The Pines - Dark So Gold

Onlangs wees een lezer van deze BLOG (Leen bedankt) me op Dark So Gold van The Pines. Ik bleek de plaat al een hele tijd in huis te hebben, maar door het enorme aanbod werd ook dit er een die tussen wal en schip viel. Ten onrechte, want Dark So Gold van The Pines is absoluut een krent uit de pop. Dark So Gold is al de vierde plaat van de band uit Minneapolis, Minnesota, en van de vorige drie heb ik er zeker twee gemist (Sparrows In The Bell uit 2007 heb ik wel in de kast staan, maar of ik hem ooit goed beluisterd heb vraag ik me af). Laat ik niet te lang stil staan bij de eerste drie platen van The Pines, want Dark So Gold is volgens de critici met afstand de beste plaat van de band. Op hun vierde plaat maken The Pines donkere en melancholische muziek die het vooral uitstekend doet op de late avond. De spil van The Pines wordt gevormd door Benson Ramsey en David Huckfelt. Beiden beschikken over een prachtig warm en emotievol stemgeluid dat alle toch al zo mooie songs op Dark So Gold naar een nog hoger plan tilt. Benson Ramsey is de zoon van de legendarische rootsmuzikant Bo Ramsey, die de plaat deels produceerde. Het is een knappe productie waarin de muziek van The Pines een wat mysterieus geluid krijgt dat me persoonlijk wel wat doet denken aan de producties van Daniel Lanois. Dark So Gold bevat voornamelijk ingetogen folksongs die in eerste instantie bestaan uit warm klinkende akoestische gitaren en de al eerder genoemde prachtstemmen van Benson Ramsey en David Huckfelt. Piano, keyboards en flarden elektrische gitaar geven de plaat vervolgens een sfeervol maar ook donker geluid. Het is een geluid met een beeldend karakter dat je steeds weer mee weet te slepen, waardoor de songs op Dark So Gold langzaam maar zeker allemaal onmisbaar worden. The Pines maken muziek die al vele decennia wordt gemaakt en doen zeker niet hun best om op te vallen. Omdat de puzzelstukjes op een net wat andere manier in elkaar vallen dan we in dit genre gewend zijn, doet de band dat echter wel. En op behoorlijk indrukwekkende wijze moet ik zeggen. Dark So Gold van The Pines herinnert zoals gezegd aan de muziek van Daniel Lanois, maar doet me op een of andere manier ook steeds aan Bob Dylan denken, vooral vanwege de vocalen. Het is muziek die zich maar heel langzaam opdringt, maar als je eenmaal voorzichtig wordt gegrepen door de mooie en stemmige muziek van The Pines is er al snel geen houden meer aan. Ik hoop van harte dat 2013 heel veel prachtige rootsmuziek gaat opleveren, maar vandaag sta ik nog even stil bij een van de over het hoofd geziene parels van 2012: Dark So Gold van The Pines. Echt zeer warm aanbevolen aan een ieder met een rootshart. Erwin Zijleman

Beluister in Spotify

Happy New Year !

Ik wens alle lezers van deze BLOG een prachtig en vooral ook heel muzikaal 2013. Dat 2013 maar heel veel mooie muziek mag gaan opleveren. 
Ook het komende jaar probeer ik weer bijna dagelijks de krenten uit de pop te pikken. De eerste week van het nieuwe jaar zal ik nog vooral terugblikken op 2012, maar een snelle blik op de releaselijsten leert me dat er vanaf de tweede week van januari weer veel moois gaat verschijnen. 
Ik kan bijna niet wachten. Erwin Zijleman

Om het nieuwe jaar niet zonder recensie te beginnen besteed ik nogmaals aandacht aan mijn haat-liefde plaat van 2012. Het is een plaat waar ik helemaal weg van kan zijn, maar er zijn ook momenten dat ik het helemaal niets vind. Het is bovendien met afstand de best gelezen recensie op mijn BLOG en bijna de best gelezen Krenten uit de pop recensie aller tijden. Hulde voor Carice van Houten en haar altijd prikkelende See You On The Ice.

Carice van Houten - See You On The Ice


Toen actrice Carice van Houten enkele maanden geleden haar eerste cd aankondigde, stonden de critici en cynici direct met geslepen zwaarden klaar, want waarom moest een actrice zo nodig een plaat maken. Zelf was ik eigenlijk wel benieuwd naar de muzikale verrichtingen van één van de meest interessante actrices die ons land rijk is, al is het maar omdat de track record van zingende actrices helemaal niet zo slecht is (denk aan Juliette Lewis, Charlotte Gainsbourg en Scarlett Johansson). De track record van zangeressen die zo nodig moeten gaan acteren is overigens veel slechter, maar daar ga ik het niet over hebben. Toen See You On The Ice  van Carice van Houten op de mat viel, nam ik me voor om er onbevooroordeeld en onbevangen naar te luisteren en dat is precies wat ik gedaan heb. Een paar minuten later lag ik in katzwijm. Laat ik er niet omheen draaien: Carice van Houten heeft met See You On The Ice een verrassende, imponerende en vooral bloedstollend mooie plaat afgeleverd. Dat is deels te danken aan de grote namen die op de aftiteling voorbij komen. See You On The Ice is knap geproduceerd door J.B. Meijers (één van de beste producers die ons land rijk is) en kent fraaie vocale en instrumentale bijdragen van onder andere Antony Hegarty (zonder de The Johnsons), Howe Gelb (Giant Sand), Ken Stringfellow (The Posies) en vooral sessiegitarist Marc Ribot. De grootste letters op de aftiteling zijn echter voor Carice van Houten zelf, want het zijn haar vocalen en expressie die See You On The Ice zo mooi en opvallend maken. See You On The Ice opent met donkere en stemmige klanken en mooie heldere en zachte vocalen. Het doet heel even aan Portishead denken, tot de strijkers aanzwellen en Carice van Houten haar eigen muzikale universum creëert. Het is een universum waar niet binnen de lijntjes wordt gekleurd want net als je wegdroomt bij de sfeervolle klanken van strijkers word je ruw gewekt door beukende trommels. See You On The Ice zet je wel vaker op het verkeerde been. De instrumentatie op de plaat is sober en stemmig, maar valt op door fraaie accenten met zo af en toe een Oosters tintje. Het is een instrumentatie waarbinnen de zang alle aandacht kan opeisen en dat is riskant bij een beginnend zangeres. Carice van Houten houdt zich echter moeiteloos staande. Ze beschikt over een mooi helder en veelkleurig stemgeluid dat in meerdere genres tot zijn recht komt. Dat wordt op See You On The Ice fraai uitgebuit, want het debuut van Carice van Houten is een veelzijdige plaat. Aan de ene kant zijn er de donkere en stemmige tracks met hier en daar trip-hop achtige ritmes, aan de andere kant zwoele nachtclub jazz en een verdwaald popliedje, waarvoor Deborah Harry aan het eind van de jaren 70 en begin van de jaren 80 een moord zou hebben gedaan (Emily). See You On The Ice is een plaat die onmiddellijk een diepe indruk maakt, maar wordt alleen maar mooier wanneer je je verdiept in alle muzikale details en in de persoonlijke teksten van Carice van Houten. Iedereen die zich een paar maanden geleden afvroeg waarom een actrice zo nodig een plaat moest maken, moet zich diep schamen en vervolgens onbevooroordeeld luisteren naar de fascinerende luistertrip van Carice van Houten. See You On The Ice is zomaar één van de indrukwekkendste platen van eigen bodem dit jaar en kan ook ver daarbuiten tot grote hoogten gaan stijgen. Petje af voor Carice van Houten. Voor het getoonde lef, maar vooral voor dit staaltje grenzenloze muzikaliteit. Erwin Zijleman

Beluister in Spotify