Er zijn niet veel muzikanten die ik de afgelopen paar jaar meer dan twee keer op het podium heb gezien en zelfs twee keer komt nauwelijks voor. De enige uitzondering is de Nederlandse muzikante Naaz, die ik sinds haar zo memorabele comeback concert in Carré aan het begin van 2023 een keer of zes heb gezien. Eind vorig jaar maakte ze nog indruk in TivoliVredenburg en gisteren stond ze in de Rotterdamse Arminiuskerk.
Er is sinds het concert in Utrecht wel wat veranderd, want eind maart verscheen The Sky Knows I Exist, het tweede album van de Koerdisch-Nederlandse muzikante. Tracks van het nieuwe album domineren in de setlist van de nieuwe tour, terwijl een half jaar geleden nog flink wat tracks van het debuutalbum van Naaz voorbij kwamen.
Het was gisteren in Rotterdam dus weer een flink ander concert, maar voor meer van hetzelfde ben je bij Naaz altijd al aan het verkeerde adres geweest, waardoor ik iedere keer weer met hoge verwachtingen naar haar concerten uitkijk. Gisteren stond Naaz zoals gezegd op het podium van de Arminiuskerk in Rotterdam, de stad waarin ze opgroeide. Het is een bijzondere en ook intieme locatie met een prima akoestiek, die goed past bij het soort optredens dat Naaz geeft.
Naaz complimenteerde gisteren meerdere keren haar band en dat is terecht, want met toetsenist Willem 't Hart, drummer Tom Koonen en gitarist Anne Roos Peterse heeft ze een drietal uitstekende muzikanten om zich heen staan. Het zijn muzikanten die prachtig ingetogen kunnen spelen, maar ook het vollere en stevigere werk niet schuwen. Het stond allemaal als een huis op het podium van de Rotterdamse kerk.
Kche Baralla zorgde voor een van de meest opvallende momenten van de avond toen Naaz het publiek vroeg om mee te zingen en een operazangeres in het publiek dit met verve deed en vervolgens ook nog even de microfoon kreeg. Azadi was ook gisteren wat mij betreft het hoogtepunt van de set en dat is zo ongeveer het enige dat de afgelopen jaren constant is gebleven tijdens de concerten van Naaz.
De track die oorspronkelijk werd geschreven voor het opeisen van haar eigen vrijheid en hierna een eerbetoon werd aan de Iraanse Mahsa Jina Amini, die door de Iraanse moraalpolitie werd vermoord omdat ze haar hoofddoek niet goed droeg, is inmiddels een steunbetoon aan iedereen die niet in vrijheid leeft en dat zijn helaas heel veel mensen. Naaz en haar band speelden ook dit keer een ingetogen verdrietige versie en een uitbundige en boze versie van Azadi en beide versies waren goed voor kippenvel en tranen.
In muzikaal opzicht stond zoals gezegd de hele set als een huis, maar ook in vocaal opzicht maakte Naaz weer diepe indruk. Ze kan van alles met haar stem, waardoor de setlist steeds van kleur verschiet, zonder maar een moment te verslappen. Zeker als ze de grenzen van haar bereik opzoekt laat ze horen dat ze een uitzonderlijke zangeres is.
Ik heb Naaz zoals gezegd vaak gezien in de afgelopen jaren, maar dit was misschien wel de beste en meest bijzondere keer. Naaz zoekt altijd de verbinding met haar publiek en creëert een intieme sfeer. Net als Rosalía, die een paar weken geleden imponeerde in de Ziggo Dome, is ze een innemende podiumpersoonlijkheid van wie je eigenlijk alleen maar kunt houden, wat haar concerten uniek maakt.
Naaz tourt de komende tijd nog door België en Nederland. Ik zou het zeker gaan zien! Zie de info op haar website, waar je ook haar albums kunt vinden. Zelf kijk ik alweer uit naar de volgende tour, die vast weer een andere kant van Naaz gaat laten zien. Erwin Zijleman
