12 november 2026

Review: The Church - Lacuna

Er zijn niet veel bands die 45 jaar na oprichting nog fris en relevant klinken, maar de Australische band The Church stak de afgelopen jaren al in een uitstekende vorm en doet er op het hoogstaande Lacuna nog een schepje bovenop.
Na drie geweldige albums op rij was ik heel nieuwsgierig naar het deze week verschenen nieuwe album van The Church, het 28e album van de band uit Sydney, en de band rond veteraan Steve Kilbey heeft me wederom niet teleurgesteld. The Church heeft zich er nooit makkelijk van afgemaakt en dat doen ze ook dit keer niet met 80 minuten muziek en maar liefst 17 nieuwe The Church songs. Met Lacuna voegt de band weer 17 uitstekende The Church songs toe aan een even omvangrijk als intrigerend oeuvre en het knappe is dat Lacuna niet onder doet voor het beste werk van de band. The Church is voor velen altijd een cultband gebleven, maar een diepe buiging is op zijn plaats voor de Australiërs.



De Australische band The Church werd in 1980 geformeerd en bestaat inmiddels dus meer dan 45 jaar. Ik ken de band zelf sinds het album Starfish uit 1988, overigens een van de betere albums uit de vroege periode van de band, maar heb The Church sindsdien zeker niet altijd even intensief gevolgd. 
Als ik kijk naar de eerste twee dozijn albums van de band uit Sydney, denk ik dat ik ongeveer de helft ken. Ik ben nog eens van plan om het oeuvre van The Church volledig te doorgronden, maar dat is inmiddels dus een flinke klus. 

Ik was in het verleden niet altijd bij de les, maar de afgelopen jaren ben ik dat wel. Ik was op De Krenten uit de Pop zeer positief over de albums Man Woman Life Death Infinity uit 2017, The Hypnogogue uit 2023 en Eros Zeta and the Perfumed Guitars uit 2024 en hoefde ook niet lang na te denken over het deze week verschenen Lacuna, dat volgens de band hun 28e album is. Van de leden van het eerste uur is alleen voorman Steve Kilbey nog over, maar ook de andere leden van de huidige bezetting gaan inmiddels een tijd mee. 

Na de conceptalbums The Hypnogogue en Eros Zeta and the Perfumed Guitars kiest The Church op Lacuna weer voor een wat lossere selectie songs. Ook dit keer heeft de band niet bezuinigd op de speelduur, want Lacuna bevat 17 songs en in totaal bijna 80 minuten muziek. Het is nog altijd muziek die deels is geworteld in de new wave en andere genres uit de jaren 80, maar de muziek van The Church heeft ook altijd een psychedelisch tintje. 

Veel songs van The Church doen me denken aan die van landgenoten The Go-Betweens, maar de band heeft ook absoluut een eigen geluid. Het is een geluid met een aantal nostalgische ingrediënten, maar ook Lacuna klinkt zeker niet alleen als een vergeten album uit de jaren 80. 

Ik vind het altijd lastig om te beschrijven wat ik precies goed vind aan de albums van The Church en dat valt ook bij het beschrijven van Lacuna niet mee. De nieuwe muziek van The Church klinkt voor mij misschien nog het meest als muziek uit de jaren 80 die ik nog steeds goed vind en dat kan ik niet van alle muziek uit dit decennium zeggen. 

The Church was op haar vorige drie albums in topvorm, maar Lacuna dringt zich wat mij betreft nog wat makkelijker op. Dat heeft alles te maken met de hoge kwaliteit van de songs, maar ook op de uitvoering heb ik niets aan te merken. Ik zeg het bij meer albums, maar ook Lacuna van The Church is een echt koptelefoonalbum. Bij beluistering met de koptelefoon valt immers pas goed op hoeveel aandacht is besteed aan de muziek en de arrangementen op het album. 

The Church put misschien vooral uit de new wave van de jaren 80, maar Lacuna staat echt bol van de invloeden. Hier en daar hoor ik progrock-achtige passages of trippy psychedelica, maar dat zijn slechts twee van de vele genres die hun sporen hebben nagelaten op het album. Het is een album dat is volgespeeld door een inmiddels zeer ervaren band en dat hoor je, bijvoorbeeld in het fraaie gitaarwerk. 

Steve Kilbey is de zeventig inmiddels gepasseerd, maar zijn karakteristieke stem klinkt op Lacuna uitstekend en misschien wel beter dan op de vroege albums van de band. 80 minuten muziek is een lange zit, maar als ik eenmaal begin aan Lacuna is het geen probleem om het album tot de laatste noot te beluisteren. Met Lacuna heeft The Church me weten te verrassen en dat is voor een band die meer dan 45 jaar meegaat een hele knappe prestatie. Erwin Zijleman

De muziek van The Church is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Australische band: https://thechurchofficial.bandcamp.com/album/lacuna.


Lacuna van The Church is verkrijgbaar via de Mania webshop:



11 november 2026

Review: Chastity Belt - All My Friends

Ik heb Chastity Belt altijd een leuke band gevonden, maar ik was nog niet eerder zo onder de indruk van muziek van de Amerikaanse band als bij beluistering van het deze week verschenen zesde album All My Friends.
Dat met name de Amerikaanse muziekwebsites deze week het nieuwe album van Chastity Belt toevoegden aan hun tips van de week verbaasde me niet, want de band levert al een jaar of vijftien kwaliteit. Toch bleven de albums van Chastity Belt bij mij nooit zo hangen, waardoor ik de band iedere keer weer opnieuw moest ontdekken. Dat ligt vanaf nu anders, want ik ben echt behoorlijk onder de indruk van het deze week verschenen All My Friends, waarop de band wat mij betreft boven zichzelf uitstijgt. All My Friends is toegankelijker en minder ruw dan het vroege werk, maar ik heb wel wat met het licht dromerige geluid vol mooie gitaarakkoorden en de stemmen van de zangeressen van de band. Onverwacht een van mijn favoriete albums van het moment.



Ik luister eerlijk gezegd niet zo heel vaak naar de muziek van Chastity Belt, maar de Amerikaanse band is wel een graag geziene gast op De Krenten uit de Pop. Van de eerste vijf albums van de oorspronkelijk uit Walla Walla, Washington, afkomstige band, besprak ik er drie (en heb ik er een over het hoofd gezien) en ik besprak bovendien de twee soloalbums van frontvrouw Julia Shapiro. 

Ik ontdekte de band ooit toen hun tweede album werd vergeleken met de albums van Sleater-Kinney en dat is een band die ik al heel lang hoog heb zitten, al is hun nieuwe meer pop-georiënteerde werk een stuk minder interessant dan de vroegere en veel ruwere albums. Ik hoorde wel iets van Sleater-Kinney op de eerste albums van Chastity Belt, maar de mix van dreampop, noiserock en Riot Grrrl klonk ook duidelijk anders. 

De muziek van Chastity Belt was in eerste instantie behoorlijk stevig, maar zeker het in 2024 verschenen Live Laugh Love klonk meer ingetogen en vaak aangenaam dromerig. Deze week is de opvolger van Live Laugh Love verschenen en ook op All My Friends maakt de band weer interessante muziek. 

Het is muziek waarin nog steeds de invloeden doorklinken waarmee de Chastity Belt ooit opdook, maar als ik All My Friends vergelijk met de vroege albums hoor ik veel meer dreampop en ook meer invloeden uit de pop en rock. Af en toe zoekt de band de grenzen of de oude invloeden nog op, maar het klinkt inmiddels behoorlijk toegankelijk. Ik heb er geen moeite mee, want ook in het verzorgd klinkende geluid op All My Friends is heel veel moois te horen. 

Chastity Belt bestaat inmiddels meer dan vijftien jaar en de leden van de band, die inmiddels zijn verdeeld over Seattle, Chicago en Los Angeles, zijn vrienden geworden. Die vriendschappen worden gevierd op het nieuwe album, dat songs bevat die de afgelopen jaren werden opgenomen op het Griekse eiland Hydra en in Los Angeles. 

Aan het begin van deze recensie bekende ik dat ik niet zo heel vaak luister naar de muziek van Chastity Belt, maar ik sluit zeker niet uit dat All My Friends de uitzondering gaat worden. De stem van Julia Shapiro is op het nieuwe album echt verslavend mooi en hetzelfde geldt voor de stem van Lydia Lund. Ook in muzikaal opzicht strooit de band met klanken waarbij het aangenaam wegdromen is. 

Zeker als ik het album met de koptelefoon beluister is het genieten van de zang en zeker ook van het gitaarwerk dat echt prachtig is. De band viel me in muzikaal en vocaal opzicht altijd al op, maar op All My Friends maakt ook de kwaliteit van de songs indruk. Ik heb het album nu een paar keer gehoord en er zijn al flink wat songs die ik koester en de rek is er nog lang niet uit. De nieuwe songs van Chastity Belt hebben een zeer aangename flow of zelfs een hypnotiserende werking, maar er gebeurt ook van alles in de fraaie gitaarakkoorden, het inventieve drumwerk en nog veel meer. 

De Amerikaanse band heeft een album gemaakt dat in eerste instantie misschien niet zo opvalt en dat vervolgens op een of andere manier bekend klinkt, maar hoe vaker ik naar All My Friends luister, hoe meer ik onder de indruk raak van dit in alle opzichten zeer geslaagde album. Ik heb ook de vorige albums nog eens gescand, maar ik vind het nieuwe album echt nog een stuk beter. Erwin Zijleman

De muziek van Chastity Belt is ook verkrijgbaar via  de Bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://chastity-belt.bandcamp.com/album/all-my-friends.


All My Friends van Chastity Belt is verkrijgbaar via de Mania webshop: