Review: Hollie Cook - Shy Girl in Dub

Hollie Cook wordt nog altijd ‘de dochter van Sex Pistols drummer Paul Cook’ genoemd, maar ze heeft inmiddels zelf ook een oeuvre om trots op te zijn, zeker na de release van het uitstekende Shy Girl in Dub!
Hollie Cook maakt muziek die zich redelijk ver buiten mijn muzikale comfort zone begeeft, maar wanneer de temperaturen tot onaangename hoogten stijgen, groeit mijn liefde voor de reggae die Hollie Cook maakt. Ik vond de dub-versie van haar vorige album Happy Hour een stuk leuker dan het origineel en dat geldt misschien nog wel in sterkere mate voor de dub-versie van haar vorig jaar verschenen album Shy Girl. Shy Girl in Dub is precies wat je van een dub-album verwacht, misschien buiten de zang van Hollie Cook, die haar songs wat mij betreft juist extra aangenaam maakt. Hollie Cook heeft in ieder geval de soundtrack voor een mooie zomer gemaakt en misschien nog wel meer dan dat.

De Britse muzikante Hollie Cook bracht vijftien jaar geleden, nadat ze enige tijd deel had uitgemaakt van de legendarische Britse band The Slits, haar debuutalbum uit en heeft inmiddels acht albums op haar naam staan. De dochter van Sex Pistols drummer Paul Cook heeft een duidelijke voorliefde voor reggae en dat is een genre waar ik niet zo heel vaak naar luister. 

Nu doet reggae het bij mij wel een flink stuk beter wanneer de buitentemperatuur boven de 25 graden komt, waarmee het deze week verschenen nieuwe album van Hollie Cook goed getimed is. De Britse muzikante maakte in het verleden al twee keer een dub-versie van een eerder uitgebracht album en de in 2023 verschenen dub-versie van het uit 2022 stammende Happy Hour kwam in een warme zomerweek drie jaar geleden precies op het juiste moment. 

Deze week herhaalt de geschiedenis zich, want het vorig jaar uitgebrachte Shy Girl verschijnt deze week in een dub-versie en valt samen met dagen met extreem hoge temperaturen. Ik luister zoals gezegd vrijwel nooit naar reggae en nog minder naar dub, maar Shy Girl in Dub! bevalt me echt uitstekend. 

Ik vond de dub-versie van Happy Hour drie jaar geleden leuker dan het originele album en ook Shy Girl in Dub! wint het wat mij betreft van de originele versie van het album. Ik ben zeker geen kenner van het genre, maar het nieuwe album van Hollie Cook klinkt echt fantastisch. 

De geweldig spelende ritmesectie zit lekker vooraan in de mix met lome en diepe baslijnen en fantastisch drumwerk. Dit wordt gecombineerd met de voor de reggae en dub zo karakteristieke gitaarakkoorden, maar de gitaren mogen ook af en toe soleren. Het geluid op Shy Girl in Dub! wordt nog wat zompiger door de subtiel ingezette keyboards en krijgt een funky injectie door de inzet van blazers. 

Zoals het hoort op een goed dub-album zijn de songs lang uitgesponnen, wordt er veel herhaald in de instrumentatie en is er uiteraard nog flink wat galm, vertraging, echo en vervorming toegevoegd. Het is de perfecte muziek voor een warme zomerdag, maar wat wordt er ook geweldig gespeeld op het nieuwe album van Hollie Cook. 

Producer Ben McKone tekende ook voor de productie van het originele album en is geen typische dub-producer, maar hij levert vakwerk met het fantastische geluid op Shy Girl in Dub!, dat op de zomerdagen van het moment echt vrijwel onweerstaanbaar is en de hitte aangenaam in plaats van ondraaglijk maakt. 

Het wordt nog wat onweerstaanbaarder door de mooie en soepele stem van Hollie Cook, die zich prachtig om alle muzikale hoogstandjes op het album heen draait. Ik heb voor de zekerheid toch ook nog even naar het vorig jaar uitgebrachte Shy Girl geluisterd, maar ik heb kennelijk toch meer met dub dan met de wat toegankelijker klinkende reggae en rock van het originele album. 

Ik ga ervan uit dat het nieuwe album van Hollie Cook het bij mij minder goed gaat doen wanneer de temperaturen weer gaan dalen, maar ik vind het album nu zo geweldig klinken dat ik me daar nog niets bij voor kan stellen. Wie weet wordt het zo’n reggae- of dub-album dat ik wel met enige regelmaat beluister, zoals Tribute to the Martyrs van Steel Pulse, Sinsemilla en Red van Black Uhuru en natuurlijk The Dub Factor van laatstgenoemde band uit 1983. Hoogste tijd dat ik een wat recenter album toevoeg aan dit lijstje. Erwin Zijleman

De muziek van Hollie Cook is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://holliecook.bandcamp.com/album/shy-girl-in-dub.

Shy Girl in Dub! van Hollie Cook is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 34,99 euro

CD, 14,99 euro

Review: Tommy Bolin - Teaser (1975)

De Amerikaanse gitarist Tommy Bolin werd slechts 25 jaar oud, maar maakte in de laatste twee jaar van zijn leven twee uitstekende albums, die laten horen dat hij veel meer was dan een uitzonderlijk goede gitarist
Ik kocht het album Teaser van Tommy Bolin heel lang geleden in de uitverkoop, maar het album sloot destijds niet aan op mijn smaak en verdween in de kast. Toen ik pas eens naar het album luisterde op de streamingplatforms was ik wel onder de indruk van het debuutalbum van de Amerikaanse gitarist, die op 25-jarige leeftijd overleed aan een overdosis heroïne. Op Teaser hoor je vooral een geweldige gitarist, maar ook een prima zanger, een getalenteerde songwriter en een muzikant die openstaat voor invloeden uit zeer uiteenlopende genres. Teaser is bovendien een album vol belofte voor de toekomst, maar hoe goed Tommy Bolin zou kunnen worden kwamen we helaas nooit te weten.

Het ontdekken van nieuwe muziek is tegenwoordig zoveel makkelijker dan in mijn jeugd. Voor nieuwe albums vertrouwde ik destijds uitsluitend op Muziekkrant OOR en voor het ontdekken van de parels uit de muziekgeschiedenis had ik de popencyclopedie van dezelfde uitgever. 

Die parels uit de geschiedenis van de popmuziek kon je vaak redelijk goedkoop te pakken krijgen in de uitverkoop, bijvoorbeeld bij winkels waar geluidsapparatuur werd verkocht. De goedkope uitgaven waren te herkennen aan het knipje in de albumhoes en vaak was luisteren naar albums niet of nauwelijks mogelijk. 

Ik heb op basis van het met behulp van de popencyclopedie samengestelde lijstje min of meer blind stapels goedkoop vinyl gekocht en dat was niet altijd een succes. Ik vond de albums van mijn favoriete bands meestal toch beter, waarna ik de goedkoop aangeschafte albums weer verkocht (meestal bij Elpee) of ze op de stapel verdwenen. 

Bij het verplaatsen van vinyl dat ik al decennia niet meer had aangeraakt, kwam ik een tijdje geleden het album Teaser van Tommy Bolin tegen. De naam zei me eerlijk gezegd niets, maar naast Teaser bleek ik ook het album Private Eyes nog in de kast te hebben staan. De in 1975 en 1976 uitgebrachte albums zijn de enige twee albums van de Amerikaanse muzikant, die aan het eind van 1976 zou overlijden aan een overdosis heroïne en slechts 25 jaar oud zou worden. 

Ik denk dat ik bij aanschaf van de albums rechttoe rechtaan hardrock verwachtte, maar dat is niet het soort muziek dat is te horen op Teaser, dat ik net wat interessanter vind dan Private Eyes. Die associatie met hardrock is niet zo gek, want Led Zeppelin gitarist Jimmy Page was een fan van Tommy Bolin en nam hem enkele keren mee op tournee. Tommy Bolin maakte bovendien kort deel uit van Deep Purple, dat hem op het spoor kwam nadat drummer Billy Cobham Tommy Bolin had gerekruteerd voor zijn succesvolle solodebuutalbum Spectrum. 

De Amerikaanse gitarist maakte in zijn veel te korte leven vaak stevige rockmuziek, maar hij vertoefde ook graag in jazzrock-kringen. Op het in 1975 verschenen Teaser is goed te horen hoe veelzijdig Tommy Bolin was. Teaser is een album met echt geweldig gitaarwerk, maar in muzikaal opzicht kan het alle kanten op. Het album bevat een aantal uptempo bluesrock songs, maar ook volop flirts met jazzrock, funk, radiovriendelijke rockmuziek en zelfs een beetje reggae. 

Zeker als Tommy Bolin losgaat op zijn gitaren klinkt Teaser fantastisch, maar ook de complexe stukken met invloeden uit de jazzrock spreken 50 jaar later nog steeds tot de verbeelding. De Amerikaanse muzikant is ook nog eens een prima zanger, waardoor met name de wat compactere songs een breed publiek hadden moeten kunnen aanspreken in 1975. 

Tommy Bolin dankte zijn status vooral aan zijn bijdragen aan het solodebuut van Billy Cobham, maar die status ging snel rond in de muziekwereld, wat te merken is aan de goed gevulde gastenlijst met de namen van onder andere Phil Collins, David Foster, Jan Hammer, Glenn Hughes, Jeff Porcaro en David Sanborn. Ik vond Teaser van Tommy Bolin na aanschaf heel lang geleden een flinke tegenvaller, maar met de kennis van nu hoor ik een prima album van een echt geweldige gitarist, van wie we waarschijnlijk veel zouden hebben gehoord als hij de heroïne had laten staan. Erwin Zijleman

De muziek van Tommy Bolin is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina die is gemaakt voor de Amerikaanse muzikant: https://tommybolin.bandcamp.com/album/teaser.

Teaser van Tommy Bolin is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 24,99 euro