16 juni 2026

Review: Conrad Freling - Through the Glass of a Radiostore

Conrad Freling bracht vier jaar geleden met Never Gonna Change the World een mooi en bijzonder album uit en overtreft dit album deze week met het nog wat indrukwekkendere Through the Glass of a Radiostore
De Nederlandse muzikant Conrad Freling maakt muziek die niet helemaal in mijn muzikale straatje past, maar het deze week verschenen Through the Glass of a Radiostore wist me toch makkelijk te overtuigen. Net als het debuutalbum is ook Through the Glass of a Radiostore een album dat sfeervol en avontuurlijk is ingekleurd. De mooie klanken worden gecombineerd met de karakteristieke stem van Conrad Freling, die zijn muziek een eigen karakter geeft met zijn stem, die prachtig wordt bijgestaan door de achtergrondzang van Bette Schindler. Liefhebbers van rijk georkestreerde pop komen volledig aan hun trekken met dit fraaie album, maar ook als dit niet precies jouw smaak is zou ik zeker eens luisteren.



De Nederlandse muzikant Conrad Freling bracht bijna vier jaar geleden het album Never Gonna Change the World uit. Het is een album dat zich wat buiten mijn muzikale comfort zone bevond, al is het maar omdat ik een hele duidelijke voorkeur heb voor vrouwenstemmen. 
Verder maakte Conrad Freling op het eerste onder zijn eigen naam uitgebrachte album (met de band Seven Stars over Sicily maakte hij eerder al twee fraaie albums) rijk georkestreerde en soms wat theatraal aandoende muziek en dat is muziek die ik niet altijd kan waarderen. 

In mijn recensie van Never Gonna Change the World noemde ik echter Marc Almond en Gavin Friday als vergelijkingsmateriaal en hoorde ik af en toe ook nog iets van Radiohead, wat iets zegt over de kwaliteit van het album van Conrad Freling. De Nederlandse muzikant, die ook deel uitmaakt van de Nederlandse band The Bullfight, heeft sindsdien hard gewerkt aan de opvolger van Never Gonna Change the World en die opvolger is deze week verschenen. 

Aan mijn voorkeuren is de afgelopen jaren niets veranderd. Ik hoor nog altijd veel liever vrouwenstemmen dan mannenstemmen en rijk georkestreerde muziek vind ik maar af en toe mooi. Conrad Freling beschikt over een stem die af en toe wat kan schuren, maar de zang op het album staat me zeker niet tegen. Integendeel zelfs, want de zang op Through the Glass of a Radiostore is voor een belangrijk deel verantwoordelijk voor de bijzondere sfeer op het album. 

De stem van Conrad Freling geeft Through the Glass of a Radiostore een wat nostalgisch tintje, maar heeft ook het licht theatrale maar tegelijkertijd kwetsbare van de stemmen van Gavin Friday, Marc Almond en Thom Yorke, waardoor ik ook bij beluistering van het nieuwe album van Conrad Freling weer uitkwam bij het vergelijkingsmateriaal dat ik ook bijna vier jaar geleden noemde. 

Het is nog altijd vergelijkingsmateriaal dat slechts ten dele zinnig is, want de muziek van de Nederlandse muzikant heeft een duidelijk eigen sound, met af en toe ook nog een randje David Sylvian. Mijn voorkeur voor vrouwenstemmen wordt overigens niet helemaal genegeerd op Through the Glass of a Radiostore, want in veel songs duikt de prachtige stem van Bette Schindler op als tweede stem. 

Conrad Freling heeft ook zijn tweede album grotendeels in zijn eentje in elkaar geknutseld en levert knap werk. Naast de zeer rijke orkestraties van Theo Olsthoorn in twee tracks heeft Conrad Freling zijn songs voorzien van fantasierijke en sfeervolle klanken. Through the Glass of a Radiostore is niet vies van weidse klankentapijten, maar er gebeurt ook altijd wel iets spannends in de muziek op het album. 

De songs op het album klinken af en toe voorzichtig theatraal, maar het slaat wat mij betreft nergens door in de richting van holle bombast. De songs van Conrad Freling klinken soms groots en meeslepend, maar hebben ook altijd iets kwetsbaars. Vergeleken met het debuutalbum hebben de songs wat mij betreft aan kracht gewonnen. Ze zijn mooier en spannender ingekleurd, maar het zijn ook songs die zich makkelijker opdringen en die de competitie met de internationale concurrentie makkelijk aan kunnen. 

Conrad Freling promoot zijn muziek enthousiast op het Nederlandse muziekplatform MusicMeter, maar Through the Glass of a Radiostore verdient het ook om veel breder opgepikt te worden. Erwin Zijleman

De muziek van Conrad Freling is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Nederlandse muzikant: https://conradfreling.bandcamp.com/album/through-the-glass-of-a-radiostore-full-album.


Through the Glass of a Radiostore van Conrad Freling is verkrijgbaar via de Mania webshop:


15 juni 2026

Review: Kelsey Lu - So Help Me God

Kelsey Lu debuteerde zeven jaar geleden met het buitengewoon fascinerende album Blood en komt nu op de proppen met een nieuw album dat wat toegankelijker klinkt, maar je ook blijft verrassen met bijzondere muziek
Blood van Kelsey Lu kreeg in het voorjaar van 2019 een aantal lyrische recensies, maar al snel was iedereen het album alweer vergeten. Ik ontdekte het album zelf pas aan het eind van 2019 en was diep onder de indruk. Dat ben ik ook weer van het deze week dan eindelijk verschenen tweede album van Kelsey Lu. So Help me God lijkt een stuk toegankelijker dan Blood, maar schijn bedriegt. Ook de songs op het nieuwe album van Kelsey Lu zitten weer vol bijzondere klanken en wendingen en ook de zang van de Amerikaanse muzikant weet te verrassen. So Help Me God is een album waarover je niet te snel moet oordelen, want daarmee doe je dit fascinerende album waarschijnlijk tekort.



Blood, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikant Kelsey Lu, die zichzelf identificeert als non-binair persoon, besprak ik op de allerlaatste dag van 2019 op De Krenten uit de Pop. Het is een album dat ik met het nodige geluk uit een wat obscuur R&B jaarlijstje had gehaald en dat me vervolgens onmiddellijk betoverde. 

Blood bevat inderdaad wel wat invloeden uit de R&B, maar met alleen het etiket R&B doe je het debuutalbum van Kelsey Lu echt flink tekort. Kelsey Lu is een klassiek geschoolde cellist die allerlei invloeden verwerkt. Ik noemde in mijn recensie invloeden uit de chamber pop, R&B, folk, avant-garde, ambient en elektronica, maar dat was zeker geen uitputtende lijst. 

Op 31 december was mijn jaarlijstje over 2019 al lang gepubliceerd, maar met de kennis van nu had Blood van Kelsey Lu absoluut een plek in de top 10 van mijn jaarlijstje verdiend. De Amerikaanse muzikant maakte de afgelopen jaren twee filmsoundtracks, maar met So Help Me God is deze week de echte opvolger van Blood verschenen. 

Met het debuutalbum wist Kelsey Lu flink de aandacht op zich te vestigen, waardoor er dit keer voor een deel van de productie van het nieuwe album een beroep kon worden gedaan op niemand minder dan Jack Antonoff en gastmuzikanten als Sampha, Kamasi Washington en Kim Gordon konden worden uitgenodigd in de studio. 

Op bandcamp heeft Kelsey Lu zelf een mooie omschrijving bedacht van het nieuwe album: “Across the record, Lu blends distorted guitars, choral swells and dark electronic pulses into a sonic landscape that moves between devotional intensity and cinematic scale. So Help Me God expands Lu’s singular creative universe - where music, visual art and performance converge into one multidisciplinary project.” 

Dat klinkt behoorlijk pretentieus, maar ik vind So Help Me God zelf een verrassend toegankelijk album. Het tweede album klinkt wat voller en warmer dan het debuutalbum van de Amerikaanse muzikant en is ook wat minder zweverig. De openingstrack Reaper klinkt als een soulsong uit de jaren 60 of 70 en dat is een associatie die vaker terugkomt, maar in Portrait Of A Lady On Fire duiken ook de orkestraties van het vorige album weer op en hoor ik ook weer wat van het zweverige van Blood. 

So Help Me God klinkt wat conventioneler dan het debuutalbum van Kelsey Lu, maar de tegenwoordig vanuit Londen opererende muzikant maakt nog altijd bijzondere muziek, zeker wanneer wordt geëxperimenteerd met ritmes en invloeden uit de jazz. Het grootste verschil met Blood hoor ik in de zang, die een stuk ijler en atmosferischer klonk op het debuutalbum. 

In de muziek op het album is nog altijd ruimte voor experiment en voor invloeden uit verschillende genres, maar Kelsey Lu heeft op So Help Me God ook nadrukkelijker gekozen voor popsongs met een kop en een staart. Ik vond So Help Me God daarom in eerste instantie een minder bijzonder album dan Blood, maar nu ik het album meerdere keren heb gehoord ben ik toch weer onder de indruk van de muzikaliteit van Kelsey Lu, die overigens ook in tekstueel opzicht diep graaft op het album. 

Hoe vaker je naar het nieuwe album van Kelsey Lu luistert, hoe mooier en interessanter het wordt en hoe meer dimensies je ontdekt in de bijzondere songs en ik heb het idee dat So Help Me God nog heel lang blijft doorgroeien. Erwin Zijleman

De muziek van Kelsey Lu is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://kelseylu.bandcamp.com/album/so-help-me-god.


So Help Me God van Kelsey Lu is verkrijgbaar via de Mania webshop: