Review: Squirrel Flower - Say a Prayer to the Gods of Getting Going

Squirrel Flower leverde de afgelopen jaren drie hele mooie albums af, maar de rek is er nog niet uit, zoals is te horen op het deze week verschenen album Say a Prayer to the Gods of Getting Going, dat de lat nog wat hoger legt.
Iedereen die de muziek van Ella O’Connor Williams kent, weet dat ze als Squirrel Flower met I Was Born Swimming, Planet (i) en Tomorrow’s Fire al drie hele mooie albums maakte. Het deze week verschenen Say a Prayer to the Gods of Getting Going vind ik nog wat mooier. Naast de gruizige kant is ook de wat meer ingetogen kant van de muziek van Squirrel Flower wat meer uitgewerkt, wat prachtig klinkende songs oplevert. Het zijn songs die zich qua sfeer, muziek en zang makkelijk weten te onderscheiden binnen de indiescene van het moment, waardoor het alleen maar een kwestie van tijd is voordat Squirrel Flower in één adem wordt genoemd met de grote namen in het genre.

Haar mini-album Early Winter Songs from Middle America uit 2015 heb ik niet opgemerkt, maar sinds het begin van 2020 volg ik de muzikale verrichtingen van de Amerikaanse muzikante Ella O’Connor Williams op de voet. In de eerste maand van 2020 verscheen immers, aan de vooravond van de coronapandemie, het debuutalbum van de muzikante die destijds Boston, Massachusetts, als thuisbasis had. 

Onder de naam Squirrel Flower leverde Ella O’Connor Williams met I Was Born Swimming een prachtig debuutalbum af. Het is een album met een donkere of zelfs wat desolate sfeer, waarin verstilde passages worden afgewisseld met gruizige gitaren en de muziek vaak wat psychedelisch, maar soms ook folky klinkt. De fraaie klanken worden gecombineerd met de zeer overtuigende stem van Ella O’Connor Williams, die de dynamiek in de muziek doortrekt in haar geweldige zang. 

Ik noemde in 2020 Julien Baker, Phoebe Bridgers en Lera Lynn als vergelijkingsmateriaal en dat zijn alle drie persoonlijke favorieten. Met Planet (i) en Tomorrow’s Fire leverde Squirrel Flower in 2021 en 2023 nog twee uitstekende albums af, waarop ze af en toe opschoof richting indierock, maar ook de meer ingetogen songs en een zwak voor psychedelica niet vergat. 

De Amerikaanse muzikante erkende op haar eerste drie albums het belang van een goede producer en werkte achtereenvolgens met Gabe Wax, Ali Chant en de zeer gewilde Alex Farrar, die haar albums nog wat verder optilden. Ik vind de eerste drie albums van Squirrel Flower zo goed dat ik vorig jaar ook stilstond bij het live-album Live At Top Note Theatre, dat toch vooral als een tussendoortje moet worden gezien, maar door de uiterst sobere setting een extra dimensie toevoegde aan de songs van Squirrel Flower. 

Ella O’Connor Williams heeft inmiddels al een tijd Chicago, Illinois, als thuisbasis, maar nam ook haar nieuwe album weer op in Asheville, North Carolina, al werd de ruwe basis voor het album gelegd in Wisconsin. Ook op het deze week verschenen album Say a Prayer to the Gods of Getting Going is er een rol weggelegd voor Alex Farrar, die heeft bijgedragen aan de productie, maar ook een deel van de instrumentatie voor zijn rekening heeft genomen. 

Het nieuwe album van Squirrel Flower werd opgenomen met een redelijk compacte band en ligt grotendeels in het verlengde van de uitstekende voorganger Tomorrow’s Fire. Ook op haar nieuwe album wisselt Squirrel Flower wat stevigere en gruizige songs af met zeer ingetogen folky songs en ook dit keer zijn invloeden uit de psychedelica niet heel ver weg. De balans slaat dit keer wel overtuigend door in de richting van meer ingetogen en vaak bezwerende songs, die door Alex Farrar prachtig zijn opgenomen. 

Ik was zes jaar geleden al zeer gecharmeerd van de stem van Ella O’Connor Williams, maar de zang op Say a Prayer to the Gods of Getting Going klinkt nog wat mooier dan die op de vorige albums. Het nieuwe album ligt zoals gezegd in het verlengde van zijn voorganger, maar ik hoor toch ook weer groei in de songs, die net als op de vorige albums zijn voorzien van een wat nevelige en vooral donkere sfeer. 

Squirrel Flower heeft nog niet dezelfde status als de grote namen in de indiescene van het moment, maar op basis van de kwaliteit van haar albums moet ze zeker worden gerekend tot de smaakmakers in het genre. Erwin Zijleman

De muziek van Squirrel Flower is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://squirrelflower.bandcamp.com/album/say-a-prayer-to-the-gods-of-getting-going.

Review: Anna Graves - America’s Greatest Burnout

Ik kende de muziek van Anna Graves tot voor kort niet, maar haar mini-album uit 2024 en haar deze week verschenen debuutalbum America’s Greatest Burnout hebben daar op zeer aangename wijze verandering in gebracht.
Een enkele muziekwebsite noemde vorige week het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Anna Graves in de lijst met de nieuwe albums van deze week en een nog kleiner aantal muziekwebsites ging inhoudelijk in op het album. De beperkte aandacht voor America’s Greatest Burnout verbaast me, want dit zou een album moeten zijn dat het goed gaat doen de komende tijd. Anna Graves schrijft aantrekkelijke songs, heeft een even aantrekkelijk geluid en beschikt ook nog eens over een mooie stem. Zeker voor liefhebbers van een mix van country, folk en pop valt er heel veel te genieten op het debuutalbum van Anna Graves, die we absoluut in de gaten moeten gaan houden.

De Amerikaanse singer-songwriter Anna Graves bracht ruim twee jaar geleden het mini-album Solstice uit. Het mini-album van de muzikante uit Minnesota werd volgens mij niet heel breed opgepikt en ik vind er op het internet ook niet zo veel over terug, maar toen ik vorige week luisterde naar Solstice was ik eigenlijk best onder de indruk. 

Het mini-album van Anna Graves bevat zeven songs en het zijn allemaal songs die bijzonder lekker in het gehoor liggen. Het zijn songs op het snijvlak van folk, country en pop en het zijn songs die opvallen door de mooie inkleuring en vooral door de stem van Anna Graves. Het is een stem die, net als de songs en de muziek op Solstice, lekker in het gehoor ligt, maar de Amerikaanse muzikante weet me ook te raken met haar even mooie als gevoelige stem. 

Dat ik luisterde naar het inmiddels twee jaar oude mini-album van Anna Graves heeft alles te maken met de release van haar debuutalbum deze week. Op America’s Greatest Burnout laat Anna Graves horen dat ze zich de afgelopen twee jaar verder heeft ontwikkeld, want ik vind haar debuutalbum nog een stuk beter dan het op zijn minst veelbelovende mini-album uit 2024. 

De muzikante uit Minnesota profiteert zeker van de muzikanten en de producer waarover ze kon beschikken bij het opnemen van haar debuutalbum. Ik heb zowel de naam van producer Davis Naish als die van de muzikanten die zijn te horen op het album moeten googelen, maar het zijn stuk voor stuk zeer ervaren krachten in Nashville en dat hoor je op America’s Greatest Burnout. Op Solstice maakte Anna Graves twee jaar geleden indruk met haar songs, haar muziek en haar stem, maar op haar debuutalbum doet ze er nog op alle fronten een schepje bovenop. 

De zang op America’s Greatest Burnout klinkt net wat minder ruw dan op zijn voorganger, maar de stem van Anna Graves maakt nog altijd makkelijk indruk. De zang op het album is mooi en aangenaam, maar de muzikante uit Minnesota legt ook nog altijd veel gevoel in haar stem. Dat heeft vast alles te maken met het persoonlijke karakter van haar songs, die stilstaan bij de afgelopen tien jaar van haar leven en de roller coaster ride van de stappen die ze heeft gezet in de muziek en in haar leven als twintiger. 

De muziek op America’s Greatest Burnout klinkt wat voller, maar het is nog altijd muziek die zowel put uit de folk en de country als uit de pop. Het klinkt bijzonder aangenaam, zeker als de zon ook nog begint te schijnen en de pedal steel invalt, maar het is ook knap gemaakt. Je hoort op America’s Greatest Burnout dat Anna Graves is gegroeid als songwriter, want het album staat vol met songs die zich direct opdringen. 

Op een of andere manier doet America’s Greatest Burnout me wel wat denken aan de albums van Kacey Musgraves. De stem van Anna Graves lijkt niet op die van Kacey Musgraves, maar de twee delen wel het vermogen om flink wat pop toe te voegen aan hun songs, maar nog altijd muziek te maken die toch vooral zal worden geclassificeerd als Amerikaanse rootsmuziek. 

Door het grote aanbod in het genre is het altijd even afwachten welk album wordt opgepikt en welk album niet, maar als het gaat om kwaliteit is het oppikken van America’s Greatest Burnout van Anna Graves wat mij betreft een no-brainer. Erwin Zijleman

De muziek van Anna Graves is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://annagraves.bandcamp.com/album/americas-greatest-burnout.