Review: Mikaela Davis - Graceland Way

De Amerikaanse muzikante Mikaela Davis leek een jaar of acht geleden klaar voor een carrière in de pop, maar doet sindsdien nadrukkelijk haar eigen ding, wat deze week met Graceland Way een zeer overtuigend album oplevert
Je hebt van die albums die bij beluistering steeds weer andere associaties oproepen en Graceland Way van Mikaela Davis is zo’n album. De Amerikaanse muzikante laat zich ook dit keer vooral beïnvloeden door Amerikaanse rootsmuziek, maar sleept er echt van alles bij op haar nieuwe album. Los Angeles is de basis van al deze invloeden en de inspiratie komt uit meerdere decennia muziekgeschiedenis. Het levert een bijzonder lekker klinkend album op, dat ook nog eens onderstreept hoe getalenteerd Mikaela Davis is. Het siert de Amerikaanse muzikante dat ze steeds andere keuzes maakt en de keuzes op Graceland Way pakken alleen maar uitstekend uit.

Op YouTube kom je nog altijd de filmpjes tegen die Mikaela Davis heel lang geleden online zette. Het zijn filmpjes waarin ze songs van onder andere Elliott Smith covert, waarbij ze zichzelf begeleidt op de harp, het instrument waarin ze is geschoold. De harp speelt ook een belangrijke rol op het in 2012 verschenen titelloze debuutalbum van Mikaela Davis, dat overigens niet meer is te vinden op de streamingplatforms, maar dat ook nog op YouTube opduikt. 

Ik ontdekte de Amerikaanse muzikante overigens zelf pas in 2018 toen het album Delivery verscheen. Het is een album waarop Mikaela Davis de harp heeft verruild voor met name gitaren en de piano. Ik heb sindsdien niet vaak meer naar Delivery geluisterd, maar toen ik dat onlangs weer eens deed was ik aangenaam verrast door het niveau van het album, dat ik in mijn recensie vergeleek met Til Tuesday, de eerste band van Aimee Mann. 

Met het door niemand minder dan John Congleton geproduceerde Delivery schaarde Mikaela Davis zich in 2018 onder de aanstormende talenten binnen de popmuziek, maar die popmuziek liet ze achter zich op het pas in 2023 uitgebrachte And Southern Star. Op And Southern Star ging Mikaela Davis nadrukkelijk haar eigen weg en liet ze zich niet langer in het keurslijf van de pop persen. 

Ze produceerde het album zelf en verruilde de pop voor een vooral door countryrock beïnvloed geluid, al is er ook op And Southern Star ruimte voor een randje pop. And Southern Star viel zeer in de smaak bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek, maar klonk ook anders dan andere albums in het genre, bijvoorbeeld omdat Mikaela Davis de harp weer inzette. 

De muzikante uit Catskill, New York, keert deze week terug met een nieuw album, Graceland Way. Het nieuwe album van Mikaela Davis werd opgenomen in Los Angeles en heeft zich absoluut laten beïnvloeden door de rijke muziekgeschiedenis van de Amerikaanse stad en de omgeving ervan. Ook op Graceland Way kiest Mikaela Davis voor meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek dan uit de pop, al zijn ook laatstgenoemde invloeden zeker hoorbaar op het album. 

Graceland Way begint bij de countryrock uit de jaren 70, maar Mikaela Davis verrijkt haar geluid vervolgens met invloeden uit de kosmische country, de Laurel Canyon folk en invloeden uit zowel de psychedelische als de tijdloze popmuziek en rockmuziek die de afgelopen decennia in Californië werd gemaakt. Graceland Way klinkt als de perfecte soundtrack voor een roadtrip door Californië, maar doet het ook wat dichter bij huis uitstekend. 

Het nieuwe album van Mikaela Davis klinkt echt prachtig, zeker wanneer ze de harp inzet, maar wat mij betreft nergens te gepolijst. Hetzelfde geldt voor de stem van de Amerikaanse muzikante, die veel rijker en warmer klinkt dan in de jonge jaren die nog op YouTube te vinden zijn. Het is wat mij betreft een van de mooiere stemmen van het moment.

Graceland Way werd gemaakt met flink wat muzikanten, van wie onder andere Madison Cunningham en Karly Hartzman (Wednesday) ook vocalen bijdragen, maar Mikaela Davis is de ster. Mikaela Davis zette flinke stappen op haar vorige album en doet dit nogmaals op Graceland Way, dat je ruim veertig minuten lang aan de speakers gekluisterd houdt met muziek die zich door van alles en nog wat heeft laten beïnvloeden, maar die ook fris en eigentijds klinkt. Erwin Zijleman

De muziek van Mikaela Davis is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://mikaeladavis.bandcamp.com/album/graceland-way.

Graceland Way van Mikaela Davis is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 34,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: Kaya - In the Belly of the Whale

De Amsterdamse singer-songwriter Kaya bracht nog geen drie maanden geleden haar eerste track uit en maakt nu indruk met de in meerdere opzichten bijzonder mooie en interessante EP In the Belly of the Whale
Ik was de naam van Juyane Kaya of Kaya nog niet eerder tegengekomen, maar de omschrijving van haar deze week verschenen eerste EP maakte me nieuwsgierig naar haar muziek. Het is nieuwsgierigheid die al snel omsloeg in bewondering, want Kaya tikt op In the Belly of the Whale een opvallend hoog niveau aan. De songs van de Amsterdamse muzikante zijn interessant en de fantasierijke inkleuring van deze songs voorziet de eerste EP van Kaya van een bijzondere sfeer. Het is een sfeer die nog wat verder wordt versterkt door de mooie maar ook interessante stem van de Nederlandse muzikante. Deze eerste EP doet uitzien naar het debuutalbum van Kaya, dat zowel nationaal als internationaal wel eens zeer in de smaak kan gaan vallen.

Er verschijnen momenteel zoveel interessante nieuwe albums dat ik de verschenen EP’s vrijwel altijd laat liggen. Soms verschijnt er echter een EP die zoveel indruk maakt dat ik er niet omheen kan en als het dan ook nog eens een EP van eigen bodem is, vergeet ik even de regel dat albums voorgaan op De Krenten uit de Pop. Het overkwam me deze week met In the Belly of the Whale van Kaya. 

Achter de naam Kaya gaat de Amsterdamse singer-songwriter Juyane Kaya schuil. De conservatoriumgeschoolde muzikante koos oorspronkelijk voor de harp, maar de afgelopen jaren maakte ze ook indruk met haar gitaarspel, onder andere bij de Nederlandse indiefolk belofte Sarah Julia, wiens later dit jaar te verschijnen debuutalbum wel eens voor een sensatie kan gaan zorgen. 

Juyane Kaya doet dat deze week al met de onder de naam Kaya uitgebrachte EP In the Belly of the Whale. Het is een EP met vijf tracks en ruim 18 minuten muziek en in die 18 minuten laat Kaya horen dat de Nederlandse muziekscene er een zeer getalenteerde vrouwelijke singer-songwriter bij heeft. Kaya is niet alleen zeer getalenteerd, maar ook eigenzinnig, want de songs op haar eerste EP klinken anders dan die van al die jonge vrouwelijke singer-songwriters die momenteel aan de weg timmeren. 

Wat direct opvalt bij beluistering van In the Belly of the Whale is dat de songs van Kaya in muzikaal opzicht van hoog niveau zijn. Volgens de informatie op Spotify laat Kaya zich op haar eerste EP begeleiden door een drummer en een bassist en neemt ze zelf de gitaarpartijen en de bijdragen van de harp voor haar rekening. De ritmesectie speelt subtiel maar trefzeker, maar vooral het gitaarspel van Juyane Kaya trekt de aandacht bij beluistering van In the Belly of the Whale. 

Ik las ergens dat de Amsterdamse muzikante haar gitaren bespeelt zoals ze de harp bespeelt, wat misschien verklaart waarom het gitaarspel zo nadrukkelijk de aandacht trekt. Bij het luisteren naar de muziek van Kaya hoor je ook wel dat ze het conservatorium heeft doorlopen, want in muzikaal opzicht kiest ze nooit voor de makkelijkste weg, wat overigens niet betekent dat In the Belly of the Whale vol staat met muzikaal spierballenvertoon of moeilijkdoenerij. 

De muziek op de EP van Kaya is vijf tracks lang bijzonder mooi en dat geldt ook voor de arrangementen die Kaya heeft bedacht voor haar songs. De muziek en de arrangementen op In the Belly of the Whale zorgen voor een wat donkere sfeer en het is een sfeer waarmee Kaya zich weet te onderscheiden van alle honingzoete folk die momenteel wordt gemaakt. 

Met haar songs en de inkleuring hiervan klinkt Kaya eigenlijk geen moment als een debuterende muzikante en steekt ze meteen flink wat gelouterde folkies naar de kroon. Dat doet de Amsterdamse muzikante misschien nog wel het meest met haar stem, want die maakt op mij nog meer indruk dan al het andere moois dat Kaya op In the Belly of the Whale te bieden heeft. 

Juyane Kaya is nog een twintiger, maar haar stem klinkt rijper en doorleefder dan die van de meeste van haar leeftijdsgenoten. Het is een stem met een bijzondere klank, die de songs van Kaya nog wat onderscheidender maakt dan ze al waren. Nederland heeft momenteel absoluut geen gebrek aan talentvolle vrouwelijke singer-songwriters, maar met Kaya hebben we er een hele interessante en zeer talentvolle bij. Erwin Zijleman

In the Belly of the Whale van Kaya is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 19,99 euro