30 januari 2026

Review: Searows - Death In The Business Of Whaling

Alec Duckart, de man achter Searows, beschikt over een hele bijzondere stem, die mij herinnert aan Phoebe Bridgers, maar de muzikant uit Portland, Oregon, maakt ook wonderschone muziek die uitnodigt tot wegdromen
Ik had tot een paar dagen geleden nog nooit van Searows gehoord, maar inmiddels ben ik fan. Dat werd ik direct na beluistering van het deze week verschenen Death In The Business Of Whaling, dat vol staat met stemmige en beeldende klanken, die de ruimte veranderen in weidse winterlandschappen. Misschien nog wel mooier is de bijzondere stem van Alec Duckart, die ik in eerste instantie als vrouwenstem had ingeschat. Het is een stem die perfect past bij de sfeervolle klanken op Death In The Business Of Whaling en van de songs van Searows songs maakt die je eindeloos wilt koesteren. En dat geldt ook voor de twee albums die Searows de afgelopen jaren al afleverde.



Guard Dog, het debuutalbum van Searows verscheen in de herfst van 2022. Het is een album dat ik inmiddels al ruim drie jaar zou hebben gekoesterd als het me destijds was opgevallen, maar dat is helaas niet het geval. Iets vergelijkbaars geldt voor het in 2023 verschenen (mini-)album End Of The World, dat minstens net zo mooi is als het debuutalbum van Searows. 

Ook het nieuwe album van Searows, het deze week verschenen Death In The Business Of Whaling, had ik zomaar kunnen missen, maar gelukkig kreeg het album enige aandacht en waren een paar positieve woorden genoeg om me heel nieuwsgierig te maken naar de muziek van Searows. Het betekent wel dat ik er opeens drie prachtalbums bij heb, want Searows doet zo ongeveer alles waar ik van hou wanneer het gaat om muziek, al is er wel een bijzondere twist. 

Searows is het alter ego van de Amerikaanse singer-songwriter Alec Duckart, die werd geboren in Kentucky, maar al vanaf jonge leeftijd in Portland, Oregon, woont. Ik was er na beluistering van Death In The Business Of Whaling echt voor 100% zeker van dat achter Searows een vrouwelijke muzikante schuil zou gaan, maar dat blijkt niet het geval, want Alex Duckart is een (trans) man. Het heeft Alec Duckart wel geholpen, want zangeressen hebben bij mij een streepje voor en met een zware mannenstem had ik Death In The Business Of Whaling vast een stuk minder mooi gevonden. 

Bij beluistering van de drie albums van Searows heb ik vooral associaties met de muziek van Phoebe Bridgers. De stem van Alec Duckart lijkt soms behoorlijk veel op de stem van een van de grootheden binnen de indiepop en indierock van het moment, maar is nog wat hoger, zachter en ijler. Het is een stem die ik echt heel erg mooi vind, want op een of andere manier verandert alles om je heen wanneer de vocalen van Searows door de speakers of beter nog door de koptelefoon komen. 

De stem van Alec Duckart is betoverend mooi, maar krijgt nog wat extra glans door de prachtige muziek op Death In The Business Of Whaling. Het is een stem die baat heeft bij sfeervolle, wat donkere en atmosferisch klinkende muziek en dat is precies wat je krijgt op het derde album van Searows. Het geluid op Death In The Business Of Whaling is ingetogen en soms behoorlijk sober, zeker wanneer je vooral akoestische gitaren hoort, maar de Amerikaanse muzikant kiest ook voor een gelaagd geluid dat op subtiele wijze opbouwt tot sprookjesachtige klanken. 

Ik was direct bij eerste beluistering verkocht, maar alle drie de albums van Searows zijn ook albums die mooier worden wanneer je ze wat vaker hoort. Van deze albums bevalt Death In The Business Of Whaling me uiteindelijk het best. De muziek op het derde album van de muzikant uit Portland is net wat mooier dan op de vorige albums en ook de zang bevalt me net iets beter. Het grootste verschil zit hem echter in de songs die net wat complexer en aansprekender zijn. 

Het is een album dat niet voor niets midden in de winter is verschenen, want als ik luister naar Death In The Business Of Whaling zie ik al snel donkere winterlandschappen voor me en incidenteel een knisperend haardvuur wanneer de akoestische gitaar het voortouw neemt. Het is al even stil rond Phoebe Bridgers, maar als ze een album als Death In The Business Of Whaling zou afleveren zou ik dik tevreden zijn. Het zegt alles over de kwaliteit van de muziek van Searows. Erwin Zijleman

De muziek van Searows is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://searows.bandcamp.com/album/death-in-the-business-of-whaling.


Death In The Business Of Whaling van Searows is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Review: Immaterialize - Perfect

Immaterialize is een duo uit Chicago dat volgens de Amerikaanse muziekwebsite Paste het popalbum van het prille muziekjaar 2026 heeft gemaakt en in ieder geval de aandacht trekt met bijzondere muziek
We hebben al een tijdje niets meer van Beach House gehoord, maar gelukkig is Perfect van het Amerikaanse duo Immaterialize een goed alternatief. Dat betekent niet dat Immaterialize heel dicht tegen Beach House aankruipt. Ik hoor wel wat raakvlakken in de muziek en in de zang, maar Immaterialize klinkt ook duidelijk anders. Perfect duurt maar 26 minuten en is in die 26 minuten een wat dromerige en benevelende luistertrip. Ik begrijp het enthousiasme van Paste inmiddels wel, maar had op basis van de woorden van de muziekwebsite een heel ander album verwacht. Uiteindelijk ben ik echter vooral blij met de zoveelste interessante tip van een van mijn meest waardevolle tipgevers.



Tips van de Amerikaanse muziekwebsite Paste neem ik altijd heel serieus, dus ik was direct getriggerd door de woorden van Paste over Perfect van het Amerikaanse duo Immaterialize. Paste noemde het debuutalbum van het tweetal vorige week het beste popalbum van dit jaar. Dat zegt natuurlijk niet heel veel, want het jaar is pas net begonnen, en ik vind het ook wel grote woorden, want er zijn dit jaar al een aantal albums verschenen die ik zeker niet te makkelijk opzij wil schuiven. 

Ik onderschrijf de grote woorden van Paste dan ook niet, maar Perfect van Immaterialize is wel een interessant en opvallend album. Immaterialize is een duo uit Chicago, Illinois, dat bestaat uit DJ Immaterial and Lipsticism. Dat zijn namen die bij associaties oproepen met een rap duo, maar dat is Immaterialize zeker niet. Het duo uit Chicago laat op het thuis opgenomen Perfect vooral invloeden uit de dreampop horen, maar het album schuurt af en toe ook tegen bedroom pop aan. 

Zeker wanneer de vrouwelijke helft van Immaterialize verantwoordelijk is voor de zang lijkt de muziek van het Amerikaanse duo wel wat op die van Beach House. De muziek van Immaterialize is wat minder zwaar aangezet dan die van Beach House en ook de zang is net wat minder intens, maar de combinatie van benevelende klanken en zwoele verleiding is zeker aanwezig. Die verleiding komt deels van de fraaie combinatie van melodieuze gitaarlijnen en zweverige synths, maar vooral van de zachte en ook aangenaam zweverige stem van Lipsticism, wat overigens weer een project is van Alana Schachtel. 

Ik zou het persoonlijk geen probleem vinden om de muziek van Immaterialize in het hokje dreampop te duwen, maar het tweetal uit Chicago flirt ook absoluut met invloeden uit omliggende genres, waaronder indiepop, postpunk en 80s pop. Perfect van Immaterialize past prima in mijn muzikale straatje, al had het album wat mij betreft ook niet veel langer moeten duren dan de 26 minuten muziek die het nu bevat. Na een tijdje word je immers wel wat week en slap van de zweverige klanken en de onderkoelde zang, die in gedoseerde porties wel het juiste effect hebben. 

Ik noemde Perfect van Immaterialize eerder ook een album met invloeden uit de bedroom pop, maar vergeleken met de meeste albums in dit genre voegt het tweetal uit Chicago wel heel veel galm en subtiele vervorming toe aan haar muziek. Ik ben er ook nog niet uit of ik Perfect, net als Paste, een popalbum zou noemen. 

Bij popalbums denk ik toch vooral aan albums met aanstekelijke songs met een duidelijke kop en staart, catchy refreinen en duidelijk herkenbare melodieën, maar dat zijn niet direct de dingen die ik hoor op het debuutalbum van Immaterialize. De songs van de band blijven wat mij betreft ook niet heel makkelijk hangen, wat als voordeel heeft dat de songs op Perfect interessant blijven, maar niet direct passen bij de omschrijving popalbum. 

Ik vind Perfect vooral een album om lekker bij weg te dromen, Dat lukt uitstekend en ondertussen wordt de fantasie uitvoerig geprikkeld door de fraaie gitaarlijnen en de mooie lagen in de muziek van het tweetal. De verleidelijke zang van Lipsticism en de dromerige zang van DJ Immaterial, aka Eric Fur, doen de rest. Al met al zeker een interessante tip van Paste derhalve. Erwin Zijleman

De muziek van Immaterialize is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Amerikaanse duo: https://immaterialize.bandcamp.com/album/perfect.