31 juli 2026

Review: Taylor Bickett - Nothing I Can't Undo

Ook midden in de zomer verschijnen er nog flink wat interessante countrypopalbums, waarvan Nothing I Can’t Undo van Taylor Bickett er wat mij betreft uitspringt met aanstekelijke maar ook persoonlijke songs
Ik moest even wennen aan het debuutalbum van Taylor Bickett. Op het eerste gehoor vond ik het wat te veel pop en te weinig country, maar naarmate het album vordert verschuift de balans tussen country en pop meerdere malen. Taylor Bickett laat bovendien horen dat ze beschikt over veel talent, waardoor Nothing I Can’t Undo interessanter is dan het gemiddelde countrypopalbum uit Nashville. Het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante is bovendien een groeialbum, want onder de vaak aanstekelijke en makkelijk in het gehoor liggende countrypopsongs van Taylor Bickett zit ook een persoonlijke laag. De uitstekende stem van de muzikante uit Nashville doet de rest.



Ik heb sinds een aantal jaren een enorm zwak voor countrypop en wordt sindsdien rijkelijk getrakteerd op albums in het populaire genre. Als ik moet kiezen uit het enorme aanbod in het genre, kies ik over het algemeen voor countrypopalbums met net wat meer country dan pop en ook in dit deel van de countrypop valt er meer dan genoeg te kiezen. 

Als ik luister naar Nothing I Can’t Undo, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Taylor Bickett, hoor ik meer pop dan country en soms zelfs flink meer pop dan country. Toch had ik direct een zwak voor het eerste album van de jonge muzikante, die uiteraard haar thuis heeft gevonden in Nashville, Tennessee. 

De popliedjes van Taylor Bickett liggen bijzonder lekker in het gehoor en ook als ze vol gaat voor de pop, hoor ik nog wel iets van een countryvibe in haar muziek. Taylor Bickett beschikt bovendien over een mooie stem, die perfect past bij de muziek die ze maakt. Nothing I Can’t Undo is een album dat is gemaakt voor een groot publiek, want Taylor Bickett heeft alles wat nodig is om een ster te worden. Desondanks hebben haar songs ook iets intiems en persoonlijks, zeker als de country het even wint van de pop. 

Ik bleef daarom luisteren naar het album, ook al was het me af en toe net wat te glad. Ik ben blij dat ik ben blijven luisteren, want Taylor Bickett heeft veel te bieden op haar debuutalbum. Ze maakt misschien popsongs die door een heel groot publiek kunnen worden omarmd, maar het zijn ook popsongs met inhoud. 

De meeste countrypopzangeressen van het moment schrijven songs over foute mannen, hele foute mannen en nog foutere mannen en de drank die nodig is om de herinnering aan deze mannen weg te spoelen, maar de teksten van Taylor Bickett laten meer diepgang horen, wat haar songs een stuk persoonlijker en interessanter maakt. 

Als ik Nothing I Can’t Undo moet omschrijven kan ik een heleboel namen noemen, want de muziek van Taylor Bickett bevat onmiskenbaar ingrediënten uit de muziek van onder andere Kacey Musgraves, Taylor Swift, HAIM, Olivia Rodrigo en Phoebe Bridgers en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het zijn ingrediënten die Taylor Bickett verwerkt in een geluid dat haar eigen stempel bevat. 

Nothing I Can’t Undo is misschien nog wel het best te omschrijven als het countrypopalbum dat Taylor Swift zou hebben gemaakt als ze Fearless niet in 2008 maar in 2026 had gemaakt. Van alle namen die ik hierboven heb genoemd, komt de naam van Taylor Swift waarschijnlijk het vaakst op bij beluistering van Nothing I Can’t Undo, maar het zit me geen moment in de weg. 

Toen ik het album voor het eerst hoorde liet ik me nog even afschrikken door het hoge popgehalte van de muziek van Taylor Bickett, maar de schrik is inmiddels helemaal verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor liefde voor het eerste album van de Amerikaanse muzikante. 

Ik weet bijna zeker dat Taylor Bickett binnen de kortste keren heel groot gaat worden en dat is volkomen terecht, want ze doet op Nothing I Can’t Undo eigenlijk alles goed. Liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek horen op het album waarschijnlijk teveel pop naar hun smaak, maar liefhebbers van goed gemaakte countrypop horen op het debuutalbum van de talentvolle Taylor Bickett echt veel moois. Erwin Zijleman

De muziek van Taylor Bickett is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://taylorbickett.bandcamp.com/album/nothing-i-cant-undo.



30 juli 2026

Review: Shannon Lay - Past The Veil

Shannon Lay debuteerde een kleine tien jaar geleden met ingetogen folksongs met een hang naar de jaren 60 en 70, maar haar geluid is steeds voller gaan klinken, wat ook weer het geval is op haar nieuwe album Past The Veil
Als ik blind had moeten luisteren naar het deze week verschenen album Past The Veil, had ik waarschijnlijk niet geraden dat het gaat om het nieuwe album van folkie Shannon Lay. De Amerikaanse muzikante heeft haar nieuwe album voorzien van weelderige arrangementen en volle klanken en kleur bovendien opzichtig buiten de lijntjes van de folk. Het klinkt direct aangenaam, maar het klinkt ook flink anders dan de sobere folksongs van Shannon Lay die ik koester. Past The Veil vraagt om enige gewenning, maar het is ook een min of meer logische stap in het oeuvre van Shannon Lay, die haar muziek steeds voller inkleurt. Het is soms wat aan de zoete kant, maar ik hoor ook weer de van haar bekende hoge kwaliteit.



Als ik het vorige album van singer-songwriter Shannon Lay, het in het voorjaar van 2023 verschenen album Covers Vol. 1, zie als een tussendoortje, is het laatste reguliere album van de Amerikaanse muzikante inmiddels alweer bijna vijf jaar oud. In de herfst van 2021 verscheen immers het uitstekende Geist, het vierde album van Shannon Lay. 

Geist vind ik vooralsnog het beste album van de muzikante uit Los Angeles, California, maar ik was ook best te spreken over het tussendoortje met covers, al is het maar omdat Shannon Lay op Covers Vol. 1 kiest voor een aantal wat minder bekende songs van anderen, waarvan ze op fraaie wijze haar eigen songs maakt. 

Ik ontdekte Shannon Lay zelf toen in 2017 haar tweede album Living Water verscheen. Het is een behoorlijk sober klinkend folkalbum, dat herinnert aan de albums van Amerikaanse folkies uit een ver verleden als Karen Dalton, Linda Perhacs en Judee Sill, maar ik hoor ook wel raakvlakken met folkies van nu als Julie Byrne, Jessica Pratt en Kathryn Williams. 

Sindsdien klinkt de muziek van Shannon Lay steeds net wat minder sober. Op Living Water zijn hier en daar subtiele accenten te horen en die hoor ik op August uit 2019 nog veel duidelijker. Geist uit 2021 klinkt nog een heel stuk voller, wat de muziek van Shannon Lay wat mij betreft een kwaliteitsimpuls geeft. 

En nu is er Past The Veil, alweer het zesde album van de Amerikaanse singer-songwriter. Het is een album dat de lijn die een paar jaar geleden werd ingezet doortrekt, want ook Past The Veil klinkt een stuk voller dan het album waarmee Shannon Lay een kleine tien jaar geleden opdook. Het varieert van fraaie accenten van bijvoorbeeld de pedal steel tot behoorlijk vol klinkende arrangementen van strijkers, zoals in de openingstrack, die in niets lijkt op de songs die ik ken van Shannon Lay. 

Past The Veil klinkt nog wat voller dan het vorige album van Shannon Lay en het is bovendien een stuk veelzijdiger. De muziek van Shannon Lay paste tot dusver nagenoeg perfect in het hokje folk, maar op haar nieuwe album zijn ook andere invloeden te horen, waaronder invloeden uit de jazz en een paar keer een vleugje triphop. Het klinkt allemaal zeer smaakvol, maar ik moest er ook aan wennen, zeker wanneer wordt uitgepakt met strijkers en synths en met wat zoete arrangementen. 

Shannon Lay bracht haar vorige albums uit op het prestigieuze Sub Pop label, maar besloot om Past The Veil zelf uit te brengen, wat haar meer vrijheid heeft gegeven. Die vrijheid benut de Amerikaanse muzikante op haar nieuwe album en na enige gewenning vind ik Past The Veil een bijzonder mooi album. 

Dat is ook de verdienste van muzikant en producer Rob Shelton, die stevig bijdroeg aan de instrumentatie en het album mooi produceerde. Rob Shelton deed eerder mooie dingen voor Lucius, Meerna, Kacey Johansing en Suzanne Vallie, maar ook de muziek van Shannon Lay is bij hem in goede handen. 

Shannon Lay had wat mij betreft vast mogen houden aan folky songs, maar de eigenzinnigheid die ze laat horen op haar nieuwe album verdient respect en hoe vaker ik de nieuwe songs van de muzikante uit Los Angeles hoor, hoe interessanter ik ze vind. Er valt veel nieuws te ontdekken op Past The Veil en dat schuurt soms, maar uiteindelijk komen de kwaliteiten van Shannon Lay weer nadrukkelijk boven drijven. Erwin Zijleman

De muziek van Shannon Lay is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://shannonlay.bandcamp.com/album/past-the-veil.