28 april 2026

Review: The Milk Carton Kids - Lost Cause Lover Fool

Kenneth Pattengale en Joey Ryan lieten zich in eerste instantie inspireren door de harmonieën van The Everly Brothers, maar laten ook op het deze week verschenen Lost Cause Lover Fool weer een duidelijker eigen geluid horen
Het Amerikaanse duo The Milk Carton Kids gaat inmiddels zo’n vijftien jaar mee en heeft inmiddels zes albums op haar naam staan. Zeker de laatste drie van deze albums zijn van hoog niveau. Ook op Lost Cause Lover Fool werkt het Amerikaanse duo aan een duidelijker eigen geluid, dat bestaat uit sobere klanken, mooie zang en subtiel ingezette harmonieën. Het klinkt allemaal behoorlijk sober, maar eenvoud is de kracht van de muziek van The Milk Carton Kids. Ik was zeer gecharmeerd van het drie jaar geleden verschenen I Only See the Moon, maar het deze week verschenen Lost Cause Lover Fool schat ik nog net wat hoger in en is vooralsnog de kroon op het werk van Kenneth Pattengale en Joey Ryan.



Toen het Amerikaanse duo The Milk Carton Kids in 2011 debuteerde met het album Prologue hoorde ik twee hele mooie stemmen en af en toe betoverend mooie harmonieën, maar toch was ik niet heel erg onder de indruk van het album. Er waren destijds nogal wat duo’s en bands die met gouden kelen het werk van The Everly Brothers en in iets mindere mate Simon & Garfunkel eerden en ik vond The Milk Carton Kids minder aansprekend dan bijvoorbeeld The Cactus Blossoms of Don en Phil Everly zelf. 

The Milk Carton Kids, oftewel Kenneth Pattengale en Joey Ryan, overtuigden me pas met hun vierde album, het in 2018 verschenen All the Things That I Did and All the Things That I Didn’t Do. Door het succes van de eerdere albums in met name de Verenigde Staten, kon het duo voor dit album een beroep doen op een aantal geweldige muzikanten en op topproducer Joe Henry, die het geluid van The Milk Carton Kids een geweldige boost gaf. Op All the Things That I Did and All the Things That I Didn’t Do zijn nog flink wat echo’s van de muziek van The Everly Brothers te horen, maar het duo voegt ook wat toe aan alle invloeden uit het verleden. 

Op het na een stilte van bijna vijf jaar in 2023 uitgebrachte I Only See the Moon kozen Kenneth Pattengale en Joey Ryan voor een meer ingetogen en wat veelzijdiger geluid, dat afweek van het geluid op de eerder uitgebrachte albums. I Only See the Moon laat een meer eigen geluid horen, dat minder vertrouwt op de harmonieën van de eerdere albums. Dat lijkt misschien een wonderlijk besluit, maar het pakt op het vijfde album van The Milk Carton Kids uitstekend uit. 

Ook op het deze week verschenen Lost Cause Lover Fool zetten Kenneth Pattengale en Joey Ryan de harmonieën slechts spaarzaam in. Dat is aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant is de ingetogen leadzang prachtig en komen de harmonieën misschien nog wel harder binnen als ze slechts sporadisch worden ingezet. 

Op het drie jaar geleden verschenen I Only See the Moon koos het Amerikaanse duo voor een meer ingetogen geluid en die lijn wordt doorgetrokken op Lost Cause Lover Fool. De songs op het nieuwe album van het tweetal zijn spaarzaam ingekleurd met vooral banjo, mandoline en gitaar, wat het geluid van The Milk Carton Kids wat meer de kant van de Amerikaanse rootsmuziek opduwt. 

Dat kan soms behoorlijk traditioneel klinken, met hier en daar raakvlakken met de Appalachenfolk. De muzikale erfenis van Don en Phil Everly is inmiddels behoorlijk uit beeld verdwenen uit de muziek van het duo uit Los Angeles. Als ik relevant vergelijkingsmateriaal moet bedenken kom ik misschien nog wel het meest uit bij de albums van Gillian Welch en David Rawlings, maar Kenneth Pattengale, die Lost Cause Lover Fool fraai produceerde, en Joey Ryan hebben inmiddels ook een duidelijk eigen geluid. 

Het is een geluid dat overigens niet eens zo heel ver is verwijderd van dat op het eerder genoemde debuutalbum Prologue, dat ik vijftien jaar geleden echt niet op de juiste waarde heb geschat. Dat geldt in iets mindere mate ook voor de twee albums die volgden, wat de conclusie rechtvaardigt dat het oeuvre van The Milk Carton Kids inmiddels absoluut indrukwekkend mag worden genoemd. Erwin Zijleman

De muziek van The Milk Carton Kids is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het Amerikaanse duo: https://themilkcartonkids.bandcamp.com/album/lost-cause-lover-fool.


Lost Cause Lover Fool van The Milk Carton Kids is verkrijgbaar via de Mania webshop:



27 april 2026

Review: Mikaela Davis - Graceland Way

De Amerikaanse muzikante Mikaela Davis leek een jaar of acht geleden klaar voor een carrière in de pop, maar doet sindsdien nadrukkelijk haar eigen ding, wat deze week met Graceland Way een zeer overtuigend album oplevert
Je hebt van die albums die bij beluistering steeds weer andere associaties oproepen en Graceland Way van Mikaela Davis is zo’n album. De Amerikaanse muzikante laat zich ook dit keer vooral beïnvloeden door Amerikaanse rootsmuziek, maar sleept er echt van alles bij op haar nieuwe album. Los Angeles is de basis van al deze invloeden en de inspiratie komt uit meerdere decennia muziekgeschiedenis. Het levert een bijzonder lekker klinkend album op, dat ook nog eens onderstreept hoe getalenteerd Mikaela Davis is. Het siert de Amerikaanse muzikante dat ze steeds andere keuzes maakt en de keuzes op Graceland Way pakken alleen maar uitstekend uit.



Op YouTube kom je nog altijd de filmpjes tegen die Mikaela Davis heel lang geleden online zette. Het zijn filmpjes waarin ze songs van onder andere Elliott Smith covert, waarbij ze zichzelf begeleidt op de harp, het instrument waarin ze is geschoold. De harp speelt ook een belangrijke rol op het in 2012 verschenen titelloze debuutalbum van Mikaela Davis, dat overigens niet meer is te vinden op de streamingplatforms, maar dat ook nog op YouTube opduikt. 

Ik ontdekte de Amerikaanse muzikante overigens zelf pas in 2018 toen het album Delivery verscheen. Het is een album waarop Mikaela Davis de harp heeft verruild voor met name gitaren en de piano. Ik heb sindsdien niet vaak meer naar Delivery geluisterd, maar toen ik dat onlangs weer eens deed was ik aangenaam verrast door het niveau van het album, dat ik in mijn recensie vergeleek met Til Tuesday, de eerste band van Aimee Mann. 

Met het door niemand minder dan John Congleton geproduceerde Delivery schaarde Mikaela Davis zich in 2018 onder de aanstormende talenten binnen de popmuziek, maar die popmuziek liet ze achter zich op het pas in 2023 uitgebrachte And Southern Star. Op And Southern Star ging Mikaela Davis nadrukkelijk haar eigen weg en liet ze zich niet langer in het keurslijf van de pop persen. 

Ze produceerde het album zelf en verruilde de pop voor een vooral door countryrock beïnvloed geluid, al is er ook op And Southern Star ruimte voor een randje pop. And Southern Star viel zeer in de smaak bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek, maar klonk ook anders dan andere albums in het genre, bijvoorbeeld omdat Mikaela Davis de harp weer inzette. 

De muzikante uit Catskill, New York, keert deze week terug met een nieuw album, Graceland Way. Het nieuwe album van Mikaela Davis werd opgenomen in Los Angeles en heeft zich absoluut laten beïnvloeden door de rijke muziekgeschiedenis van de Amerikaanse stad en de omgeving ervan. Ook op Graceland Way kiest Mikaela Davis voor meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek dan uit de pop, al zijn ook laatstgenoemde invloeden zeker hoorbaar op het album. 

Graceland Way begint bij de countryrock uit de jaren 70, maar Mikaela Davis verrijkt haar geluid vervolgens met invloeden uit de kosmische country, de Laurel Canyon folk en invloeden uit zowel de psychedelische als de tijdloze popmuziek en rockmuziek die de afgelopen decennia in Californië werd gemaakt. Graceland Way klinkt als de perfecte soundtrack voor een roadtrip door Californië, maar doet het ook wat dichter bij huis uitstekend. 

Het nieuwe album van Mikaela Davis klinkt echt prachtig, zeker wanneer ze de harp inzet, maar wat mij betreft nergens te gepolijst. Hetzelfde geldt voor de stem van de Amerikaanse muzikante, die veel rijker en warmer klinkt dan in de jonge jaren die nog op YouTube te vinden zijn. Het is wat mij betreft een van de mooiere stemmen van het moment.

Graceland Way werd gemaakt met flink wat muzikanten, van wie onder andere Madison Cunningham en Karly Hartzman (Wednesday) ook vocalen bijdragen, maar Mikaela Davis is de ster. Mikaela Davis zette flinke stappen op haar vorige album en doet dit nogmaals op Graceland Way, dat je ruim veertig minuten lang aan de speakers gekluisterd houdt met muziek die zich door van alles en nog wat heeft laten beïnvloeden, maar die ook fris en eigentijds klinkt. Erwin Zijleman

De muziek van Mikaela Davis is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://mikaeladavis.bandcamp.com/album/graceland-way.


Graceland Way van Mikaela Davis is verkrijgbaar via de Mania webshop: