De akoestische gitaar domineert ook in de tracks die volgen, waarna de slottrack met strijkers afsluit. 

Op het nieuwe album van Liz Lawrence vallen me een aantal dingen op. Het eerste dat opvalt is dat ze de pop van haar vorige albums heeft verruild voor muziek met flink wat invloeden uit de folk, al is Vespers zeker geen dertien in een dozijn folkalbum. Het tweede dat opvalt is hoe mooi de stem van Liz Lawrence is op haar nieuwe album. 

Haar stem viel me op haar vorige albums niet zo op, maar op Vespers is de zang echt prachtig. Het is zang met een behoorlijk bezwerend karakter, wat ervoor zorgt dat de songs van de Britse muzikante best stevig binnenkomen. Vespers is zoals gezegd een wat zwaar album. Dat hoor je in de teksten waarin vooral de dood van haar zus centraal staat, maar je hoort het ook zeker in de stem van Liz Lawrence, die haar zang soms redelijk zwaar aanzet en heel veel gevoel heeft gelegd in haar zang. 

Dat is ook niet zo gek, want de Britse muzikante schreef de songs voor haar nieuwe album slechts een paar maanden nadat haar zus was overleden na een noodlottig ongeval. Het zorgt ervoor dat Vespers doet wat de vorige albums van Liz Lawrence bij mij niet lukte. De songs op het nieuwe album van Liz Lawrence weten me te raken met al het gevoel dat er in zit en met de schoonheid van de zang. 

De songs op Vespers werden in een korte periode geschreven en opgenomen en dat hoor je. De Britse muzikante sleutelde in het verleden flink aan haar songs, maar de songs op Vespers zijn ruw en hebben een wat lo-fi karakter. Het siert Liz Lawrence dat ze iedere keer weer een andere weg inslaat op haar albums, die ik inmiddels hoger aansla dan in het verleden, maar de weg die ze heeft gekozen op Vespers bevalt me duidelijk het best. Erwin Zijleman

De muziek van Liz Lawrence is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://lizlawrence.bandcamp.com/album/vespers.


Vespers van Liz Lawrence is verkrijgbaar via de Mania webshop: