Review: Charli xcx - Music, Fashion, Film

Na het overweldigende succes van Brat kiest Charli xcx op haar nieuwe album Music, Fashion, Film voor duidelijk andere wegen en verrast ze en maakt ze indruk met een veel donkerder en meer gitaargeoriënteerd geluid
Na misschien wel 50 pogingen gaf ik het op en concludeerde ik dat ik een van de weinigen was die het niet hoorde in Brat, het album waarmee de Britse Charli xcx de wereld aan haar voeten kreeg in de zomer van 2024. Ik ben benieuwd of dat haar ook gaat lukken met het deze week verschenen album Music, Fashion, Film. Ook het nieuwe album van Charli xcx is wat mij betreft een popalbum, maar het is wel een behoorlijk donker popalbum en bovendien een popalbum met flink wat invloeden uit de rockmuziek. De gitaren winnen het af en toe van de elektronica, maar Charli xcx heeft de dansvloer niet opgegeven en ook de aanstekelijke oorwurmen behoren nog niet tot de verleden tijd. Het levert een moedig en fascinerend album op.

Ik heb het in de zomer van 2024 echt heel vaak geprobeerd met Brat van Charli xcx, maar de zomer van 2024 werd voor mij echt geen moment een “Brat summer”. Er volgden nog meerdere pogingen toen Brat aan het eind van 2024 heel wat aansprekende jaarlijstjes aanvoerde, maar ik kwam wederom tot de conclusie dat Charli xcx een soort popmuziek maakt waar ik niet gek op ben. 

Dat was op zich geen verrassing, want ook een aantal van de albums die voorafgingen aan Brat kregen positieve recensies, maar vielen bij mij totaal niet in de smaak. De persoon Charli xcx vond ik overigens wel interessant, want de Britse muzikante is zeker geen doorsnee popzangeres en heeft meer inhoud dan de meeste van haar concurrenten. 

Ik was daarom begin dit jaar wel nieuwsgierig naar de soundtrack die ze maakte voor de film Wuthering Heights en die soundtrack beviel me veel beter dan Brat, al moet ik toegeven dat ik er de laatste maanden niet meer naar heb geluisterd. Ook naar het deze week verschenen nieuwe album van de Britse muzikante was ik op voorhand nieuwsgierig, al was het maar vanwege de opvallende cover van Music, Fashion, Film, waarop muzikant John Cale, ontwerper Marc Jacobs en regisseur Martin Scorsese zijn te zien. 

Het is overigens al de tweede keer dat John Cale dit jaar opduikt, want hij was ook al te horen op de Wuthering Heights soundtrack. Charli xcx maakt ook op haar nieuwe album nog steeds af en toe muziek waar ik niet heel gek op ben, want ik heb niet zo heel veel met zwaar aangezette elektronische popmuziek, maar op Music, Fashion, Film kiest ze hier veel minder vaak voor dan op Brat. 

Bij beluistering van het nieuwe album van Charli xcx, dat overigens maar 30 minuten duurt, vroeg ik me onmiddellijk af hoe het album gaat vallen bij iedereen die had gehoopt op een herhaling van de zomer van 2024. Music, Fashion, Film is immers zeker geen Brat 2. Charli xcx heeft een bij vlagen behoorlijk donker album gemaakt en het is een album waarop gitaren minstens zo belangrijk zijn als elektronica. 

In een aantal tracks is Music, Fashion, Film meer een rockalbum dan een popalbum, zeker als de gitaren verrassend gruizig klinken. Desondanks vind ik het nieuwe album van Charli xcx uiteindelijk toch een 100% popalbum. Het heeft alles te maken met haar stem, die van alle songs op het album popsongs maakt en zelfs als de gitaren gruizig klinken sleept Charli xcx je de dansvloer op met haar songs. 

De zomer van 2024 was zeker geen zorgeloze zomer, maar daar was niets van te merken op Brat. Op Music, Fashion, Film zijn we in 2026 beland en ziet de wereld er nog wat donkerder uit. Het slaat neer in de songs van Charli xcx, die je af en toe laten dansen, maar die ook duister en tegendraads kunnen klinken. 

Music, Fashion, Film leek me op voorhand zeker geen album dat ik graag met de koptelefoon zou willen beluisteren, maar het album komt wat mij betreft beter tot zijn recht bij een wat hoger volume en beluistering met volledige aandacht. 

Charli xcx heeft wat mij betreft een moedig album gemaakt. Met Brat 2026 zou ze de wereld moeiteloos aan haar voeten hebben gekregen, terwijl Music, Fashion, Film een album is dat bij een deel van de fans van Brat waarschijnlijk zwaar op de maag zal liggen. Zelf ben ik heel blij met dit nieuwe album, al is het maar omdat ik nu eindelijk begrijp wat er zo goed is aan Charli xcx. Erwin Zijleman

Music, Fashion, Film van Charli xcx is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (yorkshire smoke), 34,99 euro

LP (black ice glitter), 36,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Aretha Franklin - Lady Soul (1968)

Aretha Franklin was in de jaren 60 en 70 enorm productief en maakte meerdere soul klassiekers, waarvan ik Lady Soul uit 1968 vanwege de songs en de zang uiteindelijk de beste vind
Ik kende Aretha Franklin lange tijd alleen van haar singles. Het is een hele klus om in haar oeuvre te duiken, want ze maakte stapels albums, maar haar beste albums maakte ze wat mij betreft in de tweede helft van de jaren 60 en de eerste helft van de jaren 70. Het zijn albums met een goede neus voor aansprekende covers en een vakkundig gespeeld soulgeluid, maar het zijn vooral albums met fantastische zang. Aretha Franklin zong ook op haar oude dag nog fantastisch, maar haar zang op de albums uit de jaren 60 en 70 is weergaloos. Het is niet makkelijk kiezen uit de albums die de Amerikaanse soulzangeres in deze periode maakte, maar Lady Soul uit 1968 springt er voor mij net uit.

Waar te beginnen in het immense oeuvre van Aretha Franklin? Een van de grootste soulzangeressen aller tijden, en misschien wel de allergrootste, was tot op late leeftijd uitstekend bij stem en maakte gedurende een periode van ruim zestig jaar albums. Ondanks haar fantastische stem maakte de Amerikaanse soulzangeres ook stapels albums die maar nauwelijks boven de middelmaat uitstegen of de plank zelfs behoorlijk missloegen, maar ze maakte ook een aantal albums die inmiddels terecht klassiekers worden genoemd. 

Toen ik wat dieper in het oeuvre van de Queen of Soul was gedoken, hield ik nog een ruime handvol albums over. The Gospel Soul of Aretha Franklin, haar debuutalbum uit 1956, I Never Loved a Man the Way I Love You uit 1967, dat door velen als haar beste album wordt gezien, Lady Soul uit 1968, Aretha Now uit hetzelfde jaar, Spirit in the Dark uit 1970, Amazing Grace uit 1972 en Young, Gifted and Black, eveneens uit 1972. 

Het is ongelooflijk hoe productief Aretha Franklin aan het eind van de jaren 60 en het begin van de jaren 70 was, want tussen 1967 en 1972 bracht ze maar liefst twaalf (!) albums uit, wat zelfs voor die tijd veel is. Uiteindelijk gaat mijn voorkeur uit naar I Never Loved a Man the Way I Love You, Lady Soul en Young, Gifted and Black. De eerste twee albums bevatten wat mij betreft de beste songs en als ik moet kiezen tussen de albums uit 1967 en 1968 kies ik uiteindelijk voor Lady Soul. 

Er zit nog geen jaar tussen de twee albums, maar ik vind de zang op Lady Soul echt een stuk beter dan op I Never Loved a Man the Way I Love You. Ook de songs op Lady Soul spreken me net iets meer aan, al is het maar vanwege het prachtige (You Make Me Feel Like) A Natural Woman. De mede door Carole King geschreven track zou pas drie jaar later op Carole King’s legendarische album Tapestry terechtkomen, maar de versie van Aretha Franklin is niet te overtreffen. 

Lady Soul bevat een aantal tracks waaraan Aretha Franklin zelf meeschreef, maar het album wordt flink opgetild door de covers die op Lady Soul te vinden zijn. Naast (You Make Me Feel Like) A Natural Woman vallen vooral People Get Ready van Curtis Mayfield en Chain of Fools van Don Covay op, maar Aretha Franklin vertolkt ook songs van onder andere James Brown en Ray Charles. 

Na het succes van I Never Loved a Man the Way I Love You investeerde haar platenmaatschappij flink in Lady Soul, dat gastbijdragen kent van onder andere Bobby Womack, Eric Clapton, Spooner Oldham en Joe South en dat ook nog eens prachtige blazersarrangementen van Arif Mardin bevat. 

De goede songs en het mooie soulgeluid staan uiteindelijk wel in de schaduw van de soulstem van Aretha Franklin, die song na song imponeert en een masterclass in het zingen van soulsongs geeft. Aretha Franklin is op Lady Soul niet vies van vocale acrobatiek, maar ze zingt vooral met heel veel gevoel, waardoor Lady Soul van alles met je doet en jonge soulzangeressen van het moment in de meeste gevallen tot amateurs worden gedegradeerd. 

Toen ik de soulmuziek ontdekte, begon ik met de klassiekers van de grote mannelijke soulzangers als Marvin Gaye, Al Green, Sam Cooke en Curtis Mayfield, maar ook Lady Soul van Aretha Franklin behoort zonder enige twijfel tot de beste soulalbums aller tijden. En de Queen of Soul heeft er nog een paar. Erwin Zijleman

Lady  Soul van Aretha Franklin is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 34,99 euro

LP, 19,99 euro

CD, 7,99 euro