Review: Lauren Watkins - If I'm being Honest

De Amerikaanse muzikante Lauren Watkins houdt het tempo er flink in met haar derde album in drie jaar tijd, maar ook op If I’m Being Honest maakt ze weer makkelijk indruk met fraai klinkende countrypop, ijzersterke songs en een heerlijke stem.
Er verschijnen momenteel heel veel countrypop albums, waardoor het lastig kiezen is voor liefhebbers  van het genre. Ik koos met veel overtuiging voor de eerste twee albums van Lauren Watkins en ook album nummer drie is weer van hoge kwaliteit. If I’m Being Honest is een 100% countrypop album, maar het is wel een countrypop album waarop de liefde voor countrymuziek centraal staat. Het randje pop maakt de songs van Lauren Watkins net wat aanstekelijker, waardoor ook haar derde album weer garant staat voor een bijzonder aangename luistertrip. En ook op If I’m Being Honest is de bijzonder aangename maar ook mooie stem van Lauren Watkins de kers op een bijzonder smakelijke taart.

Het is de afgelopen jaren flink dringen binnen de countrypop, waardoor het niet zo makkelijk is om op te vallen. Lauren Watkins slaagde daar wat mij betreft twee keer in. Ik was in 2025 zeer gecharmeerd van haar debuutalbum The Heartbroken Record. Het is een album met countrypopsongs die bijzonder makkelijk verleiden, maar die ook na veelvuldig beluisteren nog leuk zijn. 

The Heartbroken Record is bovendien een album waarin country en pop met de juiste verhouding zijn gemengd, wat voor mij betekent dat de hoeveelheid country net wat groter is dan de hoeveelheid pop. Lauren Watkins beschikt ook nog eens over een stem die gemaakt lijkt voor countrypop. The Heartbroken Record deed me vooral denken aan de muziek van Megan Moroney, maar deed me ook met enige regelmaat denken aan de country-getinte songs van Kacey Musgraves, waarmee ik twee van mijn favoriete zangeressen te pakken heb. 

Lauren Watkins hield de goede vorm van haar debuutalbum vast op het in 2025 verschenen tweede album In a Perfect World. Het is een album waarop de verhouding tussen country en pop net wat meer opschuift richting pop, maar de hoeveelheid country is ook op In a Perfect World nog ruim voldoende. Ik hoorde op het tweede album van de muzikante uit Nashville, Tennessee, wat meer Kacey Musgraves en wat minder Megan Moroney, al heeft Lauren Watkins net als Megan Moroney een zwak voor de country-clichés in haar teksten. 

Lauren Watkins houdt de vaart er lekker in, want ze brengt voor het derde jaar op rij een album uit. Ook If I’m Being Honest is weer een album waarop het label countrypop niet misstaat en ook bij beluistering van het derde album van Lauren Watkins komen de namen van Megan Moroney en Kacey Musgraves weer op. 

Net als het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante doet If I’m Being Honest me in eerste instantie vooral aan Megan Moroney denken, al is een song als Convenient bijna vintage Kacey Musgraves. Het zijn vergelijkingen waar Lauren Watkins zich zeker niet voor hoeft te schamen, maar ik hoor op If I’m Being Honest ook voldoende haar eigen sound. 

Ook op haar derde album schudt Lauren Watkins de aanstekelijke popsongs weer uit haar mouw en het zijn ook dit keer songs met een mooie mix van country en pop. Het zijn songs die degelijk maar ook smaakvol zijn ingekleurd en ik vind zelf het geluid op het nieuwe album nog wat mooier dan op de twee al zo aangenaam klinkende voorgangers. Ook de stem van Lauren Watkins lijkt alleen maar beter te worden, al is het maar omdat ze het rauwe randje in haar stem steeds beter uitbuit. 

Mijn zwak voor countrypop houdt inmiddels al flink wat jaren aan en ik moet toegeven dat ik soms wel het idee heb dat ik wat verzadigd begin te raken. Van verzadiging is echter zeker geen sprake wanneer ik luister naar de muziek van Lauren Watkins. Beter dan op If I’m Being Honest kan Nashville countrypop wat mij betreft niet klinken en aanstekelijker en verslavender evenmin. 

Liefhebbers van pure Amerikaanse rootsmuziek zullen het soms wat te veel pop vinden, al schuift Lauren Watkins in een aantal songs behoorlijk ver op richting authentiek klinkende countrymuziek, zeker als de pedal steel zorgt voor een extra country-injectie. Als ik mijn favoriete countrypop album mag uittekenen kom ik niet heel ver van If I’m Being Honest van Lauren Watkins af denk ik. Erwin Zijleman

Review: Protomartyr - Hotel Usona

De Amerikaanse band Protomartyr geeft inmiddels al zeven albums een unieke draai aan postpunk uit het verleden en doet dat op het deze week verschenen album Hotel Usona met werkelijk weergaloze blazersarrangementen.
Ik denk bij de Amerikaanse band Protomartyr altijd dat ik nu wel weet wat ik kan verwachten van de band uit Detroit, maar bij ieder nieuw album volgt weer een sensationele verrassing. De band koos dit keer voor topproducer Dave Fridmann voor wie je bij een verrassing altijd aan het juiste adres bent. Die verrassing komt dit keer vooral van zijn zoon Jon Fridmann, die de muziek van Protomartyr heeft voorzien van behoorlijk uitbundige blazersarrangementen. Dat lijkt een wonderlijke combinatie met de postpunk van Protomartyr, maar deze postpunk was altijd al eigenzinnig en doet er op Hotel Usona nog een schepje bovenop. Ik heb niet zo gek veel meer met postpunk, maar dit album is weer sensationeel goed.

Ik ben maar zelden enthousiast over postpunk albums van het moment. Ik vind ze vaak te schreeuwerig en als er wordt gekozen voor nerveuze praatzang haak ik nog wat sneller af. Hiernaast zijn er de postpunkalbums die me op zich wel bevallen, maar die eigenlijk niets toevoegen aan de postpunk die in de late jaren 70 en vroege jaren 80 werd gemaakt. 

Er is echter één band die me album na album weet te verrassen en dat is de Amerikaanse band Protomartyr. De band uit Detroit, Michigan, maakt sinds 2012 albums die absoluut zijn te karakteriseren als postpunk albums, maar de band voegt keer op keer iets toe aan alles dat er al is in het genre. 

Het leverde een aantal geweldige albums op, waarvan The Agent Intellect (2015), Relatives in Descent (2017) en Ultimate Success Today (2020) mijn favorieten zijn, maar de andere albums doen er nauwelijks voor onder. Deze week verscheen het zevende album van Protomartyr en ook Hotel Usona is weer een geweldig album. 

Het is wederom een album dat deels klinkt als een postpunk album, maar dat ook een unieke wending geeft aan de postpunk die we sinds de late jaren 70 kennen. Met name in het baswerk en in de zang hoor je invloeden uit de klassieke postpunk. De basloopjes zijn zwaar aangezet en dat geldt ook voor de zang, die in de meest heftige momenten op het album met veel venijn wordt uitgespuugd. 

Ook in het gitaarwerk hoor ik wel wat ingrediënten die we kennen uit de postpunk, maar je hoort ook dat de gitarist van de band er allerlei invloeden bij sleept. Nog opvallender is het fantastische drumwerk, dat bijdraagt aan de solide basis, maar ook continu een bijzondere draai geeft aan de songs van Protomartyr. 

Het zijn songs waarin soms ook wordt gekozen voor stemmige pianoklanken en zo zijn er nog wel meer verrassingen te horen in het geluid van de band, die op haar vorige album nog met enige regelmaat de pedal steel inzette. Het levert soms complexe songs op, die in een aantal gevallen niet zouden misstaan in de soundtrack van een film. 

Op de vorige albums van Protomartyr was er al vaak een prominente rol voor de saxofoon, ook al geen instrument dat je vaak tegenkomt op postpunk albums. Op Hotel Usona duiken nog veel meer blazers op, waardoor het postpunk geluid van de Amerikaanse band nog wat unieker klinkt dan in het verleden. Luister naar een weergaloze track als The Knife Dream en je begrijpt precies wat ik bedoel. Het klinkt af en toe zo anders dan de postpunk die werd uitgevonden in de late jaren 70 dat je Hotel Usona met alleen het label postpunk wat te kort doet. 

De weergaloze blazersarrangementen houden je continu op het puntje van de stoel, maar ook de productie van het album is sensationeel. Voor deze productie deed de band uit Detroit een beroep op niemand minder dan Dave Fridmann, die geweldige dingen deed voor The Flaming Lips. De Amerikaanse topproducer heeft het album voorzien van een heftig geluid, maar het is ook een sfeervol geluid, met name door de fascinerende blazers, waarvoor zijn zoon Jon tekent. 

De zang is me af en toe wat te heftig, maar waar de meeste zang op postpunk albums me tegenstaat, weet de zang op Hotel Usona me wel altijd te raken. Ik weet sinds een jaar of tien dat ik de albums van Protomartyr maar beter niet kan missen, maar Hotel Usona heeft me desondanks weer zeer aangenaam verrast. Erwin Zijleman

De muziek van Protomartyr is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://protomartyr.bandcamp.com/album/hotel-usona.

Hotel Usona van Protomartyr is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (gold), 29,99 euro

LP, 24,99 euro

CD, 14,99 euro