24 januari 2026

Review: Lucinda Williams - World's Gone Wrong

Car Wheels On A Gravel Road blijft de klassieker in het oeuvre van Lucinda Williams, maar met het deze week verschenen World’s Gone Wrong heeft de Amerikaanse muzikante wel een van haar beste albums gemaakt
Ik had persoonlijk geen hoge verwachtingen van het nieuwe album van Lucinda Williams, maar met het deze week verschenen World’s Gone Wrong verrast ze vriend en vijand. Geïnspireerd door de toestand in de Verenigde Staten heeft Lucinda Williams een aantal uitstekende songs geschreven. De Amerikaanse muzikante wordt over een paar dagen 73 jaar oud, maar haar stem klinkt op World’s Gone Wrong verrassend goed. Het is een stem die wordt ondersteund door een aantal geweldige muzikanten, die al heel wat jaren mee gaan, maar op het album ook kunnen spelen als een stel jonge honden. Het levert een album op dat herinnert aan de beste albums van Lucinda Williams en dat is echt razend knap.



Lucinda Williams maakte aan het begin van de jaren 70 al muziek, maar het grote publiek leerde haar pas kennen toen in 1998 het werkelijk prachtige Car Wheels On A Gravel Road verscheen. Het stevig bewierookte album leverde Lucinda Williams de eretitel Queen Of Americana op en is inmiddels terecht uitgegroeid tot een klassieker in het genre. 

Ook met de opvolgers van Car Wheels On A Gravel Road was niets mis, maar over de albums die de Amerikaanse muzikante de afgelopen vijf jaar maakte was ik persoonlijk wat minder enthousiast. De handvol albums met uitsluitend songs van anderen vond ik zelf wat overbodig, zeker toen ze zich stortte op het werk van The Beatles, maar dat is een mening die volgens mij niet heel breed wordt gedeeld. 

Mijn angst dat de Amerikaanse muzikante, die over een paar dagen haar 73e verjaardag viert, zo langzamerhand toe is aan overdracht van de troon, wordt gelukkig keihard gelogenstraft door het deze week World’s Gone Wrong. Met haar nieuwe album laat Lucinda Williams niet alleen horen dat ze de eretitel Queen Of Americana nog altijd verdient, maar heeft ze bovendien haar beste album in vele jaren afgeleverd. 

De Amerikaanse muzikante vond de inspiratie voor haar nieuwe album door te kijken naar de toestand in de wereld en dan met name naar de idiotie die regeert in haar vaderland, wat scherpe en geëngageerde teksten oplevert. De songs op World’s Gone Wrong klinken opvallend geïnspireerd, maar wat vooral opvalt bij beluistering van het album is dat Lucinda Williams geweldig zingt. 

Ik vond haar stem de afgelopen jaren wel wat achteruit gaan, maar de zang op World’s Gone Wrong is geweldig en zorgt er voor dat het album zich moeiteloos onderscheid van de albums van de jonkies in het genre. De lekker ruwe en doorleefde stem van Lucinda Williams voorziet de songs op het album van urgentie en zorgt er bovendien voor dat je song na song bij de strot wordt gegrepen. 

De stem van de Amerikaanse muzikante wordt op World’s Gone Wrong omringd door een lekker ruw geluid met invloeden uit de Americana en de rock. Het klinkt misschien ruw, maar ondertussen zijn er wel fantastische muzikanten te horen op het album. Met gitaristen Doug Pettibone en Marc Ford, bassist David Sutton en toetsenist Rob Burger valt er al heel veel te genieten op het album, maar de drums van de geweldige Brady Blade maken het helemaal af. 

Alles is trefzeker geproduceerd door Ray Kennedy en Tom Overby en ook de bijdragen van gastvocalisten Brittney Spencer, Mavis Staples en Norah Jones zijn fraai, maar de onbetwiste ster op World’s Gone Wrong is natuurlijk Lucinda Williams zelf. Ik had eerlijk gezegd zelf niet verwacht dat ze ooit nog in de buurt zou komen van haar beste albums, maar ze doet het op World’s Gone Wrong. 

Ondanks de muzikale virtuositeit op het album klinken de nieuwe songs van Lucinda Williams ook rauw en spontaan, waardoor het album uit de speakers knalt. Het is een album dat past in het hokje Americana, al bestrijkt de Amerikaanse muzikante binnen dit genre wel een breed palet. 

Het is negen songs prachtig, maar het duet met Norah Jones waarmee het album afsluit vind ik nog wat indrukwekkender, al is het maar omdat er in deze track een laagje extra gruis op de stembanden van Lucinda Williams zit en de band op de toppen van zijn kunnen speelt. Onverwacht goed dit nieuwe album van de nog altijd onbetwiste Queen of Americana. Erwin Zijleman


World's Gone Wrong van Lucinda Williams is verkrijgbaar via de Mania webshop:

23 januari 2026

Review: The James Hunter Six - Off The Fence

De Britse muzikant James Hunter maakt inmiddels al een aantal decennia albums die klinken als legendarische soulalbums uit een nog wat verder verleden en doet dat op het uitstekende Off The Fence nog net wat beter
Bij James Hunter en zijn band The James Hunter Six weet je zo langzamerhand wel waar je aan toe bent. De albums van de Britse muzikant en zijn band herinneren aan de muziek van grote soulzangeres uit de jaren 60 en dat doet ook het deze week verschenen Off The Fence. Nu valt het niet mee om in de voetsporen te treden van grootheden als Sam Cooke, maar op het nieuwe album van The James Hunter Six steken de Britse muzikant en zijn bandleden in een uitstekende vorm. In muzikaal opzicht is het smullen en de zang is zoals gewoonlijk geweldig, maar James Hunter heeft dit keer ook een aantal geweldige songs geschreven, wat Off The Fence nog wat beter maakt.



Ik heb in het verleden met enige regelmaat geluisterd naar de muziek van James Hunter en The James Hunter Six. De Britse muzikant draait met zijn band al mee sinds de 90, wat inmiddels een respectabel aantal albums heeft opgeleverd. Het zijn albums waarop James Hunter laat horen dat hij een prima songwriter en een uitstekende gitarist is, maar wat vooral opvalt bij beluistering van zijn albums is zijn stem. James Hunter wordt meestal een blue-eyed soulzanger genoemd, maar zijn stem is echt gitzwart. 
Luister naar de stem van James Hunter en je hoort echo’s van legendarische soulzangers als Sam Cooke en Jackie Wilson en dat zijn zeker niet de minsten. 

Bij de stapel albums die ik inmiddels ken van de Britse muzikant heb ik vrijwel altijd dezelfde ervaring. Vanaf de eerste noten ben ik onder de indruk van de geweldige soulstem van de Britse muzikant en geniet ik van het authentiek klinkende soulgeluid, maar ik heb het na een tijdje vaak ook wel gehoord en begin dan stiekem te verlangen naar een album van Sam Cooke of een andere grootheid uit het verleden. 

Het was deels niet anders bij beluistering van het deze week verschenen Off The Fence. Ook het nieuwe album van The James Hunter Six klinkt vanaf de eerste noten als een verloren geraakte klassieker van Sam Cooke en dat klinkt weer heerlijk, maar bij eerste beluistering van het album vroeg ik me wel af hoe lang ik het interessant zou blijven vinden. Een deel van de critici geeft aan dat de aandacht ook dit keer snel verslapt, maar zelf heb ik dit keer een andere ervaring. 

James Hunter stond lang onder contract bij het fameuze soul label Daptone, maar is verhuisd naar het label van Dan Auerbach. Veel gevolgen voor het geluid van James Hunter en zijn band heeft het niet gehad. De Britse muzikant en zijn bandleden vormen inmiddels al geruime tijd een hecht team en ook Daptone huisproducer en platenbaas Bosco Mann is gewoon van de partij op Off The Fence. 

Vergeleken met de vorige albums van The James Hunter Six vind ik de songs net wat beter. Het zijn songs die zo lijken weggelopen uit de hoogtijdagen van de Amerikaanse soul, maar het klinkt geen moment gedateerd. James Hunter laat zich misschien vooral beïnvloeden door de soul van weleer, maar verwerkt ook invloeden uit andere genres in zijn songs. 

De Britse muzikant en zijn band laten op het nieuwe album bovendien een wat gevarieerder geluid horen. De songs op Off The Fence zijn hierdoor wat mij betreft net wat aansprekender en blijven ook makkelijker hangen en dat levert in combinatie met het vakwerk van de Britse muzikant en zijn band een uitstekend album op. 

In muzikaal opzicht staat het als een huis. Het gitaarwerk van James Hunter was altijd al mooi en is ook dit keer weer subtiel en prachtig, maar ook de vertrouwde ritmesectie speelt geweldig op Off The Fence., zeker wanneer de songs wat swingender klinken. Ook het orgelspel is bijzonder trefzeker, waarna de bijdragen van twee saxofonisten de kers op de taart zijn. 

Het mooist blijft echter de stem van James Hunter, die steeds dichter tegen de grote soulzangers uit het verleden aan kruipt. Off The Fence is al met al een hedendaags maar ook authentiek klinkend soulalbum, waarop zowel qua muziek als zang veel te genieten valt en dat de aandacht dit keer verrassend makkelijk vasthoudt. Erwin Zijleman

De muziek van The James Hunter Six is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse band: https://jameshuntersix.bandcamp.com/album/off-the-fence.


Off The Fence van The James Hunter Six is verkrijgbaar via de Mania webshop: