06 juni 2026

Review: Bedouine - Neon Summer Skin

Het was de afgelopen jaren stil rond Bedouine, maar deze week keert het alter ego van Azniv Korkejian terug met Neon Summer Skin, waarop haar prachtige stem wordt gecombineerd met weelderige arrangementen
De eerste drie albums van Bedouine leken zo weggelopen uit de hoogtijdagen van de Laurel Canyon folk uit de jaren 60 en 70. Het deze week verschenen vierde album van de muzikante uit Los Angeles laat wederom veel echo’s uit het verleden horen, wat ook dit keer herinneringen oproept aan de Laurel Canyon folk. Op het nieuwe album springen echter ook de al even nostalgische arrangementen in het oor, die de muziek van Bedouine wat richting Burt Bacharach of The Carpenters duwen. Het klinkt allemaal prachtig, maar het sterkste wapen van Bedouine blijft de prachtige stem van Azniv Korkejian, die dit keer niet alleen nostalgie maar ook melancholie in haar songs heeft gestopt.



Bedouine, het alter ego van de in het Syrische Aleppo geboren muzikante Azniv Korkejian, leverde tussen 2017 en 2021 drie uitstekende albums af. Na een stilte van vijf jaar keert ze terug met een nieuw album en ook Neon Summer Skin is weer een album om te koesteren. 

Azniv Korkejian heeft Armeense wortels en groeide deels op in Saoedie-Arabië, maar toen haar ouders via een loterij een green card wisten te bemachtigen, kwam ze terecht in de Verenigde Staten en uiteindelijk in de stad waarvan ze als kind droomde, Los Angeles. 

De liefde voor de Californische stad hoorde je ook terug op de eerste drie albums van Bedouine, waarop invloeden uit de Laurel Canyon folk uit de jaren 60 en 70 duidelijk hoorbaar waren. Je hoort ze ook weer op het nieuwe album van Bedouine, maar op Neon Summer Skin heeft Azniv Korkejian haar geluid ook aangepast. 

Haar nieuwe album klinkt misschien nog wel nostalgischer dan de eerste drie albums en neemt je mee langs de plekken waar Azniv Korkejian opgroeide. Een ding is niet veranderd en dat is de prachtige stem van de muzikante uit Los Angeles. Ook de zang op Neon Summer Skin slaat zich direct weer als een warme deken om je heen en is goed voor totale ontspanning. 

Ik vergeleek de zachte maar ook warme stem van Azniv Korkejian in mijn bespreking van haar eerste albums vooral met folkies uit het verleden, maar in mijn recensie van haar derde album Waysides noemde ik voor het eerst Karen Carpenter als vergelijkingsmateriaal. Dat is een naam die ook direct opkwam bij beluistering van het nieuwe album van Bedouine. De muziek van The Carpenters verafschuwde ik als kind, maar inmiddels heb ik met name de stem van Karen Carpenter hoog zitten. De stem van Azniv Korkejian doet er niet voor onder en verwarmt de ruimte op wonderschone wijze. 

Dat ik bij beluistering van Neon Summer Skin associaties heb met de muziek van The Carpenters ligt niet alleen aan de zang, want in muzikaal opzicht klinkt het vierde album van Bedouine anders dan zijn voorgangers. Invloeden uit de Laurel Canyon folk spelen nog altijd een rol op het album, maar de nieuwe songs van Bedouine zijn ook rijker georkestreerd. 

Het roept associaties op met de zoete pop van Burt Bacharach en zeker ook The Carpenters, maar Azniv Korkejian blijft ook een folkie. Ook op Neon Summer Skin werkt de muzikante uit Los Angeles weer samen met producer Gus Seyffert, die precies weet wat haar stem nodig heeft. De prachtige arrangementen van strijkers komen van Drew Erickson, die eerder prachtige dingen deed voor Mitski, Angel Olsen en Lana Del Rey. 

De muziek op Neon Summer Skin klinkt echt prachtig en past uitstekend bij de warme stem van Azniv Korkejian, die heerlijk laid-back zingt. Neon Summer Skin is het perfecte album voor een warme zomeravond, zeker als ook nog wat blazers opduiken in de fraaie arrangementen op het album, maar de songs van Bedouine zijn ook intiem en hier en daar niet alleen nostalgisch maar ook melancholisch, zeker als ze terugkijkt op de plekken waar ze opgroeide en op de reis die haar ouders moesten afleggen om haar een goede toekomst te bieden. 

Azniv Korkejian slaagt er op haar vierde album bovendien in om haar inmiddels bekende sound te vernieuwen en te verrijken, waardoor ik Neon Summer Skin minstens net zo interessant vind als de drie prachtige voorgangers, die me behoorlijk dierbaar zijn geworden de afgelopen jaren. Erwin Zijleman

De muziek van Bedouine is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://bedouine.bandcamp.com/album/neon-summer-skin.


Neon Summer Skin van Bedouine is verkrijgbaar via de Mania webshop:



05 juni 2026

Review: Francis of Delirium - Run, Run Pure Beauty

Er komt niet veel muziek uit Luxemburg, maar met Francis of Delirium heeft het Groothertogdom een sterke troef in handen, wat goed is te horen op het bijzonder klinkende nieuwe album Run, Run Pure Beauty
Lighthouse, het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante Francis of Delirium deed in 2024 volgens mij niet zo heel veel, maar ik vond het een bijzonder album. Dat vond ik vooral vanwege de stem van Jana Bahrich, de vrouw achter Francis of Delirium, die imponeerde met haar stem. Die stem klinkt op Run, Run Pure Beauty nog veel mooier dan op het debuutalbum. De zang is niet het enige dat opvalt bij beluistering van het nieuwe album van Francis of Delirium, want ook in muzikaal opzicht is het een fascinerend album. Jana Bahrich kiest af en toe voor bombast en sleept er van alles bij. Het is soms zwaar aangezet en behoorlijk heftig, maar het is ook van een bijzondere schoonheid.



Achter de bijzondere naam Francis of Delirium gaat de Luxemburgse muzikante Jana Bahrich schuil. Jana Bahrich debuteerde ruim twee jaar geleden met het album Lighthouse, dat kon rekenen op goede recensies. Lighthouse was volgens mij het eerste album van een Luxemburgse muzikant dat ik ooit heb beluisterd en het was tot deze week ook het laatste Luxemburgse album dat ik heb gehoord. 

Daar komt deze week verandering in, want Francis of Delirium heeft met Run, Run Pure Beauty haar tweede album uitgebracht. Ik heb voor de beluistering van het nieuwe album het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante weer eens beluisterd en mijn recensie van dat album opgedoken. 

Ik beschreef Lighthouse ruim twee jaar geleden als een album dat zich vooral laat inspireren door 90s indierock, maar dat zich weet te onderscheiden van de talloze albums in dit genre met het fraaie gitaarwerk op het album en vooral met de sensationele stem van Jana Bahrich, die de twintig nog maar net gepasseerd was toen ze haar debuutalbum opnam. 

Alle reden dus om met hooggespannen verwachtingen uit te kijken naar het tweede album van Francis of Delirium. Ook Run, Run Pure Beauty is een album waarop invloeden uit de indierock zoals die in de jaren 90 werd gemaakt een rol spelen en het is wederom een album met fraai gitaarwerk en geweldige zang. Run, Run Pure Beauty zet echter ook flinke stappen, waardoor het album nog een stuk interessanter is dan zijn voorganger. 

Die stappen hoor je op alle terreinen, maar om te beginnen in de muziek op het album. Francis of Delirium heeft incidenteel nog altijd een zwak voor 90s indierock, maar Run, Run Pure Beauty is in muzikaal opzicht een stuk veelzijdiger dan het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante en kiest in veel songs voor een gevarieerder en soms uitbudiger en soms meer ingetogen geluid, dat zich zelfs richting Laurel Canyon folk kan bewegen. 

Jana Bahrich sleept er van alles bij op haar tweede album, waardoor het album de aandacht makkelijk weet vast te houden. Ook als Jana Bahrich zich beperkt tot indierock klinken haar songs nog interessanter dan op het vorige album. Het is de verdienste van het wederom geweldige gitaarwerk, maar ook de songs mogen er weer zijn. 

Run, Run Pure Beauty voegt echter nog wat extra dynamiek toe aan de muziek van Francis of Delirium en ook wat meer drama en bombast, wat overigens prachtig contrasteert met de meer ingetogen passages op het album. Veel tracks zijn voorzien van fascinerende en soms georkestreerde arrangementen, die een nieuwe dimensie toevoegen aan het geluid van Francis of Delirium. 

De Luxemburgse muzikante deed voor twee tracks een beroep op boygenius producer Catherine Marks, maar de meeste tracks op het album produceerde ze gewoon zelf. Het is allemaal prachtig gedaan, want zeker bij beluistering met de koptelefoon openbaart zich een fascinerend en wonderschoon geluid, dat vaak mijlenver is verwijderd van de indierock die nog domineerde op Lighthouse. 

Run, Run Pure Beauty is niet alleen in muzikaal opzicht nog een stuk beter dan het debuutalbum van Francis of Delirium, want ook de zang van Jana Bahrich is nog mooier dan op Lighthouse. De Luxemburgse muzikante beschikt over een hele mooie stem, maar het is ook een stem die zich makkelijk staande houdt in het vaak zwaar aangezette geluid op dit bijzondere album. Erwin Zijleman

De muziek van Francis of Delirium is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Luxemburgse muzikante: https://francisofdelirium.bandcamp.com/album/run-run-pure-beauty.



Run, Run Pure Beauty van Francis of Delirium is verkrijgbaar via de Mania webshop: