14 oktober 2026

Review: Caro - Returning to Innocence

Na een geslaagd album onder de naam The Jordan laat de Nederlandse muzikante Caroline van der Leeuw op het uitstekende en onder de naam Caro uitgebrachte Returning to Innocence nogmaals horen dat er leven is na Caro Emerald.
Ik heb het album Returning to Innocence beluisterd voordat ik wist wie er schuilgaat achter de naam Caro. Ik heb het album hierdoor onbevooroordeeld kunnen beluisteren en mijn oordeel over het album was positief. Caro heeft een fris klinkend popalbum gemaakt, dat af en toe aansluiting zoekt bij de grote popalbums van het moment, maar dat ook zijn eigen weg durft te kiezen. De songs zitten goed in elkaar, in muzikaal en productioneel opzicht klinkt Returning to Innocence uitstekend en Caro is een prima zangeres. Dat ze in het verleden met heel veel succes aan de weg timmerde met totaal andere muziek zit haar niet in de weg en geeft het eerste album van Caro hopelijk het zetje in de rug dat nodig is om op te vallen.



Ik had echt helemaal niets met de muziek die de Nederlandse muzikante Caroline van der Leeuw maakte onder de naam Caro Emerald. Het was ongetwijfeld knap gemaakt en vast terecht zeer succesvol, maar mij raakte het niet en ook in muzikaal opzicht sprak de mix van muziek uit de jaren 40 en 50 met een eigentijds laagje mij totaal niet aan. 

Caroline van der Leeuw liet haar alter ego Caro Emerald, ondanks het enorme succes, uiteindelijk helemaal los. Dat was een moedige stap van de Nederlandse muzikante, die vervolgens helemaal opnieuw begon. Ze leverde begin 2023 onder de naam The Jordan het album Nowhere Near the Sky af en dat was zeker geen slecht album. Ik heb er zelf destijds overigens niet naar geluisterd en ik was zeker niet de enige, want opnieuw beginnen en een krachtige merknaam overboord gooien is zeker geen garantie op succes. 

Caroline van der Leeuw begint nu nog een keer opnieuw onder de naam Caro. Dat spreekt mogelijk een deel van de fans aan die ze verloor na het afscheid van Caro Emerald, al zullen die op het deze week verschenen album Returning to Innocence niet veel bekends horen. 

In muzikaal opzicht heeft de muziek van Caro namelijk niets te maken met die van Caro Emerald. Returning to Innocence is een modern klinkend popalbum dat nergens ruimte biedt aan de retro van Caro Emerald. Ik las inmiddels een aantal wat zure recensies over het album, maar ik heb er zelf onbevangen naar geluisterd en vind het eigenlijk best een lekker album. 

Het album van Caro bevat lekker in het gehoor liggende maar ook knap gemaakte popsongs. Het zijn songs die absoluut zijn geïnspireerd door de songs van de grote popsterren van het moment, maar Caro voegt ook iets van zichzelf toe. Ik hoor de eigen sound van de Nederlandse muzikante in de ritmes en met name in de baslijnen, maar Caro trekt ook de aandacht met haar zang en de songs. 

Ik hoorde in de muziek van Caro Emerald persoonlijk nooit een hele goede of zelfs onderscheidende zangeres, maar de zang op Returning to Innocence vind ik echt uitstekend. Bij Nederlandse muzikanten duikt altijd op een gegeven moment de Nederlandse tongval op, maar die hoor ik niet op Returning to Innocence van Caro. 

De Nederlandse muzikante kan met haar stem uitstekend uit de voeten in de gloedvolle ballads op het album en ook de zang in de wat meer uptempo tracks is prima. Ik vind de stem van Caroline van der Leeuw het meest onderscheidend in de songs die wat meer experimenteren en waarin de zang volledig centraal staat, zoals bijvoorbeeld in het hele mooie The Only One. 

Ook in muzikaal en productioneel opzicht doet Returning to Innocence van Caro niet onder voor andere popalbums van het moment en ik vind de songs van de Nederlandse muzikante veelzijdiger dan op de meeste van deze albums. Caro maakt zeker niet altijd het soort popmuziek waar ik gek op ben, bijvoorbeeld wanneer ze kiest voor bombast, maar de meeste songs op Returning to Innocence vind ik prima en het album bevat ook een aantal songs die ik echt heel goed vind. 

Het siert Caroline van der Leeuw dat ze het alter ego dat ze nog jaren met veel succes had kunnen uitmelken aan de kant heeft gezet en heeft gekozen voor een nieuwe start. Het is een nieuwe start die laat horen dat de Nederlandse muzikante ook in een totaal ander genre een geslaagd album af kan leveren en dat is knap. Erwin Zijleman


Returning to Innocence van Caro is verkrijgbaar via de Mania webshop:
 


13 oktober 2026

Review: Claire Cronin - The Bruise

De Amerikaanse muzikante Claire Cronin heeft met het zich langzaam voortslepende, subtiele en wonderschone album The Bruise een indringende soundtrack voor de koudste, guurste en donkerste herfst- en winteravonden afgeleverd.
Ik was uiteindelijk zeer onder de indruk van het eind 2021 verschenen album Bloodless van de Amerikaanse muzikante Claire Cronin, maar dat ging niet vanzelf. Het ging de afgelopen week een stuk gemakkelijker met haar nieuwe album The Bruise, want wat is dit een prachtig album. Claire Cronin maakt indruk met zich buitengewoon langzaam voortslepende songs met invloeden uit de folk en de slowcore. Het zijn songs die in de basis genoeg hebben aan haar sobere gitaarspel, maar de songs op The Bruise bestaan uit vele lagen en zijn prachtig versierd. Ook de zang van de Amerikaanse muzikante klinkt sober, maar wat zingt ze dit keer mooi. The Bruise zal helaas een wat obscuur album blijven, maar wat is het prachtig.



In de eerste dagen van 2022 besprak ik het album Bloodless van Claire Cronin, dat een paar maanden eerder was verschenen. Het is een album dat in de week van de release een aantal zeer positieve recensies had gekregen, maar ik kon niet direct iets met de muziek van de Amerikaanse muzikante. Bloodless, overigens al het derde album van Claire Cronin, is dan ook een bijzonder klinkend album. 

Het is een album dat uit verschillende lagen is opgebouwd. Op de voorgrond hoor je mooie, ruwe, elementaire en repetitieve gitaarlijnen, op de achtergrond domineren donkere en wat beklemmende klanken en dan zijn er ook nog de fraaie en vaak subtiele accenten van andere instrumenten en de bezwerende zang van de muzikante uit Berkeley, California. 

Claire Cronin maakt op Bloodless muziek om bang van te worden, maar toen ik eenmaal was gegrepen door de ruwe en donkere schoonheid van het album vond ik Bloodless steeds mooier en indrukwekkender. Bijna vijf jaar na Bloodless is Claire Cronin terug met een nieuw album, The Bruise, en ook dit is weer een bijzonder album.

Op haar bandcamp pagina heeft ze me alvast geholpen met het in een hokje duwen van haar muziek door een flinke selectie relevante trefwoorden aan te leveren: “folk horror / American spiritual dread / heavy music / slowcore / nocturnal mothers / uncanny atmospheres / transcendence / hauntology / family curses / sincerity / diabolus in musica / experimental doom / negative theology / childbirth / hymns”. 

Slowcore vind ik niet eens zo’n gekke omschrijving, want het tempo op The Bruise ligt laag en de muziek van Claire Cronin doet me in de openingstrack van het album wel wat denken aan de muziek die Low maakte in de jaren 90. Ook op The Bruise wordt de basis voor de songs gelegd met sobere maar ook bijzonder mooie gitaarakkoorden van de hand van Claire Cronin en met haar mooie stem, die vaak in meerdere lagen is opgenomen. 

Haar echtgenoot Ezra Buchla voegt strijkers toe, terwijl een aantal gastmuzikanten tekenen voor de wederom wat donkere en bezwerende onderlaag die is opgebouwd met harmonium, de zingende zaag en synths. Het klinkt allemaal nog wat subtieler dan op het vorige album, maar waar ik moest wennen aan Bloodless, werd ik direct gegrepen door de schoonheid van The Bruise. 

In muzikaal opzicht klinkt The Bruise wat subtieler dan het vorige album, maar de klanken op het album zijn ook veelzijdiger. Ook The Bruise is weer zo’n album dat baat heeft bij beluistering met de koptelefoon. Met de koptelefoon hoor je de schoonheid van alle subtiele klanken, die op prachtige wijze één geheel vormen. 

Op Bloodless klonk de muziek van Claire Cronin nog wel eens ruw, maar alles op haar nieuwe album klinkt even mooi. Dat gaat ook zeker op voor haar stem, waaraan ik vijf jaar geleden moest wennen, maar die me dit keer direct wist te raken. Claire Cronin schuwt in haar teksten de persoonlijke misere niet, maar er is ook ruimte voor mooie momenten in het leven, waaronder het moederschap en ook voor een kerstliedje is Claire Cronin niet bang. 

Ik heb The Bruise inmiddels meerdere keren beluisterd en het album blijft maar aan me trekken. Het is een album dat de afgelopen week uitvoerig geprezen had moeten worden, maar het is vooralsnog helaas behoorlijk stil rond dit in alle opzichten echt wonderschone album, dat mijn jaarlijstje zeker gaat halen. Erwin Zijleman

De muziek van Claire Cronin is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://clairecronin.bandcamp.com/album/the-bruise.