Review: Alabama Shakes - I Must Be Dreaming

De Amerikaanse band Alabama Shakes deelde in 2012 een mokerslag uit met haar debuutalbum Boys & Girls, maar kiest op haar onlangs verschenen album I Must Be Dreaming voor een geluid dat zich wat minder makkelijk opdringt (... maar dat uiteindelijk wel doet).
Ik heb echt even de tijd moeten nemen voor het nieuwe album van Alabama Shakes. I Must Be Dreaming is een album waarop van alles gebeurt, zowel in de muziek als in de zang van de imponerende frontvrouw Brittany Howard. Dat je de tijd moet nemen om het album te doorgronden, was al bekend van de soloalbums van de zangeres van de band en ook in het geval van I Must Be Dreaming loont het. Het nieuwe album van Alabama Shakes staat bol van de invloeden, bevat knap in elkaar stekende songs vol muzikaal vuurwerk en dan is er ook nog eens de imposante strot van Brittany Howard, die nog wat veelzijdiger klinkt dan op haar soloalbums. Geen heel makkelijk album, maar wat is het goed.

Ik was in 2012 direct onder de indruk van Boys & Girls, het debuutalbum van de Amerikaanse band Alabama Shakes. De band uit Athens, Alabama, imponeerde met een rauwe mix van (Southern) soul, blues en rock ’n roll en overrompelde de luisteraar met de ruwe en soulvolle strot van frontvrouw Brittany Howard. Op het podium bleek Alabama Shakes een ware sensatie, maar ook het debuutalbum van de band stond als een huis. 

Bijna exact drie jaar na Boys & Girls verscheen in 2015 het tweede album van Alabama Shakes en ook Sound & Color overtuigde mij onmiddellijk. Alabama Shakes gaf op haar debuutalbum vooral gas, maar de band liet op Sound & Color een subtieler en wat psychedelischer geluid horen, waarin ook de zang van Brittany Howard wat meer ingehouden klonk. Sound & Color was een wat complexer album dan zijn voorganger, maar ook op het tweede album van Alabama Shakes viel alles direct op zijn plek. 

Na 2015 werd het al snel redelijk stil rond de band uit Alabama en begon Brittany Howard al snel aan een solocarrière. Ik heb haar soloalbums Jaime uit 2019 en What Now uit 2024 inmiddels hoog zitten, maar dat ging zeker niet vanzelf. Zeker Jaime vond ik bij eerste beluisteringen een loodzwaar en dodelijk vermoeiend album waar ik maar geen grip op kreeg en ook What Now had vele luisterbeurten nodig voor ik gecharmeerd raakte van het album. 

Na een stilte van elf jaar verscheen onlangs het derde album van Alabama Shakes en op voorhand was ik vooral benieuwd of het album me zou overrompelen zoals de eerste twee albums van de band dat deden of me pas na meerdere keren zou overtuigen, zoals dat gebeurde met de soloalbums van Brittany Howard. Het laatste was het geval. 

Bij eerste beluistering van I Must Be Dreaming vond ik het nieuwe album van Alabama Shakes interessant, maar het album verpletterde me niet. Dat veranderde ook niet snel, want bij de eerste beluisteringen van het album bleef er helemaal niets hangen en ik kreeg ook maar geen grip op de songs van de band. 

I Must Be Dreaming zit dichter bij de soloalbums van Brittany Howard dan bij de twee albums waarmee Alabama Shakes zichzelf meer dan tien jaar geleden op de kaart zette. Gezien mijn ervaringen met die soloalbums wist ik dat ik de tijd moest nemen voor I Must Be Dreaming en dat heb ik ook gedaan. Het bleef een lastig proces. 

Het nieuwe album van Alabama Shakes heeft veel om van te houden. In muzikaal opzicht is het album interessant met zowel flarden uit het verleden als invloeden uit het heden. Het is muziek die soms verrassend toegankelijk klinkt, maar ook vaak wat ongrijpbaar blijft. Dat geldt ook voor de zang van Brittany Howard die soms uithaalt zoals ze dat op het debuutalbum van Alabama Shakes deed, maar ook meer ingehouden kan zingen. 

Ik vind I Must Be Dreaming op zijn best wanneer de band vol gaat voor psychedelische soul, maar ook de songs die zich wat minder makkelijk opdringen worden steeds beter. In muzikaal opzicht gebeurt er van alles op het album, dat is volgestopt met mooie details en subtiele wendingen, en Brittany Howard zingt op verschillende manieren de sterren van de hemel. 

Ik liet het album in eerste instantie liggen omdat het me niet pakte, maar daar kan ik me inmiddels niets meer bij voorstellen. Neem de tijd voor I Must Be Dreaming en er openbaart zich langzaam maar zeker een meesterwerk. Wat een bijzondere band is dit toch. Erwin Zijleman

I Must Be Dreaming van Alabama Shakes is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (buttermilk), 34,99 euro

LP (Argentina blue), 29,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Buddy Miller - Buddy Miller

Na twee geweldige albums met zijn vrouw Julie komt oude rot Buddy Miller weer eens op de proppen met een soloalbum, waarop hij, bijgestaan door flink wat gasten van naam en faam, weer makkelijk indruk maakt.
De Amerikaanse muzikant Buddy Miller draait inmiddels al een aantal decennia mee en is als gitarist te horen op talloze albums. Ook als solomuzikant timmert hij al heel wat jaren aan de weg en dan zijn er ook nog de indringende albums die hij maakte met zijn vrouw Julie Miller. Deze week is weer eens een soloalbum van Buddy Miller verschenen, maar hij stond er zeker niet alleen voor. Een heel legioen gastvocalisten is op komen draven in de studio en dat levert een serie mooie en interessante duetten op. Op zijn nieuwe album verwerkt Buddy Miller vooral invloeden uit de country en de soul en dat klinkt zowel muzikaal als vocaal uitstekend, met zijn gitaarwerk als kers op de taart.

Ik heb de Amerikaanse muzikant Buddy Miller heel hoog zitten als gitarist en ook als producer wist hij me meerdere malen te overtuigen. Buddy Miller maakte hiernaast een aantal prima soloalbums, maar als ik kijk naar zijn oeuvre springen voor mij de vijf albums die hij maakte met zijn vrouw Julie Miller eruit. De albums van het echtpaar snijden stuk voor stuk dwars door de ziel en dat ligt vooral aan de mooie en ontroerende stem van Julie Miller. 

De afgelopen tien jaar verscheen er geen soloalbum van Buddy Miller, maar werden we wel verwend met twee albums van Buddy en Julie Miller, Breakdown on 20th Ave. South uit 2019 en In the Throes uit 2023, waarvan met name de eerste verpletterend mooi is. Deze week keert Buddy Miller terug met een nieuw soloalbum, de opvolger van het in 2016 verschenen Cayamo Sessions at Sea. Dat is een album dat ik niet heb besproken op De Krenten uit de Pop, maar dat had het album wel verdiend, al is het maar vanwege het duet met Kacey Musgraves. 

Cayamo Sessions at Sea was overigens nauwelijks een soloalbum van Buddy Miller te noemen, want in iedere track dook een gastmuzikant van naam en faam op. Het is niet heel anders op het deze week verschenen nieuwe album, dat geen titel heeft meegekregen. Ook het nieuwe album van Buddy Miller valt op door een goed gevulde gastenlijst, waarop dit keer de namen van onder andere Shawn Colvin, Jim Lauderdale, Dan Penn, Lee Ann Womack, The War and Treaty, Ashley Monroe, Elizabeth Cook, Emmylou Harris, Larry Campbell en Teresa Williams prijken. 

De Amerikaanse muzikant heeft dit keer niet alleen voor duetten gekozen, maar gastvocalisten spelen absoluut een grote rol op het album. Buddy Miller laat zich verder begeleiden door een competent spelende band en maakt gebruik van The McCrary Sisters voor nog wat extra vocalen. Met zoveel geweldige muzikanten aan boord wekt het geen verbazing dat het nieuwe album van Buddy Miller geweldig klinkt. 

In muzikaal opzicht klinkt het vooral degelijk, maar zeker als Buddy Miller wat extra ruimte krijgt voor zijn gitaarspel zit je op het puntje van de stoel. De Amerikaanse muzikant weet me met zijn stem niet zo te ontroeren als zijn echtgenote Julie, maar hij is een zeer verdienstelijk zanger met een mooi stemgeluid. Het vocale vuurwerk komt in een deel van de tracks van gastvocalisten van naam en faam, maar ook de bijdragen van The McCrary Sisters zijn prachtig. 

Net als de muziek klinken ook de songs op het nieuwe album van Buddy Miller vooral degelijk, maar ik heb inmiddels de nodige favorieten op het album. Het zijn vooral de stemmige en wat ingetogen songs op het album die me weten te raken, maar ook als Buddy Miller en zijn medemuzikanten wat meer gas geven overtuigt het album makkelijk. 

Buddy Miller speelde de afgelopen decennia met alles en iedereen in de Amerikaanse rootsmuziek en ook op zijn eigen album kan hij op een breed terrein uit de voeten. De Amerikaanse muzikant wilde naar eigen zeggen een countrysoul album maken en dat is aardig gelukt, want country en soul zijn net wat prominenter aanwezig dan andere genres uit de Amerikaanse rootsmuziek. Natuurlijk doet ook dit album weer uitzien naar een nieuw album van Buddy en Julie Miller, maar het soloalbum van Buddy Miller valt me zeker niet tegen. Erwin Zijleman

De muziek van Buddy Miller is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://buddymiller.bandcamp.com/album/buddy-miller.

Buddy Miller van Buddy Miller is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 34,99 euro

LP, 34,99 euro

CD, 16,99 euro