21 oktober 2026

Review: Kids With Buns - bell jar

Het Belgische duo Kids With Buns maakte indruk met een in meerdere opzichten opvallend klinkend debuutalbum en laat op het deze week verschenen album bell jar horen dat het eerste album geen toevalstreffer was.
Ik moest absoluut wennen aan het debuutalbum van het Belgische duo Kids With Buns en vooral vanwege de bijzonder klinkende stem van Marie Van Uytvanck. Die stem klinkt ook op het deze week verschenen album bell jar weer bijzonder, maar ik vind de zang op het nieuwe album beter en toegankelijker. Ook in muzikaal opzicht klinkt de muziek van Kids With Buns net wat beter. Door te werken met een aansprekende producer hebben de songs van het tweetal wat meer body gekregen en dat past goed bij de zang. Het klinkt allemaal wat grootser en zelfverzekerder, maar Kids With Buns heeft op het tweede album ook absoluut haar eigen geluid behouden.



Ik had eerlijk gezegd het idee dat het debuutalbum van het Belgische duo Kids With Buns nog niet zo heel lang geleden was verschenen, maar tot mijn verbazing is out of place deze maand alweer drie jaar oud. Hoogste tijd dus voor het lastige tweede album dat volgt op een succesvol debuut en dat album is deze week verschenen. 

Terug naar de herfst van 2023, waarin het debuutalbum van Kids With Buns verscheen. Marie Van Uytvanck en Amber Piddington waren elkaar een paar jaar eerder bij toeval tegen het lijf gelopen, maakten in eerste instantie bedroom pop, maar kozen al snel voor een gevarieerder klinkend geluid met invloeden uit de indiefolk, indiepop en indierock. 

De muziek van de twee werd opgemerkt door de Belgische muziekmedia, die ook out of place onmiddellijk omarmden. Dat deed ik zelf ook, want out of place is een aangenaam en ook onderscheidend album. Kids With Buns is op haar debuutalbum goed voor lekker in het gehoor liggende songs, die meerdere kanten op kunnen gaan. Het onderscheidende zit vooral in de stem van Marie Van Uytvanck, die beschikt over een niet alledaags stemgeluid. 

Ik moest flink wennen aan de lage stem van de Belgische muzikante, maar uiteindelijk vond ik de zang op out of place een van de belangrijkste troeven van het album. Dat was drie jaar geleden. Deze week keert Kids With Buns terug met bell jar (wederom geen hoofdletters) en laat het horen dat het lastige tweede album voor het Belgische duo geen enkel probleem was. 

Drie jaar is een lange tijd in de nog prille carrière van Marie Van Uytvanck en Amber Piddington en het is dan ook niet zo gek dat Kids With Buns flinke stappen heeft kunnen zetten op haar tweede album. Twee dingen vallen op bell jar, de titel verwijst overigens naar een roman van Sylvia Plath, direct op en het zijn dingen die we kennen van het debuutalbum van het duo. 

Ook op bell jar is er een belangrijke rol weggelegd voor het mooie en veelzijdige gitaarspel van Amber Piddington en ook dit keer valt direct de stem van Marie Van Uytvanck op. Het gitaarspel op het nieuwe album is nog wat veelkleuriger en ook de zang klinkt gevarieerder dan op het debuutalbum. Marie Van Uytvanck beschikt nog altijd over een zeer karakteristieke stem en ze zet hem op het nieuwe album op meerdere manieren in. 

Op bell jar klinkt de muziek van Kids With Buns deels herkenbaar, maar ook anders. Het tweetal liep op een festival producer Jacob Blizard tegen het lijf en werd door hem uitgenodigd om naar zijn studio in Philadelphia te komen. Jacob Blizard speelde een voorname rol op de albums van zijn jeugdvriendin Lucy Dacus en hij drukt ook zijn stempel op het tweede album van Kids With Buns. 

Het album is voorzien van wat vollere arrangementen en een wat duidelijkere productie en dat past goed bij de songs van Marie Van Uytvanck en Amber Piddington, die wat opschuiven richting indierock, zonder andere genres uit het oog te verliezen, want de muziek van het Belgische duo kan ook nog altijd klein en intiem klinken. 

De songs op bell jar klinken in veel gevallen grootser dan op het terecht zo geprezen debuutalbum, maar er is ook nog altijd ruimte voor persoonlijke thema’s, waarvan terugkerende relatiebreuken een belangrijk onderdeel uit maken. Kids With Buns heeft al met al een zeer geslaagd tweede album afgeleverd. Ik ben nu al benieuwd naar de volgende muzikale verrichtingen van het tweetal. Erwin Zijleman


bell jar van Kids With Buns is verkrijgbaar via de Mania webshop:


20 oktober 2026

Review: Sadurn - The Underworld

De Amerikaanse band Sadurn kreeg in 2022 terecht goede recensies voor haar debuutalbum Radiator en laat op haar deze week verschenen tweede album The Underworld horen dat de band de afgelopen jaren doorgegroeid is.
Bandjes die folk en country vermengen met wat ruwere indierock zijn er momenteel in overvloed, maar ze zijn lang niet allemaal zo goed als Sadurn. De band uit Philadelphia is ondanks een uitstekend debuutalbum nog een goed bewaard geheim, maar dat moet wat mij betreft gaan veranderen nu het tweede album van de band is verschenen. Het debuutalbum van Sadurn was heel goed, maar het deze week verschenen The Underworld is nog veel beter. Het gitaargeluid is nog wat mooier en de stem van Genevieve DeGroot komt, mede door het nodige persoonlijke leed in de afgelopen jaren, nog wat harder binnen. The Underworld is een prachtalbum, mis het niet.



De naam Sadurn, die de afgelopen week opdook in de lijsten met de nieuwe albums van deze week, is, zeker in Nederland, helaas nog niet erg bekend. Ik ontdekte de band ruim vier jaar geleden na een aantal zeer positieve recensies op met name Amerikaanse muziekwebsites. In die recensies kon ik mij helemaal vinden, want ik vond Radiator, het debuutalbum van Sadurn, een erg sterk album. 

Op het album schakelde de band uit Philadelphia, Pennsylvania, gemakkelijk tussen indierock en folk en in beide genres zocht de band de grenzen op. Ik was zeer gecharmeerd van het gitaargeluid op Radiator, maar ik was nog meer onder de indruk van de zang van Genevieve DeGroot, die me in eerste instantie aan Edie Brickell deed denken, maar die ook wel iets van Adrianne Lenker liet horen in de zang op Radiator. 

Er zijn de afgelopen jaren, onder aanvoering van bands als Big Thief en Wednesday, heel veel bands als Sadurn opgedoken, maar met het sterke debuutalbum steeg de band uit Philadelphia wat mij betreft ruimschoots boven de middelmaat uit. 

In vier jaar tijd is er heel veel nieuwe muziek bij gekomen en ik moest daarom weer even in het geheugen graven toen ik de naam Sadurn zag opduiken in de releaselijsten van deze week. De Amerikaanse muziekwebsites zijn wat minder alert dan vier jaar geleden, maar zoals zo vaak was Paste Magazine wel bij de les. Paste geeft ook wat achtergrond bij het album en dat is maar goed ook, want de Bandcamp pagina van de band geeft helaas geen extra informatie over The Underworld. 

Het nieuwe album van Sadurn heeft lang op zich laten wachten en was er bijna niet gekomen. Vrij snel na de release van het debuutalbum kreeg Genevieve DeGroot ernstige medische klachten, die uiteindelijk praten en ook zingen onmogelijk maakten. Gelukkig is het met de stem uiteindelijk goed gekomen, want ook The Underworld moet het voor een belangrijk deel hebben van de mooie zang van Genevieve DeGroot. 

Alle persoonlijke misère heeft zijn weerslag gehad op de songs van Sadurn, die nog wat donkerder klinken dan op het debuutalbum en waarin Genevieve DeGroot geen blad voor de mond neemt. In muzikaal opzicht ligt The Underworld in het verlengde van het debuutalbum van Sadurn. 

Ook op het tweede album schakelt de band uit Philadelphia tussen folky songs en meer naar indierock neigende songs, al zijn ook de laatste songs voorzien van een stevige rootsinjectie, die extra glans krijgt door de inzet van de pedal steel. The Underworld is, net als Radiator, een album met mooi gitaarwerk, maar het nieuwe album klinkt wat mij betreft nog wat mooier en gevarieerder dan het debuutalbum. 

Ook de persoonlijke songs van Genevieve DeGroot maken nog net wat meer indruk en hetzelfde geldt voor de zang op het album. Door de persoonlijke teksten en het wat donkere geluid is The Underworld een behoorlijk intens album. Het is een album dat het bij mij vooral goed doet wanneer de zon onder is, maar dat is een persoonlijke voorkeur. 

Vier jaar geleden bleef het debuutalbum in Nederland zoals gezegd zo goed als onopgemerkt, maar ik hoop dat Sadurn met The Underworld wel weet op te vallen binnen het ruime aanbod van het moment. Het nieuwe album van de band uit Philadelphia is daar absoluut goed genoeg voor. Erwin Zijleman

De muziek van Sadurn is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://sadurn.bandcamp.com/album/the-underworld.


The Underworld van Sadurn is verkrijgbaar via de Mania webshop: