Op het eerste gehoor kabbelde The Nights van Mountain Boy wat mij betreft wat voort en vond ik het ook wat zoetsappig klinken, maar na enige gewenning viel bij mij alles op zijn plek. Het alter ego van de Nieuw-Zeelandse muzikant Aaron Clarke maakt muziek met invloeden uit de countryrock, folkrock en softrock. Het is muziek met een duidelijke jaren 70 Westcoast vibe, maar The Nights sluit ook aan bij indiefolk albums van dit moment. Het zijn intieme en vooral ingetogen songs, maar het zijn ook songs die zijn volgestopt met mooie details, die ervoor zorgen dat The Nights steeds interessanter wordt. Ook de stem van Aaron Clarke vraagt om enige gewenning, maar draagt uiteindelijk bij aan de kwaliteit van het album.
Zonder de geweldige nieuwsbrief van de onlangs helaas ter ziele gegane muziekwinkel Flying Out is het wat lastiger om de Nieuw-Zeelandse muziekscene goed te volgen, maar gelukkig is er deze week ook in de rest van de wereld enige aandacht voor de muziek van Mountain Boy. Het is het alter ego van de (in Australië geboren) Nieuw-Zeelandse muzikant Aaron Clarke, die in 2024 het album The Days uitbracht. Dat album ken ik niet, waardoor het deze week verschenen The Nights mijn eerste kennismaking is met de muziek van Mountain Boy.
De songs van Mountain Boy bevonden zich, zeker bij eerste beluistering van The Nights, niet helemaal binnen mijn muzikale comfort zone. Ik heb om te beginnen een duidelijke voorkeur voor vrouwenstemmen, maar ik vond The Nights bij eerste beluistering ook wel wat zoetsappig en als ik ergens moeite mee heb is het wel zoetsappige muziek van mannelijke singer-songwriters.
Ik ben blij dat ik ben blijven luisteren naar het album, want nu ik The Nights vaker heb beluisterd vind ik zowel de songs als de stem van Aaron Clarke helemaal niet zo zoetsappig. Ik heb inmiddels ook naar het debuutalbum van de Nieuw-Zeelandse muzikant geluisterd, maar de uiterst sobere songs op The Days vind ik een stuk minder mooi dan de voller klinkende songs op The Nights.
Aaron Clarke nam zijn nieuwe album op met een handvol extra muzikanten, wat een vol klinkend bandgeluid oplevert. Ik vind het een mooi en zeer smaakvol bandgeluid, dat onder andere is verrijkt met bijdragen van gitaren, banjo, keyboards en de fraaie klanken van de pedal steel. The Nights is een ingetogen klinkend album, maar zeker als je het album met de koptelefoon beluistert, hoor je hoe mooi alle instrumenten bijdragen aan het warme totaalgeluid.
Aaron Clarke heeft het nieuwe album van Mountain Boy niet voor niets The Nights genoemd, want de muziek op het album is uitermate geschikt voor de kleine uurtjes. Ik denk dat het album uitstekend tot zijn recht gaat komen tijdens lange, koude en donkere winteravonden, maar ook op de snikhete zomerdagen van het moment doet The Nights het verrassend goed.
De muziek van Mountain Boy heeft zich duidelijk laten inspireren door muziek die de afgelopen decennia aan de Amerikaanse westkust is gemaakt, waarbij zowel invloeden uit de countryrock en folkrock als uit de softrock en softpop uit met name de jaren 70 doorklinken. The Nights klinkt echter niet alleen Amerikaans, want het album klinkt ook anders, zoals vrijwel alle albums uit Nieuw-Zeeland op een of andere manier anders klinken dan albums van elders, al is het lastig om te duiden wat dit anders nu precies is.
De Nieuw-Zeelandse muziekpers hoort duidelijke invloeden van Luke Buda en Edmund Cake, maar deze namen ken ik zelf niet. Ik hoor wel het laidback gevoel dat ook veel andere Nieuw-Zeelandse popmuziek kenmerkt en dat gevoel maakt van The Nights een heel aantrekkelijk album.
Ik had bij eerste beluistering van het album nog wat moeite met de stem van Aaron Clarke, maar inmiddels ben ik ook overtuigd van de zang, die het intieme en laidback gevoel van de songs op het album versterkt. Met The Nights heeft Mountain Boy een album gemaakt waar ik nog veel plezier van ga hebben de komende seizoenen en het is een album dat me sterkt in mijn overtuiging dat het verstandig is om de Nieuw-Zeelandse muziekscene in de gaten te houden. Erwin Zijleman
