06 september 2026

Review: The Jayhawks - Sanctuary Park

Bij The Jayhawks denk ik nog altijd onmiddellijk aan de twee prachtalbums die de band in 1992 en 1995 maakte, maar sindsdien weet de band een behoorlijk hoog niveau vast te houden, zoals het ook weer te horen is op het nieuwe album Sanctuary Park.
Het is redelijk lang stil geweest rond The Jayhawks, maar de band rond Gary Louris viert dit jaar zijn veertigjarig bestaan met een tour en een nieuw album. De band zette ooit het nieuwe genre alt-country op de kaart, maar verwerkt inmiddels ook invloeden uit de 70’s countryrock en omliggende genres. De band kende na het vertrek van Mark Olson in 1995 mindere jaren, maar de meeste albums van de band uit Minneapolis zijn goed. Het geldt ook weer voor het vorige week verschenen Sanctuary Park, dat misschien net wat lichtvoetiger klinkt dan het beste werk van de band, maar ook absoluut het zo herkenbare Jayhawks-geluid laat horen. De band gaat inmiddels 40 jaar mee, maar steekt nog in een uitstekende vorm.



De Amerikaanse band The Jayhawks maakte met de albums Hollywood Town Hall uit 1992 en Tomorrow the Green Grass uit 1995 twee albums die moeten worden gerekend tot de kroonjuwelen van de alt-country. Het zijn albums die optimaal profiteren van de schrijverskunsten en de harmonieën van Gary Louris en Mark Olson, de twee voormannen van de band. 

Mark Olson verliet de band vrij snel na de release van Tomorrow the Green Grass en dat was een serieuze aderlating, maar de band uit Minneapolis, Minnesota, bleef goede albums maken, waarvan met name Rainy Day Music uit 2003, Paging Mr. Proust uit 2016 en Back Roads and Abandoned Motels uit 2018 niet eens zo heel veel onder deden voor de twee beste albums van de band. De door George Drakoulias ook nog eens prachtig geproduceerde klassiekers uit de eerste helft van de jaren 90 bleven echter onovertroffen. 

Dit jaar staat in het teken van het veertigjarig bestaan van The Jayhawks, ter ere waarvan de band later deze maand Paradiso aandoet, maar vorige week verscheen ook een nieuw album van de band. Sanctuary Park is de opvolger van het zes jaar oude XOXO, dat ik overigens een prima album vond. 

Het nieuwe album van de band uit Minneapolis opent wat gezapig met “O O O”- en “Do Do Do Do Do”-refreintjes in de eerste twee tracks en in een week met heel veel releases schoof ik het album daarom aan de kant, overigens wel met het idee om het later nog eens te proberen. Sanctuary Park bereikte de afgelopen week de eerste plek in de EuroAmericana chart en wist na de valse start ook mij te overtuigen. 

Het is een album dat goed aansluit op nagenoeg alle andere albums die de band sinds het vertrek van Mark Olson heeft gemaakt. De pure magie van Hollywood Town Hall en Tomorrow the Green Grass ontbreekt misschien, maar de band heeft het vertrek van Mark Olson uitstekend opgevangen en tekent nog altijd voor fraaie harmonieën in prima songs. 

Ook Sanctuary Park verdient het etiket “alt-country”, maar de band verwerkt ook andere invloeden, waaronder invloeden uit de 70s countryrock en flarden van The Beatles, die ook op het nieuwe album weer opduiken. Het nieuwe album van The Jayhawks werd geproduceerd door de legendarische producer Bob Ezrin, die onder andere Berlin van Lou Reed en The Wall van Pink Floyd produceerde en met wie de band eerder werkte op het album Smile. 

Het is een producer die wel raad weet met een tijdloos geluid en dat is te horen op Sanctuary Park, dat ook uit de jaren 70 had kunnen stammen. Het klinkt wat lichtvoetiger dan het meer alt-country getinte werk van de band, maar naarmate het album vordert wordt Sanctuary Park steeds beter. De bezetting met Gary Louris, Marc Perlman, Tim O'Reagan en Karen Grotberg gaat inmiddels behoorlijk lang mee en dat hoor je op het nieuwe album dat hecht en geïnspireerd klinkt. 

Ik mis af en toe de scherpe kantjes, maar het luistert allemaal wel bijzonder lekker weg en het is vakkundig en hoorbaar met veel plezier gemaakt, wat doet uitzien naar de aankomende tour van de band. Sanctuary Park is zo een typisch Jayhawks-album, dat niet onderdoet voor alles dat de band na 1995 heeft gemaakt. Ik liet me even op het verkeerde been zetten door de refreintjes in de eerste songs, maar inmiddels kan ik zeker genieten van het zoveelste album van The Jayhawks. Erwin Zijleman

De muziek van The Jayhawks is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://thejayhawks.bandcamp.com/album/sanctuary-park.


Sanctuary Park van The Jayhawks is verkrijgbaar via de Mania webshop:



05 september 2026

Review: Sofie Royer - before/after

Het deze week verschenen before/after is alweer het vierde album van de Oostenrijkse muzikante Sofie Royer die inmiddels vol gaat voor de pop, al hoor ik ook nog flarden van haar in alle opzichten briljante debuutalbum.
Als ik mijn jaarlijstje over 2020 bekijk begrijp ik er helemaal niets van dat Cult Survivor van Sofie ontbreekt. Ik vind het achteraf bezien echt een van de mooiste albums van het jaar, al is het ook een album dat de beklemmende sfeer van de coronapandemie perfect vangt. Geen van de albums van de Oostenrijkse muzikante haalde mijn jaarlijstje, maar ik heb Sofie Royer wel degelijk hoog zitten. Ook op haar nieuwe album before/after maakt ze op het eerste gehoor weer popmuziek waarop wel wat aan te merken valt, maar de popsongs van Sofie Royer hebben een dubbele bodem. Ook before/after is weer niet zo indrukwekkend als het weergaloze Cult Survivor, maar laat wel weer vakwerk van een eigenzinnige muzikante horen.



Cult Survivor, het debuutalbum van de Oostenrijkse muzikante Sofie Royer, is voor mij nog altijd de soundtrack van de coronapandemie of in ieder geval de soundtrack van de eerste zomer van de pandemie. Het onder de naam Sofie uitgebrachte album gaat niet over de periode waarin een virus het openbare leven lam legde, maar werd wel gemaakt in een zelfverkozen isolement, waardoor het album de beklemmende sfeer van de zomer van 2020 perfect vangt. 

Sofie Royer is een klassiek geschoolde violiste en was voor 2020 bovendien een succesvolle DJ, maar op Cult Survivor regeerde de eenvoud en de imperfectie. Nog altijd als ik een eenvoudige, rammelende maar ook perfecte song als Asleep hoor ben ik direct weer in de zomer van 2020 beland, maar Cult Survivor van Sofie is desondanks een album dat me enorm dierbaar is. 

Na Cult Survivor maakte Sofie nog twee albums onder de naam Sofie Royer en ook Harlequin uit 2022, dat verscheen toen de coronapandemie langzaam maar zeker was uitgedoofd, en het in 2024 uitgebrachte Young-Girl Forever vind ik geweldige albums. De Oostenrijkse muzikante houdt kennelijk wel van regelmaat, want twee jaar na het weergaloze popalbum Young-Girl Forever is er weer een nieuw album van haar hand verschenen. 

Op haar vorige album koos Sofie Royer voor een wat minder donker en ook wat voller geluid en ging ze vol voor de pop. Het pakte wat mij betreft prachtig uit, al heb ik een voorkeur voor de donkere en sobere songs van Cult Survivor. Op het deze week verschenen before/after trekt de Oostenrijkse muzikante de lijn van haar vorige album door, al hoor ik net wat meer raakvlakken met de eerste twee albums. 

Ik vind het best lastig om te beschrijven wat ik zo goed vind aan de muziek van Sofie Royer. Ik ga niet beweren dat ze een geweldige zangeres is, want dat is ze niet. Ook op before/after zit de zang er met grote regelmaat naast, maar op een of andere manier vind ik de stem van Sofie Royer prachtig. Ook in muzikaal opzicht is before/after geen opzienbarend album, al zitten de songs van de Oostenrijkse muzikante stiekem knap in elkaar. 

De muziek op de albums van Sofie Royer is wel bijzonder, want ook haar nieuwe album klinkt weer anders dan andere popalbums van het moment. Het wat weemoedige geluid van Cult Survivor is grotendeels verdwenen, want net als Young-Girl Forever klinkt ook before/after wat opgewekter, al hangt er ook altijd een donkere sluier boven de muziek van de muzikante uit Wenen. 

Ook before/after flirt weer wat met de dansvloer en is een 100% popalbum, maar ook als Sofie Royer vol gaat voor de pop houdt haar muziek een indie vibe en is er van alles te ontdekken in haar songs die misschien eenvoudig klinken, maar dat zeker niet zijn. Pas wanneer je het album meerdere keren hebt gehoord wordt duidelijk hoe interessant en hoe knap het is.

Ik vind before/after het mooist wanneer het album me herinnert aan Cult Survivor en dat gebeurt ondanks het duidelijk andere geluid best vaak. Ook na eerste beluistering van before/after greep ik weer direct naar het debuutalbum van Sofie Royer en had het album me weer direct in een wurggreep, maar ik keer toch ook steeds terug naar before/after, dat inmiddels ook van alles met me doet. Ik kan misschien niet goed beschrijven wat zo goed is aan de muziek van Sofie Royer, maar op een of andere manier klopt voor mij alles. Erwin Zijleman

De muziek van Sofie Royer is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Oostenrijkse muzikante: https://sofieroyer.bandcamp.com/album/before-after.


before/after van Sofie Royer is verkrijgbaar via de Mania webshop: