25 september 2026

Review: Carly Rae Jepsen - Day and Night

Voor nagenoeg perfecte popmuziek ben je bij Carly Rae Jepsen inmiddels al meer dan tien jaar aan het juiste adres en ook op het bijna anderhalf uur durende Day and Night is ze weer goed voor de ene onweerstaanbare popsong na de andere.
Zeker op de tracks voor de dansvloer op het tweede deel van Day and Night begeeft Carly Rae Jepsen zich redelijk ver buiten mijn muzikale comfort zone, maar toch kan ik haar perfecte popsongs niet of nauwelijks weerstaan. Het geldt in nog veel sterkere mate voor de songs op het eerste deel van het album, die dit keer een aangename jaren 70 of 80 vibe hebben. Ik kan zelf niet goed verklaren waarom ik de songs van Carly Rae Jepsen zo goed vind, maar het stapeltje geweldige albums van haar hand blijft weer groeien en ook Day and Night is er weer een die ik veel beter vind dan het gemiddelde popalbum van het moment. Luister maar eens en grote kans dat je voor de bijl gaat.


Als ik denk aan nagenoeg perfecte popalbums kom ik onder andere uit bij de albums van de Canadese muzikante Carly Rae Jepsen. Haar debuutalbum uit 2008 heb ik, zoals bijna iedereen, gemist, maar sinds Kiss uit 2012 heb ik alles dat ze heeft uitgebracht besproken op De Krenten uit de Pop en in steeds positievere woorden. 

Kiss met de oorwurm Call Me Maybe was misschien nog niet heel indrukwekkend, maar E·MO·TION (2015), Dedicated (2019), Dedicated Side B (2020), The Loneliest Time (2022) en The Loveliest Time (2023) vind ik allemaal vijfsterren popalbums. Dat is best bijzonder, want Carly Rae Jepsen maakt op haar albums pure pop en dat is lang niet altijd het soort popmuziek waar ik gek op ben. 

De albums van de Canadese muzikante hebben echter iets speciaals, al kan ik er na al die jaren nog altijd niet precies de vinger op leggen. Wat het ook is, het recept van Carly Rae Jepsen is voor mij nog altijd niet uitgewerkt, want ook het deze week verschenen Day and Night vind ik weer een bijzonder lekker popalbum. Het is wederom een album dat niet helemaal aansluit op mijn muzieksmaak, maar ik kan het met geen mogelijkheid weerstaan. 

Day and Night is een ambitieus album dat bestaat uit twee delen, Day en Night. Het is een album met maar liefst 24 songs en voor beluistering van het hele album moet je bijna anderhalf uur uittrekken. Dat het album in twee delen is verdeeld is niet voor niets, want Day en Night verschillen van elkaar als dag en nacht. 

Het eerste deel van het album draait de popkraan in een aantal songs wat minder ver open dan we van Carly Rae Jepsen gewend zijn, maar er komen absoluut 24-karaat popsongs voorbij. In een aantal andere songs flirt de Canadese muzikante met jaren 80 pop of jaren 70 singer-songwriter muziek, maar het klinkt altijd als Carly Rae Jepsen. 

Liefhebbers van sober geproduceerde albums kunnen met een grote boog om Day and Night heen lopen, want de trukendoos gaat helemaal open. Een heel legioen producers en muzikanten werkte mee aan het album en dat hoor je, want alles klinkt even mooi. Dat geldt ook voor de zang van Carly Rae Jepsen, die niet alleen het patent heeft op perfecte popsongs, maar ook een uitstekende zangeres is. Day and Night doet me vaak denken aan de muziek van Taylor Swift, maar Carly Rae Jepsen is wat mij betreft een veel betere zangeres. 

Zeker de songs met 70s vibes sluiten behoorlijk goed aan op mijn muzieksmaak, ook als ze voorzichtig de dansvloer opzoeken. Dat doet Carly Rae Jepsen pas echt op het tweede deel van het album, want Night is gemaakt voor de dansvloer. Waar Day vaak redelijk organisch klinkt, gaat de elektronica los op het tweede deel van het album. Het is de elektronische popmuziek voor de dansvloer uit de jeugd van Carly Rae Jepsen, die inmiddels de veertig is gepasseerd. 

Night sluit nauwelijks aan op mijn muzieksmaak, maar ik kan ook de songs die de Canadese muzikante maakte voor de dansvloer nauwelijks weerstaan. Het is allemaal bijzonder knap gemaakt, maar het is vooral zo aanstekelijk dat niet vrolijk worden van het nieuwe album van Carly Rae Jepsen bijna onmogelijk is. Mijn voorkeur gaat het grootste deel van de tijd uit naar het eerste deel van het album, maar zo op zijn tijd is ook het tweede deel verslavend lekker. Ik weet nog steeds niet wat nu precies het geheim is van Carly Rae Jepsen, maar het werkt nog steeds. Erwin Zijleman


Day and Night van Carly Rae Jepsen is verkrijgbaar via de Mania webshop:


Review: Kristin Hersh - Sugar on Blackstone

Kristin Hersh formeerde 45 jaar geleden samen met Tanya Donelly de band Throwing Muses, maar ze maakt ook als solomuzikant nog altijd geweldige albums, zoals weer te horen is op het deze week verschenen album Sugar on Blackstone.
Iedereen die de muziek van Throwing Muses of het solowerk van Kristin Hersh kent, heeft maar een paar seconden nodig om het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante te identificeren als werk van haar hand. Dat ligt voor een belangrijk deel aan het karakteristieke en eigenzinnige stemgeluid van Kristin Hersh, maar ook haar songs en arrangementen dragen bij aan haar herkenbare stempel. Sugar on Blackstone is een behoorlijk donker album en het is een album met flink wat invloeden uit de psychedelica. Het gitaarwerk bevat flarden uit de indierock zoals die in de jaren 90 werd gemaakt, maar de gitaren waaien ook breed uit op een album dat nog wat unieker wordt door de bijzondere stem van Kristin Hersh.



De afgelopen week verscheen een nieuw album van Kristin Hersh. Het is al haar twaalfde soloalbum, maar bij de naam Kristin Hersh denk ik nog altijd in eerste instantie aan haar band Throwing Muses, die uiteindelijk tot elf studioalbums kwam, waaronder klassiekers als The Real Ramona (1991), University (1995) en Purgatory/Paradise (2013). 

Throwing Muses wordt vooral geassocieerd met de indierock uit de jaren 90, maar de Amerikaanse band is veel meer dan een van de vele door een vrouw aangevoerde indierockbands uit de jaren 90. Het solowerk van Kristin Hersh is minder bekend dan dat van haar band, maar haar solodebuut Hips and Makers mag inmiddels ook best een klassieker worden genoemd. 

De meeste andere soloalbums van Kristin Hersh doen hier nauwelijks voor onder, maar ik besprak er tot dusver pas één op De Krenten uit de Pop. Ik was bijna op de dag af drie jaar geleden wel heel enthousiast over het album Clear Pond Road, dat wat mij betreft niet onderdeed voor Hips and Makers. Ook over het deze week verschenen nieuwe album van Kristin Hersh ben ik weer zeer te spreken. 

Ook Sugar on Blackstone is weer een typisch Kristin Hersh album en dat is het in eerste instantie vooral zo door de uit duizenden herkenbare stem van de Amerikaanse muzikante. Op Sugar on Blackstone klinkt de stem van Kristin Hersh nog wat ruwer en gruiziger dan in het verleden en het is een stem waar je van moet houden. Zelf heb ik altijd een zwak gehad voor haar stem, die ook in de jaren 90 al minder zoet klonk dan die van de meeste andere vrouwelijke muzikanten uit de indierock. 

De stem van Kristin Hersh klinkt niet alleen wat ruw en gruizig, maar ook zeer karakteristiek en expressief, wat haar songs voorziet van een uniek geluid. Het is een geluid dat ook op Sugar on Blackstone varieert van zeer ingetogen tot behoorlijk rauw en stevig. Kristin Hersh is haar verleden in de indierock zeker niet vergeten op haar nieuwe album, maar net als op de meeste van haar andere soloalbums laat ze horen dat ze niet in de jaren 90 is blijven hangen. 

Veel songs op het nieuwe album klinken behoorlijk psychedelisch, met lang uitgesponnen gitaarwerk en een wat benevelende sfeer. Het klinkt in combinatie met de stem van Kristin Hersh soms behoorlijk heftig en soms wat lo-fi, maar ik ben ook echt onder de indruk van het bijzondere geluid op Sugar on Blackstone. 

Ook op haar nieuwe album klinkt Kristin Hersh weer totaal anders dan alle andere (vrouwelijke) muzikanten van het moment en dat is een groot goed. Ik vind met name het gitaarwerk van Kristin Hersh zelf bijzonder mooi, maar ook de bijdragen van drummer Rob Ahlers (50 Foot Wave) en cellist Pete Harvey (Throwing Muses) dragen bij aan de bijzondere en vaak wat donkere sfeer op het album, dat verder wordt getekend door persoonlijke misère en de nodige ellende in de wereld. 

Dankzij Sugar on Blackstone heb ik ook weer wat meer aandacht voor het oeuvre van Throwing Muses en het andere solowerk van Kristin Hersh en er zit toch veel moois tegen. Om al dat moois te ontdekken is het deze week verschenen nieuwe soloalbum van Kristin Hersh een prima startpunt, want het is een album dat de vergelijking met al die andere mooie en interessante albums uit het verleden prima aan kan. Erwin Zijleman

De muziek van Kristin Hersh is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://kristinhershfire.bandcamp.com/album/sugar-on-blackstone.


Sugar on Blackstone van Kristin Hersh  is verkrijgbaar via de Mania webshop: