Ik kan me niet herinneren dat ik vorige maand ook maar iets heb gelezen over het debuutalbum van Stella Lefty, maar de afgelopen week was de muzikante uit Los Angeles volop in het nieuws en niet op een erg positieve manier. Je kunt van alles tegen Stella Lefty hebben, maar er is ook echt wel wat positiefs te zeggen over de jonge Amerikaanse muzikante en haar debuutalbum Long Way Home. Zelf vond ik het album in de nazomerse dagen van de afgelopen week bijzonder lekker klinken en volgens mij zit er nog wel meer in het vat voor Stella Lefty, die misschien is geboren met een zilveren lepel in de mond, maar ook wel degelijk beschikt over het nodige muzikale talent.
Ik had tot voor kort nog nooit van Stella Lefty gehoord, want in mijn bubbel is er nauwelijks aandacht geweest voor haar vorige maand verschenen debuutalbum Long Way Home. De jonge Amerikaanse singer-songwriter zit momenteel echter in de hoek waar de klappen vallen, waardoor haar naam opeens overal opduikt.
Ze is inmiddels drie keer beschuldigd van plagiaat, of op zijn minst het niet vermelden van de juiste credits en vorige week was er ook nog eens veel ophef over haar optreden in de gerenommeerde radioshow Grand Ole Opry in Nashville, waarin ze niet thuis zou horen omdat ze geen echte countrymuzikante is. Stella Lefty, overigens de artiestennaam van Stella Lefkosky, heeft de schijn ook nog eens tegen als dochter van een miljardair, waardoor ze het etiket ‘nepo baby’ opgeplakt heeft gekregen.
In de plagiaatzaken heeft Stella Lefty misschien niet heel handig gehandeld, maar haar direct wegzetten als nepo baby die zelf niets kan is wel heel makkelijk, terwijl het haar willen uitsluiten van een radioprogramma omdat ze niet voldoende country zou zijn wel heel elitair klinkt. Ook de wel heel zure recensies hebben weinig te maken met een objectief oordeel helaas. Ik ben daarom toch gaan luisteren naar het debuutalbum van Stella Lefty, dat op TikTok een stuk populairder is dan in mijn bubbel.
Laat ik eens beginnen met het countrygehalte van de jonge Amerikaanse muzikante die werd geboren in Chicago, maar momenteel Los Angeles als thuisbasis heeft. Op haar debuutalbum Long Way Home hoor ik flink wat pop, maar ook zeker invloeden uit de country. Als ik de muziek van Stella Lefty zelf in een hokje zou moeten duwen, zou ik absoluut kiezen voor countrypop.
Het is wat mij betreft countrypop met voldoende country, waardoor Stella Lefty niet zo heel ver verwijderd is van flink wat countrypopzangeressen die met alle egards worden ontvangen in Grand Ole Opry, zonder dat dit enige ophef veroorzaakt. Het is het soort countrypop dat mij wel bevalt overigens.
Met een miljardair als vader is het leven vast een stuk makkelijker dan het leven van alle countryzangeressen die met vallen en opstaan proberen te overleven in Nashville, maar dat betekent niet dat alles te koop is en Stella Lefty niets kan. Ze schreef mee aan alle songs op haar debuutalbum en beschikt over een aansprekende stem met een aangenaam ruw randje. Ook op het podium blijft ze overeind als zangeres, wat de bewering dat ze zelf niets kan logenstraft.
Ik ben zelf eigenlijk best enthousiast over het in mijn bubbel verguisde debuutalbum van Stella Lefty. Ik vind haar stem beter dan die van veel andere (country)popzangeressen en de muziek op het album bevat een mooie mix van pop en country en folk. Het album zou vast anders zijn ontvangen als Stella Lefty eerst jaren in de marge van de countryscene van Nashville zou hebben geopereerd, maar dat ze is geboren als dochter van een miljardair kunnen we haar lastig aanrekenen.
Er is natuurlijk veel kritiek op de songs van Stella Lefty, die in drie gevallen misschien erg veel geleend hebben van songs van anderen zonder dit goed te vermelden, maar buiten dit smetje valt Long Way Home op door songs die bijzonder lekker in het gehoor liggen en songs die je bij eerste beluistering al lijkt te kennen (wat soms dus ook echt zo is). Ik kan me goed voorstellen dat de songs van Stella Lefty het uitstekend doen op platforms als TikTok, maar ik neem haar persoonlijk ook serieus en kan op zijn tijd best genieten van dit album en niet alleen als ‘guilty pleasure’. Erwin Zijleman
