14 november 2026

Review: Radie Peat - No Human Tongue Can Tell

No Human Tongue Can Tell, het eerste soloalbum van Radie Peat, houdt je vanaf de eerste noten in een wurggreep en de Ierse muzikante met de unieke stem laat pas los wanneer na bijna een uur muziek de laatste noten wegsterven.
Radie Peat kennen we natuurlijk als zangeres van de bands Lankum en ØXN, die de afgelopen jaren prachtige albums afleverden waarop stokoude Ierse folk op bijna beangstigende wijze tot leven werd gewekt. Ook de songs op het solodebuut van Radie Peat zijn voorzien van een bijzondere lading en een wat beklemmende sfeer. Producer John “Spud” Murphy pakt niet zo uit als op de albums van de bands van Radie Peat, maar ook naar No Human Tongue Can Tell kun je alleen maar ademloos luisteren. Zowel de muziek als de productie van het album zijn prachtig, maar het is de unieke stem van Radie Peat die van No Human Tongue Can Tell een wonderschoon album maakt.



De Ierse muzikante Radie Peat heeft deze week met No Human Tongue Can Tell haar eerste soloalbum uitgebracht. Het is een album waar ik al een tijdje naar uit heb gekeken en dat heeft alles te maken met de bijdragen die Radie Peat de afgelopen jaren heeft geleverd aan de albums van de bands waarvan ze deel uitmaakt. 

De Ierse muzikante bepaalde met haar unieke stem voor een belangrijk deel het geluid van de Ierse bands Lankum en ØXN, wat een aantal wonderschone albums heeft opgeleverd. Het zijn albums die beginnen met de Ierse folk uit een heel ver verleden en hier vervolgens een bijzondere en vaak bijna spookachtige draai aan geven. 

Lankum en ØXN maakten in muzikaal opzicht indruk met folk vol imposante spanningsbogen, waarna de stem van Radie Peat het bezwerende karakter van de muziek van de bands nog wat indrukwekkender maakte. Ik was op voorhand benieuwd of Radie Peat op haar soloalbum zou kiezen voor een totaal ander geluid, maar dat blijkt niet het geval. 

Net als de albums van Lankum en ØXN is ook No Human Tongue Can Tell geproduceerd door John “Spud” Murphy, die ook het soloalbum van Radie Peat naar zijn hand heeft gezet. De Ierse muzikante vertolkt op No Human Tongue Can Tell een aantal folktraditionals uit een ver verleden en sleept deze op bijzondere wijze het heden in. 

Het is knap hoe Radie Peat deze traditionals aan de ene kant stokoud kan laten klinken, maar aan de andere kant ook voorziet van een bijzondere twist die alleen maar uit het heden kan komen. Die twist komt vooral van de muziek op het album en van de productie van John “Spud” Murphy. 

Ook als de instrumentatie van de songs vooral sober en organisch klinkt hebben de songs van Radie Peat een bijzonder geluid. Het is een wat beklemmend en duister geluid vol onderhuidse spanning. Radie Peat maakt muziek om bang van te worden, maar het is ook bijzonder mooi. 

In een aantal songs op het album wordt net wat meer uit de kast getrokken en zijn de spanningsbogen wat hoger en is de bezwerende werking nog wat sterker. Luister naar het met flink wat elektronica verrijkte The Moon and Stars en je begrijpt wat ik bedoel, maar ook als een harmonium genoeg is grijpt de muziek op het album je makkelijk bij de strot. 

Het zit af en toe heel dicht tegen de muziek van Lankum en ØXN aan, maar op No Human Tongue Can Tell klinkt alles net wat subtieler en mag alleen Radie Peat schitteren met haar stem en dat is zeker geen straf. Ik ken geen andere zangeres met een stem als die van de Ierse muzikante en het is een stem die gemaakt lijkt voor dit soort spookachtige folk. 

De spanning in de songs op het album wordt deels opgebouwd met de muziek, maar ook de stem van Radie Peat draagt bij aan de oplopende onderhuidse spanning in haar songs. Die opbouw van spanning is het meest indrukwekkend wanneer de Ierse muzikante kiest voor langere songs en die zijn goed vertegenwoordigd op No Human Tongue Can Tell. 

Vier van de negen songs op het album duren langer dan zes minuten en dan zijn er ook nog een song die meer dan acht minuten en een song die bijna dertien minuten duurt. Er zijn niet veel zangeressen die je bijna ademloos naar zulke lange tracks laten luisteren, maar het kost Radie Peat geen enkele moeite. 

De lat lag na de albums van Lankum en ØXN bijna absurd hoog, maar het eerste soloalbum van Radie Peat doet wat mij betreft niet onder voor de albums van haar bands. Lankum en ØXN haalden in het verleden de hoogste regionen van mijn jaarlijstje. Het zou me niet verbazen als dat Radie Peat dit jaar gaat lukken. Erwin Zijleman

De muziek van Radie Peat is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Ierse muzikante: https://radiepeat.bandcamp.com/album/no-human-tongue-can-tell.


No Human Tongue Can Tell van Radie Peat is verkrijgbaar via de Mania webshop:



13 november 2026

Review: Ex:Re - Save As

De Britse muzikante Elena Tonra timmert aan de weg met haar band Daughter, maar maakt ook als Ex:Re interessante muziek, wat te horen is op het deze week verschenen album Save As, dat langzaam maar zeker steeds meer geheimen prijsgeeft.
Er verschijnen momenteel nogal wat ingetogen, sfeervolle en intieme albums van vrouwelijke singer-songwriters, maar Elena Tonra weet zich met haar project Ex:Re makkelijk te onderscheiden. De Britse muzikante, die ook de band Daughter aanvoert, maakte acht jaar geleden al eens een bijzonder album als Ex:Re en keert nu terug. De songs van Elena Tonra bevatten ingrediënten uit de folk, maar Save As is geen typisch folkalbum. Het is een album waarop in muzikaal opzicht van alles gebeurt, wat de sfeervolle en wat melancholische songs op het album uiteenlopende kanten op trekt. Constante factor is de mooie stem van Elena Tonra, die wat mij betreft indruk maakt.



Ik was er eerlijk gezegd van overtuigd dat ik acht jaar geleden aandacht had besteed aan het titelloze debuutalbum van Ex:Re. In het archief van De Krenten uit de Pop is echter niets te vinden en een archief liegt niet, dus ik ga ervan uit dat het album een tijd op de stapel heeft gelegen, maar het uiteindelijk niet heeft gehaald. 

Dat is jammer, want het debuutalbum van het project van Elena Tonra, die we ook kennen van de band Daughter, is een interessant album. Het is bovendien een album dat nagenoeg perfect aansluit op mijn muzieksmaak. Op het titelloze debuutalbum van Ex:Re worden sobere maar zeer smaakvolle klanken gecombineerd met een mooie stem, wat een fraai en intiem album oplevert. 

De naam Ex:Re blijft bij mij blijkbaar niet echt hangen, want ook het deze week verschenen nieuwe album van Elena Tonra was bijna tussen wal en schip gevallen, terwijl ook Save As een album naar mijn hart is. Elena Tonra had Ex:Re eigenlijk bedacht als eenmalig project voor het uitbrengen van een aardedonker breakup album, maar de afgelopen jaren kwamen er toch weer nieuwe songs in haar hoofd, die geschikter leken voor Ex:Re dan voor Daughter. 

Het tweede album van Ex:Re is, net als het debuutalbum, een album dat kan worden omschreven als een sfeervol en intiem album met vooral sobere en smaakvolle klanken en een mooie stem, maar Elena Tonra legt op het nieuwe album wel andere accenten. De muziek op Save As is wat ruwer en experimenteler dan op het debuutalbum en een enkele keer net wat steviger, al is ook Save As vooral een loom en dromerig album. 

Centraal staat ook dit keer de mooie stem van de Britse muzikante, die wederom vooral fluisterzacht zingt, maar toch voldoende variatie aanbrengt met haar stem. Het is een stem die het goed doet in combinatie met de sobere en vooral ook donkere klanken, want ook Save As is een album dat het daglicht maar nauwelijks kan verdragen. 

Save As is een album voor de kleine uurtjes en het is dan een album dat in een laag tempo voortkabbelt met subtiele en wat melancholische klanken. Wanneer je het album met volledige aandacht beluistert, hoor je echter hoe knap er wordt gemusiceerd op het album. Save As bestaat voor een deel uit lome, donkere en wat dromerige klankentapijten, maar deze zijn verrijkt met mooie en ook spannende details. 

Pak de koptelefoon erbij en je hoort alles nog wat beter. Het is allemaal bijzonder mooi geproduceerd door de Britse producer en studiotechnicus Fabian Prynn, wiens naam ik vorige week ook al tegenkwam op het uitstekende album van Clara Mann en die eerder werkte met onder andere Alice Boman, Allie Crow Buckley, Big Thief, Emma Anderson en Fabiana Palladino. 

De muziek op het album is in de meeste tracks wat donker, maar de teksten van de Britse muzikante kunnen verrassend lichtvoetig zijn, wat zorgt voor bijzondere contrasten. Save As van Ex:Re is geen album dat schreeuwt om aandacht. Niet iedereen zal gecharmeerd zijn van de donkere tinten, de wat beklemmende sfeer en de zachte zang op het album en ook de soms complexe songs zullen niet bij iedereen in de smaak vallen, maar als je vatbaar bent voor de bijzondere muziek van Elena Tonra is Save As, net als zijn voorganger, een heel mooi en interessant album. Erwin Zijleman

De muziek van Ex:Re is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://ex-re.bandcamp.com/album/save-as.


Save As van Ex:Re is verkrijgbaar via de Mania webshop: