Laat I Swam Here uit de speakers komen en je waant je in het California van de jaren 60 of 70. John Craigie maakt muziek die uitnodigt tot luieren in de zon tijdens een zorgeloze zomer. Die zomer moet je er vooralsnog even zelf bij verzinnen, maar verder klopt alles op I Swam Here. De stem van de Amerikaanse muzikant brengt je niet alleen tot rust, maar past ook prachtig bij de zeer smaakvolle klanken op het album, dat in New Orleans werd opgenomen met onder andere leden van The Deslondes. John Craigie maakte een paar jaar geleden twee geweldige albums, maar ik vind I Swam Here door de prachtige klanken en de tijdloze songs nog net wat mooier en indrukwekkender.
Het is leuk om te fantaseren over een fantastisch singer-songwriter album dat al sinds de jaren 60 of 70 ergens op een plank ligt en echt helemaal is vergeten, tot het bij toeval wordt ontdekt en de muziekwereld op zijn kop zet. Je zou verwachten dat er nog wel wat van dit soort albums moeten zijn op vergeten planken, maar ze duiken vooralsnog helaas maar zelden op.
Zo’n album zou best eens kunnen klinken als I Swam Here van John Craigie. I Swam Here ligt echter niet al decennia op de plank, maar is een gloednieuw album. Ook John Craigie is geen grote onbekende, want hij maakte al eerder albums die zich lieten beluisteren als vergeten klassiekers uit de jaren 60 of 70.
Het in 2020 verschenen Asterisk The Universe was bijvoorbeeld zo’n album. Het is een album dat je in de zomer van 2020 even de coronapandemie uit sleepte en mee terug nam naar zorgeloze tijden ergens halverwege de jaren 70. Ook op het in 2022 uitgebrachte Mermaid Salt liet John Craigie zich beïnvloeden door singer-songwriter muziek uit de jaren 70, maar dit keer klonk zijn muziek ook net wat moderner, wat overigens niet ten koste ging van de kwaliteit van het album.
Ik heb sindsdien minstens één album van de Amerikaanse muzikante gemist, maar I Swam Here vond ik na een paar noten al verslavend mooi en sindsdien koester ik het tiende album van John Craigie. De muzikant uit Portland, Oregon, werd geboren in 1980, maar maakt muziek die in de late jaren 60 en vroege jaren 70 niet had misstaan en die zelfs een uitstapje naar de jaren 50 niet schuwt. Met I Swam Here heeft John Craigie wat mij betreft een album gemaakt dat destijds opzien had gebaard, want het is een album van een zeer hoog niveau.
Het nostalgische karakter van het nieuwe album van John Craigie komt voor een belangrijk deel van zijn stem en de manier van zingen. Ik kan er niet precies de vinger op leggen, maar wanneer ik de zang van de Amerikaanse muzikant hoor denk ik aan de jaren 60 en 70 en niet aan het heden. Het betekent niet dat de zang op I Swam Here ouderwets of zelfs oubollig klinkt, want de stem van John Craigie doet het ook in het hier en nu uitstekend en voorziet zijn songs van een wat nostalgisch maar ook bijzonder mooi geluid.
Ook de muziek op het nieuwe album van de muzikant uit Portland klinkt zowel nostalgisch als wonderschoon. Het is zeer sfeervolle muziek met invloeden uit onder de folk, country en de jazz. Het is muziek waarin prachtig melodieuze gitaarlijnen een belangrijke rol spelen, maar waarin de pedal steel vaak sfeerbepalend is met wonderschone bijdragen.
I Swam Here werd opgenomen in New Orleans, waar Sam Doores van The Deslondes de muzikanten voor het album bij elkaar zocht. New Orleans heeft zijn sporen nagelaten op het nieuwe album van John Craigie, dat zich ook zeker heeft laten beïnvloeden door de muziek die een aantal decennia geleden in zijn geboortestaat California werd gemaakt.
En als de Amerikaanse muzikant er aan het eind van het album ook nog wat lome blazers tegenaan gooit laat hij horen dat het nog wat warmer en zorgelozer kan. I Swam Here van John Craigie is een album om je een aantal uur mee op te sluiten. De verwarming een paar graden hoger, de telefoon even opzij leggen en het genieten van dit echt bijzonder aangename album kan beginnen. Erwin Zijleman
