02 september 2026

Review: Dogwood Tales - Every Star in Rockingham County

De Amerikaanse band Dogwood Tales heeft met Every Star in Rockingham County een geweldige gitaarplaat gemaakt die continu schakelt tussen indierock en rootsmuziek en in beide genres overtuigt.
Dogwood Tales leverde eerder dit jaar nog een album af met een andere Amerikaanse band, maar staat met het deze week verschenen album Every Star in Rockingham County weer op eigen benen. Het is het derde album van de band uit Virginia en het is wat mij betreft een indrukwekkend album. Dogwood Tales kan op haar nieuwe album uit de voeten met lekker stevige gitaarmuziek, maar maakt ook geen geheim van haar liefde voor Amerikaanse rootsmuziek. Het levert een album af dat makkelijk vermaakt, maar dat ook beter en interessanter wordt naarmate je er vaker naar luistert. Voor mij een van de grootste verrassingen van deze week.



Ik had voor deze week een aantal op voorhand interessante gitaaralbums op mijn lijstje staan voor een plekje op De Krenten uit de Pop, maar ze haalden het uiteindelijk allemaal niet. Het gitaaralbum dat me het meest wist te overtuigen kwam immers van een mij tot voor kort onbekende band. 

Dat dacht ik althans, want in de eerste maand van 2026 besprak ik het album Destination Heaven van Euphoria Again & Dogwood Tales. Het album kan ik me nog wel herinneren, maar de namen van de bands was ik alweer vergeten. Dogwood Tales heeft deze week met Every Star in Rockingham County echter een prima gitaarplaat gemaakt en troefde wat mij betreft een aantal gerenommeerde bands en muzikanten af. Het is overigens al het derde album van de band uit Harrisonburg, Virginia, het album met Euphoria Again niet meegerekend. 

Dogwood Tales opent haar nieuwe album prachtig met de track Soundcheck Infinity, die begint met gruizige gitaren en vervormde zang en halverwege ook nog eens een fraaie tempowisseling in petto heeft. Met de openingstrack van Every Star in Rockingham County gaf Dogwood Tales wat mij betreft de andere gitaaralbums van deze week het nakijken, maar dat doet de band uit Virginia met een track die niet helemaal representatief is voor het album. 

Er staan meer tracks op het album die het stevige gitaarwerk niet schuwen, maar Dogwood Tales kiest vooral voor toegankelijke songs en voegt ook flink wat invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek toe aan deze songs. Het zijn die songs die me het makkelijkst wisten te overtuigen bij mijn eerste beluistering van het album, want Every Star in Rockingham County klonk wat mij betreft direct memorabel en dat geldt zowel voor de stevigere als voor de wat meer ingetogen songs op het album. 

Het zijn songs die niet direct opvallen door de zang, al is die op zich prima. Het meest onderscheidend in de zang vind ik de af en toe ingezette harmonieën, maar ook op de leadzang heb ik niets aan te merken. Ik vind Every Star in Rockingham County in muzikaal opzicht wel interessanter dan in vocaal opzicht. Het stevigere gitaarwerk klinkt geweldig, maar ook als de band meer ingehouden of wat dromerig speelt zijn de gitaarakkoorden mooi en trefzeker. En als dan ook nog eens een pedal steel opduikt is het geluk compleet. 

Met Every Star in Rockingham County heeft Dogwood Tales een album gemaakt waarop indierock en Amerikaanse rootsmuziek prachtig in evenwicht zijn. Dat is een evenwicht dat op het moment vaak wordt gezocht, maar de muziek van de band uit Harrisonburg is wat mij betreft voldoende onderscheidend. Het is muziek die ook bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek in de smaak zal vallen, zeker als op Every Star in Rockingham County gas wordt teruggenomen. 

Wat mij betreft won Dogwood Tales het deze week dan ook niet alleen van de andere gitaaralbums die zijn verschenen, maar ook van de rootsalbums en alt-country albums van deze week en ook die kwamen van gerenommeerde bands. Wat Dogwood Tales eerder dit jaar liet horen op het album dat werd gemaakt met Euphoria Again was prima, maar op Every Star in Rockingham County stijgt de band boven zichzelf uit. Het album krijgt schandalig weinig aandacht, maar is wat mij betreft het beste gitaaralbum en het beste rootsalbum van deze week. Erwin Zijleman

De muziek van Dogwood Tales is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://dogwoodtales.bandcamp.com/album/every-star-in-rockingham-county.


Every Star in Rockingham County van Dogwood Tales is verkrijgbaar via de Mania webshop:



Review: Alicia Witt - Between Heaven and Earth

Er zijn albums die ik direct bij de eerste keer horen omarm, maar er zijn ook albums waar ik erg aan moet wennen en het album Between Heaven and Earth van Alicia Witt is zowel muzikaal als vocaal zo’n album.
Alicia Witt maakte al een aantal albums en is bovendien een zeer succesvol actrice. Als actrice werkte ze onder andere samen met de legendarische regisseur David Lynch, die ze eert op haar deze week verschenen album Between Heaven and Earth. Het is een album dat flink anders klinkt dan het gemiddelde singer-songwriter album, want zowel de muziek als de zang op het album bewegen zich wat buiten mijn comfort zone. Het is me af en toe wat te zwaar aangezet en te theatraal, maar Alicia Witt raakt ook met grote regelmaat de juiste snaar met haar bijzondere stem en de fraaie arrangementen op haar door de gelouterde Joe Henry geproduceerde nieuwe album.



Deze week is het album Between Heaven and Earth van Alicia Witt verschenen. Ik kan me niet herinneren dat ik haar naam eerder ben tegengekomen, maar ze heeft al een aantal albums op haar naam staan, waaronder zelfs een kerstalbum. Dat Alicia Witt wat langer meegaat blijkt ook wel uit het feit dat ze voor haar nieuwe album niemand minder dan Joe Henry als producer heeft weten te strikken en die heeft de muzikanten met wie hij werkt voor het uitzoeken. 

Alicia Witt is dus bekender als muzikante dan ik dacht, maar ze is nog veel bekender als actrice. Ze speelde in talloze films en series en werd op zeer jonge leeftijd gespot door de legendarische regisseur David Lynch voor de film Dune en de serie Twin Peaks. Between Heaven and Earth is een eerbetoon aan de vorig jaar overleden David Lynch, die wordt geëerd met dertien songs en bijna een uur muziek. 

Nu hebben actrices die zo nodig moeten gaan zingen de schijn wat tegen, ook bij mij, maar ik heb geprobeerd om onbevooroordeeld te luisteren naar het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante. Alicia Witt kan ook echt wel wat, want ze is een uitstekende pianiste, beschikt over een geschoold klinkende stem en schrijft aansprekende songs. 

Bij eerste beluistering van Between Heaven and Earth moest ik wel concluderen dat het nieuwe album van Alicia Witt een flink eind buiten mijn muzikale comfort zone ligt. In eerste instantie zelfs zo ver buiten mijn comfort zone dat ik het album opzij heb gelegd, maar de muziek van Alicia Witt intrigeerde me ook. 

Between Heaven and Earth wordt hier en daar omschreven als een tijdloos singer-songwriter album, maar daar kan ik me niet volledig in vinden. Het album bevat een aantal songs die herinneren aan de grote vrouwelijke singer-songwriters uit de jaren 70, maar Between Heaven and Earth klinkt echt flink anders dan de meeste singer-songwriters uit dit decennium. 

Invloeden uit de klassieke muziek en jazz spelen een grote rol in de muziek op het album en die muziek is soms zwaar aangezet. Het nieuwe album van de muzikante uit Nashville, Tennessee, werd naar verluidt vrijwel live opgenomen, waarbij het pianospel van Alicia Witt de basis vormde en de aanvullende arrangementen ter plekke werden bedacht en ingespeeld. Het is een knappe prestatie van producer Joe Henry, want er zijn flink wat instrumenten te horen op het album. 

De muziek op het album is zoals gezegd soms wat zwaar aangezet en doet ook wat theatraal aan. Dat theatrale hoor je ook in de zang van Alicia Witt. Ze beschikt over een mooie en veelzijdige stem, maar haar zang is me af en toe wat te pretentieus. Als ik nog even terug ga naar de vergelijking met singer-songwriters uit de jaren 70 is Between Heaven and Earth van Alicia Witt eerder Barbra Streisand dan Carole King en daar moet je van houden. 

Het voorziet het album hier en daar van een musical vibe en dat is geen vibe waar ik gek op ben. Ik heb daarom flink moeten wennen aan Between Heaven and Earth, maar uiteindelijk vond ik het album wel wat hebben en viel er langzaam maar zeker meer op zijn plek in de songs van Alicia Witt, die me in een aantal gevallen ook wel direct wisten te overtuigen. Ik ben benieuwd of ik dit album de komende tijd nog vaak ga beluisteren, maar sluit dit zeker niet uit, zeker niet als de avonden langer en kouder worden. Erwin Zijleman


Between Heaven and Earth van Alicia Witt is verkrijgbaar via de Mania webshop: