18 mei 2026

Review: Dua Saleh - Of Earth & Wires

Dua Saleh heeft met Of Earth & Wires een album gemaakt dat zich makkelijk beweegt tussen genres, dat soms wat tegen de haren instrijkt, maar dat ook intrigeert en vermaakt met even bijzondere als aangename songs
Ik heb een zwak voor R&B die de grenzen van het genre opzoekt. Ik ben er nog niet helemaal uit of Of Earth & Wires van Dua Saleh zo’n album is, want een echt R&B album is het niet. De muzikant uit Los Angeles verwerkt wel invloeden uit de R&B in de songs op het album, maar het zijn songs die zich in diverse richtingen bewegen. Ik moest wel even wennen aan de stem van de Soedanees-Amerikaanse muzikant, maar het is een stem die de songs een eigen geluid geeft. Of Earth & Wires is een spannend album dat wat tijd vraagt van de luisteraar, zeker als deze niet vaak naar dit soort muziek luistert, maar het is absoluut een album dat veel te bieden heeft.



De muziek van de Soedanees-Amerikaanse muzikant Dua Saleh werd tot dusver vooral in hokjes als hiphop en rap geduwd en dat zijn hokjes die zich te ver buiten mijn muzikale comfort zone bevinden. Op het deze week verschenen nieuwe album werkt de muzikant uit Los Angeles, die zichzelf ziet als non-binair persoon, in een aantal tracks samen met de Amerikaanse singer-songwriter Bon Iver en wordt wat mij betreft hele andere muziek gemaakt. 

Nu ben ik op zich geen groot fan van Bon Iver, dus zijn naam was voor mij nog niet direct een aanbeveling, maar bij snelle beluistering van het tweede album van Dua Saleh was ik op zijn minst geïntrigeerd door de muziek op het album. Ik heb Of Earth & Wires vervolgens nog wel een paar keer moeten beluisteren voor er iets op zijn plek viel, maar inmiddels vind ik het een bijzonder album. 

Ik heb intussen ook nog even naar de eerdere muziek van Dua Saleh geluisterd en hoewel ik die muziek zelf niet snel als hiphop of rap zal bestempelen, kan ik met de vorige albums niet goed uit de voeten. Het grootste verschil tussen deze albums en het deze week verschenen Of Earth & Wires is de inzet van elektronica en de dichtheid van de productie. 

Elektronica werd behoorlijk zwaar ingezet in de eerdere muziek van de muzikant uit Los Angeles, waarbij ook de zang werd vervormd in de wat mij betreft wel erg volle productie. Op het nieuwe album vertrouwt Dua Saleh in eerste instantie op uiterst sober akoestisch getokkel en lijkt een folkalbum in de maak. Het is getokkel dat wordt gecombineerd met mooie ingehouden zang, maar de muziek op Of Earth & Wires verschiet sneller van kleur dan de gemiddelde kameleon. 

De openingstrack 5 Days begint als een uiterst sobere folksong, maar in de tweede helft van de track duikt alsnog de elektronica op en schreeuwt de Soedanees-Amerikaanse muzikant het uit. B r e a t h e (met spaties) klinkt opeens weer als een redelijk rechttoe rechtaan popliedje, maar als in Flood Bon Iver voor het eerst opduikt, gaat het tempo weer flink omlaag, al bevat de track ook lome beats. 

De stem van Bon Iver kleurt prachtig bij de bijzondere stem van Dua Saleh, die ook in de derde track dicht tegen de pop aan schuurt. Ertegenaan schuren is het juiste woord, want de popsongs van Dua Saleh klinken op zich toegankelijk, maar schuren ook altijd wat, met name door het bijzondere stemgebruik. 

Ook op Of Earth & Wires is er uiteindelijk weer een voorname rol voor elektronica, maar de muziek op het album is over het algemeen genomen redelijk ingetogen. Zeker in de met lome beats ingekleurde songs schuift Dua Saleh wat op richting met R&B invloeden verrijkte pop, maar het blijft eigenzinnig. 

Dat geldt ook voor de hoge stem van de muzikant uit Los Angeles, die af en toe de grenzen van het aangename opzoekt met de zang, maar altijd aan de goede kant van de streep blijft. Ik vind persoonlijk de combinatie van akoestische klanken en de soulvolle stem van Dua Saleh het mooist, maar ook als het experiment wordt opgezocht en het album zich verder buiten mijn muzikale comfort zone begeeft vind ik Of Earth & Wires een interessant album. 

Zeker de sterkste songs op het album laten horen dat Dua Saleh veel te bieden heeft en een bijzonder eigen geluid creëert. Dat komt nog niet altijd uit de verf, waardoor ik de muzikant uit Los Angeles vooralsnog vooral zie als een belofte voor de toekomst en nieuwsgierig ben naar het volgende album. Erwin Zijleman

De muziek van Dua Saleh is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Soedanees-Amerikaanse muzikant: https://duasaleh.bandcamp.com/album/of-earth-wires.


Of Earth & Wires van Dua Saleh is verkrijgbaar via de Mania webshop:



17 mei 2026

Review: Yazoo - Upstairs at Eric's (1982)

De combinatie van kille elektronica en een warme en soulvolle stem was aan het begin van de jaren 80 niet gangbaar, wat van het debuutalbum van het Britse duo Yazoo een bijzonder en ook invloedrijk album maakt
Vince Clarke zocht, nadat hij uit Depeche Mode was gestapt, de samenwerking met de Britse zangeres Alison Moyet. Het was een wonderlijke combinatie, maar de mix van vooral door Kraftwerk geïnspireerde elektronica van Vince Clarke en de rauwe soulstem van Alison Moyet werkte verrassend goed. Upstairs at Eric’s is bijna 45 jaar na de release een wat vergeten album, maar het is een album dat verrassend goed houdbaar blijkt en dat meer invloed heeft gehad dan we in 1982 konden vermoeden. De samenwerking tussen Alison Moyet en Vince Clarke hield niet lang stand, maar Upstairs at Eric’s is een uitstekend album dat nog altijd de aandacht verdient.



De elektronische popmuziek die in de jaren 70 ontstond was in eerste instantie niet erg gericht op popsongs met een kop en een staart. De grotendeels instrumentale elektronische popmuziek uit het decennium had wel grote invloed op de synthpop die aan het begin van de jaren 80 vorm kreeg en die wel was gericht op het maken van echte popsongs. 

De menselijke stem speelde in de synthpop uit de jaren 80 in eerste instantie een bescheiden rol en werd bij voorkeur elektronisch vervormd. Dat veranderde vooral met één album, dat opzichtig brak met alles dat in de elektronische popmuziek gewoon was. Ik had in de jaren 70 en 80 heel weinig met puur elektronische popmuziek, maar ik viel in 1982 wel direct voor de charmes van Upstairs at Eric’s van Yazoo. 

De Britse muzikant Vince Clarke maakte deel uit van de originele bezetting van Depeche Mode en schreef bijna alle songs die zijn terug te vinden op het debuutalbum van de band. Hij was echter niet tevreden met de koers die Depeche Mode insloeg en ging zijn eigen weg. Voor deze eigen weg zocht hij de samenwerking met de Britse zangeres Alison Moyet, die tot dat moment met niet heel veel succes aan de weg timmerde als blues- en soulzangeres. 

De combinatie van de kille elektronica van Vince Clarke en de warme en soulvolle strot van Alison Moyet was in 1982 een wonderlijke, al had Soft Cell vergelijkbare ingrediënten, maar het werkte verrassend goed. Yazoo scoorde direct een hit met de track Don’t Go, die het ook goed deed op de dansvloer. Situation, dat overigens niet is terug te vinden op Upstairs at Eric’s, deed het daar nog beter, maar het debuutalbum van Yazoo bevatte ook een aantal meer ingetogen songs, waaronder de hitsingle Only You. 

In muzikaal opzicht is het debuutalbum van Yazoo zwaar schatplichtig aan de muziek van Kraftwerk, die in alle songs op het album doorklinkt. Mede door de invloeden van Kraftwerk klinkt Upstairs at Eric’s, waar ik al vele jaren niet meer naar had geluisterd, na al die jaren nog verrassend fris en dat kan ik niet van alle synthpop uit de jaren 80 zeggen. 

Niet alleen in muzikaal opzicht is het debuutalbum van Yazoo een knap album, want ook de krachtige en soulvolle strot van Alison Moyet maakt van Upstairs at Eric’s een bijzonder album. De Britse zangeres zou later kiezen voor een mix van soul, jazz en pop en dat is een mix die je verwacht bij haar stem, maar de zang van Alison Moyet past ook verrassend goed bij de batterij elektronica van Vince Clarke. 

Het debuutalbum van Yazoo was zeer succesvol en werd enthousiast binnengehaald door de critici, maar de formule werkte helaas niet lang. Het in 1983 verschenen You and Me Both deed het veel minder goed dan het debuutalbum en ondanks het feit dat het album niet veel verschilde van het debuut had ik een jaar later ook weinig met het album. Yazoo werd toen de spanningen tussen Alison Moyet en Vince Clarke ook nog eens opliepen helaas snel opgedoekt, waarna Vince Clarke samen met Andy Bell de band Erasure formeerde, die deels hetzelfde deed als Yazoo, en Alison Moyet begon aan een in eerste instantie zeer succesvolle solocarrière. 

Yazoo is inmiddels grotendeels vergeten, al duikt Situation nog wel eens op als muziek bij beelden uit de jaren 80, maar Upstairs at Eric’s is absoluut een interessant en achteraf bezien invloedrijk album, dat de tand des tijds verrassend goed heeft doorstaan. Erwin Zijleman


Upstairs at Eric's van Yazoo is verkrijgbaar via de Mania webshop: