Ik vergeet steeds weer hoe goed Fenne Lily is en ik ben volgens mij niet de enige. Haar eerste drie albums waren bovengemiddeld goed en ook het deze week verschenen Win Win mag er weer zijn. De Britse muzikante heeft haar vaderland inmiddels achter zich gelaten en heeft zich gevestigd in Brooklyn, New York. Of het ermee te maken heeft, weet ik niet, maar Win Win klinkt wat Amerikaanser dan zijn drie voorgangers. Fenne Lily gooit er nog maar eens een breakup album tegenaan, maar klinkt verrassend zonnig op haar nieuwe album. Ze is op Win Win duidelijk gegroeid als zangeres, maar ook de songwriter Fenne Lily wordt steeds interessanter.
Ik volg de Britse singer-songwriter Fenne Lily al sinds 2018 en heb tot dusver al haar albums besproken op De Krenten uit de Pop. Toch had ik, toen ik vorige week haar nieuwe album zag opduiken in de lijsten met nieuwe albums, geen duidelijke herinnering aan haar muziek. Het zegt alles over het enorme aantal vrouwelijke singer-songwriters dat momenteel aan de weg timmert.
Even luisteren naar de vorige albums van Fenne Lily bracht de herinneringen aan haar muziek overigens direct terug, want On Hold (2018), BREACH (2020) en Big Picture (2023) zijn drie uitstekende albums, die ik niet voor niets uitvoerig prees op De Krenten uit de Pop.
Toen ze haar debuutalbum uitbracht was ze pas 20 jaar oud, maar het deels door niemand minder dan John Parish (PJ Harvey) geproduceerde On Hold is een indringend breakup album met hele mooie en emotievolle zang. BREACH was twee jaar later nog een stuk indrukwekkender en manoeuvreerde zich ergens tussen Laura Marling en Phoebe Bridgers in. Fun-fact is dat producer Steve Albini bijdroeg aan het over het algemeen genomen behoorlijk ingetogen album.
Fenne Lily liet drie jaar geleden horen dat ze nog beter kon op het zeer fraaie Big Picture, dat in Durham, North Carolina, werd opgenomen met topproducer Brad Cook, die Fenne Lily wat meer de kant van de indiefolk opduwde. Het zijn albums die ik me niet onmiddellijk herinnerde, maar toen ik ze beluisterde was ik direct weer onder de indruk van de zachte maar mooie en gevoelige stem van de Britse muzikante.
Die stem staat ook weer centraal op het deze week verschenen vierde album van de talentvolle singer-songwriter, die haar vorige woonplaatsen Dorset en Bristol volgens haar Bandcamp pagina heeft verruild voor Brooklyn, New York. Fenne Lily produceerde Win Win samen met haar vaste kompaan Sam Skinner en werkte voor haar nieuwe album zowel met Britse als Amerikaanse muzikanten.
Win Win is al het tweede breakup-album dat ze aflevert, maar het klinkt minder donker en verdrietig dan haar debuutalbum On Hold. Op Win Win, dat live werd opgenomen in de studio, klinkt de muziek van Fenne Lily vaak net wat Amerikaanser en zeker als de banjo wordt ingezet krijgen haar folky songs ook een subtiele country vibe. Win Win is echter zeker niet alleen een folkalbum, want er staan ook net wat steviger ingekleurde songs op, die meer indie klinken.
Ik heb de afgelopen week ook naar de vorige albums geluisterd en zeker als ik Win Win vergelijk met haar acht jaar oude debuut, valt op hoe de stem van Fenne Lily zich heeft ontwikkeld. Ze zingt nog steeds zacht, maar er zit veel meer warmte en diepte in de zang op het nieuwe album. Ook de songs van de Britse muzikante zijn een stuk volwassener, wat ook niet zo gek is wanneer je je beseft dat ze een deel van de songs op haar debuutalbum schreef toen ze 15 jaar oud was.
Haar vorige albums waren zoals gezegd uitstekend, maar ik vind Win Win in alle opzichten nog net wat beter. Fenne Lily is een stuk minder bekend dan de grote namen in de indiefolk en omliggende genres, maar met Win Win heeft ze een album gemaakt dat de concurrentie in het genre moeiteloos aankan. Na haar uitstekende vierde album ga ik Fenne Lily in ieder geval niet meer vergeten. Erwin Zijleman
De muziek van Fenne Lily is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://fennelily.bandcamp.com/album/win-win.
Win Win van Fenne Lily is verkrijgbaar via de Mania webshop:
