Ik heb al een aantal jaren een zwak voor countrypop en heb inmiddels een enorme stapel favoriete albums in het genre. Het is een stapel waar America’s Backroads van Alyssa Bonagura wel eens op terecht zou kunnen komen, want de Amerikaanse muzikante doet alles goed. Ze beschikt over een aansprekende stem en schrijft songs waarin country en pop fraai in balans zijn. Het klinkt af en toe als de countrypop uit de jaren 90, maar niet veel later als de countrypop zoals die momenteel in Nashville veel wordt gemaakt. Het klinkt soms wat gepolijst, maar America’s Backroads heeft ook zeker ruwere momenten. In Nashville weten ze het al lang, maar ook hier verdient Alyssa Bonagura de aandacht.
Ik hou de ontwikkelingen binnen de countrypop inmiddels enkele jaren goed bij, maar de naam Alyssa Bonagura was ik nog niet eerder tegengekomen. Dat kan op zich kloppen, want haar vorige album is inmiddels tien jaar oud. Een nieuwkomer is Alyssa Bonagura zeker niet, want ze bracht tussen 2010 en 2016 al drie albums uit.
Ze was al veel eerder actief in de muziek, want volgens haar biografie zingt ze al vanaf haar kleuterjaren en kon ze op hele jonge leeftijd uit de voeten op onder andere de gitaar. Alyssa Bonagura groeide op in een muzikantengezin en nam op haar tiende een duet op met Kenny Rogers.
Ook in Nashville ging het haar voor de wind, want naast haar drie soloalbums schreef ze ook flink wat songs voor anderen in de Amerikaanse muziekhoofdstad, waaronder een aantal hits. Waarom ze de afgelopen tien jaar zelf geen muziek uitbracht weet ik niet, maar met America’s Backroads heeft Alyssa Bonagura een prima album afgeleverd.
Het is een album dat ze zelf produceerde en waarop ze ook zelf als muzikante is te horen, maar voor het schrijven van de songs deed ze ook deels een beroep op een aantal gelouterde songwriters uit Nashville. Naast een aantal prima vaste muzikanten zijn er ook een aantal gasten te horen op het album, van wie stergitarist Joe Bonamassa, die in een van de tracks opduikt, de bekendste is.
Het levert een kwalitatief hoogstaand album op, dat in de smaak moet vallen bij liefhebbers van goed gemaakte countrypop. Het is het soort countrypop waar ik van hou, wat betekent dat de country het net wint van de pop. America’s Backroads opent met lekker veel stevige gitaren, maar Alyssa Bonagura laat ook direct horen dat ze niet vies is van pop.
Ze schrijft zoals gezegd al jaren songs voor anderen en dat hoor je op haar nieuwe album, dat vol staat met aansprekende popsongs. Het zijn popsongs die soms behoorlijk stevig klinken, maar de Amerikaanse muzikante kan ook duidelijk kiezen voor de pop of juist richting de wat traditioneler klinkende countrymuziek bewegen.
Alyssa Bonagura weet hoe een countrypop album uit Nashville moet klinken en maakt wat mij betreft indruk met een even smaakvolle als hitgevoelig klinkende productie. Het doet me af en toe wel wat denken aan de countrypop die Shania Twain in de jaren 90 op de kaart zette en die sindsdien een blauwdruk is geweest voor talloze albums in het genre, maar de Amerikaanse muzikante vindt ook aansluiting bij de countrypop van het moment.
Voor liefhebbers van pure traditionele rootsmuziek klinkt het allemaal vast veel te geproduceerd en is het popgehalte waarschijnlijk ook aan de hoge kant, maar voor liefhebbers van goed gemaakte countrypop, en daar reken ik mezelf ook toe, is America’s Backroads een prima album.
Ik ben zelf zeer te spreken over de songs op het nieuwe album van Alyssa Bonagura en ook de muziek en de productie van het album bevallen me uitstekend. De muzikante uit Nashville beschikt ook nog eens over een prima stem en het is het soort stem dat het goed doet in de countrypop uit de Amerikaanse muziekhoofdstad.
Alyssa Bonagura doet nog niet hetzelfde met me als persoonlijke favorieten als Megan Moroney, Ella Langley, Morgan Wade en Carly Pierce, maar America’s Backroads is wel een album dat me steeds net wat beter bevalt en de rek is er volgens mij nog niet uit. Erwin Zijleman
