Rosalía is met haar album LUX en de wereldtournee die volgt op het album definitief uitgegroeid tot een van de allergrootste en meest interessante popsterren van het moment. Dat was een jaar of tien geleden wel anders, want een jonge Rosalía kreeg maar lastig een voet aan de grond in de Spaanse muziekscene. Dat veranderde in Spanje met haar debuutalbum Los Ángeles, maar de rest van de wereld zou pas een album later kennismaken met het unieke talent van Rosalía. Op Los Ángeles hoor je het talent van Rosalía al, al is het nog wat ruw en minder veelzijdig dan op haar latere albums. Die albums zijn absoluut indrukwekkender, maar ook Los Ángeles is goed voor een indrukwekkende luisterervaring.
Ik ben nog altijd diep onder de indruk van het in alle opzichten imponerende concert dat de Spaanse muzikante Rosalía de afgelopen week gaf in de Amsterdamse Ziggo Dome. Het is een concert dat ik schaar onder de meest memorabele en meest indrukwekkende concerten die ik de afgelopen decennia heb gezien en de lat lag hoog. Het concert van Rosalía komt hiermee in een illuster rijtje.
Ik heb de laatste maanden echt heel veel geluisterd naar LUX, het laatste album en wat mij betreft onbetwiste meesterwerk van de Spaanse muzikante en een album dat alleen maar indrukwekkender wordt wanneer je er vaker naar luistert, maar ik heb de afgelopen dagen ook haar andere albums weer eens intensief beluisterd.
MOTOMAMI uit 2022 was in muzikaal opzicht misschien niet echt mijn ding, maar het blijft in alle opzichten een razend knap en baanbrekend album. El Mal Querer uit 2018 ontdekte ik aan het eind van dat jaar via een aantal zeer aansprekende jaarlijstjes, waaronder die van The Guardian, en is het album waarmee Rosalía terecht een wereldster werd. Naar het in 2017 verschenen debuutalbum van Rosalía had ik tot een paar dagen geleden nog nooit geluisterd, maar als je het werk van de Spaanse muzikante compleet wilt doorgronden is ook Los Ángeles verplichte kost.
Rosalía kwam in 2017 net van het conservatorium, maar probeerde op dat moment al een aantal jaren voet aan de grond te krijgen als muzikante. Ze deed op haar vijftiende mee aan een talentenjacht op de Spaanse televisie, maar de jury was niet onder de indruk van haar zang, waardoor ze veroordeeld leek tot het zingen in bars en restaurants.
Langzaam maar zeker trok Rosalía echter steeds meer aandacht en het definitieve keerpunt kwam toen ze in contact kwam met de Spaanse muzikant en producer Raül Refree. Samen maakten ze het album Los Ángeles, waarmee Rosalía in eigen land door zou breken.
Toen de wereldwijde doorbraak ruim een jaar later kwam met El Mal Querer werd weinig meer gesproken over het debuutalbum van Rosalía, dat werd weggezet als een traditioneel flamencoalbum. Dat is niet zo gek, want Los Ángeles is in muzikaal opzicht heel ver verwijderd van het veelzijdige en baanbrekende El Mal Querer. Vergeleken met de flamencoalbums die ik ken is Los Ángeles echter wel een heel sober flamencoalbum.
Rosalía maakte het album zoals gezegd samen met Raül Refree, die bijdroeg aan de songs en tekende voor de muziek, de productie en de arrangementen op het album. In de meeste tracks op het album bestaat de muziek bijna uitsluitend (in de openingstrack zijn strijkers te horen) uit het akoestische gitaarspel van Raül Refree. Het is vaak behoorlijk stevig aangezet gitaarspel, dat de songs op Los Ángeles voorziet van dynamiek en passie, maar de Spaanse muzikant kan ook prachtig ingetogen spelen.
Ik ben geen kenner van Spaanse muziek, maar in de Spaanse muziek die ik ken speelt percussie een belangrijke rol. Percussie is afwezig op Los Ángeles, dat traditionele Spaanse muziek terugbrengt tot de essentie. Rosalía vertolkt op haar debuutalbum vooral traditionals met de dood als thema, wat van Los Ángeles een donker en intens album maakt.
De Spaanse muzikante, die een paar jaar eerder nog werd weggezet als een vals zingende bakvis in een talentenjacht, maakt op Los Ángeles diepe indruk als zangeres en slaagt er, net als op haar volgende albums, in om te ontroeren met haar stem, die de traditionals op het album voorziet van emotionele lading.
Het is allemaal nog een stuk ruwer dan op de albums die zouden volgen en het is door het sobere en traditionele karakter van de muziek ook wat minder toegankelijk, maar het unieke talent van Rosalía en haar vermogen om je diep te raken met haar stem is ook al hoorbaar op Los Ángeles, dat overigens prachtig wordt afgesloten met een indringende versie van Bonnie “Prince” Billy’s I See A Darkness. Erwin Zijleman
