25 maart 2026

Review: Selah Sue & The Gallands - Movinb'

Een min of meer toevallige samenwerking tussen het Belgische duo The Gallands en de eveneens Belgische Selah Sue levert een sterk album op, waarop Selah Sue eindelijk weer eens haar enorme talent laat horen
Ik luisterde eerder deze week weer eens naar het debuutalbum van de destijds nog piepjonge Selah Sue en wat is het nog altijd een geweldig album. Het niveau van haar debuutalbum heeft de Belgische muzikante helaas nooit meer weten te evenaren en op haar laatste album leek ook het vuur wat gedoofd, maar dit brandt gelukkig weer op het deze week verschenen Movin’. Samen met het duo The Gallands tekent Selah Sue voor een even lome als opwindende mix van soul, R&B en jazz. Het klinkt allemaal bijzonder lekker, maar ik hoor ook weer het vuur in de stem van Selah Sue, die geweldig zingt. Selah Sue is door velen al lang afgeschreven, maar op Movin’ hoor je dat ze het nog steeds kan.



Het is bijna op de dag af vijftien jaar geleden dat het debuutalbum van de Belgische zangeres Selah Sue verscheen. Het alter ego van Sanne Putseys timmerde op dat moment al een jaar of drie aan de weg bij onze zuiderburen, maar voor mij kwam het debuutalbum van de destijds pas 21 jaar oude Selah Sue als een donderslag bij heldere hemel. 

Het titelloze album uit 2011 was en is een fantastisch album, waarop Selah Sue niet alleen overtuigt als zangeres, maar ook laat horen dat ze in heel veel genres uit de voeten kan. Met een album van dit kaliber had Selah Sue wat mij betreft kunnen of zelfs wel moeten uitgroeien tot een wereldster, maar het liep anders. 

De Belgische muzikante nam lang de tijd voor haar tweede album Reason, dat in het voorjaar van 2015 verscheen. Het album liet een wat meer mainstream en aanmerkelijk minder spannend geluid horen dan haar debuutalbum, maar wat mij betreft zat Selah Sue nog wel aan de goede kant van de streep. 

Na haar tweede album nam de Belgische muzikante tijd voor het moederschap en worstelde ze met depressies, waardoor haar derde album pas in 2022 verscheen. Persona vond ik persoonlijk een enorme miskleun, die niets meer liet horen van de belofte van het debuutalbum. 

Selah Sue overtuigde zelf nog wel met haar stem en teksten waarin ze persoonlijke thema’s niet uit de weg ging, maar in muzikaal opzicht klonk het album weinig inspirerend en nogal doorsnee. Selah Sue werkte op haar derde album bovendien samen met een aantal rappers die er niet veel van konden, wat het album flink onder de grens van de grauwe middelmaat trok. 

Sanne Putseys wordt later dit voorjaar 37 jaar oud en liet op een vorig jaar verschenen live-album horen dat er nog altijd muziek zit in Selah Sue. Desondanks had ik geen hoge verwachtingen van een nieuw album, maar het deze week verschenen Movin’ is een zeer aangename verrassing. 

Op Movin’ werkt Selah Sue samen met The Gallands, een Belgisch duo dat bestaat uit Stéphane Galland op drums en zijn zoon Elvin Galland op keys. Een als eenmalige bedoelde samenwerking tussen het duo en Selah Sue bleek naar meer te smaken en daarom is er nu een album met intro en tien tracks. 

The Gallands doen op Movin’ hun eigen ding, maar voor Selah Sue is het een flinke stap buiten haar muzikale comfort zone. Natuurlijk was dit vijftien jaar geleden haar kracht, maar dat is lang geleden. Op Movin’ laat Selah Sue horen dat haar talent niet is verdwenen. De Belgische muzikante schittert als zangeres en weet me voor het eerst sinds haar debuutalbum weer echt te raken met haar stem. 

Het is een stem die zich soepel beweegt door het lome en wat broeierige geluid van The Gallands, die de inspiratie vooral vinden in de jazz, soul en R&B, met hier en daar een snufje triphop. Het door keyboards gedomineerde geluid kleurt mooi bij de inmiddels wat doorleefder klinkende stem van Selah Sue, die samen met de stuwende drumpartijen zorgt voor dynamiek. 

