04 augustus 2026

Review: Mallory Hawke - Chinook

De vijver van de indierock zit op het moment echt propvol, maar Chinook, het met lekker veel ruwe gitaren gevulde debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Mallory Hawke, zou ik er absoluut uit vissen
Chinook van Mallory Hawke kwam ik de afgelopen week bij toeval tegen in een van de releaselijsten die ik raadpleeg, maar na oppervlakkige beluistering was ik direct overtuigd van het album van de muzikante uit Philadelphia. Chinook is het debuutalbum van Mallory Hawke en het is een zeer persoonlijk album. Het is ook een in muzikaal opzicht interessant album, want Mallory Hawke schakelt makkelijk tussen genres en weet in alle genres het juiste gitaargeluid te vinden. Het levert een zeer aangename gitaarplaat op, maar het is ook een gitaarplaat met aansprekende songs en een album dat zich uiteindelijk gemakkelijk weet te onderscheiden van de meeste andere releases in het genre.



Mallory Hawke wordt vanwege haar naam waarschijnlijk makkelijk verward met Maya Hawke, maar in muzikaal opzicht verschillen de twee flink van elkaar. Zowel Maya als Mallory doken op vanuit de muziekscene van New York, maar Mallory Hawke heeft New York inmiddels verruild voor Philadelphia, Pennsylvania. 

De Amerikaanse muzikante heeft deze week met Chinook haar debuutalbum uitgebracht. Het is een album dat ze samen maakte met producer Samuel Acchione, die vooral bekend is als gitarist in de band van Alex G, maar die ik als producer ken van het uitstekende album Projections van Tomberlin, van wie we helaas al een tijd niets meer hebben vernomen. 

Als gitarist heeft Samuel Acchione zijn hart op kunnen halen tijdens het opnemen van het eerste album van Mallory Hawke, want gitaren, die voor een deel van de hand van de producer zelf zijn, spelen een zeer voorname rol op Chinook. Vanwege de prominente rol voor gitaren is Chinook een album dat niet misstaat in het hokje indierock, al is Mallory Hawke ook niet vies van pop en hoor ik af en toe ook een subtiel vleugje roots en psychedelica in haar songs. 

Het opvallend veelkleurige gitaarwerk op het album zorgt er ook voor dat Chinook wat anders klinkt dan de meeste andere indiepop en indierock albums van het moment, waardoor het album bij mij direct in de smaak viel. Mallory Hawke heeft met Chinook ook nog eens een zeer persoonlijk album gemaakt waarin ze trauma’s uit haar jeugd een plek probeert te geven. 

Ze groeide op in Fayetteville, North Carolina, in een gezin en een omgeving waarin het Amerikaanse leger een zeer dominante rol speelde. Dat ze opgroeide in een periode waarin de “war on terror” centraal stond maakte haar jeugd niet prettiger. Haar vader vertelde haar in haar jeugd over de Chinook CH-47 helikopter, die aan de ene kant het toonbeeld van kracht is, maar die ook in staat is om zichzelf te vernietigen wanneer de twee rotoren van de helikopter elkaar raken. 

Mallory Hawke heeft de eigenschappen van de Chinook helikopter vertaald naar haar eigen leven waarin zorgzaamheid en zelfbehoud vaak met elkaar conflicteerden. Ook haar muziek zit vol contrasten, want Chinook bevat een aantal meer ingehouden en zeer melodieuze songs, maar ook een aantal meer uitgesproken en vooral ruwe en gruizige songs. 

Het gitaarwerk past zich steeds prachtig aan en dat doet ook de stem van Mallory Hawke, die zowel ingetogen als rauw kan klinken. Het knappe van het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante zit niet alleen in de verscheidenheid en de dynamiek, maar ook in de songs op Chinook, die een duidelijk eigen karakter hebben. 

Chinook van Mallory Hawke moet concurreren met stapels indie-albums, want het aanbod in het genre is echt enorm groot, maar het debuutalbum van de muzikante uit Philadelphia heeft wat mij betreft genoeg om op te vallen. 

Toen ik Chinook voor het eerst hoorde, was ik voorzichtig aangenaam verrast, maar inmiddels heb ik een zwak voor een groot deel van de songs op het album en dat geldt zowel voor de stevige songs als voor de subtieler ingekleurde songs. Ik hoop dan ook dat Mallory Hawke, ondanks een release midden in de zomer, de aandacht weet te trekken met haar in alle opzichten zeer geslaagde debuutalbum. Erwin Zijleman

De muziek van Mallory Hawke is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://malloryhawk.bandcamp.com/album/chinook.



03 augustus 2026

Review: WILLOW - The Thread

Willow Smith, de dochter van Will Smith, maakt onder de naam WILLOW aan de lopende band albums van een bijzonder hoog niveau, maar het zijn helaas stuk voor stuk albums die veel minder aandacht krijgen dan ze verdienen
Ook ik vraag me af waarom kinderen van beroemde ouders ook zo nodig een carrière in de film of muziek ambiëren. Vaak kunnen de kinderen immers qua talent niet tippen aan hun ouders, maar er zijn uitzonderingen. Ik heb geen hoge pet op van de muzikale verrichtingen van Will Smith, maar zijn dochter Willow laat op haar onder de naam WILLOW uitgebrachte albums horen dat ze zeer getalenteerd is. Het leverde deze week alweer een volgend album op en ook The Thread is een eigenzinnig album, dat zich weet te onderscheiden van de meeste andere albums. De muziek van WILLOW staat bol van de invloeden, kiest in muzikaal opzicht niet voor de makkelijkste weg en ze is ook nog eens een prima zangeres. Luister er eens onbevooroordeeld naar.



Kinderen van beroemde ouders krijgen het in eerste instantie vaak voor niks, maar worden uiteindelijk ruw afgerekend op de carrière en status van hun ouders. Willow Smith is de dochter van Jada Koren Pinkett-Smith en Will Smith en kreeg haar eerste filmrol toen ze nog op de basisschool zat. Op haar tiende koos ze voor de muziek en dat leverde haar snel een platencontract op bij het label van Jay-Z. 

Het succes lachte Willow Smith in eerste instantie toe, maar op een gegeven moment kreeg ze last van haar beroemde ouders en verloor ze in ieder geval de gunfactor. Ik geef toe dat ik ook direct afhaak als ik iets lees over de kinderen van Will Smith (of Will Smith zelf) en ook om de albums van WILLOW ben ik tot voor kort met een grote boog heen gelopen. 

De nog altijd pas vijfentwintig jaar oude muzikante bracht vorige week een nieuw album uit en dat is al haar tweede album dit jaar. De muzikante uit Los Angeles is sowieso opvallend productief, want ze heeft inmiddels maar liefst negen (!) albums op haar naam staan. Ik ken ze geen van allen, maar daar ga ik zeker verandering in brengen. Het vorige week verschenen The Thread vind ik namelijk een interessant album en het is een album dat laat horen dat Willow Smith niet alleen een kind is van beroemde ouders, maar ook beschikt over het nodige talent. 

The Thread krijgt vooralsnog verrassend weinig aandacht, maar ik weet zeker dat het album veel meer aandacht zou hebben gekregen als het album niet door Willow Smith zou zijn gemaakt maar door een R&B muzikante met een minder fortuinlijke achtergrond. Er zijn de afgelopen tijd immers nogal wat R&B albums bejubeld die ik een stuk lager inschat dan het nieuwe album van WILLOW. 

Met alleen het label R&B doe je de muziek van de Amerikaanse muzikante wel flink te kort, want The Thread past in meerdere hokjes. Op het album dat WILLOW samen heeft gemaakt met producer Chris Greatti worden allerlei stijlen met elkaar vermengd en dit varieert van soul en R&B tot rock en jazz en hier blijft het niet bij. 

The Thread is een conceptalbum over het archetype van de Goddelijke moeder, maar het is ook een album over spiritualiteit en persoonlijke groei en transformatie. Dat klinkt misschien wat zweverig, maar dat is de muziek op het album niet. De muziek op The Thread is vooral loom en broeierig en klinkt het grootste deel van de tijd bijzonder aangenaam. 

Zonder te luisteren naar de muziek van Willow Smith had ik haar waarschijnlijk ingeschat als een rapper, maar ze blijkt een uitstekende zangeres, die vooral ingetogen en afwisselend soulvol en jazzy zingt. Bij beluistering van The Thread heb ik vooral associaties met Prince en met de beste van zijn protégées, zoals Jill Jones, zonder dat de muziek van WILLOW hele duidelijke Prince vibes heeft. 

Het album doet me ook niet direct denken aan de wat minder conventionele R&B albums die ik koester, maar The Thread is wel van een vergelijkbaar niveau. Ik hoor niet echt duidelijke singles op The Thread, maar wel een serie songs die met elkaar samenhangen en elkaar versterken. 

Het is zoals gezegd in vocaal opzicht een album dat ik op voorhand niet van Willow Smith had verwacht en dat is het ook in muzikaal opzicht niet. De muziek en de songstructuren op het album zijn vrij complex, maar desondanks is The Thread een gemakkelijk in het hoor liggend album. Wat voor de songstructuren en de muziek geldt, geldt ook voor de vocale arrangementen die The Thread nog wat verder optillen. WILLOW heeft me eigenlijk in alle opzichten verrast. Erwin Zijleman


The Thread van WILLOW is verkrijgbaar via de Mania webshop: