Alpinisms, het debuut van School Of Seven Bells, was ruim drie jaar geleden de allereerste krent uit de pop. Op haar debuut maakte de uit voormalig Secret Machines lid Ben Curtis en de zingende tweelingzusjes Claudia and Alejandra Deheza authentiek klinkende en werkelijk wonderschone 80s en 90s dreampop met invloeden uit de shoegaze. Op de twee jaar geleden verschenen opvolger Disconnect From Desire koos de band voor een wat moderner geluid. De tweede plaat van School Of Seven Bells betoverde hierdoor wat minder dan het debuut, maar wist uiteindelijk wel te overtuigen. Op haar derde plaat is School Of Seven Bells door het vertrek van Claudia Deheza gereduceerd tot een duo. Hierdoor moet Ghostory het doen zonder de prachtige harmonieën van de zusjes Deheza; op de vorige twee platen toch één van de sterkste wapens van de band. Toch blijkt ook Ghostory na enige gewenning een zeer aansprekende plaat. Ook op Ghostory put School Of Seven Bells weer uit de archieven van de dreampop en worden subtiele gitaarloopjes en atmosferische elektronische klankentapijten gecombineerd met engelachtige vocalen. Ghostory bestaat zowel in muzikaal als vocaal opzicht uit vele lagen, waardoor de plaat weer beschikt over de toverkracht die het debuut Alpinisms zo bijzonder maakte en Alejandra Dehaza eigenlijk niet eens zo heel erg wordt gemist. Net als zijn voorganger beperkt Ghostory zich niet tot dreampop uit vervlogen tijden, maar flirt de band wederom met invloeden uit de hedendaagse electropop en dance. Hiernaast klinken flink wat invloeden uit de 70s New Wave, 80s synthpop en 90s Madchester door. Ghostory is een conceptplaat over het leven van een meisje en de geesten om haar een. In tekstueel opzicht kan ik er niet zo heel veel mee, maar zoals wel vaker biedt de keuze voor een conceptplaat de mogelijkheid om in muzikaal opzicht alle kanten op te waaien. Ghostory doet dit op bijzonder knappe wijze en weet popsongs die niet zouden misstaan op de dansvloer moeiteloos te verbinden met bijna wereldvreemde dreampop, waardoor Ghostory ondanks de uiteenlopende muzikale wegen verrassend homogeen klinkt. Ghostory is een plaat die uitnodigt tot het noemen van namen (Cocteau Twins, My Bloody Valentine, Lush, Curve, Siouxsie & The Banshees, Depeche Mode, Bat For Lashes, Florence & The Machine) maar uiteindelijk blijven er maar weinig overeind. Ik geef eerlijk toe dat ik bij eerste beluistering terug verlangde naar de fraaie dromerige klanken van Alpinisms, maar hoe vaker ik Ghostory hoor hoe indrukwekkender en mooier de plaat wordt. School Of Seven Bells heeft op deze BLOG vooralsnog een 100% score en daar valt wat mij betreft helemaal niets op af te dingen. Erwin Zijleman
Sinds ik in 2000 bij toeval Damien Jurado’s Ghost Of David ontdekte ben ik een groot fan van de singer-songwriter uit Seattle. De Amerikaan had op dat moment al drie platen op zijn naam staan (waaronder het meesterwerk Rehearsals For Departure uit 1999) en heeft er sinds Ghost Of David nog acht gemaakt, waaronder het onlangs verschenen Maraqopa. Met name de laatste jaren steekt Damien Jurado weer in uitstekende vorm. Het twee jaar geleden verschenen Saint Bartlett reken ik tot zijn beste platen en hetzelfde geldt eigenlijk voor Maraqopa. Ook op Maraqopa toont Damien Jurado zich weer een buitengewoon veelzijdig en getalenteerd muzikant die zijn inspiratie net zo makkelijk vindt bij Nick Drake, Bob Dylan en Mark Eitzel als bij Neil Young, Paul Westerberg en Elliott Smith, om maar een aantal namen te noemen. Maraqopa bevat net als zijn voorganger een aantal ingetogen en nogal sober klinkende folksongs, maar pakt hiernaast uit met een aantal voller klinkende en stevigere songs die misschien nog het best in het hokje psychedelische folkrock passen. Hoewel Damien Jurado ook op zijn vorige platen al aantoonde dat hij in meerdere genres uit de voeten kan, klonk zijn muziek nog niet eerder zo vol en veelzijdig als op Maraqopa. In een aantal songs verrast de Amerikaan met bedwelmende psychedelica en zelfs het gebruik van een heus kinderkoor wordt niet geschuwd. Overdaad ligt in dit soort gevallen al snel op de loer, maar daarvan is op de nieuwe plaat van Damien Jurado gelukkig geen sprake. Ik heb Maraqopa inmiddels een flink aantal keren beluisterd en vind het nog altijd een plaat waarop werkelijk alles klopt. Dat is deels de verdienste van producer en collega muzikant Richard Swift, die Damien Jurado steeds weer uit zijn comfort zone weet te halen. Op de momenten dat Damien Jurado in deze comfort zone duikt horen we prachtige, wat donkere en mistroostige, folk zoals we die van de Amerikaan gewend zijn. Eenmaal uit de comfort zone schiet Maraqopa alle kanten op en worden uitstapjes richting psychedelica, rock en zelfs soul en een vleugje Latin of Bossa Nova niet geschuwd. Als fan van het eerste uur waan ik me als een kind in een snoepwinkel, maar Maraqopa moet ook in staat worden geacht om een veel breder publiek te betoveren. Iedere keer als ik naar Maraqopa luister komen er weer nieuwe dingen voorbij, waardoor de plaat langzaam maar zeer zeker in de buurt begint te komen van onbetwiste meesterwerken als Rehearsals For Departure en Ghost Of David. Op deze platen beheerste Damien Jurado één kunstje tot in de perfectie, wat zich lastig laat vergelijken met het op enerverende wijze in de lucht houden van een groot aantal ballen. Vergelijken doe ik dus maar met de moordende concurrentie in het genre van de eigentijdse singer-songwriters. Deze concurrentie heeft door het werkelijk fantastische Maraqopa absoluut het nakijken. Erwin Zijleman
