25 oktober 2026

Review: Fine - Jazz dreams

Het is in eerste instantie lastig om naar Jazz dreams van Fine te luisteren zonder aan Mazzy Star zangeres Hope Sandoval te denken, maar luister wat langer naar het album en je ontdekt het bijzondere muzikale universum van de Deense muzikante.
Fine Glindvad is een muzikante uit Kopenhagen die muziek maakt onder de naam Fine. Met Jazz dreams heeft ze een fascinerend album gemaakt. Het begint bij haar stem die zich beweegt tussen Hope Sandoval en Lana Del Rey en die het dromerige karakter van de muziek van Fine versterkt. Ook in muzikaal opzicht is Jazz dreams een fascinerend album. De muziek op het album is soms jazzy, maar net zo makkelijk folky of psychedelisch. Ik was door de zang vrijwel onmiddellijk in katzwijm, maar nu ik het album meerdere keren heb gehoord vind ik Jazz dreams van Fine ook in muzikaal opzicht een fantastisch album. Het waren natuurlijk Paste en Pitchfork die het album oppikten en bejubelden en wat hebben ze weer gelijk.



Met name de Amerikaanse muziekmedia zijn enthousiast over het album Jazz dreams van Fine. Bij het beschrijven van de muziek van Fine noemen ze de naam van Hope Sandoval en dan is mijn interesse direct gewekt. Mazzy Star is een van mijn favoriete bands aller tijden en ook het solowerk van zangeres Hope Sandoval heb ik hoog zitten. 

Als ik luister naar Jazz dreams van Fine, begrijp ik de vergelijking, want de zang op het album herinnert inderdaad aan Mazzy Star. Dat doet het album ook af en toe in muzikaal opzicht, al is de muziek van Fine soms ook redelijk ver verwijderd van die van de Amerikaanse band, die haar beste muziek in de jaren 90 maakte. 

Jazz dreams is zo te zien het tweede album van Fine, dat ik zonder de lovende woorden van Pitchfork en Paste waarschijnlijk nooit zou hebben ontdekt. Dat de Amerikaanse muziekmedia Fine wel hebben ontdekt is best bijzonder, want het is een project van de Deense muzikante en producer Fine Glindvad. Volgens de bandcamp pagina van Fine heeft Fine Glindvad op Jazz dreams alles zelf gedaan, maar verder is er helaas geen informatie over het album te vinden. De muziek moet dan maar voor zich spreken en dat doet Jazz dreams gelukkig ook. 

Het eerste wat opvalt bij beluistering van het album is inderdaad de stem van Fine Glindvad, die sprekend lijkt op die van Hope Sandoval. Ook de stem van de Deense muzikante is zacht, zwoel en dromerig en zorgt, als je er gevoelig voor bent, voor de ultieme verleiding. Ik ben er als fan van Mazzy Star zeer gevoelig voor en alleen vanwege de zang vond ik Jazz dreams van Fine direct een geweldig album. 

Als de muziek op het album wat psychedelisch klinkt is de Mazzy Star vibe compleet, maar Fine Glindvad heeft het tweede album van haar project veelzijdig ingekleurd. De muziek op Jazz dreams is vaak subtiel, maar er is hoorbaar veel aandacht besteed aan de accenten van verschillende instrumenten. De muziek van Fine is folky, soms psychedelisch, maar kan ook klinken als jangle pop uit de jaren 90. De muziek op het album is redelijk sober en soms bijna minimalistisch, maar op een of andere manier klopt alles. 

Pitchfork omschrijft het fraai als “Lana if she fronted the Warm Inventions, Hope Sandoval if she made Honeymoon, a Bond girl who’s also Julee Cruise”. Zeker wanneer de strijkers aanzwellen hoor ik inderdaad wel wat van Lana Del Rey, maar de muziek van Fine kan naast zwoel en verleidelijk ook experimenteel klinken. 

Vanwege de vergelijking met Hope Sandoval was ik direct verkocht, maar nu ik het album van Fine een paar keer heb gehoord vind ik het een stuk mooier en interessanter. Zeker als je het album met de koptelefoon beluistert valt op hoe knap de muziek op het album in elkaar zit en begrijp je ook waarom het album Jazz dreams heet. Ook de stem van Fine Glindvad is door de koptelefoon nog wat mooier en krijgt bovendien een meer eigen geluid. 

Ik ben vooral onder de indruk van de schoonheid en intimiteit van de songs van de Deense muzikante, maar Jazz dreams is ook een album dat inspireert tot poëtische uitspraken. Die laat ik dit keer aan Paste Magazine: “Jazz dreams is a universe you visit in the sleeping hours. It exists in underwater coves and windy glens, in the pages of half-erased fairytales and the far-off years of impossible histories. It’s colored in sepia. It’s fuzzy, and when you squint, it just gets fuzzier. There is a suspended, mysterious magic to this music, a feeling of blurred, profound truth.” Zo is het maar net. Erwin Zijleman

De muziek van Fine is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Deense muzikante: https://finefinefinefine.bandcamp.com/album/jazz-dreams.



24 oktober 2026

Review: Michael Kiwanuka - FUDGE

De Britse muzikant Michael Kiwanuka nam vrijwel gelijk met zijn geweldige vorige album Small Changes uit 2024 nog een album op en het is een album dat wat ruwer en soberder klinkt, maar dat nog altijd diepe indruk maakt.
FUDGE van Michael Kiwanuka stond op de releasekalender voor 2025, maar werd uitgesteld vanwege zijn ernstige gezondheidsproblemen. Het album is deze week alsnog verschenen en het is een prachtalbum. FUDGE doet het zonder het productionele vakwerk van Danger Mouse en Inflo, wat een wat kaler en ruwer, maar ook een intiemer album oplevert. Het is een album waarop Michael Kiwanuka laat horen dat hij een groot soulzanger is, maar ook in muzikaal opzicht is FUDGE weer een schitterend album en het is een album dat wederom iets toevoegt aan het inmiddels fascinerende oeuvre van de Britse muzikant, die je een uur lang in zijn greep houdt met betoverend mooie songs.



Als ik kijk naar mijn jaarlijstje over 2012 begrijp ik nog steeds niet dat er geen plek was voor Home Again, het debuutalbum van de Britse muzikant Michael Kiwanuka. Ik heb het album niet eens gerecenseerd, terwijl ik het inmiddels schaar onder de memorabele albums van de afgelopen vijftien jaar. 

In dat lijstje krijgt Home Again gezelschap van Love & Hate (2016), Kiwanuka (2019) en Small Changes (2024), de drie albums die Michael Kiwanuka maakte met producers Danger Mouse en Inflo, de man achter het project Sault. 

Nog meer dan het debuutalbum van de Britse muzikant, klinken zijn tweede, derde en vierde albums als vergeten soulklassiekers uit de jaren 60 en 70 met onder andere Marvin Gaye en Curtis Mayfield als ijkpunten. Het zijn albums die soms zo lijken weggelopen uit de hoogtijdagen van de psychedelische soul, maar Michael Kiwanuka, zijn twee topproducers en flink wat geweldige muzikanten slaan ook bruggen naar andere genres en naar het heden. 

Vrijwel gelijktijdig met Small Changes nam Michael Kiwanuka nog een album op. Dit keer zonder Danger Mouse en Inflo, zonder gerenommeerde sessiemuzikanten en niet in een blinkende studio, maar in zijn eigen sobere studio in Southampton. FUDGE had vorig jaar moeten verschijnen en werd zelfs al gerecenseerd in enkele Britse muziektijdschriften, maar het noodlot sloeg toe voor Michael Kiwanuka. Hij werd getroffen door een zware hersenbloeding, waarvan hij nog steeds herstellende is. 

FUDGE is deze week alsnog verschenen en het is het vijfde prachtige album van de Britse muzikant met Oegandese wortels. FUDGE wordt vergeleken met het debuutalbum Home Again en daar zit wat in. Het nieuwe album moet het doen zonder de prachtige productie van Danger Mouse en Inflo en klinkt wat soberder en ook wat rommeliger, dat laatste overigens in de positieve zin van het woord. 

Toch zijn er ook wel verschillen tussen Home Again en FUDGE. Het debuutalbum was een authentiek klinkend soulalbum, dat redelijk netjes binnen de lijnen kleurde. Op FUDGE hoor je het experiment dat de volgende albums van Michael Kiwanuka typeerde en ook in vocaal opzicht ligt het nieuwe album dichter bij zijn voorgangers dan bij Home Again. 

FUDGE klinkt soms ruw en bijna lo-fi en in een aantal songs uiterst ingetogen, maar het album bevat ook prachtige strijkersarrangementen en meer psychedelische passages. Het album opent met een citaat van jazzpianist Chick Corea, die stelt dat je muziek moet maken die je zelf mooi vindt en niet de muziek die anderen van je verwachten. Dat doet Michael Kiwanuka, die naar verluidt ook inspiratie vond bij klassiekers uit het verleden, waaronder Neil Young’s On The Beach. 

De vorige drie albums van de Britse muzikant ontleenden een deel van hun kracht aan de productie van Danger Mouse en Inflo, maar ik mis de producers niet op FUDGE. Het nieuwe album klinkt wat losser en geïmproviseerd en dat voorziet het album van een ontspannen en ongedwongen sfeer. 

Ook in een dergelijke sfeer is Michael Kiwanuka in staat tot grootse daden, want ook FUDGE klinkt als een vergeten soulklassieker uit de jaren 60 of 70, alleen is het dit keer een album van een soort die destijds niet gemaakt werd. Het is een album dat prachtige muziek bevat, maar het is ook dit keer de soulstem van de Britse muzikant die het meest schittert. Of we ooit nog nieuwe muziek van Michael Kiwanuka gaan horen is de vraag, maar gelukkig is het wonderschone FUDGE nu wel verschenen. Erwin Zijleman


FUDGE van Michael Kiwanuka is verkrijgbaar via de Mania webshop: