Review: Clara Mann - Wishbone

Clara Mann maakte vorig jaar een mooi maar helaas niet heel breed opgepikt debuutalbum, maar op haar deze week verschenen tweede album Wishbone maakt de Britse singer-songwriter nog wat meer indruk met in alle opzichten prachtige folksongs.

Er zijn momenteel heel veel goede Britse folkies, die vooral ingetogen albums afleveren. Ik ben nog altijd diep onder de indruk van het album van Elanor Moss, maar van de week ontdekte ik ook het nieuwe album van Clara Mann. Het is al haar tweede album na het debuutalbum The Rift uit 2025. Dat album heb ik helaas gemist, maar het deze week verschenen Wishbone is nog veel mooier. Het album is prachtig geproduceerd door Fabian Prynn, die het album heeft voorzien van een uiterst ingetogen maar ook zeer smaakvol geluid. Het is de perfecte basis voor de bijzonder mooie stem van Clara Mann, die nog veel beter zingt dan op haar wat over het hoofd geziene debuutalbum. Wishbone verdient absoluut een beter lot.

Er zijn momenteel zo veel goede vrouwelijke singer-songwriters, dat het zelfs voor een groot liefhebber van het genre als ik niet meevalt om alles dat verschijnt te beluisteren. Soms kom ik een album tegen dat absoluut een plekje op De Krenten uit de Pop had verdiend en Rift van Clara Mann is zo’n album. 

Het debuutalbum van de Britse singer-songwriter verscheen aan het begin van 2025 en werd in de herfst van 2025 nog eens uitgebracht met een aantal extra tracks. Ik heb het album twee keer gemist en kan me ook niet herinneren dat Rift is besproken in de Britse muziektijdschriften die ik lees en waarin het album ook zeker niet had misstaan. 

Dat ik het album deze week alsnog heb ontdekt heeft alles te maken met het tweede album van Clara Mann, dat deze week is verschenen. Op Rift maakt de Britse muzikante vooral sober ingekleurde en zeer intense en intieme muziek. Rift valt op door de mooie en ook intense stem van Clara Mann en het is een stem die ook weer centraal staat op haar deze week verschenen tweede album Wishbone. 

Het is een album dat in het verlengde ligt van het debuutalbum, want ook op haar nieuwe album maakt Clara Mann vooral sober ingekleurde folksongs. Toch is er ook wel wat veranderd in de anderhalf jaar die sinds de release van haar debuutalbum is verstreken. Ook Wishbone is een album zonder opsmuk, maar de muziek op het album klinkt net wat voller dan die op het debuutalbum. 

De akoestische gitaar staat nog altijd centraal, maar wordt omringd door prachtige bijdragen van onder andere viool, cello en de dubbele bas. Clara Mann maakte het album samen met muzikant, producer en studiotechnicus Fabian Prynn. Het is een naam die me niet direct bekend voorkwam, maar de Brit heeft een mooi cv als producer en studiotechnicus en werk van onder andere Alice Boman, Allie Crow Buckley, Big Thief, Emma Anderson en Fabiana Palladino. 

Hij was ook betrokken bij het debuutalbum van Clara Mann, maar ik vind haar nieuwe album veel mooier klinken dan haar debuut. Ook Wishbone is een ingetogen of zelfs sober klinkend album, maar de mooie akoestische klanken op het album zijn zeer smaakvol en sfeervol. Ik vind Wishbone niet alleen in muzikaal opzicht mooier dan Rift, want ook de zang van Clara Mann klinkt net anders. 

Ik vond haar zang op het eerste album mooi en intiem, maar soms ook net wat te expressief. Op Wishbone zingt de muzikante uit Londen meer ingehouden en vooral meer ontspannen. Het zorgt ervoor dat niet alleen de muziek op het album zich als een warme deken om je heen slaat, maar ook de zang direct zorgt voor ontspanning. 

Wishbone van Clara Mann kabbelt heerlijk voort op de achtergrond en doet net met name in de kleine uurtjes uitstekend, maar het album wordt nog interessanter wanneer je oog hebt voor alle bijzondere details in de muziek op het album en met volledige aandacht luistert naar de mooie, warme en soepele zang op het album. 

Er zijn momenteel veel meer van dit soort stemmige en ingetogen folkalbums, maar Clara Mann legt de lat hoog met de fraaie klanken, haar prachtige stem en zeker ook de mooie songs op haar tweede album. Ook over Wishbone lees ik nog niet veel, maar voor liefhebbers van vrouwelijke folkies is het echt genieten. Erwin Zijleman

De muziek van Clara Mann is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://claramann.bandcamp.com/album/wishbone.

Review: Kacy Lee Anderson - Hello, I'm Irrelevant

De Canadese muzikante Kacy Lee Anderson vierde successen als helft van het duo Kacy & Clayton, maar gaat nu haar eigen weg met het bijzonder eigenzinnige, maar al snel ook mooie en interessante soloalbum Hello, I'm Irrelevant.
Met een stem als die van Kacy Lee Anderson kun je geen slecht album maken, maar de songs van de muzikante uit het Canadese Saskatchewan klonken wel eens toegankelijker dan op haar solodebuut. Bij eerste beluistering van het album verlangde ik terug naar de albums van Kacy & Clayton, het duo dat Kacy Lee Anderson vormde met haar neef, maar Hello, I'm Irrelevant dwingt al snel respect af. Het album klinkt soms wat experimenteler en soms zwaar nostalgisch, maar ik hoor ook wel wat van de prachtalbums van Kacy & Clayton. Hello, I'm Irrelevant is waarschijnlijk commerciële zelfmoord, maar het siert de Canadese muzikante dat ze doet waar ze zelf zin in heeft en ook dat is meer dan eens prachtig.

De naam Kacy Lee Anderson klonk me onmiddellijk bekend in de oren, maar ik wist niet direct waarom dit zo was. Ik ken haar natuurlijk van het duo dat ze vormt (of vormde) met haar neef Clayton Linthicum, ook bekend van de band The Deep Dark Woods, al is het al even geleden dat het laatste album van Kacy & Clayton verscheen. 

Het duo uit Wood Mountain, Saskatchewan, leverde met The Day Is Past & Gone (2013), Strange Country (2015), The Siren's Song (2017) en Carrying On (2019) vier geweldige albums af, waarvan met name de laatste twee, door Jeff Tweedy, geproduceerde albums bijzonder mooi en volgens mij ook behoorlijk succesvol waren. 

Het zijn albums die opvallen door het gitaarwerk van Clayton Linthicum, maar imponeren door de geweldige stem van Kacy Anderson, die meer dan eens is vergeleken met die van de Britse folkie Sandy Denny. Kacy & Clayton verwerkten in eerste instantie vooral invloeden uit de Britse folk en folkrock, maar sleepten er aan de hand van Jeff Tweedy steeds meer invloeden uit de countryrock en de psychedelica bij. 

In 2020 doken Kacy & Clayton nog op met het samen met de Nieuw-Zeelandse muzikant Marlon Williams gemaakte en overtuigende Plastic Bouquet, maar sindsdien was het stil rond het Canadese duo, al verscheen nog wel muziek van The Deep Dark Woods waarin ook Kacy Anderson was te horen. 

De Canadese muzikante duikt deze week op als Kacy Lee Anderson en heeft met Hello, I'm Irrelevant haar eerste soloalbum uitgebracht. Het is volgens haar bandcamp pagina de muziek die ze zelf wilde maken en die niet onder druk van de muziekindustrie tot stand kwam. 

Het levert een album op waaraan ik aan de ene kant moest wennen, maar dat me aan de andere kant direct wist te overtuigen. Dat laatste heeft vooral te maken met de stem van de muzikante uit Saskatchewan. Ook op haar eerste soloalbum zingt Kacy Lee Anderson echt prachtig, waardoor ik direct geïnteresseerd was in het album. 

Ik moest wel wat wennen aan de muziek op Hello, I'm Irrelevant en aan de nieuwe songs van de Canadese muzikante. Kacy Lee Anderson doet op haar soloalbum precies waar ze zelf zin in heeft en dat kan meerdere kanten op. Een deel van de songs heeft een duidelijk hang naar de jaren 60 en met name naar de folk uit dit decennium, maar er zit veel variatie tussen de songs op Hello, I'm Irrelevant. 

Kacy Lee Anderson maakte haar album samen met haar partner Micah Erenberg en producer Michael John Dubue en voor het opnemen van het album werd, midden in de strenge Canadese winter, uitgeweken naar een oude kerk in Quebec. Het album klinkt soms wat ruw of zelfs lo-fi, maar dat vind ik juist de charme van het album. 

In eerste instantie miste ik de consistentie van de albums van Kacy & Clayton, maar al snel ging ik de eigenzinnige songs van Kacy Lee Anderson meer waarderen. De songs waarin ik echo’s van de laatste twee albums van Kacy & Clayton hoor, vind ik nog steeds het mooist, maar de Canadese muzikante verdient respect voor het kiezen van een eigen weg en zingt echt geweldig, ook in de songs die tegen popmuziek uit de jaren 50 en 60 aanschuren en een rock ’n roll vibe toevoegen aan het geluid van Kacy Lee Anderson. 

Ik denk niet dat Hello, I'm Irrelevant het succes van de albums van Kacy & Clayton gaat benaderen, maar het album verdient het absoluut om gehoord te worden. Wel jammer overigens dat Hello, I'm Irrelevant maar net iets meer dan twintig minuten duurt. Erwin Zijleman

De muziek van Kacy Lee Anderson is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Canadese muzikante: https://kacyleeanderson.bandcamp.com/album/hello-im-irrelevant.

Hello, I'm Irrelevant van Kacy Lee Anderson is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 29,99 euro