02 januari 2026

Review: Emily Ulman - Severe Clear

De algoritmes van Spotify leveren me meestal albums op die ik al ken of minder interessant vind, maar met Severe Clear van de Australische muzikante Emily Ulman heeft het streaming media platform me een heerlijk album getipt
De uit het Australische Melbourne afkomstige Emily Ulman bracht tien jaar geleden haar debuutalbum uit. Pas dit jaar verscheen de opvolger van dat album en Severe Clear is een album dat mij uitstekend bevalt. Emily Ulman schrijft songs die bijzonder lekker in het gehoor liggen en ook makkelijk blijven hangen. Het zijn songs met meestal een folky basis, maar de Australische muzikante maakt ook uitstapjes richting pop en rock. Met het album vindt Emily Ulman aansluiting bij een heel legioen aan vrouwelijke singer-songwriters, maar ik vind Severe Clear absoluut onderscheidend genoeg om de concurrentie aan te kunnen. Nu nog aandacht voor dit album, want die valt vooralsnog vies tegen.



Severe Clear van Emily Ulman werd me onlangs geadviseerd door Spotify. Het is pas het tweede album van de Australische muzikante, die iets meer dan tien jaar geleden debuteerde met het album Wear It Well. De algoritmes van Spotify blijven ondoorgrondelijk en zijn zeker niet altijd trefzeker, maar het album van Emily Ulman is wat mij betreft een uitstekende tip. 

De muzikante uit Melbourne heeft in eigen land wel wat aandacht gekregen voor haar een maand of drie geleden verschenen album, maar het houdt niet over. Dat is jammer, want Emily Ulman heeft een album gemaakt dat in het genre of in de genres waarin ze opereert zeker op zou moeten kunnen vallen. 

De Australische muzikante maakte haar tweede album samen met producer Bonnie Knight, die eerder werkte voor Amyl And The Sniffers en Angie McMahon en het album heeft voorzien van een mooi geluid. De songs van Emily Ulman doen vaak wat folky aan, maar de muzikante uit Melbourne kan ook uit de voeten met pop en rock. Die laatste invloeden hoor je wanneer de songs op Severe Clear wat voller zijn ingekleurd, terwijl je de folk in de songs van Emily Ulman vooral hoort in de wat soberder klinkende songs. 

Emily Ulman werd op haar tweede album bijgestaan door een drietal muzikanten uit de Australische muziekscene, maar eist zelf de hoofdrol op. Severe Clear is in muzikaal opzicht misschien niet heel vernieuwend, maar de songs op het album klinken mede door het verwerken van meerdere invloeden voldoende afwisselend. Het album klinkt bovendien aangenaam en dat geldt zowel voor de songs die het vooral moeten doen met alleen gitaren als voor de songs die wat voller klinken. 

Emily Ulman laat zich in vocaal opzicht bijstaan door mannenstemmen, maar haar eigen stem trekt de meeste aandacht. Het is een stem die misschien niet direct opvalt, maar het is ook een stem die lekker in het gehoor ligt en die de songs op het tweede album van Emily Ulman duidelijk beter maakt. 

Die songs springen wat mij betreft het meest in het oor, want de muzikante heeft een goed gevoel voor het schrijven van aansprekende popsongs. Het zijn popsongs die soms aansluiten bij de indiefolk van het moment, maar Severe Clear heeft ook raakvlakken met de indiepop en indierock van het moment en heeft bovendien af en toe een jaren 90 sfeer. 

Wanneer het aanbod zo groot is als het gedurende het grootste deel van 2025 is geweest. krijgt een nieuw album en zeker een album van een onbekende muzikante, die ook nog eens vanaf de andere kant van de wereld opereert, niet heel veel kansen, maar ik was direct zeer gecharmeerd van Severe Clear van Emily Ulman. 

De Australische muzikante vindt aansluiting bij landgenoten als Julia Jacklin, maar ze heeft ook een duidelijk eigen geluid, dat wat mij betreft bijzonder genoeg is om op te vallen binnen het enorme aanbod van het moment, al profiteert ze in mijn geval wel van de wat rustigere weken rond de jaarwisseling. 

Ik ben heel blij dat Spotify me heeft gewezen op het tweede album van de Australische muzikante, want nadat ik Severe Clear eenmaal had opgepikt, bleek het een album dat nog lange tijd beter wordt. Inmiddels ben ik zeer gesteld op de uitstekende songs van Emily Ulman, die hopelijk niet tien jaar wacht voor ze haar derde album gaat uitbrengen. Erwin Zijleman

De muziek van Emily Ulman is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Australische muzikante: https://emilyulman.bandcamp.com/album/severe-clear.



Review: Eloïz - Les Grands Espaces

Ik heb de Franse popmuziek het afgelopen jaar niet heel intensief gevolgd, maar op de valreep van 2025 kreeg ik er met Les Grands Espaces van Eloïz toch nog een Frans album bij dat absoluut de moeite waard is
Het afgelopen herfst verschenen Les Grands Espaces is het tweede album van de Franse zangeres Eloïz, maar mijn eerste kennismaking met haar muziek. Het is een kennismaking die naar meer smaakt, want Eloïz heeft veel te bieden. Ze beschikt over een mooie en aangename, maar ook krachtige en emotievolle stem, die in verschillende stromingen binnen de Franse popmuziek uit de voeten kan. Ze kan uit de voeten met eigentijds klinkende Franse popmuziek, maar heeft ook hoorbaar veel respect voor de tradities van het Franse chanson. Eloïz op haar best is echt heel erg goed, maar Les Grands Espaces is niet altijd even consistent, zodat er nog wat te wensen over blijft voor haar volgende album.



De Franse popmuziek volg ik zo af en toe, waardoor ik soms geweldige albums ontdek, maar er ook wel wat laat liggen. Het afgelopen jaar heb ik vooral de muziek van Zaho de Sagazan en Zaz gekoesterd, maar in een jaarlijstje kwam ik vorige week ook Les Grands Espaces van Eloïz nog tegen. H
et is een album waar ik maar heel weinig informatie over kan vinden, maar ik zie op Spotify wel dat het het tweede album is van Eloïz. Als ik Les Grands Espaces vergelijk met de twee Franse albums die ik het afgelopen jaar heb gekoesterd, ligt het album van Eloïz dichter bij het album van Zaz dan bij dat van Zaho de Sagazan. 

Laatstgenoemde komt op het baanbrekende La Symphonie des Éclairs met een geluid dat we nog niet eerder hoorden in de Franse popmuziek, terwijl Zaz invloeden van een aantal decennia Franse popmuziek combineert. Dat laatste doet ook Eloïz op haar tweede album. De Franse muzikante citeert uit de archieven van het Franse chanson, sluit aan bij de Franse popmuziek van het moment, flirt met invloeden uit de gypsy muziek en vindt hier en daar ook nog aansluiting bij de Amerikaanse rootsmuziek, zoals Françoiz Breut dat op haar eerste albums deed. 

Ik typeerde het laatste album van Zaz een paar maanden geleden als degelijk en dat is een omschrijving die ook van toepassing is op Les Grands Espaces van Eloïz. Waar de muziek van Zaho de Sagazan de grond onder mijn voeten vandaan sloeg vond ik het laatste album van Zaz vooral aangenaam en dat geldt ook voor een aantal tracks op Les Grands Espaces van Eloïz. Het album bevat echter ook een aantal tracks die misschien niet zo vernieuwend zijn als die van Zaho de Sagazan, maar die ik wel bovengemiddeld goed vind, waardoor ik Les Grands Espaces uiteindelijk toch wat hoger aan sla dan het laatste album van Zaz. 

Ik vind Eloïz om te beginnen een geweldige zangeres. Ze zingt met veel expressie, maar ook met veel emotie, waardoor met name de songs die wat verder weg blijven van een blinkend popgeluid stevig binnen komen. Zeker als Eloïz het Franse chanson omarmt maakt ze makkelijk indruk als zangeres en dat doet ze ook wanneer ze aansluit bij Amerikaanse rootsmuziek en gypsy. 

Als Eloïz een album lang had gekozen voor songs die direct onder de huid kruipen had ze wat mij betreft een onbetwist jaarlijstjes album gemaakt, maar Les Grands Espaces bevat ook een aantal mindere tracks. De Franse muzikante maakt dan opeens weinig onderscheidende muziek of muziek die niet zou misstaan op het Eurovisie songfestival en dat is jammer. 

Het aantal uitstekende songs is op het tweede album van Eloïz wel een stuk groter dan het aantal songs die niet boven het maaiveld uit steken en de songs die dit wel doen, doen dat meestal met veel overtuiging. Bij beluistering van Les Grands Espaces ben ik steeds meer onder de indruk geraakt van de stem van Eloïz. Het is een stem waarmee de Franse muzikante een adembenemend mooi album moet kunnen maken. 

Dat is Les Grands Espaces wat mij betreft maar een deel van de tijd, maar het album is absoluut goed genoeg om mee te kunnen met het beste dat de Franse popmuziek in 2025 te bieden had. Het is bovendien een album dat forse groei laat horen vergeleken met het debuutalbum van Eloïz, dus dat belooft wat voor album nummer drie. Erwin Zijleman


Les Grands Espaces van Eloïz is verkrijgbaar via de Mania webshop: