Review: Hemi Hemingway - Wings Of Desire

De Nieuw-Zeelandse muzikant Hemi Hemingway heeft met Wings Of Desire een album gemaakt dat drie kwartier lang klinkt als een jaren 80 playlist en het is nog een hele goede en aangename 80s playlist ook
Tips van de Nieuw-Zeelandse muziekwinkel Flying Out neem ik heel serieus en ik luisterde vrijdag daarom zo ongeveer als eerste naar het album van de Nieuw-Zeelandse muzikant Shaun Blackwell, die muziek maakt onder de naam Hemi Hemingway. Het is muziek die anders klinkt dan de vrouwelijke singer-songwriter die Flying Out me normaal gesproken adviseert, maar Wings Of Desire overtuigde me snel. Hemi Hemingway maakt op zijn tweede album geen geheim van zijn belangrijkste inspiratiebronnen, want luister naar Wings Of Desire en je waant je midden in de jaren 80. De songs van de Nieuw-Zeelandse muzikant zijn wat theatraal, maar wat klinkt het allemaal lekker. Wat kan nostalgie toch fijn zijn.

Uiteraard gaf de nieuwsbrief van de Nieuw-Zeelandse muziekwinkel Flying Out Records de afgelopen week hoog op over het nieuwe album van de eveneens Nieuw-Zeelandse muzikant Hemi Hemingway, maar ook de muziekpers in de Verenigde Staten was behoorlijk enthousiast over het tweede album van de muzikant uit de Nieuw-Zeelandse hoofdstad Wellington. 

Hemi Hemingway, het alter ego van Shaun Blackwell, is onlangs weer teruggekeerd naar zijn vaderland, na een lang verblijf in het Verenigd Koninkrijk. Dat verblijf hoor je terug in zijn muziek die met enige regelmaat behoorlijk Brits klinkt. Bij mijn eerste beluistering van Wings Of Desire had ik vooral associaties met Britse muziek waar ik in de jaren 80 naar luisterde. Marc Almond, The The, ABC en Gavin Friday waren de eerste namen die bij me opkwamen, maar ik hoorde ook wel wat van David Bowie en Roxy Music. 

Daar kan ik inmiddels nog een heleboel namen aan toevoegen, maar dat maakt deze recensie niet direct beter. Laat ik het er maar op houden dat de muziek van Hemi Hemingway zich heel stevig heeft laten beïnvloeden door muziek uit de jaren 80 en dat de Nieuw-Zeelandse muzikant hierbij een duidelijke voorkeur had voor muziek met veel expressie, drama en pathos. 

Nu luister ik nog met enige regelmaat naar de muzikanten die ik hierboven wel noem, waardoor ik muziek die hier op voortborduurt meestal overbodig vind, maar het tweede album van Hemi Hemingway heeft wat, waardoor ik bij beluistering steeds enthousiaster werd over Wings Of Desire. 

Zo is het album in muzikaal opzicht smaakvol en zeer gevarieerd ingekleurd. Het geluid van Hemi Hemingway is een gelaagd geluid dat bestaat uit een organische laag en een laag die vooral met elektronica is gevuld. Wanneer de elektronica overheerst zit je echt midden in de jaren 80, maar de organische klanken met hier en daar fraai saxofoon bijdragen hebben ook wel een jaren 70 sfeertje. 

Wings Of Desire herinnert zoals gezegd aan een flink stapeltje albums uit de jaren 80, waaronder een aantal van mijn persoonlijke favorieten, maar de muziek van Hemi Hemingway klinkt niet oubollig of achterhaald, waardoor het album prima in het heden past.

Bij het over het algemeen volle geluid past een vol stemgeluid en daarover beschikt de Nieuw-Zeelandse muzikant zeker. Ook de stem van Hemi Hemingway zet aan tot associëren, maar uiteindelijk hoor ik een eigen geluid en het is een wat mij betreft een zeer aangenaam geluid, zeker als hij zich laat ondersteunen door vrouwenstemmen. De Nieuw-Zeelandse muzikant zingt met veel expressie en de nodige dramatiek, maar de zang op Wings Of Desire is ook mooi en veelzijdig. 

Ik luister niet zo heel vaak naar nieuwe albums vol jaren 80 nostalgie en glam, maar Hemi Hemingway tekent op zijn tweede albums niet alleen voor een geluid vol herinneringen en een mooie stem, maar heeft ook een serie prima songs geschreven, die beter worden wanneer je ze vaker hoort. 

Ik wandel vaak met een alternatieve jaren 80 playlist door de oortjes en Wings Of Desire blijkt een prima alternatief voor deze playlist en profiteert van de wat modernere productie van het album. 

Bij eerste beluistering omarmde ik het album uit Nieuw-Zeeland nog als een ‘guilty pleasure’, maar inmiddels vind ik de songs, de muziek en de stem van Hemi Hemingway daar veel te goed voor. Ik laat albums als Wings Of Desire meestal liggen ten gunste van mijn eigen jaren 80 herinneringen, maar ik ben blij dat ik de muziek van Hemi Hemingway wel heb opgepikt. Erwin Zijleman

De muziek van Hemi Hemingway is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Nieuw-Zeelandse muzikant: https://hemihemingway.bandcamp.com/album/wings-of-desire-lp.

Wings Of Desire van Hemi Hemingway is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (red & orange), 29,99 euro

LP, 29,99 euro

Review: Mirah - Dedication

Het is heel lang stil geweest rond de Amerikaanse muzikante Mirah, maar met Dedication voegt de muzikante uit Brooklyn, New York weer een fraai en zeer interessant album toe aan haar zo bijzondere oeuvre
Ik heb al heel wat jaren een zwak voor de muziek van singer-songwriter Mirah, die inmiddels al meer dan 25 jaar haar eigen weg kiest. Ze heeft de tijd genomen voor haar nieuwe album, dat voor het eerst vorm kreeg tijdens de coronapandemie en waarop ze onder andere wordt bijgestaan door Jenn Wasner (Wye Oak) en Meg Duffy (Hand Habits). Dedication is binnen het oeuvre van Mirah een behoorlijk toegankelijk album, maar de Amerikaanse muzikante graaft nog altijd dieper dan de meeste van haar collega’s en schrijft lekker eigenzinnige songs. Neem even de tijd voor het nieuwe album van Mirah en je hebt echt een heel mooi en overtuigend album in handen en het is een album waar de spotlights best even op gericht mogen worden.

De Amerikaanse muzikante Mirah Yom Tov Zeitlyn, beter bekend als Mirah, maakt inmiddels al meer dan 25 jaar muziek. Heel bekend is ze er tot dusver helaas niet mee geworden, maar iedereen die het werk van Mirah kent weet dat de muzikante uit Brooklyn, New York, hele interessante albums maakt. 

Van deze albums vind ik C'mon Miracle uit 2004 duidelijk de beste, maar ook de andere albums van de Amerikaanse muzikante zijn zeker de moeite waard. Het zijn albums die meestal etiketten als indiefolk, indierock en lo-fi krijgen opgeplakt, maar ook het label singer-songwriter past wat mij betreft bij de muziek van Mirah. 

De laatste jaren was het stil rond Mirah, waardoor het uit 2018 stammende en zeer overtuigende Understanding tot voor kort haar laatste wapenfeit was. Sindsdien kreeg de Amerikaanse muzikante te maken met het overlijden van haar vader, met de coronapandemie die haar stevig raakte in haar bestaan als muzikante en met het moederschap. 

De aandacht voor de muziek verdween even naar de achtergrond, maar deze week keert Mirah gelukkig terug met een nieuw album. Dedication is in alle opzichten een typisch Mirah album en het is er een waar ik persoonlijk blij van word. Mirah is altijd een eigenzinnige muzikante geweest en dat is ze nog steeds. Het betekent zeker niet dat haar songs ontoegankelijk zijn, maar het zijn wel songs die een eigen weg zoeken, die wat stekeliger zijn dan gemiddeld in het genre en die zich niet laten vastpinnen op een genre. 

Een aantal ingrijpende gebeurtenissen stonden de afgelopen jaren centraal in het leven van Mirah en deze krijgen een plek op Dedication, dat wederom een persoonlijk album is. Het is een album dat, net als de vorige albums van de Amerikaanse muzikante, opvalt door de grote variëteit aan stijlen. 

Mirah kan op Dedication uit de voeten met intieme folksongs, maar haar songs kunnen ook ruwer en gruiziger klinken of juist opschuiven richting behoorlijk toegankelijke pop of lastiger te doorgronden jazz. Het nieuwe album van de muzikante uit Brooklyn verwerkt ook dit keer bovendien invloeden uit heden en verleden. In een aantal songs klinkt Mirah als de indie folkies van het moment, maar ze schuwt ook een jaren 80 of 90 vibe niet. 

Een intieme popsong als After The Rain met fraaie atmosferische klanken en hele mooie zang zou Mirah zomaar een groot publiek op kunnen leveren als het achter het juiste TikTok filmpje wordt geplakt, maar Dedication bevat ook een aantal net wat minder aanstekelijke songs, die weer minder in de smaak zullen vallen bij het TikTok publiek. Ik ben zelf niet vies van toegankelijke popsongs, maar juist als Mirah wat dieper graaft en net wat meer tegen de haren in strijkt vind ik haar songs zeer aansprekend. 

Net als alle vorige albums van Mirah is Dedication een album dat je bij voorkeur een paar keer moet horen voor je een oordeel velt. Bij eerste beluistering valt lang niet alles op zijn plek en ik moet ook zelf altijd even wennen aan de zang van Mirah. Als liefhebber van haar muziek ben ik inmiddels een aantal keer horen verder en Dedication bevalt me uitstekend. 

Mirah heeft de tijd genomen voor haar nieuwe album dat hierdoor wat minder lo-fi klinkt dan een aantal van zijn voorgangers en bovendien een voorkeur heeft voor wat meer ingetogen songs. Een groot publiek gaat Mirah ook met Dedication vast niet bereiken, maar de liefhebber van eigenzinnige vrouwelijke muzikanten weet genoeg. Erwin Zijleman

De muziek van Mirah is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://mirah.bandcamp.com/album/dedication.