Bluegrass albums laat ik meestal links liggen, maar ik had wel wat met het vorige album van Bronwyn Keith-Hynes, waarop zeer aansprekende songs waren te vinden. De muzikante uit Nashville heeft haar achternaam inmiddels laten vallen, maar gaat op Rattlin' Bones verder waar haar vorige album ophield. Het is wederom een album met heel veel invloeden uit de bluegrass, maar ook liefhebbers van omliggende genres kunnen waarschijnlijk wel uit de voeten met dit album, waarop Bronwyn Keith-Hynes indruk maakt als zangeres en songwriter. Een aantal gelouterde snarenwonders doen de rest op dit ook in muzikaal opzicht hoogstaande album.
Ik ben geen groot liefhebber van traditionele bluegrass, maar zo af en toe zit er een album in het genre tussen dat ik wel kan waarderen. Zo was ik in het voorjaar van 2024 zeer te spreken over I Built A World van de Amerikaanse muzikante Bronwyn Keith-Hynes. De muzikante uit Nashville, Tennessee, liet op haar debuutalbum Fiddler's Pastime vooral horen dat ze een geweldige violiste is, maar op I Built A World hoorde ik ook een hele mooie stem en een serie aansprekende songs.
Ook op haar tweede album maakt Bronwyn Keith-Hynes onmiskenbaar bluegrass en het is bluegrass die diep is geworteld in de tradities van het genre, maar het is het soort bluegrass album dat ook bij liefhebbers van folk en country in de smaak kan vallen en dus ook bij mij. Ik heb nog altijd een enorm zwak voor de zang van Bronwyn Keith-Hynes op het album, maar ook meerdere songs op I Built A World zijn me inmiddels dierbaar.
Bronwyn Keith-Hynes laat haar geweldige vioolspel onder andere horen in de band van de inmiddels tot een ster uitgegroeide Molly Tuttle, maar op haar nieuwe album manifesteert ze zich vooral als singer-songwriter. Rattlin' Bones is uitgebracht onder de naam Bronwyn, wat een nieuwe start suggereert, maar het album ligt voor een belangrijk deel in het verlengde van de uitstekende voorganger.
Ook op Rattlin' Bones maakt Bronwyn muziek met veel ingrediënten uit de traditionele bluegrass. Het betekent dat snareninstrumenten domineren in de muziek op het album en dat de nodige snelheidsrecords worden gebroken in het snarenwerk. Het vioolspel van Bronwyn Keith-Hynes speelt een voorname rol op het album, maar de bijdragen van dobro, mandoline, gitaar en banjo zijn minstens even belangrijk en even virtuoos.
Toch is Rattlin' Bones zeker geen bluegrass album waarop alles draait om muzikaal vuurwerk. Er wordt echt fantastisch gespeeld door de gelouterde muzikanten op het album en het tempo ligt hoog, maar net als en misschien zelfs nog wel meer dan op I Built A World staan de songs centraal.
Het zijn songs waarin Bronwyn Keith-Hynes wederom laat horen dat ze een uitstekende zangeres is. Haar stem deed me op het vorige album afwisselend denken aan Alison Krauss en Gillian Welch en dat zijn twee namen die ook opkomen bij beluistering van Rattlin' Bones, waarop ik de zang zelfs nog wat mooier vind.
Het biedt ook in muzikaal opzicht relevant vergelijkingsmateriaal, want de Appalachen folk van Gillian Welch en de bluegrass van Bronwyn liggen soms dicht bij elkaar en ook Alison Krauss zoekt de grenzen van de bluegrass graag op.
Rattlin' Bones bevat een aantal tracks die voor 100% in het hokje bluegrass passen, maar het album schuift ook een enkele keer op richting folk en country, wat het album interessant maakt voor een bredere groep liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek. Ik moest het album zelf vooral een paar keer horen om gewend te raken aan de wat traditionele klanken op het album, maar vervolgens hoorde ik alleen maar veel moois in de songs, in de muziek en in de zang op het nieuwe album van Bronwyn.
Rattlin' Bones ligt zoals gezegd in het verlengde van het vorige album van Bronwyn, maar de Amerikaanse muzikante is wel gegroeid door het spelen in de band van Molly Tuttle en het touren na haar vorige album. Ik zou me zeker niet laten afschrikken door het etiket bluegrass, want Rattlin' Bones is een prima rootsalbum. Erwin Zijleman