14 september 2026

Review: Buddy Miller - Buddy Miller

Na twee geweldige albums met zijn vrouw Julie komt oude rot Buddy Miller weer eens op de proppen met een soloalbum, waarop hij, bijgestaan door flink wat gasten van naam en faam, weer makkelijk indruk maakt.
De Amerikaanse muzikant Buddy Miller draait inmiddels al een aantal decennia mee en is als gitarist te horen op talloze albums. Ook als solomuzikant timmert hij al heel wat jaren aan de weg en dan zijn er ook nog de indringende albums die hij maakte met zijn vrouw Julie Miller. Deze week is weer eens een soloalbum van Buddy Miller verschenen, maar hij stond er zeker niet alleen voor. Een heel legioen gastvocalisten is op komen draven in de studio en dat levert een serie mooie en interessante duetten op. Op zijn nieuwe album verwerkt Buddy Miller vooral invloeden uit de country en de soul en dat klinkt zowel muzikaal als vocaal uitstekend, met zijn gitaarwerk als kers op de taart.



Ik heb de Amerikaanse muzikant Buddy Miller heel hoog zitten als gitarist en ook als producer wist hij me meerdere malen te overtuigen. Buddy Miller maakte hiernaast een aantal prima soloalbums, maar als ik kijk naar zijn oeuvre springen voor mij de vijf albums die hij maakte met zijn vrouw Julie Miller eruit. De albums van het echtpaar snijden stuk voor stuk dwars door de ziel en dat ligt vooral aan de mooie en ontroerende stem van Julie Miller. 

De afgelopen tien jaar verscheen er geen soloalbum van Buddy Miller, maar werden we wel verwend met twee albums van Buddy en Julie Miller, Breakdown on 20th Ave. South uit 2019 en In the Throes uit 2023, waarvan met name de eerste verpletterend mooi is. Deze week keert Buddy Miller terug met een nieuw soloalbum, de opvolger van het in 2016 verschenen Cayamo Sessions at Sea. Dat is een album dat ik niet heb besproken op De Krenten uit de Pop, maar dat had het album wel verdiend, al is het maar vanwege het duet met Kacey Musgraves. 

Cayamo Sessions at Sea was overigens nauwelijks een soloalbum van Buddy Miller te noemen, want in iedere track dook een gastmuzikant van naam en faam op. Het is niet heel anders op het deze week verschenen nieuwe album, dat geen titel heeft meegekregen. Ook het nieuwe album van Buddy Miller valt op door een goed gevulde gastenlijst, waarop dit keer de namen van onder andere Shawn Colvin, Jim Lauderdale, Dan Penn, Lee Ann Womack, The War and Treaty, Ashley Monroe, Elizabeth Cook, Emmylou Harris, Larry Campbell en Teresa Williams prijken. 

De Amerikaanse muzikant heeft dit keer niet alleen voor duetten gekozen, maar gastvocalisten spelen absoluut een grote rol op het album. Buddy Miller laat zich verder begeleiden door een competent spelende band en maakt gebruik van The McCrary Sisters voor nog wat extra vocalen. Met zoveel geweldige muzikanten aan boord wekt het geen verbazing dat het nieuwe album van Buddy Miller geweldig klinkt. 

In muzikaal opzicht klinkt het vooral degelijk, maar zeker als Buddy Miller wat extra ruimte krijgt voor zijn gitaarspel zit je op het puntje van de stoel. De Amerikaanse muzikant weet me met zijn stem niet zo te ontroeren als zijn echtgenote Julie, maar hij is een zeer verdienstelijk zanger met een mooi stemgeluid. Het vocale vuurwerk komt in een deel van de tracks van gastvocalisten van naam en faam, maar ook de bijdragen van The McCrary Sisters zijn prachtig. 

Net als de muziek klinken ook de songs op het nieuwe album van Buddy Miller vooral degelijk, maar ik heb inmiddels de nodige favorieten op het album. Het zijn vooral de stemmige en wat ingetogen songs op het album die me weten te raken, maar ook als Buddy Miller en zijn medemuzikanten wat meer gas geven overtuigt het album makkelijk. 

Buddy Miller speelde de afgelopen decennia met alles en iedereen in de Amerikaanse rootsmuziek en ook op zijn eigen album kan hij op een breed terrein uit de voeten. De Amerikaanse muzikant wilde naar eigen zeggen een countrysoul album maken en dat is aardig gelukt, want country en soul zijn net wat prominenter aanwezig dan andere genres uit de Amerikaanse rootsmuziek. Natuurlijk doet ook dit album weer uitzien naar een nieuw album van Buddy en Julie Miller, maar het soloalbum van Buddy Miller valt me zeker niet tegen. Erwin Zijleman

De muziek van Buddy Miller is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://buddymiller.bandcamp.com/album/buddy-miller.


Buddy Miller van Buddy Miller is verkrijgbaar via de Mania webshop:




13 september 2026

Review: Benjamin Biolay - L'Ultrableu

Benjamin Biolay wordt vaak in één adem genoemd met zijn legendarische landgenoot Serge Gainsbourg, wat misschien iets te veel eer is, maar hij laat op het deze week verschenen album L'Ultrableu wel horen dat hij bulkt van het talent.
Het vorig jaar verschenen album Le Disque Bleu heb ik destijds helemaal gemist, en dat geldt voor de meeste albums van Benjamin Biolay, maar het deze week verschenen L'Ultrableu wist me onmiddellijk te boeien. Het is een heruitgave van het album van vorig jaar, maar er zijn flink wat tracks toegevoegd aan het album, dat nu een kleine twee uur muziek bevat. Het is muziek die bol staat van de invloeden, maar één naam komt continu op bij beluistering van het album en dat is de naam van Serge Gainsbourg. Dat zegt genoeg over de hoge kwaliteit van de muziek van Benjamin Biolay, die ik persoonlijk enorm heb onderschat de afgelopen vijfentwintig jaar. Inmiddels weet ik beter.


Ik had echt een enorme blinde vlek voor het werk van de Franse muzikant Benjamin Biolay. Zijn naam wordt op De Krenten uit de Pop meerdere malen genoemd als producer van een aantal aansprekende Franse zangeressen, maar ik besprak nog nooit een van zijn albums en dat is best bijzonder. 

Het heeft alles te maken met de genoemde Franse zangeressen, want mijn voorkeur voor vrouwenstemmen gaat ten koste van de aandacht voor mannelijke muzikanten. Dat vind ik meestal prima te verdedigen, maar met het negeren van het werk van Benjamin Biolay kom ik niet weg. 

De Franse muzikant maakte de afgelopen 25 jaar een dozijn albums en het zijn stuk voor stuk albums van een bijzonder hoog niveau. Benjamin Biolay wordt daarom wel de Serge Gainsbourg van deze tijd genoemd en daar is wat voor te zeggen, al moet je ook voorzichtig zijn met dit soort vergelijkingen. 

Een paar maanden geleden ben ik me wat meer gaan verdiepen in het werk van Benjamin Biolay en inmiddels ken ik zijn meeste albums. Na het beluisteren van een groot deel van het oeuvre van de Franse muzikant onderschrijf ik inmiddels ook de hoge kwaliteit van zijn werk en de genialiteit ervan. 

Deze week heb ik een hele goede aanleiding om aandacht te besteden aan het werk van Benjamin Biolay, want deze week verscheen het album L'Ultrableu. Het is een album met maar liefst 30 songs en een kleine twee uur muziek. Van die 30 tracks is het merendeel bekend, want L'Ultrableu is een heruitgave van het ruim een jaar geleden verschenen Le Disque Bleu, dat ook al anderhalf uur muziek bevatte. 

L'Ultrableu laat goed horen waartoe Benjamin Biolay in staat is. Het album bevat een aantal funky en dansbare songs die misschien niet de genialiteit van de Franse muzikant laten horen, maar wel bijzonder lekker klinken. Daarnaast zijn er wat jazzy songs en songs waarin bijzondere strijkerspartijen opduiken. De belangrijkste invloeden op L'Ultrableu komen echter uit de rijke geschiedenis van het Franse chanson en uit Zuid-Amerikaanse muziek. 

Het klinkt allemaal loom en zwoel, waardoor veel songs op L'Ultrableu het uitstekend doen op de achtergrond, zeker wanneer ook nog invloeden uit de Franse filmmuziek worden toegevoegd. Het zijn songs die aan diepgang winnen wanneer je er met meer aandacht naar luistert. Dan hoor je hoe knap het allemaal in elkaar zit en hoe mooi het is geproduceerd. Ook de teksten van de Franse muzikant schijnen overigens zeer de moeite waard te zijn. 

De muziek van Benjamin Biolay roept met grote regelmaat associaties op met het werk van Serge Gainsbourg. De songs en arrangementen hebben zich absoluut laten beïnvloeden door het werk van de legendarische Franse muzikant en ook de sfeer doet meer dan eens denken aan de muziek van Serge Gainsbourg, zeker wanneer vrouwenstemmen opduiken. 

Ik vind het ook lastig om de muziek van Benjamin Biolay te vergelijken met die van de Franse legende. Serge Gainsbourg reken ik tot de grootste muzikanten aller tijden en hij opereerde bovendien in een totaal andere tijd. Benjamin Biolay kan op zijn albums beschikken over flink wat elektronica en kan bovendien veel verder buiten de Franse landsgrenzen kijken, waardoor hij het door Serge Gainsbourg geïnspireerde geluid verrijkt met een veelheid aan klanken. 

L'Ultrableu kan echter prima los van de muziek van Serge Gainsbourg worden beluisterd en verleidt je dan met de ene na de andere geweldige popsong, met prachtige arrangementen van strijkers en blazers en met de mooie en warme stem van Benjamin Biolay, die zeker niet onvermeld mag blijven. 

Ik blijf een voorkeur houden voor vrouwenstemmen, zeker in de Franse taal, maar L'Ultrableu van Benjamin Biolay houdt me moeiteloos 30 tracks aan de speakers gekluisterd en dan zijn er nog ruim tien prachtige albums te gaan. Erwin Zijleman


L'Ultrableu van Benjamin Biolay is verkrijgbaar via de Mania webshop: