Review: Mel Parsons - Castle Hill

Iedereen die de Nieuw-Zeelandse muziekscene in de gaten houdt, kent waarschijnlijk de talenten van singer-songwriter Mel Parsons, die met haar nieuwe album Castle Hill weer fraai werk toevoegt aan haar bijzondere oeuvre.
Mel Parsons en haar band en producer stapten zonder songs een Nieuw-Zeelandse studio in, waar onder hoge druk toch het een en ander in elkaar werd gesmeed. Het levert deze week een nieuw album op van de talentvolle muzikante uit Christchurch. Mel Parsons maakte indruk met haar vorige albums, waarop ze vooral imponeerde met haar stem. Die stem staat ook centraal op haar nieuwe album, waarop de muziek net wat ruwer klinkt. De tijdsdruk in de studio heeft ook een positief effect gehad, want Castle Hill is een energiek klinkend album. Het is ook een album met zeer persoonlijke songs, die met veel gevoel worden vertolkt door de wederom prachtig zingende Mel Parsons.

Natuurlijk was het de Nieuw-Zeelandse muziekwinkel Flying Out die me een paar jaar geleden wees op de muziek van Mel Parsons. Ik keek wekelijks uit naar de nieuwsbrief van de muziekwinkel uit Auckland, die me de afgelopen jaren een enorme stapel interessante tips heeft opgeleverd. Flying Out sloot twee maanden geleden helaas voorgoed haar deuren, maar de muziek van Mel Parsons weet me inmiddels gelukkig op eigen kracht te bereiken. 

Het deze week verschenen Castle Hill is het zevende album van de muzikante uit Christchurch en de opvolger van het iets meer dan twee jaar geleden verschenen Sabotage. Ik leerde de muziek van Mel Parsons kennen in 2018 toen haar vierde album Glass Heart verscheen. Het is een album dat direct indruk maakt met de prachtige stem van de Nieuw-Zeelandse muzikante, maar Glass Heart valt ook op door de zeer fraaie productie van de gelouterde Mitchell Froom, die het album heeft voorzien van een mooi en sfeervol geluid. 

Sindsdien werkt Mel Parsons met producer Josh Rogan, die ook twee keer fraai werk leverde. Sabotage was twee jaar geleden met nog geen 29 minuten muziek aan de korte kant, maar Mel Parsons leverde wel kwaliteit. Dat doet ze ook met Castle Hill, dat gelukkig wel weer een wat langere speelduur heeft. 

Het nieuwe album van Mel Parsons werd opgenomen in Castle Hill Village, in een nationaal park op ruim een uur rijden van Christchurch. Ook op haar zevende album werkt Mel Parsons samen met producer Josh Rogan, die net als de leden van haar band zonder voorbereiding afreisde naar de studio in Castle Hill Village. 

In de kleine studio was maar net genoeg ruimte voor de Nieuw-Zeelandse muzikante en haar band en dat hoor je. De songs op Castle Hill werden noodgedwongen live in de studio opgenomen en dat pakt goed uit. Het album klinkt net wat ruwer en minder geproduceerd dan zijn voorgangers en ook wat energieker. Gitaren staan ook dit keer centraal in het geluid van Mel Parsons, die meestal het etiket rootsmuziek opgeplakt krijgt. Dat etiket vind ik niet altijd van toepassing op haar muziek, maar Castle Hill past redelijk goed in het hokje rootsmuziek. 

Er is hoorbaar minder gesleuteld aan het geluid van Mel Parsons dan op bijvoorbeeld Glass Heart, dat duidelijk het stempel bevat van Mitchell Froom, die overigens is te horen in een van de songs op het nieuwe album. Castle Hill klinkt wat minder opgepoetst en daar is niets mis mee. Het geluid op het album is warm en sfeervol en vormt een mooie basis voor de zang van Mel Parsons. 

De Nieuw-Zeelandse muzikante liet op haar vorige albums horen dat ze beschikt over een hele mooie stem en die stem schittert ook op haar nieuwe album. Het is een album met persoonlijke songs, waarin ook een zwaar thema als misbruik en emotionele mishandeling niet uit de weg wordt gegaan en Mel Parsons zichzelf zeker niet spaart.

Met het net wat ruwer en directer klinkende Castle Hill heeft Mel Parsons een album afgeleverd dat iets toevoegt aan haar mooie oeuvre en het is wederom een album dat haar klasse onderstreept. Alleen al vanwege de stem van de muzikante uit Christchurch is Castle Hill al een goed album, maar de lekker ruwe en hoorbaar met veel plezier gemaakte muziek op het album en de uitstekende songs tillen ook Castle Hill weer flink boven de middelmaat uit. Flying Out is helaas niet meer, maar de mooie muziek uit Nieuw-Zeeland is gelukkig gebleven. Erwin Zijleman

De muziek van Mel Parsons is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Nieuw-Zeelandse muzikante: https://melparsons.bandcamp.com/album/castle-hill.

Review: Lush - Spooky (1992)

De Britse band Lush kwam uiteindelijk maar tot drie albums, maar het zijn wel drie van de betere, zo niet de beste, dreampop albums aller tijden, met het bedwelmende debuutalbum Spooky uit 1992 als uitschieter.
De Britse band Lush behoorde in de jaren 90, mede door een aantal tegenslagen, niet tot de grootste bands, maar de albums die de band maakte blijken de afgelopen 30 jaar wel zeer invloedrijk. Het geluid van Lush wordt tot op de dag van vandaag gekopieerd, maar blijft ook uniek. Het is vooral de verdienste van Miki Berenyi en Emma Anderson, die de muziek van Lush niet alleen voorzien van fraai en dromerig gitaarwerk, maar ook van de mooiste stemmen uit de dreampop. De Britse band behoorde tot de pioniers van het genre en persoonlijk vind ik het ook de beste dreampop band. De drie albums van de band zijn prachtig en zijn ook drie decennia later nog albums om te koesteren.

Er wordt tot op de dag van vandaag veel mooie en interessante muziek gemaakt die past in de hokjes shoegaze en dreampop, maar voor de pioniers in de genres moeten we terug naar de jaren 90. Ik had destijds meerdere favoriete bands in de nauw aan elkaar verwante genres, maar één band stak er voor mij duidelijk bovenuit. 

Aan het begin van 1992 verscheen Spooky, het debuutalbum van de Britse band Lush. Het is een album waar ik op dat moment al bijna twee jaar naar uitkeek, want ik had Lush in 1990 al gezien tijdens de gezamenlijke tour met de bands Pale Saints en was toen onder de indruk van de muziek van de band. Spooky stelde zeker niet teleur en liet horen dat Lush in die twee jaar alleen maar beter was geworden. 

Het debuutalbum van Lush maakte op mij een verpletterende indruk en ik vind het nog altijd een van de beste dreampop albums aller tijden. Lush was aan het begin van de jaren 90 zeker niet de enige band die vorm gaf aan de nieuwe genres shoegaze en dreampop, maar de band viel wat mij betreft op met een bijzonder geluid. 

Dat geluid wordt vooral bepaald door de fascinerende stemmen van Miki Berenyi en Emma Anderson, maar ook hun gitaarwerk klonk anders dan dat van de meeste andere pioniers van de dreampop en de shoegaze. Door de zang en het gitaarwerk heb ik Lush altijd meer een dreampop band dan een shoegaze band gevonden, maar de scheidslijn tussen de twee genres is niet altijd duidelijk. 

Lush is achteraf bezien een belangrijke band en een van de meest interessante pioniers in de destijds nieuwe genres, maar het zat de band vaak tegen. Het debuutalbum kreeg geen geweldige recensies, het tweede album moest opboksen tegen de opkomende Britpop giganten in het Verenigd Koninkrijk en toen het de band eindelijk voor de wind leek te gaan na de release van het derde album in 1996 maakte de drummer van de band een einde aan zijn leven. Het is een tegenslag die de band niet te boven kwam, waardoor na drie albums het doek viel voor Lush. 

Miki Berenyi en Emma Anderson gingen hun eigen weg, wat de afgelopen decennia zeker interessante muziek op heeft geleverd, maar de roep om een reünie van Lush verstomde niet. Die reünie kwam er uiteindelijk in 2015, maar na een EP, een mooie box-set en een tour viel wederom het doek voor de band. 

Ik vind alle drie de albums van Lush geweldig, maar als ik moet kiezen tussen Spooky uit 1992, Split uit 1994 en Lovelife uit 1996, kies ik voor het debuutalbum van de band. Het is het album waarop het geluid van Lush vorm kreeg, maar ik vind het ook het meest bedwelmende en bezwerende album van de Britse band. 

Spooky is geproduceerd door Robin Guthrie van de band Cocteau Twins en met name de productie van het album kreeg in 1992 de nodige kritiek te verduren. Spooky is voorzien van flink wat galm en herinnert meer dan eens aan de albums van de band van Robin Guthrie. 

Zelf heb ik geen moeite met de productie van Spooky, integendeel zelfs, ik vind het album echt fantastisch klinken. De gitaarakkoorden waaien uit in alle richtingen en zorgen voor een wat psychedelisch aandoend geluid, waarin de engelenstemmen van Miki Berenyi en Emma Anderson genadeloos verleiden en wolken synths zorgen voor nog wat meer nevel. 

De ritmesectie van Lush trok altijd wat minder aandacht dan de twee frontvrouwen, maar de bassist en de drummer zorgen wel voor de stabiele basis die ervoor zorgt dat de muziek van Lush niet onmiddellijk vervliegt. 

De dreampop van Lush had een zwak voor de tijdloze popsong en daar bevat het album er meerdere van. For Love vind ik een van de beste popsongs uit de jaren 90 en Spooky bevat meer geweldige songs. Ik luister er niet heel vaak meer naar, maar Spooky van Lush blijft voor mij een onbetwiste klassieker en een van de beste albums uit de jaren 90. Erwin Zijleman

De muziek van Lush is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse band: https://lushofficial.bandcamp.com/album/spooky-2023-remaster.

Spooky van Lush is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (clear), 29,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 14,99 euro