Review: Margaret Glaspy - I Am Both

Margaret Glaspy staat inmiddels al tien jaar garant voor bijzonder mooie albums, maar op het deze week verschenen album I Am Both doet de Amerikaanse muzikante er nog een schepje bovenop qua schoonheid en intensiteit.
Met topproducer Joe Henry en geweldige muzikanten als Patrick Warren, Ross Gallagher en Jay Bellerose heb je de basis voor een prachtalbum te pakken, maar op I Am Both is Margaret Glaspy zelf de ster. Ze speelt prachtig en veelkleurig gitaar, heeft mooie teksten geschreven, is goed voor aansprekende songs vol invloeden en ze zingt ook nog eens prachtig op haar nieuwe album. Met haar vorige albums bleef de muzikante uit Brooklyn helaas een goed bewaard geheim, maar met I Am Both heeft ze een album gemaakt waar liefhebbers van (vrouwelijke) singer-songwriters niet omheen kunnen. De vorige albums van Margaret Glaspy waren heel erg goed, I Am Both is nog beter.

De Amerikaanse singer-songwriter Margaret Glaspy bracht een jaar geleden het mini-album The Golden Heart Protector uit. Ik maakte in een hele drukke releaseweek geen plekje vrij voor het ruim 25 minuten durende mini-album, dat ik vooral zag als een tussendoortje, maar achteraf bezien heb ik vaker geluisterd naar het mini-album dan naar de drie volwaardige albums van Margaret Glaspy. 

Op The Golden Heart Protector vertolkt de muzikante uit Brooklyn, New York, uitsluitend songs van anderen en dat doet ze samen met gastmuzikanten van naam en faam, onder wie Madison Cunningham, Norah Jones, Andrew Bird en James Bay en dat levert een serie memorabele songs op. 

Dat ik het tussendoortje van Margaret Glaspy vaker heb beluisterd dan haar reguliere albums zegt overigens niets over de kwaliteit van die albums, want ook over Emotions and Math (2016), Devotion (2020) en Echo the Diamond (2023) was ik zeer positief, maar vreemd genoeg haalde geen van de albums mijn jaarlijstje, wat overigens zeker terecht was geweest. 

Op haar debuutalbum deed Margaret Glaspy af en toe denken aan Fiona Apple, misschien wel de muzikante die ik het meest bewonder, maar op haar tweede album koos ze voor de elektronica, terwijl ze op haar derde album juist koos voor een steviger maar nog altijd onderscheidend gitaargeluid. Bij Margaret Glaspy weet je nooit waar je aan toe bent en dat maakt haar muziek interessant en onderscheidend. 

Gezien de albums uit het verleden is het geen verrassing dat de muzikante uit Brooklyn op haar deze week verschenen vierde album I Am Both weer kiest voor een ander geluid. I Am Both opent met redelijk ingetogen klanken van de akoestische gitaar en een fraai orgeltje, waarna de stem van Margaret Glaspy het voortouw mag nemen. Het is een stem die op het nieuwe album echt prachtig doorleefd klinkt, met een aangenaam ruw randje als bonus. 

Michigan, de indringende openingstrack van het nieuwe album van Margaret Glaspy, zou afkomstig kunnen zijn uit de hoogtijdagen van de Laurel Canyon folk en dat is een kant die ik nog niet van haar kende. Het is een kant van Margaret Glaspy die me wel bevalt, want ik vind de openingstrack van I Am Both imponerend mooi. Het album verslapt vervolgens niet, want alle songs op I Am Both zijn even mooi en intiem. 

Invloeden uit de Laurel Canyon folk blijven een belangrijke rol spelen op het album, maar Margaret Glaspy beweegt zich langzaam maar zeker naar het heden en schuwt ook het net wat stevigere werk niet. De zang op het album is van een bijzondere schoonheid, intensiteit en intimiteit en met name door de zang werd ik direct verpletterd door I Am Both. 

Er wordt echter ook fantastisch gespeeld op het album, wat ook niet anders kan met een band die bestaat uit topmuzikanten. Patrick Warren bespeelt de keyboards, Ross Gallagher de bas, terwijl Jay Bellerose de drumpartijen voor zijn rekening neemt. Dat klinkt fantastisch, maar ook het akoestische en elektrische gitaarspel valt in positieve zin op en dat is van de hand van Margaret Glaspy zelf. 

Een topproducer kan een album als I Am Both nog wat verder optillen en ook daar is aan gedacht, want niemand minder dan Joe Henry tekende voor de productie van het album en zorgt voor een intiem en organisch geluid. Margaret Glaspy werkte de afgelopen tien jaar aan een bijzonder oeuvre, maar met I Am Both heeft ze haar voorlopige meesterwerk gemaakt. Erwin Zijleman

De muziek van Margaret Glaspy is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://margaretglaspy.bandcamp.com/album/i-am-both.

I Am Both van Margaret Glaspy is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 32,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Mountain Boy - The Nights

Het is in Nieuw-Zeeland nu winter en dat hoor je op het deze week verschenen album The Nights van Mountain Boy, dat gemaakt lijkt voor donkere winteravonden, maar het ook verrassend goed doet bij de zomerse temperaturen van het moment.
Op het eerste gehoor kabbelde The Nights van Mountain Boy wat mij betreft wat voort en vond ik het ook wat zoetsappig klinken, maar na enige gewenning viel bij mij alles op zijn plek. Het alter ego van de Nieuw-Zeelandse muzikant Aaron Clarke maakt muziek met invloeden uit de countryrock, folkrock en softrock. Het is muziek met een duidelijke jaren 70 Westcoast vibe, maar The Nights sluit ook aan bij indiefolk albums van dit moment. Het zijn intieme en vooral ingetogen songs, maar het zijn ook songs die zijn volgestopt met mooie details, die ervoor zorgen dat The Nights steeds interessanter wordt. Ook de stem van Aaron Clarke vraagt om enige gewenning, maar draagt uiteindelijk bij aan de kwaliteit van het album.

Zonder de geweldige nieuwsbrief van de onlangs helaas ter ziele gegane muziekwinkel Flying Out is het wat lastiger om de Nieuw-Zeelandse muziekscene goed te volgen, maar gelukkig is er deze week ook in de rest van de wereld enige aandacht voor de muziek van Mountain Boy. Het is het alter ego van de (in Australië geboren) Nieuw-Zeelandse muzikant Aaron Clarke, die in 2024 het album The Days uitbracht. Dat album ken ik niet, waardoor het deze week verschenen The Nights mijn eerste kennismaking is met de muziek van Mountain Boy. 

De songs van Mountain Boy bevonden zich, zeker bij eerste beluistering van The Nights, niet helemaal binnen mijn muzikale comfort zone. Ik heb om te beginnen een duidelijke voorkeur voor vrouwenstemmen, maar ik vond The Nights bij eerste beluistering ook wel wat zoetsappig en als ik ergens moeite mee heb is het wel zoetsappige muziek van mannelijke singer-songwriters. 

Ik ben blij dat ik ben blijven luisteren naar het album, want nu ik The Nights vaker heb beluisterd vind ik zowel de songs als de stem van Aaron Clarke helemaal niet zo zoetsappig. Ik heb inmiddels ook naar het debuutalbum van de Nieuw-Zeelandse muzikant geluisterd, maar de uiterst sobere songs op The Days vind ik een stuk minder mooi dan de voller klinkende songs op The Nights. 

Aaron Clarke nam zijn nieuwe album op met een handvol extra muzikanten, wat een vol klinkend bandgeluid oplevert. Ik vind het een mooi en zeer smaakvol bandgeluid, dat onder andere is verrijkt met bijdragen van gitaren, banjo, keyboards en de fraaie klanken van de pedal steel. The Nights is een ingetogen klinkend album, maar zeker als je het album met de koptelefoon beluistert, hoor je hoe mooi alle instrumenten bijdragen aan het warme totaalgeluid. 

Aaron Clarke heeft het nieuwe album van Mountain Boy niet voor niets The Nights genoemd, want de muziek op het album is uitermate geschikt voor de kleine uurtjes. Ik denk dat het album uitstekend tot zijn recht gaat komen tijdens lange, koude en donkere winteravonden, maar ook op de snikhete zomerdagen van het moment doet The Nights het verrassend goed. 

De muziek van Mountain Boy heeft zich duidelijk laten inspireren door muziek die de afgelopen decennia aan de Amerikaanse westkust is gemaakt, waarbij zowel invloeden uit de countryrock en folkrock als uit de softrock en softpop uit met name de jaren 70 doorklinken. The Nights klinkt echter niet alleen Amerikaans, want het album klinkt ook anders, zoals vrijwel alle albums uit Nieuw-Zeeland op een of andere manier anders klinken dan albums van elders, al is het lastig om te duiden wat dit anders nu precies is. 

De Nieuw-Zeelandse muziekpers hoort duidelijke invloeden van Luke Buda en Edmund Cake, maar deze namen ken ik zelf niet. Ik hoor wel het laidback gevoel dat ook veel andere Nieuw-Zeelandse popmuziek kenmerkt en dat gevoel maakt van The Nights een heel aantrekkelijk album. 

Ik had bij eerste beluistering van het album nog wat moeite met de stem van Aaron Clarke, maar inmiddels ben ik ook overtuigd van de zang, die het intieme en laidback gevoel van de songs op het album versterkt. Met The Nights heeft Mountain Boy een album gemaakt waar ik nog veel plezier van ga hebben de komende seizoenen en het is een album dat me sterkt in mijn overtuiging dat het verstandig is om de Nieuw-Zeelandse muziekscene in de gaten te houden. Erwin Zijleman