18 februari 2026

Review: Ão - Malandra

De Belgische band Ão baarde in 2023 opzien met een bijzonder fraai klinkend debuutalbum en zet een volgende stap op Malandra, waarop het bijzondere of zelfs unieke geluid van de band nog wat spannender klinkt
Ao Mar van Ão kreeg tot mijn eigen verbazing geen plek in mijn jaarlijstje over 2023, maar ik vind het toch echt een van de meest bijzondere albums van het betreffende jaar. De Belgische band liet op haar debuutalbum een veelkleurig geluid horen waarin invloeden uit de Portugese en Braziliaanse muziek centraal stonden, maar er van alles bij werd gesleept. Het is muziek die werd gedragen door de stem van zangeres Brenda Corijn, die ook weer schittert op het deze week verschenen tweede album van Ão. Dat doen ook haar medemuzikanten, die het geluid van de band uit Brussel nog wat eigenzinniger hebben gemaakt met bijzondere elektronische en ritmische impulsen.



In de herfst van 2023 besprak ik het debuutalbum van de Belgische band Ão en in mijn recensie van Ao Mar was ik behoorlijk lovend over de muziek van de band uit Brussel. Het is een album dat moeilijk was te verenigen met de toch wat grauwe Belgische hoofdstad, want de muziek van Ão klonk zwoel en zomers en riep eerder associaties op met tropische palmenstranden dan met een grote Noord-Europese stad in de herfst. 

Ão omschreef haar muziek zelf als een mix van saudade (dat weer een mix van Portugese en Braziliaanse muziek is), indie, elektronica en folk en dat was een prima omschrijving. Het door de band aangedragen vergelijkingsmateriaal dat bestond uit Madredeus, Lhasa De Sela, FKA Twigs, Arooj Aftab en James Blake vond ik niet allemaal even treffend, al is het maar omdat Ão op haar debuutalbum muziek maakte die anders klonk dan alle andere muziek van dat moment. 

Het is even verleidelijke als subtiele en avontuurlijke muziek, waarop bijzondere klanken en arrangementen in dienst staan van de bijzonder mooie stem van zangeres Brenda Corijn die op het debuutalbum van Ão soms in het Engels maar vooral in het Portugees zingt en meedogenloos verleidt met zwoele klanken. 

De Belgische band keert deze week terug met haar tweede album Malandra. Het is een album dat in eerste instantie verder gaat waar het fraaie debuutalbum tweeënhalf jaar geleden ophield. Direct van af de eerste noten is er de bijzonder mooie stem van Brenda Corijn, die zacht maar met veel gevoel zingt. 

De Belgische muzikante met Portugese en Mozambikaanse wortels kiest ook op het tweede album van de band uit Brussel vooral voor het Portugees, maar ook Malandra bevat een Engelstalige track. Door de zang klinkt het tweede album van Ão direct vertrouwd, maar ook in muzikaal opzicht laat de Belgische band een deels bekend geluid horen. 

Door het gebruik van de Portugese taal heeft ook Malandra weer veel raakvlakken met genres als saudade en fado, maar de band verwerkt ook dit keer meerdere invloeden in haar muziek. Op het eerste gehoor lijkt de muziek van Ão vooral subtiel en volledig in dienst te staan van de stem van Brenda Corijn, maar luister wat beter naar het album en je hoort, net als op het debuutalbum, veel fraaie accenten en bijzondere wendingen. 

Ik luister niet al te vaak naar muziek als die op Malandra en het is muziek die zich wel wat buiten mijn muzikale comfort zone begeeft, maar net als tweeënhalf jaar geleden was ik direct gecharmeerd van de muziek van de Brusselse band. Ão is in die tweeënhalf jaar zeker niet stil blijven staan, want ik vind Malandra nog net wat mooier en spannender dan zijn voorganger. 

Zeker als de Belgische band speelt met ritmes en elektronica krijgt hun muziek een nog wat bezwerender effect en is fantaseren over een warme en onbezorgde zomer bijna niet te voorkomen. Net als het debuutalbum van Ão is ook album nummer twee een album vol tegenstellingen. De muziek van de band kan je het ene moment zwoel laten meewaaien op een tropisch briesje, om het volgende moment toch weer verrassend avontuurlijk of zelfs tegendraads te klinken. 

De stem van Brenda Corijn heb ik al enkele malen geroemd, maar ook de muzikale bijdragen van Jolan Decaestecker, Siebe Chau en Bert Peyffers mogen niet onvermeld blijven. Eerstgenoemde tekende ook nog eens voor de fraaie productie van dit ijzersterke tweede album van Ão. Erwin Zijleman

De muziek van Ão is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Belgische band: https://bandao.bandcamp.com/album/malandra.


Malandra van Ão is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Review: Charli xcx - Wuthering Heights

Charli xcx veroverde in 2024 de wereld met haar grootse popalbum Brat, maar keert nu terug met een donkere, bij vlagen experimentele, maar ook fascinerende soundtrack bij de film Wuthering Heights
Bij een verfilming van een boek uit 1847 denk je niet snel aan een soundtrack die is gemaakt door de Britse popster Charli xcx, maar haar naam prijkt wel degelijk op de cover van de soundtrack van de film Wuthering Heights. Het is een soundtrack met een aantal redelijk toegankelijke popsongs, maar Charli xcx graaft ook verrassend diep op het deze week verschenen album. Het is een donker album dat uiteraard met enige regelmaat kiest voor filmische klanken met veel strijkers, maar het kan op Wuthering Heights alle kanten op. Ik had persoonlijk echt helemaal niets met Brat, maar deze soundtrack spreekt me in alle opzichten aan.


Ik heb het echt talloze keren geprobeerd, maar ik had in 2024 maar geen ‘Brat summer’. Ik ben zeker niet vies van pop, sterker nog, ik hou zielsveel van pop, maar Brat van Charli xcx wilde mij in de zomer van 2024 maar niet overtuigen. Toen het album aan het eind van 2024 zo ongeveer alle jaarlijstjes aanvoerde heb ik het nog heel vaak geprobeerd, want een aantal gerespecteerde critici konden het toch niet zo mis hebben, maar ook aan het eind van 2024 viel ik niet voor het album van de Britse muzikante, wiens andere albums ik overigens niet ken. 

Charli xcx duikt deze week op met de opvolger van Brat, al is het waarschijnlijk niet de reguliere opvolger van het zo succesvolle album. Wuthering Heights is immers de soundtrack bij de gelijknamige film, maar heeft wel de naam van Charli xcx op de cover staan. 

De verfilming van het legendarische boek van Emily Brontë krijgt tot dusver niet al te goede recensies en na mijn mindere ervaringen met Brat had ik ook van de soundtrack geen hoge verwachtingen. Ten onrechte, want ik heb wel wat met de door Charli xcx gemaakte soundtrack bij de verfilming van Wuthering Heights. 

Het is een soundtrack die op bijzondere wijze opent met House, een track waarin het gesproken woord van de legendarische John Cale domineert en wordt begeleid door spookachtige klanken. Charli xcx luisterde naar verluidt maanden lang naar de muziek van The Velvet Underground en kon vervolgens alleen John Cale vragen voor de openingstrack van de soundtrack. 

De rol van de Britse muzikante is bescheiden in de openingstrack, maar in de tweede track eist ze de vocale hoofdrol op. Het is een stemmige en tegelijkertijd ook duistere track, waarin de violen aanzwellen en Charli xcx overtuigt met haar stem. 

In de derde track horen we voor het eerst de van haar bekende pop, maar waar de songs op Brat mij niet wisten te pakken is het dit keer direct raak. De met wat flink wat elektronica ingekleurde popsong is buitengewoon catchy, maar is door de bijzondere sfeer ook interessant. 

Waar Charli xcx op Brat vooral koos voor de zomerse klanken, is de soundtrack van Wuthering Heights behoorlijk donker. Het is een soundtrack met een aantal popsongs, maar ook een aantal behoorlijk ingetogen ballads. Het zijn ballads waarin de stem van Charli xcx wordt ondersteund met flink wat elektronica en filters, maar ze overtuigt me dit keer wel als zangeres. 

Vergeleken met Brat valt vooral de kwaliteit van de songs me op. Ik ken Charli xcx toch vooral van de stampers, maar op het nieuwe album graaft ze meer dan eens verrassend diep. Het album is op hetzelfde moment ook een typische soundtrack, wat je hoort in de vele violen die zijn ingezet en zorgen voor de muzikale begeleiding van de heftige passages in de film. 

Vergeleken met Brat zijn de songs op Wuthering Heights behoorlijk experimenteel. Dat hoor je in de muziek en in de arrangementen, maar ook op haar soundtrack kan Charli xcx makkelijk overschakelen naar popsongs. Die kan ik vooralsnog niet rijmen met een film die ergens in de 19e eeuw speelt, maar misschien moet ik de film toch maar gaan zien. 

Hoogtepunt van het album is wat mij betreft het duet met Sky Ferreira (we wachten inmiddels al dertien jaar op haar tweede album), een track met een intensiteit om bang van te worden. Het is de kroon op een album dat me echt in positieve zin heeft verrast en dat me alsnog fan maakt van Charli xcx, die ik tot dusver misschien toch niet op de juiste waarde heb geschat. Erwin Zijleman


Wuthering Heights van Charli xcx is verkrijgbaar via de Mania webshop: