Review: Hannah Cole - Switchbacks

De Amerikaanse muzikante Hannah Cole maakt op haar debuutalbum Switchbacks muziek die invloeden uit de indierock en shoegaze uit de jaren 90 en de indierock van het moment op fraaie en sfeervolle wijze combineert.
Er was de afgelopen week nog niet veel aandacht voor het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Hannah Cole, maar zoals altijd was de Amerikaanse muziekwebsite Paste wel bij de les. Paste heeft wel wat met muziek die zich heeft laten beïnvloeden door de indierock en shoegaze die in de jaren 90 werd gemaakt en ik begrijp wel waarom de Amerikaanse website zo positief is over het album. Zelf ben ik ook zeer te spreken over het album dat indrukwekkende gitaarmuren afwisselt met ingetogen passages. Het gruizige gitaarwerk op het album is zeer aansprekend en hetzelfde geldt voor de mooie stem van Hannah Cole. De muzikante uit Nashville zingt zacht, maar blijft fraai overeind tussen al het gitaargeweld op dit mooie album.

De Amerikaanse muzikante Hannah Cole werd geboren in Covington, Louisiana, en verhuisde een jaar of zeven geleden naar Nashville, Tennessee. Op basis van deze twee gegevens had ik bepaalde verwachtingen van haar deze week verschenen debuutalbum Switchbacks, maar direct wanneer de eerste noten van het album uit de speakers komen is duidelijk dat deze verwachtingen niet uitkomen. 

Hannah Cole maakt op haar debuutalbum immers geen verstilde Amerikaanse rootsmuziek en ook geen traditioneel aandoende country of juist moderne countrypop. Hannah Cole kwam in eerste instantie ook niet voor de muziek naar Nashville, maar voor haar studie, maar kwam uiteindelijk toch in de grimmige muziekindustrie van de Amerikaanse muziekhoofdstad terecht. 

Haar debuutalbum Switchbacks wordt gedomineerd door gruizige gitaarmuren en stevige riffs, die het album afwisselend de kant van de indierock en de shoegaze op sturen. De muziek van Hannah Cole bevat absoluut echo’s uit de jaren 90, maar sluit ook zeker aan bij de indierock van het moment. Dat laatste doet de muzikante uit Nashville bijvoorbeeld met haar stem, die vooral fluisterzacht maar ook erg mooi is. 

De zachte en heldere stem van Hannah Cole staat lijnrecht tegenover het vaak behoorlijk stevige en gruizige gitaarwerk, wat zorgt voor fraaie contrasten in de muziek op Switchbacks. Het zijn contrasten die we kennen uit de jaren 90 en uit het heden, maar zo mooi als op het debuutalbum van Hannah Cole hoor ik ze niet vaak. 

Switchbacks is een album vol contrast en dynamiek, maar Hannah Cole varieert flink met de intensiteit ervan. Ze is niet vies van hoge gitaarmuren zoals we die kennen uit de indierock uit de jaren 90, maar in een aantal songs is het contrast tussen hard en zacht een stuk minder groot en hoor je goed dat ze in haar jongere jaren intieme bedroom pop maakte. 

Het gitaarwerk op het album komt in een aantal gevallen in meerdere lagen uit de speakers en varieert dan van een gruizige onderlaag tot inventieve en melodieuze akkoorden, wat prachtig klinkt. Hannah Cole kan er stevig tegenaan gaan op haar debuutalbum met meedogenloze riffs en hoge gitaarmuren, maar ze verwerkt ook invloeden uit de pop in haar songs. Switchbacks is hierdoor, en ondanks al het gitaargeweld, redelijk licht verteerbaar. 

Ik moest mijn verwachtingen misschien wat bijstellen, maar ik was vrijwel direct onder de indruk van het debuutalbum van Hannah Cole. Ik heb nog altijd een enorm zwak voor de indierock en shoegaze uit de jaren 90 en ben ook nog lang niet verzadigd wanneer het gaat om de indierock van het moment, maar ik heb nog niet zo vaak een album gehoord dat zo mooi een brug slaat tussen deze genres en periodes als Switchbacks van Hannah Cole. 

Zeker wanneer je het album in zijn geheel beluistert en dit bij voorkeur doet met de koptelefoon, is het een fascinerende en bijzonder mooie luistertrip. De gitaarwolken op het album hebben een bijna bedwelmende werking en het bezwerende effect van Switchbacks wordt nog wat verder versterkt door de mooie stem van Hannah Cole, waarbij het ook nog eens heerlijk wegdromen is. 

Ik heb stapels albums met gruizige gitaren en zachte en verleidelijke vrouwenstemmen, maar Hannah Cole slaagt er wat mij betreft in om iets toe te voegen aan alles dat er al is. Het blijft grappig dat ze dit doet vanuit Nashville, want ik kan me echt niets voorstellen bij het gitaargeweld van Hannah Cole in het gemiddelde muziekcafé op de Honky Tonk Highway. Erwin Zijleman

De muziek van Hannah Cole is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://hannahcole.bandcamp.com/album/switchbacks.

Review: Elley Duhé - Wounded Angel

Iedereen die de afgelopen tien jaar naar de muziek van Elley Duhé heeft geluisterd, zal vooral vrij stevige aangezette electropop hebben gehoord, wat mijlenver is verwijderd van de countrypop die ze maakt op haar nieuwe album Wounded Angel.
Wounded Angel van de Amerikaanse muzikante Elley Duhé wordt deze week vooral genoemd in releaselijsten die zich focussen op Amerikaanse rootsmuziek, waardoor het album mijn aandacht trok. Het is mijn eerste kennismaking met haar muziek en het is een kennismaking die me goed is bevallen. De countrypop van Elley Duhé bevat naar mijn smaak misschien net te veel pop, maar het is veel minder pop dan de Amerikaanse muzikante tot dusver maakte. Ze zet op Wounded Angel flinke stappen in een andere richting en dat is moedig. Liefhebbers van de electropop die Elley Duhé in het verleden maakte zullen waarschijnlijk niets horen in de muziek op het nieuwe album, maar liefhebbers van countrypop, als ik, kunnen er goed mee uit de voeten.

De Amerikaanse muzikante Elley Duhé timmerde de afgelopen tien jaar met behoorlijk veel succes aan de weg met een aantal singles, het mini-album DRAGON MENTALITY en haar debuutalbum PHOENIX. Ik heb er zelf niets van meegekregen, want de muzikante uit Los Angeles maakte de afgelopen tien jaar vooral elektronisch ingekleurde en nogal zwaar aangezette popmuziek en daar ben ik niet gek op. 

Ik kwam haar naam de afgelopen week voor het eerst tegen op een aantal Amerikaanse muziekwebsites die zich vooral richten op Amerikaanse rootsmuziek en haar nieuwe album Wounded Angel hebben opgenomen in de lijst met de interessante nieuwe albums van deze week. 

Elley Duhé groeide op in Mobile, Alabama, en keert op Wounded Angel naar eigen zeggen terug naar haar muzikale wortels. Voordat ze zich vestigde in Los Angeles en begon aan een succesvolle carrière als popmuzikante was ze al actief in de muziekscenes van Mississippi, New Orleans en Austin en dat hoor je op haar nieuwe album, dat overigens is uitgebracht op haar eigen label. 

Ik heb ook geluisterd naar het debuutalbum van Elley Duhé en naar het mini-album dat er aan vooraf ging, maar een enkele track daargelaten kan ik maar heel weinig met de electropop die ze in het verleden maakte. Het is me te veel pop, te elektronisch, te onpersoonlijk en te bombastisch. 

Wounded Angel is voor het eerst een albumtitel die niet volledig uit hoofdletters bestaat, maar het album laat ook een ingrijpende muzikale koerswijziging horen. Ik ben benieuwd hoe de fans van de muziek die ze de afgelopen tien jaar maakte zullen reageren op Wounded Angel, maar ik ben zelf wel gecharmeerd van het album. Op haar nieuwe album omarmt Elley Duhé de Amerikaanse rootsmuziek en verwerkt ze flink wat invloeden uit de folk en met name de country in haar songs. 

De muzikante uit Los Angeles is haar verleden in de pop niet helemaal vergeten, waardoor haar nieuwe album perfect in het hokje countrypop past. Het is countrypop met in de meeste tracks iets meer pop dan country, maar de twee genres zijn wat mij betreft voldoende in balans. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal prima en de productie van het album is fris en eigentijds. 

De Amerikaanse muzikante beschikt verder over een stem die het goed doet in de countrypop die ze maakt op haar nieuwe album. Het is een stem met een eigen geluid, die de persoonlijke teksten op het album met voldoende gevoel vertolkt. Het is een stem die hier en daar vervormd wordt, wat van mij niet had gehoeven, maar het stoort me niet echt.

Het is nog wel wat zoeken naar consistentie op het album, want de songs op Wounded Angel schieten meerdere kanten op. Soms neigt het naar redelijk traditionele Amerikaanse rootsmuziek, maar het album bevat ook twee tracks die flink doorslaan richting pure pop en raken aan songs op haar vorige album. Hiernaast zijn er songs met een aangenaam vleugje Fleetwood Mac. Het maakt van Wounded Angel soms een wat wispelturig album, al zorgt de diversiteit er ook voor dat het nieuwe album van Elley Duhé zich wat makkelijker weet te onderscheiden van de andere countrypop albums van het moment. 

Met haar nieuwe album kiest de muzikante uit Los Angeles voor een genre waarin de concurrentie moordend is en laat ze het succes als electropop muzikante achter zich. Het is een moedige stap die respect afdwingt, maar het is wat mij betreft ook een stap die goed uitpakt. Wounded Angel misstaat niet tussen de andere countrypop albums van het moment en laat ook een net wat ander geluid horen, wat in dit genre een groot goed is. Erwin Zijleman