Review: Francis of Delirium - Run, Run Pure Beauty

Er komt niet veel muziek uit Luxemburg, maar met Francis of Delirium heeft het Groothertogdom een sterke troef in handen, wat goed is te horen op het bijzonder klinkende nieuwe album Run, Run Pure Beauty
Lighthouse, het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante Francis of Delirium deed in 2024 volgens mij niet zo heel veel, maar ik vond het een bijzonder album. Dat vond ik vooral vanwege de stem van Jana Bahrich, de vrouw achter Francis of Delirium, die imponeerde met haar stem. Die stem klinkt op Run, Run Pure Beauty nog veel mooier dan op het debuutalbum. De zang is niet het enige dat opvalt bij beluistering van het nieuwe album van Francis of Delirium, want ook in muzikaal opzicht is het een fascinerend album. Jana Bahrich kiest af en toe voor bombast en sleept er van alles bij. Het is soms zwaar aangezet en behoorlijk heftig, maar het is ook van een bijzondere schoonheid.

Achter de bijzondere naam Francis of Delirium gaat de Luxemburgse muzikante Jana Bahrich schuil. Jana Bahrich debuteerde ruim twee jaar geleden met het album Lighthouse, dat kon rekenen op goede recensies. Lighthouse was volgens mij het eerste album van een Luxemburgse muzikant dat ik ooit heb beluisterd en het was tot deze week ook het laatste Luxemburgse album dat ik heb gehoord. 

Daar komt deze week verandering in, want Francis of Delirium heeft met Run, Run Pure Beauty haar tweede album uitgebracht. Ik heb voor de beluistering van het nieuwe album het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante weer eens beluisterd en mijn recensie van dat album opgedoken. 

Ik beschreef Lighthouse ruim twee jaar geleden als een album dat zich vooral laat inspireren door 90s indierock, maar dat zich weet te onderscheiden van de talloze albums in dit genre met het fraaie gitaarwerk op het album en vooral met de sensationele stem van Jana Bahrich, die de twintig nog maar net gepasseerd was toen ze haar debuutalbum opnam. 

Alle reden dus om met hooggespannen verwachtingen uit te kijken naar het tweede album van Francis of Delirium. Ook Run, Run Pure Beauty is een album waarop invloeden uit de indierock zoals die in de jaren 90 werd gemaakt een rol spelen en het is wederom een album met fraai gitaarwerk en geweldige zang. Run, Run Pure Beauty zet echter ook flinke stappen, waardoor het album nog een stuk interessanter is dan zijn voorganger. 

Die stappen hoor je op alle terreinen, maar om te beginnen in de muziek op het album. Francis of Delirium heeft incidenteel nog altijd een zwak voor 90s indierock, maar Run, Run Pure Beauty is in muzikaal opzicht een stuk veelzijdiger dan het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante en kiest in veel songs voor een gevarieerder en soms uitbudiger en soms meer ingetogen geluid, dat zich zelfs richting Laurel Canyon folk kan bewegen. 

Jana Bahrich sleept er van alles bij op haar tweede album, waardoor het album de aandacht makkelijk weet vast te houden. Ook als Jana Bahrich zich beperkt tot indierock klinken haar songs nog interessanter dan op het vorige album. Het is de verdienste van het wederom geweldige gitaarwerk, maar ook de songs mogen er weer zijn. 

Run, Run Pure Beauty voegt echter nog wat extra dynamiek toe aan de muziek van Francis of Delirium en ook wat meer drama en bombast, wat overigens prachtig contrasteert met de meer ingetogen passages op het album. Veel tracks zijn voorzien van fascinerende en soms georkestreerde arrangementen, die een nieuwe dimensie toevoegen aan het geluid van Francis of Delirium. 

De Luxemburgse muzikante deed voor twee tracks een beroep op boygenius producer Catherine Marks, maar de meeste tracks op het album produceerde ze gewoon zelf. Het is allemaal prachtig gedaan, want zeker bij beluistering met de koptelefoon openbaart zich een fascinerend en wonderschoon geluid, dat vaak mijlenver is verwijderd van de indierock die nog domineerde op Lighthouse. 

Run, Run Pure Beauty is niet alleen in muzikaal opzicht nog een stuk beter dan het debuutalbum van Francis of Delirium, want ook de zang van Jana Bahrich is nog mooier dan op Lighthouse. De Luxemburgse muzikante beschikt over een hele mooie stem, maar het is ook een stem die zich makkelijk staande houdt in het vaak zwaar aangezette geluid op dit bijzondere album. Erwin Zijleman

De muziek van Francis of Delirium is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Luxemburgse muzikante: https://francisofdelirium.bandcamp.com/album/run-run-pure-beauty.

Run, Run Pure Beauty van Francis of Delirium is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 34,99 euro

CD, 19,99 euro

REVIEW: Alana Springsteen - I HOPE THIS HELPS

Na het uitstekende debuutalbum TWENTY SOMETHING laat Alana Springsteen met haar tweede en net iets meer tegen de pop aanleunende album I HOPE THIS HELPS horen dat ze nog veel beter kan
Met haar achternaam trekt Alana Springsteen direct de aandacht, maar de jonge Amerikaanse muzikante heeft geen beroemde vader. Ze probeert al vanaf haar veertiende aan de bak te komen in de muziekscene van Nashville en dat lukte een paar jaar geleden. Haar debuutalbum TWENTY SOMETHING was een uitstekend countrypopalbum, maar haar tweede album I HOPE THIS HELPS is nog een stuk beter. Het is een countrypopalbum zoals er wel meer gemaakt worden, maar Alana Springsteen doet alles beter dan de concurrentie. Op haar tweede album schuift ze af en toe wat op richting pop, maar ze is ook de countrymuziek trouw gebleven op dit uitstekende tweede album.

Alana Springsteen (geen familie van) dook in de zomer van 2023 op in de overvolle vijver van de Nashville countrypop. De jonge Amerikaanse muzikante kleurde op zich keurig binnen de lijntjes van het genre, maar toch vond ik TWENTY SOMETHING een memorabel debuutalbum. Alana Springsteen is al vanaf jonge leeftijd actief in de muziekscene van Nashville, Tennessee, en bracht meerdere EP’s uit voordat haar debuutalbum verscheen. 

Er wordt de afgelopen jaren heel veel goede countrypop gemaakt, maar Alana Springsteen doet op haar eerste album alles goed. De songs op het album liggen lekker in het gehoor, de muziek en de productie zijn mooi en de Amerikaanse muzikante beschikt over een aansprekende stem. TWENTY SOMETHING was ook nog eens een persoonlijk ‘coming of age’ album, wat de songs van Alana Springsteen nog wat verder optilde. 

Ik voorspelde haar dan ook een hele grote toekomst in de countrypop en ging ervan uit dat ze een aantal grote sterren in het genre voorbij zou streven. Of dat gelukt is weet ik eigenlijk niet zo goed, want het is niet altijd even makkelijk te zien of een countrymuzikante het heeft gemaakt in Nashville of niet. Ze wordt in ieder geval nog altijd een ‘rising countrystar’ genoemd, dus ik ga ervan uit dat Alana Springsteen nog wordt gerekend tot de beloften in Nashville. 

De belofte van haar debuutalbum maakt de Amerikaanse muzikante wat mij betreft meer dan waar met haar deze week verschenen tweede album. I HOPE THIS HELPS (Alana Springsteen houdt kennelijk van hoofdletters) is een nog wat persoonlijker album over alle pieken en zeker ook dalen die de muzikante uit Nashville tegenkwam bij het volwassen worden. Alana Springsteen spaart zichzelf zeker niet op haar tweede album, wat haar songs van heel veel emotionele lading voorziet. 

TWENTY SOMETHING vergeleek ik drie jaar geleden met de countrypop die een jonge Taylor Swift maakte en dat is nog altijd de blauwdruk voor de betere Nashville countrypop. Ook op I HOPE THIS HELPS kan Alana Springsteen uit de voeten met countrypop, maar ze laat in een aantal songs ook meer invloeden uit de pop toe. 

Zeker de eerste tracks op het album doen wederom aan Taylor Swift denken, maar dit keer aan de Taylor Swift van Midnights en The Tortured Poets Department en dat zijn naast folklore en evermore mijn favoriete Taylor Swift albums. I HOPE THIS HELPS klinkt af en toe als een album dat door Jack Antonoff geproduceerd zou kunnen zijn, maar Alana Springsteen vertrouwde voor haar tweede album op topkrachten uit Nashville en nam ook zelf een deel van de productie van haar nieuwe album voor haar rekening. 

Door de inzet van topkrachten uit Nashville klinkt het nieuwe album van Alana Springsteen echt geweldig en ook de kwaliteit van de songs, waaraan werd meegewerkt door een aantal gelouterde songwriters uit Nashville, is hoog. Alana Springsteen maakt zelf ook indruk met haar stem, die duidelijk aan diepte en kracht heeft gewonnen. 

Liefhebbers van pure countrymuziek zullen I HOPE THIS HELPS wat te veel pop vinden, maar wat mij betreft is de balans tussen country en pop dik in orde. Op haar tweede album laat Alana Springsteen niet alleen horen dat ze sinds haar debuutalbum enorm is gegroeid, maar maakt ze ook duidelijk dat ze binnen de Nashville countrypop van het moment met de allerbesten mee kan. Erwin Zijleman

I HOPE THIS HELPS van Alana Springsteen is verkrijgbaar via de Mania webshop:

CD, 17,99 euro