24 oktober 2026

Review: Michael Kiwanuka - FUDGE

De Britse muzikant Michael Kiwanuka nam vrijwel gelijk met zijn geweldige vorige album Small Changes uit 2024 nog een album op en het is een album dat wat ruwer en soberder klinkt, maar dat nog altijd diepe indruk maakt.
FUDGE van Michael Kiwanuka stond op de releasekalender voor 2025, maar werd uitgesteld vanwege zijn ernstige gezondheidsproblemen. Het album is deze week alsnog verschenen en het is een prachtalbum. FUDGE doet het zonder het productionele vakwerk van Danger Mouse en Inflo, wat een wat kaler en ruwer, maar ook een intiemer album oplevert. Het is een album waarop Michael Kiwanuka laat horen dat hij een groot soulzanger is, maar ook in muzikaal opzicht is FUDGE weer een schitterend album en het is een album dat wederom iets toevoegt aan het inmiddels fascinerende oeuvre van de Britse muzikant, die je een uur lang in zijn greep houdt met betoverend mooie songs.



Als ik kijk naar mijn jaarlijstje over 2012 begrijp ik nog steeds niet dat er geen plek was voor Home Again, het debuutalbum van de Britse muzikant Michael Kiwanuka. Ik heb het album niet eens gerecenseerd, terwijl ik het inmiddels schaar onder de memorabele albums van de afgelopen vijftien jaar. 

In dat lijstje krijgt Home Again gezelschap van Love & Hate (2016), Kiwanuka (2019) en Small Changes (2024), de drie albums die Michael Kiwanuka maakte met producers Danger Mouse en Inflo, de man achter het project Sault. 

Nog meer dan het debuutalbum van de Britse muzikant, klinken zijn tweede, derde en vierde albums als vergeten soulklassiekers uit de jaren 60 en 70 met onder andere Marvin Gaye en Curtis Mayfield als ijkpunten. Het zijn albums die soms zo lijken weggelopen uit de hoogtijdagen van de psychedelische soul, maar Michael Kiwanuka, zijn twee topproducers en flink wat geweldige muzikanten slaan ook bruggen naar andere genres en naar het heden. 

Vrijwel gelijktijdig met Small Changes nam Michael Kiwanuka nog een album op. Dit keer zonder Danger Mouse en Inflo, zonder gerenommeerde sessiemuzikanten en niet in een blinkende studio, maar in zijn eigen sobere studio in Southampton. FUDGE had vorig jaar moeten verschijnen en werd zelfs al gerecenseerd in enkele Britse muziektijdschriften, maar het noodlot sloeg toe voor Michael Kiwanuka. Hij werd getroffen door een zware hersenbloeding, waarvan hij nog steeds herstellende is. 

FUDGE is deze week alsnog verschenen en het is het vijfde prachtige album van de Britse muzikant met Oegandese wortels. FUDGE wordt vergeleken met het debuutalbum Home Again en daar zit wat in. Het nieuwe album moet het doen zonder de prachtige productie van Danger Mouse en Inflo en klinkt wat soberder en ook wat rommeliger, dat laatste overigens in de positieve zin van het woord. 

Toch zijn er ook wel verschillen tussen Home Again en FUDGE. Het debuutalbum was een authentiek klinkend soulalbum, dat redelijk netjes binnen de lijnen kleurde. Op FUDGE hoor je het experiment dat de volgende albums van Michael Kiwanuka typeerde en ook in vocaal opzicht ligt het nieuwe album dichter bij zijn voorgangers dan bij Home Again. 

FUDGE klinkt soms ruw en bijna lo-fi en in een aantal songs uiterst ingetogen, maar het album bevat ook prachtige strijkersarrangementen en meer psychedelische passages. Het album opent met een citaat van jazzpianist Chick Corea, die stelt dat je muziek moet maken die je zelf mooi vindt en niet de muziek die anderen van je verwachten. Dat doet Michael Kiwanuka, die naar verluidt ook inspiratie vond bij klassiekers uit het verleden, waaronder Neil Young’s On The Beach. 

De vorige drie albums van de Britse muzikant ontleenden een deel van hun kracht aan de productie van Danger Mouse en Inflo, maar ik mis de producers niet op FUDGE. Het nieuwe album klinkt wat losser en geïmproviseerd en dat voorziet het album van een ontspannen en ongedwongen sfeer. 

Ook in een dergelijke sfeer is Michael Kiwanuka in staat tot grootse daden, want ook FUDGE klinkt als een vergeten soulklassieker uit de jaren 60 of 70, alleen is het dit keer een album van een soort die destijds niet gemaakt werd. Het is een album dat prachtige muziek bevat, maar het is ook dit keer de soulstem van de Britse muzikant die het meest schittert. Of we ooit nog nieuwe muziek van Michael Kiwanuka gaan horen is de vraag, maar gelukkig is het wonderschone FUDGE nu wel verschenen. Erwin Zijleman


FUDGE van Michael Kiwanuka is verkrijgbaar via de Mania webshop:


23 oktober 2026

Review: Angèle - Instinct

Ik was uiteindelijk zeer gecharmeerd van het vorige album van de Belgische muzikante Angèle en moet nog altijd wat wennen aan haar nieuwe album Instinct, maar weet zeker dat het ook dit keer goed gaat komen met de Brusselse muzikante.
Ik heb geen volledig overzicht, maar ik heb het idee dat de Franstalige popmuziek bloeit op het moment. Ik heb bovendien het idee dat de Franstalige popmuziek veelzijdiger is dan ooit tevoren. Frankrijk blijft de hofleverancier van Franstalige popmuziek, maar ook onze zuiderburen hebben een sterke troef in handen. Met haar vorige album trok Angèle al de aandacht buiten de Belgische landsgrenzen en dat doet ze nog wat nadrukkelijker met haar nieuwe album Instinct. Het is een album dat flirt met de elektronische popmuziek van het moment, maar ook Instinct bevat het unieke stempel van de Brusselse muzikante. Niet helemaal mijn muziek, maar het intrigeert absoluut.



Ik heb een enorm zwak voor Franstalige popmuziek, maar Nonante-Cinq, het tweede album van de Belgische muzikante Angèle (Van Laeken), pakte me vijf jaar geleden zeker niet onmiddellijk en drie jaar eerder viel ik ook niet voor de charmes van haar debuutalbum Brol, en dit ondanks zeer lovende recensies bij onze zuiderburen. 

De muziek van Angèle was me in eerste instantie iets te veel lichtvoetige pop en veel te weinig weemoedig Frans chanson, waardoor het album niet kon tippen aan albums van smaakmakers binnen de Franse popmuziek als onder andere Zaz en Zaho de Sagazan. Na een aantal pogingen veranderde mijn mening over de muziek van Angèle echter en hoorde ik meer diepgang op Nonante-Cinq, dat zeker geen lichtvoetig doorsnee Frans popalbum is. 

Ook het deze week verschenen Instinct is een album dat je makkelijk op het verkeerde been zet. Het album beweegt zich af en toe flink buiten mijn muzikale comfort zone met zwaar aangezette electropop of met songs die het vooral goed doen op de dansvloer, maar ook dit keer is het raadzaam om de muziek van Angèle een paar keer te beluisteren voor je een definitief oordeel velt. 

Instinct sluit absoluut minder goed aan op mijn muzieksmaak dan het vorige album van Angèle, al is het maar omdat ze in een aantal tracks kiest voor het Engels in plaats van het Frans, maar ik ben na een paar keer horen veel positiever over Instinct dan bij eerste beluistering. 

Het is af en toe even doorbijten, zeker als de elektronica voluit gaat, maar een track als On verra, die heel dicht tegen het Franse chanson aanschuurt, is echt wonderschoon. In tracks als On verra hoor je dat Angèle absoluut kan zingen en haar liefde voor de Franse popmuziek niet vergeten is. Ondanks de samenwerking met buitenlandse producers als SebastiAn, een wereldster als Caroline Polachek en onder andere Soulwax en Justice, heeft Angèle het vizier nog altijd meer op Parijs gericht dan op Los Angeles en dat siert haar. 

Zeker als de Brusselse muzikante kiest voor het Frans en de elektronica in toom houdt, is Instinct een mooi album, maar ook in de wat overweldigender klinkende songs op het album, die absoluut in de meerderheid zijn, hoor ik steeds meer interessants en moois. Angèle is al vele jaren wereldberoemd in België, maar met Instinct kan ze zomaar uitgroeien tot een wereldster. 

De Britse kwaliteitskrant The Guardian is vol lof over het eigen geluid dat de Belgische muzikante laat horen op haar nieuwe album en dat is terecht. Instinct zoekt hier en daar aansluiting bij de grote popsterren van het moment en zeker de grote popsterren met een voorkeur voor elektronische popmuziek, maar Angèle heeft nog altijd haar eigen stijl. 

Ik moet eerlijk zeggen dat ik me in eerste instantie beperkte tot de net wat meer ingetogen klinkende songs op Instinct, maar inmiddels heb ik ook wel wat met de energieke flow van de uptempo tracks op het album. Ik zal waarschijnlijk negen van de tien keer luisteren naar andersoortige zangeressen wanneer ik zin heb in Franstalige popmuziek, maar de tiende keer kies ik toch voor Angèle, die misschien net wat minder indruk maakt dan op haar vorige album, maar op Instinct wel laat horen dat ze klaar is voor de status van wereldster en dat is knap. Erwin Zijleman


Instinct van Angèle is verkrijgbaar via de Mania webshop: