Review: Rolling Stones - Foreign Tongues

The Rolling Stones begonnen drie jaar geleden aan hun zoveelste jeugd met het verrassend goede album Hackney Diamonds en die jeugd duurt voort op het wederom zeer geïnspireerd klinkende en nog betere Foreign Tongues
In het voorjaar van 1962 werd in Londen een band geformeerd en die band is er nog steeds. De carrière van The Rolling Stones kent hoge pieken en ook de nodige dalen en leek lange tijd een beetje als een nachtkaars uit te gaan. De band dacht daar zelf anders over, want het bluesalbum Blue & Lonesome was een aangename verrassing en dat gold in nog sterkere mate voor Hackney Diamonds uit 2023. Dat dit album geen toevalstreffer was, is te horen op het deze week verschenen Foreign Tongues, dat vanaf de eerste noten overtuigt en dit blijft doen. Foreign Tongues klinkt in alle opzichten als een goed Rolling Stones album en het is er een die wat mij betreft best memorabel mag worden genoemd.

Tattoo You uit 1981 was 35 jaar lang het laatste echt memorabele album van (The) Rolling Stones, maar toen kwam in 2016 uit het niets Blue & Lonesome. Het met stokoude bluessongs gevulde album klonk energiek en geïnspireerd en liet horen dat het heilige vuur nog niet was gedoofd bij de legendarische Britse band. 

Het leek een mooi slottakkoord, maar drie jaar geleden verraste de band nogmaals met het onverwacht sterke Hackney Diamonds, dat liet horen dat Mick Jagger en Keith Richards ook nog altijd memorabele songs kunnen schrijven. Hackney Diamonds is niet te vergelijken met onbetwiste Stones-klassiekers als Beggars Banquet, Let It Bleed, Sticky Fingers en Exile on Main St., maar het album deed wat mij betreft niet onder voor een album als Tattoo You. 

Alle reden dus om met hoge verwachtingen uit te kijken naar het deze week verschenen Foreign Tongues. De band bestaat na de dood van drummer Charlie Watts uit Mick Jagger, Keith Richards en Ron Wood, maar kreeg in de studio gezelschap van flink wat gastmuzikanten, onder wie bassist Darryl Jones, die inmiddels al heel wat jaren op de albums van de band is te horen. Naast drummer Steve Jordan valt vooral de naam van levende legende Steve Winwood op, die tekent voor de keyboards op het album. Daarnaast zijn er gastbijdragen van onder andere Paul McCartney en Robert Smith, maar het is speuren naar hun bijdrage. 

De band koos na het succes van Hackney Diamonds wederom voor de gewilde Andrew Watt als producer en dat is wat mij betreft een prima keuze. Er is wel wat kritiek op de wat veilige producties van Andrew Watt, maar hij weet wel hoe een Rolling Stones album moet klinken en levert ook met Foreign Tongues vakwerk. 

Mick Jagger en Keith Richards zijn de 80 inmiddels gepasseerd en Ron Wood blijft niet ver achter, maar op Foreign Tongues klinken de drie als een stel jonge honden. Het is misschien nog wat te vroeg om Foreign Tongues goed te kunnen vergelijken met Hackney Diamonds, maar ik vind het nieuwe album vooralsnog zeker niet minder en vaak een stuk beter. 

Ook het nieuwe album biedt alles wat je van een goed Rolling Stones album verwacht. Er zijn een aantal lekker ruwe rocksongs, songs met een flinke dosis country en blues, een aantal memorabele popsongs en ook de falsetstem van Mick Jagger komt een keer voorbij. De eigen songs worden aangevuld met covers van You Know I'm No Good van Amy Winehouse en Beautiful Delilah van Chuck Berry en die klinken net zo geïnspireerd als de andere songs op het album. De kwaliteit van de songs liet op veel albums die de band na 1981 maakte flink te wensen over, maar Foreign Tongues laat horen dat Jagger en Richards het nog niet verleerd zijn. 

Op het podium was de laatste keer goed te horen dat de jaren beginnen te tellen voor de band, maar op Foreign Tongues klinkt het allemaal fantastisch. De zang van Mick Jagger is verrassend goed en ook het gitaarwerk van Keith Richards en Ron Wood laat nergens horen dat de vingers inmiddels wat stram zijn. Er is vast flink aan gesleuteld in de studio, maar dat is op albums van veel jongere muzikanten niet anders. 

