18 november 2026

Review: Ruby Gill - Fishing is not about fishing

Pas aan het begin van dit jaar ontdekte ik het op dat moment al bijna een jaar oude tweede album van Ruby Gill en nu is er alweer een derde album van deze bijzondere muzikante, dat minstens even mooi en intrigerend is.
Ruby Gill maakt op Fishing is not about fishing muziek die voortborduurt op muziek uit het verleden, maar die op hetzelfde moment ook uniek klinkt. De muzikante uit Melbourne kan in haar songs meerdere kanten op, maar het zijn songs die altijd opvallen door intensiteit en eigenzinnigheid. Ook het derde album van Ruby Gill zou ik niet direct een heel toegankelijk album noemen, maar ontoegankelijk is het ook zeker niet. Aansprekend is het absoluut, want de Zuid-Afrikaanse muzikante heeft haar songs fraai en fantasierijk ingekleurd en beschikt over een bijzonder mooie en veelkleurige stem. Fishing is not about fishing is geen album dat TikTok op zijn kop gaat zetten, maar de fijnproevers weten hier wel raad mee.



De in Zuid-Afrika geboren maar vanuit het Australische Melbourne opererende muzikante Ruby Gill debuteerde in 2022 met het album I'm gonna die with this frown on my face. Het is een album met een mooie titel, maar ook in muzikaal opzicht wist Ruby Gill op te vallen. Voor iedereen die het horen wilde dan, want het album kreeg nauwelijks aandacht en is ook mij ontgaan. 

Begin vorig jaar bracht Ruby Gill haar tweede album Some Kind Of Control uit en ook dit album bleef lange tijd onder de radar. Ik besprak Some Kind Of Control pas aan het begin van dit jaar, nadat ik het album in een jaarlijstje was tegengekomen. Het is een fascinerend album, waarop Ruby Gill begint bij de singer-songwriter muziek zoals die in de jaren 60 en 70 in de heuvels rond Los Angeles werd gemaakt, maar ze neemt de luisteraar vervolgens mee door de tijd om in het heden te eindigen. 

Naast folkies uit de jaren 60 en 70 noemde ik ook PJ Harvey en Fiona Apple als vergelijkingsmateriaal, maar op Some Kind Of Control klinkt Ruby Gill vooral als zichzelf. Dat doet ze met hele bijzondere klanken en complexe songs, maar ik was eerder dit jaar vooral gecharmeerd van haar stem. 

Ondanks een aantal zeer positieve recensies kreeg Some Kind Of Control veel te weinig aandacht en dat zorgde ervoor dat er tot dusver ook nauwelijks aandacht is voor het vorige maand verschenen derde album van Ruby Gill. Gelukkig tipte iemand me het album, zodat ik er dit keer eens redelijk vroeg bij ben. 

Ik ben zelf heel blij met Fishing is not about fishing, want ook op haar derde album laat de muzikante uit Melbourne een duidelijk eigen geluid horen. Ruby Gill heeft wel wat met opvallende titels, want naast de opvallende albumtitel heeft ze ook een aantal fraaie songtitels voor je in petto, waaronder Lord, let me be a pastry chef en A crush on a firefighter at an inappropriate time. 

Eerstgenoemde track is de openingstrack van Fishing is not about fishing en het is er een die direct goed laat horen hoe bijzonder de muziek van Ruby Gill is. Het is een track die iets meer dan zes minuten lang genoeg heeft aan sobere pianoakkoorden en een stem. Het is niet veel muzikanten gegeven om de aandacht met zulke eenvoudige middelen zes minuten lang vast te houden, maar Ruby Gill doet het. Dat doet ze met een mooie stem, maar ook met zang die je mee kan nemen door de song, die met hart en ziel wordt vertolkt. 

Net als op Some Kind Of Control wordt er ook op Fishing is not about fishing flink gevarieerd. Ruby Gill kan uit de voeten met een door piano gedomineerde song, maar draait ook haar hand niet om voor voller en steviger klinkende gitaarklanken. Fishing is nog about fishing is een singer-songwriter album, maar het is ook een indierock album, een folkalbum, een jazzalbum en een experimenteel album. 

Ook bij beluistering van het derde album van Ruby Gill heb ik af en toe associaties met de muziek van Fiona Apple, zeker als de pianoklanken wat donkerder zijn en Ruby Gill wat soulvoller zingt. Het is een van de mooiste complimenten die ik Ruby Gill kan maken, want Fiona Apple reken ik tot de meest bijzondere muzikanten die ik ken. Iedereen die de muziek van Ruby Gill niet kent zal flink moeten wennen aan Fishing is not about fishing, maar investeer wat tijd in het album en je ontdekt haar unieke en aansprekende eigen geluid. Erwin Zijleman

De muziek van Ruby Gill is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Zuid-Afrikaanse muzikante: https://rubygill.bandcamp.com/album/fishing-is-not-about-fishing.



17 november 2026

Review: Sam Burton - Fairweather Friend

De Amerikaanse muzikant Sam Burton maakte in 2023 een prachtig album met Dear Departed en herhaalde dat kunstje eind vorige maand met het wat soberder klinkende maar wederom bijzonder mooie Fairweather Friend.
Luister naar het nieuwe album van Sam Burton en je waant je in de jaren 70. Zijn muziek bevat allerlei invloeden uit de singer-songwriter muziek uit de jaren 70, maar het is vooral de stem die nostalgische gevoelens oproept. Het betekent niet dat de muzikant uit Los Angeles is blijven hangen in het verleden, want Fairweather Friend is ook een album van deze tijd. Sam Burton deed voor zijn vorige album nog een beroep op topproducer Jonathan Wilson, maar voor zijn nieuwe album koos hij voor een organisch bandgeluid zonder opsmuk. Het pakt fantastisch uit, want Sam Burton heeft een tijdloos klinkend album gemaakt dat het uitstekend doet in deze koude en donkere seizoenen.



Na het beluisteren van het prachtige nieuwe album van de Amerikaanse band Sylvie, schakelde Spotify over naar een ander album en dat album beviel me echt uitstekend. Het bleek te gaan om Fairweather Friend van de Palestijns-Amerikaanse muzikant Sam Burton. Het album verscheen eind vorige maand al en is me toen eerlijk gezegd niet opgevallen. 

Dat is bijzonder, want met zijn vorige album, het in de zomer van 2023 verschenen Dear Departed, haalde Sam Burton met overtuiging mijn jaarlijstje. Dear Departed ontdekte ik overigens pas een week voor het samenstellen van dat lijstje, maar ik was direct verknocht aan het door Jonathan Wilson geproduceerde album. Je zou dus kunnen zeggen dat ik er met Fairweather Friend nog snel bij ben, maar ook dit is een album dat ik in de week van de release had willen overladen met superlatieven. 

Dat Spotify me Fairweather Friend tipte na het beluisteren van Sylvie's nieuwe album is niet zo gek, want ook Sam Burton maakt wat nostalgisch aandoende muziek met een hang naar de jaren 70. Hij maakt bovendien deel uit van de huidige bezetting van Sylvie, al krijgt singer-songwriter Ben Schwab hier de meeste credits voor. 

Sam Burton groeide op in Utah, maar heeft inmiddels al enige tijd Los Angeles als thuisbasis. Ook voor het opnemen van zijn nieuwe album nam hij in eerste instantie zijn intrek in de studio van Jonathan Wilson in Topanga Canyon, Californië, maar hij was niet tevreden met het eindresultaat en nam de songs voor Fairweather Friend uiteindelijk opnieuw op met zijn band en deed dat live. 

Het werken zonder producer heeft nogal wat gevolgen gehad voor het geluid van Sam Burton, want Fairweather Friend klinkt flink anders dan Dear Departed. Het nieuwe album moet het doen zonder de rijke orkestraties en weelderige arrangementen van zijn voorganger en is voorzien van een relatief sober geluid. 

Dat is aan de ene kant jammer, want ik was zeker gecharmeerd van de bijzondere productie van Jonathan Wilson, maar ik vind het geluid op Fairweather Friend ook prachtig. Het vorige album van Sam Burton klonk als een verloren gewaand meesterwerk uit de jaren 70 en dat kan ook gezegd worden over het nieuwe album. 

Alleen de stem van Sam Burton zorgt er al voor dat je een aantal decennia wordt teruggeslingerd in de tijd, maar ook de muziek op Fairweather Friend zit vol nostalgisch aandoende ingrediënten. Het levert een album op dat ruim veertig minuten klinkt als het soort album dat de grote singer-songwriters uit de jaren 70 maakten met Bob Dylan en Leonard Cohen als referentiepunten, al is de zang op Fairweather Friend flink anders. 

Sam Burton heeft zijn nieuwe album voorzien van een warm en organisch klinkend geluid met gitaren als basis en subtiele versiersels van uiteenlopende instrumenten. Het klinkt allemaal bijzonder mooi en het past bovendien perfect bij de unieke stem van Sam Burton. Zeker op een kille herfstavond doet Fairweather Friend van Sam Burton wonderen en verwarmen zijn songs op zeer aangename wijze de ruimte. 

Ik heb, zoals bekend, een voorkeur voor vrouwenstemmen, maar de stem van Sam Burton vind ik echt heel mooi en ook de songs van de Amerikaanse muzikant doen het bij mij uitstekend. De albums van Sam Burton ontdek ik kennelijk pas na enige tijd, maar ook het nieuwe album van de muzikant uit Los Angeles is een prachtalbum. Erwin Zijleman

De muziek van Sam Burton is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://samburton.bandcamp.com/album/fairweather-friend.


Fairweather Friend van Sam Burton is verkrijgbaar via de Mania webshop: