20 januari 2026

Review: Lucy Mellenfield - Tell The Water, She Will Listen

De Britse muzikante Lucy Mellenfield is pas 24 jaar oud, maar heeft met Tell The Water, She Will Listen een buitengewoon knap en interessant album afgeleverd, dat klinkt als een album van een gelouterde muzikante
De naam van Lucy Mellenfield was nieuw voor mij, maar het is een naam die ik niet meer ga vergeten. Het debuutalbum van de muzikante uit Birmingham is immers een razend knap album. Lucy Mellenfield komt van het conservatorium en dat hoor je, want alles op Tell The Water, She Will Listen ademt muzikaliteit. Ook de zang van de jonge Britse muzikante is hoogstaand en hetzelfde geldt voor haar songs. Alles is ook nog eens bijzonder mooi geproduceerd door Chris Hyson van Snowpoet, waardoor je bij beluistering van het debuutalbum van Lucy Mellenfield 75 minuten lang op het puntje van je stoel zit. Wat een debuut!



Tussen de nieuwe albums van deze week kwam ik een album van Lucy Mellenfield tegen. Het is een naam die ik nog niet eerder had gezien en dat is ook niet zo gek, want Tell The Water, She Will Listen is het debuutalbum van de muzikante uit het Britse Birmingham. In het Verenigd Koninkrijk is Lucy Mellenfield inmiddels wat bekender, want de op het conservatorium van Birmingham geschoolde muzikante geldt daar als een van de grote beloften van de folk en de jazz. 

Grote kans dus dat de naam van Lucy Mellenfield dit jaar flink gaat rondzingen en dat verdient ze ook, want Tell The Water, She Will Listen is een opmerkelijk debuutalbum. Het is om te beginnen een zeer ambitieus debuutalbum met ruim 75 minuten muziek. Het is bovendien een debuutalbum waar de muzikaliteit en de creativiteit van af spatten. 

Lucy Mellenfield speelt zelf piano en keyboards en beschikt over een geschoolde stem, die ook nog eens mooi en warm klinkt. De Britse muzikante laat zich op haar debuutalbum begeleiden door een aantal uitstekende muzikanten, die onder andere bas, drums en blazers toevoegen aan het bijzondere geluid op Tell The Water, She Will Listen. 

Een van deze muzikanten is Chris Hyson en hij produceerde het album ook. Chris Hyson is de helft van het bijzondere duo Snowpoet, dat de afgelopen jaren een aantal hoogstaande albums heeft gemaakt. De muziek van Lucy Mellenfield is minstens net zo hoogstaand. 

Het is muziek die invloeden uit de folk en de jazz bevat, maar ik zou Tell The Water, She Will Listen zelf geen folkalbum noemen en ook geen jazzalbum. Net als de muziek die producer Chris Hyson maakt met zijn band Snowpoet, is ook de muziek van Lucy Mellenfield muziek die zich niet zomaar een etiket laat opplakken. 

Het is muziek die niet alleen invloeden uit de folk en de jazz bevat, maar ook invloeden uit de pop en de klassieke muziek. Het is muziek die uitnodigt tot aandachtig luisteren en vraagt het oordelen even uit te stellen. Bij eerste beluistering vond ik de zang van de Britse muzikante wat plechtig klinken, maar na een paar keer horen vond ik de stem van Lucy Mellenfield alleen maar heel mooi. 

Je hoort direct bij eerste beluistering van Tell The Water, She Will Listen dat er geweldige muzikanten op het album te horen zijn, maar het zijn ook muzikanten die met veel passie spelen. Zeker de bijdragen van de blazers knallen af en toe uit de speakers, maar ook als de muzikanten op het album redelijk ingehouden spelen, word je keer op keer betoverd door prachtige klanken. 

De songs van Lucy Mellenfield klinken af en toe als Britse folksongs uit een ver verleden, maar het kan bij de muzikante uit Birmingham meerdere kanten op. Tell The Water, She Will Listen is een debuutalbum, maar klinkt als het album van een gelouterde muzikante, die het recht op volledige artistieke vrijheid inmiddels heeft verkregen. Dat recht benut Lucy Mellenfield 75 minuten lang en dat doet ze op indrukwekkende wijze. 

Ondanks het feit dat de songs van de Britse muzikante behoorlijk diep graven en zowel de muziek als de zang op het album verre van alledaags zijn, weet Tell The Water, She Will Listen de aandacht moeiteloos 75 minuten lang vast te houden. Soms doet het me denken aan Kate Bush, maar een paar noten later weer helemaal niet. Tell The Water, She Will Listen is samenvattend een fascinerend album van een enorm talent. Ga dat horen! Erwin Zijleman

De muziek van Lucy Mellenfield is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://lucymellenfield.bandcamp.com/album/tell-the-water-she-will-listen.



19 januari 2026

Review: Imarhan - Essam

De Algerijnse band Imarhan is een van de smaakmakers binnen de ‘woestijnblues’, maar met haar vierde album Essam zet de band ook stappen buiten het genre, wat een bijzonder mooi en spannend album oplevert
Ik ken de Algerijnse band Imarhan sinds haar in 2016 verschenen titelloze debuutalbum en sindsdien levert de band kwaliteit. Die kwaliteit ligt nog een stuk hoger op het deze week verschenen Essam, want op haar vierde album kleurt Imarhan flink buiten de lijntjes van de ‘woestijnblues’. Essam bevat absoluut invloeden uit het genre dat ruim 25 jaar geleden opdook, maar klinkt ook subtieler en gevarieerder. Imarhan klinkt nog altijd bezwerend, maar de nieuwe songs van de band prikkelen ook wat steviger de fantasie, wat het beste album van de band tot dusver oplevert.



2025 lijkt een wat mager jaar te zijn geweest voor het genre dat wat oneerbiedig ‘woestijnblues’ wordt genoemd. Helemaal aan het begin van het jaar besprak ik het uitstekende album van Songhoy Blues, maar van persoonlijke favorieten als Tinariwen, Tamikrest, Mdou Moctar en Imarhan werd vorig jaar helaas niet veel vernomen, waardoor de ‘woestijnblues’ geen rol van betekenis speelde op de krenten uit de pop. 

Hopelijk gaat dat in 2026 veranderen, want zo op zijn tijd kan ik albums binnen dit genre zeer waarderen. Het jaar begint in ieder geval goed, want deze week verscheen Essam, het vierde album van de band Imarhan. Ik leerde Imarhan tien jaar geleden kennen, toen het debuutalbum van de band verscheen. 

Op dit album maakte de uit leden van de Toeareg stam bestaande band indruk met bijzonder mooi gitaarwerk en afwisselend bezwerende en wat meer opzwepende songs. Met Temet uit 2018 en Aboogi uit 2022 liet Imarhan horen dat het uitstekende debuutalbum geen toevalstreffer was en schaarde het zich onder de betere bands in het genre. 

Het deze week verschenen Essam trekt de lijn van de vorige albums deels door en laat in een aantal songs het inmiddels bekende Imarhan geluid horen. De band uit het Algerijnse Tamanrasset is de afgelopen jaren echter zeker niet stil blijven staan en zet op haar vierde album ook een aantal interessante stappen. 

Essam bevat een aantal ingrediënten die we kennen uit de ‘woestijnblues’, die aan het eind van het vorige millennium op de kaart werd gezet door Tinariwen. In een aantal tracks hoor je het karakteristieke gitaarspel uit het genre en verder zijn er de bezwerende mannenstemmen hier en daar aangevuld met even bezwerende koortjes van vrouwenstemmen. 

Op Essam laat Imarhan echter ook horen dat het niet is blijven steken in het genre. Het gitaarspel op het album is deels schatplichtig aan de groten uit de ‘woestijnblues’, maar laat ook invloeden uit andere genres binnen de Afrikaanse muziek horen. Er wordt echt prachtig gesoleerd op het album, maar het gitaarspel is minstens even vaak fraai dienend. 

Imarhan koos in het verleden vaak voor een mix van zich langzaam voortslepende en bezwerende songs en wat meer uptempo songs met funky impulsen, maar op Essam domineren de meer ingetogen songs. Het zijn songs die voor een deel het hypnotiserende hebben dat we kennen van bands als Tinariwen en Tamikrest, maar de meeste songs op Essam klinken subtieler en lichter. 

De beste ‘woestijnblues’ moet het hebben van herhaling, die het bezwerende karakter van de muziek versterkt, maar op Essam van Imarhan wordt flink gevarieerd. De Algerijnse band heeft haar songs volgestopt met subtiele accenten, die de muziek van Imarhan spannender maken dan die van de concurrentie. Ik ben vooral onder de indruk van het geweldige gitaarwerk op het album, maar vergeet zeker niet te luisteren naar al het moois dat om het gitaarwerk heen draait. 

Met Essam heeft Imarhan al met al een album gemaakt dat voortborduurt op haar vorige albums en andere albums in het genre, maar de band laat ook horen dat het zich heeft ontwikkeld en dat het de ‘woestijnblues’ na 25 jaren in de spotlights weer een stap verder kan helpen. Neem er even de tijd voor en je hoort dat Imarhan een weergaloos album heeft gemaakt. Erwin Zijleman

De muziek van Imarhan is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Algerijnse band: https://imarhan.bandcamp.com/album/essam.


Essam van Imarhan is verkrijgbaar via de Mania webshop: