Review: Mariecke Borger - Unravel

Mariecke Borger had al twee prachtige albums op haar naam staan, maar ze maakt nog wat meer indruk met haar deze week verschenen derde album Unravel, dat de concurrentie met de beste rootsalbums van het moment makkelijk aan kan.
Ik heb de eerste twee albums van de Nederlandse singer-songwriter Mariecke Borger heel hoog zitten, waardoor ik heel benieuwd was naar haar deze week verschenen derde album. Unravel vond ik bij eerste beluistering minstens net zo mooi als de eerste twee albums van de muzikante uit Kampen en nu ik het album wat vaker heb gehoord vind ik Unravel nog een stuk beter dan Through My Eyes en Bright Sky. De songs op het nieuwe album van Mariecke Borger zijn sterk, de muziek is prachtig, de invloeden uit de folk en country klinken zeer authentiek en haar zang is nog wat indrukwekkender dan op de vorige albums. Op Unravel doet Mariecke Borger echt alles goed, wat een prachtig album vol internationale allure oplevert.

De Nederlandse singer-songwriter Mariecke Borger debuteerde aan het begin van 2013 met het album Through My Eyes. Het was voor mij een van de allermooiste albums van dat jaar en ik vind het debuutalbum van de Nederlandse muzikante nog altijd een bijzonder mooi en exceptioneel goed album. Het is een album met intieme songs die zijn ingekleurd met bijzonder mooie en veelzijdige arrangementen en die nog wat mooier worden door de prachtige stem van Mariecke Borger, die op Through My Eyes imponeert met haar zang. 

Ze nam vervolgens de tijd voor het tweede album, dat pas in het voorjaar van 2020 zou verschijnen. Ook op het helaas nog geen half uur durende Bright Sky maakte Mariecke Borger weer diepe indruk met smaakvol ingekleurde rootssongs en haar nog wat mooier klinkende stem. We zijn inmiddels alweer zes en een half jaar verder, maar gelukkig is deze week het derde album van Mariecke Borger verschenen. 

Ik was haar na al die jaren stilte eerlijk gezegd wat uit het oog verloren, maar direct bij de eerste noten van openingstrack The Shore werd ik weer gegrepen door de schoonheid van haar muziek. Ook op haar nieuwe album Unravel maakt Mariecke Borger in eerste instantie indruk met haar stem. Het is een wat zachte, maar ook zuivere en gevoelige stem, die mij weer onmiddellijk wist te betoveren. 

De stem van de muzikante uit Kampen imponeerde op haar eerste twee albums, maar ik vind de zang op het nieuwe album nog net wat indrukwekkender. Zeker bij beluistering met de koptelefoon komt iedere noot die Mariecke Borger zingt binnen en steekt ze ook de grote folk- en countryzangeressen van het moment naar de kroon. De zang op Unravel is niet het enige dat er uitspringt, want ook in muzikaal en productioneel opzicht doet het album niet onder voor de beste rootsalbums van het moment. 

Mariecke Borger had hier geen dure studio in Nashville voor nodig en ook geen producer van naam en faam, want Unravel werd opgenomen in de huisstudio van Mariecke Borger en haar echtgenoot Floris de Vries in Kampen en de twee tekenden ook voor de productie van het album. 

Unravel klinkt prachtig en dat is ook de verdienste van de uitstekende muzikanten die op het album zijn te horen. Van deze muzikanten ken ik eerlijk gezegd alleen Bertolf Lentink, die tekent voor de bijdragen van de dobro, maar ook de klanken van de pedal steel, de elektrische gitaar, de banjo, de viool en de mandoline zijn echt prachtig en dat geldt ook voor de overige instrumenten die zijn te horen op het album. 

Unravel is voorzien van een warm en vaak lekker vol klinkend geluid met vooral invloeden uit de folk en de country, maar het is een geluid dat wel in dienst staat van de stem van Mariecke Borger, die elf songs lang schittert. De muzikante uit Kampen kent haar klassiekers uit onder andere de Laurel Canyon folk, maar ze sluit ook aan bij de authentiek klinkende rootsmuziek van het moment. 

Dat doet ze met knap in elkaar zittende en veelzijdige songs, die zich ook dit keer verrassend makkelijk opdringen en je vervolgens dierbaar blijven. Ik heb de vorige twee albums van Mariecke Borger ook nog eens beluisterd, maar ik vind alles op Unravel nog net wat mooier. Nederlandse liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek kunnen echt niet om dit album heen, maar ik hoop er stiekem op dat een platenbaas in Nashville het album in handen krijgt en waarschijnlijk van zijn stoel valt na het horen van alle pracht op Unravel. Erwin Zijleman

De muziek van Mariecke Borger is ook verkrijgbaar via de website van de Nederlandse muzikante: https://marieckeborger.nl.

Unravel van Mariecke Borger is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 29,99 euro

Review: Fontaines D.C. - Dopamine Chamber

Dopamine Chamber is alweer het vijfde album van de Ierse band Fontaines D.C. en laat een koerswijziging richting een wat toegankelijker en meer door synths gedomineerd, maar nog altijd interessant geluid horen.
Vergelijk het deze week verschenen Dopamine Chamber met het pas zes jaar oude Dogrel en je hoort goed hoe Fontaines D.C. zich de afgelopen jaren heeft ontwikkeld. De Ierse band zette zes jaar geleden de zoveelste postpunk golf in gang, maar was de postpunk ook al deels voorbij. Dat liet de band nog duidelijker horen op de albums die volgden. Op het twee jaar geleden verschenen Romance was Fontaines D.C. uitgegroeid tot een veelzijdige rockband en die band hoor je ook op Dopamine Chamber, dat kiest voor een nog wat toegankelijker en ook wat meer door synths bepaald geluid. Af en toe mis ik de ruwe spanning van de eerdere albums, maar uiteindelijk ging ik ook dit keer weer genadeloos voor de bijl.

Er verschijnen nog altijd flink wat postpunk albums die, wat mij betreft, redelijk fantasieloos voortborduren op de postpunk die sinds het eind van de jaren 70 wordt gemaakt. Het zijn albums die verrassend vaak kunnen rekenen op zeer positieve recensies, maar persoonlijk hoor ik liever postpunk bands die de grenzen blijven verleggen, zoals bijvoorbeeld Protomartyr dat al jaren doet. 

De Ierse band Fontaines D.C. bleef op haar debuutalbum Dogrel uit 2019 nog redelijk dicht bij de postpunk uit de jaren 70 en 80 en omarmde die invloeden nog wat nadrukkelijker op A Hero’s Death uit 2020. Toch vond ik Fontaines D.C. vanaf het debuutalbum van de Ierse band al veel interessanter dan de meeste andere bands die het etiket postpunk kregen opgeplakt. 

Op Skinty Fia uit 2022 liet Fontaines D.C. de postpunk al deels achter zich en dat deed de band nog wat nadrukkelijker op Romance uit 2024, dat vooral een indierock album met hier en daar wat invloeden uit de postpunk is. Met Dopamine Chamber levert de band uit Dublin alweer haar vijfde album af en het is wederom een album waarop Fontaines D.C. interessante stappen zet. 

In de openingstrack Six Shot Morning valt naast het stevig aangezette ritme vooral het gebruik van elektronica op. De stem van zanger Grian Chatten wordt omringd door een batterij aan synths, wat weer een nieuwe dimensie toevoegt aan het geluid van de band. De stem van Grian Chatten heeft zich de afgelopen jaren overigens minstens net zo veel ontwikkeld als de muziek van de band. Op het debuutalbum van Fontaines D.C. was hij bij vlagen nog een vrij irritante praatzanger, maar zijn mooie zang draagt nu nadrukkelijk bij aan het onderscheidend vermogen van de band. 

Elektronica speelt niet alleen in de openingstrack een voorname rol, want redelijk zwaar aangezette synths zijn in veel tracks op het album dominant. De muziek van de Ierse band bevat nog altijd invloeden uit de postpunk, maar ook onder andere 80s synthpop en zeker ook Britpop voegen nieuwe ingrediënten toe aan het geluid van de band. 

Fontaines D.C. is inmiddels een grote band die een breed publiek aan zich heeft weten te binden en grote zalen vult en zo klinkt de band ook op Dopamine Chamber. Het klinkt allemaal wat minder ruw en eerlijk gezegd ook wel wat minder spannend dan in het verleden, zeker wanneer de band wel heel opzichtig flirt met Britpop en 80s synthpop of bijna klinkt als New Order, zoals in Mimesis, maar ik ben toch weer onder de indruk van hetgeen dat Fontaines D.C. laat horen. 

Waar veel bands die zes jaar geleden opkwamen met de zoveelste postpunk golf nog altijd klinken als op hun debuutalbum, laat Dopamine Chamber de zoveelste metamorfose van de band uit Dublin horen. Het is misschien wat minder spannend, maar wat klinkt het allemaal lekker en aanstekelijk. En uiteindelijk wordt het ook weer spannend, bijvoorbeeld wanneer de band flink gas terug neemt of juist experimenteert met elektronica of wanneer niemand minder dan Rosalía opduikt voor een fraai en broeierig duet. 

Wanneer je Dopamine Chamber meerdere keren hebt beluisterd, hoor je naast de groots aangezette songs ook de subtiele accenten die laten horen dat Fontaines D.C. op het nieuwe album niet alleen songs heeft gemaakt die de band een nog groter publiek moeten kunnen opleveren, maar zichzelf ook wel degelijk blijft vernieuwen. Het oeuvre van de band bestaat inmiddels uit vijf albums en ik vind het een steeds indrukwekkender oeuvre. Erwin Zijleman

De muziek van Fontaines D.C. is ook verkrijgbaar via de Bandcamp pagina van de Ierse band: https://fontainesdc.bandcamp.com/album/dopamine-chamber.

Dopamine Chamber van Fontaines D.C. is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (marble blue), 29,99 euro

LP (blue), 29,99 euro

LP, 26,99 euro

CD, 14,99 euro

MC, 14,99 euro