“Well everything is better with some cows around, Livin in town sometimes brings me down”. De Canadese singer-songwriter Corb Lund maakt op Cabin Fever geen geheim van zijn voorliefde voor het platteland. Die liefde uit hij ook in muzikaal opzicht, want Cabin Fever is een traditioneel klinkende plaat met vooral invloeden uit de country, blues, folk en honky tonk. Cabin Fever is mijn eerste kennismaking met de muziek van Corb Lund, maar het blijkt al zijn achtste plaat. Van de voorgangers werd het merendeel in eigen beheer uitgebracht, maar inmiddels is Corb Lund ondergebracht bij een respectabel label en lijkt erkenning door een flinke schare liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek slechts een kwestie van tijd. Cabin Fever is een verrassend sterke plaat met muziek zonder al te veel tierelantijntjes. Lund bezingt op zijn nieuwe plaat het eenvoudige en vaak eenzame plattelandsleven en sluit hier in muzikaal opzicht fraai bij aan. Cabin Fever bevat akoestische songs die over het algemeen sober zijn aangekleed. De meeste songs moeten het doen met gitaar en zang, maar door het fraaie en veelzijdige gitaarwerk en de warme stem van Corb Lund klinkt Cabin Fever toch lekker vol. In muzikaal opzicht verwerkt Lund zoals gezegd voornamelijk invloeden uit de country, blues, folk en honky tonk, maar hij is ook niet vies van invloeden uit de 50s rock ’n roll wat de plaat een enorme dosis energie en dynamiek geeft. Cabin Fever werd gevoed door het nodige persoonlijke leed (Lund bouwde een huisje samen met zijn oom en zijn vriendin, waarna de eerste overleed en de tweede haar koffers pakte) en dit geeft de plaat een bijna beklemmende sfeer. De plaat gaat je daarom niet in de koude kleren zitten, maar houdt je ook vanaf de eerste noten in een beklemmende wurggreep. Corb Lund is een gelouterd singer-songwriter die niet alleen mooie verhalen vertelt, maar ook in muzikaal opzicht voldoende te bieden heeft om een hele plaat lang te blijven boeien met behoorlijk traditionele muziek. De plaat biedt voldoende variatie om je iedere keer weer enthousiast te doen opveren, maar is ook voldoende consistent voor een genadeloze impact. Het doet me af en toe wel wat denken aan de uiterst sobere platen die Lund’s landgenoot Fred Eaglesmith een paar jaar geleden maakte, maar de muziek van Corb Lund roept ook herinneringen op aan de groten uit het genre. Op flink wat websites die zich beperken tot de Amerikaanse rootsmuziek is Cabin Fever inmiddels binnen gehaald als een van de betere rootsplaten die dit jaar is verschenen. Ondanks het feit dat ik zelf al de nodige prachtplaten in het genre hebt onthaald dit jaar kan ik me hier alleen maar bij aansluiten. Cabin Fever is voor liefhebbers van sobere en beklemmende singer-songwriter muziek een onmisbare plaat. Erwin Zijleman Vertelt de bovenstaande recensie het hele verhaal? Nee! Pas na het schrijven van deze recensie ontdekte ik nog een cd in het overigens bijzonder fraaie hoesje van Cabin Fever. De hierboven beschreven plaat is de akoestische bonus disc Cabin Side. De andere disc die luistert naar de naam Fever Side is eigenlijk de hoofdmoot van Cabin Fever. Op deze plaat komen dezelfde songs nog eens voorbij maar nu in een elektrische uitvoering. Voeg het woordje rock toe aan alle hierboven genoemde invloeden en je weet ongeveer wat voor vlees je in de kuip hebt. De Fever Side doet in muzikaal opzicht zeker niet onder voor de bonus disc, maar persoonlijk mis ik de desolaatheid en de beklemmende sfeer van de akoestische tracks. Wanneer deze je wat te hard bij de keel grijpen, laat de Fever Side je echter op zeer aangename wijze tot rust komen, waardoor Corb Lund uiteindelijk niet met één, maar met twee fantastische platen op de proppen komt. Zorg wel dat je de luxe versie van de plaat in handen krijgt, want de akoestische bonus wil je echt niet missen.
Het was de afgelopen weken zo druk met nieuwe releaes dat mijn aanwinsten uit de Franse supermarkten er tot dusver wat bekaaid van af kwamen. Dat is niet in alle gevallen even erg, maar tussen het stapeltje platen dat ik aantrof in de rekken van de Super U, Hyper Marché of E. Leclerc, zit er zeker één die ik niemand wil onthouden. Deze plaat is gemaakt door de Canadese Béatrice Martin, die we beter kenen als Coeur De Pirate. De Canadese zangeres debuteerde drie jaar geleden met een uitstekend titelloos debuut, maar zet nu (de plaat verscheen overigens voor het eerst in het najaar van 2011) een flinke stap met Blonde. Blonde is naar verluid de breakup-plaat van de Canadese, maar dat hoor je er niet direct aan af. De plaat opent met een nogal overbodig kinderkoor, maar vanaf de tweede track betovert Coeur De Pirate met heerlijke zwoele klanken. Béatrice Martin beschikt over een wat meisjesachtig, maar vrijwel onweerstaanbaar stemgeluid (denk aan Vanessa Paradis) dat de zon onmiddellijk laat schijnen, ook wanneer ze zingt over het liefdesverdriet dat haar heeft omarmd. Blonde bevat een aantal broeierige popliedjes die goed passen in het idioom van de Franse zuchtmeisjes, maar de meeste tracks op Blonde vallen op door de originele instrumentatie, die meer dan eens teruggrijpt op popmuziek uit de jaren 60 (en enkele malen refereert naar het werk van Phil Spector). Coeur De Pirate heeft hiernaast nog altijd een voorliefde voor country, wat het best naar voren komt in het fraaie duet met Sam Roberts, Loin D’Ici. Blonde is voor een breakup plaat opvallend lichtvoetig, maar in een aantal wat stemmigere pianotracks komt het leed toch naar boven en ook in deze tracks blijft de verleidelijke stem van Béatrice Martin meer dan overeind. Ik geef eerlijk toe dat Blonde voor mij in eerste instantie vooral een plaatje was om het vakantiegevoel vast te houden, maar inmiddels ben ik toch behoorlijk onder de indruk van de plaat die uiteindelijk toch een handvol perfecte popsongs blijkt te bevatten. Binnen de Franse popscene gebeurt momenteel niet al teveel, maar het prachtige Blonde van Coeur De Pirate maakt alles goed. Hoogste tijd dus om deze aangename, maar ook in artistiek opzicht zeer interessante plaat vol sprankelende popliedjes, ook in Nederland te omarmen. De uit Montreal afkomstige Béatrice Martin tekent immers niet alleen voor de beste Franse plaat van het moment, maar ook voor de beste plaat die vanuit de Canadese muziekstad nummer 1 is verschenen de laatste maanden en dat zegt wat. Erwin Zijleman
