30 januari 2026

De protestsong leek dood, maar is gelukkig nog springlevend


In de jaren 60 was er niet zo heel veel voor nodig om een protestsong te schrijven. Nu was de tijd er ook naar. De Vietnam oorlog, de koude oorlog, ongelijkheid, discriminatie, bekrompenheid en zo kan ik nog wel even door gaan. Redenen genoeg om een vlijmscherpe protestsong te schrijven. De protestsong werd een genre en een krachtig middel om misstanden aan de kaak te stellen.

De meeste protestzangers van weleer zijn niet meer onder ons, maken al lang geen muziek meer of houden zich realtief stil (Bob Dylan, Patti Smith, Joan Baez). Gelukkig is er nog iemand op wie we wel kunnen rekenen: Bruce Springsteen. The Boss kwam gisteren met The Streets Of Minneapolis op de proppen en de song voert inmiddels in heel wat landen de streaming charts aan.

Het Witte Huis, dat Springsteen eerder "just an outdated singer" noemde, heeft het uiteraard over een "irrelevant opinion and inaccurate information", maar de protestsong van Bruce Springsteen is in tekstueel opzicht alleen maar raak.

Protestsongs kregen in de jaren 60 en 70 de samenleving in beweging en droegen actief bij aan verandering. Hopelijk is The Streets Of Minneapolis een zetje in de rug van een ieder die genoeg heeft van de narcistische autocratie in de Verenigde Staten.

Through the winter's ice and cold
Down Nicollet Avenue
A city aflame fought fire and ice
'Neath an occupier's boots
King Trump's private army from the DHS
Guns belted to their coats
Came to Minneapolis to enforce the law
Or so their story goes

Against smoke and rubber bullets
In the dawn's early light
Citizens stood for justice
Their voices ringing through the night
And there were bloody footprints
Where mercy should have stood
And two dead, left to die on snow-filled streets
Alex Pretti and Renee Good

Oh, our Minneapolis, I hear your voice
Singing through the bloody mist
We'll take our stand for this land
And the stranger in our midst
Here in our home, they killed and roamed
In the winter of '26
We'll remember the names of those who died
On the streets of Minneapolis

Trump's federal thugs beat up on
His face and his chest
Then we heard the gunshots
And Alex Pretti lay in the snow dead
Their claim was self-defense, sir
Just don't believe your eyes
It's our blood and bones
And these whistles and phones
Against Miller and Noem's dirty lies

Oh, our Minneapolis, I hear your voice
Crying through the bloody mist
We'll remember the names of those who died
On the streets of Minneapolis

Now they say they're here to uphold the law
But they trample on our rights
If your skin is black or brown, my friend
You can be questioned or deported on sight
In our chants of "ICE out now"
Our city's heart and soul persists
Through broken glass and bloody tears
On the streets of Minneapolis

Oh, our Minneapolis, I hear your voice
Singing through the bloody mist
Here in our home, they killed and roamed
In the winter of '26
We'll take our stand for this land
And the stranger in our midst
We'll remember the names of those who died
On the streets of Minneapolis
We'll remember the names of those who died
On the streets of Minneapolis

ICE out (ICE out)
ICE out (ICE out)
ICE out (ICE out)
ICE out (ICE out)
ICE out (ICE out)
ICE out

29 januari 2026

Review: Sophie Gault - UNHINGED

Na twee uitstekende albums keert de Amerikaanse muzikante Sophie Gault deze week terug met het al even goede UNHINGED, waarop de gitaren een flinke rock ’n roll injectie krijgen en haar stem nog wat ruwer klinkt
Het tweede album van Sophie Gault ontdekte ik anderhalf jaar geleden bij toeval, waarna ik ook haar debuutalbum leerde kennen. Het zijn twee albums die Sophie Gault wat mij betreft hebben geschaard onder de grote talenten in Nashville. Voor een breder publiek klonken de albums van Sophie Gault misschien al wat te ruw, maar op het deze week verschenen UNHINGED doet ze er nog een schepje bovenop. Het gitaarwerk knalt uit de speakers en ook de stem van de Amerikaanse singer-songwriter is voorzien van nog wat extra gruis. Het klinkt allemaal bijzonder lekker, maar het is ook wederom vakwerk van een muzikante die een veel groter publiek verdient.



In de herfst van 2024 ontdekte ik via een Amerikaanse promotor van vooral rootsmuziek het tweede album van de Amerikaanse singer-songwriter Sophie Gault. De tip van deze promotor was een voltreffer, want Baltic Street Hotel van Sophie Gault bleek een fantastisch album. 

Het door de legendarische Ray Kennedy, die we onder andere kennen van Car Wheels On A Gravel Road van Lucinda Williams en Transcendental Blues van Steve Earle, geproduceerde album liet een lekker ruw geluid horen met zowel invloeden uit de countryrock als uit de alt-country. Het is een geluid dat opviel door bijzonder fraai en bij vlagen lekker stevig gitaarwerk en door de geweldige stem van Sophie Gault, die het ruwe karakter van Baltic Street Hotel nog wat versterkte. 

De Amerikaanse muzikante zong met heel veel passie en maakte ook nog eens indruk met haar teksten, waarin het leven met een bipolaire stoornis centraal stond. Ik was in de herfst van 2024 dan ook heel blij met het tweede album van Sophie Gault en de vreugde nam nog wat toe toen ik ontdekte dat haar in 2022 verschenen en onder de naam Sophie & The Broken Things uitgebrachte debuutalbum Delusions Of Grandeur net zo goed was. 

Alle reden dus om uit te zien naar nieuw werk van Sophie Gault en dat is deze week verschenen. Met UNHINGED heeft de Amerikaanse muzikante haar derde uitstekende album gemaakt. Het is een album dat opent met nog wat steviger werk dan we tot dusver kennen van Sophie Gault. UNHINGED heeft een flinke rock ’n roll injectie gekregen en doet me wel wat denken aan het uitstekende Silver City van Sarah Borges, een album dat vorig jaar al weer de twintigste verjaardag vierde. 

Sophie Gault kiest op UNHINGED direct voor een flink tempo, dat wordt aangewakkerd door de uitstekende ritmesectie die is te horen op het album. Vervolgens mag het gitaarwerk helemaal los gaan en nog wat meer uit de bocht vliegen dan op de eerste twee albums van Sophie Gault. 

Wanneer de muzikante uit Nashville wat gast terug neemt wordt de rock ’n roll verruild voor blues, country en folk en komt meer aan op de stem van Sophie Gault. Ook dit soort meer ingetogen songs zijn bij haar in uitstekende handen, want net als op haar eerste twee albums maakt Sophie Gault makkelijk indruk als zangeres. Ook het bluesy gitaarwerk is overigens prachtig in de wat meer ingetogen songs op UNHINGED. 

Op haar nieuwe album vertolkt Sophie Gault songs die ze lang geleden schreef, nieuwe songs en ook een aantal songs van anderen en ook dat gaat haar goed af. Ik vind de songs op UNHINGED net wat minder goed dan die op de vorige twee albums van Sophie Gault, maar de hoeveelheid energie die ze er tegenaan gooit op haar nieuwe album maakt veel goed. 

Het gitaarwerk bevalt me steeds beter en hoewel ik de stem van de Amerikaanse muzikante bij eerste beluistering wat schel vond klinken, ben ik inmiddels toch weer zeer onder de indruk van haar rauwe strot. Het is dringen in Nashville op het moment en er is lang niet voor iedere talentvolle muzikant een plekje in de spotlights, maar op basis van haar eerste twee albums verdiende Sophie Gault al een plekje in de spotlights. Met UNHINGED bevestigt ze wat mij betreft haar status als interessante en eigenzinnige muzikant in de hoofdstad van de Amerikaanse rootsmuziek. Erwin Zijleman