2012 is tot dusver een muziekjaar waarin de jonge honden het wat laten afweten en de oudere garde floreert. Bob Dylan werd eerder dit jaar 71, maar steekt de afgelopen 15 jaar in een uitstekende vorm. Heel productief is Dylan al lang niet meer, maar de vier studioplaten die de Amerikaan de afgelopen 15 jaar uitbracht, waren stuk voor stuk van een zeer hoog niveau. Ook, het voor mij bijna uit het niets verschenen, Tempest is een geïnspireerd klinkende plaat, waar heel wat jonge muzikanten een puntje aan kunnen zuigen. Ik vind het zo langzamerhand lastig om een plaat van Bob Dylan te beoordelen. Bij de beluistering van een nieuwe Dylan plaat ontkom je immers bijna niet aan de vergelijking met de andere platen uit zijn inmiddels omvangrijke en imponerende oeuvre en dat is een vergelijking die niet altijd zinvol of rechtvaardig is. Ik ga Tempest dan ook niet vergelijken met de inmiddels tot klassiekers uitgegroeide platen die Dylan 40 tot 50 jaar geleden maakte, maar beoordeel de plaat op zijn eigen kwaliteiten. Bij beluistering van Tempest vallen een aantal dingen op. Allereerst is de plaat, die werd opgenomen met de vaste live-band van Dylan aangevuld met Los Lobos voorman David Hidalgo, in muzikaal opzicht verrassend homogeen. Op Tempest domineren invloeden uit de folk, country en vooral blues en is er weinig ruimte voor uitstapjes buiten de gebaande paden. Het tempo ligt over het algemeen laag en de sfeer varieert van duister tot stemmig. Verder valt op dat de stem van Dylan er de afgelopen jaren niet op vooruit is gegaan. Mede door het jarenlange touren en wat lichamelijke ongemakken klinkt Dylan krakeriger en rasperiger dan ooit tevoren, wat niet door iedere muziekliefhebber gewaardeerd zal worden. Persoonlijk heb ik niet zoveel moeite met de wat aangetaste stembanden. Dylan moest het nooit hebben van mooizingerij en de grote mate van doorleving voegt zeker wat toe aan zijn muziek. Het laatste dat opvalt aan Tempest is het bijzonder hoge niveau van de teksten. Dylan heeft een naam hoog te houden als tekstschrijver, maar op Tempest overtreft hij zichzelf. Tempest staat vol met prachtige donkere verhalen die de muzikale en vocale inkleuring krijgen die ze verdienen. Alles bij elkaar genomen is Tempest een interessante plaat van hoog niveau. Bob Dylan is misschien niet meer de Bob Dylan van 45 jaar geleden, maar hij slaagt er nog altijd in om muziek te maken die maar moeilijk los te laten is. Bij eerste beluistering van Tempest moest ik nog flink wennen aan van alles en nog wat, maar inmiddels koester ik de plaat als een bescheiden meesterwerk. Bob Dylan is inmiddels 71, maar behoort nog altijd tot het beste dat het singer-songwriter genre te bieden heeft. Dat onderstreepte hij de afgelopen 15 jaar met een viertal bijzonder enthousiast ontvangen platen en dat onderstreept hij nu nogmaals met het waarschijnlijk meer omstreden, maar echt niet minder goede Tempest. Petje af. Erwin Zijleman
Op mijn BLOG domineren de uiterst serieuze singer-songwriters, maar zo af en toe heb ik behoefte aan een recht voor je raap rockplaat met popsongs die je na één keer horen mee kunt zingen en vervolgens niet meer vergeet, ook al doe je heel hard je best. Als ik mag kiezen kies ik voor een plaat met meedogenloze maar o zo aanstekelijke gitaarriffs, een moddervette ritmesectie, hier en daar een flinke batterij synths en als het even kan een frontvrouw met een rauwe strot en ballen. Als ik het helemaal voor het zeggen heb kies ik voor een plaat waarop stevige rocksongs worden afgewisseld met aanstekelijke popsongs en waarop ook een wat meer ingetogen moment niet wordt geschuwd (zo af en toe een zoete en dromerige ballad mag best). De plaat moet uit de speakers knallen, moet overlopen van energie en dynamiek, mag eigenlijk geen zwakke momenten bevatten en moet na iedere luisterbeurt weer naar meer smaken. Ik geef eerlijk toe dat dit soort platen uiterst zeldzaam zijn. Ik heb er één van Jullie Lewis & The Licks, één van de Yeah Yeah Yeahs en wanneer ik de regels net wat soepeler toe pas, voldoen ook platen uit een verder verleden van Blondie, The Runaways en Hole aan het stevige lijstje met eisen. Aan dit stapeltje platen kan ik sinds kort een plaat van eigen bodem toevoegen. Het gaat om A Modern Scenery van Kill Ferelli. A Modern Scenery is het debuut van de band uit Roermond, maar dat is geen moment te horen. Meerdere bandleden deden al ruime ervaring op in andere bands (de gitarist speelde in Dreadlock Pussy) en dat betaalt zich uit op het debuut van Kill Ferelli. Lezers van deze BLOG die op zoek zijn naar indringende verhalen, ruwe emotie of een flinke dosis avontuur, moet ik voor de afwisseling eens teleur stellen. Kill Ferelli kleurt keurig binnen de lijntjes van de hitgevoelige pop en rock, maar doet dit wel op zo’n fantastische wijze dat ik A Modern Scenery maar in de cd speler blijf stoppen. Iedere dag patat eten is niet lekker, maar er zijn van die dagen dat een zak Vlaamse frieten met mayonaise de competitie met ieder culinair hoogstandje aan kan. Die culinaire hoogstandjes krijgen vanaf morgen weer een plekje op deze BLOG, maar vandaag is het tijd voor goudgele frieten. Het klinkt misschien wat oneerbiedig om Kill Ferelli te vergelijken met een zak patat, maar dat is morgen weer helemaal anders. A Modern Scenery is morgen immers geen zak frieten, maar een ijskoud biertje, een prachtig versierde taart, een goede biefstuk of een frisse fruitsalade. Geen moeilijkdoenerij, navelstaarderij of pretenties, maar recht voor zijn raap muziek die keer op keer probeert het perfecte popliedje af te leveren en hier nog een paar keer in slaagt ook. Ik ben in ieder overtuigd van de kwaliteiten van Kill Ferelli. Volgend jaar op de grote zomerfestivals, let maar op. Erwin Zijleman
