Review: The Delines - The Set Up

Willy Vlautin begon na het einde van zijn band Richmond Fontaine aan het project The Delines en de band uit Portland, Oregon, is inmiddels goed voor zes prachtige albums, waaronder het vorige maand verschenen The Set Up
De muziek van The Delines beluister je bij voorkeur in de kleine uurtjes en met de ogen dicht. De bijzondere verhalen van voorman Willy Vlautin nemen je vervolgens mee op avontuur, keer op keer bijzonder fraai ondersteund door de geweldige muzikanten van de Amerikaanse band. The Set Up is in muzikaal opzicht een topalbum en het is een album dat nog wat verder wordt opgetild door de stem van zangeres Amy Boone, die ook op The Set Up weer laat horen dat ze beschikt over heel veel soul, maar ook prachtig ingetogen kan zingen. Het is inmiddels bijna vanzelfsprekend dat The Delines een album van het niveau van The Set Up aflevert, maar het is echt razend knap.

Begin vorige maand verscheen The Set Up, het zesde album van de Amerikaanse band The Delines. Van de vorige albums van de band uit Portland, Oregon, heb ik er maar één gemist (Scenic Sessions uit 2015). Ik was de afgelopen twaalf jaar heel positief over de albums Colfax (2014), The Imperial (2019), The Sea Drift (2022) en Mr. Luck & Ms. Doom (2025). Het gekke is dat ik bij alle albums die sinds het debuutalbum van The Delines zijn verschenen in eerste instantie altijd denk dat ik het geluid van de band inmiddels wel ken. 

Dat gevoel was vorige maand nog wat sterker bij eerste beluistering van The Set Up, waardoor ik overwoog om maar eens een album van The Delines te skippen. Dat veranderde toen The Set Up een wat kille avond wel heel erg mooi inkleurde en ik toch weer erg onder de indruk was van de muziek van The Delines. 

Het is sowieso een goed idee om de muziek van The Delines pas na zonsondergang te beluisteren, want de Amerikaanse band maakt muziek voor de avond en de nacht. The Set Up laat vergeleken met de vorige albums van de band misschien niet heel veel nieuws horen, maar qua niveau doet het nieuwe album echt niet onder voor zijn voorgangers. 

Ook op The Set Up vult de band de ruimte weer met zeer sfeervolle klanken. Het zijn klanken die ook dit keer vooral invloeden uit de country, de soul en de jazz bevatten, maar de muziek van The Delines is ook genre-overstijgend. Het geluid van de band uit Portland is vooral subtiel en ingetogen en neemt je mee naar een nachtclub ergens in het diepe zuiden van de Verenigde Staten. 

Ook op The Set Up wordt weer met veel gevoel en precisie gespeeld, maar de muziek van The Delines klinkt ook warm en beeldend. Hier en daar worden blazers ingezet, maar de muziek op The Set Up blijft over de hele linie redelijk ingetogen. Dat is verstandig, want hierdoor krijgt de stem van zangeres Amy Boone alle ruimte. 

The Delines bestaat uit een aantal geweldige muzikanten en een songwriter van wereldklasse, maar ook op het zesde album is Amy Boone wat mij betreft de ster van de band. De zang op The Set Up is echt prachtig. Amy Boone beschikt over heel veel soul, maar ze kan ook echt enorm goed doseren en ook als ze haar teksten voordraagt weet ze mij te overtuigen. 

Amy Boone is voor mij de ster van de band, maar de band heeft er in de persoon van Willy Vlautin nog een. De Amerikaanse muzikant heeft ook voor het zesde album van zijn band weer een serie uitstekende songs geschreven en het zijn uiteraard songs waarin Willy Vlautin zijn schrijverskunsten etaleert. The Set Up staat vol prachtige verhalen, die de ene keer worden vertelt en de andere keer echt prachtig worden gezongen. 

The Set Up geeft de gevoelstemperatuur in de ruimte een album lang een flinke boost en sorteert alvast voor op warme zomeravonden. Tegen de tijd dat die zomeravonden er zijn komt het zesde album van The Delines waarschijnlijk nog beter tot zijn recht, maar naar verluidt nam de band uit Portland zoveel songs op dat in de zomer nog een vervolg op The Set Up verschijnt. 

Ook dat zal waarschijnlijk weer een album zijn dat ik in eerste instantie laat liggen, maar misschien word ik ook een keer verstandig en schat ik een album van The Delines eens een keer direct op de juiste waarde, bijvoorbeeld door de eerste beluistering uit te stellen tot na zonsondergang. Erwin Zijleman

De muziek van The Delines is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://thedelines.bandcamp.com/album/the-set-up.

The Set Up van The Delines is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 26,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: David Gray - Nightjar

Tussen 2003 en 2005 nam de Britse muzikant David Gray de songs op voor zijn album Life in Slow Motion, maar er was veel meer, zoals te horen is op het soms experimentele maar vooral prachtige album Nightjar
White Ladder was in 1998 mijn eerste kennismaking met de muziek van David Gray en het is een album dat ik tot op de dag van vandaag intens koester. De albums die direct na het zo succesvolle album verschenen vond ik net wat minder interessant, maar David Gray maakte ook in deze tijd interessante muziek. Het is te horen op Nightjar, dat songs bevat die stammen uit de tijd van het album Life in Slow Motion, dat in 2005 verscheen. Het is in mijn beleving een van mijn minst favoriete albums van David Gray, maar misschien moet ik er nog eens beter naar luisteren. Nightjar is immers een prachtig album, dat vijf kwartier lang indruk maakt met typische David Gray songs en wat experimentelere tracks.

Ik dacht even dat er zomaar uit het niets een nieuw album van de Britse muzikant David Gray was verschenen deze week, maar het ligt net wat anders. David Gray maakte in de jaren 90 een aantal weinig succesvolle en nauwelijks opgemerkte albums, maar werd een wereldster met het in 1998 verschenen en echt in alle opzichten geweldige White Ladder, dat in één klap een wereldster maakte van de Britse muzikant. 

Het is een album dat zeker zou opduiken als ik een lijstje zou moeten maken met pakweg mijn 250 favoriete albums aller tijden. White Ladder is ook zo’n album dat nauwelijks of misschien zelfs wel niet te overtreffen is en als een molensteen om de nek van een muzikant kan hangen. Ook in het geval van David Gray vind ik de albums die volgden op White Ladder minder goed dan zijn meesterwerk, maar hij wist het succes in eerste instantie redelijk vast te houden. 

Toen het succes wat afnam zat de Britse muzikant helaas snel zonder platencontract, maar hij herpakte zich de afgelopen tien jaar met een serie geweldige albums, die niet heel veel onderdoen voor het onaantastbaar geachte White Ladder. In 2005 verscheen het album Life in Slow Motion. Het is een album waarop nog duidelijke echo’s van White Ladder zijn te horen, al zocht David Gray ook naar een ander geluid. 

Life in Slow Motion hoort niet bij mijn favoriete albums van David Gray, maar in commercieel opzicht was het album verrassend succesvol. David Gray was tijdens het opnemen van Life in Slow Motion zeer productief, want ook alle songs op Nightjar, dat deze week is verschenen, komen uit de opnamesessies die het album uit 2005 opleverden. 

Ik kon in eerste instantie maar weinig vinden over Nightjar, buiten een recensie waarin het een avant-garde album wordt genoemd. Dat is wat overdreven, al is er op het album wel meer ruimte voor experiment dan op Life in Slow Motion. Die ruimte voor experiment is er niet in alle songs, want Nightjar bevat ook een aantal songs die niet hadden misstaan op het album uit 2005 of zelfs op White Ladder. 

Het geldt bijvoorbeeld voor de openingstrack When I Fall in Love, waarin het uit duizenden herkenbare David Gray geluid te horen is. Nightjar bevat meer typische David Gray tracks, maar ook een aantal tracks waarin de Britse muzikant experimenteert met andere geluiden en minder conventionele songstructuren. 

Ik begrijp daarom wel dat de songs op Nightjar niet zijn toegevoegd aan de eind vorig jaar verschenen luxe editie van Life in Slow Motion, waarop wel twee nieuwe songs waren te horen, die in alternatieve versies terugkeren op Nightjar. Nightjar is wat mij betreft een album dat op zichzelf staat binnen het oeuvre van David Gray. 

Het knappe van Nightjar is dat het aan de ene kant een typisch David Gray album is, maar tegelijkertijd ook wat toevoegt aan zijn oeuvre. Ik was in 2005 niet zo gek op Life in Slow Motion en luister eigenlijk nooit meer naar dat album, maar Nightjar vind ik echt prachtig. Het album bevat misschien een paar wat overbodige experimenten, maar ook een aantal songs die niet onderdoen voor het mooiste dat David Gray tot dusver heeft gemaakt. Ik heb de Britse muzikant sinds zijn laatste paar albums weer extreem hoog zitten en ook met Nightjar heeft hij een album gemaakt dat ik nog vaak ga beluisteren de komende tijd en dat je vijf kwartier lang op het puntje van de stoel houdt. Erwin Zijleman

Nightjar van David Gray is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP, 49,99 euro