Review: River Shook - River Shook

Na een aantal geweldige albums van Sarah Shook & the Disarmers gaat Sarah Shook verder als River Shook, wat een indrukwekkend mooi debuutalbum oplevert, dat het talent van de Amerikaanse muzikant nog eens onderstreept
Het eerste soloalbum van River Shook sneeuwde vorige week wat onder, maar gelukkig wordt het album langzaam maar zeker toch nog in brede kring opgepikt. Dat is volkomen terecht, want de Amerikaanse muzikant heeft wederom een prachtalbum gemaakt. Het klinkt wat meer ingetogen dan de muziek van de band die River Shook de afgelopen jaren aanvoerde, maar het klinkt nog altijd ruw en eerlijk. De stem van River Shook is er een die van alles met je doet, waarna de indringende teksten, de geweldige songs en een fraai gitaargeoriënteerd geluid de rest doen. Na de prachtalbums van Sarah Shook & the Disarmers en het onderschatte project Mightmare is ook het eerste album van River Shook er weer een om te koesteren.

In het voorjaar van 2018 stuurde een promotor van Amerikaanse rootsmuziek uit Nashville me een album van de mij onbekende Amerikaanse band Sarah Shook & the Disarmers. Years bleek het tweede album van de band uit North Carolina en ik vond het direct een verpletterend mooi album. 

Sarah Shook groeide op in een streng religieus gezin op het platteland van North Carolina en kreeg in haar jeugd geen enkele vrijheid. Toen ze die vrijheid eenmaal had veroverd koos ze voor een ruig en zeker niet gemakkelijk leven, waarin alcohol vaak troost bracht. Ook muziek bleek een goede uitlaadklep en dat komt er allemaal uit op Years, waarop Sarah Shook en haar band op gepassioneerde wijze traditionele Amerikaanse countrymuziek vermengen met rock ’n roll en honky tonk. 

Years eindigde in 2018 op de derde plaats in mijn jaarlijstje en dat vind ik nog steeds volkomen terecht. Met Nightroamer uit 2022 en Revelations uit 2024 volgden nog twee uitstekende albums, waarop de band af en toe wat opschoof richting indierock, maar ook de traditionele countrymuziek niet werd vergeten. Tussendoor maakte Sarah Shook onder de naam Mightmare het flink afwijkende, met elektronica gevulde en totaal onbegrepen Cruel Liars, maar dat album is beter dan ik vier jaar geleden dacht. 

Sarah Shook gaat inmiddels als River Shook en als non-binair persoon door het leven en leverde vorige week een soloalbum onder deze naam af. Ik heb inmiddels al acht jaar een enorm zwak voor de Amerikaanse muzikant, die het allemaal niet voor niets heeft gekregen in het leven, maar zich knap staande heeft gehouden en was daarom heel nieuwsgierig naar het nieuwe album. 

Na vier (in 2017 verscheen het ook uitstekende debuutalbum Sidelong) fantastische albums van Sarah Shook & the Disarmers ligt de lat hoog voor River Shook, maar de Amerikaanse muzikant stelt wederom niet teleur. Het eerste album van River Shook klinkt wat meer ingetogen en wat minder stevig dan de muziek van de band, maar de verschillen moeten ook niet overdreven worden. 

De stem van River Shook is er nog altijd een die direct iets met je doet en ook de persoonlijke en indringende teksten vol ellende herinneren aan de albums van Sarah Shook & the Disarmers. Ook in muzikaal opzicht hoor ik veel overeenkomsten, zeker wanneer de gitaren wat ruwer klinken. Het debuutalbum van River Shook leunt weer wat dichter tegen de traditionele countrymuziek aan, maar de rock ’n roll is zeker niet verdwenen. 

Zeker de wat meer ingetogen countrysongs laten horen hoe mooi en doorleefd de stem van de muzikant uit Chapel Hill, North Carolina, is. River Shook werkte op het album van Mightmare en op het laatste album van Sarah Shook & the Disarmers samen met gitarist Blake Talent en hij speelt ook een voorname rol op dit album. River Shook en Blake Talent zijn verantwoordelijk voor de productie van het album en voor het overgrote deel van de muziek, waarin het fraaie gitaarspel van Blake Talent een belangrijke rol speelt. 

Ik luister nog altijd regelmatig naar de albums van de voormalige band van River Shook, die wat mij betreft moeten worden gerekend tot het allerbeste dat de Amerikaanse rootsmuziek de afgelopen tien jaar te bieden had. Het eerste soloalbum van River Shook voegt iets toe aan deze geweldige albums en doet er zeker niet voor onder. Knap werk weer. Erwin Zijleman

De muziek van River Shook is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://rivershook.bandcamp.com/album/river-shook.

River Shook van River Shook is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 34,99 euro

Review: Rozzi - Fig Tree

Fig Tree van de Amerikaanse Rozzi doet voorlopig niet heel veel, maar het is een knap album waarop de muzikante uit Los Angeles eigenlijk alles goed doet en ook nog eens tekent voor een heerlijke zomersoundtrack
Soms hoor je een album en weet je bijna zeker dat het de maker van het album heel groot gaat maken. Fig Tree van Rozzi is wat mij betreft zo’n album. De Amerikaanse muzikante beschikt over een uitstekende stem met veel soul, schrijft aansprekende songs vol hitpotentie en heeft een producer gestrikt die haar album heeft voorzien van een warm geluid dat is gemaakt voor aangename zomerdagen. Fig Tree van Rozzi is vanaf de eerste noten een bijzonder aangenaam album en blijft dit veertien songs lang. Of het Rozzi heel groot gaat maken is de vraag, want Fig Tree is al even uit en het is al het derde album van de Amerikaanse muzikante, die op mij flinke indruk heeft gemaakt.

Ik weet niet meer precies waar ik de naam Rozzi onlangs tegenkwam of wat over haar werd geschreven, maar ik vond het kennelijk interessant genoeg om haar naam op te schrijven. Rozzi is het alter ego van de Amerikaanse muzikante Rosalind Elizabeth Crane, die een maand of twee geleden het album Fig Tree uitbracht. 

Het is tot mijn verbazing al het derde album van de Amerikaanse muzikante, die al in 2018 haar debuutalbum uitbracht. Ik weet inmiddels dat ze op 19-jarige leeftijd werd ontdekt door Maroon 5 zanger Adam Levine, die haar meenam met een aantal tours van zijn band en vervolgens een platencontract aanbood bij zijn label. Ik moet nog eens luisteren naar de eerste twee albums van Rozzi, maar vooralsnog gaat al mijn aandacht uit naar het dit voorjaar verschenen Fig Tree. 

Ik had zelf zoals gezegd nog nooit van Rozzi gehoord, maar ook in andere bubbels lijkt ze gezien het relatief bescheiden aantal volgers en likes op bijvoorbeeld TikTok vooralsnog niet heel erg bekend. Het verbaast me echt, want als ik luister naar Fig Tree hoor ik een album dat bij een heel groot publiek in de smaak moet kunnen vallen en een muzikante die over de potentie beschikt om grote zalen te vullen. 

De soulvolle pop van Rozzi is niet zo heel ver verwijderd van de wel zeer succesvolle soulvolle pop van Olivia Dean, die vorige maand nog indruk maakte in de Amsterdamse Ziggo Dome. Waar Olivia Dean momenteel niet over aandacht heeft te klagen, heeft Rozzi dat wel. Fig Tree verscheen twee maanden geleden en heeft tot dusver nauwelijks aandacht gekregen. 

Het heeft niets te maken met de kwaliteit van het album, want die is hoog. Het begint bij de stem van de muzikante uit Los Angeles en die stem overtuigt makkelijk. Rozzi zingt om te beginnen met heel veel soul, maar ze varieert ook flink met haar stem en verstaat bovendien de kunst van het doseren. 

In de uptempo songs kan de Amerikaanse muzikante met veel kracht zingen, maar ze zingt ook verrassend vaak ingetogen. Er zijn veel zangeressen met een soulvolle stem, maar ik vind de stem van Rozzi mooier dan de meeste andere stemmen in het genre en het is ook nog eens een karakteristieke stem. 

Fig Tree heeft meer te bieden, want ook de productie van Mocky mag er zijn. De Amerikaanse producer werkte in het verleden vaak met Feist, maar hij produceerde ook het fraaie Take Me Apart van Kelela, dat ik in 2017 schaarde onder de beste R&B albums. Mocky heeft Fig Tree voorzien van een mooi en organisch klinkend geluid en het is een geluid dat alle ruimte biedt aan de mooie stem van Rozzi. 

Vaak klinken dit soort soulvolle popalbums wat overgeproduceerd, maar het geluid van Mocky is zeer smaakvol. Het is een geluid met flarden soulmuziek uit het verleden, maar Fig Tree klinkt ook fris, zeker wanneer de instrumentatie vrij sober is en de ritmesectie de hoofdrol opeist. 

Fig Tree is een heerlijk zomeralbum met lome, zwoele en aanstekelijke soulsongs, maar het is ook een album dat vol staat met uitstekende songs. Het zijn songs die zoals gezegd in de smaak moeten kunnen vallen bij een breed publiek, maar het zijn ook songs die in alle opzichten kwaliteit ademen. 

Fig Tree is zo’n album dat eindeloos aangenaam voortkabbelt op de achtergrond, maar het is ook een album dat het verdient om uitgeplozen te worden, om vervolgens te concluderen dat Rozzi een topalbum heeft gemaakt, dat alleen maar leuker wordt als je het vaker hoort. Erwin Zijleman