De Britse muzikante Beth Orton sloeg een nieuwe weg in op haar bijna vier jaar oude vorige album. Op dit album koos ze voor een wat organischer en jazzy geluid en liet ze horen dat haar stem ruwer en doorleefder klinkt dan in het verleden. De lijn van het vorige album wordt doorgetrokken op het deze week verschenen album The Ground Above, dat nog wat subtieler en tegelijkertijd ruwer klinkt. Het klinkt totaal anders dan de muziek waarmee de Britse muzikante ooit doorbrak, maar er valt veel moois te ontdekken in de muziek op het nieuwe album. De stem van Beth Orton weet mij bovendien zeker te raken op het album dat ik nog net wat mooier vind dan Weather Alive vier jaar geleden.
Het is voor mijn gevoel heel lang stil geweest rond de Britse muzikante Beth Orton. Dat valt op zich wel mee, want ze bracht nog geen vier jaar geleden het uitstekende Weather Alive uit, maar dat album kwam ruim zes jaar na het volgens velen niet erg geslaagde Kidsticks.
Heel productief is Beth Orton nooit geweest, want sinds haar officiële debuutalbum Trailer Park uit 1996 (in 1993 verscheen het alleen in Japan uitgebrachte en met William Orbit gemaakte Superpinkymandy) heeft ze slechts zes albums uitgebracht. Daar wordt deze week een zevende album aan toegevoegd, want met The Ground Above laat de Britse muzikante weer van zich horen.
Op Weather Alive verlegde Beth Orton vier jaar geleden haar grenzen met een wat jazzy geluid dat werd verrijkt met atmosferische elektronische klanken. Het meest opvallend vond ik echter de stem van de Britse muzikante, die nog wat rauwer en doorleefder klonk dan op haar vroege albums. Het is een stem waar je van moet houden en dat heb ik niet altijd gedaan, maar op het soms wat aan het late werk van Talk Talk herinnerende Weather Alive vind ik de stem van Beth Orton heel mooi.
De Britse muzikante produceerde haar vorige album zelf en dat heeft ze ook dit keer gedaan. Ook voor haar nieuwe album rekruteerde ze een aantal hele goede muzikanten, onder wie multi-instrumentalist Shahzad Ismaily. Weather Alive deed me zoals gezegd af en toe denken aan het late werk van Talk Talk en dat is een naam die ook bij beluistering van The Ground Above naar boven komt.
Talk Talk koos gedurende haar bestaan voor een steeds subtieler geluid en Beth Orton lijkt dezelfde keuze te maken. The Ground Above klinkt nog wat subtieler en ook intenser dan het vorige album. Dat ligt voor een belangrijk deel aan de stem van Beth Orton, die nog wat rauwer klinkt dan op Weather Alive. De Britse muzikante heeft een stem die ik niet altijd mooi vind, maar de zang op The Ground Above komt keihard binnen.
De stem van Beth Orton klinkt ruw en doorleefd, maar ze zingt ook met heel veel gevoel en legt bovendien heel veel urgentie in haar vocalen. De muziek op het album is minstens even mooi. Het geluid op The Ground Above is vaak behoorlijk subtiel, maar door alle fraaie bijdragen is het zeker geen kaal album. Ik vind het soms wat experimentele gitaarwerk echt heel mooi, terwijl de bijdragen van de trompet veel sfeer toevoegen aan het geluid op het album.
The Ground Above bevat slechts acht tracks, waaronder twee tracks van meer dan zes en één track van meer dan acht minuten. Het zijn songs die de tijd nemen voor het opbouwen van een bijzondere spanning en het creëren van een sfeer die ver verwijderd is van de sfeer op een gemiddeld popalbum. Het doet me af en toe ook wat denken aan de muziek van Marianne Faithfull, maar de stem van Beth Orton is nog zeker niet versleten.
Beth Orton verwerkte op haar vorige album voor het eerst invloeden uit de jazz in haar songs en die invloeden omarmt ze dit keer nog wat steviger, waardoor The Ground Above echt mijlenver verwijderd is van een album als Trailer Park, dat inmiddels ook alweer 30 jaar oud is. Het is op het eerste gehoor niet echt een album voor de zomer, maar zeker wat later op de avond doet het prachtige The Ground Above wonderen. Erwin Zijleman
De muziek van Beth Orton is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://bethorton.bandcamp.com/album/the-ground-above-2.
