Ik heb geen idee hoe het Genevieve Stokes is vergaan sinds haar geweldige debuutalbum en weet ook niet waarom ze haar nieuwe album in eigen beheer en met bescheiden middelen heeft gemaakt. Het deze week verschenen (mini?) album Hiding Places klinkt anders dan het debuutalbum van Genevieve Stokes, maar ook dit keer laat ze horen dat ze beschikt over veel talent. Hiding Places is een behoorlijk sober en ook wat donker album, dat het waarschijnlijk goed gaat doen in de herfst en de winter, maar ook midden in de zomer verdienen de nieuwe songs van de Amerikaanse muzikante alle aandacht. Ik ben nu al benieuwd naar haar volgende muzikale verrichtingen, maar ook Hiding Places is prachtig.
Een kleine twee jaar geleden besprak ik op De Krenten uit de Pop het debuutalbum van Genevieve Stokes. De jonge muzikante uit Portland, Maine, moest met haar debuutalbum With a Lightning Strike concurreren met stapels andere albums in het hokje indiepop, maar ik was echt enorm gecharmeerd en onder de indruk van het album.
Het is een album dat me af en toe deed denken aan de muziek van Fiona Apple en dat is zo ongeveer het mooiste en meest bijzondere vergelijkingsmateriaal dat ik kan bedenken. Ik noemde in mijn recensie van With a Lightning Strike niet alleen de naam van Fiona Apple, maar ook die van Billie Eilish, Regina Spektor en Phoebe Bridgers en ook dat zijn muzikanten die ik heel hoog heb zitten.
Genevieve Stokes leverde met haar debuutalbum een zeer aansprekend indiepopalbum af, maar het is ook een album met een interessant eigen geluid en een album vol diepgang en avontuur. Ik noemde het album in de herfst van 2024 dan ook terecht jaarlijstjesmateriaal, wat het extra jammer maakt dat het album een paar maanden later ontbrak in mijn jaarlijstje over het betreffende jaar.
With a Lightning Strike deed volgens mij sowieso niet heel veel en dat is doodzonde. Toen ik With a Lightning Strike deze week weer eens beluisterde, was ik behoorlijk onder de indruk van het album, dat de competitie met de beste indiepopalbums van het moment makkelijk aan kan.
Of het deze week verschenen nieuwe album Hiding Places voor revanche gaat zorgen, waag ik vooralsnog te betwijfelen. Het album is midden in de zomer uitgebracht en dat is niet het moment waarop de critici en muziekliefhebbers het meest alert zijn. Bovendien is Hiding Places met acht tracks en ruim 21 minuten muziek meer een mini-album dan een volwaardige opvolger van With a Lightning Strike. Het is ook nog eens een album dat het waarschijnlijk beter gaat doen wanneer de dagen korter en kouder worden en dat lijkt op dit moment nog ver weg.
Genevieve Stokes besloot om Hiding Places zelf te maken, zonder druk van platenmaatschappijen die ongetwijfeld de potentie van haar muziek hebben gehoord twee jaar geleden. Hiding Places werd gemaakt met een aantal bevriende muzikanten en werd opgenomen in de garage van haar ouderlijk huis, waar een oude piano zorgde voor de basis van de acht songs op het album.
Hiding Places is hierdoor niet het album dat Genevieve Stokes zal scharen onder de grote indiepopsterren van het moment, maar het is net als haar debuutalbum een album dat laat horen dat Genevieve Stokes een zeer getalenteerde maar ook eigenzinnige muzikante is.
Hiding Places doet me in muzikaal en vocaal opzicht minder aan Fiona Apple denken dan het debuutalbum van Genevieve Stokes, maar de nieuwe songs hebben wel de donkere en wat desolate sfeer van de songs van Fiona Apple. Ondanks de inzet van strijkers klinken de songs op Hiding Places uiterst sober, maar dat voorziet de songs ook van een bijzondere schoonheid en intimiteit. Die schoonheid en intimiteit worden versterkt door de mooie stem van Genevieve Stokes, die nog wat extra eigenzinnigheid toevoegt aan de songs op het album.
Hiding Places zal vanwege de duur en het karakter van het album waarschijnlijk vooral worden gezien als een tussendoortje, maar het is wel een bijzonder mooi en smaakvol tussendoortje, dat laat horen dat Genevieve Stokes er een is om de in de gaten te houden. Erwin Zijleman