Foreign Tongues klinkt 14 songs en ruim een uur lang als een heel goed Rolling Stones album en wat klinkt dat lekker. Hackney Diamonds werd drie jaar geleden gezien als een mooi slotakkoord van de legendarische band, maar Foreign Tongues doet er nog een schepje bovenop. Op naar het volgende album dan maar. Erwin Zijleman

Foreign Tongues van Rolling Stones is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP (clear), 39,99 euro

2LP (green), 39,99 euro

2LP (baby blue), 39,99 euro

2LP, 39,99 euro

CD (red), 19,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Your Smith - The Rub

Caroline To maakt inmiddels al heel wat jaren muziek, maar met het vorig jaar verschenen debuutalbum The Rub heeft ze een album gemaakt dat hoge ogen had moeten gooien en hopelijk nog doet
The Rub van Your Smith is een album dat direct vanaf de eerste noten goed is voor nostalgische gevoelens. Veel songs op het album hebben een duidelijke jaren 70 vibe met hier en daar uitstapjes naar de jaren 80. De invloeden uit het verleden zijn verpakt in warm klinkende songs die zich hebben laten beïnvloeden door meerdere genres. Ook de prima stem van Caroline To, de vrouw achter Your Smith, draagt bij aan de kwaliteit van het album, maar het knapste aan The Rub vind ik de wijze waarop het album bruggen slaat tussen muziek uit het verleden en het heden. The Rub van Your Smith verscheen afgelopen herfst, maar bij de zomerse temperaturen van het moment klinkt dit album nog veel lekkerder.

Ik heb geprobeerd om me de afgelopen week, bij een gebrek aan heel veel nieuwe albums, wat meer te laten leiden door de suggesties van Spotify. Het resultaat is me zeker niet meegevallen, al ben ik heel blij met het vorige maand verschenen album van Overcoats, dat ik gisteren heb besproken. 

De spoeling was verder uiterst dun, maar ook het album van Your Smith mag niet onvermeld blijven. The Rub verscheen in de herfst van 2025 en is het debuutalbum van Your Smith, wat weer een project is van de Amerikaanse muzikante Caroline To. Deze Caroline To werd geboren als Caroline Smith en onder die naam maakte ze deel uit van de mij verder onbekende band Caroline Smith and the Good Night Sleeps. 

Volgens de informatie op het internet maakt Caroline To al sinds 2018 muziek onder de naam Your Smith. Dat deed ze lange tijd vanuit Los Angeles, maar volgens haar bandcamp pagina heeft ze de Californische stad inmiddels achter zich gelaten en is ze teruggekeerd naar Minnesota, waar ze opgroeide. Het alter ego Your Smith bestaat kennelijk al sinds 2018, maar op Spotify vind ik alleen The Rub en dat is ook het enige album dat op bandcamp te vinden is. 

Het is een album waar niet heel veel over is geschreven sinds de release vorig jaar herfst, maar The Rub is een leuk en interessant album, dat absoluut een beter lot had verdiend. De meeste albums van vrouwelijke muzikanten die ik beluister passen in het hokje singer-songwriter, roots, indie of pop, maar de muziek van Your Smith laat zich niet zo makkelijk voorzien van een etiket. 

The Rub is in ieder geval ver verwijderd van de pop en indiepop van het moment en het is, een enkele song daargelaten, ook zeker geen rootsalbum. Caroline To laat zich op The Rub beïnvloeden door singer-songwriter muziek en is ook zeker niet vies van pop, maar ook invloeden uit de soul hebben hun weg gevonden naar het album. 

Wanneer de Amerikaanse muzikante kiest voor soul met een vleugje funk en disco, zoals in het aanstekelijke Telephone Line (Hanging Up All My Hopes), heeft haar muziek een hoog jaren 70 gehalte. Het is niet het soort muziek uit de jaren 70 dat mijn voorkeur heeft, maar lekker klinkt het wel. The Rub laat wel vaker invloeden uit de jaren 70 horen, want ook de zowel jazzy als soulvolle songs op het album klinken op een bepaalde manier nostalgisch. 

Het knappe van de songs van Your Smith is dat ze aan de ene kant zo weggelopen lijken uit de jaren 70, maar aan de andere kant, via een tussenstop in de jaren 80 en 90, ook wel iets eigentijds hebben. The Rub is in de meeste songs voorzien van een loom en wat broeierig geluid, dat het veel beter doet in de zomer dan in de herfst, waarin het album is verschenen. 

Niet alleen de muziek op The Rub klinkt aangenaam, want ook de stem van Caroline To valt makkelijk in de smaak en draagt ook nog eens bij aan het duidelijk eigen geluid van de muzikante uit Minnesota. Ook met de kwaliteit van de songs op het debuutalbum van Your Smith is niets mis. Het zijn songs die je bij eerste beluistering al decennia lijkt te kennen en die niet gaan vervelen wanneer je ze vaker hoort. 

The Rub van Your Smith is een album dat het in de jaren 70 vast geweldig zou hebben gedaan, maar ook in 2026 is dit een album waarvoor een voldoende groot publiek moet zijn te vinden. In de pop en indie, maar ook in de rootsmuziek van het moment, is het aanbod momenteel zo groot dat verzadiging op de loer ligt, maar voor deze aangename jaren 70 blend van Your Smith reserveer ik absoluut een plekje. Erwin Zijleman

De muziek van Your Smith is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://yoursmith.bandcamp.com/album/the-rub.