Review: Claire Cronin - The Bruise

De Amerikaanse muzikante Claire Cronin heeft met het zich langzaam voortslepende, subtiele en wonderschone album The Bruise een indringende soundtrack voor de koudste, guurste en donkerste herfst- en winteravonden afgeleverd.
Ik was uiteindelijk zeer onder de indruk van het eind 2021 verschenen album Bloodless van de Amerikaanse muzikante Claire Cronin, maar dat ging niet vanzelf. Het ging de afgelopen week een stuk gemakkelijker met haar nieuwe album The Bruise, want wat is dit een prachtig album. Claire Cronin maakt indruk met zich buitengewoon langzaam voortslepende songs met invloeden uit de folk en de slowcore. Het zijn songs die in de basis genoeg hebben aan haar sobere gitaarspel, maar de songs op The Bruise bestaan uit vele lagen en zijn prachtig versierd. Ook de zang van de Amerikaanse muzikante klinkt sober, maar wat zingt ze dit keer mooi. The Bruise zal helaas een wat obscuur album blijven, maar wat is het prachtig.

In de eerste dagen van 2022 besprak ik het album Bloodless van Claire Cronin, dat een paar maanden eerder was verschenen. Het is een album dat in de week van de release een aantal zeer positieve recensies had gekregen, maar ik kon niet direct iets met de muziek van de Amerikaanse muzikante. Bloodless, overigens al het derde album van Claire Cronin, is dan ook een bijzonder klinkend album. 

Het is een album dat uit verschillende lagen is opgebouwd. Op de voorgrond hoor je mooie, ruwe, elementaire en repetitieve gitaarlijnen, op de achtergrond domineren donkere en wat beklemmende klanken en dan zijn er ook nog de fraaie en vaak subtiele accenten van andere instrumenten en de bezwerende zang van de muzikante uit Berkeley, California. 

Claire Cronin maakt op Bloodless muziek om bang van te worden, maar toen ik eenmaal was gegrepen door de ruwe en donkere schoonheid van het album vond ik Bloodless steeds mooier en indrukwekkender. Bijna vijf jaar na Bloodless is Claire Cronin terug met een nieuw album, The Bruise, en ook dit is weer een bijzonder album.

Op haar bandcamp pagina heeft ze me alvast geholpen met het in een hokje duwen van haar muziek door een flinke selectie relevante trefwoorden aan te leveren: “folk horror / American spiritual dread / heavy music / slowcore / nocturnal mothers / uncanny atmospheres / transcendence / hauntology / family curses / sincerity / diabolus in musica / experimental doom / negative theology / childbirth / hymns”. 

Slowcore vind ik niet eens zo’n gekke omschrijving, want het tempo op The Bruise ligt laag en de muziek van Claire Cronin doet me in de openingstrack van het album wel wat denken aan de muziek die Low maakte in de jaren 90. Ook op The Bruise wordt de basis voor de songs gelegd met sobere maar ook bijzonder mooie gitaarakkoorden van de hand van Claire Cronin en met haar mooie stem, die vaak in meerdere lagen is opgenomen. 

Haar echtgenoot Ezra Buchla voegt strijkers toe, terwijl een aantal gastmuzikanten tekenen voor de wederom wat donkere en bezwerende onderlaag die is opgebouwd met harmonium, de zingende zaag en synths. Het klinkt allemaal nog wat subtieler dan op het vorige album, maar waar ik moest wennen aan Bloodless, werd ik direct gegrepen door de schoonheid van The Bruise. 

In muzikaal opzicht klinkt The Bruise wat subtieler dan het vorige album, maar de klanken op het album zijn ook veelzijdiger. Ook The Bruise is weer zo’n album dat baat heeft bij beluistering met de koptelefoon. Met de koptelefoon hoor je de schoonheid van alle subtiele klanken, die op prachtige wijze één geheel vormen. 

Op Bloodless klonk de muziek van Claire Cronin nog wel eens ruw, maar alles op haar nieuwe album klinkt even mooi. Dat gaat ook zeker op voor haar stem, waaraan ik vijf jaar geleden moest wennen, maar die me dit keer direct wist te raken. Claire Cronin schuwt in haar teksten de persoonlijke misere niet, maar er is ook ruimte voor mooie momenten in het leven, waaronder het moederschap en ook voor een kerstliedje is Claire Cronin niet bang. 

Ik heb The Bruise inmiddels meerdere keren beluisterd en het album blijft maar aan me trekken. Het is een album dat de afgelopen week uitvoerig geprezen had moeten worden, maar het is vooralsnog helaas behoorlijk stil rond dit in alle opzichten echt wonderschone album, dat mijn jaarlijstje zeker gaat halen. Erwin Zijleman

De muziek van Claire Cronin is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://clairecronin.bandcamp.com/album/the-bruise.

Review: Jess Williamson - A Mile South of Heaven

De Amerikaanse muzikante Jess Williamson maakte de afgelopen jaren een aantal geweldige albums en ook het deze week verschenen en wat meer tegen de countrymuziek aanleunende A Mile South of Heaven is er weer een.
Cosmic Wink van Jess Williamson is inmiddels alweer acht jaar oud, maar het is een album waar ik nog vaak naar luister. Ook haar andere albums komen nog met enige regelmaat voorbij, want ik vind het oeuvre van de muzikante uit Los Angeles vooralsnog indrukwekkend mooi en ze voegt er deze week weer een interessant hoofdstuk aan toe. Alle albums van Jess Williamson klinken tot dusver anders en dat geldt ook weer voor A Mile South of Heaven. De keuze voor Shooter Jennings als producer is hierin bepalend geweest, want hij heeft de muziek van Jess Williamson voorzien van een stevige countryimpuls. Het past uitstekend bij de stem van de Amerikaanse muzikante, die wat mij betreft nog wat mooier uit de speakers komt.

De eerste twee albums van de Amerikaanse singer-songwriter Jess Williamson heb ik gemist, maar wat was ik in 2018 onder de indruk van haar derde album Cosmic Wink. Op het album hoorde ik invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook uit de psychedelica, de Westcoast pop, de Laurel Canyon folk en nog veel meer. Ik heb van de week nog eens naar Cosmic Wink geluisterd en het album klinkt misschien nog wel het meest als Patti Smith die halverwege de jaren 70 niet in het harde en donkere stadsleven van New York is terechtgekomen, maar in de Californische zon.

Cosmic Wink haalde in 2018 mijn jaarlijstje, maar ik vind het in 2020 verschenen album Sorceress nog beter. Sorceress is een logisch vervolg op Cosmic Wink, maar invloeden uit de folk en country hebben een net wat grotere rol gekregen, zonder dat dit ten koste gaat van het bijzondere geluid van de muzikante uit Los Angeles. Samen met Katie Crutchfield, beter bekend als Waxahatchee, maakte Jess Williamson, tijdens de coronapandemie, een uitstekend album onder de naam Plains, dat in 2022 verscheen. 

Ook in 2023 liet Jess Williamson van zich horen en maakte ze het bijzonder mooie en indringende breakup-album Time Ain’t Accidental, dat ook mijn jaarlijstje haalde, net als het album van Plains overigens. Ook het vijfde album van Jess Williamson is weer prachtig, al is het maar vanwege haar aansprekende zang en de productie van de gewilde Brad Cook, die ook achter de knoppen zat voor het album van Plains. 

Deze week is het zesde album van Jess Williamson verschenen en dit keer koos ze voor Shooter Jennings als producer. De zoon van countrylegendes Waylon Jennings en Jessi Colter heeft de muziek van Jess Williamson een flinke countryinjectie gegeven. Het zorgt ervoor dat A Mile South of Heaven op het eerste gehoor wat minder veelzijdig en misschien ook wel wat gewoner klinkt dan met name Cosmic Wink. 

Dat is jammer, maar het betekent wat mij betreft niet dat het nieuwe album van Jess Williamson tegenvalt. Ik ben zelf juist zeer gecharmeerd van het geluid op A Mile South of Heaven, dat door Shooter Jennings is voorzien van fraaie snarenklanken en een ruimtelijk geluid dat is gevuld met wolken pedal steel. Jess Williamson schuift op haar nieuwe album wat op richting countrymuziek, maar ze heeft zeker geen doorsnee countryalbum gemaakt. 

Ook op A Mile South of Heaven weet de muzikante uit Los Angeles zich wat mij betreft te onderscheiden met haar zang. Ze zingt op haar nieuwe album met veel expressie en gevoel, maar de songs op het album klinken ook urgent. De invloeden uit andere genres zijn wat subtieler dan op de vorige albums, maar het zwak dat Jess Williamson heeft voor Laurel Canyon folk is nog steeds hoorbaar. 

Op Cosmic Wink klonk haar muziek soms overvol, maar op A Mile South of Heaven zijn de klanken soms behoorlijk subtiel, waardoor de bijzondere stem van Jess Williamson alleen maar beter tot zijn recht komt. Luister naar tracks als Country Mile en Tracking the Tropics en je begrijpt wat ik bedoel. 

Shooter Jennings haalde geweldige muzikanten naar de studio en heeft A Mile South of Heaven voorzien van een warm en organisch geluid waarvan ik heel veel plezier ga hebben tijdens de herfst- en winteravonden die eraan komen. En dat Jess Williamson ook dit jaar weer mijn jaarlijstje gaat halen, is wat mij betreft nu al een zekerheid. Erwin Zijleman

De muziek van Jess Williamson is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://jesswilliamson.bandcamp.com/album/a-mile-south-of-heaven.

A Mile South of Heaven van Jess Williamson is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured, signed), 34,99 euro

LP, 34,99 euro

CD, 16,99 euro