Het is heerlijke muziek voor een mooie zomeravond, maar het is ook een onvervalst koptelefoon-album dat zowel in muzikaal als vocaal opzicht veel te bieden heeft. Het siert Selah Sue dat ze een in commercieel opzicht minder interessante keuze durft te maken, maar Movin’ is ook een album waarmee de Belgische muzikante iedereen die is afgehaakt na haar tweede of zelfs na haar eerste album weer kan overtuigen van haar kwaliteiten. Erwin Zijleman


Movin' van Selah Sue & The Gallands is verkrijgbaar via de Mania webshop:


24 maart 2026

Review: Richard Bolhuis - We Are Guided by the Same Stars

De albums die de Groningse muzikant Richard Bolhuis maakte onder de naam House of Cosy Cushions zijn echt zeer de moeite waard en dat geldt ook weer voor het onder zijn eigen naam uitgebrachte We Are Guided by the Same Stars
Er verscheen de afgelopen tijd geen album dat mooier is verpakt dan We Are Guided by the Same Stars van Richard Bolhuis, die ook als kunstenaar aan de weg timmert. Ook in muzikaal opzicht valt er gelukkig meer dan genoeg te genieten op het eerste album dat de vanuit Groningen opererende muzikant onder zijn eigen naam heeft uitgebracht. Met zijn project House of Cosy Cushions maakte hij toegankelijke en minder toegankelijke muziek, maar We Are Guided by the Same Stars is over het algemeen een behoorlijk toegankelijk album, al is ‘toegankelijk’ in het geval van Richard Bolhuis een relatief begrip. Na een paar keer horen valt echter alles op zijn plek op dit bijzondere album.


Richard Bolhuis is een Brits-Nederlandse beeldend kunstenaar en muzikant, die de afgelopen jaren vooral de aandacht trok met de audiovisuele installaties waarmee hij exposeerde in een aantal toonaangevende musea in binnen- en buitenland. Ik ken hem zelf vooral als muzikant, want Richard Bolhuis maakte een aantal bijzondere albums met zijn Nederlands-Ierse project House of Cosy Cushions, waarvan ik de laatste drie besprak op De Krenten uit de Pop. 

Het album Haunt Me Sweetly was in 2012 mijn eerste kennismaking met de muziek van House of Cosy Cushions en ik vind het nog altijd een prachtig album. De psychedelische klanken op het album deden me wel wat denken aan het vroege werk van Pink Floyd, maar ik noemde ook Low en Sparklehorse als relevant vergelijkingsmateriaal. 

In mijn recensie van Spell uit 2014 noemde ik wederom Pink Floyd in haar jonge jaren, maar ook Genesis met Peter Gabriel in de gelederen en David Sylvian. Spell was echter nog meer dan Haunt Me Sweetly een lastig te doorgronden maar ook wonderschoon album, dat zich uiteindelijk lastig liet vergelijken met de muziek van anderen. 

Ook het vooral met bijzondere soundscapes gevulde Underground Bliss uit 2018 is een album dat zeker bij eerste beluisteringen lastig te doorgronden was, maar dat me uiteindelijk dierbaar werd. Lange tijd hoorde ik na dit album niets meer van Richard Bolhuis, maar onlangs leverde de postbode het bijzonder fraai vormgegeven We Are Guided by the Same Stars af. 

Het is het eerste album dat de Groningse muzikant onder zijn eigen naam heeft uitgebracht en het is net als de albums van House of Cosy Cushions een bijzonder album. Dat begint al bij de prachtige handgemaakte en gezeefdrukte hoes waarin het vinyl is te vinden, maar ook in muzikaal opzicht is We Are Guided by the Same Stars een mooi en bijzonder album. 

Zeker vergeleken met het laatste album van House of Cosy Cushions is het nieuwe album van Richard Bolhuis een verrassend toegankelijk album. Veel songs op We Are Guided by the Same Stars hebben een folky basis en zijn voorzien van relatief sobere klanken. Richard Bolhuis kiest in deze songs voor stemmige en akoestische klanken van vooral de akoestische gitaar, die fraai worden gecombineerd met zijn stem. 

Het is een stem die in meerdere tracks prachtig wordt ondersteund door de Ierse muzikante Carol Anne McGowan, die ook een aantal mooie soloalbums op haar naam heeft staan. Ook de folky songs op het album hebben een psychedelisch tintje, maar dit is duidelijker hoorbaar wanneer de songs opschuiven richting deels met elektronica ingekleurde soundscapes. 

We Are Guided by the Same Stars is een album dat uitnodigt tot wegdromen, maar het is ook een album waarvan je geen detail wilt missen en dat mooier en interessanter wordt wanneer je er vaker naar luistert. De naam Richard Bolhuis is helaas nog altijd relatief onbekend in muziekland, maar de Groningse kunstenaar en muzikant levert ook met zijn nieuwe album weer in kwalitatief opzicht hoogstaande muziek af. 

Vergelijken met de muziek van anderen is ook dit keer lastig. Ik hoor nog met enige regelmaat flarden van Pink Floyd, maar net als op de albums van House of Cosy Cushions maakt Richard Bolhuis op We Are Guided by the Same Stars muziek die op zichzelf staat. Het levert wederom een fascinerend album op, dat absoluut de tijd moet krijgen om te groeien. Erwin Zijleman

De muziek van Richard Bolhuis is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Groningse muzikant: https://richardbolhuis.bandcamp.com/album/we-are-guided-by-the-same-stars.


We Are Guided by the Same Stars van Richard Bolhuis is verkrijgbaar via de Mania webshop: